Met welke persoonlijkheidstrekken is het menselijke monoamine-oxidase A (MAOA) gen geassocieerd?

Answer: Associatiestudies suggereren dat de variant met lage activiteit van het monoamine-oxidase A (MAOA)-uVNTR polymorfisme het risico verhoogt op emotionele stoornissen die geassocieerd zijn met antisociale trekken, vooral bij mannen. Deze omvatten antisociale en borderline persoonlijkheidsstoornissen en antisociale agressie.

Associatie van monoamine-oxidase-A genetische varianten en amygdala-morfologie bij gewelddadige daders met antisociale persoonlijkheidsstoornis en hoge psychopathische trekken.

De interactie van de variant met lage activiteit van het monoamine-oxidase-A (MAOA-L) gen en vroege jeugdige tegenspoed blijkt agressie te voorspellen in klinische en niet-klinische populaties.

Monoamine Oxidase-A genetische varianten en kindermishandeling voorspellen impulsiviteit bij borderline persoonlijkheidsstoornis.

Deze voorlopige resultaten suggereren dat MAOA-L de impact van kindermishandeling op impulsiviteit bij BPS kan moduleren. Resultaten geven daarnaast aan dat impulsiviteit mogelijk anders tot uiting komt bij BPS en ASPD.

Verhoogd Monoamine Oxidase-A distributievolume bij borderline persoonlijkheidsstoornis is geassocieerd met ernst van stemmingssymptomen, suïcidaliteit en cognitie.

Deze resultaten suggereren dat verhoogde MAO-A VT geassocieerd is met meerdere indicatoren van BPS-ernst, waaronder BPS-symptomatologie, stemmingssymptomen, suïcidaliteit en neurocognitieve beperkingen.

Geen associatie tussen een polymorfisme in de promotorregio van het MAOA-gen en antisociale persoonlijkheidstrekken bij alcoholisten.

Gezamenlijk suggereren deze bevindingen dat het drie-herhalingsallel van het MAOA-uVNTR 30-bp polymorfisme niet geassocieerd is met impulsieve en agressieve persoonlijkheidstrekken.

Verschillende allelendistributie van een regulerend MAOA-gen promotorpolymorfisme bij antisociale en angstig-depressieve alcoholisten.

De huidige studie onderzocht of een nieuw functioneel polymorfisme in de promotorregio van het X-chromosomale monoamine-oxidase A gen (MAOA) gerelateerd was aan antisociale en angstig-depressieve trekken bij alcoholisten.

Gezamenlijk suggereren deze bevindingen dat het 3-herhalingsallel van het MAOA-polymorfisme bescheiden bijdraagt aan de dimensie van over- en onderreactief gedrag als mogelijke antecedenten van alcoholisme.

Associatiestudies suggereren dat de variant met lage activiteit van het monoamine-oxidase A (MAOA)-uVNTR polymorfisme het risico verhoogt op emotionele stoornissen geassocieerd met antisociale trekken, vooral bij mannen.

Een polymorfisme van het MAOA-gen is geassocieerd met emotionele hersenmarkers en persoonlijkheidstrekken op een antisociale index.

Het monoamine-oxidase A (MAOA) gen blijkt de impact van mishandeling op antisociaal gedrag te matigen.

Niet-lineaire interacties tussen het MAOA-gen en geweld werden gedetecteerd, wat suggereert dat de genetische modulatie optreedt zodra een bepaald niveau van geweld is ervaren.

De geschiedenis van onderzoek naar de associatie tussen plaatjes monoamine-oxidase (MAO) activiteit en persoonlijkheidstrekken, zoals sensatiezoekendheid en impulsiviteit, wordt besproken.

Het monoamine-oxidase A gen is geassocieerd met borderline persoonlijkheidsstoornis.

Wat betreft de rol in agressie, impulsiviteit, suïcide en stemmingslabiliteit kan monoamine-oxidase A worden beschouwd als een functionele kandidaat bij borderline persoonlijkheidsstoornis.

Deze resultaten tonen aan dat het monoamine-oxidase A gen een belangrijke rol kan spelen in de etiologische ontwikkeling van borderline persoonlijkheidsstoornis.

Gen-omgeving interacties met een nieuw variabel Monoamine Oxidase A transcriptieversterker zijn geassocieerd met antisociale persoonlijkheidsstoornis.

Echter, klinische associaties tussen dit VNTR-genotype en gedragsstoornissen zijn inconsistent geweest.

Monoamine-oxidase A genpromotormethylering en transcriptionele downregulatie in een delinquentenpopulatie met antisociale persoonlijkheidsstoornis.

Deze resultaten zijn consistent met eerdere literatuur die MAOA en serotonerge dysregulatie in antisociale populaties suggereert. Onze resultaten bieden het eerste bewijs dat epigenetische mechanismen kunnen bijdragen aan MAOA-dysregulatie bij antisociale delinquenten.

Zo is aangetoond dat kindermishandeling interacteert met een monoamine-oxidase A (MAOA) genvariant om antisociaal gedrag te voorspellen dat vaak geassocieerd is met alcoholisme, en een interactie tussen vroege levensstress en een serotonine-transporter promotorvariant voorspelt alcoholmisbruik bij niet-menselijke primaten en depressie bij mensen.

Allelische variatie van het monoamine-oxidase A (MAOA) gen is betrokken bij gedragsstoornis en antisociaal, agressief gedrag bij mensen wanneer geassocieerd met vroege negatieve ervaringen.

Door alleelspecifieke transcriptieactiviteit op het monoamine-oxidase A (MAOA) gen bij mensen te beïnvloeden, beïnvloedt lengtevariatie van een repetitieve sequentie [(variabel aantal tandemherhalingen (VNTR)] in de MAOA-promotor een reeks persoonlijkheidstrekken gerelateerd aan agressief en antisociaal gedrag en verhoogt het het risico op neuro-ontwikkelings- en psychiatrische stoornissen.

Genotypen met drie-herhalingsallelen werden gerapporteerd geassocieerd te zijn met antisociale en impulsieve trekken.

Plaatjes MAO-B activiteit is geassocieerd met psychopathie- en agressiegerelateerde persoonlijkheidstrekken, terwijl varianten van de MAOA- en MAOB-genen geassocieerd zijn met diverse klinische fenotypes, waaronder agressiviteit, antisociale problemen en gewelddadige delinquentie.

CONCLUSIE Gezamenlijk suggereren deze bevindingen dat het MAOA-L genotype tot op zekere hoogte geassocieerd is met impulsieve en antisociale persoonlijkheidstrekken bij alcoholistische mannen.

Relatie van monoamine-oxidase A binding met adaptieve en maladaptieve persoonlijkheidstrekken.

Cluster B persoonlijkheidsstoornissen zijn geassocieerd met allelische variatie van monoamine-oxidase A activiteit.


Wat is de functie van HDAC-eiwitten?

Answer: Histon deacetylasen beïnvloeden diverse cellulaire processen en kunnen bijdragen aan tumorontwikkeling en -progressie via meerdere mechanismen. Histon deacetylasen voorkomen de ontspanning van chromatine en reguleren transcriptie positief of negatief.

Histon deacetylasen (HDAC's) voorkomen de ontspanning van chromatine en reguleren transcriptie positief of negatief.

Histon deacetylasen (HDAC's) beïnvloeden diverse cellulaire processen en kunnen via meerdere mechanismen bijdragen aan tumorontwikkeling en -progressie.

Opeenhopend bewijs wijst op een rol van histon deacetylase (HDAC) eiwitten bij celspecificatie, proliferatie en differentiatie in diverse embryonale en volwassen weefsels.

De functie van eukaryote histon deacetylase (HDAC) is uitgebreid bestudeerd vanwege de cruciale rol in transcriptieregulatie en carcinogenese.

Histon deacetylasen (HDAC's) zijn sleutelfactoren in genexpressie die voor activiteit assemblage in grotere eiwitcomplexen vereisen.

Histon deacetylase (HDAC) eiwitten spelen een belangrijke rol in de epigenetische regulatie van chromatinestructuur.

HDAC is een familie van enzymen die betrokken zijn bij de deacetylatie van lysineresiduen op histon- en niet-histon-eiwitten.

Genexpressie wordt deels gecontroleerd door chromatine-remodellerende factoren en de acetylatiestatus van nucleosomale histonen. Dit laatste proces wordt gereguleerd door histon acetyltransferasen en histon deacetylasen (HDAC's).

Klasse I histon deacetylasen (HDAC's) staan bekend om het verwijderen van acetylgroepen van histonstaarten. Dit bevrijdt positieve ladingen op de histonstaart en maakt strakkere winding van DNA mogelijk, waardoor transcriptiefactorbinding en genactivatie worden voorkomen.

Histon deacetylasen (HDAC's) en histon acetyltransferasen katalyseren de reversibele acetylatie van histonen en niet-histon substraten om het epigenetische en transcriptomische landschap van normale en tumorcellen te reguleren.

Histon deacetylasen (HDAC's) modificeren kernhistonen en nemen deel aan grote regulerende complexen die zowel transcriptie onderdrukken als versterken.

Transcriptie wordt deels gecontroleerd door de dynamische acetylatie en deacetylatie van histoneiwitten. Dit laatste proces wordt gemedieerd door histon deacetylasen (HDAC's).

Specifiek moduleren de histon deacetylase (HDAC) eiwitfamilie de chromatinecompactie en zijn ze vaak gedysreguleerd in veel tumoren, waaronder colorectale kanker (CRC).

Specifiek onderdrukken histon deacetylase (HDAC) eiwitten transcriptie door histonen te deacetylëren.


Waarvoor wordt de H4S47C-splitsingsmappingmethode gebruikt?

Answer: Om nucleosomen met alternatieve structuren in het hele genoom te identificeren, gebruikten we H4S47C-geankerde splitsingsmapping, wat onthulde dat 5% van de nucleosoomposities in gist (Saccharomyces cerevisiae) asymmetrische histon-DNA-interacties vertoont. Om de centromeren van schizosaccharomyces (fission yeast) in kaart te brengen, pasten we H4S47C-geankerde splitsingsmapping toe en native en cross-linked chromatin immunoprecipitatie met paired-end sequencing. Om deze controverse op te lossen, hebben we H4S47C-geankerde splitsingsmapping toegepast, die de precieze positie van histon H4 in elk nucleosoom in het genoom onthult.

Om nucleosomen met alternatieve structuren in het hele genoom te identificeren, gebruikten we H4S47C-geankerde splitsingsmapping, wat onthulde dat 5% van de nucleosoomposities in gist (Saccharomyces cerevisiae) asymmetrische histon-DNA-interacties vertoont.

Micrococcale nuclease (MNase) sequentie-gebaseerde profielen van asymmetrische nucleosoomposities toonden een overeenkomstige asymmetrie in MNase-bescherming nabij de dyad-as, wat suggereert dat het verlies van DNA-contacten rond H4S47 gepaard gaat met bescherming van het DNA tegen MNase.

Om deze controverse op te lossen, hebben we H4S47C-geankerde splitsingsmapping toegepast, die de precieze positie van histon H4 in elk nucleosoom in het genoom onthult.

Om de centromeren van schizosaccharomyces in kaart te brengen, pasten we H4S47C-geankerde splitsingsmapping toe en native en cross-linked chromatin immunoprecipitatie met paired-end sequencing.

We vinden dat de splitsingspatronen bij centromeren uniek zijn binnen het genoom en niet compatibel zijn met symmetrische structuren, waaronder octamere nucleosomen en (Cse4/H4)2 tetrasomen.

Centromeersplitsingspatronen zijn compatibel met een precies gepositioneerde kernstructuur, waarbij elk van de 16 gistcentromeren wordt bezet door tegengesteld georiënteerde Cse4/H4/H2A/H2B hemisomen in twee rotatiefasen binnen de populatie.

H3-nucleosomen zijn vrijwel afwezig in het centrale domein, dat wordt bezet door centromeerspecifieke H3 (cenH3 of CENP-A) nucleosomen met twee H4's per deeltje die meestal niet gepositioneerd zijn en verder uit elkaar liggen dan nucleosomen elders.


Welke menselijke gen codeert voor DNA-polymerase θ?

Answer: DNA-polymerase theta (pol θ) is een evolutionair geconserveerd eiwit dat wordt gecodeerd door het POLQ-gen in zoogdiergenomen

DNA-polymerase theta (pol θ) is een evolutionair geconserveerd eiwit dat wordt gecodeerd door het POLQ-gen in zoogdiergenomen.

DNA-polymerase theta (pol θ) wordt gecodeerd in de genomen van veel eukaryoten, maar niet in schimmels. Pol θ wordt gecodeerd door het POLQ-gen in zoogdiercellen.


In welk percentage van de skeletspiervezels wordt de dystrofine-expressie hersteld na PPMO-gemedieerde exon skipping?

Answer: PPMO-gemedieerde exon skipping herstelde de dystrofine-expressie in bijna 100% van de skeletspiervezels in alle leeftijdsgroepen.

Tweewekelijkse intraveneuze (i.v.) toediening van de PPMO herstelde de dystrofine-expressie in bijna 100% van de skeletspiervezels in alle leeftijdsgroepen. Dit ging gepaard met het herstel van dystrofine-geassocieerde eiwitten, waaronder functioneel geglycosyleerd dystroglycaan en neuronale stikstofmonoxide synthase. De therapeutische uitkomsten waren echter duidelijk afhankelijk van de ernst van de ziekte op het moment dat de behandeling werd gestart.


Welke miRNA is geassocieerd met het circulaire RNA ciRS-7?

Answer: circulair RNA-7 (ciRS-7) fungeert als een spons voor miR-7 en remt daarmee de activiteit ervan.

Bovendien, volgens recente studies, fungeert circulair RNA-7 (ciRS-7) als een spons voor miR-7 en remt daarmee de activiteit ervan. Talrijke bewijzen hebben bevestigd dat de expressie van miR-7 gedysreguleerd is in kankergezwellen, maar of ciRS-7 betrokken is bij oncogenese door te fungeren als spons voor miR-7 blijft onduidelijk. Recentelijk rapporteerde een studie dat ciRS-7 fungeerde als een oncogen in hepatocellulair carcinoom door het richten op de expressie van miR-7. Dit suggereert dat de ciRS-7/miR-7-as oncogenese beïnvloedt en biedt een nieuw perspectief op de mechanismen van verminderde miR-7-expressie in kankergezwellen.

Deze review vat de structuur en functie van circRNAs samen en levert bewijs voor de impact van ciRS-7 bij het bevorderen van de ontwikkeling van kanker door te fungeren als spons voor miR-7.


Wat zijn de twee belangrijkste bacteriële fyla in de menselijke darm?

Answer: Van de duizenden bacteriële soorten-fylogenetische typen die de menselijke darm bewonen, behoort de meerderheid tot twee dominante fyla, de Bacteroidetes en Firmicutes

Van de duizenden bacteriële soorten-fylogenetische typen die de menselijke darm bewonen, behoort de meerderheid tot twee dominante fyla, de Bacteroidetes en Firmicutes

de prevalentie van enkele representatieve levensvatbare bacteriën uit de vier dominante fyla (Firmicutes, Bacteroidetes, Proteobacteria, Actinobacteria)


Wat zijn 7 symptomen van gele koorts?

Answer: Gele koorts wordt beschouwd als een hemorragische koorts en de ziekte wordt gekenmerkt door koorts, hoofdpijn, myalgie, gastro-intestinale symptomen, lever- en nierfunctiestoornissen, multi-orgaanfalen, shock en coagulopathie.

Infectie met het gele koortsvirus (YFV), een explosief replicerend flavivirus, resulteert in een virale hemorragische ziekte die wordt gekenmerkt door cardiovasculaire shock en multi-orgaanfalen

. Gele koorts veroorzaakt meestal koorts, spierpijn met opvallende rugpijn, hoofdpijn, rillingen, verlies van eetlust en misselijkheid of braken.

De ziekte werd gekenmerkt door koorts, hoofdpijn, myalgie, gastro-intestinale symptomen, lever- en nierfunctiestoornissen, en (in het fatale geval) shock en coagulopathie,


Welke test wordt gebruikt voor de definitie van kleurenblindheid?

Answer: Kleurenblindheidsproblemen worden gedetecteerd met de Ishihara-test.

12 patiënten hadden kleurenblindheid op basis van de Ishihara-test

Baskische studenten (174 mannen en 218 vrouwen), gebruikmakend van de Ishihara-testkaarten (1987).

De resultaten verkregen van mannelijke individuen door 919 Ishihara-tests werden alleen beschouwd, gecategoriseerd en grafisch weergegeven volgens hun leeftijdsgroepen.

Een dwarsdoorsnede beschrijvend en analytisch onderzoek werd uitgevoerd onder 633 TUMS Clinical Laboratory Sciences-studenten en medewerkers van klinische laboratoria in ziekenhuizen om kleurenblindheidsproblemen te detecteren met de Ishihara-test.

Resultaten van Ishihara kleurenblindheidstests.


Van welke oorsprong is de MCF-7 cellijn?

Answer: MCF7 is een ER+ borstkanker cellijn.

Twee verschillende typen tumorcellen, MCF-7 en MDA-MB-231, beide van dezelfde oorsprong van borstkanker cellen,

MCF7, Hs578t en MDA-MB-231 borstkanker cellijnen


Is lumican een uitgescheiden eiwit?

Answer: Ja, Lumican is een uitgescheiden proteoglycaan dat de assemblage van collageenfibrillen reguleert.

fibroblasten gestimuleerd met het door fibrocyten uitgescheiden inflammatoire signaal tumor necrose factor-α scheiden het kleine leucine-rijke proteoglycaan lumican uit

TNF-α-gestimuleerde fibroblasten scheiden lumican uit om fibrocytendifferentiatie te bevorderen.

Uitgescheiden 70kDa lumican stimuleert groei en remt invasie van menselijke alvleesklierkanker.

het verhoogde niveau van lumicansecretie naar de extracellulaire ruimte leidt tot actine cytoskelet remodeling gevolgd door een toename van de migratiecapaciteit van menselijke colon LS180 cellen

Lumican is een uitgescheiden proteoglycaan dat de assemblage van collageenfibrillen reguleert.

Dit is de eerste keer dat de synthese en secretie van lumican in menselijke melanoom cellijnen wordt gerapporteerd.


Cytochroom p450 CYP3A wordt geïnduceerd door rifampicine en verbindingen die worden gebruikt om welk virus te behandelen?

Answer: Etravirine is een effectieve en goed verdragen recent goedgekeurde niet-nucleoside reverse transcriptase remmer (NNRTI) voor HIV type-1 geïnfecteerde patiënten met eerdere ervaring met antiretrovirale behandeling. Etravirine is een zwakke inducer van cytochroom P450 (CYP)3A

Etravirine is een effectieve en goed verdragen recent goedgekeurde niet-nucleoside reverse transcriptase remmer (NNRTI) voor HIV type-1 geïnfecteerde patiënten met eerdere ervaring met antiretrovirale behandeling. Gezien het belang van het combineren van antiretrovirale middelen voor hun optimale gebruik bij de behandeling van HIV, zijn een aantal geneesmiddel-geneesmiddelinteracties met etravirine en andere antiretrovirale middelen geëvalueerd. Etravirine is een zwakke inducer van cytochroom P450 (CYP)3A

Bovendien kunnen medicijnen die aan HIV-positieve patiënten worden voorgeschreven ook CYP3A-remmers en -inducers zijn: Tipranavir is, in afwezigheid van ritonavir, een CYP3A-inducer, en ritonavir is een CYP3A-remmer. F


Welke menselijke chromosoom is het product van fusie?

Answer: De evolutie van subtelomerisch heterochromatine bij Afrikaanse grote apen en de fusie van menselijk chromosoom 2. Wij stellen een model voor waarbij een voorouderlijke pericentrische inversie tussen mens en chimpansee en de voorouderlijke fusie van chromosoom 2 respectievelijk de chimpanseegenoom en de menselijk genoom zowel predisposeerden als beschermden tegen de vorming van subtelomerisch heterochromatine.

De evolutie van subtelomerisch heterochromatine bij Afrikaanse grote apen en de fusie van menselijk chromosoom 2.

Wij stellen een model voor waarbij een voorouderlijke pericentrische inversie tussen mens en chimpansee en de voorouderlijke fusie van chromosoom 2 respectievelijk de chimpanseegenoom en de menselijk genoom zowel predisposeerden als beschermden tegen de vorming van subtelomerisch heterochromatine.

Het is bekend dat menselijk chromosoom 2 is ontstaan door de fusie van twee voorouderlijke primatenchromosomen.

Oorsprong van menselijk chromosoom 2: een voorouderlijke telomeer-telomeer fusie.

Wij concluderen dat de locus die is gekloond in cosmiden c8.1 en c29B het overblijfsel is van een oude telomeer-telomeer fusie en het punt markeert waarop twee voorouderlijke apenchromosomen fuseerden om menselijk chromosoom 2 te vormen.

Menselijk chromosoom 2 is het product van een telomeerfusie van twee voorouderlijke chromosomen en het verlies/degeneratie van een van de twee oorspronkelijke centromeren.

Wij onderzoeken het meest recente product van een chromosoomfusie die is gefixeerd in de menselijke lijn, menselijk chromosoom 2, waarvan de stabiliteit werd verkregen door de onderdrukking van één centromeer, wat resulteert in een uniek verschil in chromosoomaantal tussen mensen (46 chromosomen) en onze nauwst verwante apenverwanten (48 chromosomen).

Menselijk chromosoom 2 is uniek voor de menselijke lijn doordat het het product is van een kop-aan-kop fusie van twee chromosomen van gemiddelde grootte.

Hierdoor kan men bewijs leveren voor de aanwezigheid van zowel actieve als degenererende centromeer-satellietprofielen op chromosoom 2 in deze archaïsche genomen, wat de hypothese ondersteunt dat het chromosoomfusie-evenement plaatsvond vóór onze laatste gemeenschappelijke voorouder met Denisovaanse en Neanderthaler homininen en een genomische referentie biedt voor het voorspellen van het karyotype in oude genomische datasets.<br>

Centromeerbestemming in dicentrische chromosomen: nieuwe inzichten uit de evolutie van het voorouderlijke centromeergebied van menselijk chromosoom 2.

Menselijk chromosoom 2 is ontstaan als gevolg van een telomerische fusie tussen acrocentrische chromosomen, terwijl chromosomen 4 en 19 bij Gorilla gorilla het product zijn van een reciproque translocatie tussen voorouderlijke chromosomen, syntenisch aan respectievelijk menselijk chromosoom 5 en 17.

Onze resultaten suggereren twee mogelijke modellen voor centromeerinactivatie om de evolutionaire stabilisatie van menselijk chromosoom 2 in de afgelopen 5-6 miljoen jaar te verklaren.


Waar bevindt het EpCam-eiwit zich voornamelijk?

Answer: Epitheliale celadhesiemolecuul (EpCAM) is een type I transmembraan glycoproteïne

De volgende celoppervlakte markers werden immunohistochemisch geanalyseerd: E-cadherine, epitheliaal membraan antigeen (EMA), humaan epidermale groeireceptor type 2 (Her2/neu), carcino-embryonaal antigeen (CEA), αvβ6 integrine en epitheliale celadhesiemolecuul (EpCAM).

Tumorcellen vertonen verhoogde EpCAM-expressie die vaak correleert met het verlies van strikte basolaterale lokalisatie.

Papillaire schildkliercarcinoom toont verlies van EpCAM membraanexpressie en verhoogde cytoplasmatische/nucleaire accumulatie.

Epitheliale celadhesiemolecuul (EpCAM) (CD326) is een oppervlakte glycoproteïne dat wordt uitgedrukt door invasieve carcinomen en sommige epithelia.

Epitheliale celadhesiemolecuul (EpCAM) is een transmembraan glycoproteïne, dat frequent en sterk wordt uitgedrukt op carcinomen, tumor-initierende cellen, geselecteerde weefselprogenitoren, en embryonale en volwassen stamcellen

Epitheliale celadhesiemolecuul (EpCAM) is een type I transmembraan glycoproteïne dat overgeëxprimeerd wordt in menselijke epithelioom maar met relatief lage expressie in normaal epitheliaal weefsel.


Wat is het medicijndoelwit voor Eliquis (Apixaban)?

Answer: De nieuwe orale anticoagulantia (NOAC) Apixaban (Eliquis) is een directe anti-Xa remmer

De nieuwe directe orale anticoagulantia die direct trombine (factor IIa) of factor Xa remmen, worden momenteel gebruikt voor de behandeling van diepe veneuze trombose en longembolie (rivaroxaban, Xarelto) of voor de preventie van systemische embolie bij niet-kleppatrone atriumfibrilleren (rivaroxaban; dabigatran, Pradaxa; Apixaban, Eliquis).

Apixaban (Eliquis), rivaroxaban (Xarelto) en edoxaban (Savaysa) zijn de nieuwe Xa-remmers die recentelijk zijn goedgekeurd door de Amerikaanse FDA en momenteel in de klinische praktijk worden gebruikt.

De directe factor Xa-remmer apixaban (Eliquis(®)) heeft voorspelbare farmacodynamiek en farmacokinetiek en vereist geen routinematige anticoagulantiemonitoring.

De nieuwe orale anticoagulantia (NOAC) omvatten dabigatran etexilaat (Pradaxa®), een directe trombine-remmer, en rivaroxaban (Xarelto®), Apixaban (Eliquis) en Edoxaban (Lixiana®), die directe anti-Xa remmers zijn.

ACHTERGROND: apixaban (BMS-562247) (Eliquis(®)) is een nieuw, oraal werkzaam, selectief, direct, reversibel remmer van de stollingsfactor Xa (FXa).

Ze omvatten de orale directe trombine-remmer dabigatran etexilaat (Pradaxa, Boehringer Ingelheim) en de orale directe FXa-remmers rivaroxaban (Xarelto, Bayer HealthCare), apixaban (Eliquis, Bristol-Myers Squibb) en edoxaban (Lixiana/Savaysa, Daiichi-Sankyo).

Apixaban is de tweede orale directe selectieve factor Xa-remmer die is goedgekeurd voor de preventie van beroerte/systemische embolie bij patiënten met niet-kleppatrone atriumfibrilleren.

Apixaban (Eliquis™), een orale directe factor Xa-remmer, wordt ontwikkeld door Bristol-Myers Squibb en Pfizer als therapie voor de preventie en/of behandeling van trombotische aandoeningen.

Deze specifieke stoffen blokkeren direct ofwel trombine (bijv. dabigatran etexilaat) of factor Xa (bijv. apixaban).

Vanwege de hoge eiwitbinding kunnen de directe FXa-remmers rivaroxaban (Xarelto®) en apixaban (Eliquis®) niet worden gehemofiltreerd.

Apixaban (Eliquis®) is een orale, directe factor Xa-remmer die beschikbaar is voor gebruik bij de behandeling en secundaire preventie van veneuze trombo-embolie (VTE).


Welke in vivo tau-tracers worden gebruikt?

Answer: In vivo tau PET-beeldvormingsliganden omvatten [(18)F]THK523, [(18)F]THK5117, [(18)F]THK5105 en [(18)F]THK5351, [(18)F]AV1451(T807), [(11)C]PBB3, (18)F-THK5117, [(18)F]T808, 18F-RO6958948.

De recente ontwikkeling van selectieve in vivo tau PET-beeldvormingsliganden, waaronder [(18)F]THK523, [(18)F]THK5117, [(18)F]THK5105 en [(18)F]THK5351, [(18)F]AV1451(T807) en [(11)C]PBB3, heeft informatie verschaft over de rol van tau in de vroege fasen van neurodegeneratieve ziekten, en heeft ondersteuning geboden voor diagnose, prognose en beeldvormingsbiomarkers om de ziekteprogressie te volgen.

Tau positronemissietomografie-radiogelabelde probes zoals T807, THK-5117 en PBB3 kunnen de pathologie van de ziekte in vivo in beeld brengen. De 18F-gelabelde tau-beeldvormingsmiddelen 18F-THK-5351, 18F-T807 (18F-AV-1451) en 18F-RO6958948 worden momenteel geëvalueerd in klinische studies en klinische proeven wereldwijd.


Waarvoor wordt de Formalinetest gebruikt?

Answer: En aanhoudende pijn veroorzaakt door perifere weefselbeschadiging en ontsteking werd gemodelleerd met de formalinetest.

En aanhoudende pijn veroorzaakt door perifere weefselbeschadiging en ontsteking werd gemodelleerd met de formalinetest.

Het doel van de huidige studie was het evalueren van de antinoceptieve interactie tussen het opioïde analgeticum tapentadol en het NSAID ketorolac in de muizen orofaciale formalinetest.

experimentele nociceptie met behulp van de formalinetest

In vivo antinociceptieve activiteit (formalinetest)

De formalinetest is gebruikt bij apen voor het beoordelen van pijn.

Bovendien werd met behulp van selectieve antagonisten de rol van 5-HT1B/1D serotonerge receptoren onderzocht in de antinociceptie geïnduceerd door deze antimigraine-medicijnen. De formalinetest werd gebruikt om de nociceptieve activiteit te beoordelen.

In deze studie onderzochten we het effect van systemische morfine op Fos-achtige immunoreactiviteit (FLI) opgewekt in de formalinetest, een veelgebruikt model van aanhoudende pijn.

De formalinetest voor nociceptie, voornamelijk gebruikt bij knaagdieren, wordt gekenmerkt door continue pijn door weefselbeschadiging veroorzaakt door formaline.

De orofaciale formalinetest kan dan worden beschouwd als een betrouwbare methode om nociceptie in het trigeminale gebied van de rat te produceren en kwantificeren.<br>

De formalinetest wordt gebruikt als een primaire gedragscreening voor het testen van de antinociceptieve activiteit van verbindingen bij laboratoriumknaagdieren.

De formalinetest is de meest geaccepteerde chemische test voor de evaluatie van nociceptie.

Nociceptieve reacties werden gemeten met de formalinetest (50 µl injectie van 2% formaline subcutaan in de achterpoot) en pijn-gerelateerd gedrag werd gedurende 90 minuten gemonitord.

Formaline-injectie induceert nociceptief gedrag in fase I en II, met een rustige fase daartussen.

De rattenpoot formalinetest is een model van langdurige pijn door milde weefselbeschadiging.

De formalinetest wordt steeds meer toegepast als model van inflammatoire pijn met gebruik van hoge formalineconcentraties (5-15%).

Hoewel de formalinetest een veelgebruikt model is van aanhoudende pijn

formalinetests werden gebruikt voor het bestuderen van pijn

Hoewel de formalinetest een veelgebruikt gedragsmodel is van tonische chemogene pijn,

De formalinetest, die gebaseerd is op deze observaties, wordt nu veel gebruikt als model van pijn veroorzaakt door weefselbeschadiging,


Welke medicamenteuze behandeling kan een spinale epidurale hematoom veroorzaken?

Answer: Spinale epidurale hematoom (SEH) is een zeldzame aandoening die ruggenmergcompressie en neurologisch deficit veroorzaakt. Spontane SEH wordt geassocieerd met lichte trauma's, bloedingsstoornissen en antistollingsmedicatie.

Spinale epidurale hematomen zijn een zeldzame entiteit in de neurochirurgische praktijk. De meeste zijn spontaan en worden veroorzaakt door antistollingstherapie, en worden spontane spinale epidurale hematomen (SSEH's) genoemd.

Spinale epidurale hematoom (SEH) is een zeldzame aandoening die ruggenmergcompressie en neurologisch deficit veroorzaakt. Spontane SEH wordt geassocieerd met lichte trauma's, bloedingsstoornissen en antistollingsmedicatie.

Chronische spinale subdurale hematoom geassocieerd met antiplatelettherapie.

Spinale subdurale hematoom geassocieerd met antiplatelettherapie

De auteurs rapporteren een geval van acute spinale epidurale hematoom bij een patiënt die antiplateletmedicatie gebruikte.

Spontane epidurale hematoom van de wervelkolom (SEHS) is een uiterst zeldzame aandoening. Patiënten met bekende trombofilie of die antistollingsmedicatie gebruiken, worden het meest getroffen.

De meeste gevallen van spinale hematoom hebben een multifactoriele etiologie waarvan de individuele componenten niet allemaal in detail begrepen zijn. In tot een derde van de gevallen (29,7%) van spinale hematoom kan geen etiologische factor worden geïdentificeerd als oorzaak van de bloeding. Na idiopathische spinale hematoom vormen gevallen gerelateerd aan antistollingstherapie en vasculaire malformaties de tweede en derde meest voorkomende categorieën. Spinale en epidurale anesthetische procedures in combinatie met antistollingstherapie vormen de vijfde meest voorkomende etiologische groep en spinale en epidurale anesthetische procedures alleen vormen de tiende meest voorkomende oorzaak van spinale hematoom. Antistollingstherapie alleen veroorzaakt waarschijnlijk geen spinale bloeding.

Wij rapporteren het geval van een 65-jarige man die op 20 en 37 dagen na een C6 corpectomie twee epidurale hematomen op C7-D1 ervoer. Wij veronderstellen dat de pathogene oorzaak van deze zeldzame aandoening een overlap was tussen drie hoofd factoren: de chirurgische beschadiging van het interne anterieure epidurale veneuze plexus; een mogelijke toename van de intrathoracale druk door chronische obstructieve longziekte; en dubbele antiplateletmedicatie.


Lijst van ziekten veroorzaakt door eiwit glutamine uitgebreide herhalingen

Answer: Ziekte van Huntington, dentatorubraal-pallidoluysische atrofie

De ziekte van Huntington (HD) is een fataal erfelijke neurodegeneratieve aandoening veroorzaakt door een uitgebreide glutamineherhaling in het N-terminale gebied van het huntingtine (HTT) eiwit.

Een toenemend aantal neurodegeneratieve aandoeningen is gevonden die worden veroorzaakt door uitbreidende CAG-triplet herhalingen die coderen voor polyglutamine. De ziekte van Huntington (HD) is de meest voorkomende van deze aandoeningen en dentatorubraal-pallidoluysische atrofie (DRPLA) lijkt sterk op HD, maar wordt veroorzaakt door een mutatie in een ander gen, waardoor ze goede modellen zijn om te bestuderen.

Dentatorubraal-pallidoluysische atrofie (DRPLA) wordt veroorzaakt door uitbreiding van een glutamineherhaling in het DRPLA-eiwit.

De genetische afwijking bij dentatorubraal-pallidoluysische atrofie (DRPLA) is uitbreiding van de CAG-herhaling. Het gemuteerde gen wordt vertaald in het eiwit dat de uitgebreide glutamineherhaling draagt.


Wat is de nucleotide-samenstelling van de Lamin Associated Domains (LADs)?

Answer: In plaats daarvan worden cLADs universeel gekenmerkt door lange stukken DNA met een hoog A/T-gehalte. Dit suggereert dat de A/T-regel een standaard positioneringsmechanisme vertegenwoordigt dat lokaal wordt overschreven tijdens de lijncommitment.

Constitutieve interacties tussen nucleaire lamina en het genoom zijn sterk geconserveerd en geassocieerd met A/T-rijke sequenties.

Bij metazoën wordt gedacht dat de nucleaire lamina een belangrijke rol speelt in de ruimtelijke organisatie van interfasechromosomen, door ankerplaatsen te bieden voor grote genomische segmenten genaamd lamina-geassocieerde domeinen (LADs). Sommige van deze LADs zijn celtype-specifiek, terwijl vele anderen constitutief geassocieerd lijken te zijn met de lamina. Constitutieve LADs (cLADs) kunnen bijdragen aan een basale chromosoomarchitectuur. Door vergelijking van muis- en menselijke lamina-interactiekaarten vinden we dat de grootte en genomische posities van cLADs sterk geconserveerd zijn. Bovendien zijn cLADs uitgeput van syntenie-breekpunten, wat wijst op evolutionaire selectiedruk om cLADs intact te houden. Paradoxaal genoeg is de algehele sequentieconservatie laag voor cLADs. In plaats daarvan worden cLADs universeel gekenmerkt door lange stukken DNA met een hoog A/T-gehalte. Celtype-specifieke LADs houden zich ook meestal aan deze "A/T-regel" in embryonale stamcellen, maar niet in gedifferentieerde cellen. Dit suggereert dat de A/T-regel een standaard positioneringsmechanisme vertegenwoordigt dat lokaal wordt overschreven tijdens de lijncommitment. Analyse van paralogen suggereert dat tijdens de evolutie veranderingen in het A/T-gehalte de verplaatsing van genen naar en van de nucleaire lamina hebben gestuurd, in nauwe samenhang met veranderingen in expressieniveau.


Wat is de clathrine triskelia structuur?

Answer: De clathrine triskelion, een driebenige windroosvormige heteropolymeer, is een belangrijk bestanddeel in de proteïneomhulsels van bepaalde post-Golgi en endocytotische blaasjes.

Clathrine assembleert tot triskelia die bestaan uit drie clathrine zware ketens en geassocieerde clathrine lichte ketens (CLCs).

Een hoofdbestanddeel in de proteïneomhulsels van bepaalde post-Golgi en endocytotische blaasjes is clathrine, dat verschijnt als een driebenige heteropolymeer (bekend als een triskelion) die assembleert tot polyhedrale kooien die voornamelijk bestaan uit vijfhoekige en zeshoekige vlakken.

De clathrine triskelion, een driebenige windroosvormige heteropolymeer, is een belangrijk bestanddeel in de proteïneomhulsels van bepaalde post-Golgi en endocytotische blaasjes.


Wat is myeline?

Answer: Myeline is een gespecialiseerde structuur van het zenuwstelsel die de neuron bedekt en zowel de elektrische geleiding verbetert als neuronen isoleert tegen externe risicofactoren.

Myelinisatie is een recente evolutionaire toevoeging die de snelheid van transmissie in het neurale netwerk aanzienlijk verhoogt.

Myeline wordt alleen gevormd door volledig gedifferentieerde oligodendrocyten, maar de gehele oligodendrocytenlijn is een duidelijk doelwit van de veranderde chemie van de verouderende hersenen

De vorming van myelinescheden door Schwann-cellen (SC's) maakt snelle en efficiënte transmissie van actiepotentialen in perifere axonen mogelijk, en verstoring van myelinisatie leidt tot aandoeningen die gepaard gaan met verminderde sensorische en motorische functies.

Myeline is een gespecialiseerde structuur van het zenuwstelsel die zowel de elektrische geleiding verbetert als neuronen isoleert tegen externe risicofactoren.

Gepolariseerde oligodendrocyten vormen myeline door processen in een spiraalvormig patroon rond neuronale axonen te wikkelen via myeline-gerelateerde genregulatie.

Myeline - het multilamellaire membraan dat axonen omhult - bevordert snelle zenuwgeleiding.

Myeline maakt de snelle en precieze timing van actiepotentiaalpropagatie langs neuronale circuits mogelijk en is essentieel voor een gezonde functie van het auditieve systeem.

Myelinescheden in het zenuwstelsel van gewervelden zorgen voor snellere impulsgeleiding, terwijl myelinerende gliacellen vitale ondersteuning bieden aan axonen.

Myeline bestaat uit strak samengepakte membranen die een isolerende schede rond axonen vormen.

Myeline is een biologisch actieve multilamellaire structuur die wordt gevormd door oligodendrocyten (OL's) in het centrale zenuwstelsel (CZS) en axonen omhult.

De myelineschede is een meerlagig membraan in het zenuwstelsel, dat unieke biochemische eigenschappen heeft. Myeline bevat een reeks specifieke eiwitten in hoge concentratie, waarvan de structuur en functie nog slecht begrepen zijn.


Is Brucella abortus het organisme dat brucellose veroorzaakt, waarvan bekend is dat het spontane abortussen bij mensen veroorzaakt?

Answer: De meest gemelde symptomen en klinische tekenen van menselijke brucellose zijn koorts, vermoeidheid, malaise, rillingen, zweten, hoofdpijn, myalgie, artralgie en gewichtsverlies. Sommige gevallen werden alleen gepresenteerd met gewrichtspijn, lage rugpijn, onwillekeurige ledemaatbewegingen, branderige voeten of ischemische hartaanvallen.

Brucellose is een belangrijke oorzaak van koorts van onbekende oorsprong (PUO)

Brucellose is de meest voorkomende bacteriële zoönose en veroorzaakt een aanzienlijke ziektelast in endemische landen. Hart- en vaatbetrokkenheid is de belangrijkste doodsoorzaak door infectie met Brucella spp.

Hij ontwikkelde vrij plotseling asthenie en hypersomnie zonder duidelijke oorzaak of symptomen zoals koorts, rillingen of nachtelijk zweten. Op 14 november 2009 had hij pijn en oedeem in de rechter testikel die samenviel met buikpijn. Klinisch, serologisch en bacteriologisch onderzoek bevestigde het eerste geval van unilaterale orchitis bij een man in Ecuador veroorzaakt door Brucella abortus biovar 1.

Brucellose komt niet vaak voor in Chili, maar kan levensbedreigende complicaties zoals endocarditis veroorzaken.

Menselijke brucellose vertoont diverse pathologische manifestaties die vrijwel elk orgaan kunnen aantasten. Vooral osteoarticulaire complicaties zijn de meest voorkomende focale manifestatie van brucellose en komen voor bij 40-80% van de patiënten.

Brucella. Menselijke brucellose maakt de diagnose vaak moeilijk. De meest gemelde symptomen en klinische tekenen zijn koorts, vermoeidheid, malaise, rillingen, zweten, hoofdpijn, myalgie, artralgie en gewichtsverlies. Sommige gevallen werden alleen gepresenteerd met gewrichtspijn, lage rugpijn, onwillekeurige ledemaatbewegingen, branderige voeten of ischemische hartaanvallen.

Vijfenveertig gevallen werden verzameld (31 acuut en 14 subacuut). De besmetting was in 62% via de spijsvertering. Symptomen van patiënten waren koorts (93%), zweten (82%), artralgie (78%) en splenomegalie (51%). Verhoogde bezinkingssnelheid van erytrocyten werd vastgesteld in 80%, leukopenie in 49% en anemie in 37% van de gevallen. Bloedkweken waren positief in 39% van de gevallen. De vier gesequende stammen werden geïdentificeerd als Brucella melitensis biovar abortus.

Het is ook bekend dat het persistente undulante koorts, endocarditis, artritis, osteomyelitis en meningitis bij mensen veroorzaakt.

Brucella abortus is een gramnegatieve intracellulaire bacteriële pathogeen die een zoönose van wereldwijde verspreiding veroorzaakt, leidend tot undulante koorts bij mensen en abortus bij huisdieren.

Brucella abortus is een facultatief intracellulaire bacteriële pathogeen die abortus veroorzaakt bij huisdieren en undulante koorts bij mensen.

Brucella abortus is een facultatieve, intracellulaire zoönotische pathogeen die undulante koorts bij mensen en abortussen bij runderen kan veroorzaken.

Brucella abortus is een gramnegatieve, facultatief intracellulaire bacterie die brucellose veroorzaakt, een wereldwijde zoönose die leidt tot undulante koorts bij mensen en abortus bij runderen.

Brucella abortus is een gramnegatieve, facultatief intracellulaire pathogeen die brucellose veroorzaakt, een chronische zoönose die abortus veroorzaakt bij drachtige runderen en undulante koorts bij mensen.

Brucella abortus is een bacterie die abortussen en onvruchtbaarheid bij runderen veroorzaakt en undulante koorts bij mensen.

Brucella abortus is de etiologische agent van boviene brucellose en veroorzaakt een chronische ziekte bij mensen die bekend staat als undulante koorts.

Er werd geen geval van acute Brucella-infectie aangetoond; er waren echter 5 gevallen waarin de serologische bevinding consistent was met chronische brucellose (4%). In al deze gevallen kon geen positief bewijs van nauw contact met dieren worden gevonden; bovendien had van de 12,1% van de vrouwen die daadwerkelijk met huisdieren omgingen, slechts 1 een voorgeschiedenis van eerdere abortus.


Welk percentage van het DNA van Homo sapiens is van Neanderthaler oorsprong?

Answer: We constateren dat de kracht om oude vermenging af te wijzen bijzonder laag kan zijn als de populatiegrootte van Homo sapiens vergelijkbaar was met die van de Neanderthalerpopulatie. Onze resultaten geven aan dat 3,6% van het Neanderthaler-genoom gedeeld wordt met ongeveer 65,4% van het gemiddelde Europese genenpool, wat clinaal afneemt met de afstand tot Europa.

We constateren dat de kracht om oude vermenging af te wijzen bijzonder laag kan zijn als de populatiegrootte van Homo sapiens vergelijkbaar was met die van de Neanderthalerpopulatie.

Onze resultaten geven aan dat 3,6% van het Neanderthaler-genoom gedeeld wordt met ongeveer 65,4% van het gemiddelde Europese genenpool, wat clinaal afneemt met de afstand tot Europa.

Hier presenteren we bewijs van Neanderthaler-introgressie binnen het chromosoom 3p21.31 gebied, dat met een hoge frequentie voorkomt bij Oost-Aziaten (variërend van 49,4% tot 66,5%) en met een lage frequentie bij Europeanen.

Deze introgressie stond onder positieve natuurlijke selectie, bereikte een frequentie van >50%, en introduceerde een allel geassocieerd met homocysteïne-niveaus en pigmentatie (rs460879-T) bij Oost-Aziaten.

Hybridisatie tussen mensen en Neanderthalers heeft geleid tot een laag niveau van Neanderthaler-afstamming verspreid over de genomen van veel hedendaagse mensen.

Dit werk suggereert dat verschillen in effectieve populatiegrootte een veel belangrijkere rol kunnen spelen in het bepalen van niveaus van introgressie dan eerder werd gedacht.

Ongeveer 2-4% van het genetisch materiaal in menselijke populaties buiten Afrika is afgeleid van Neanderthalers die zich vermengden met anatomisch moderne mensen.


Wat is de ziekte van Dupuytren?

Answer: De ziekte van Dupuytren is een progressieve aandoening van de hand die beïnvloedt hoeveel u uw vingers kunt bewegen of strekken. Het is een goedaardige fibroproliferatieve ziekte die leidt tot hyperplasie van de collageenvezels van de fascia van de handpalm, wat kan resulteren in ernstige beperkingen van de functionaliteit van de hand.

De ziekte van Dupuytren als een goedaardige fibroproliferatieve ziekte leidt tot hyperplasie van de collageenvezels van de fascia van de handpalm, wat kan resulteren in ernstige beperkingen van de functionaliteit van de hand.

De ziekte van Dupuytren is een goedaardige fibroproliferatieve aandoening van de palmaire aponeurose, die aanzienlijke functionele beperkingen kan veroorzaken voor de betrokkene.

De ziekte van Dupuytren is een veelvoorkomend handprobleem dat de palmaire fascia aantast.

Dupuytren-contracturen zijn vezelige koorden onder de huid van de handpalm. De contracturen zijn pijnloos maar zorgen ervoor dat een of meer vingers in de handpalm krullen, wat leidt tot functieverlies.

De ziekte van Dupuytren is een bindweefselaandoening die wordt gekenmerkt door contractie van de palmaire aponeurose, leidend tot verkorting en progressieve flexie-deformatie van de vingers.

DOEL De ziekte van Dupuytren is een fibroproliferatieve aandoening van de hand, gekenmerkt door een abnormale proliferatie van myofibroblasten en fibroblasten en extracellulaire matrixafzetting, leidend tot retractie en vervorming van de handpalm.

De ziekte van Dupuytren is een aandoening van de palmaire fascia waarbij contracturen van de fascia en huid in de hand optreden.


Welk fenotype wordt geassocieerd met de V60L-mutatie in het menselijke MC1R-gen?

Answer: De karakterisering van de melanocortine 1 receptor (MC1R) die tot expressie komt op menselijke melanocyten en de bevindingen dat bepaalde mutaties in het POMC-gen of het MC1R-gen resulteren in het rode haar fenotype benadrukken het belang van melanocortines en MC1R bij het reguleren van menselijke pigmentatie. We beschrijven een minisequencing-protocol voor het screenen van DNA-monsters op de aanwezigheid van 12 mutaties in het menselijke melanocortine 1 receptor gen (MC1R), waarvan acht geassocieerd zijn met het rode haar fenotype. Het menselijke MC1R-gen is sterk polymorf en bepaalde allelische varianten van het gen worden geassocieerd met het rode haar fenotype, melanoom en niet-melanoom huidkanker. Dus, althans in Spanje, tonen regio's aan tegenovergestelde uiteinden van de incidentie van UV-B straling significant verschillende frequenties voor het melanoom-risico allel V60L (een mutatie die ook geassocieerd is met rood haar, een lichte huid en zelfs blond haar), met een hogere frequentie van V60L in die regio's met lagere incidentie van UV-B straling. Deze verlies-van-functie mutaties zijn geassocieerd met het rode haar fenotype en een verhoogd risico op huidkanker. Allelen geassocieerd met het rode haarkleur (RHC) fenotype en met het risico op melanoom werden onderzocht.

Nog drie allelen met lage penetrantie V60L, V92M en R163Q hebben odds ratio's van respectievelijk 6, 5 en 2 ten opzichte van het wildtype allel.

Genetische associatie en cellulaire functie van MC1R variant allelen in menselijke pigmentatie.

We hebben 174 individuen uit 11 grote families met een overwegend voorkomen van rood haar en nog eens 99 niet-verwante roodharigen onderzocht op MC1R-varianten en hebben bevestigd dat rood haar meestal als een recessief kenmerk wordt geërfd met de allelen R151C, R160W, D294H, R142H, 86insA en 537insC op deze locus. De V60L-variant, die veel voorkomt in de populatie, kan fungeren als een gedeeltelijk penetrant recessief allel.

In vitro expressiestudies toonden aan dat variantreceptoren met verminderde expressie aan het celoppervlak, waaronder V60L, D84E, R151C, I155T, R160W en R163Q, een overeenkomstige vermindering in cAMP-koppeling vertoonden.

Van de vijftien geïdentificeerde MC1R-varianten waren de negen meest voorkomende V60L, V92M, R151C, R160W, R163Q, R142H, D294H, D84E en I155T.

Beide Thr(111)/Ala(111) heterozygoten droegen een enkele polymorfie van MC1R (één met de V92M-variant en een ander met de V60L-variant).

De V60L-/- homozygote r variantcellen vertoonden vergelijkbare reacties op ligand als WT MC1R-stammen, terwijl V92M-/- homozygote r variantcellen over het algemeen een grotere dendriticiteit vertoonden en hogere DCT-expressie dan de WT-cellen, zelfs op basale niveaus.

Gelijktijdige zuiverende selectie op het ancestrale MC1R-allel en positieve selectie op het melanoom-risico allel V60L bij Zuid-Europeanen.

Alle onderzochte varianten toonden positieve associaties met NMSC, met consistente significante resultaten voor V60L, D84E, V92M, R151C, R160W, R163Q en D294H: SOR (95%CI) varieerde van 1,42 (1,19-1,70) voor V60L tot 2,66 (1,06-6,65) voor de D84E-variant.

De karakterisering van de melanocortine 1 receptor (MC1R) die tot expressie komt op menselijke melanocyten en de bevindingen dat bepaalde mutaties in het POMC-gen of het MC1R-gen resulteren in het rode haar fenotype benadrukken het belang van melanocortines en MC1R bij het reguleren van menselijke pigmentatie.

We beschrijven een minisequencing-protocol voor het screenen van DNA-monsters op de aanwezigheid van 12 mutaties in het menselijke melanocortine 1 receptor gen (MC1R), waarvan acht geassocieerd zijn met het rode haar fenotype.

Het menselijke MC1R-gen is sterk polymorf en bepaalde allelische varianten van het gen worden geassocieerd met het rode haar fenotype, melanoom en niet-melanoom huidkanker.

Dus, althans in Spanje, tonen regio's aan tegenovergestelde uiteinden van de incidentie van UV-B straling significant verschillende frequenties voor het melanoom-risico allel V60L (een mutatie die ook geassocieerd is met rood haar, een lichte huid en zelfs blond haar), met een hogere frequentie van V60L in die regio's met lagere incidentie van UV-B straling.

Deze verlies-van-functie mutaties zijn geassocieerd met het rode haar fenotype en een verhoogd risico op huidkanker.

Allelen geassocieerd met het rode haarkleur (RHC) fenotype en met het risico op melanoom werden onderzocht.

De combinatie van de voorspellingsinstrumenten resulteert in 14 nsSNPs die worden aangeduid als de meest schadelijke mutaties in MC1R (L48P, R67W, H70Y, P72L, S83P, R151H, S172I, L206P, T242I, G255R, P256S, C273Y, C289R en R306H); C273Y bleek zeer schadelijk te zijn volgens SIFT, Polyphen-2, MutPred, PANTHER en PROVEAN scores.

In gestratificeerde analyse was er geen consistent patroon van associatie tussen MC1R en NMSC per huidtype, maar we observeerden consequent hogere SOR's voor personen zonder rood haar.

Deze resultaten geven aan dat verminderde receptor-koppelingsactiviteit mogelijk niet de enige bijdragende factor is aan de genetische associatie tussen de MC1R-varianten en het RHC-fenotype, waarbij MC1R-polymorfismen nu gekoppeld zijn aan een verandering in receptorlokalisatie.

Hier gebruikten we 11 computationele tools gebaseerd op verschillende benaderingen om de schade-geassocieerde niet-synonieme enkelvoudige nucleotide polymorfismen (nsSNPs) in het coderende gebied van het menselijke MC1R-gen te voorspellen.

Varianten van het melanocortine 1 receptor (MC1R) gen komen vaak voor bij individuen met rood haar en een lichte huid, maar de relatieve bijdrage aan deze pigmentaire kenmerken bij heterozygoten, homozygoten en samengestelde heterozygoten voor varianten op deze locus van de meerdere allelen aanwezig in Kaukasische populaties is onduidelijk.

Hier tonen we aan dat een missense-mutatie in het coatomeer proteïnecomplex, subeenheid alfa (COPA), een gen zonder eerder bekende rol in pigmentatiesynthese, volledig geassocieerd is met Dominant Red bij Holstein melkvee.

De vachtkleur bij Holstein melkvee wordt primair gecontroleerd door het melanocortine 1 receptor (MC1R) gen, een centrale bepalende factor van zwarte (eumelanine) versus rood/bruine pheomelanine synthese bij diersoorten.

Verschillende MC1R-variant allelen worden geassocieerd met rood haar, een lichte huid en een verhoogd risico op huidkanker.

Voorspelling van schade-geassocieerde niet-synonieme enkelvoudige nucleotide polymorfismen in het menselijke MC1R-gen.

We voerden een meta-analyse uit over de associatie tussen de 9 meest bestudeerde MC1R-varianten (p.V60L, p.D84E, p.V92M, p.R142H, p.R151C, p.I155T, p.R160W, p.R163Q en p.D294H) en melanoom en/of het fenotype rood haar, lichte huid.

Veranderde expressie aan het celoppervlak van menselijke MC1R-variant receptor allelen geassocieerd met rood haar en huidkankerrisico.


Lijst van eiwitten met HEAT-herhalingen

Answer: mTOR, TOG5, DNA-PKcs, HEATR1, Rif1, B56γ, PR65/A, SF3b155, Pds5B

DNA-afhankelijke proteïnekinase katalytische subeenheid (DNA-PKcs) is centraal in de regulatie van de DNA-schade respons en reparatie via non-homologe end-joining. De structuur is uitdagend gebleken vanwege de grote omvang en meerdere HEAT-herhalingen.

De eerste 1.300 residuen van Tor vormen een HEAT-herhalend α-solenoïde met vier onderscheiden segmenten: een sterk gebogen 800-residu N-terminale 'spiraal', gevolgd door een 400-residu laag-gebogen 'brug' en een verlengde 'leuning' langs de brug die leidt naar de 'kap' die verbonden is met het FAT-gebied.

Rif1-eiwitten zijn groot en gekenmerkt door N-terminale HEAT-herhalingen, voorspeld om een verlengde alfa-helicale structuur te vormen

B56γ bevat 18 α-helices die georganiseerd zijn in acht HEAT (Huntington-elongatie-A subunit-TOR) herhalingsmotieven.

Hier onthullen we een opmerkelijke complexiteit in het ontvouwen van het gigantische HEAT-herhalende eiwit PR65/A,

Een HEAT-herhalende superhelix binnen SF3b155 speelt een sleutelrol in de herkenning van het branch site.


Wat is het doel van het uitvoeren van een "cycloheximide chase assay"?

Answer: Vergelijking van eiwitstabiliteit in eukaryote cellen is bereikt met cycloheximide, een remmer van eiwitsynthese doordat het de translatie-elongatie voorkomt. Het wordt veel gebruikt in de celbiologie om de halfwaardetijd van een bepaald eiwit te bepalen en heeft veel populariteit verworven in kankeronderzoek.

Analyse van eiwitstabiliteit door de cycloheximide chase assay.

Vergelijking van eiwitstabiliteit in eukaryote cellen is bereikt met cycloheximide, een remmer van eiwitsynthese doordat het de translatie-elongatie voorkomt. Het wordt veel gebruikt in de celbiologie om de halfwaardetijd van een bepaald eiwit te bepalen en heeft veel populariteit verworven in kankeronderzoek. Hier presenteren we een volledige cycloheximide chase assay in ons laboratorium met een longadenocarcinoom cellijn, CL1-5, als model.

Bovendien toonde de cycloheximide chase assay aan dat de halfwaardetijd van het VE-cadherine-eiwit dramatisch werd verminderd door depletie van Cullin 3

Na het blokkeren van transcriptie- en translatieprocessen met actinomycine D en cycloheximide,

De cycloheximide chase assay toonde aan dat een S410L-mutatie in het Kelch-domein de intracellulaire stabiliteit significant verminderde

De cycloheximide chase assay toonde een afname in de halfwaardetijd van het KLF8-eiwit

SMURF2 alleen verminderde de eiwitstabiliteit van KLF5 zoals aangetoond door de cycloheximide chase assay, wat aangeeft dat SMURF2 specifiek KLF5 destabiliseert.


Wat is een exosoom?

Answer: Exosomen zijn een subset van extracellulaire vesikels (EV's) die een belangrijke rol spelen in intercellulaire communicatie. Ze bevatten en vervoeren bioactieve moleculen binnen hun membranen die aan doelcellen worden afgeleverd.

Exosomen zijn kleine extracellulaire membraan-gebaseerde vesikels met een verscheidenheid aan ladingen die betrokken zijn bij talrijke fysiologische en pathologische processen in het zenuwstelsel.

Exosomen zijn een subset van extracellulaire vesikels (EV's) die een belangrijke rol spelen in intercellulaire communicatie. Ze bevatten en vervoeren bioactieve moleculen binnen hun membranen die aan doelcellen worden afgeleverd.

Extracellulaire vesikels (EV's) worden door cellen afgegeven en kunnen worden gevonden in celkweek-supernatanten en biofluïden. EV's dragen eiwitten, nucleïnezuren en andere cellulaire componenten en kunnen deze afleveren aan nabijgelegen of verre cellen, waardoor EV's interessant zijn als zowel ziekte-biomarkers als therapeutische doelwitten.

Exosomen worden door cellen afgegeven als zelfstandige vesikels met een intact lipiden dubbellaag die een klein deel van de oudercel omsluit.

Exosomen zijn een type cel-afgeleide extracellulaire nanovesikel.

Exosomen zijn kleine extracellulaire vesikels die worden vrijgegeven in de extracellulaire omgeving door fusie van multivesiculaire lichamen met het plasmamembraan.

Exosomen zijn natuurlijke producten die door vele bronnen worden vrijgegeven en een rol spelen in antigeenpresentatie, immunoregulatie en signaaltransductie.

Exosomen, cel-afgeleide vesikels die lipiden, DNA, eiwitten coderende genen en niet-coderende RNA's (ncRNA's) omvatten, zijn aanwezig in diverse lichaamsvloeistoffen.

Exosomen zijn vesikels van 60-80 nm van endocytische oorsprong.

Exosomen zijn kleine membraanvesikels, uitgescheiden door de meeste celtypen vanuit multivesiculaire endosomen, en worden verondersteld een belangrijke rol te spelen in intercellulaire communicatie.

Exosomen zijn extracellulaire vesikels die voor het eerst als zodanig 30 jaar geleden werden beschreven en sindsdien betrokken zijn bij cel-cel communicatie en de overdracht van ziektebeelden, en onderzocht worden als middel voor medicijnontwikkeling.

Exosomen zijn extracellulaire vesikels die vrijkomen bij fusie van multivesiculaire lichamen (MVB's) met het plasmamembraan van de cel.

Exosomen zijn kleine vesikels met een gemiddelde diameter van 100 nm die door veel, zo niet alle, celtypen worden geproduceerd.

Het exosoom, een moleculaire machine voor gecontroleerde RNA-afbraak in zowel de kern als het cytoplasma.

Exosomen maken deel uit van het endocytische systeem, dat nauwkeurig wordt gereguleerd en kan reageren op verschillende stimuli die leiden tot veranderingen in de samenstelling van zijn subcompartimenten.

Er is aangetoond dat exosomen selectief gesorteerde functionele eiwitten, lipiden en RNA's bevatten, die cel-tot-cel communicatie mediëren en daardoor een rol spelen in de fysiologie van het gezonde en zieke organisme.

Exosomen zijn nano-grote vesikels van endocytische oorsprong die in de extracellulaire ruimte worden vrijgegeven bij fusie van multivesiculaire lichamen met het plasmamembraan.

Exosomen zijn kleine membraanvesikels die door een veelheid aan celtypen worden uitgescheiden als gevolg van fusie van multivesiculaire late endosomen/lysosomen met het plasmamembraan.

Exosomen zijn extracellulaire vesikels die door de overgrote meerderheid van celtypen zowel in vivo als ex vivo worden vrijgegeven, bij de fusie van multivesiculaire lichamen (MVB's) met het plasmamembraan van de cel.

Een exosoom (30-150 nm grootte) is een cel-afgeleide vesikel.

Exosomen zijn een subtype vesikels die worden vrijgegeven door cellen van zowel gezonde als neoplastische oorsprong.

DOEL: Exosomen zijn kleine membraanvesikels (30-100 nm in diameter) die door cellen in de extracellulaire ruimte worden uitgescheiden.

Exosoom is een mechanisme van intercellulaire medicijnoverdracht: Toepassing van kwantitatieve farmacologie.

Exosomen zijn het nieuwste familielid van 'bioactieve vesikels' die functioneren om intercellulaire communicatie te bevorderen.

Exosomen zijn nanoschaal membraanvesikels die worden vrijgegeven door fusie van een orgaantje van de endocytische route, het multivesiculaire lichaam, met het plasmamembraan.

Exosomen zijn nano-grote membraanvesikels (50-120 nm), die door een grote verscheidenheid aan cellen worden vrijgegeven.

Exosomen zijn kleine extracellulaire vesikels (EV's) die door veel celtypen worden uitgescheiden in zowel normale als pathologische omstandigheden.

Exosomen zijn nanovesikels die afkomstig zijn van late endosomale compartimenten en door de meeste levende cellen worden uitgescheiden onder ex vivo celkweekcondities.

Exosomen zijn nanoschaal membraanpartikels die door cellen worden uitgescheiden en informatie van cel tot cel overdragen.

Het exosoom is een veelbelovende biomarker die vele soorten membraaneiwitten met enorme heterogeniteit draagt, dus de gevoelige en multiplex analyse van exosomen is zeer belangrijk voor ziekte

Het RNA-exosoom is een evolutionair geconserveerd 3'-5' exoribonucleolytisch eiwitcomplex dat betrokken is bij de verwerking en afbraak van verschillende klassen van nucleaire en cytoplasmatische RNA's, en daarom belangrijk is voor de posttranscriptionele controle van genexpressie.


Evolueren menselijke enhancers of promoters sneller?

Answer: Onze gegevens tonen verder aan dat recent geëvolueerde enhancers geassocieerd kunnen worden met genen onder positieve selectie, wat de kracht van deze benadering aantoont voor het annoteren van regulatorische aanpassingen in genoomsequenties. We rapporteren dat snelle evolutie van enhancers een universeel kenmerk is van zoogdiergenomen.

Recente vergelijkende studies zijn begonnen met het onderzoeken van de evolutie van de sequentiearchitectuur binnen enhancers.

Een gedetailleerde analyse van de snel evoluerende sparkling enhancer in Drosophila identificeert nu belangrijke compenserende mechanismen en 'grammatica'-elementen die cruciaal zijn voor het behoud van functionele integriteit.

De trend is een hoge divergentie van cis-regulerende elementen tussen soorten, mogelijk gecompenseerd door uitgebreide creatie en verlies van regulatorische elementen en het herschakelen van hun doelgenen.

Echter, bestaande modellen die specifiek zijn ontworpen voor regulatorische sequenties beschouwen de onafhankelijke evolutie van individuele transcriptiefactor (TF)-bindingsplaatsen, waarbij wordt genegeerd dat de functie en evolutie van een bindingsplaats afhankelijk is van de context, typisch het cis-regulerende module (CRM) waarin de plaats zich bevindt.

We vatten recente casestudies en genoomwijde onderzoeken samen die diverse mechanismen hebben blootgelegd waardoor nieuwe enhancers ontstaan.

We rapporteren dat snelle evolutie van enhancers een universeel kenmerk is van zoogdiergenomen.

Onze gegevens tonen verder aan dat recent geëvolueerde enhancers geassocieerd kunnen worden met genen onder positieve selectie, wat de kracht van deze benadering aantoont voor het annoteren van regulatorische aanpassingen in genoomsequenties.


Wat zijn de 3 tegengiften voor anticoagulantia (bloedverdunnende) geneesmiddelen, inclusief factor Xa-remmers, vanaf november 2017.

Answer: Twee potentiële omkeerbare middelen voor orale directe factor Xa-remmers (andexanet alfa en ciraparantag) bevinden zich in verschillende stadia van klinische ontwikkeling. Idarucizumab, een omkeerbaar middel voor de orale directe trombine-remmer dabigatran, werd in oktober 2015 goedgekeurd door de FDA.

Twee potentiële omkeerbare middelen voor orale directe factor Xa-remmers (andexanet alfa en ciraparantag) bevinden zich in verschillende stadia van klinische ontwikkeling. Idarucizumab, een omkeerbaar middel voor de orale directe trombine-remmer dabigatran, werd in oktober 2015 goedgekeurd door de FDA.

Van idarucizumab en andexanet alfa is gemeld dat ze binnen enkele minuten na toediening een omkering van de anticoagulatie-effecten veroorzaken.

Idarucizumab is recentelijk goedgekeurd in de Verenigde Staten voor de omkering van dabigatran, terwijl andexanet alfa naar verwachting binnenkort zal worden goedgekeurd voor de omkering van orale factor Xa-remmers.

Aripazine heeft veelbelovende resultaten laten zien voor het omkeren van de effecten van LMWH, fondaparinux en directe orale anticoagulantia, maar bevindt zich nog in de ontwikkelingsfase.

Protamine sulfaat keert het effect van ongefractioneerde heparine volledig om en dat van laagmoleculairgewichtheparine (LMWH) gedeeltelijk.

Farmaceutische middelen (andexanet alfa, idarucizumab, aripazine) die als tegengif dienen voor directe trombine-remmers en factor Xa-remmers worden uitgewerkt.


Welke genen zijn geassocieerd met Epidermolysis Bullosa Simplex?

Answer: In één bestudeerde familie is de overerving van EBS gekoppeld aan het gen dat keratine 14 codeert

In één bestudeerde familie is de overerving van EBS gekoppeld aan het gen dat keratine 14 codeert

In de eerste familie werd koppeling gevonden met chromosoom 17 markers die het keratine 14-gen flankeren (D17S74: Zmax = +2,45, theta = 0,10; COL1A1: Zmax = +0,97, theta = 0,00) en markers nabij het keratine 5-gen op chromosoom 12 werden uitgesloten (D12S17: Z minder dan -2,0, theta = 0,08; COL2A1: Z minder dan -2,0, theta = 0,13). Daarentegen toonde de tweede familie koppeling met het gebied dat het keratine 5-gen bevat (D12S17: Zmax = +1,37, theta = 0,08; COL2A1: Zmax = +0,33, theta = 0,15) en was niet gekoppeld aan het keratine 14-gen (D17S74: Z minder dan -2,0, theta = 0,14).

Mutaties in het keratine 14-gen bij patiënten met epidermolysis bullosa simplex.

We hebben systematisch genomische sequenties van een van deze keratines, keratine 14, gescand op mutaties bij patiënten uit 49 ogenschijnlijk onafhankelijke families met behulp van single-strand conformation polymorphism-analyse.

Puntmutatie in het keratine 14-gen bij de Köbner- en Dowling-Meara-typen van epidermolysis bullosa simplex zoals gedetecteerd met de PASA-methode.

Recente vooruitgang in de moleculaire biologie heeft het mogelijk gemaakt de associatie van epidermolysis bullosa simplex (EBS) met puntmutaties in de keratine 14- en/of keratine 5-genen vast te stellen.

Homozygote deletiemutaties in het plectine-gen (PLEC1) bij patiënten met epidermolysis bullosa simplex geassocieerd met laat optredende spierdystrofie.

In deze studie rapporteren we twee patiënten met EB-MD, elk met een homozygote deletiemutatie in het plectine-gen, PLEC1.

Een homozygote nonsense-mutatie in het PLEC1-gen bij patiënten met epidermolysis bullosa simplex met spierdystrofie.

Een samengestelde heterozygote één aminozuurinserte/nonsense-mutatie in het plectine-gen veroorzaakt epidermolysis bullosa simplex met plectinetekort.

De KRT5- en KRT14-genen coderen respectievelijk voor de eiwitten keratine 5 en 14, die de primaire structurele componenten zijn van de 10-nm intermediaire filamenten van de mitotische epidermale basale cellen.

Keratine 5 en keratine 14 zijn essentieel voor het cytoskelet van de basale keratinocyten en zijn defect in verschillende vormen van epidermolysis bullosa simplex.

Ernstige palmo-plantare hyperkeratose bij Dowling-Meara epidermolysis bullosa simplex veroorzaakt door een mutatie in het keratine 14-gen (KRT14).

Mutante keratines 5 of 14 worden betrokken bij de etiologie van epidermolysis bullosa simplex (EBS).

Epidermolysis bullosa simplex (EBS) wordt voornamelijk veroorzaakt door mutaties in de KRT5- en KRT14-genen.

Verruceus carcinoom bij epidermolysis bullosa simplex is mogelijk geassocieerd met een nieuwe mutatie in het keratine 5-gen.

Epidermolysis bullosa simplex (EBS) is een zeldzame genodermatose die het gevolg is van meerdere genmutaties, waaronder KRT5 en KRT14.

Studie van een familie met epidermolysis bullosa simplex als gevolg van een nieuwe mutatie in het KRT14-gen

Dit is het eerste verslag van EBS-generalized intermediate bij een pasgeborene met een de novo KRT5-genmutatie en KRT14-genpolymorfisme, zonder familiale geschiedenis van epidermolyse.

Epidermolysis bullosa simplex (EBS) is een erfelijke huidaandoening veroorzaakt door mutaties in de keratine 5 (KRT5) en keratine 14 (KRT14) genen, met fragiliteit van basale keratinocyten leidend tot epidermale cytolyse en blaarvorming. In deze studie karakteriseerden we mutaties in de KRT5- en KRT14-genen bij patiënten met EBS en onderzochten we mogelijke structuur-functiecorrelaties. Mutaties werden gekarakteriseerd met polymerasekettingreactie (PCR) en DNA-sequencing.

Epidermolysis bullosa simplex (EBS) is een mechanobullous genodermatose die kan worden veroorzaakt door mutaties in de genen KRT5 en KRT14 die de basale epidermale keratines 5 (K5) en 14 (K14) coderen.

Epidermolysis bullosa simplex is een erfelijke huidblaarziekte veroorzaakt door mutaties in de KRT5- of KRT14-genen.

ACHTERGROND Basale epidermolysis bullosa simplex (EBS) is een erfelijke huidblaarziekte die in de meeste gevallen het gevolg is van missense-mutaties in de keratine 5 (KRT5) of keratine 14 (KRT14) genen.

Epidermolysis bullosa simplex is een groep blaarvormende huidaandoeningen veroorzaakt door defecten in een van de keratinegenen, KRT5 en KRT14.

Epidermolysis bullosa simplex is een autosomaal dominant erfelijke huidblaarziekte veroorzaakt door mutaties in de genen KRT5 of KRT14 die respectievelijk coderen voor de basale epidermale keratines 5 en 14.


Welk biologisch proces in het lichaam wordt geassocieerd met mestcellen?

Answer: Mestcellen (MC's) zijn aangeboren immuuncellen die een belangrijke bron zijn van costimulerende signalen en ontstekingsmediatoren in de intestinale mucosa.

Mestcellen (MC's) kunnen een belangrijke rol spelen bij plaque-instabilisatie en atherosclerotische coronaire complicaties.

Mestcellen zijn aanzienlijk betrokken bij IgE-gemedieerde allergische reacties.

Mestcellen (MC's) zijn aangeboren immuuncellen die een belangrijke bron zijn van costimulerende signalen en ontstekingsmediatoren in de intestinale mucosa.

Mestcellen en basofielen zijn aangeboren immuuncellen met overlappende functies die bijdragen aan anti-helminthimmuniteit.

Mestcellen zijn wijdverspreid in het lichaam, voornamelijk nabij bloedvaten en zenuwen, en vertonen effectorfuncties bij allergische reacties, ontstekingsziekten en gastheerverdediging.

De mestcel is de cellulaire basis voor onmiddellijke overgevoeligheidsreacties.

Mestcellen zijn belangrijke elementen van de lichaamsreactie op vreemde antigenen, hetzij vertegenwoordigd door kleine moleculen (allergische reactie) of gehuisvest door vreemde micro-organismen (reactie op parasitaire infectie).

Mestcellen zijn alomtegenwoordig in het lichaam en multifunctionele immuuncellen; ze staan bekend als primaire responders bij allergische reacties en orkestreren sterke reacties op minimale hoeveelheden allergenen.

Bij IgE-geassocieerde biologische reacties initieert de crosslinking van FcεRI-gebonden IgE met multivalente antigenen de activatie van mestcellen door aggregatie van FcεRI te bevorderen.

Activatie van mestcellen is aangetoond als een initiator en een belangrijke bepalende factor van reacties op vreemde lichamen.

Mestcellen zijn een van de belangrijkste effectorcellen in de pathogenese van onmiddellijke overgevoeligheidsreacties bij een aantal niet-allergische immuunstoornissen evenals in normale fysiologische processen.

Mestcellen fungeren als sensoren in de aangeboren immuniteit en als effectorcellen in adaptieve immuunreacties.

: Allergische rhinitis wordt gekenmerkt door de epitheliale accumulatie van cellen, met name mestcellen en eosinofielen.

Mestcellen zijn belangrijke effectorcellen van het immuunsysteem en recente studies tonen aan dat ze immunomodulerende rollen hebben in diverse processen in zowel gezondheid als ziekte.

Biologische functies van mestcellen lijken een rol te omvatten in de aangeboren immuniteit, betrokkenheid bij gastheerverdedigingsmechanismen tegen parasitaire infecties, immunomodulatie van het immuunsysteem, en weefselherstel en angiogenese.

Mestcellen zijn al lang bekend om hun schadelijke rol in de pathogenese van IgE-geassocieerde allergische aandoeningen door hun vermogen om een grote verscheidenheid aan pro-inflammatoire mediatoren vrij te geven.

Mestcellen zijn langlevende residentiële cellen die van groot belang zijn bij een allergische reactie.

Verschillende chronische ontstekingsziekten worden geassocieerd met verhoogde aantallen mestcellen en opregulatie van het TNF-receptorfamilielid CD30, maar de rol van verhoogde CD30-expressie is slecht begrepen.


Wat zijn de 3 typen ultraviolette (UV) zonnestraling?

Answer: Zonne-ultraviolette (UV) straling, een alomtegenwoordige omgevingscarcinogeen, wordt afhankelijk van de golflengte ingedeeld in drie gebieden; kortgolvige UVC (200-280 nm), middengolf UVB (280-320 nm) en langgolvige UVA (320-400 nm)

kortgolvige UVC (200-280 nm), middengolf UVB (280-320 nm) en langgolvige UVA (320-400 nm).

zonne-UV, grotendeels beperkt tot het UVB (290-320 nm) en kortgolvig UVA (320-340 nm) gebied, is er momenteel geen overeengekomen methode om breedbandsbescherming tegen langgolvig UVA (340-400 nm) te meten.

Ultraviolette straling bestaat uit UV-C, UV-B en UV-A.


Noem alstublieft 10 aandoeningen die een rol spelen bij het veroorzaken van atriumfibrilleren.

Answer: Atriumfibrilleren (AF) is de meest voorkomende aanhoudende hartritmestoornis en wordt geassocieerd met aanzienlijke morbiditeit en mortaliteit. Meerdere aandoeningen zoals hypertensie, hartfalen, diabetes, slaapapneu, hyperthyreoïdie en obesitas spelen een rol bij het ontstaan en het voortduren van AF. Andere mogelijke oorzaken zijn alcohol- en druggebruik en atriale ischemie. Het risico op AF neemt toe met de leeftijd.

Atriumfibrilleren (AF) is de meest voorkomende aanhoudende hartritmestoornis en wordt geassocieerd met aanzienlijke morbiditeit en mortaliteit. Meerdere aandoeningen zoals hypertensie, hartfalen, diabetes, slaapapneu en obesitas spelen een rol bij het ontstaan en het voortduren van AF.

Atriumfibrilleren is de meest voorkomende hartritmestoornis wereldwijd, met een toenemende frequentie naarmate men ouder wordt. Hyperthyreoïdie is een bekende oorzaak van atriumfibrilleren met een prevalentie van 16%-60% bij patiënten met bekende hyperthyreoïdie.

Atriumfibrilleren blijft een uitdagende hartritmestoornis. Er zijn enkele conventionele, beproefde verklaringen voor het ontstaan van atriumfibrilleren, maar er bestaat nog onzekerheid over het volledige begrip ervan. Wij richtten ons op atriale ischemie die hypothetisch verantwoordelijk zou kunnen zijn voor het manifesteren van de aritmie, ongeacht de onderliggende hartaandoening.

De prevalentie van atriumfibrilleren (AF) neemt toe met de leeftijd. Naarmate de bevolking ouder wordt, neemt de last van AF toe.

Er wordt geschat dat deze aritmie gedurende het hele leven aanzienlijk toeneemt, met de grootste stijging tussen de leeftijd van 65 en 80 jaar.

Door geneesmiddelen geïnduceerde tachyaritmieën (ventriculaire tachycardie of atriale tachyaritmieën met snelle ventriculaire respons) zijn levensbedreigend en veroorzaken vaak syncope.

Atriumfibrilleren is een groeiend gezondheidsprobleem en de meest voorkomende hartritmestoornis, die 5% van de personen boven de 65 jaar treft.

Het komt zeer vaak voor bij patiënten met congestief hartfalen en de prevalentie neemt toe met de ernst van de ziekte.

De prevalentie en incidentie van atriumfibrilleren nemen toe met de leeftijd.

Hartritmestoornissen zijn een groot probleem bij ouderen vanwege de hoge prevalentie van onderliggende hartaandoeningen en hypertensie.

Zwaar alcoholgebruik wordt verdacht acute atriumfibrilleren te veroorzaken.

Zwaar alcoholgebruik is een belangrijke mogelijke oorzaak van acute atriumfibrilleren; alcoholontwenning kan een bijzonder risico vormen voor dergelijke alcoholgerelateerde atriumfibrilleren.

Atriumfibrilleren geassocieerd met reumatische mitralisklepziekte heeft het hoogste beroertrisico (ongeveer 17 keer hoger dan bij niet-aangetaste controles), maar zelfs bij niet-klepgerelateerde hartaandoeningen is het risico vijf keer verhoogd.

Chronisch atriumfibrilleren is een zeer veelvoorkomende hartritmestoornis die 2 tot 4% van de bevolking ouder dan 60 jaar treft.

In westerse landen zijn ischemische en hypertensieve hartaandoeningen (inclusief sick sinus syndrome) en alcohol (holiday heart syndrome) numeriek belangrijker dan de klassieke oorzaken van atriumfibrilleren – reumatische hartaandoeningen en thyrotoxicose.

Risicofactoren voor acute atriumfibrilleren zijn onder andere toenemende leeftijd, cardiovasculaire aandoeningen, alcohol, diabetes en longaandoeningen.

Diabetes mellitus gaat vaak gepaard met hartritmestoornissen. Aan de andere kant is atriumfibrilleren de meest voorkomende hartritmestoornis in de volwassen bevolking.

Risicofactoren voor atriumfibrilleren zijn onder andere toenemende leeftijd, mannelijk geslacht, gelijktijdige hart- en schildklieraandoeningen, koortsige ziekten, elektrolytenstoornissen, kanker en gelijktijdige infecties.

Risicofactoren voor atriumfibrilleren zijn onder andere toenemende leeftijd, gelijktijdige hart- en schildklieraandoeningen, koortsige ziekten, elektrolytenstoornissen, kanker en gelijktijdige infecties.

Pericarditis kan dus een rol spelen bij de ontwikkeling van recent atriumfibrilleren tijdens het beloop van een myocardinfarct. Recent atriumfibrilleren kan een teken zijn van pericardiale effusie die anders mogelijk stil blijft.

Sommige patiënten ontwikkelen atriumfibrilleren na elke soort operatie, sommige alleen na hartchirurgie, en andere patiënten ontwikkelen nooit postoperatief atriumfibrilleren.

Hypertensie is bekend als een risicofactor voor atriumfibrilleren.

Van de lange lijst van verschillende hartaandoeningen die geassocieerd zijn met een verhoogd risico op cardio-embolische beroertes, is niet-klepgerelateerd atriumfibrilleren de meest voorkomende oorzaak.


Is p53 een transcriptiefactor?

Answer: Ja, p53 is een sequentiespecifieke transcriptiefactor.

Als transcriptiefactor oefent p53 voornamelijk zijn tumorsuppressieve functie uit via transcriptionele regulatie van vele doelgenen.

p53 functioneert voornamelijk als een sequentiespecifieke transcriptiefactor die de expressie van honderden eiwit-coderende genen en niet-coderende RNA's reguleert, waaronder microRNA's (miRNA's) en lange niet-coderende RNA's (lncRNA's).


Is Cystatine D een biomarker?

Answer: Cystatine D (CST5): Een ultra-vroege inflammatoire biomarker van traumatisch hersenletsel

Cystatine D (CST5): Een ultra-vroege inflammatoire biomarker van traumatisch hersenletsel.


Wat veroorzaakt leishmaniasis?

Answer: Leishmania spp. is een groep zeer succesvolle protozoaire parasieten die een reeks ziekten veroorzaken, variërend van zelfhelende cutane leishmaniasis tot viscerale leishmaniasis.

we zullen ons richten op de vorm en het uiterlijk van Leishmania spp., een groep zeer succesvolle protozoaire parasieten die een reeks ziekten veroorzaken, variërend van zelfhelende cutane leishmaniasis tot viscerale leishmaniasis

Concluderend tonen onze gegevens aan dat bij vatbare muizen L. (L.) amazonensis, een veroorzaker van tegumentaire leishmaniasis, pathologische veranderingen veroorzaakt die vergelijkbaar zijn met die veroorzaakt door Leishmania (L.) infantum bij zowel mensen als honden.

Amerikaanse tegumentaire leishmaniasis wordt veroorzaakt door parasieten van het geslacht Leishmania en veroorzaakt aanzienlijke gezondheidsproblemen in heel Amerika.

Leishmaniasis is een tropische infectie veroorzaakt door protozoa behorend tot de groep Leishmania, die ziekten van de Oude Wereld en de Nieuwe Wereld veroorzaakt.

Viscerale leishmaniasis (VL) wordt veroorzaakt door de protozoaire parasiet Leishmania donovani en overgedragen door de beet van de geïnfecteerde zandvlieg Phlebotomus argentipes.

Leishmania donovani is een veroorzaker van viscerale leishmaniasis in Zuidoost-Azië en Oost-Afrika.

Leishmaniasis is een verwaarloosde tropische ziekte veroorzaakt door Leishmania protozoa en geassocieerd met drie hoofdklinische vormen: cutane, mucocutane en viscerale leishmaniasis.

L. (L.) donovani veroorzaakt meestal viscerale leishmaniasis, maar in dit geval manifesteerde de patiënt cutane leishmaniasis.

Leishmania donovani veroorzaakt in India viscerale infectie (kala-azar) en dermale infectie (post-kala-azar dermale leishmaniasis).

Leishmaniasis is een klinisch heterogeen syndroom veroorzaakt door intracellulaire protozoaire parasieten van het geslacht Leishmania.

Leishmaniasis is een parasitaire infectie veroorzaakt door vele soorten van de protozoa Leishmania.

Hier rapporteren we een geïmporteerd geval van leishmaniasis door een infectie met Leishmania (Leishmania) donovani uit Sri Lanka.

Ten slotte veroorzaken Leishmania-soorten leishmaniasis, een ziekte die varieert van zelfhelende maar littekenvormende cutane laesies tot fatale viscerale leishmaniasis waarbij parasieten zich verspreiden naar de lever, milt en het beenmerg.

Leishmania is een digenetische protozoaire parasiet die leishmaniasis bij mensen veroorzaakt.

Over het algemeen zijn Leishmania-soorten die cutane leishmaniasis (CL) veroorzaken gevoeliger voor Sb(III) dan de soorten die verantwoordelijk zijn voor viscerale leishmaniasis (VL).

Leishmania-parasieten veroorzaken leishmaniasis bij mensen en dieren wereldwijd.

Leishmania is een intracellulaire protozoaire parasiet die leishmaniasis veroorzaakt, een wereldwijd gezondheidsprobleem dat miljoenen mensen in 89 verschillende landen treft.

Leishmania donovani is een intracellulaire protozoaire parasiet die leishmaniasis veroorzaakt, wat kan variëren van een zelfhelende cutane ziekte tot een fatale viscerale ziekte, afhankelijk van de infecterende soort.

Leishmania major veroorzaakt leishmaniasis en behoort tot de familie Trypanosomatidae, waartoe ook de veroorzaker van de Afrikaanse slaapziekte, Trypanosoma brucei, behoort.

Leishmania major is een belangrijke trypanosomatide pathogeen die leishmaniasis veroorzaakt, een ernstige ziekte in een groot deel van de Oude Wereld.

Leishmania, een protozoaire parasiet die leishmaniasis veroorzaakt, treft jaarlijks 1-2 miljoen mensen wereldwijd.

De intracellulaire protozoaire parasiet Leishmania veroorzaakt leishmaniasis, de op één na grootste doder wereldwijd onder parasitaire ziekten, na malaria.

De leishmaniases zijn een groep ziekten veroorzaakt door soorten van Leishmania en overgedragen door de beet van de vrouwelijke zandvlieg.

Cutane leishmaniasis in Sri Lanka wordt veroorzaakt door Leishmania donovani zymodeem MON-37

Tegumentaire leishmaniasis in Latijns-Amerika wordt voornamelijk veroorzaakt door parasieten van het Leishmania viannia braziliensis-complex. L. braziliensis en Leishmania viannia peruviana zijn de twee dominante Leishmania-soorten in Peru.

Identificatie van Leishmania-soorten die cutane leishmaniasis veroorzaken met behulp van Random Amplified Polymorphic DNA (RAPD-PCR) in Kharve, Iran.


Noem alstublieft 7 klassen geneesmiddelen die een interactie hebben met Warfarine.

Answer: Het aantal geneesmiddelen waarvan gemeld wordt dat ze een interactie hebben met warfarine blijft toenemen. Er zijn meldingen van interacties met azoolantibiotica, macroliden, chinolonen, niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen, inclusief selectieve cyclo-oxygenase-2 remmers, selectieve serotonineheropnameremmers, omeprazol, lipidenverlagende middelen, proteaseremmers, amiodaron, fluorouracil, psychotropa, en orale corticosteroïden.

Het gecombineerde gebruik van warfarine en NSAID's wordt over het algemeen afgeraden vanwege het verhoogde risico op bloedingen bij deze patiënten. Bij patiënten die warfarine gebruiken en ook NSAID's nodig hebben

Het aantal geneesmiddelen waarvan gemeld wordt dat ze een interactie hebben met warfarine blijft toenemen. Hoewel de meeste meldingen van slechte kwaliteit zijn en mogelijk misleidende conclusies presenteren, is er consistentie in meldingen van interacties met azoolantibiotica, macroliden, chinolonen, niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen, inclusief selectieve cyclo-oxygenase-2 remmers, selectieve serotonineheropnameremmers, omeprazol, lipidenverlagende middelen, amiodaron en fluorouracil,

er bestaat een potentiële geneesmiddelinteractie tussen orale corticosteroïden en warfarine, maar er is beperkte documentatie.

Het gebruik van orale corticosteroïden bij patiënten die langdurig warfarine gebruiken kan resulteren in een klinisch significante interactie, wat nauwkeurige INR-monitoring en mogelijk dosisverlaging van warfarine vereist.

We bespreken de mogelijke mechanismen van deze interactie en de gerapporteerde interacties tussen warfarine en andere proteaseremmers.

Het is noodzakelijk om de warfarine-monitoring te intensiveren bij het starten of wijzigen van hormonale anticonceptiva.

Om een enkel patiëntgeval te rapporteren dat een waarschijnlijke geneesmiddelinteractie vertoonde tussen warfarine en 3 methoden van hormonale anticonceptiva, beoordeeld met de Horn Interaction Probability Scale.

Warfarine-antibiotica interacties bij oudere volwassenen van een poliklinische antistollingskliniek

Verschillende klassen geneesmiddelen, zoals antibiotica, kunnen een interactie aangaan met warfarine waardoor de antistollingsactiviteit van warfarine toeneemt en de klinische relevantie van warfarine-antibiotica interacties bij oudere volwassenen is niet duidelijk.

Naarmate het aantal psychotropa op de markt toeneemt, neemt de kans toe dat een patiënt die antistolling met warfarine nodig heeft gelijktijdig behandeld wordt met een psychotroop geneesmiddel.

De meest voorkomende potentiële interacties tussen medicatieparen waren warfarine en niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen (6824 gevallen), theofylline/aminofylline en ciprofloxacine/fluvoxamine (930), en warfarine en barbituraten (567).

Van de 36 geneesmiddelen die mogelijk een interactie met warfarine hebben, werden fluconazol, amiodaron en omeprazol geassocieerd met een vereiste voor respectievelijk 45,8%, 16,7% en 16,7% lagere mediane warfarinedosis (alle P<0,05 met een false discovery rate <0,05).

De resultaten tonen een hoge prevalentie van gelijktijdige geneesmiddelvoorschriften met potentieel klinisch relevante geneesmiddelinteracties met warfarine, waarbij acetylsalicylzuur en amiodaron het meest frequent zijn.

We leveren nieuwe ondersteuning voor het eerder schaarse bewijs van interacties tussen warfarine en carbamazepine, bezafibraat en lactulose.

Opmerkelijk zijn de interacties met cardiovasculaire of antilipidemische geneesmiddelen die vaak samen met coumarines worden toegediend: amiodaron, propafenon en fibraten. Cardiovasculaire geneesmiddelen die duidelijk geen interactie vertonen of waarvan bewezen is dat ze geen interactie vertonen zijn angiotensine-converterende enzym (ACE) remmers, calciumantagonisten, bètablokkers en hartglycosiden.

Van de geanalyseerde antidepressiva toonden die met relevante effecten op de interactie met warfarine, in aflopende volgorde: paroxetine, venlafaxine, fluoxetine en duloxetine.

Isomere verschillen in metabolisme vormen een belangrijke basis voor stereoselectieve metabole interacties, vooral remming; dit is aangetoond met fenylbutazon, metronidazol en co-trimoxazol.

Miconazol en nystatine, gebruikt als topische antischimmelmiddelen, interageren even sterk met warfarine.

Een retrospectieve casusserie gepubliceerd in 2012 concludeerde dat miconazol en nystatine, gebruikt als topische antischimmelmiddelen, schijnbaar even sterk met warfarine interageren.

trazodon (2,2%) en carbamazepine (1,1%). De meest voorgeschreven middelen die onafhankelijk geassocieerd werden met een verhoogd bloedingsrisico waren cyclo-oxygenase-2 remmers.

Metabole interactie tussen warfarine en antiretrovirale middelen is waarschijnlijk, vooral als NNRTI's of PI's zijn opgenomen in het antiretrovirale regime.


Welk deel van het lichaam wordt aangetast door mesothelioom?

Answer: Mesothelioom is een type kanker dat ontstaat uit de dunne laag weefsel die veel van de inwendige organen bedekt (bekend als het mesotheel). Het meest voorkomende gebied dat wordt aangetast is het slijmvlies van de longen en de borstwand.

Maligne pleurale mesothelioom (MPM) is een zeldzame en agressieve kwaadaardige aandoening

Maligne pleurale mesothelioom (MPM) is een moeilijk te behandelen kwaadaardigheid die ontstaat uit het mesotheliale oppervlak van het borstvlies.

Maligne pleurale mesothelioom is een zeer agressieve tumor die geassocieerd wordt met blootstelling aan asbest.


Wat is BORSA?

Answer: Borderline oxacilline-resistente Staphylococcus aureus wordt ook wel (BORSA) genoemd

borderline oxacilline-resistente S. aureus (BORSA)

Borderline oxacilline-resistente Staphylococcus aureus (BORSA) kan in het klinisch laboratorium ten onrechte worden geïdentificeerd als intrinsiek methicilline-resistente Staphylococcus aureus (MRSA).

Borderline oxacilline-resistente S. aureus (BORSA) isolaten, die aangetoond werden te groeien op platen met 2 tot 3 μg/mL oxacilline, werden gevonden binnen S. aureus isolaten van kip (3 isolaten) en van vlees (19 isolaten).

Aangezien het onbekend is of β-lactam antimicrobiële middelen effectief kunnen worden gebruikt tegen borderline oxacilline-resistente Staphylococcus aureus (BORSA) met oxacilline MIC's ≥4 mg/L, werd de in vitro bactericide activiteit en farmacodynamisch effect van oxacilline tegen klinische BORSA isolaten geëvalueerd.

Borderline oxacilline-resistente Staphylococcus aureus (BORSA) vertegenwoordigt een vrij slecht begrepen en onvoldoende gedefinieerd fenotype van methicilline-resistentie.

Borderline oxacilline-resistente Staphylococcus aureus (BORSA) vertonen oxacilline MIC-waarden van 1-8 microg/ml, maar missen mecA, dat codeert voor het penicilline-bindend eiwit met lage affiniteit (PBP)2a.

Onder hen waren 12 isolaten methicilline-gevoelige S. aureus (MSSA), 18 borderline-oxacilline-resistente S. aureus (BORSA), en 40 methicilline-resistente S. aureus (MRSA).

ziekenhuis-geassocieerde MRSA (HA-MRSA) en gemeenschap-geassocieerde MRSA (CA-MRSA), de aanwezigheid van homogene en heterogene typen methicilline-resistentie, en borderline resistentie in Staphylococcus aureus (BORSA).

borderline en heterotypische oxacilline-resistente Staphylococcus aureus (BORSA en ORSA)

borderline oxacilline-resistente S. aureus (BORSA; mecA-negatief, oxacilline MIC's van 2 tot 8 microgram/ml).


Welk gen is verantwoordelijk voor een goede spraakontwikkeling?

Answer: Transcriptiefactor forkhead box-eiwit P2 (FOXP2) speelt een essentiële rol in de ontwikkeling van taal en spraak.

De sleutelregelaar voor taal- en spraakontwikkeling, FOXP2, is een nieuw substraat voor SUMOylatie.

Transcriptiefactor forkhead box-eiwit P2 (FOXP2) speelt een essentiële rol in de ontwikkeling van taal en spraak.

Afwezigheid van een paternale FOXP2-gen in ontwikkelingsverbaal dyspraxie.

Mutaties in FOXP2 veroorzaken ontwikkelingsverbaal dyspraxie (DVD), maar slechts enkele gevallen zijn beschreven.

Onze resultaten geven aan dat afwezigheid van paternale FOXP2 de oorzaak is van DVD bij patiënten met SRS met maternale UPD7. De gegevens wijzen ook op een rol voor differentiële ouderlijke expressie van FOXP2 in de menselijke spraakontwikkeling.

Ondanks overeenkomsten in motorische planning en uitvoering tussen spraakontwikkeling en orale voedingscompetentie, zijn er tot nu toe geen meldingen die deleties binnen het FOXP2-gen koppelen aan orale voedingsproblemen bij pasgeborenen.

Het gen dat verantwoordelijk is voor het fenotype werd in kaart gebracht op chromosoom 7q31 en geïdentificeerd als het FOXP2-gen, dat codeert voor een transcriptiefactor met een polyglutamineketen en een forkhead DNA-bindingsdomein.

De ontdekking van het verantwoordelijke gen, FOXP2, biedt een unieke kans om de relevante neurale mechanismen vanuit een moleculair perspectief te onderzoeken.

Het FOXP2-gen is belangrijk voor de ontwikkeling van een goede motorische spraakcontrole bij mensen.

ACHTERGROND Mutaties in het menselijke FOXP2-gen veroorzaken spraak- en taalstoornissen.

Een adequate hoeveelheid functioneel FOXP2-eiwit wordt verondersteld cruciaal te zijn voor de juiste ontwikkeling van de neurale circuits die ten grondslag liggen aan spraak en taal.

CONCLUSIES Onze resultaten onthullen nieuwe regulerende functies van de menselijke FOXP2 3' UTR-sequentie en regulerende interacties tussen meerdere miRNA's en het menselijke FOXP2-gen.

De expressie van let-7a, miR-9 en miR-129-5p in het menselijke foetale cerebellum is consistent met hun rol in het reguleren van FOXP2-expressie tijdens de vroege ontwikkeling van het cerebellum.

CNTNAP2 is bekend als betrokken bij de oorzaak van taal- en spraakstoornissen en autismespectrumstoornis en bevindt zich in dezelfde route als FOXP2, een ander belangrijk taalgen, wat het een kandidaatgen maakt voor oorzakelijke studies naar spraak- en taalstoornissen zoals stotteren.


Wat is PNPPP?

Answer: persoonlijk genormaliseerde plasma-eiwitprofielen (PNPPP)

Om de impact van genetische en leefstijlfactoren op eiwitbiomarkers te bestuderen en persoonlijk genormaliseerde plasma-eiwitprofielen (PNPPP) te ontwikkelen die rekening houden met niet-ziektegerelateerde variatie.


Wat is Mendeliaanse randomisatie?

Answer: Instrumentele variabele-analyse is een benadering om causale inferenties te verkrijgen over het effect van een blootstelling (risicofactor) op een uitkomst uit observationele gegevens. Het is de afgelopen tien jaar populairder geworden door het gebruik van genetische varianten als instrumentele variabelen, bekend als Mendeliaanse randomisatie.

Instrumentele variabele-analyse is een benadering om causale inferenties te verkrijgen over het effect van een blootstelling (risicofactor) op een uitkomst uit observationele gegevens. Het is de afgelopen tien jaar populairder geworden door het gebruik van genetische varianten als instrumentele variabelen, bekend als Mendeliaanse randomisatie.

Wij gebruiken Mendeliaanse randomisatie, met de genetische score als instrumentele variabele (IV) voor lengte om rekening te houden met potentiële confounders die gerelateerd zijn aan sociaaleconomische achtergrond, vroege levensomstandigheden en ouderlijke investeringen, welke anders zeer moeilijk volledig te corrigeren zijn bij het gebruik van covariaten in observationele studies.


Wat beoordeelt de companion diagnostische test voor pembrolizumab?

Answer: Toediening van pembrolizumab vereist een companion diagnostische test om de PD-L1-status van patiënten te beoordelen.

De initiële goedkeuring en daaropvolgende studies van pembrolizumab vereisten en maakten gebruik van een companion diagnostische test, Dako's IHC 22C3, om de PD-L1-status van patiënten te beoordelen.


Wat is het gecombineerde effect van Nfat en miR-25?

Answer: Verhoogde calcineurine/Nfat-signaaloverdracht en verminderde miR-25-expressie integreren om de basic helix-loop-helix (bHLH) transcriptiefactor dHAND (ook bekend als Hand2) opnieuw tot expressie te brengen in het zieke menselijke en muismyocard.

Nfat en miR-25 werken samen om de transcriptiefactor Hand2 te heractiveren bij hartfalen.

Hier rapporteren we dat verhoogde calcineurine/Nfat-signaaloverdracht en verminderde miR-25-expressie integreren om de basic helix-loop-helix (bHLH) transcriptiefactor dHAND (ook bekend als Hand2) opnieuw tot expressie te brengen in het zieke menselijke en muismyocard.


In welke toestanden is de expressie van GDF15 verhoogd?

Answer: Groei-differentiatiefactor 15 (GDF-15) wordt tot expressie gebracht en uitgescheiden als reactie op ontsteking, oxidatieve stress, hypoxie, telomeerverval en oncogeenactivatie.

Macrofagen remmende cytokine-1 (MIC-1), ook bekend als groei-differentiatiefactor 15 (GDF15), is een stressresponscytokine.

Groei-differentiatiefactor 15 (GDF-15) wordt tot expressie gebracht en uitgescheiden als reactie op ontsteking, oxidatieve stress, hypoxie, telomeerverval en oncogeenactivatie.

De tumor-afgeleide macrofagen remmende cytokine-1 (MIC-1) kwam naar voren als een mogelijke mediator van kanker anorexia omdat laesies in deze hersenstamgebieden het anorectische effect van exogeen MIC-1 bij muizen verminderden.

Groei-differentiatiefactor-15, ook bekend als macrofagen remmende cytokine-1 (MIC-1/GDF15), is een lid van de transforming growth factor-β superfamilie en neemt toe tijdens ontstekingsstoornissen.

Groei-differentiatiefactor-15 (GDF-15) is een lid van de TGF-β cytokine superfamilie die wijdverspreid tot expressie wordt gebracht en geïnduceerd kan worden als reactie op weefselbeschadiging.


Welke genomische posities worden bij voorkeur geselecteerd voor transposon-insertie?

Answer: Voorkeursintegratie vindt plaats in niet-coderend DNA en heterochromatine. Er werd ook een voorkeur waargenomen voor structurele kenmerken in het doel-DNA die geassocieerd zijn met DNA-flexibiliteit (Twist, Tilt, Rise, Roll, Shift en Slide).

Deze resultaten suggereren dat in Drosophila voorkeursinsertieplaatsen mogelijk worden bepaald met de bijdrage van gastheerfactoren, hoewel alternatieve interpretaties ook mogelijk zijn.

Deze gegevens ondersteunen de hypothese dat Tn916 een duidelijke voorkeur heeft voor insertie in niet-coderend DNA bij H. influenzae, wat suggereert dat dit mobiele element zich heeft ontwikkeld om verstoring van de functie van de gastheercel bij integratie te minimaliseren.

Voorkeursintegratiepunten in het roggenoom bestaan, omdat de nieuwe inserties in alle bestudeerde gevallen lijken te zijn gelokaliseerd op dezelfde genoomposities.

Een vergelijkbare benadering onthulde echter geen structureel patroon van DNA dat gebruikt kon worden om bevoordeelde integratieplaatsen te voorspellen voor andere transposons evenals retrovirussen en lentivirussen, vanwege een beperking van beschikbare datasets.

De FISH-analyse van de peper Tat-elementen toonde een willekeurige verdeling in heterochromatische en euchromatische regio's, terwijl de tomaat Tat-elementen een voorkeur voor accumulatie in heterochromatine vertoonden.

Er werd geen strikt motief gevonden, maar er werd een voorkeur waargenomen voor structurele kenmerken in het doel-DNA die geassocieerd zijn met DNA-flexibiliteit (Twist, Tilt, Rise, Roll, Shift en Slide).


Welk Lisp-framework is ontwikkeld voor beeldverwerking?

Answer: FunImageJ is een Lisp-framework voor wetenschappelijke beeldverwerking, gebouwd op het ImageJ-software-ecosysteem. Het framework biedt een natuurlijke functionele programmeerstijl, terwijl het rekening houdt met de prestatievereisten die nodig zijn bij big data-verwerking die vaak voorkomt bij biologische beeldanalyse.

FunImageJ: een Lisp-framework voor wetenschappelijke beeldverwerking.

FunImageJ is een Lisp-framework voor wetenschappelijke beeldverwerking, gebouwd op het ImageJ-software-ecosysteem. Het framework biedt een natuurlijke functionele programmeerstijl, terwijl het rekening houdt met de prestatievereisten die nodig zijn bij big data-verwerking die vaak voorkomt bij biologische beeldanalyse.

<b>Samenvatting</b>: FunImageJ is een Lisp-framework voor wetenschappelijke beeldverwerking, gebouwd op het ImageJ-software-ecosysteem.


Welk gen regelt de consistentie van cerumen (oorsmeer)?

Answer: Een enkele nucleotidepolymorfisme (SNP) in ABCC11 beïnvloedt de cerumen VOC-profielen van individuen van Afrikaanse, Kaukasische en Aziatische afkomst Onze bevindingen tonen ook aan dat het ABCC11-genotype alleen niet het type en de relatieve niveaus van vluchtige stoffen in menselijk cerumen voorspelt, en suggereren dat andere biochemische routes betrokken moeten zijn

Een enkele nucleotidepolymorfisme (SNP) in ABCC11 beïnvloedt de cerumen VOC-profielen van individuen van Afrikaanse, Kaukasische en Aziatische afkomst

Onze bevindingen tonen ook aan dat het ABCC11-genotype alleen niet het type en de relatieve niveaus van vluchtige stoffen in menselijk cerumen voorspelt, en suggereren dat andere biochemische routes betrokken moeten zijn

ABCC11 codeert voor een ATP-gestuurde effluxpomp-eiwit die een belangrijke functie vervult in de cerumineuze apocriene klieren van het gehoorkanaal en de secretie van okselgeurvoorlopers.

Recente studies koppelen een enkele nucleotidepolymorfisme (SNP) in het adenosinetrifosfaat (ATP) bindingscassette, subfamilie C, lid 11-gen (ABCC11) aan de productie van verschillende soorten okselgeurstoffen en cerumen


Wat is de oorsprong van bacteriën in menselijke moedermelk?

Answer: Er wordt aangenomen dat bepaalde bacteriën uit het moederlijke maagdarmkanaal kunnen transloceren via een mechanisme waarbij mononucleaire immuuncellen betrokken zijn, migreren naar de melkklieren via een endogene cellulaire route (de bacteriële entero-mammaire route), en vervolgens het maagdarmkanaal van de borstgevoede pasgeborene koloniseren.

In de afgelopen jaren suggereren resultaten van verschillende onderzoeksgroepen dat bepaalde bacteriën uit het moederlijke maagdarmkanaal kunnen transloceren via een mechanisme waarbij mononucleaire immuuncellen betrokken zijn, migreren naar de melkklieren via een endogene cellulaire route (de bacteriële entero-mammaire route), en vervolgens het maagdarmkanaal van de borstgevoede pasgeborene koloniseren.