Wordt dexamethason aanbevolen voor de behandeling van intracerebrale bloeding?

Answer: Nee. Dexamethason en andere glucocorticoïden moeten worden vermeden voor de behandeling van intracerebrale bloeding omdat ze de uitkomst voor de patiënt niet verbeteren en geassocieerd zijn met een verhoogd risico op bijwerkingen.

Dexamethason en andere glucocorticoïden moeten worden vermeden.

Tijdens de derde tussentijdse analyse was het sterftecijfer op de 21e dag identiek in de twee groepen (dexamethason vs. placebo, 21 van 46 vs. 21 van 47; chi-kwadraat = 0,01, P = 0,93). Daarentegen was het aantal complicaties (voornamelijk infecties en complicaties van diabetes) veel hoger in de dexamethasongroep (chi-kwadraat = 10,89, P minder dan 0,001), wat leidde tot voortijdige beëindiging van de studie. Gezien het ontbreken van een aantoonbaar gunstig effect en de aanwezigheid van een significant schadelijk effect, moeten de huidige praktijken van het gebruik van dexamethason voor de behandeling van primaire supratentoriële bloeding worden heroverwogen.


Wat gebeurt er bij verstoring van een TAD-grens?

Answer: Herschakeling vond alleen plaats als de variant een CTCF-geassocieerd grensdomein verstoorde. Verstoring van een TAD-grens veroorzaakt ectopische chromosomale contacten en langafstandstranscriptionele misregulatie. Verstoring van topologische chromatinedomeinen veroorzaakt pathogene herschakeling van gen-enhancer interacties.

Verstoring van een TAD-grens veroorzaakt ectopische chromosomale contacten en langafstandstranscriptionele misregulatie.

Verstoringen van topologische chromatinedomeinen veroorzaken pathogene herschakeling van gen-enhancer interacties.

Zowel in muislidweefsel als in patiënt-afgeleide fibroblasten veroorzaken ziekte-relevante structurele veranderingen ectopische interacties tussen promoters en niet-coderend DNA, en een cluster van limb enhancers die normaal geassocieerd zijn met Epha4 is verkeerd gepositioneerd ten opzichte van TAD-grenzen en drijft ectopische ledemaatexpressie van een ander gen in het locus.

Deze herschakeling vond alleen plaats als de variant een CTCF-geassocieerd grensdomein verstoorde.


Noem de klassieke symptomen van het Moschcowitz-syndroom (Trombotische trombocytopenische purpura).

Answer:
De typische manifestaties van het Moschocowitz-syndroom (Trombotische trombocytopenische purpura) zijn:
1) trombocytopenie,
2) hemolyse,
3) koorts,
4) coma en
5) nierfalen.

De combinatie van neurologische symptomen, trombocytopenie, koorts, nierfalen en hemolytische anemie bij een patiënt die ticlopidine gebruikt, wijst op de diagnose TTP.

Naast de typische manifestaties van trombotische trombocytopenische purpura zoals trombocytopenie, hemolyse, koorts, coma en nierfalen, konden bij een patiënt na een buikoperatie tekenen van beginnende DIC worden gezien.

Het Moschcowitz-syndroom of trombotische trombocytopenische purpura is een zeldzame aandoening met een slechte prognose. Dit syndroom wordt gekenmerkt door een microangiopathische hemolytische anemie met trombocytopenie, neurologische symptomen en nierziekte.

Het Moschcowitz-syndroom is een zeldzame aandoening met een slechte prognose. Het wordt gekenmerkt door een microangiopathische hemolytische anemie geassocieerd met trombocytopenie, neurologische symptomen en nierbetrokkenheid.

Trombotische trombocytopenische purpura (TTP), in 1924 voor het eerst beschreven door Moschcowitz, is een klinisch heterogeen syndroom geassocieerd met trombocytopenie, Coombs-negatieve hemolytische anemie, neurologische veranderingen, nierfunctiestoornissen en koorts.

Trombotische trombocytopenische purpura (TTP, ziekte van Moschcowitz) wordt gekenmerkt door trombotische microangiopathie die leidt tot microvasculaire occlusie en ischemische disfunctie van verschillende organen, waaronder de hersenen.

Ernstig tekort aan von Willebrand factor-splitsende protease (ADAMTS-13) activiteit (<5% van normaal) is specifiek voor klassieke trombotische trombocytopenische purpura (TTP), een aandoening die zich presenteert met trombocytopenie, microangiopathische hemolytische anemie en vaak met orgaandisfunctie zoals neurologische symptomen, nierfalen en koorts.

Bij een 57-jarige vrouwelijke patiënt, die werd opgenomen met fluctuerende centrale neurologische afwijkingen en gegeneraliseerde purpura, werd de diagnose trombotische trombocytopenische purpura (TTP, Moschcowitz-syndroom) gesteld.

Trombotische trombocytopenische purpura (TTP) is een syndroom dat voornamelijk voorkomt bij volwassenen met multiorgane microvasculaire trombose bestaande uit trombocytopenie, microangiopathische hemolytische anemie, neurologische symptomen, nierbetrokkenheid en koorts.


Is vliegtuig beroertesyndroom een veelvoorkomende ziekte.

Answer: Nee. Er zijn slechts 37 gevallen van beroerte tijdens of kort na langeafstandsvluchten gepubliceerd. Een studie van één centrum meldde dat 42 van de 5727 beroerte-opnames (0,73%) vluchtgerelateerde beroertes waren.

Voor zover wij weten zijn er slechts 37 gevallen van beroerte tijdens of kort na langeafstandsvluchten gepubliceerd.

Ons centrum nam 5727 beroertepatiënten op, van wie 42 (0,73%) vluchtgerelateerde beroertes hadden.

De auteurs rapporteren drie gevallen van ischemische beroerte bij jonge volwassenen die plaatsvonden tijdens of na een vliegtuigvlucht.


Welk R / Bioconductor-pakket wordt gebruikt voor verrijkingsanalyse van genomische regio's?

Answer: locus overlap analyse (lola) biedt eenvoudige en automatiseerbare verrijkingsanalyse voor sets van genomische regio's, waardoor de interpretatie van functionele genomica en epigenomica data wordt vergemakkelijkt.

LOLA: verrijkingsanalyse voor sets van genomische regio's en regulerende elementen in R en Bioconductor.

Locus Overlap Analysis (LOLA) biedt eenvoudige en automatiseerbare verrijkingsanalyse voor sets van genomische regio's, waardoor de interpretatie van functionele genomica en epigenomica data wordt vergemakkelijkt. R-pakket beschikbaar in Bioconductor en op de volgende website: http://lola.computational-epigenetics.org. nsheffield@cemm.oeaw.ac.at of cbock@cemm.oeaw.ac.at. <CopyrightInformation>© De auteur 2015.


Wat is het belangrijkste RNA-bewerkingsenzym in Drosophila melanogaster?

Answer: Adenosinedeaminases die op RNA werken [adenosinedeaminase, RNA-specifiek (ADAR)] katalyseren de plaats-specifieke omzetting van adenosine in inosine in primaire mRNA-transcripten. Het ADAR RNA-bewerkingsenzym reguleert de neuronale prikkelbaarheid in Drosophila melanogaster. TIR's werden afgeleid als dsRNA's die een vermoedelijk doelwit zijn van ADAR. Genetische bepalers van RNA-bewerkingsniveaus van ADAR-doelen in Drosophila melanogaster. RNA-bewerking beïnvloedt meestal slechts een fractie van de tot expressie gebrachte transcripten en er is een enorme variatie in bewerkingsniveaus van ADAR (adenosinedeaminase, RNA-specifiek) doelen.

Adenosinedeaminases die op RNA werken [adenosinedeaminase, RNA-specifiek (ADAR)] katalyseren de plaats-specifieke omzetting van adenosine in inosine in primaire mRNA-transcripten.

TIR's werden afgeleid als dsRNA's die een vermoedelijk doelwit zijn van ADAR.

Het ADAR RNA-bewerkingsenzym reguleert de neuronale prikkelbaarheid in Drosophila melanogaster.

Genetische bepalers van RNA-bewerkingsniveaus van ADAR-doelen in Drosophila melanogaster.

RNA-bewerking beïnvloedt meestal slechts een fractie van de tot expressie gebrachte transcripten en er is een enorme variatie in bewerkingsniveaus van ADAR (adenosinedeaminase, RNA-specifiek) doelen.

We tonen aan dat de expressie van het bewerkingsenzym, ADAR (adenosinedeaminase die op RNA werkt), dramatisch afneemt bij verhoogde temperaturen, wat gedeeltelijk, maar niet volledig, enkele doelwitreacties op temperatuur verklaart.

In Drosophila worden veel boodschapper-RNA's die betrokken zijn bij neurotransmissie op RNA-niveau herschreven door het RNA-bewerkingsenzym dADAR, wat leidt tot de incorporatie van aminozuren die niet direct door het genoom worden gecodeerd. dADAR herschrijft ook zijn eigen transcript, maar de gevolgen van deze autoregulatie in vivo zijn onduidelijk.

Nieuwe vermoedelijke nicotinische acetylcholinereceptor-subunitegenen, Dalpha5, Dalpha6 en Dalpha7, in Drosophila melanogaster identificeren een nieuw en sterk geconserveerd doelwit van adenosinedeaminase die A-naar-I pre-mRNA-bewerking via RNA-medieert.

Het genoom van de fruitvlieg, Drosophila melanogaster, bevat een enkel gen dat het enzym codeert dat verantwoordelijk is voor deaminatie, genaamd ADAR (voor adenosinedeaminase die op RNA werkt).

Met behulp van deze en andere beschikbare gegevens ontdekten en analyseerden we duizenden neuronale menselijke en muizen circRNA's. circRNA's waren buitengewoon verrijkt in de hersenen van zoogdieren, goed geconserveerd in sequentie, vaak tot expressie gebracht als circRNA's in zowel mens als muis, en soms zelfs gedetecteerd in Drosophila-hersenen. circRNA's werden over het algemeen omhooggereguleerd tijdens neuronale differentiatie, sterk verrijkt in synapsen, en vaak differentieel tot expressie gebracht vergeleken met hun mRNA-isoformen. circRNA-expressie correleerde negatief met de expressie van het RNA-bewerkingsenzym ADAR1.

Hoewel verschillende ADAR-enzymen aanwezig zijn in muizen, maken de aanwezigheid van een enkele ADAR in Drosophila, gecombineerd met het diverse genetische gereedschap dat beschikbaar is voor onderzoekers en het brede scala aan tot nu toe geïdentificeerde ADAR-doel-mRNA's, Drosophila tot een ideaal organisme om de genetische basis van A-naar-I RNA-bewerking te bestuderen.

Afgezien van hun rol in het genereren van proteïnevariatie in het centrale zenuwstelsel, zijn ADAR's betrokken bij de hypermutatie van sommige RNA-virussen, hoewel niet goed begrepen wordt waarom deze hypermutatie optreedt. Hier beschrijven we de hypermutatie van adenosines naar guanosines in het genoom van het sigma-virus — een negatief-sense RNA-virus dat Drosophila melanogaster infecteert.

Het enzym heeft geen activiteit op dsRNA-substraten maar is een tRNA-deaminase met specificiteit voor adenosine 37 van insecten alanine tRNA. dADAT1 vertoont meer gelijkenis met vertebraten ADAR's dan met gist Tad1p, wat de hypothese ondersteunt van een gemeenschappelijke evolutionaire oorsprong voor ADAR's en ADAT's. dAdat1-transcripten worden maternale aangeleverd in het ei.

Het RNA-bewerkingsenzym ADAR modificeert chemisch adenosine (A) tot inosine (I), wat door het ribosoom wordt geïnterpreteerd als guanosine.

Drosophila melanogaster heeft een enkel Adar-gen dat een eiwit codeert dat verwant is aan de zoogdierlijke ADAR2 en dat transcripten bewerkt die glutamaatreceptor-subunits coderen.


Wat is de CEGA-catalogus?

Answer: CEGA is een catalogus van geconserveerde elementen uit genomische uitlijningen. Door gebruik te maken van vergelijkingen tussen meerdere soorten om genomische elementen onder zuiverende selectie te detecteren, biedt CEGA een uitgebreide set CNC's die zijn geïdentificeerd bij verschillende stralingen langs de gewerveldenlijn. Evolutionaire beperking wordt geïdentificeerd met behulp van drempelvrije fylogenetische modellering van onbevooroordeelde en gevoelige globale uitlijningen van genomische syntenieblokken die zijn geïdentificeerd met behulp van proteïne-orthologie. De dynamische CEGA-webinterface toont uitlijningen, genomische locaties, evenals biologisch relevante gegevens om te helpen bij het prioriteren en selecteren van CNC's van belang voor verdere functionele onderzoeken.

CEGA--een catalogus van geconserveerde elementen uit genomische uitlijningen.

Om de studie van dergelijke CNC's/UCE's te vergemakkelijken, presenteren wij onze bron van Geconserveerde Elementen uit Genomische Uitlijningen (CEGA), toegankelijk via http://cega.ezlab.org. Door gebruik te maken van vergelijkingen tussen meerdere soorten om genomische elementen onder zuiverende selectie te detecteren, biedt CEGA een uitgebreide set CNC's die zijn geïdentificeerd bij verschillende stralingen langs de gewerveldenlijn. Evolutionaire beperking wordt geïdentificeerd met behulp van drempelvrije fylogenetische modellering van onbevooroordeelde en gevoelige globale uitlijningen van genomische syntenieblokken die zijn geïdentificeerd met behulp van proteïne-orthologie. We hebben CNC's onafhankelijk geïdentificeerd voor vijf gewervelde clades, elk verwijzend naar een andere laatste gemeenschappelijke voorouder en daarom naar een overlappende maar variërende set CNC's met 24.488 in gewervelden, 241.575 in amnioten, 709.743 in Eutheria, 642.701 in Boreoeutheria en 612.364 in Euarchontoglires, variërend van 6 Mbp in gewervelden tot 119 Mbp in Euarchontoglires. De dynamische CEGA-webinterface toont uitlijningen, genomische locaties, evenals biologisch relevante gegevens om te helpen bij het prioriteren en selecteren van CNC's van belang voor verdere functionele onderzoeken.


Welk eiwit wordt geassocieerd met hyperemesis gravidarum tijdens de zwangerschap?

Answer: Humaan choriongonadotrofine (hCG) wordt geassocieerd met hyperemesis gravidarum tijdens de zwangerschap.

Roken door de moeder, BMI, pariteit, etniciteit, geslacht van de foetus, placenta gewicht en symptomen van hyperemesis gravidarum werden geassocieerd met totale hCG.

Moederlijke serum PAPP-A en vrije β-HCG niveaus in het eerste trimester bij hyperemesis gravidarum.

HG wordt geassocieerd met verhoogde niveaus van PAPP-A en vrije β-hCG, en dergelijke veranderingen zijn onafhankelijk van serumindicatoren van schildklier- en leverfunctie.

hCG bevordert de progesteronproductie door corpus luteumcellen; bevordert angiogenese in de uteriene vasculatuur; bevordert de fusie van cytotrofoblastcellen en differentiatie tot syncytiotrofoblastcellen; veroorzaakt de blokkade van immuun- of macrofaagactie door de moeder op binnendringende placentaire cellen; veroorzaakt uteriene groei parallel aan de foetale groei; onderdrukt myometriale contracties tijdens de zwangerschap; veroorzaakt groei en differentiatie van de navelstreng; geeft signalen aan het endometrium over de aanstaande implantatie; werkt op receptoren in de hersenen van de moeder die hyperemesis gravidarum veroorzaken, en lijkt de groei van foetale organen tijdens de zwangerschap te bevorderen.


Wordt hydroxyureum gewoonlijk gebruikt voor de behandeling van infectieziekten?

Answer: Hydroxyureum is de enige beschikbare ziekte-modificerende therapie voor Sikkelcelanemie (SCA).

Hydroxyureum is de enige beschikbare ziekte-modificerende therapie voor SCA en heeft bewezen veiligheid en werkzaamheid in landen met hoge middelen.

Concluderend suggereren de hier gepresenteerde gegevens dat hydroxyureum priapisme-aanvallen bij sikkelcelziekte kan voorkomen, waarschijnlijk bij hogere doses dan gewoonlijk voorgeschreven voor de preventie van pijnlijke crises.

Klinische follow-up van volwassenen met sikkelcelziekte die behandeld worden met hydroxyureum.

Het kan ook de optimale respons op hydroxyureumtherapie verminderen, de enige effectieve en praktische behandelingsoptie voor SCD in Sub-Sahara Afrika.

Hydroxyureum is een van de meest succesvol gebruikte therapieën voor sikkelcelziekte.

De klinische ervaring met hydroxyureum voor patiënten met sikkelcelziekte (SCD) is de afgelopen 25 jaar toegenomen. Het merendeel van het huidige bewijs suggereert dat hydroxyureum goed wordt verdragen, veilig is en effectief voor de meeste patiënten met SCD.


Wat is magnetoreceptie?

Answer: Magnetoreceptie is een raadselachtige, slecht begrepen zintuiglijke vaardigheid, voornamelijk beschreven op basis van gedragsstudies bij dieren van diverse taxa. Het vermogen om geomagnetische velden (GMF's) waar te nemen, vertegenwoordigt een fascinerend biologisch fenomeen. Studies bij transgene vliegen hebben aangetoond dat fotosensitieve cryptochromen (Cry) betrokken zijn bij de reactie op magnetische velden (MF's). Het fotoreceptor-eiwit cryptochroom wordt verondersteld, na lichtabsorptie, een radicaalpaar te bevatten dat gevoelig is voor zeer zwakke magnetische velden, waardoor trekvogels een magnetisch kompasgevoel krijgen.

Het vermogen om geomagnetische velden (GMF's) waar te nemen, vertegenwoordigt een fascinerend biologisch fenomeen. Studies bij transgene vliegen hebben aangetoond dat fotosensitieve cryptochromen (Cry) betrokken zijn bij de reactie op magnetische velden (MF's).

Cryptochromen, blauwlicht absorberende eiwitten die betrokken zijn bij de circadiane klok, zijn voorgesteld als de receptor moleculen van het magnetische kompas van vogels.

Hoewel al bijna een halve eeuw bekend is dat trekvogels de richting van het magnetisch veld van de aarde kunnen detecteren, is het primaire zintuiglijke mechanisme achter deze opmerkelijke prestatie nog onduidelijk. De leidende hypothese richt zich op radicaalparen - magnetisch gevoelige chemische tussenproducten gevormd door foto-excitatie van cryptochroom-eiwitten in het netvlies.

Biogene magnetische deeltjes zijn gedetecteerd in sommige migrerende insecten, wat wijst op de basis van het magnetoreceptiemechanisme voor oriëntatie en navigatie.

Magnetoreceptie is essentieel voor magnetische oriëntatie bij dierlijke migratie. De moleculaire basis voor magnetoreceptie is recentelijk opgehelderd in fruitvliegen als complexen tussen de magnetische receptor magnetoreceptor (MagR) en zijn ligand cryptochroom (Cry). MagR en Cry zijn aanwezig in het dierenrijk.

Magnetoreceptie is een raadselachtige, slecht begrepen zintuiglijke vaardigheid, voornamelijk beschreven op basis van gedragsstudies bij dieren van diverse taxa.

Het fotoreceptor-eiwit cryptochroom wordt verondersteld, na lichtabsorptie, een radicaalpaar te bevatten dat gevoelig is voor zeer zwakke magnetische velden, waardoor trekvogels een magnetisch kompasgevoel krijgen.


Kan acupunctuur een spinale epidurale hematoom veroorzaken?

Answer: Ja, acupunctuur kan een spinale epidurale hematoom veroorzaken.

RESULTATEN: Een 54-jarige vrouw, een 38-jarige vrouw en een 60-jarige man met hemiplegie door cervicale subdurale of epidurale hematoom na cervicale posterieure paraspinale spiernaaldbehandeling zonder directe invasie (intramusculaire stimulatie, acupunctuur of intramusculaire lidocaïne) werden waargenomen.

Acute spinale subdurale hematoom met hemiplegie na acupunctuur: een casusrapport en literatuuroverzicht.

Hoewel acupunctuur een populaire methode is voor pijnbestrijding, hebben wij het eerste geval van SDH na acupunctuur waargenomen. DOEL: Het doel van dit casusrapport was het presenteren van het eerste geval van subdurale hematoom na acupunctuur en de redenen voor de risico's van blinde cervicale acupunctuur.

SAMENVATTING VAN ACHTERGRONDGEGEVENS: Epidurale hematomen na dry needling zijn vrij ongebruikelijk en slechts enkele gevallen van epidurale hematoom na acupunctuur zijn in de literatuur gerapporteerd.

Spinale epidurale hematoom is een zeldzame complicatie geassocieerd met pijnbestrijdingsprocedures zoals facetblokkade, acupunctuur, epidurale injectie, enz.

Onbedoelde acupunctuurnaaldpenetratie van het thoracale spinaalkanaal veroorzaakte een spinale epidurale hematoom en subarachnoïdale bloeding.

Spinale epidurale hematoom met subarachnoïdale bloeding veroorzaakt door acupunctuur.

Echter, subarachnoïdale bloeding en spinale epidurale hematoom zijn gerapporteerd na acupunctuur in de achterzijde van de nek.

Een retrospectief casusrapport. Het doel van dit artikel is het rapporteren van een ongebruikelijke complicatie van dry needling. Epidurale hematomen na dry needling zijn vrij ongebruikelijk en slechts enkele gevallen van epidurale hematoom na acupunctuur zijn in de literatuur gerapporteerd.


Is oedeem een symptoom van nefrotisch syndroom?

Answer: Ja, oedeem is het meest voorkomende presenteersymptoom en teken bij nefrotisch syndroom.

Nefrotisch syndroom (NS) is een veelvoorkomende klinische aandoening met vier hoofdklinische manifestaties: hypoalbuminemie (<30 g/L), macro-proteïnurie (>3,5 g/24 u), oedeem en hyperlipidemie.

Nefrotisch syndroom is een zeldzame manifestatie van IgA-nefropathie (IgAN).

Twaalf patiënten met IgAN met steroïde-responsief nefrotisch syndroom werden geëvalueerd en gevolgd. Alle patiënten presenteerden zich met gegeneraliseerd oedeem.

De klinische kenmerken van plotseling optredend gegeneraliseerd oedeem, aanvankelijke zware proteïnurie en aanvankelijke ernstige hypoalbuminemie kunnen helpen bij het identificeren van de subgroep patiënten, vooral bij laaggradige IgAN.

De meeste patiënten presenteerden zich binnen een duur van 3 maanden (61,4%) en het meest voorkomende symptoom was gezwollen gezicht (98,45%) gevolgd door enkel-oedeem (91%).

We analyseerden medische dossiers van 290 patiënten met de diagnose nefrotisch syndroom zoals gedefinieerd door de International Study of Kidney Disease in Children (ISKDC), tussen januari 1987 en december 2000, in het Sher-I-Kashmir Institute of Medical Sciences, Soura, Srinagar.

Hij werd opgenomen vanwege systemisch oedeem en dyspneu bij inspanning. Laboratoriumgegevens toonden nierfalen en nefrotisch syndroom, terwijl er geen symptomen van diabetische retinopathie waren.

Nefrotisch syndroom: meer dan alleen oedeem.

Oedeem is het meest voorkomende presenteersymptoom en teken bij nefrotisch syndroom.

Een van deze vijf klinische syndromen is het nefrotisch syndroom, dat wordt gekenmerkt door proteïnurie > 3,5 g/dag, gepaard gaand met hypoalbuminemie, hyperlipoproteïnemie en uitgesproken oedeem.

Tolvaptan-therapie voor massief oedeem bij een patiënt met nefrotisch syndroom.

Nefrotisch syndroom (NS) wordt gekenmerkt door water- en natriumretentie, wat leidt tot oedeem.

De niet-osmotische stimulatie van arginine vasopressine-afgifte uit de hypofyse wordt beschouwd als een van de belangrijke factoren bij abnormale waterretentie bij patiënten met NS. We presenteren de eerste beschrijving van een patiënt met massief oedeem veroorzaakt door refractair nefrotisch syndroom, dat effectief werd behandeld met tolvaptan, een selectieve orale vasopressine V2-receptorantagonist. Tolvaptan is effectief voor de behandeling van massief oedeem veroorzaakt door NS.

We rapporteren een kind met steroïde-resistent nefrotisch syndroom met diureticum-resistent nefrotisch oedeem, succesvol behandeld met acute peritoneale dialyse als middel voor ultrafiltratie (UF).

Combinatie van albumine en furosemide voor de behandeling van oedeem bij nefrotisch syndroom: een overzicht van klinische studies.

De behandeling van oedeem bij patiënten met nefrotisch syndroom wordt over het algemeen beheerd door natriumbeperking in het dieet en lisdiuretica.

Negen maanden na de introductie van tiopronine vertoonde de jongen gegeneraliseerd oedeem, oligurie en biochemische indices van nefrotisch syndroom.

Gezegend waren de dagen dat alles logisch was en het schijnbare mechanisme voor oedeemvorming bij nefrotisch syndroom eenvoudig was: de nieren verloren eiwit in de urine, wat de plasma-oncotische druk verlaagde.

Het nefrotisch syndroom wordt gekenmerkt door een combinatie van pathologische laboratoriumwaarden en klinische symptomen, d.w.z. uitgesproken proteïnurie (meestal meer dan 3 - 3,5 g eiwit/24 u), hypoalbuminemie, oedeem en hyperlipidemie.

De patiënt werd opgenomen met oedeem van beide benen, en het nefrotisch syndroom werd ontdekt, wat leidde tot de diagnose AA-amyloïdose op nierbiopsie.

Lineaire regressie om metingen te relateren. Andere tekenen en symptomen van nefrotisch syndroom bij aanvang (serumalbumine < 3,5 g/dL, totaal serumcholesterol > 260 mg/dL of gebruik van een statine, en oedeem of gebruik van een lisdiureticum); progressie van chronische nierziekte tijdens follow-up (verdubbeling van het uitgangsserumcreatinine of noodzaak voor dialyse of niertransplantatie).

Een geval van interstitiële schaduwen geassocieerd met orale cyclofosfamide-therapie bij een 32 maanden oud meisje met steroïde-resistent nefrotisch syndroom, dat werd opgenomen in het Nishi-Kobe Medical Center met systemisch oedeem, wordt gerapporteerd.

Nefrotisch syndroom vertegenwoordigt een constellatie van symptomen waaronder hyperalbuminurie, hypoalbuminemie, oedeemvorming, hypercholesterolemie, hypertensie, hypercoagulabiliteit en verhoogd infectierisico.

Pathofysiologie van oedeemvorming bij kinderen met nefrotisch syndroom niet veroorzaakt door minimal change disease.

Om de evidence-based therapie van oedeem bij nefrotisch syndroom te bestuderen door systematisch literatuur te analyseren.

Oedeem is het opvallende kenmerk van nefrotisch syndroom en ontwikkelt zich aanvankelijk rond de ogen en benen.

Intussusceptie moet worden overwogen in de differentiële diagnose van buikpijn bij patiënten met nefrotisch syndroom, vooral bij patiënten met langdurig oedeem.


Het Angelman-syndroom wordt geassocieerd met een deletie van een deel van Chromosoom 15, maar als de deletie optreedt in het paternale geërfde chromosoom 15, wat is dan de ziekte?

Answer: Prader-Willi-syndroom (PWS) ontstaat door een deletie van de vaderlijke genen in het gebied van chromosoom 15q11-q13.

Prader-Willi-syndroom (PWS) ontstaat door een deletie van de vaderlijke genen in het gebied van chromosoom 15q11-q13.

Bij AS vindt de deletie plaats in het maternale geërfde chromosoom 15, terwijl bij PWS de deletie wordt gevonden in het paternale geërfde chromosoom 15.

Echter, deleties bij AS komen voor op het maternale geërfde chromosoom 15, en deleties bij PWS komen voor op het paternale afgeleide chromosoom 15.

Dit staat in contrast met het Prader-Willi-syndroom (PWS), waarbij een vergelijkbare deletie van het paternale chromosoom 15 wordt waargenomen.

Echter, in tegenstelling tot de vaderlijke overerving van het gedelete chromosoom 15 die wordt waargenomen bij de meerderheid van PWS-patiënten,


Wat is het fenotype van mensen met mutaties in het gen PRDM12?

Answer: Recentelijk zijn nieuwe therapeutische opties afgeleid uit studies van individuen met aangeboren ongevoeligheid voor pijn (CIP). Hier identificeerden we 10 verschillende homozygote mutaties in PRDM12 (coderend voor PRDI-BF1 en RIZ homologie domein-bevattend eiwit 12) bij proefpersonen met CIP uit 11 families.

De evolutionair geconserveerde transcriptiefactor PRDM12 reguleert de ontwikkeling van sensorische neuronen en pijnwaarneming.

Hier tonen we aan dat PRDM12 een sleutelregulator is van sensorische neuronale specificatie in Xenopus. Modellering van menselijke PRDM12-mutaties die erfelijke sensorische en autonome neuropathie (HSAN) veroorzaken, onthulde opmerkelijke conservatie van de gemuteerde residuen in de evolutie.

Transcriptieregulator PRDM12 is essentieel voor menselijke pijnwaarneming.

Recentelijk zijn nieuwe therapeutische opties afgeleid uit studies van individuen met aangeboren ongevoeligheid voor pijn (CIP). Hier identificeerden we 10 verschillende homozygote mutaties in PRDM12 (coderend voor PRDI-BF1 en RIZ homologie domein-bevattend eiwit 12) bij proefpersonen met CIP uit 11 families. Prdm-eiwitten zijn een familie van epigenetische regulatoren die neurale specificatie en neurogenese controleren.

De studie van genetische aandoeningen die individuen volledig onvermogen om pijn te voelen veroorzaken, biedt echter hoop. Alle oorzaken van aangeboren pijnloosheid beïnvloeden nociceptoren, evolutionair geconserveerde gespecialiseerde neuronen die in staat zijn alle soorten weefselschade te detecteren. De ontdekking van nieuwe genen die essentieel zijn voor pijnwaarneming (SCN11A, PRDM12 en CLTCL1) heeft onverwachte inzichten verschaft in de biologische mechanismen die verschillende stadia van nociceptie aansturen.


Is er een verband tussen Histon H3.3-mutaties en gliomen?

Answer: Ja, een mutatie in histon H3.3 in het codon voor lysine 27 is gevonden als driver-mutaties in pediatrische glioblastomen en wordt verondersteld een cruciale rol te spelen in de pathogenese van thalamische gliomen en diffuse intrinsieke pontine gliomen.

DOEL: Histon H3.3 (H3F3A) mutatie in het codon voor lysine 27 (K27M) is gevonden als driver-mutaties in pediatrische glioblastomen en wordt verondersteld een cruciale rol te spelen in de pathogenese van thalamische gliomen en diffuse intrinsieke pontine gliomen. We rapporteren een geval van thalamisch glioom met H3F3A K27M-mutatie, die werd gedetecteerd in zowel de primaire tumor gediagnosticeerd als diffuse astrocytoom verkregen tijdens de eerste operatie als in de tumor gediagnosticeerd als anaplastisch astrocytoom verkregen bij de tweede operatie.

CONCLUSIE: Dit rapport toont minutieuze neuroradiologische en pathologische kenmerken van maligne transformatie van thalamisch laaggradig glioom met H3F3A K27M-mutatie.

Recentelijk heeft sequencing van tumorcellen aangetoond dat histon H3 vaak gemuteerd is in pediatrische HGG, waarbij tot 78% van de diffuse intrinsieke pontine gliomen (DIPG's) de K27M-mutatie dragen en 36% van de niet-hersenstamgliomen ofwel K27M- of G34R/V-mutaties dragen.

De pathologische diagnose was anaplastisch oligodendroglioma, en we identificeerden een mutatie in histon H3.3 in het tumorweefsel.

CONCLUSIES: Pediatrische hersenstam-oligodendrogliale tumoren kunnen histon H3.3-gemuteerde tumoren omvatten en hebben de neiging zich te verspreiden door de neuroas bij terugval.

We benadrukken de genetische afwijkingen die recentelijk zijn ontdekt in isocitraatdehydrogenase, alpha-thalassemie/mentale retardatie syndroom X-gebonden, death-domain-associated protein, histon H3.3 en telomerase reverse transcriptase en bespreken hoe deze mutaties leiden tot onverwachte veranderingen in het epigenetische landschap van gliomen.

Bijzonder opvallend is de ontdekking van frequente histon H3.3-mutaties in pediatrische gliomen, een bijzonder agressieve neoplasma die lange tijd slecht begrepen is gebleven.

Exonsequencing heeft een mutatie in K27M van het histon H3.3-gen (H3F3A K27M en G34R/V) geïdentificeerd in ongeveer 20% van de pediatrische glioblastomen, maar het moet nog blijken of deze mutaties specifiek zijn voor pediatrische diffuse hooggradige astrocytomen of ook voorkomen in andere pediatrische hersentumoren.

De histon H3.3K27M-mutatie in pediatrische gliomen herprogrammeert H3K27-methylatie en genexpressie.

Een les geleerd van de H3.3K27M-mutatie gevonden in pediatrische gliomen: een nieuwe benadering voor het bestuderen van de functie van histonmodificaties in vivo.

Pediatrisch glioblastoom multiforme (GBM) is zeldzaam, en er is een enkele studie, een baanbrekende ontdekking die het verband toont tussen histon H3.3 en isocitraatdehydrogenase (IDH)1-mutatie met een DNA-methylatiesignatuur.

Meer dan 70% van de diffuse intrinsieke pediatrische gliomen, een agressieve hersenstamtumor, draagt heterozygote mutaties die een K27M aminozuursubstitutie creëren (methionine vervangt lysine 27) in de staart van histon H3.3.

Mutaties in H3F3A, dat codeert voor histon H3.3, komen vaak voor in pediatrische glioblastomen.

Somatische mutaties van de H3F3A- en HIST1H3B-genen die de histon H3-varianten H3.3 en H3.1 coderen, zijn recentelijk geïdentificeerd in hooggradige gliomen die ontstaan in de thalamus, pons en het ruggenmerg van kinderen en jongvolwassenen.

K27M-mutatie in histon H3.3 definieert klinisch en biologisch verschillende subgroepen van pediatrische diffuse intrinsieke pontine gliomen.

Terugkerende mutaties die de histon H3.3-residuen Lys27 of indirect Lys36 aantasten, zijn frequente drijvers van pediatrische hooggradige gliomen (meer dan 30% van de HGG's).

Gebruik van menselijke embryonale stamcellen om pediatrische gliomen met H3.3K27M-histonmutatie te modelleren.

Recente studies over hooggradige pediatrische GBM hebben twee terugkerende mutaties (K27M en G34R/V) geïdentificeerd in genen die histon H3 coderen (H3F3A voor H3.3 en HIST1H3B voor H3.1).

Driver-mutaties in histon H3.3 en chromatine-remodelleringsgenen in pediatrische glioblastoom.


Welke cellulaire functie wordt geassocieerd met transcriptiefactoren forkhead 1 en 2 (Fkh1 en Fkh2)?

Answer: Forkhead transcriptiefactoren bepalen de timing van oorsprong en langeafstandsklustervorming in S. cerevisiae. Hier tonen we aan dat de gist Forkhead transcriptiefactoren, Fkh1 en Fkh2, globale bepalers zijn van de replicatie-oorsprongstiming. Forkhead box O (FOXO) transcriptiefactoren hebben een geconserveerde functie in het reguleren van de levensduur van metazoën. Fkh1 en Fkh2 binden aan Fkh-geactiveerde oorsprongen en interageren fysiek met ORC, wat een plausibel mechanisme biedt om oorsprongen te clusteren. In plaats daarvan tonen we aan dat Fkh1 en Fkh2 nodig zijn voor het clusteren van vroege oorsprongen en hun associatie met de sleutelinitiatiefactor Cdc45 in de G1-fase, wat suggereert dat Fkh1 en Fkh2 selectief oorsprongen rekruteren naar opkomende replicatiefabrieken.

Forkhead transcriptiefactoren bepalen de timing van oorsprong en langeafstandsklustervorming in S. cerevisiae.

Hier tonen we aan dat de gist Forkhead transcriptiefactoren, Fkh1 en Fkh2, globale bepalers zijn van de replicatie-oorsprongstiming.

In plaats daarvan tonen we aan dat Fkh1 en Fkh2 nodig zijn voor het clusteren van vroege oorsprongen en hun associatie met de sleutelinitiatiefactor Cdc45 in de G1-fase, wat suggereert dat Fkh1 en Fkh2 selectief oorsprongen rekruteren naar opkomende replicatiefabrieken. Fkh1 en Fkh2 binden aan Fkh-geactiveerde oorsprongen en interageren fysiek met ORC, wat een plausibel mechanisme biedt om oorsprongen te clusteren.

Forkhead box O (FOXO) transcriptiefactoren hebben een geconserveerde functie in het reguleren van de levensduur van metazoën. Een belangrijke functie in dit proces omvat de regulatie van de celcyclus en stressresponsen, inclusief het opruimen van vrije radicalen.

We rapporteren dat het verwijderen van beide FKH-genen de normale levensduur en stressbestendigheid belemmert, vooral in stationaire fase cellen, die niet reageren op calorische restrictie. Omgekeerd leidt verhoogde expressie van de FKH's tot verlengde levensduur en verbeterde stressrespons.

Deze studie bevestigt de rol van FKH's als evolutionair geconserveerde regulatoren van levensduur in gist en identificeert de APC als een nieuw onderdeel van dit mechanisme onder bepaalde omstandigheden, waarschijnlijk via gecombineerde regulatie van stressrespons, genomische stabiliteit en celcyclusregulatie.

Het genoom van Schizosaccharomyces pombe bevat vier genen die coderen voor eiwitten met fork-head domeinen (FKH), waarvan er twee zijn gekarakteriseerd. Hier beschrijven we de resterende twee genen, fhl1 en fkh2, die coderen voor eiwitten met fork-head-associated domeinen (FHA) naast hun FKH's.

Hier tonen we aan dat de gist forkhead transcriptiefactoren, Fkh1p en Fkh2p, associëren met de coderende regio's van actieve genen en op tegengestelde wijze invloed uitoefenen op transcriptie-elongatie en terminatie.

Onze resultaten suggereren dat, naast hun gedocumenteerde promotorfunctie, Fkh1p en Fkh2p vroege transcriptie-elongatie en pre-mRNA-verwerking coördineren. Dit kan een algemeen kenmerk zijn van genregulatie in eukaryoten.

De Saccharomyces cerevisiae Forkhead Box (FOX) eiwitten, Fkh1 en Fkh2, reguleren diverse cellulaire processen, waaronder transcriptie, langeafstand DNA-interacties tijdens homologe recombinatie, en replicatie-oorsprongstiming en langeafstandsklustervorming van oorsprongen.


Wat is de rol van het Ctf4-interacterende-peptide of CIP-box?

Answer: Kristallografische analyse classificeert CIP-boxen in twee verwante groepen die verschillende locaties op Ctf4 targeten. Mutaties in de CIP-boxmotieven van de Dna2-nuclease of het rDNA-geassocieerde eiwit Tof2 verstoren de DNA-synthese niet over het hele genoom, maar leiden in plaats daarvan tot een dramatische verkorting van chromosoom 12 dat de grote reeks rDNA-herhalingen bevat. Gegevens onthullen onverwachte complexiteit van de functie van Ctf4, als een knooppunt dat meerdere accessoire factoren verbindt met het replisoom. Het meest opvallend is dat Ctf4-afhankelijke rekrutering van CIP-box-eiwitten andere processen koppelt aan DNA-synthese, inclusief de regulatie van het aantal rDNA-kopieën.

Hier identificeren we nieuwe Ctf4-partners naast Pol α en helicase, die allemaal een "Ctf4-interacterend-peptide" of CIP-box bevatten. Kristallografische analyse classificeert CIP-boxen in twee verwante groepen die verschillende locaties op Ctf4 targeten. Mutaties in de CIP-boxmotieven van de Dna2-nuclease of het rDNA-geassocieerde eiwit Tof2 verstoren de DNA-synthese niet over het hele genoom, maar leiden in plaats daarvan tot een dramatische verkorting van chromosoom 12 dat de grote reeks rDNA-herhalingen bevat. Onze gegevens onthullen onverwachte complexiteit van de functie van Ctf4, als een knooppunt dat meerdere accessoire factoren verbindt met het replisoom. Het meest opvallend is dat Ctf4-afhankelijke rekrutering van CIP-box-eiwitten andere processen koppelt aan DNA-synthese, inclusief de regulatie van het aantal rDNA-kopieën.


Welk type genoom, (RNA of DNA, dubbelstrengs of enkelstrengs) wordt gevonden in het virus dat de blauwtongziekte veroorzaakt?

Answer: Het genoom van het Bluetongue-virus (BTV) bevat tien dubbelstrengs RNA-segmenten.

Het genoom van het Bluetongue-virus (BTV) bevat tien dubbelstrengs RNA-segmenten


Wat is een "chemobrain"?

Answer: De term "chemobrain" wordt soms gebruikt om tekorten in neuropsychologisch functioneren aan te duiden die kunnen optreden als gevolg van kankerbehandeling.

De frequentie van chemotherapie-gerelateerde cognitieve achteruitgang of "chemobrain" wordt in de literatuur als significant genoemd, hoewel er zeer weinig bekend is over het door chemotherapie veroorzaakte chemobrain en de relatie met veranderingen in metaalhomeostase.

Cognitieve achteruitgang of dementie is een slopend probleem bij neurologische aandoeningen zoals de ziekte van Alzheimer en Parkinson, inclusief speciale aandoeningen zoals chemobrain.

De meeste kankerpatiënten die behandeld worden met systemische adjuvante chemotherapie ondervinden langdurige bijwerkingen, waaronder verminderde concentratie, vergeetachtigheid en trager denken, die wereldwijd worden aangeduid als "chemobrain."

Het frequente gebruik van chemotherapie om een reeks maligniteiten te bestrijden kan ernstige cognitieve disfunctie veroorzaken, vaak aangeduid als "chemobrain," een aandoening die lang na het stoppen van de behandeling kan aanhouden bij wel 75% van de overlevenden.

De term "chemobrain" wordt soms gebruikt om tekorten in neuropsychologisch functioneren aan te duiden die kunnen optreden als gevolg van kankerbehandeling.


De Borden-classificatie wordt gebruikt voor welke ziekte?

Answer: Borden-classificatiesystemen worden gebruikt voor de voorspelling van het klinische gedrag van craniale dura-artrioveneuze fistels.

De locaties van DAVF's waren de transversale-sigmoïde sinus in 11, tentorium in 10, craniale schedel in 9, en de superior sagittale sinus, jugular bulb, foramen magnum en middelste craniale fossa elk in 1. De Borden-classificatie was type I in 7, type II in 3, en type III in 24.

Transarteriële lijm-embolisatie is zeer effectief voor Borden type III DAVF met directe corticale veneuze afvoer, maar heeft beperkingen voor Borden type I en II DAVF's waarbij de aangetaste sinus deel uitmaakt van de normale veneuze circulatie.

De resultaten van subtype (Borden- en Cognard-classificatie), veneuze reflux en fistellocaties werden ook nauwkeurig weergegeven in 4D-CTA.

De veelgebruikte Borden- en Cognard-classificatiesystemen voor de voorspelling van het klinische gedrag van craniale dura-artrioveneuze shunts richten zich op de veneuze afvoer, met name de aanwezigheid van leptomeningeale veneuze afvoer, en op de stroomrichting, met name de aanwezigheid van retrograde stroom.

De CS DAVF's en de NCS DAVF's werden respectievelijk gecategoriseerd met behulp van de Barrow- en Borden-classificatiesystemen.

De twee meest gebruikte en klinisch geaccepteerde DAVF-classificaties zijn de Merland-Cognard-classificatie en de Borden-classificatie, beide gebaseerd op de morfologie van de veneuze afvoer.

Wanneer geanalyseerd volgens de Borden-classificatie, presenteerde geen (0%) van de 55 Type I intracraniële dura AVF's zich met een bloeding, twee (11%) van de 18 Type II, en 14 (48%) van de 29 Type III intracraniële dura AVF's (p < 0,0001).

De configuratie van de veneuze anatomie zoals weerspiegeld door zowel de Cognard- als de Borden-classificaties voorspelt sterk welke intracraniële dura AVF's zich zullen presenteren met ICH of niet-bloederig neurologisch tekort.

De Borden-classificatie toonde Type III in 1 en Type II in 10 ncsDAVF's, en Type II in 4 en Type I in 6 csDAVF's.

Het recent voorgestelde classificatieschema van Borden, Wu en Shucart (Borden(*)) zou in staat moeten zijn om die intracraniële dura arterioveneuze fistels (ICDAVF) te identificeren die zich op een goedaardige wijze blijven gedragen.

Een multivariate logistische regressiemodel toonde aan dat intracraniële bloeding bij patiënten met DAVF's geassocieerd was met een hogere Borden-classificatie (OR 5,880; 95% CI, 3,370-10,257; p<0,001).


Welke effecten creëren buurten van transcriptionele regulatie in eukaryoten?

Answer: Enhancer Sharing bevordert buurten van transcriptionele regulatie in eukaryoten. Hier presenteren we cross-organismisch bewijs dat suggereert dat de meeste EP-paren compatibel zijn, grotendeels bepaald door fysieke nabijheid in plaats van specifieke interacties. We vinden dat de transcriptie van genburen gecorreleerd is over afstanden die schalen met de genoomgrootte. We stellen voor dat enhancer sharing algemeen voorkomt onder eukaryoten, en dat EP-afstand een belangrijke informatielaag is in genregulatie.

Hier presenteren we cross-organismisch bewijs dat suggereert dat de meeste EP-paren compatibel zijn, grotendeels bepaald door fysieke nabijheid in plaats van specifieke interacties.

We vinden dat de transcriptie van genburen gecorreleerd is over afstanden die schalen met de genoomgrootte.

We stellen voor dat enhancer sharing algemeen voorkomt onder eukaryoten, en dat EP-afstand een belangrijke informatielaag is in genregulatie.

Dit geldt vooral in zoogdiersystemen, waar regulatie vaak plaatsvindt via langafstand enhancers in genrijke buurten, in plaats van proximale promoters, wat een eenvoudige toewijzing van een bindingsplaats aan een doelgen verhindert. We presenteren EMBER (Expectation Maximization of Binding and Expression pRofiles), een methode die high-throughput bindingsdata (bijv. ChIP-chip of ChIP-seq) integreert met genexpressiegegevens (bijv. DNA-microarray) via een onbewaakt machine learning-algoritme om de gendoelen van sets TF-bindingsplaatsen af te leiden.

Enhancer Sharing bevordert buurten van transcriptionele regulatie in eukaryoten.

Een van de dogma's van transcriptionele regulatie in hogere eukaryoten suggereert het bestaan van transcriptionele domeinen zonder promoter-enhancer interacties tussen hen.


Is Pfh1 een onderdeel van het replisoom?

Answer: Nee. Pfh1 is een aanvullende replicatieve helicase die interactie heeft met het replisoom om de voortgang van de vork te vergemakkelijken en de integriteit van het genoom te behouden. DNA-replicatie door moeilijk te repliceren locaties, waaronder zowel sterk getranscribeerde RNA Pol II- als Pol III-genen, vereist de S. pombe Pfh1 helicase.

Hoewel de Schizosaccharomyces pombe 5'-tot-3' DNA helicase Pfh1 bekend staat om het bevorderen van vorkvoortgang, zijn de genomische doelwitten, dynamiek en werkingsmechanismen grotendeels onbekend. Hier behandelen we deze vragen door genome-brede identificatie van Pfh1-bindingsplaatsen, uitgebreide analyse van de effecten van Pfh1-uitputting op replicatie en DNA-schade, en proteomische analyse van Pfh1-interactiepartners via immunoaffiniteitszuivering massaspectrometrie te integreren.

DNA-replicatie door moeilijk te repliceren locaties, waaronder zowel sterk getranscribeerde RNA Pol II- als Pol III-genen, vereist de S. pombe Pfh1 helicase.

Hier tonen we aan dat Pfh1 vereist is voor efficiënte vorkbeweging in het ribosomaal DNA, het parings-type locus, tRNA, 5S ribosomaal RNA-genen, en genen die sterk getranscribeerd worden door RNA-polymerase II.

Dus bevordert Pfh1 DNA-replicatie en de scheiding van samengekomen replicatievorken en onderdrukt het DNA-schade op moeilijk te repliceren locaties.

Cellen die uitgeput zijn van Pfh1 waren niet levensvatbaar als ze ook het menselijke TIMELESS-homoloog Swi1 misten, een replisoomcomponent die vastgelopen vorken stabiliseert.

Pfh1 is een aanvullende replicatieve helicase die interactie heeft met het replisoom om de voortgang van de vork te vergemakkelijken en de integriteit van het genoom te behouden.

Dus concluderen we dat Pfh1 een aanvullende DNA helicase is die interactie heeft met het replisoom en replicatie bevordert en DNA-schade onderdrukt op moeilijk te repliceren locaties.

In overeenstemming met deze interpretatie werd Pfh1 mee-gezuiverd met vele belangrijke replisoomcomponenten, waaronder de hexamere MCM helicase, replicatieve DNA-polymerasen, RPA, en de processiviteitsklem PCNA op een S-fase afhankelijke wijze.

Hoewel Pfh1 replicatie beïnvloedde en DNA-schade onderdrukte op discrete locaties door het genoom, binden Pfh1 en de replicatieve DNA-polymerase in vergelijkbare mate aan zowel Pfh1-afhankelijke als onafhankelijke locaties, wat suggereert dat Pfh1 nabij de replicatiemachinerie is tijdens de S-fase.


Wat is de functie van mTOR?

Answer: Het mTOR-eiwit reguleert de assemblage van het translatie-initiatiesysteem en is een hoofdregelaar van cellulaire overleving, groei en metabolisme.

De regulatie van eiwitsynthese via het mammalian target of rapamycin complex 1 (mTORC1) signaalpad speelt een sleutelrol in de neurale ontwikkeling en functie,

mTOR reguleert de assemblage van het translatie-initiatiesysteem door interactie met het eukaryote initiatiefactor eIF3-complex en door de fosforylering van belangrijke translationele regulatoren te controleren

Mammalian target of rapamycin (mTOR) complexen, mTORC1 en mTORC2, zijn hoofdregelaars van cellulaire overleving, groei en metabolisme

(mTOR) is een serine-threonine kinase die verschillende belangrijke aspecten van de functie van zoogdiercellen controleert. De activiteit van mTOR wordt gemoduleerd door diverse intra- en extracellulaire factoren; op zijn beurt verandert mTOR de snelheid van translatie, transcriptie, eiwitafbraak, celsignalering, metabolisme en cytoskeletdynamiek. Er is herhaaldelijk aangetoond dat mTOR betrokken is bij neuronale ontwikkeling en de juiste werking van volwassen neuronen.

Mammalian target of rapamycin (mTOR), een lid van de fosfoinositide 3-kinase gerelateerde kinase (PIKK) familie, speelt een centrale rol in de regulatie van celgroei

(mTOR) is een serine/threonine kinase die twee multiproteïnecomplexen vormt, bekend als het mTOR complex 1 (mTORC1) en mTOR complex 2 (mTORC2). mTOR reguleert celgroei, proliferatie en overleving

(mTOR), een downstream effector van het fosfatidylinositol 3-kinase (PI3K)/Akt (proteïne kinase B) signaalpad dat celoverleving en proliferatie medieert,


Wat is de indicatie voor valbenazine?

Answer: Valbenazine kreeg de status van doorbraakmedicijn voor de behandeling van tardieve dyskinesie.

VMAT2-remmers (bijv. deutetrabenazine en valbenazine) zijn bestudeerd voor de behandeling van HD-gerelateerde chorea, tardieve dyskinesie en tics geassocieerd met het syndroom van Tourette.

Valbenazine kreeg de status van doorbraakmedicijn voor de behandeling van tardieve dyskinesie.

De FDA verlaagde de goedkeuringsdrempels voor valbenazine vanwege een succesvolle fase II-studie, die een duidelijke verbetering van de symptomen van tardieve dyskinesie liet zien tijdens toediening van valbenazine.


Lijst van kenmerken van het Kaufman Oculocerebrofaciale Syndroom.

Answer: Klinische kenmerken van het Kaufman Oculocerebrofaciale Syndroom omvatten hypotonie, ontwikkelingsachterstand, verstandelijke beperking, lage cholesterolwaarden, microcefalie, lang smal gezicht, oculaire afwijkingen en lange dunne handen en voeten.

Een paar zussen werd vastgesteld met meerdere aangeboren afwijkingen, waaronder uitgesproken craniofaciale dysmorfismen met blefarofimose, en ernstige psychomotore achterstand.

Genetische syndromen die zowel hersen- als oogafwijkingen omvatten zijn talrijk en omvatten syndromen zoals Warburg micro syndroom, Kaufman oculocerebrofaciaal syndroom, Cerebro-oculo-facio-skeletaal syndroom, Kahrizi syndroom en anderen.

Biallelische mutaties van UBE3B zijn recentelijk aangetoond de oorzaak te zijn van het Kaufman oculocerebrofaciale syndroom (ook gerapporteerd als blefarofimose-ptose-verstandelijke beperking syndroom), een autosomaal recessieve aandoening gekenmerkt door hypotonie, ontwikkelingsachterstand, verstandelijke beperking, aangeboren afwijkingen, karakteristieke gezichts-dysmorfische kenmerken en lage cholesterolwaarden.

ACHTERGROND: Het Kaufman oculocerebrofaciale syndroom (KOS) is een ontwikkelingsstoornis gekenmerkt door verminderde groei, microcefalie, oculaire afwijkingen (microcornea, strabismus, myopie en bleke papil), onderscheidende gelaatskenmerken (smalle oogopeningen, telecanthus, dunne en lateraal brede wenkbrauwen, preauriculaire tags en micrognathie), verstandelijke beperking en gegeneraliseerde hypotonie.

Het Kaufman oculocerebrofaciale syndroom (KOS) is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening gekenmerkt door ernstige verstandelijke beperking, microcefalie, lang smal gezicht, oculaire afwijkingen en lange dunne handen en voeten.

Beiden vertoonden psychomotore retardatie, microcefalie, blefarofimose en vertraagde groei als belangrijkste kenmerken; de baby had ook preauriculaire tags en een grote clitoris.


Wat is de rol van DNA-reparatiecofactoren ATMIN en NBS1?

Answer: De DNA-dubbelstrengsbreuk signaleringskinase ATM en zijn cofactor NBS1 zijn vereist tijdens de ontwikkeling van T-cellen en voor het behoud van genomische stabiliteit. De rol van een tweede ATM-cofactor, ATMIN (ook bekend als ASCIZ), in T-cellen is veel minder duidelijk, en of ATMIN en NBS1 synergistisch functioneren in T-cellen is onbekend.

DNA-reparatiecofactoren ATMIN en NBS1 zijn vereist om T-celactivatie te onderdrukken.

Hier onderzoeken we de rollen van ATMIN en NBS1, afzonderlijk of in combinatie, met behulp van muismodellen. We tonen aan dat verlies van NBS1 leidde tot een ontwikkelingsblokkade in de dubbel-positieve fase van de T-celontwikkeling, evenals verminderde TCRα-recombinatie, wat onverwacht noch verergerd noch verlicht werd door gelijktijdig verlies van ATMIN. Daarentegen versterkte het verlies van zowel ATMIN als NBS1 DNA-schade die spontane perifere T-cel hyperactivatie, proliferatie en overmatige productie van pro-inflammatoire cytokines en chemokines veroorzaakte, wat leidde tot een sterk ontstekingsbevorderende omgeving. Intrigerend genoeg waren de ziekteveroorzakende T-cellen grotendeels bekwaam voor zowel ATMIN als NBS1. In vivo resulteerde dit in ernstige darmontsteking, colitis en voortijdige dood. Onze bevindingen onthullen een nieuw model voor een fenotype van inflammatoire darmziekte dat optreedt bij gecombineerd verlies van de DNA-reparatiecofactoren ATMIN en NBS1.


Het BMR-vaccin beschermt tegen welke 3 virussen?

Answer: Het BMR-vaccin biedt immuniteit tegen mazelen, bof en rodehond.

Mazelen-, bof-, rodehond (BMR) vaccin is een levend vaccinpreparaat dat verzwakte stammen van alle 3 de virussen bevat.


Noem de belangrijkste kenmerken van het Triple A-syndroom.

Answer: Het Triple A-syndroom, ook bekend als het Allgrove-syndroom, is een zeldzame ziekte die voornamelijk bij kinderen voorkomt. De belangrijkste symptomen zijn achalasie, alacrima en bijnierinsufficiëntie.

ONGETITELD: Het Triple A-syndroom (alacrima, achalasie, bijnierfalen, progressieve neurodegeneratieve aandoening) wordt veroorzaakt door mutaties in het AAAS-gen dat het eiwit alacrima achalasie bijnierinsufficiëntie neurologische aandoening (ALADIN) codeert.

Het Triple A-syndroom, ook bekend als het Allgrove-syndroom, is een zeldzame ziekte die voornamelijk bij kinderen voorkomt. De belangrijkste symptomen zijn achalasie, alacrima en resistentie tegen adrenocorticotroop hormoon (ACTH).

ACHTERGROND: Slokdarmachalasie is goed bekend maar relatief zeldzaam bij kinderen, en verschijnt soms als het "triple A"-syndroom (met bijnierinsufficiëntie en alacrima).

Patiënten vertonen meestal de triade van achalasie, alacrima en ACTH-resistente bijnierinsufficiëntie, hoewel de presentatie wisselend is.

Het Allgrove (Triple A) syndroom is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening die wordt gekenmerkt door de belangrijkste kenmerken van bijnierinsufficiëntie door resistentie tegen adrenocorticotroop hormoon (ACTH), achalasie en alacrima.

Het Triple A-syndroom, ook bekend als het Allgrove-syndroom, is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening die wordt gekenmerkt door drie belangrijke symptomen: bijnierinsufficiëntie door ACTH-resistentie, achalasie en alacrima.


Beschrijf de toepasbaarheid van Basset in de context van deep learning

Answer: Basset is een open source pakket dat CNN's toepast om de functionele activiteit van DNA-sequenties te leren uit genomische data. Basset is getraind op een verzameling toegankelijke genomische locaties die in 164 celtypen zijn in kaart gebracht met DNase-seq, en toonde een grotere voorspellende nauwkeurigheid dan eerdere methoden. Basset-voorspellingen voor de verandering in toegankelijkheid tussen variant-allelen waren veel groter voor Genome-wide association study (GWAS) SNP's die waarschijnlijk causaal zijn in vergelijking met nabijgelegen SNP's in linkage disequilibrium met hen. Met Basset kan een onderzoeker een enkele sequencing assay uitvoeren in hun celtype van interesse en tegelijkertijd de chromatine-toegankelijkheidscode van die cel leren en elke mutatie in het genoom annoteren met de invloed op de huidige toegankelijkheid en het latente potentieel voor toegankelijkheid. Zo biedt Basset een krachtige computationele benadering om het niet-coderende genoom te annoteren en te interpreteren.

Basset: het leren van de regulerende code van het toegankelijke genoom met diepe convolutionele neurale netwerken.

We introduceren het open source pakket Basset om CNN's toe te passen om de functionele activiteit van DNA-sequenties te leren uit genomische data. We trainden Basset op een verzameling toegankelijke genomische locaties die in 164 celtypen zijn in kaart gebracht met DNase-seq, en tonen een grotere voorspellende nauwkeurigheid dan eerdere methoden. Basset-voorspellingen voor de verandering in toegankelijkheid tussen variant-allelen waren veel groter voor Genome-wide association study (GWAS) SNP's die waarschijnlijk causaal zijn in vergelijking met nabijgelegen SNP's in linkage disequilibrium met hen. Met Basset kan een onderzoeker een enkele sequencing assay uitvoeren in hun celtype van interesse en tegelijkertijd de chromatine-toegankelijkheidscode van die cel leren en elke mutatie in het genoom annoteren met de invloed op de huidige toegankelijkheid en het latente potentieel voor toegankelijkheid. Zo biedt Basset een krachtige computationele benadering om het niet-coderende genoom te annoteren en te interpreteren.


Codeert het Abelson-gerelateerde gen (ARG) voor een serinekinase?

Answer: Nee, het ARG-gen codeert voor een niet-receptor tyrosinekinase.

Een isoform van Arg/Abl2 tyrosinekinase is nucleair en de andere zeven cytosolische isoformen moduleren op verschillende wijze de celmorfologie, motiliteit en het cytoskelet.

Het niet-receptor tyrosinekinase Abelson-gerelateerd gen (Arg/Abl2) reguleert celmigratie en morfogenese door het moduleren van het cytoskelet.

Het menselijke Arg (Abl2) niet-receptor tyrosinekinase speelt een rol bij cytoskeletale herschikkingen via zijn C-terminale F-actine- en microtubule-bindende sequenties.

Het tyrosinekinase abl-gerelateerde gen ARG is gefuseerd met ETV6 in een AML-M4Eo patiënt met een t(1;12)(q25;p13): moleculaire kloning van beide reciproque transcripties.

Het ARG-gen codeert voor een niet-receptor tyrosinekinase dat gekenmerkt wordt door een hoge homologe met c-Abl in de TK-, SH2- en SH3-domeinen. Dit is het eerste rapport over betrokkenheid van ARG bij een menselijke maligniteit.

Ultraviolet-A en -B wijzigen verschillend het tyrosinekinaseprofiel van menselijke keratinocyten en induceren de expressie van Arg+.

Arg (Abelson-gerelateerd gen, Abl2) was het PTK met de hoogste prevalentie (30% van alle PTK's) en UVA leidde tot een verdere inductie van Arg-expressie, die negenvoudige mRNA-baseline expressie bereikte 17 uur na bestraling.

Om het expressieprofiel van proteïne tyrosinekinasen (PTK's) in normale menselijke epidermale keratinocyten (NHEK) te onderzoeken als reactie op UVA en UVB, gebruikten we een omgekeerde transcriptase polymerasekettingreactie (PCR)-benadering met degeneratieve primers afgeleid van het geconserveerde katalytische domein van PTK's.

Door middel van 3' snelle amplificatie van cDNA-einden-polymerasekettingreactie (3'RACE-PCR) werd een nieuw fusietranscript geïdentificeerd tussen ETV6 en het Abelson-gerelateerde gen (ARG) op 1q25, resulterend in een chimere proteïne bestaande uit het HLH-oligomerisatiedomein van ETV6 en de SH2-, SH3- en proteïne tyrosinekinase (PTK)-domeinen van ARG.

We bestudeerden de relatie tussen directe karyotypen, bepaald bij diagnose en remissie, en Abelson-gerelateerde tyrosinekinase-activiteit en de cytogenetische kenmerken van erytroïde en myeloïde kolonies afgeleid van remissiemerg van zes kinderen met acute lymfatische leukemie (ALL).

ABL2/ARG (ABL-gerelateerd gen) behoort tot de ABL (Abelson tyrosine-proteïne kinase) familie van tyrosinekinasen.

We rapporteren dat de Abelson (Abl) en Abl-gerelateerde genen (Arg) niet-receptor tyrosinekinasen vereist zijn voor het behoud van corticale dendrieten in de muizenhersenen.

De producten van het menselijke ARG-gen en het menselijke ABL-gen kenmerken de Abelson-familie van niet-receptor tyrosine proteïnekinasen.

De producten van het menselijke Arg-gen en de menselijke, muis-, Drosophila- en nematode Abl-genen kenmerken de Abelson-familie van niet-receptor tyrosine proteïnekinasen.


Welk organisme veroorzaakt tularemie?

Answer: Francisella tularensis, de veroorzaker van tularemie, is een Gram-negatieve coccobacil die voornamelijk pathogeen is voor dieren en af en toe voor mensen. F. tularensis is de veroorzaker van zoönotische tularemie.

Francisella tularensis, de veroorzaker van tularemie, is een Gram-negatieve coccobacil die voornamelijk pathogeen is voor dieren en af en toe voor mensen.

F. tularensis is de veroorzaker van zoönotische tularemie

Tularemie is een zoönose veroorzaakt door Francisella tularensis die op verschillende manieren op de mens kan worden overgedragen en verschillende klinische manifestaties kan veroorzaken

Tularemie is een bacteriële zoönose die wordt veroorzaakt door Francisella tularensis en behoort tot de infectieuze oorzaken van koorts van onbekende oorsprong (FUO) bij kinderen

De bacterie Francisella tularensis veroorzaakt de door vectoren overgedragen zoönose tularemie en kan een breed scala aan gastheren infecteren, waaronder ongewervelden, zoogdieren en vogels

Francisella tularensis, de Gram-negatieve bacterie die tularemie veroorzaakt, wordt beschouwd als een potentiële bioterrorismebedreiging vanwege de lage infectieuze dosis en de hoge morbiditeit en mortaliteit door luchtwegaandoeningen

Francisella tularensis veroorzaakt ziekte (tularemie) bij een groot aantal zoogdieren, waaronder de mens

De tularemie-veroorzakende bacterie Francisella tularensis is een facultatief intracellulair organisme met een complexe intracellulaire levenscyclus die zijn overleving en proliferatie in verschillende typen zoogdiercellen, waaronder professionele fagocyten, verzekert.

Francisella tularensis is een zeer virulente bacterie die tularemie veroorzaakt, een ziekte die vaak fataal is als deze niet wordt behandeld.

Tularemie, veroorzaakt door de gram-negatieve bacterie Francisella tularensis, is een ernstige, soms dodelijke ziekte.

Tularemie, veroorzaakt door de bacterie Francisella tularensis, waarbij F.


Is Prochlorococcus het meest voorkomende fotosynthetische organisme?

Answer: Ja, de mariene cyanobacterie Prochlorococcus is het kleinste en meest voorkomende fotosynthetische organisme op aarde.

De mariene cyanobacterie Prochlorococcus is het kleinste en meest voorkomende fotosynthetische organisme op aarde.

De mariene cyanobacterie Prochlorococcus is het numeriek dominante fotosynthetische organisme in de oligotrofe oceanen, en een model systeem in de mariene microbiële ecologie.

De mariene cyanobacterie Prochlorococcus is het meest voorkomende fotosynthetische organisme in oligotrofe gebieden van de oceanen.

De oceanische picoplankton Prochlorococcus - waarschijnlijk het meest voorkomende fotosynthetische organisme op onze planeet - kan groeien op grote diepten waar de lichtintensiteit zeer laag is.


Noem 3 kenmerken van het IRVAN-syndroom.

Answer: Idiopathische retinale vasculitis, aneurysma's en neuroretinitis worden aangeduid als het IRVAN-syndroom.

Fluoresceïne-fotodiagnose van idiopathische retinale vasculitis, aneurysma's en neuroretinitis (IRVAN)-syndroom: een casusrapport en langetermijnuitkomst van fotocoagulatie-therapie.

Idiopathische retinale vasculitis, aneurysma's en neuroretinitis (IRVAN)-syndroom is een aandoening die wordt gekenmerkt door meerdere retina macroaneurysma's, neuroretinitis en perifere capillaire non-perfusie, wat leidt tot onomkeerbaar verlies van het gezichtsvermogen.

[Vroege behandeling van idiopathische vasculitis, aneurysma's en neuroretinitis (IRVAN). Een casusrapport].

CASUSRAPPORT: Een 55-jarige vrouw presenteerde zich met retinale vasculitis, meerdere aneurysma's, maculaire exsudatie en wijdverspreide retinale non-perfusie en werd gediagnosticeerd met IRVAN.

Een 7-jarig meisje met IRVAN (idiopathische retinale vasculitis, aneurysma's en neuroretinitis) syndroom werd 9 jaar gevolgd.

Gezichtsverlies geassocieerd met het idiopathische retinale vasculitis, aneurysma's en neuroretinitis (IRVAN) syndroom ontstaat meestal door maculair oedeem of complicaties gerelateerd aan neovascularisatie.

DOEL: Het rapporteren van een geval van idiopathische retinale vasculitis, aneurysma's en neuroretinitis (IRVAN) syndroom geassocieerd met positieve perinucleaire antineutrofiele cytoplasmatische antilichamen (P-ANCA).

DOEL: Wij rapporteren onze ervaring met de behandeling van 2 patiënten met idiopathische retinale vasculitis, aneurysma en neuroretinitis (IRVAN) syndroom met het antitumornecrosefactormiddel infliximab, die een zeer gunstige respons op de behandeling vertoonden.

Fluoresceïne-angiografie toonde sacculaire aneurysma's van de retinale arteriolaire vaatstructuur, en het IRVAN-syndroom werd gediagnosticeerd.

De auteurs beschrijven de klinische kenmerken van tien patiënten met een nieuw syndroom dat wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van retinale vasculitis, meerdere macroaneurysma's, neuroretinitis en perifere capillaire non-perfusie. De auteurs evalueerden tien patiënten die klinische kenmerken vertoonden die compatibel zijn met het syndroom van idiopathische retinale vasculitis, aneurysma's en neuroretinitis (IRVAN).


Welke Proproteïne Convertase Subtilisine Kexine 9 (PCSK9) remmers zijn door de FDA goedgekeurd?

Answer:
De PCSK9-remmers die door de FDA zijn goedgekeurd zijn:
1) Alirocumab en
2) Evolocumab.

Remming van het PCSK9-eiwit door monoklonale antilichamen resulteert in een dramatische verlaging van 40%-60% van het serum low-density lipoproteïne cholesterol (LDL-C).

Alirocumab en evolocumab zijn door de FDA goedgekeurd voor de behandeling van patiënten met heterozygote familiaire hypercholesterolemie en patiënten met klinische atherosclerotische cardiovasculaire ziekte die hun LDL-C-doel niet bereiken met maximaal verdragen statinetherapie en dieetmodificatie. Daarnaast is evolocumab door de FDA goedgekeurd voor homozygote familiaire hypercholesterolemie.

De verlaging van LDL-cholesterol (LDLC) is revolutionair veranderd door PCSK9-remmers, Alirocumab (Praluent) en Evolocumab (Repatha), goedgekeurd als aanvullende therapie bij maximaal verdragen cholesterolverlagende behandeling bij heterozygote (HeFH) of homozygote (HoFH) familiaire hypercholesterolemie en/of klinische atherosclerotische cardiovasculaire ziekte (CVD) waarbij de LDLC-verlaging onvoldoende is.

Een nieuwe klasse lipidenverlagende geneesmiddelen, remmers van PCSK9, heeft de afgelopen jaren indrukwekkende klinische gegevens opgeleverd, en alirocumab (Praluent) is de eerste die door de Amerikaanse FDA is goedgekeurd.

De tweede door de FDA goedgekeurde PCSK9-remmer evolocumab (Repatha) lijkt vergelijkbaar in werkzaamheid en veiligheid met alirocumab (Praluent), maar er zijn geen vergelijkende studies beschikbaar.

Twee proproteïne convertase subtilisine/kexine type 9 (PCSK9) remmers, evolocumab en alirocumab, zijn recentelijk goedgekeurd door zowel de Food and Drug Administration (FDA) als het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) voor de behandeling van hypercholesterolemie.

Nieuwere middelen voor LDL-cholesterolverlaging omvatten de cholesterolestertransferproteïne-remmers, de microsomale triglyceride transferproteïne-remmer lomitapide, het apolipoproteïne B antisense oligonucleotide mipomersen en verschillende moleculen die proproteïne convertase subtilisine/kexine 9 (PCSK9) remmen of beïnvloeden. Van de verschillende PCSK9-remmers zijn er menselijke gegevens beschikbaar voor monoklonale antilichamen tegen PCSK9, waarvan de twee meest gevorderde alirocumab (SAR236553/REGN727) en AMG 145 zijn.

De 2- of 4-wekelijks subcutane therapie met de recent goedgekeurde antilichamen alirocumab en evolocumab voor remming van proproteïne convertase subtilisine-kexine type 9 (PCSK9) verlaagt het low-density lipoproteïne cholesterol (LDL-C) naast statines en ezetimibe met 50-60%.

In 2015 keurde de Amerikaanse Food and Drug Administration de eerste twee proproteïne convertase subtilisine/kexine type 9 (PCSK9) remmers goed, alirocumab (Praluent®; Sanofi/Regeneron) en evolocumab (Repatha®; Amgen), voor gebruik bij patiënten met heterozygote en homozygote familiaire hypercholesterolemie en voor patiënten die statines niet verdragen of een hoog risico op cardiovasculaire ziekte (CVD) hebben maar hun LDL-cholesterol (LDL-C) niet tot optimale niveaus kunnen verlagen met statines en ezetimibe.

Zeer recente klinische onderzoeken hebben overweldigend de effectiviteit en veiligheid van PCSK9-remmers voor het verlagen van LDL-C bewezen. Zowel alirocumab als evolocumab zijn nu goedgekeurd door de Amerikaanse FDA en er zijn enkele eerste gunstige uitkomstgegevens.

De Food and Drug Administration keurde de eerste twee proproteïne convertase subtilisine/kexine type 9 (PCSK9) remmers goed, alirocumab (Praluent®; Sanofi/Regeneron) en evolocumab (Repatha®; Amgen), voor gebruik bij patiënten met heterozygote en homozygote familiaire hypercholesterolemie en voor patiënten die statines niet verdragen of een hoog risico op cardiovasculaire ziekte (CVD) hebben maar hun LDL-cholesterol (LDL-C) niet tot optimale niveaus kunnen verlagen met statines en ezetimibe.


Is dupilumab een antilichaam dat zich richt op de IL-1 receptor?

Answer: Nee, Dupilumab is een volledig humaan monoklonaal antilichaam gericht tegen de IL-4 receptor α-subunit dat de signalering van IL-4 en IL-13 blokkeert, beide sleutelcytokines in Th2-gemedieerde routes.

Atopische dermatitis (AD) wordt gekenmerkt door type 2 helper T (Th2) cel-gedreven ontsteking. Dupilumab is een volledig humaan monoklonaal antilichaam gericht tegen de IL-4 receptor α-subunit dat de signalering van IL-4 en IL-13 blokkeert, beide sleutelcytokines in Th2-gemedieerde routes.

Dupilumab, een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam tegen de interleukine-4R, is het eerste antilichaam (d.w.z. 'biologisch middel') met gepubliceerde werkzaamheid aangetoond in gecontroleerde prospectieve studies bij atopische dermatitis.

Dupilumab, een humaan monoklonaal antilichaam tegen interleukine-4 receptor alfa, remt de signalering van interleukine-4 en interleukine-13, type 2 cytokines die mogelijk belangrijke drijfveren zijn van atopische of allergische aandoeningen zoals atopische dermatitis.

Het beste bewijs voor de klinische werkzaamheid van nieuwe immunologische benaderingen met biologische middelen bij patiënten met AD is beschikbaar voor het anti-IL-4 receptor α-keten antilichaam dupilumab, maar er lopen momenteel verschillende studies met andere specifieke antagonisten van immuunsysteemspelers.

Dupilumab, een volledig humaan anti-interleukine-4 receptor α monoklonaal antilichaam, remt de signalering van interleukine-4 en interleukine-13, sleutelregulatoren van type-2-gemedieerde ontsteking.

Dupilumab werd ook geïntroduceerd als mogelijke behandeling voor patiënten met ernstige pemphigus. Het kan IL-4 direct remmen door zich te richten op de IL-4 α-keten receptor.

We evalueerden de werkzaamheid en veiligheid van dupilumab (SAR231893/REGN668), een volledig humaan monoklonaal antilichaam tegen de alfa-subunit van de interleukine-4 receptor


Lijst van werkzame stoffen in de Stribild polypil.

Answer: Werkzame stoffen van Stribild zijn elvitegravir, cobicistat, emtricitabine en tenofovir. Het wordt gebruikt voor de behandeling van HIV-infectie.

DOEL: Het doel van deze studie is het beoordelen van de veiligheid en verdraagbaarheid van Stribild (elvitegravir [EVG]/cobicistat [COBI]/tenofovir disoproxilfumaraat [TDF]/emtricitabine [FTC]) na marktintroductie.

INLEIDING: Gecombineerd elvitegravir, cobicistat, emtricitabine en tenofovir (EVG/COBI/FTC/TDF of Stribild™) is de nieuwste antiretrovirale tablet goedgekeurd in de EU.

ACHTERGROND: Gecombineerd elvitegravir, cobicistat, emtricitabine en tenofovir disoproxilfumaraat (EVG/COBI/FTC/TDF; Stribild(®)) is een richtlijn-aanbevolen regime voor HIV-behandelingsnaïeve patiënten en een switch-optie voor virologisch onderdrukte patiënten.

ACHTERGROND: Gecombineerd elvitegravir, cobicistat, emtricitabine en tenofovir disoproxilfumaraat (EVG/COBI/FTC/TDF; Stribild(®)) is een aanbevolen integraseremmer-gebaseerd regime in behandelrichtlijnen van het Amerikaanse Department of Health and Human Services en de British HIV Association.

Elvitegravir/cobicistat/emtricitabine/tenofovir disoproxilfumaraat enkel-tablet regime (Stribild®): een overzicht van het gebruik bij de behandeling van HIV-1 infectie bij volwassenen.

Een nieuwe enkel-tablet, vaste-dosis formulering bestaande uit elvitegravir, een HIV-1 integrase strand transfer remmer (INSTI); cobicistat, een farmacokinetische versterker; emtricitabine, een nucleoside reverse transcriptase remmer; en tenofovir disoproxilfumaraat (tenofovir DF), een nucleotide reverse transcriptase remmer (elvitegravir/cobicistat/emtricitabine/tenofovir DF 150 mg/150 mg/200 mg/300 mg; Stribild®) is beschikbaar in sommige landen voor de eenmaal daagse behandeling van HIV-1 infectie bij antiretrovirale therapie-naïeve volwassenen.

Het doel is het beoordelen van klinische studies, farmacologische kenmerken, veiligheid en werkzaamheid van de elvitegravir/cobicistat/emtricitabine/tenofovir enkel-tablet formulering (Stribild). Literatuuronderzoek werd uitgevoerd in MEDLINE (1948-september 2012) en PubMed (1966-september 2012) met de zoektermen GS-9137, elvitegravir, GS 9350, cobicistat, quad pill, Stribild en integraseremmers.

Het evalueren van de farmacokinetiek van dolutegravir en elvitegravir/cobicistat bij HIV-negatieve vrijwilligers tot 10 dagen na het stoppen van de medicatie. Gezonde vrijwilligers kregen 50 mg dolutegravir eenmaal daags gedurende 10 dagen, gevolgd door een wash-out periode van 9 dagen, waarna zij elvitegravir/cobicistat als onderdeel van Stribild(®) (245 mg tenofovir, 200 mg emtricitabine, 150 mg elvitegravir en 150 mg cobicistat) gedurende 10 dagen kregen.


Lijst van klinische kenmerken van het IMAGe-syndroom.

Answer: Klinische kenmerken van het IMAGe-syndroom omvatten intra-uteriene groeibeperking, metafysaire dysplasie, congenitale hypoplasie van de bijnier en genitale afwijkingen. Het wordt veroorzaakt door gain-of-function mutaties in het maternale expressiegen CDKN1C op chromosoom 11p15.5.

Onlangs beschreef onze groep gain-of-function mutaties in de PCNA-bindingsplaats van CDKN1C die resulteren in een groeiachterstandsyndroom genaamd IMAGe-syndroom (Intra-uteriene groeibeperking, Metafysaire dysplasie, Adrenale hypoplasie en Genitale anomalieën), met levensbedreigende gevolgen.

Het IMAGe-syndroom is een uiterst zeldzame aandoening die voor het eerst werd beschreven in 1999. Componenten van het syndroom zijn intra-uteriene groeivertraging (IUGR), metafysaire dysplasie, congenitale adrenale hypoplasie en genitale anomalieën.

DOELSTELLING: Arboleda et al. hebben recent aangetoond dat het IMAGe-syndroom (intra-uteriene groeibeperking, metafysaire dysplasie, congenitale adrenale hypoplasie en genitale afwijkingen) wordt veroorzaakt door gain-of-function mutaties in het maternale expressiegen CDKN1C op chromosoom 11p15.5.

Intrigerend is dat gain-of-function variaties in CDKN1C recentelijk werden gevonden bij patiënten met het IMAGe-syndroom (intra-uteriene groeibeperking, metafysaire dysplasie, congenitale adrenale hypoplasie en genitale anomalieën).


Welke genmutaties voorspellen de respons op anti-TNF-therapie bij patiënten met reumatoïde artritis?

Answer: Mutaties in de TLR5- en TLR1-genen dragen bij aan een differentiële respons op anti-TNF-behandeling bij RA. Variatie in FCGR2A en functioneel gerelateerde genen zoals DHX32 en RGS12 wordt ook geassocieerd met de respons op anti-TNF-therapie bij reumatoïde artritis.

Genetische variaties in loci van patroonherkenningsreceptoren zijn geassocieerd met anti-TNF-respons bij patiënten met reumatoïde artritis

Zes van de twintig succesvol getypeerde polymorfismen waren nominaal geassocieerd met EULAR-behandelingsrespons. Drie hiervan vertoonden een zwakke tot matige linkage disequilibrium met polymorfismen die eerder werden gerapporteerd als geassocieerd met anti-TNF-behandelingsrespons. Dragers van het TLR5(rs5744174) variantallel (odds ratio (OR) = 1,7 (1,1-2,5), p = 0,010, q = 0,46) en homozygote dragers van het TLR1(rs4833095) variantallel (OR = 2,8 (1,1-7,4), p = 0,037, q = 0,46) hadden een hogere kans op een positieve behandelrespons. Dragers van het NLRP3(rs10754558) variantallel (OR = 0,6 (0,4-1,0), p = 0,045, q = 0,46) hadden een grotere kans op een negatieve behandelrespons. De associatie in TLR5(rs5744174) bleef significant na correctie voor meerdere vergelijkingen bij patiënten die negatief waren voor RF (OR = 6,2 (2,4-16,3), p = 0,0002, q = 0,024).

Variatie in FCGR2A en functioneel gerelateerde genen is geassocieerd met de respons op anti-TNF-therapie bij reumatoïde artritis

We streefden ernaar deze genetische associatie te valideren in een patiëntencohort uit de Spaanse populatie, en ook om nieuwe genen te identificeren die functioneel gerelateerd zijn aan FCGR2A en eveneens geassocieerd zijn met anti-TNF-respons.

In totaal werden 348 RA-patiënten die behandeld werden met een anti-TNF-therapie geïncludeerd en getypeerd voor het FCGR2A-polymorfisme rs1081274.

Met behulp van genexpressieprofielen van macrofagen verkregen uit synoviaal vocht van RA-patiënten zochten we naar genen die sterk gecorreleerd zijn met FCGR2A-expressie.

We vonden een significante associatie tussen FCGR2A en de respons op adalimumab (P=0,022). Bij analyse van de subset anti-CCP-positieve RA-patiënten (78%) vonden we ook een significante associatie tussen FCGR2A en de respons op infliximab (P=0,035). DHX32 en RGS12 waren de meest consistent gecorreleerde genen met FCGR2A-expressie in RA-synoviale vloeistofmacrofagen (P<0,001).

We vonden een significante associatie tussen de genetische variatie in DHX32 (rs12356233, gecorrigeerde P=0,019) en een nominaal significante associatie tussen RGS12 en de respons op adalimumab (rs4690093, ongecorrigeerde P=0,040).

In de anti-CCP-positieve groep patiënten vonden we ook een nominaal significante associatie tussen RGS12 en de respons op infliximab (rs2857859, ongecorrigeerde P=0,042).


Welke methode wordt gebruikt voor de voorspelling van nieuwe microRNA-genen in kanker-geassocieerde genomische regio's?

Answer: SSCprofiler is een computationeel hulpmiddel dat een probabilistische methode gebruikt gebaseerd op Profile Hidden Markov Models om nieuwe miRNA-voorlopers te voorspellen. Door de gelijktijdige integratie van biologische kenmerken zoals sequentie, structuur en conservatie, bereikt SSCprofiler een prestatie-accuratesse van 88,95% sensitiviteit en 84,16% specificiteit op een grote set menselijke miRNA-genen. De getrainde classifier wordt gebruikt om nieuwe miRNA-genkandidaten te identificeren die zich bevinden binnen kanker-geassocieerde genomische regio's en rangschikt de resulterende voorspellingen met behulp van expressie-informatie van een volledige genoom tiling array. SSCprofiler is vrij beschikbaar als een webservice op http://www.imbb.forth.gr/SSCprofiler.html.

In dit werk presenteren we een nieuw computationeel hulpmiddel (SSCprofiler) dat een probabilistische methode gebruikt gebaseerd op Profile Hidden Markov Models om nieuwe miRNA-voorlopers te voorspellen. Door de gelijktijdige integratie van biologische kenmerken zoals sequentie, structuur en conservatie, bereikt SSCprofiler een prestatie-accuratesse van 88,95% sensitiviteit en 84,16% specificiteit op een grote set menselijke miRNA-genen. De getrainde classifier wordt gebruikt om nieuwe miRNA-genkandidaten te identificeren die zich bevinden binnen kanker-geassocieerde genomische regio's en rangschikt de resulterende voorspellingen met behulp van expressie-informatie van een volledige genoom tiling array. Ten slotte worden vier van de hoogst scorende voorspellingen experimenteel geverifieerd met behulp van northern blot-analyse. Ons werk combineert zowel analytische als experimentele technieken om aan te tonen dat SSCprofiler een zeer nauwkeurig hulpmiddel is dat kan worden gebruikt om nieuwe miRNA-genkandidaten in het menselijk genoom te identificeren. SSCprofiler is vrij beschikbaar als een webservice op http://www.imbb.forth.gr/SSCprofiler.html.


Interageert de histon-chaperonne ASF1 met histonen H1/H2?

Answer: Nee, de histon-chaperonne ASF1 interageert met histonen H3/H4.

De C-terminus van de histon-chaperonne Asf1 vormt cross-links met histon H3 in gist en bevordert de interactie met histonen H3 en H4.

De centrale histon H3/H4 chaperonne Asf1 bestaat uit een sterk geconserveerde globulaire kern en een afwijkende C-terminale staart.

De histon H3-H4 chaperonne Asf1 is betrokken bij chromatine-assemblage (of desassemblage), histonuitwisseling, regulatie van transcriptie en chromatinesilencing in verschillende organismen.

Een ASF1-EGFP fusie-eiwit lokaliseert zich in de kern. Door tandem-affiniteitszuivering/massaspectrometrie en gist two-hybrid analyse identificeerden we histonen H3 en H4 als ASF1 interactiepartners.

Deze remming vereist Asf1-binding aan H3-H4 en Rtt109 KAT-activiteit, maar niet staartacetylatie van H3-H4 of K56-acetylatie van H3.

Asf1 is een geconserveerde histon H3/H4 chaperonne die nucleosomen kan assembleren en desassembleren en histonacetylatie kan bevorderen.

Hier karakteriseren we verdere interacties tussen de gist Saccharomyces cerevisiae Asf1 en Set2 met behulp van assays voor intragenische transcriptie, post-translationele modificatie van H3/H4, cross-linking in coderende regio’s van Asf1 en Set2, en co-voorkomen van Asf1 en Set2 in eiwitcomplexen.

In overeenstemming met deze mogelijkheid tonen we aan dat Asf1 de bezetting van Set2 op de coderende regio van een sterk getranscribeerd gen stimuleert via een mechanisme dat afhankelijk is van Asf1-binding aan H3/H4.

Drosophila histonen H3 en H4 kunnen ook worden geproduceerd als een oplosbaar (H3H4)(2) heterotetramere complex indien ze samen worden tot expressie gebracht met de histon-chaperonne Asf1.

Structuur en functie van de histon-chaperonne CIA/ASF1 in complex met histonen H3 en H4.

Nieuw gesynthetiseerde histonen H3-H4 binden eerst aan de histon-chaperonne Asf1 en worden daarna overgedragen aan andere chaperonnes voor nucleosoomassemblage.

Histon-chaperonne Asf1 is vereist voor acetylatie van lysine 56 op histon H3, een modificatie geassocieerd met de S-fase in mitose en meiose.

Antisilencing functie 1 (ASF1) is een belangrijke histon H3-H4 chaperonne die histonen H3 en H4 op DNA deponeert.

Rtt109, een recent ontdekte histon-acetyltransferase (HAT) uit Saccharomyces cerevisiae, werkt samen met de histon-chaperonne Asf1 om lysine K56 op histon H3 (H3K56) te acetylëren, een modificatie geassocieerd met nieuw gesynthetiseerde histonen.

In dit nummer van Cell presenteren English et al. de eerste kristalstructuur van een histon-chaperonne (Asf1) gebonden aan histonen (het H3/H4 heterodimeer).

Anti-silencing functie 1 (Asf1) is een sterk geconserveerde chaperonne van histonen H3/H4 die chromatine assembleert of desassembleert tijdens transcriptie, replicatie en reparatie.

Analyse van een reeks Asf1-mutaties die het vermogen van Asf1 om te binden aan histonen H3/H4 moduleren, toont aan dat de histonbindende activiteit van Asf1 vereist is voor de acetylatie van Lys-9 en Lys-56 op nieuw gesynthetiseerd H3.

Dus concurreert Rad53 met histonen H3-H4 en co-chaperonnes HirA/CAF-I voor binding aan Asf1.

Momenteel is de best gekarakteriseerde chaperonne-histon interactie die tussen de ubiquitair aanwezige chaperonne Asf1 en een dimeer van H3 en H4.


Is hepatisch mesenchymaal hamartoom meestal een kwaadaardige tumor?

Answer: Mesenchymaal hamartoom van de lever (MHL) is een zeldzame goedaardige levertumor die meestal kinderen onder de 2 jaar treft.

Mesenchymaal hamartoom van de lever (MHL) is een goedaardige en zeldzame leverafwijking,

Mesenchymaal hamartoom van de lever (MHL) is een zeldzame goedaardige levertumor die meestal kinderen onder de 2 jaar treft

Deze review over de pathologie van levertumoren in de kindertijd, gebaseerd op een persoonlijke serie van 245 tumoren, richt zich op incidentie, behandeling, en beschrijving van veelvoorkomende tumoren zoals hepatoblastoom, fibrolamellair carcinoom en ongedifferentieerd sarcoom voor kwaadaardige tumoren, focale nodulaire hyperplasie, hepatocellulair adenoom en mesenchymaal hamartoom voor goedaardige tumoren.

Mesenchymaal hamartoom van de lever is een zeldzame goedaardige levertumor bij kinderen, meestal afkomstig uit de rechter leverkwab en vertegenwoordigt ongeveer 5 tot 6% van alle primaire levertumoren

Hepatisch mesenchymaal hamartoom (HMH) is de op één na meest voorkomende goedaardige levertumor bij kinderen

Mesenchymaal hamartoom is een zeldzame en goedaardige tumor. Het vertegenwoordigt 5 tot 8% van de levertumoren bij kinderen en wordt zelden beschreven bij volwassenen

We rapporteren een geval van hepatisch mesenchymaal hamartoom, een zeldzame goedaardige tumor, bij een 10 maanden oude baby.

Hepatisch mesenchymaal hamartoom is een zeldzame goedaardige tumor bij kinderen.

Mesenchymaal hamartoom is een goedaardige afwijking die het beste behandeld wordt door chirurgische resectie, wat meestal tot genezing leidt.

Hepatisch mesenchymaal hamartoom zijn zeldzame goedaardige tumoren.

Hepatisch mesenchymaal hamartoom is een zeldzame goedaardige tumor bij kinderen, en infantiel hepatisch hemangioendothelioom is ook een zeldzame leverneoplasma.

Mesenchymaal hamartoom is een zeldzame goedaardige levertumor die ontstaat uit het mesenchym van de portale triade.

Mesenchymaal hamartoom van de lever (MHL) is een zeldzame goedaardige tumor die voornamelijk voorkomt bij kinderen jonger dan 2 jaar

Er wordt een geval gepresenteerd van een prenataal herkend hepatisch mesenchymaal hamartoom en de literatuur wordt besproken. Deze tumoren zijn goedaardig en presenteren zich meestal in de vroege kindertijd met symptomen die gerelateerd zijn aan het massa-effect op aangrenzende organen.


Lijst klinische kenmerken van het EEM-syndroom.

Answer: Het EEM-syndroom wordt gekenmerkt door ectodermale dysplasie, ectrodactylie en maculaire dystrofie.

Hypotrichose met juveniele maculaire dystrofie (HJMD) en ectodermale dysplasie, ectrodactylie en maculaire dystrofie (EEM) worden beide veroorzaakt door mutaties in het CDH3-gen.

Verlies-van-functie mutaties in CDH3, dat P-cadherine codeert, leiden tot twee allelische autosomaal recessieve aandoeningen: hypotrichose met juveniele maculaire dystrofie (HJMD) en ectodermale dysplasie, ectrodactylie en maculaire dystrofie (EEM) syndromen.

Recentelijk is aangetoond dat mutaties in het P-cadherine-gen (CDH3) twee erfelijke ziekten bij mensen veroorzaken: hypotrichose met juveniele maculaire dystrofie (HJMD) en ectodermale dysplasie, ectrodactylie, maculaire dystrofie (EEM-syndroom).

Het EEM-syndroom is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door ectodermale dysplasie, ectrodactylie en maculaire dystrofie.

ACHTERGROND: Het EEM-syndroom is de zeldzame combinatie van ectodermale dysplasie, ectrodactylie en maculaire dystrofie.

Verschillende CDH3-mutaties veroorzaken ectodermale dysplasie, ectrodactylie, maculaire dystrofie (EEM-syndroom).

Ectodermale dysplasie, ectrodactylie en maculaire dystrofie (EEM-syndroom) bij broers en zussen.

Associatie van ectodermale dysplasie, ectrodactylie en maculaire dystrofie: het EEM-syndroom.

Associatie van ectodermale dysplasie, ectrodactylie en maculaire dystrofie: EEM-syndroom (casusrapport).

Wij rapporteren een broer en zus met ectodermale dysplasie, ectrodactylie en maculaire dystrofie (het EEM-syndroom).


Hoeveel keer is CLAST sneller dan BLAST?

Answer: was in staat om sequentieovereenkomsten ~80,8 keer sneller te identificeren dan blast en 9,6 keer sneller dan blat.

CLAST was in staat om sequentieovereenkomsten ~80,8 keer sneller te identificeren dan BLAST en 9,6 keer sneller dan BLAT

Ten eerste was CLAST in staat om sequentieovereenkomsten ~80,8 keer sneller te identificeren dan BLAST en 9,6 keer sneller dan BLAT.


Wat zijn de meest voorkomende methoden voor de detectie van circulair RNA uit RNASeq?

Answer: De belangrijkste algoritmen zijn circRNA_finder, find_circ, CIRCexplorer, CIRI en MapSplice.

Hier gebruiken we veelvoorkomende RNAseq-datasets om de output van vijf verschillende algoritmen te onderzoeken en te vergelijken; circRNA_finder, find_circ, CIRCexplorer, CIRI en MapSplice, en evalueren we de niveaus van echte en fout-positieve circRNA's op basis van RNase R-resistentie.


Uit welk celtype wordt leptine uitgescheiden?

Answer: Leptine wordt voornamelijk geproduceerd en uitgescheiden door adipocyten, maar recent is ook aangetoond dat andere weefsels en maagklieren het in een dubbele (endocriene en exocriene) modus produceren.

Hoewel leptine voornamelijk wordt geproduceerd door wit vetweefsel, hebben verschillende laboratoria lage niveaus van leptineproductie aangetoond door een groeiend aantal weefsels, waaronder de voorkwab van de hypofyse.

Lipolyse (gestimuleerd door bèta-adrenerge middelen) en leptineafscheiding door adipocyten worden geremd door neuronen in cocultuur, effecten die blijkbaar worden gemedieerd door neuropeptide Y (NPY)

Leptine wordt voornamelijk geproduceerd en uitgescheiden door adipocyten, maar recent is ook aangetoond dat andere weefsels en maagklieren het in een dubbele (endocriene en exocriene) modus produceren.

Leptine werd ook gedetecteerd in sommige microglobules in volledige speeksel verkregen van vier gezonde vrijwilligers. Co-localisatie van leptine, leptinereceptor en glucocorticoïdreceptor in hetzelfde celtype suggereerde een functionele relatie tussen glucocorticoïde hormoon en leptineafscheiding ook op het niveau van de speekselklieren.

Leptine, een circulerend hormoon dat voornamelijk door vetweefsel wordt uitgescheiden, bezit beschermende effecten op veel celtypen.

Leptine, het door adipocyten uitgescheiden hormoon dat gewicht reguleert, staat bekend om het koppelen van vetmetabolisme aan ontsteking in verschillende celtypen

Leptine, een 16-kDa eiwit dat voornamelijk door adipocyten wordt uitgescheiden, speelt een beschermende rol in veel celtypen

Beïnvloeden de adipocytokines leptine en adiponectine de expressie van anti-Mülleriaans hormoon (AMH) en de receptor (AMHR-II) in granulosa cellen? Leptine onderdrukt AMH mRNA-niveaus in menselijke geluteïniseerde granulosa cellen via het JAK2/STAT3-pad, terwijl adiponectine dit effect niet heeft. AMH is een van de meest betrouwbare markers van ovariumreserve

Leptine, het door adipocyten uitgescheiden hormoon, oefent zijn hoofdfunctie uit als regulator van voedselinname en energieverbruik via centrale effecten op hypothalamisch niveau.

Adipokines zijn een groep vet-uitscheidende hormonen en cytokines, waaronder leptine en adiponectine, met belangrijke functies bij mensen.

Leptine, een door vetweefsel uitgescheiden hormoon, koppelt metabolisme en immuniteit.

Sinds de ontdekking van leptine uitgescheiden door adipocyten, zijn gespecialiseerde weefsels en cellen gevonden die verschillende peptiden (of cytokines) afscheiden die gekarakteriseerd zijn om het metabole proces negatief en positief te reguleren.

Adipokines (leptine, adiponectine en hepatocyten groeifactor (HGF)) uitgescheiden door vetweefsel worden erkend voor hun bijdrage aan de mechanismen waarmee obesitas en gerelateerde metabole stoornissen het risico op borstkanker beïnvloeden.

Deze resultaten tonen aan dat er een duidelijk vrouwelijk- en mannelijk-type leptinepulsatiepatroon is en elk kan worden versterkt door gonadale steroïden, hetzij via mechanismen die leptinepulsatiepatronen direct op het niveau van adipocyten beïnvloeden en/of op hypothalamische doelgebieden.

Leptine is een circulerend hormoon dat wordt uitgescheiden door vetweefsel en enkele andere weefsels.

Cycline D1 wordt uitsluitend tot expressie gebracht in luminale keratine 8-immunoreactieve tumorcellen en is afhankelijk van het door vetweefsel uitgescheiden hormoon leptine.

In maagcellen volgt leptine een snel gereguleerd secretiepad, terwijl adipocyten leptine op een constitutief trage wijze afscheiden.


Welk hulpmiddel wordt gebruikt voor de identificatie van terugkerende varianten in niet-coderende regio's?

Answer: LARVA is een integratief kader voor grootschalige analyse van terugkerende varianten in niet-coderende annotaties. Het integreert varianten met een uitgebreide set niet-coderende functionele elementen, waarbij de mutatieaantallen van de elementen worden gemodelleerd met een β-binomiale verdeling om overdispersie te verwerken. Bovendien gebruikt LARVA regionale genomische kenmerken zoals replicatietiming om lokale mutatiesnelheden en mutationale hotspots beter te schatten. Verder benadrukt LARVA verschillende nieuwe sterk gemuteerde regulatorische sites die mogelijk niet-coderende drijvers kunnen zijn.

LARVA: een integratief kader voor grootschalige analyse van terugkerende varianten in niet-coderende annotaties.

In kankeronderzoek zijn achtergrondmodellen voor mutatiesnelheden uitgebreid gekalibreerd in coderende regio's, wat heeft geleid tot de identificatie van veel drijvergenen die vaker gemuteerd zijn dan verwacht. Niet-coderende regio's worden ook geassocieerd met ziekte; echter zijn achtergrondmodellen hiervoor niet zo gedetailleerd onderzocht. Dit komt deels door beperkte functionele annotatie van niet-coderende gebieden. Ook zorgen grote mutatieheterogeniteit en mogelijke correlaties tussen aangrenzende sites voor aanzienlijke overdispersie in het aantal mutaties, wat problematische schattingen van de achtergrondmutatiesnelheid veroorzaakt. Hier pakken we deze problemen aan met een nieuw computationeel kader genaamd LARVA. Het integreert varianten met een uitgebreide set niet-coderende functionele elementen, waarbij de mutatieaantallen van de elementen worden gemodelleerd met een β-binomiale verdeling om overdispersie te verwerken. Bovendien gebruikt LARVA regionale genomische kenmerken zoals replicatietiming om lokale mutatiesnelheden en mutationale hotspots beter te schatten. We tonen de effectiviteit van LARVA aan op 760 volledige genoomtumorsequenties, waarbij wordt aangetoond dat het bekende niet-coderende drijvers identificeert, zoals mutaties in de TERT-promotor. Verder benadrukt LARVA verschillende nieuwe sterk gemuteerde regulatorische sites die mogelijk niet-coderende drijvers kunnen zijn. We stellen LARVA beschikbaar als softwaretool en publiceren onze sterk gemuteerde annotaties als een online bron (larva.gersteinlab.org).


Welke lichaamsdelen zijn ook bekend als falangen?

Answer: De anatomische structuur van elke vinger bestaat uit vier falangen (distale, middelste, proximale en metacarpale falanx). Tenen worden ook wel falangen genoemd

Metacarpale en falangeale breuken van de lange vingers a

De anatomische structuur van elke vinger bestaat uit vier falangen (distale, middelste, proximale en metacarpale falanx).

Verschillende kenmerken van de tenen, bulten in de teenlijn, falangemarkeringen, platvoetsituatie, putjes, scheuren, likdoorns, enz., werden bestudeerd.

802), waarin fysieke verwondingen worden vermeld, variërend van verlies van enkele falangen, onderscheiden tussen duim, wijsvinger, pink en de andere vingers, tot de dood, wordt vergeleken met moderne graden van invaliditeit.

Ze hadden een opvallende ongepaarde dijbeen naast gepaarde tibiotarsi, tarsometatarsi en soortspecifieke falangen van de tenen.

De botstructuur is verdund bij de distale metafysen van de metacarpen en de proximale metafysen van de basale falangen van de vingers.


Worden seleniumsupplementen aanbevolen voor de preventie van prostaatkanker?

Answer: Nee. De SELECT-studie toonde geen significante risicoreductie voor prostaatkankers die toegeschreven kunnen worden aan selenium- en vitamine E-suppletie.

Onze meta-analyse van prospectieve studies toonde een significante inverse associatie tussen seleniumstatus en het risico op hart- en vaatziekten binnen een smal seleniumgebied, en een nul-effect van seleniumsuppletie op hart- en vaatziekten werd waargenomen in gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken (RCT's). Deze bevindingen benadrukken het belang van het overwegen van seleniumstatus, dosis en veiligheid bij gezondheidsbeoordeling en toekomstig onderzoeksontwerp.

Seleniumsuppletie van 140 μg/dag of meer na de diagnose van niet-gemetastaseerde prostaatkanker kan het risico op sterfte door prostaatkanker verhogen. Voorzichtigheid is geboden bij het gebruik van dergelijke supplementen bij mannen met prostaatkanker.

De SELECT-studie toonde geen significante risicoreductie voor prostaatkankers die toegeschreven kunnen worden aan selenium- en vitamine E-suppletie.

Vitamines en supplementen, waaronder selenium of vitamine E, zijn in klinische onderzoeken niet bewezen om prostaatkanker te voorkomen en in het geval van vitamine E is vastgesteld dat het het risico op het ontstaan van prostaatkanker verhoogt. Lopende en toekomstige onderzoeken kunnen de rol van voeding en immunotherapie bij de preventie van prostaatkanker verder verduidelijken.


Welke ziekte wordt behandeld met lucinactant?

Answer: Lucinactant wordt gebruikt voor de preventie van respiratoir distress syndroom bij premature zuigelingen.

Lucinactant voor de preventie van respiratoir distress syndroom bij premature zuigelingen.

Lucinactant is een synthetisch surfactans dat sinapultide bevat, een bio-engineerd peptide dat het surfactant-geassocieerde eiwit B nabootst. Een meta-analyse van klinische onderzoeken toont aan dat lucinactant even effectief is als dierlijke surfactantia bij het voorkomen van RDS bij premature pasgeborenen, en in vitro studies suggereren dat het beter bestand is tegen oxidatieve en door eiwitten geïnduceerde inactivatie. De synthetische oorsprong brengt een lager risico op infectie en ontsteking met zich mee, evenals andere potentiële voordelen, waardoor lucinactant een voordelig alternatief kan zijn voor de dierlijke tegenhangers, die momenteel de standaardbehandeling voor RDS vormen.

We hebben geëvalueerd of intratracheaal toegediende lucinactant, een synthetisch surfactans dat peptiden bevat, veilig en goed verdragen werd bij zuigelingen met acute hypoxemische respiratoire insufficiëntie, en hebben de effecten op klinische uitkomsten beoordeeld.

Een verbetering van de oxygenatie en een significant verminderde behoefte aan herbehandeling suggereren dat lucinactant de longfunctie kan verbeteren bij zuigelingen met acute hypoxemische respiratoire insufficiëntie.

CONCLUSIE: Deze gegevens suggereren dat vroege interventie met lucinactant mogelijk effectiever de pulmonale pathofysiologische gevolgen van RDS kan verminderen dan de dierlijke surfactantia poractant alfa of beractant.

Lucinactant voor de behandeling van respiratoir distress syndroom bij pasgeborenen.

De uitgevoerde klinische onderzoeken, hoewel onderbemand, kunnen erop wijzen dat lucinactant superieur is aan synthetische fosfolipide surfactans-preparaten en minstens even effectief als dierlijke surfactantia in het verminderen van morbiditeit en mortaliteit door RDS.