Han Wistar en Sprague Dawley zijn rassen van welk laboratoriumdier?

Answer: Han-Wistar en Sprague-Dawley ratten

De Sprague Dawley (SD) en Han Wistar (HW) zijn de twee meest gebruikte rattenstammen in Europa en de VS, waarbij de Han Wistar in populariteit toeneemt vanwege zijn grotere levensduur en lagere tumorbelasting.

De 600 MHz (1)H NMR spectra van urine werden verkregen als onderdeel van een reeks geneesmiddeltoxischheidsstudies van 450 controle rattenurine monsters van elk van twee stammen laboratoriumratten (Han Wistar en Sprague Dawley).

De gegevens van Wistar Han ratten werden vergeleken met die van Sprague Dawley Crl:CD(SD) ratten.

Verschillende prestaties van Wistar Han en Sprague Dawley ratten in gedragsproeven: verschillen in basisgedrag en reactiviteit op positieve controlemiddelen.

De huidige DNT-studie werd uitgevoerd om historische gegevens te genereren met de Wistar Han (WH) en Sprague Dawley (SD) rattenstammen, die respectievelijk vaak worden gebruikt in Europa en de VS.

Vergelijking van levensduur en veelvoorkomende tumorenprofielen tussen Sprague-Dawley en Han Wistar ratten.

De effecten van rattenstam en geslacht in in vitro metabolisme werden onderzocht in Sprague Dawley (SD) en Wistar Han (WH) ratten op basis van de hepatocyten metabolische profielen van 14 kleine molecuul geneesmiddelen. Overeenkomsten werden gevonden b

Studie voor het verzamelen van achtergrondgegevens over Wistar Hannover [Crl:WI(Han)] ratten in algemene toxiciteitsstudies--vergelijkende gegevens met Sprague Dawley ratten.

referentiebereiken werden gegenereerd voor mannelijke Sprague Dawley en Han Wistar ratten.RE

De resulterende voorspellende modellen van Wistar Han ratten werden vervolgens gebruikt om PP te voorspellen in een testgroep van Sprague Dawley ratten na toediening van fenofibraat.

e en de melatonine-gerelateerde parameters uitgedrukt per pijnappelklier werden gebruikt om het melatonine-synthetiserend vermogen van de pijnappels te beoordelen, het bleek dat de uit kruisingspopulaties afkomstige Wistar en Sprague-Dawley ratten en de in gekweekte LEWIS-afgeleide (LEW/Han) ratten, die allemaal albino waren, de meest actieve pijnappels hadden. Intermediaire activ

Verschillen in typen en incidentie van neoplasmata bij Wistar Han en Sprague-Dawley ratten.

Er is een aanzienlijke hoeveelheid gegevens gepubliceerd over de Sprague-Dawley (SD) en Hannover Wistar rattenstammen met betrekking tot hun herkomst, dieet en huisvestingsomstandigheden, evenals de incidentie van niet-neoplastische laesies en neoplasmata waargenomen in verschillende laboratoria.

Voor de geëvalueerde parameters had de Wistar Hannover rat een grotere variabiliteit en een verhoogde incidentie van spontane misvormingen vergeleken met de Crl:CD (SD)BR Sprague-Dawley rat.

Studie voor het verzamelen van achtergrondgegevens over Wistar Hannover [Crl:WI(Han)] ratten in embryo-fetale ontwikkelingsstudies--vergelijkende gegevens met Sprague Dawley ratten.

Echter, de EROD-activiteit van Wistar ratten en de MROD-activiteit van Sprague Dawley ratten waren hoger bij mannetjes dan bij vrouwtjes.

Tumordrift was niet gebruikelijk maar kwam veel vaker voor bij uit kruisingspopulaties afkomstige rattenstammen (Wistar en Sprague-Dawley) dan bij de in gekweekte rattenstam (F344).

Daarom was het doel van deze studie om het spelgedrag van drie andere stammen laboratoriumratten te vergelijken (bijv. Wistar, Sprague-Dawley en Brown Norway).

Het doel van de huidige studie was om de variatie in allothetisch visueel-ruimtelijk leren te vergelijken in de meest gebruikte laboratoriumrattenstammen: in gekweekte Wistar (W) en Sprague-Dawley (SD), uit kruisingspopulaties Wistar/Sprague-Dawley (W/SD), en uit kruisingspopulaties Long Evans (LE) ratten.

Verschillen in de vorm van het laterale semicirculaire kanaal bestaan tussen de twee rassen en de mechanische gevoeligheid van de cupula is significant hoger bij Wistar dan bij Sprague-Dawley ratten.


Wat is de rol van het IFIT1-gen bij Systemische Lupus Erythematosus (SLE)?

Answer: Systemische Lupus Erythematosus (SLE) wordt veroorzaakt door een eiwit genaamd interferon-geïnduceerd eiwit met tetratricopeptide herhalingen 1 (IFIT1). IFIT1 is het eerste gen dat wordt beschreven als een kandidaatgen voor SLE, en kan functioneren door Rho-eiwitten te activeren via interactie met Rho/Rac guanine nucleotide exchange factor (RHG).

Nierschade is de belangrijkste oorzaak van aan SLE gerelateerde sterfte, en de expressie van IFIT1 was verhoogd bij SLE-gevallen in overeenstemming met eerdere studies.

Om de eiwit-eiwitinteractie van interferon-geïnduceerd eiwit met tetratricopeptide herhalingen 1 (IFIT1), een recent ontdekt SLE-gerelateerd opgereguleerd gen, en de mogelijke functie ervan te onderzoeken

IFIT1 kan interageren met Rho/Rac guanine nucleotide exchange factor en de activatie van Rho/Rac-eiwitten reguleren, en is daarmee betrokken bij de pathogenese van SLE.

Een IFIT1 eiwit-eiwit interactiestudie toonde aan dat IFIT1 kan interageren met Rho/Rac guanine nucleotide exchange factor.

IFIT1 is het eerste gen dat wordt beschreven als een kandidaatgen voor SLE, en kan functioneren door Rho-eiwitten te activeren via interactie met Rho/Rac guanine nucleotide exchange factor. IFIT1 en het interferon-gerelateerde pad kunnen potentiële doelen bieden voor nieuwe interventies bij de behandeling van SLE.


Is tocilizumab beoordeeld tegen Covid-19?

Answer: Voorlopige klinische resultaten hebben aangegeven dat tocilizumab de uitkomsten van patiënten met ernstige of kritieke COVID-19 kan verbeteren, terwijl het een goed veiligheidsprofiel behoudt.

Voorlopige klinische resultaten hebben aangegeven dat antagonisme van de IL-6 receptor (IL-6R), inclusief met het door de FDA goedgekeurde gehumaniseerde monoklonale antilichaam tocilizumab, de uitkomsten van patiënten met ernstige of kritieke COVID-19 kan verbeteren, terwijl het een goed veiligheidsprofiel behoudt.


Varianten in welke genen veroorzaken niet-syndromische retinale degeneratie?

Answer: Varianten in DYNC2H1, IFT81, USH2A en ABHD12 kunnen niet-syndromische retinale degeneratie veroorzaken.

Hypomorfe of retina-predominante varianten in DYNC2H1 veroorzaken niet-syndromische retinale degeneratie.

Vier nieuwe DYNC2H1-varianten (V1, g.103327020_103327021dup; V2, g.103055779A>T; V3, g.103112272C>G; V4, g.103070104A>C) en één eerder gerapporteerde variant (V5, g.103339363T>G) werden geïdentificeerd. Bij proband 1 (V1/V2) werd voorspeld dat V1 een voortijdig stopcodon (PTC) introduceert, terwijl V2 de splice donorplaats van exon 41 verstoorde, wat leidde tot onvolledige overslaan van exon 41. V1 en V2 verminderden de dyneïne-2-mobiliteit in vitro en verstoorden de IFT88-distributie binnen de cilia. V3, homozygoot bij probanden 2-4, wordt voorspeld een PTC te veroorzaken in een retina-predominant transcript. Analyse van retina-organoïden toonde aan dat de expressie van dit nieuwe transcript toenam met de differentiatie van de organoïden. V4, een nieuwe missense-variant, was in trans met V5, eerder geassocieerd met Jeune asphyxiërende thoracale dystrofie (JATD).CONCLUSIE: De hier besproken DYNC2H1-varianten waren ofwel hypomorf of beïnvloedden een retina-predominant transcript en veroorzaakten niet-syndromische IRD. Dyneïne-varianten, specifiek DYNC2H1-varianten, worden gerapporteerd als oorzaak van niet-syndromische IRD.

IFT81 als kandidaatgen voor niet-syndromische retinale degeneratie.

Samengestelde heterozygote mutaties in IFT81, waaronder één nonsense (c.1213C>T, p.R405*) en één missense-variant (c.1841T>C, p.L614P), werden geïdentificeerd bij een niet-syndromische CRD-proband. Uitgebreide functionele analyses van de missense-variant in celcultuur en zebravissen suggereren sterk de pathogene aard ervan. Verlies van IFT81 belemmert ciliogenese en opvallend genoeg vertoonde de missense-variant een significant verminderde rescue van ciliogenese in het IFT81 knockdown in vitro-systeem. Consistent hiermee werd een dramatische vermindering van de rescue-efficiëntie van het ift81-mutante zebravis-embryo door mRNA met de missense-variant waargenomen, wat de pathogene aard verder ondersteunt.Conclusies: In overeenstemming met de functie van het IFT-B-complex in het onderhoud van de fotoreceptorcilia rapporteren wij een geval van mutaties in een kern-IFF-B-eiwit, IFT81. Dit is het eerste rapport van mutaties in IFT81 als kandidaatgen voor niet-syndromische retinale dystrofie, waarmee het fenotypespectrum van IFT-B-componenten wordt uitgebreid.

Defecten in USH2A veroorzaken zowel geïsoleerde retinale aandoeningen als het Usher-syndroom (d.w.z. retinale aandoening en doofheid). Om inzicht te krijgen in geïsoleerde/niet-syndromische USH2A-retinopathie, hebben we USH2A gescreend bij 186 probanden met recessieve retinale aandoeningen zonder gehoorklachten in de kindertijd (ontdekkingscohort) en bij 84 probanden met recessieve retinale aandoeningen (replicatiecohort). Gedetailleerde fenotypering, inclusief retina-afbeelding en audiologische beoordeling, werd uitgevoerd bij individuen met twee waarschijnlijk ziekteveroorzakende USH2A-varianten. Verdere genetische testen, waaronder screening op een diep-intronische ziekteveroorzakende variant en grote deleties/duplicaties, werden uitgevoerd bij degenen met één waarschijnlijk ziekteveroorzakende verandering. In totaal werden bij 23 van de 186 probanden (ontdekkingscohort) twee waarschijnlijk ziekteveroorzakende varianten in USH2A gevonden. Sommige van deze varianten waren voornamelijk geassocieerd met niet-syndromische retinale degeneratie ('retinale ziekte-specifiek'); deze omvatten de veelvoorkomende c.2276 G>T, p.(Cys759Phe)-mutatie en vijf aanvullende varianten: c.2802 T>G, p.(Cys934Trp); c.10073 G>A, p.(Cys3358Tyr); c.11156 G>A, p.(Arg3719His); c.12295-3 T>A; en c.12575 G>A, p.(Arg4192His). Een allelhiërarchie werd waargenomen in het ontdekkingscohort en bevestigd in het replicatiecohort. Bij niet-syndromische USH2A-ziekte was de retinopathie consistent met retinitis pigmentosa en het audiologische fenotype was variabel. USH2A-retinopathie is een veelvoorkomende oorzaak van niet-syndromische recessieve retinale degeneratie en heeft een ander mutatiespectrum dan dat bij het Usher-syndroom wordt gezien. Het volgende model wordt voorgesteld: de aanwezigheid van ten minste één 'retinale ziekte-specifiek' USH2A-allel bij een patiënt met USH2A-gerelateerde ziekte resulteert in het behoud van normaal gehoor. Zorgvuldige genotype-fenotype studies zoals deze zullen steeds belangrijker worden, vooral nu high-throughput sequencing breed wordt toegepast in de klinische praktijk.

Null-mutaties in het ABHD12-gen leiden tot het PHARC-syndroom, een neurodegeneratieve ziekte inclusief polyneuropathie, gehoorverlies, cerebellaire ataxie, RP en cataract met vroege aanvang. Onze studie stelde ons in staat 5 nieuwe mutaties in ABHD12 te rapporteren. Dit is de eerste keer dat missense-mutaties voor dit gen zijn beschreven. Bovendien breiden deze bevindingen het spectrum van fenotypes geassocieerd met ABHD12-mutaties uit, variërend van PHARC-syndroom tot een niet-syndromische vorm van retinale degeneratie.


Beschrijf het werkingsmechanisme van Omecamtiv Mecarbil.

Answer: Omecamtiv mecarbil is een nieuw, selectief activator van cardiale myosine dat is aangetoond de hartfunctie te verbeteren en de ventrikelvolumes, hartslag en N-terminale pro-B-type natriuretische peptide te verlagen bij patiënten met hartfalen.

Omecamtiv mecarbil is een nieuw, selectief activator van cardiale myosine dat is aangetoond de hartfunctie te verbeteren en de ventrikelvolumes, hartslag en N-terminale pro-B-type natriuretische peptide te verlagen bij patiënten met chronisch hartfalen.

Omecamtiv mecarbil (OM), een activator van cardiale myosine, beïnvloedt sterk de contractiele eigenschappen van de ventrikels en in veel mindere mate de eigenschappen van atriale contractie.

Omecamtiv mecarbil (OM) is een vermoedelijk positief inotroop middel voor de behandeling van systolische hartdisfunctie, gebaseerd op de bevinding dat het in vivo de ejectiefractie verhoogt en in vitro de actine-bindingsduur van de cardiale en langzaam-skeletspier isoformen van myosine verlengt.

Twee nieuwe cardiale myotropen, omecamtiv mecarbil en danicamtiv, richten zich op cardiale myosine om de systolische prestatie van de linker ventrikel te verhogen.

Omecamtiv mecarbil, een nieuwe activator van cardiale myosine, verbetert de systolische functie en remodelering van de linker ventrikel en vermindert natriuretische peptiden.

Cardiale myosine-activatie met Omecamtiv Mecarbil bij systolisch hartfalen.

ACHTERGROND: De selectieve cardiale myosine-activator omecamtiv mecarbil is aangetoond de hartfunctie te verbeteren bij patiënten met hartfalen met een verminderde ejectiefractie.

Het werkingsmechanisme van omecamtiv mecarbil biedt ook inzicht in hoe kracht wordt gegenereerd door moleculaire motoren. Omecamtiv mecarbil (OM) is een activator van cardiale myosine die momenteel in klinische onderzoeken is voor de behandeling van hartfalen.

Omecamtiv mecarbil is een selectieve, kleine molecuul activator van cardiale myosine die wordt ontwikkeld als potentiële behandeling voor hartfalen met verminderde ejectiefractie.

De myosine-activator omecamtiv mecarbil: een veelbelovend nieuw inotroop middel.

Een nieuwe myosine-activator, omecamtiv mecarbil (OM), is een cardiaal inotroop middel met een uniek nieuw werkingsmechanisme, waarvan wordt gedacht dat het voortkomt uit een verhoogde overgangssnelheid van myosine naar de actine-gebonden krachtgenererende toestand zonder verhoging van de calcium (Ca2+) transient. Er blijft echter

Het energiebesparende effect van een nieuwe myosine-activator, omecamtiv mecarbil, op de mechanische energiehuishouding van de linker ventrikel in rattenharten met een bloedgeperfundeerd isovolumetrisch contractiemodel.

Omecamtiv mecarbil (OM) is een selectieve cardiale myosine-activator (myotroop), momenteel in fase 3 klinisch onderzoek als een nieuwe behandeling voor hartfalen met verminderde ejectiefractie.

Mechanistische en structurele basis voor activatie van cardiale myosine-krachtproductie door omecamtiv mecarbil.

DOEL: Omecamtiv mecarbil is een nieuw klein molecuul dat direct cardiale myosine activeert en de cardiale contractiliteit verhoogt zonder de intracellulaire calciumconcentratie in hartspiercellen te verhogen.

Omecamtiv mecarbil (OM) is een verbinding die is ontwikkeld voor de behandeling van systolisch hartfalen door zich te richten op de zware keten van cardiale myosine om de myocardiale contractiliteit te verhogen.

Omecamtiv mecarbil is een eersteklas activator van cardiale myosine, die het aandeel myosinekoppen verhoogt dat stevig aan actine gebonden is en een krachtproducerende toestand creëert die niet geassocieerd is met cytosolische calciumaccumulatie.

en mortaliteit. Een nieuwe selectieve activator van cardiale myosine, omecamtiv mecarbil (CK-1827452/ AMG-423), is een klein molecuul dat direct de sarcomeereiwitten activeert, wat resulteert in een verlengde systolische ejectietijd en verhoogde cardiale

De nieuwe activator van cardiale myosine omecamtiv mecarbil verhoogt de calciumsensitiviteit van krachtproductie in geïsoleerde cardiomyocyten en skeletspiervezels van de rat.

Deze studie testte de hypothese dat omecamtiv mecarbil, een selectieve activator van cardiale myosine, de hartfunctie bij mensen zal versterken.

Het kleine molecuul geneesmiddel omecamtiv mecarbil (OM) richt zich specifiek op cardiale spiermyosine en staat bekend om het verbeteren van de prestaties van de hartspier, maar de impact op de motorfunctie van menselijke cardiale myosine is onduidelijk.

Omecamtiv Mecarbil: een myosinemotor-activator met veelbelovende klinische prestaties en nieuwe in vitro resultaten.

Omecamtiv mecarbil: een nieuwe activator van cardiale myosine voor de behandeling van hartfalen.

Omecamtiv Mecarbil, een activator van cardiale myosine, verhoogt de Ca2+-gevoeligheid in myofilamenten met een mutante tropomyosine E54K geassocieerd met gedilateerde cardiomyopathie.

Een nieuwe klasse middelen, de myosinemotor-activatoren, werkt direct op cardiale myosine wat resulteert in een verhoogde krachtgeneratie en verlenging van de contractie. Omecamtiv mecarbil, het leidende molecuul van deze groep, bevindt zich nu in fase 3 bij mensen en vertoont veelbelovende klinische prestaties.

We bepaalden het effect van Omecamtiv Mecarbil, een nieuwe allosterische effector van cardiale spiermyosine, op de kinetische en "in vitro" motiliteitseigenschappen van de varkens ventriculaire zware meromyosine (PV-HMM).

De effecten van de activator van cardiale myosine, omecamtiv mecarbil, op de hartfunctie bij systolisch hartfalen: een dubbelblinde, placebogecontroleerde, crossover, dosisrange fase 2 studie.

We rapporteren de eerste studie van de activator van cardiale myosine, omecamtiv mecarbil, bij patiënten met systolisch hartfalen.

Om deze beperkingen te vermijden, ontwikkelden we eerder omecamtiv mecarbil, een klein molecuul dat direct cardiale myosine activeert.

Myosine-activator Omecamtiv Mecarbil verhoogt het myocardiale zuurstofverbruik en vermindert de cardiale efficiëntie, gemedieerd door rustende myosine ATPase-activiteit.

ACHTERGROND: Omecamtiv mecarbil (OM) is een nieuw inotroop middel dat de systolische ejectietijd verlengt en de ejectiefractie verhoogt via activatie van myosine ATPase.


Noem de typen defensines die bij mensen tot expressie komen.

Answer: Defensines zijn antimicrobiële peptiden die deelnemen aan de aangeboren immuniteit van gastheren. Mensen drukken constitutief en/of inductief α- en β-defensines uit, die bekend staan om hun antivirale en antibacteriële activiteiten.

de gegevens geven aan dat de menselijke β-defensinefamilie een nieuwe groep kaliumkanaalremmers is met diverse typen interacties tussen menselijke β-defensines en kaliumkanalen.

Defensines zijn antimicrobiële peptiden die deelnemen aan de aangeboren immuniteit van gastheren. Mensen drukken constitutief en/of inductief α- en β-defensines uit, die bekend staan om hun antivirale en antibacteriële activiteiten.


Waar staan HA en NA voor met betrekking tot het griepvirus, bijvoorbeeld H1N1?

Answer: VaxArray-testen voor influenza hemagglutinine (HA) en neuraminidase (NA) zijn ontwikkeld om aan deze behoefte te voldoen.

Genetische variatie van influenza neuraminidase (NA), in tegenstelling tot hemagglutinine (HA), is nog niet volledig gekarakteriseerd.

VaxArray-testen voor influenza hemagglutinine (HA) en neuraminidase (NA) zijn ontwikkeld om aan deze behoefte te voldoen.

Antistof (Ab) reacties en bescherming tegen influenza virusinfectie bij muizen die intranasaal geïmmuniseerd zijn met hemagglutinine (HA) of neuraminidase (NA) gezuiverd uit het A/Beijing/262/95 (A/Beijing) (H1N1) virus werden vergeleken tussen B10 congenieke muizenstammen.

Aangezien antistoffen tegen HA en neuraminidase (NA) onafhankelijk bijdragen aan bescherming tegen ziekte, kunnen antigenische veranderingen in NA A(H1N1)pdm09-virussen in staat stellen te ontsnappen aan vaccin-geïnduceerde immuniteit.

Het vermogen van plasmide-DNA dat codeert voor hemagglutinine (HA), neuraminidase (NA) of matrixproteïne (M1) van influenza virus A/PR/8/34 (PR8) (H1N1), en mengsels van deze plasmide-DNA's (HA + NA en HA + NA + M1) om te beschermen tegen homologe of heterologe virusinfectie werd onderzocht in BALB/c muizen.

ODS: Aligneringen werden gemaakt met H1N1 hemagglutinine en neuraminidase (HA en NA, respectievelijk) sequenties; alleen geconserveerde sites werden gebruikt voor antigeniciteit voorspelling. Twee

LTS: In dit rapport werden 72 hemagglutinine (HA) en 45 neuraminidase (NA) H1N1 virus gen-sequenties, geïsoleerd in 2009 uit verschillende regio's van Saoedi-Arabië, geanalyseerd. Gen

Twee oppervlakte glycoproteïnen van het influenza virus, hemagglutinine (HA) en neuraminidase (NA), spelen tegengestelde rollen in termen van hun interactie met gastheer siaalzuurreceptoren.

Hemagglutinine (HA) en neuraminidase (NA) zijn belangrijke glycoproteïnen die tot expressie komen op het oppervlak van het influenza virus.

ONGETEKEND: In bijna alle gekarakteriseerde influenza virussen is hemagglutinine (HA) het receptor-bindende eiwit terwijl neuraminidase (NA) een receptor-splitsend eiwit is dat helpt bij vi

De hemagglutinine (HA) en neuraminidase (NA) externe glycoproteïne antigenen van H1N1 en H3N2 subtypen van epidemiologisch belangrijke influenza A virussen die de afgelopen decennia prevaleerden, werden onderworpen aan intensieve antigenische analyse door vier verschillende methoden.

In de overgrote meerderheid van de tot nu toe gekarakteriseerde influenza A virussen is hemagglutinine (HA) het receptor-bindende en fusie-eiwit, terwijl neuraminidase (NA) een receptor-splitsend eiwit is dat virale vrijlating faciliteert maar overbodig is voor binnenkomst.

Het vermogen van een enkele dosis plasmide-DNA dat codeert voor neuraminidase (NA) of hemagglutinine (HA) van influenza virus A/PR/8/34 (PR8) (H1N1) om te beschermen tegen homologe virusinfectie werd onderzocht in BALB/c muizen.

Antistoffen tegen de hemagglutinine (HA) en neuraminidase (NA) glycoproteïnen zijn de belangrijkste mediatoren van bescherming tegen influenza virusinfectie.

Eerdere studies hebben gesuggereerd dat Cal-afgeleide chimere hemagglutinine (HA) en neuraminidase (NA) de virusopbrengsten verbeteren.

Influenza type A virussen worden geclassificeerd in subtypen op basis van hun twee oppervlakte-eiwitten, hemagglutinine (HA) en neuraminidase (NA).

Er zijn twee glycoproteïnen in dit lipidemembraan; namelijk hemagglutinine (HA) dat helpt bij de hechting van de virusstam aan het oppervlak van de gastheercel en neuraminidase (NA) dat verantwoordelijk is voor het initiëren van de virusinfectie.


Is het TFR1-gen overbodig voor erythropoëse?

Answer: Ja. Het TFR1-gen is een belangrijk onderdeel van het mechanisme waarmee het lichaam ijzer aan de rode bloedcellen levert. Het is niet overbodig voor erythropoëse.

Deze studies beschrijven hoe puntmutaties van de transferrinereceptor een microcytaire anemie kunnen veroorzaken die niet reageert op ijzertherapie en niet zou worden gedetecteerd door routinematige ijzeronderzoeken, zoals serumferritine.

Ret-He was de enige rode bloedcelmarker die werd beïnvloed vóór het begin van hersen-ijzertekort. De klinische praktijk om anemie te gebruiken als de voorkeursbiomarker voor de diagnose van ijzertekort moet mogelijk worden heroverwogen.

Het herstel van EPO-productie en EPOR mRNA-expressie met ASP-behandeling activeerde EPOR downstream JAK2/STAT5 en PI3K/Akt signalering, induceerde hun doelgenen, zoals Bcl-xL, Fam132b en Tfrc, en verhoogde de Bcl-2/Bax-verhouding in mononucleaire cellen afkomstig uit het beenmerg van CKD-ratten.

Transferrinegebonden ijzerbinding aan transferrinereceptor 1 (TfR1) is essentieel voor de cellulaire ijzerlevering tijdens erythropoëse.

Samengevat vermindert het verlagen van de TfR1-expressie tijdens β-thalassemische erythropoëse, hetzij direct via geïnduceerde haplo-insufficiëntie of via exogeen apotransferrine, de ineffectieve erythropoëse en biedt het een endogeen mechanisme om hepcidine op te voeren, wat leidt tot aanhoudende ijzerbeperkte erythropoëse en het voorkomen van systemische ijzerstapeling bij β-thalassemische muizen.

De type 1 transferrinereceptor (TfR1) is bekend als een sleutelspeler in erythroïde differentiatie door zijn rol in ijzeropname.

De signaalfuncties van zowel TfR1 als TfR2 in erythroïde cellen waren onverwacht en deze recente bevindingen openen een nieuw onderzoeksgebied met betrekking tot de laatste stappen van erythroïde differentiatie en hun regulatie.

Erythropoëse vereist grote hoeveelheden ijzer voor hemoglobinesynthese, die voornamelijk wordt geleverd door macrofagen en de darmen in een transferrine (Tf)-gebonden vorm.

Bij mensen drukken hematopoëtische erythroïde voorlopercellen hoge niveaus van TFR1 uit en nemen ze specifiek het FTH-homopolymeer (H-ferritine) op.

We vonden een verminderde expressie van hepcidine en TfR2 en een verhoogde expressie van TfR1 en NGAL in de beta-thalassemie muismodellen, vergeleken met de controlemuizen.

Oplosbare transferrinereceptor-1 (sTfR1) concentraties zijn verhoogd in het plasma onder twee omstandigheden die geassocieerd zijn met verhoogde ijzerabsorptie, namelijk ijzertekort en verhoogde erythropoëse.

Hemochromatose wordt veroorzaakt door mutaties in HFE, een eiwit dat concurreert met transferrine (TF) voor binding aan transferrinereceptor 1 (TFR1).

Hier rapporteren we dat sorting nexin 3 (Snx3) de recycling van transferrinereceptor (Tfrc) faciliteert en dus vereist is voor de juiste levering van ijzer aan erythroïde voorlopercellen.

Deze bevindingen leveren direct bewijs dat Tfr1 essentieel is voor hematopoëse door binding van diferrisch transferrine om ijzer aan cellen te leveren.


Wat zijn de overheersende rotavirus-genotypen wereldwijd?

Answer: De overheersende RV-genotypen die wereldwijd circuleren zijn G1P[8], G2P[4], G3P[8], G4P[8] en G9P[8], terwijl G12[P6] en G12[P8] opkomende genotypen zijn.

De overheersende RV-genotypen die wereldwijd circuleren zijn G1P[8], G2P[4], G3P[8], G4P[8] en G9P[8], terwijl G12[P6] en G12[P8] opkomende genotypen zijn.

Uitgebreide overzichten van gegevens over de prevalentie van rotavirusstammen vóór vergunningverlening toonden het wereldwijde belang aan van zes rotavirus-genotypen: G1P[8], G2P[4], G3P[8], G4P[8], G9P[8] en G12P[8].


Welke TREX mRNA-exportcomplexsubeenheden zijn betrokken bij neuro-ontwikkelingsstoornissen?

Answer: Meerdere TREX mRNA-exportcomplexsubeenheden, zoals THOC1, THOC2, THOC5, THOC6, THOC7, zijn betrokken bij neuro-ontwikkelingsstoornissen (NDD's), neurodegeneratie en kanker.

Meerdere TREX mRNA-exportcomplexsubeenheden (bijv. THOC1, THOC2, THOC5, THOC6, THOC7) zijn nu betrokken bij neuro-ontwikkelingsstoornissen (NDD's), neurodegeneratie en kanker. Eerder hebben we missense- en splicing-defecte THOC2-varianten in verband gebracht met NDD's en een breed scala aan andere klinische kenmerken. Hier rapporteren we 10 individuen uit negen families met zeldzame missense THOC2-varianten, waaronder het eerste geval van een terugkerende variant (p.Arg77Cys), en een extra individu met een intragenische THOC2-microdeletie (Del-Ex37-38). Ex vivo testen van missense-varianten en gegevens van patiënt-afgeleide cellijnen uit huidige en gepubliceerde studies tonen aan dat 9 van de 14 missense THOC2-varianten leiden tot verminderde eiwitstabiliteit. De splicing-defecte en deletievarianten leiden tot verlies van kleine regio's van het C-terminale THOC2 RNA-bindingsdomein (RBD). Interessant is dat verminderde stabiliteit van THOC2-variant-eiwitten een doorwerkend effect heeft op de stabiliteit van het multi-eiwit TREX-complex; specifiek op de andere NDD-geassocieerde THOC-subeenheden. Onze huidige, uitgebreide cohorte verfijnt het kernfenotype van THOC2 NDD's tot taalstoornis en/of verstandelijke beperking, met variabele ernst, en groeistoornissen. Een subset van de getroffen individuen heeft een ernstige tot diepgaande verstandelijke beperking, aanhoudende hypotonie en ademhalingsafwijkingen. Verdere onderzoeken om de pathofysiologische basis van dit ernstige fenotype te verduidelijken zijn gerechtvaardigd.


Wat is het nut van de Liverpool Elbow Score?

Answer: De Liverpool Elbow Score (LES) is een nieuw ontwikkelde, gevalideerde elleboogscorespecifieke score. Deze wordt veel gebruikt om de uitkomsten van totale elleboogvervanging bij verschillende aandoeningen te beoordelen.

ACHTERGROND: De Liverpool Elbow Score (LES) wordt veel gebruikt om de uitkomsten van totale elleboogvervanging bij verschillende aandoeningen te beoordelen.

Validatie van de Liverpool Elbow Score voor de evaluatie van elleboogstijfheid.

CONCLUSIE: Onze resultaten suggereren dat de LES een valide elleboogscorespecifiek systeem is dat kan worden gebruikt om de gewrichtsfunctie te evalueren bij patiënten met elleboogstijfheid, hoewel sommige opgenomen items enige zwakte vertoonden.

Uitkomstscores omvatten de Mayo Elbow Performance Score, de Liverpool Elbow Score en de 12-Item Short Form Health Survey (versie 1).

De uitkomst werd beoordeeld met behulp van de Liverpool Elbow Score, pijnervaring, patiënttevredenheid, bewegingsbereik en radiografische beeldvorming.

De functionele uitkomst werd beoordeeld met behulp van de Constant-Murley (CM) en Liverpool Elbow Score (LES) systemen.

Responsiviteit van de Liverpool Elbow Score bij elleboogartroplastiek.

Het doel van deze prospectieve observationele studie was om deze parameters voor de Liverpool Elbow Score (LES) bij totale elleboogvervanging (TER) te beoordelen.

Bij de eindbeoordeling werden botgenezing (radiologisch) en elleboogfunctie (Liverpool Elbow Score, LES) beoordeeld.

Evaluatie met behulp van een pijn visuele analoge schaal (VAS) en Liverpool Elbow Score werd uitgevoerd na 6 weken, 3 maanden en 6 maanden.

Het door de patiënt ingevulde vragenlijstgedeelte (PAQ) van de Liverpool Elbow Score (LES) werd 2 tot 37 maanden later telefonisch geëvalueerd.

PATIENTEN: Vijfendertig patiënten met 54 vervangen ellebogen, met een gemiddelde leeftijd van 69 jaar (bereik 49-84), werden klinisch [met Mayo Clinical Performance Index (MCPI) en Liverpool Elbow Score (LES)] en radiografisch beoordeeld.

De follow-up omvatte de beoordeling van de functionele uitkomst met de Mayo Elbow Performance Score (MEPS) en Liverpool Elbow Score (LES), reductieresultaten en complicatiepercentages.

Gebruik van de Liverpool Elbow Score als postvragenlijst voor de beoordeling van de uitkomst na totale elleboogartroplastiek.

De Liverpool Elbow Score (LES) is een nieuw ontwikkelde, gevalideerde elleboogscorespecifieke score.

Toenemend. De Liverpool Elbow Scale (LES) is een elleboogscorespecifieke uitkomstscore die een uitgebreide beoordeling biedt door zowel clinici als


Is Bcl-2-achtig eiwit 1 een pro-apoptotisch eiwit?

Answer: Nee, het is een anti-apoptotisch eiwit.

Uitgebreid vastgestelde sleutelfactoren van dergelijke apoptotische omzeilingsmechanismen, de anti-apoptotische BCL-2 (apoptoseregulator BCL-2) eiwitten, bepalen de respons van kankercellen op chemotherapeutica

vermindering van de expressie van anti-apoptotische factoren, waaronder apoptoseregulator Bcl-2 en Bcl-2-achtig eiwit 1 in FaDu-cellen

Net als veel kankers dereguleert TNBC-cellen vaak geprogrammeerde celdood door anti-apoptotische eiwitten van de B-cel CLL/lymfoom 2 (Bcl-2) familie te verhogen.

anti-apoptotisch Bcl-2-achtig eiwit 1 (BCL2L1, Bcl-xL)


Glucorafanine uit broccoli kan helpen obesitas te verminderen, ja of nee?

Answer: Ja, er is bewijs dat glucorafanine uit broccoli kan helpen obesitas te verminderen.

Glucorafanine: een broccoli kiemextract dat obesitas-geïnduceerde ontsteking en insulineresistentie verbetert.

Een recente studie toonde aan dat glucorafanine, een voorloper van de Nrf2-activator sulforafaan, obesitas verbetert door het verhogen van het energieverbruik en het bruinen van wit vetweefsel, en obesitas-gerelateerde ontsteking en insulineresistentie vermindert door M2-macrofagen te polariseren en metabole endotoxemie te verminderen.

Deze review richt zich daarom op de efficiëntie en veiligheid van glucorafanine bij het verlichten van obesitas, insulineresistentie en NAFLD.

De studie toonde aan dat glucorafanine, een voorloper van de Nrf2-activator sulforafaan, obesitas verbetert door het verhogen van het energieverbruik en het bruinen van wit vetweefsel, en obesitas-gerelateerde ontsteking en insulineresistentie vermindert door M2-macrofagen te polariseren en metabole endotoxemie te verminderen. Daarom

deze review richt zich op de efficiëntie en veiligheid van glucorafanine bij het verlichten van obesitas, insulineresistentie en NAFLD. Afkortingen:


Wat is de functie van de zelda transcriptiefactor in D. melanogaster?

Answer: De zinkvinger TF zelda (zld) is essentieel voor de maternale-naar-zygotische overgang (MZT) in Drosophila melanogaster, waar het direct bindt aan meer dan duizend cis-regulerende modules om de chromatine toegankelijkheid te reguleren.

Het zinkvingereiwit Zelda is een belangrijke activator van het vroege zygotische genoom in Drosophila.

Hier rapporteren we dat het zinkvingereiwit Zelda (Zld; Zinc-finger early Drosophila activator) specifiek bindt aan deze locaties en in staat is transcriptie te activeren in tijdelijke transfectie-assays.

We toonden aan dat Grh en de eerder gekarakteriseerde transcriptieactivator Zelda (Zld) binden aan verschillende TAGteam-sequenties met variërende affiniteiten, en dat Grh concurreert met Zld voor TAGteam-bezetting.

Recentelijk suggereerde de ontdekking van de transcriptieactivator Zelda (Zld), die bindt aan CAGGTAG en gerelateerde sequenties aanwezig in de enhancers van veel vroeg geactiveerde genen in Drosophila, een mechanisme voor hoe groepen genen gelijktijdig geactiveerd kunnen worden.

In Drosophila wordt de MZT voorafgegaan door de transcriptie van een klein aantal genen die geslachtsbepaling, patroonvorming en andere vroege ontwikkelingsprocessen initiëren; en het zinkvingereiwit Zelda (ZLD) speelt een sleutelrol in hun transcriptieactivatie.

De Drosophila Zelda transcriptiefactor speelt een belangrijke rol in het reguleren van transcriptie tijdens de embryonale maternale-naar-zygotische overgang.

Samenvattend werkt Zelda samen met bHLH-PAS-eiwitten om direct de expressie van midline en trachea te reguleren via een evolutionair dynamische enhancer in het post-blastoderm embryo.

We tonen aan dat het verhogen van het aantal Zelda-bindingsplaatsen de kinetiek van transcriptieactivatie van kernen versnelt, ongeacht hun transcriptieverleden.

We stellen voor dat Zelda transcriptieactivatie faciliteert door zich op te hopen in micro-omgevingen waar het de duur van meerdere pre-initiatiefasen kan versnellen.

Verder tonen we ook aan dat zld cruciaal is voor posterieure segmentatie in de hemipter Rhodnius prolixus, wat aangeeft dat deze functie ouder is dan het ontstaan van holometabole insecten en later verloren ging in lang-germ insecten.

Over het geheel genomen suggereert onze analyse dat GAF, samen met Zelda, een belangrijke rol speelt in het activeren van het zygotische genoom.

In Drosophila melanogaster speelt de transcriptiefactor Zelda een essentiële rol in de wijdverspreide activatie van het zygotische genoom.

Dit toont aan dat sterk gereguleerde niveaus van Zelda-activiteit nodig zijn voor het vaststellen van het ontwikkelingsprogramma tijdens de MZT.

Zelda overwint de hoge intrinsieke nucleosoombarrière bij enhancers tijdens de activatie van het zygotische genoom in Drosophila.

Hier analyseren we het effect van Zld op genoomwijde nucleosoombezetting en binding van de patroonvormende TF Dorsal (Dl). Onze resultaten tonen aan dat vroege enhancers worden gekenmerkt door een intrinsiek hoge nucleosoombarrière. Zld tackelt deze nucleosoombarrière door lokale uitputting van nucleosomen, waarbij het effect afhankelijk is van het aantal en de positie van Zld-motieven.

Open chromatine wordt geassocieerd met Zelda-gebonden loci, evenals meer algemeen met gebieden van actieve transcriptie.

In Drosophila is het DNA-bindende eiwit Zelda (ook bekend als Vielfaltig) vereist voor deze overgang en voor transcriptieactivatie van het zygotische genoom.

Hoewel de mechanismen die deze genoomactivatie aandrijven momenteel onbekend zijn, is aangetoond dat de transcriptieactivator Zelda (ZLD) instrumenteel is in het aandrijven van dit proces in Drosophila melanogaster.

Zelda versterkt morfogenactiviteit door de chromatine toegankelijkheid te vergroten.

Zelda (Zld) speelt zo'n rol in het Drosophila-embryo, waar is aangetoond dat het de werking van patroonvormende signalen controleert; de mechanismen achter dit effect blijven echter grotendeels onduidelijk.

Verder is een vermeende homoloog van het Zelda-gen overwogen, dat in D. melanogaster codeert voor een DNA-bindende factor die verantwoordelijk is voor de maternale-naar-zygotische overgang.

In de endopterygote Drosophila melanogaster is Zelda een activator van het zygotische genoom tijdens de maternale-naar-zygotische overgang (MZT).

De transcriptiefactor Zelda speelt een cruciale rol in het bevorderen van de maternale naar zygotische overgang tijdens de embryogenese in Drosophila melanogaster.

Een geconserveerd maternale-specifiek repressief domein in Zelda onthuld door Cas9-gemedieerde mutagenese in Drosophila melanogaster.

De zinkvinger TF zelda (zld) is essentieel voor de maternale-naar-zygotische overgang (MZT) in Drosophila melanogaster, waar het direct bindt aan meer dan duizend cis-regulerende modules om chromatine toegankelijkheid te reguleren. D. mela

ACHTERGROND: Het eiwit Zelda bleek een sleutelrol te spelen in de vroege ontwikkeling van Drosophila, waarbij het duizenden promotoren en enhancers bindt voorafgaand aan de maternale-naar-zygotische overgang (MZT), en deze markeert voor transcriptie.

Een tweede maternale factor, Zelda (Zld), wordt uniform verdeeld in het embryo en wordt verondersteld te functioneren als een pionierfactor, die de toegankelijkheid van enhancers voor transcriptiefactoren zoals Dl verhoogt [3-9].


Waar staat tsDMARD voor?

Answer: tsDMARDs zijn gerichte synthetische ziekte-modificerende antireumatische geneesmiddelen.

Of dit potentiële risico specifiek is voor abatacept of zich uitstrekt tot alle biologische en gerichte synthetische DMARDs (tsDMARDs) is onduidelijk.

Om bewijs uit de praktijk te leveren over de redenen waarom Australische reumatologen biologische (b) en gerichte synthetische (ts) ziekte-modificerende antireumatische geneesmiddelen (DMARD) stoppen bij de behandeling van patiënten met reumatoïde artritis (RA), en om (1) het primaire faalpercentage voor eerstelijnsbehandeling te beoordelen, en (2) de persistentie bij tweedelijnsbehandelingen bij patiënten die eerstelijns tumor necrose factor remmers (TNFi) stopten.

De behandeling van reumatoïde artritis (RA) is getransformeerd met de introductie van biologische ziekte-modificerende antireumatische geneesmiddelen (bDMARD) en meer recent, gerichte synthetische DMARD (tsDMARD) therapieën in de vorm van januskinase-remmers.

Ondanks aanbevelingen die suggereren dat biologische en gerichte synthetische ziekte-modificerende antireumatische geneesmiddelen (b/tsDMARDs) in combinatie met methotrexaat moeten worden gebruikt bij de behandeling van reumatoïde artritis (RA), wordt tot een derde van de patiënten met RA behandeld met monotherapie.

Veel biologische ziekte-modificerende antireumatische geneesmiddelen (bDMARDs) en gerichte synthetische DMARDs (tsDMARDs) zijn momenteel beschikbaar als behandelingsopties voor reumatoïde artritis (RA), maar een subset van RA-patiënten vertoont onvoldoende respons op een van deze DMARDs.

Een Jak-remmer tofacitinib, het eerste geneesmiddel van gerichte synthetische DMARD (tsDMARD), een nieuwe categorie DMARD, vertoont een vergelijkbaar werkzaamheidsprofiel, maar andere veiligheidszorgen, vergeleken met bDMARDs.

Klinische onderzoeken van biologische DMARDs (bDMARDs) en gerichte synthetische DMARDs (tsDMARDs) hebben vermoeidheid als secundaire uitkomstmaat opgenomen.

Bovendien zijn gerichte synthetische DMARDs (tsDMARDs) die Janus kinase (JAK) remmen en biosimilars ook goedgekeurd voor RA.

Wat de behandeling betreft, is er de afgelopen decennia grote vooruitgang geboekt met de ontdekking en introductie in de therapie van nieuwe moleculen, zoals de biologische (b) ziekte-modificerende antireumatische geneesmiddelen (DMARDs), en de gerichte synthetische (ts) DMARDs.

De vooruitgang in het begrip van de pathofysiologie van reumatische ziekten bood een rationele basis voor de ontwikkeling van biologische ziekte-modificerende antireumatische geneesmiddelen (bDMARDs) en gerichte synthetische DMARDs (tsDMARDs) die de behandeling van inflammatoire aandoeningen volledig hebben gerevolutioneerd.

Deze nieuwe geneesmiddelen bestaan uit biologicals (biologische ziekte-modificerende antireumatische geneesmiddelen, bDMARDs) evenals gerichte synthetische DMARDs (tsDMARD).


Welke aandoeningen worden veroorzaakt door TRIM8-mutaties?

Answer: TRIM8-mutaties worden geassocieerd met epilepsie, epileptische encefalopathie, ontwikkelingsachterstand en verstandelijke beperking.

Focale segmentale glomerulosclerose en milde verstandelijke beperking bij een patiënt met een nieuwe de novo truncerende TRIM8-mutatie.

Mutaties in het TRIM8-gen zijn beschreven bij patiënten met ernstige ontwikkelingsachterstand, verstandelijke beperking en epilepsie. Tot op heden zijn slechts zes patiënten beschreven. Alle eerdere mutaties waren truncerende varianten die zich concentreerden in het C-terminus van het eiwit. Bij een eerdere patiënt met TRIM8-gerelateerde epileptische encefalopathie werd nefrotisch syndroom gerapporteerd. Hier beschrijven we de klinische, radiologische en histologische kenmerken van een 8-jarige mannelijke patiënt met een TRIM8-mutatie die, in tegenstelling tot eerdere patiënten, slechts milde verstandelijke beperking en goed gecontroleerde epilepsie had. Bij de patiënt werd op 2-jarige leeftijd proteïnurie vastgesteld. De nierbiopsie wees op focale segmentale glomerulosclerose. Zijn nierfunctie verslechterde en peritoneale dialyse werd gestart op 5-jarige leeftijd. Op 7-jarige leeftijd onderging hij een niertransplantatie. Trio-gebaseerde whole genome sequencing identificeerde een nieuwe de novo heterozygote frameshiftmutatie in TRIM8 (NM_030912.2) c.1198_1220del, p.(Tyr400ArgfsTer2). Deze patiënt levert aanvullend bewijs dat TRIM8-mutaties een syndroom veroorzaken met zowel neurologische als renale kenmerken. Onze bevindingen suggereren dat het spectrum van TRIM8-gerelateerde aandoeningen mogelijk breder is dan eerder gedacht, met de mogelijkheid van mildere neuro-ontwikkelingsproblemen en/of een ernstiger, progressief renale fenotype. We benadrukken de noodzaak van screening op proteïnurie bij patiënten met TRIM8-mutaties.


Wat is LY-CoV555?

Answer: LY-CoV555 is een anti-spike neutraliserend antilichaam gericht tegen SARS-CoV-2 dat is getest bij patiënten met Covid-19.

SARS-CoV-2 neutraliserend antilichaam LY-CoV555 bij poliklinische patiënten met Covid-19

LY-CoV555, een snel geïsoleerd krachtig neutraliserend antilichaam, biedt bescherming in een niet-menselijk primatenmodel van SARS-CoV-2-infectie

Vanaf 8 augustus 2020 zijn acht antilichaamkandidaten gericht tegen het SARS-CoV-2 S-eiwit in klinische studies opgenomen, waaronder LY-CoV555, REGN-COV2, JS016, TY027, CT-P59, BRII-196, BRII-198 en SCTA01.

METHODE: In deze lopende fase 2-studie bij poliklinische patiënten met recent gediagnosticeerde milde of matige Covid-19, hebben we 452 patiënten willekeurig toegewezen aan een enkele intraveneuze infusie van het neutraliserende antilichaam LY-CoV555 in een van drie doses (700 mg, 2800 mg of 7000 mg) of placebo en hebben we de kwantitatieve virologische eindpunten en klinische uitkomsten geëvalueerd.

CONCLUSIES: In deze tussentijdse analyse van een fase 2-studie leek een van de drie doses van het neutraliserende antilichaam LY-CoV555 de natuurlijke afname van de virale lading in de loop van de tijd te versnellen, terwijl de andere doses dat op dag 11 nog niet hadden gedaan.

Hier rapporteren we dat hoogdoorvoerscreening met microfluidica van antigeenspecifieke B-cellen heeft geleid tot de identificatie van LY-CoV555, een krachtig anti-spike neutraliserend antilichaam van een herstelde COVID-19-patiënt.

Samenvatting in één zin: LY-CoV555, een anti-spike antilichaam afgeleid van een herstelde COVID-19-patiënt, neutraliseert SARS-CoV-2 krachtig en beschermt de bovenste en onderste luchtwegen van niet-menselijke primaten tegen SARS-CoV-2-infectie.


Lijst van bloedmarkers voor Non-Hodgkin lymfoom.

Answer: Oplosbare interleukine-2 receptor-α, CXC chemokine ligand 13, oplosbare CD30 en oplosbare tumor necrose factor receptor-2 waren afzonderlijk positief geassocieerd, en B-cel activerende factor van de tumor necrose factor familie omgekeerd geassocieerd, met alle Non-Hodgkin lymfomen en een of meer subtypes.

GALECTINE-3 ALS EEN PROGNOSTISCHE BIOMARKER BIJ PATIËNTEN MET NON-HODGKIN LYMFOMA.

Tot nu toe zijn er slechts een beperkt aantal bruikbare biomarkers voor de screening en monitoring van B-cel Non-Hodgkin lymfoom (B-NHL), wat de drijfveer is om nieuwe biomarkers voor de ziekte te ontdekken.

Immuunactivatie gaat de diagnose van Non-Hodgkin lymfoom met meerdere jaren vooraf. Verlaagde niveaus van B-cel activerende factor kunnen wijzen op beginnende chronische lymfatische leukemie vele jaren voor de diagnose.

Oplosbare interleukine-2 receptor-α, CXC chemokine ligand 13, oplosbare CD30 en oplosbare tumor necrose factor receptor-2 waren afzonderlijk positief geassocieerd, en B-cel activerende factor van de tumor necrose factor familie omgekeerd geassocieerd, met alle Non-Hodgkin lymfomen en een of meer subtypes.


Zijn bacteriën van het geslacht Clostridium facultatieve anaeroben?

Answer: Clostridia behoren tot die bacteriën die worden beschouwd als obligate anaeroben, bijvoorbeeld zuurstof is schadelijk of dodelijk voor deze bacteriën.

strikte anaerobe Clostridium acetobutylicum

Clostridia behoren tot die bacteriën die worden beschouwd als obligate anaeroben, bijvoorbeeld zuurstof is schadelijk of dodelijk voor deze bacteriën.

Hier rapporteren wij het gesloten genoom van Clostridium pasteurianum ATCC 6013, een saccharolytische, stikstofbindende en sporevormende Gram-positieve obligate anaerobe

Clostridium pasteurianum BB, een saccharolytische en sporevormende obligate anaerobe

Clostridium difficile is een sporevormende obligate anaerobe die een belangrijke oorzaak is van zorggerelateerde infecties

Echter, de ontdekking van antimicrobiële middelen is bevooroordeeld geweest richting aeroben en facultatieve anaeroben, en strikte anaeroben zoals Clostridium spp.

Clostridium is een groot geslacht van obligate anaeroben behorend tot het Firmicutes-fylum van bacteriën, waarvan de meeste een Gram-positieve celwandstructuur hebben.

Dergelijke bacteriën zijn ofwel obligaat anaerobe bacteriën zoals Clostridium of Bifidobacterium, of facultatief anaerobe zoals Escherichia coli of Salmonella.

Antimicrobiële productie door strikt anaerobe Clostridium spp.


Bevatten nematoden architecturale eiwitten zoals CTCF?

Answer: Het isolatoreiwit CTCF is secundair verloren gegaan in afgeleide nematoden zoals C. elegans. Het meest sterk verrijkte motief (LM1) komt overeen met het X-box motief dat bekend is uit gist en nematoden.

Een vorm van genetische regulatie die isolatoren en isolator-bindende eiwitten omvat om onafhankelijke transcriptie-eenheden te vestigen, is momenteel niet bekend bij nematoden, inclusief Caenorhabditis elegans.

Het isolatoreiwit CTCF is secundair verloren gegaan in afgeleide nematoden zoals C. elegans.

Het meest sterk verrijkte motief (LM1) komt overeen met het X-box motief dat bekend is uit gist en nematoden.

Wij suggereren dat het isolatoreiwit CTCF secundair verloren is gegaan in afgeleide nematoden zoals C. elegans. Wij

Het secundaire verlies van CTCF uit verschillende nematoden gaat gepaard met het verlies van twee van zijn interactors, de polycomb repressieve complex subeenheid SuZ12 en de multifunctionele transcriptiefactor TYY1. In tegenstelling tot eerdere st

RESULTATEN: Terwijl orthologen voor andere isolatoreiwitten afwezig waren in alle 35 geanalyseerde nematodensoorten, vinden we orthologen van CTCF in een subset van nematoden. Een

Het unieke secundaire verlies van CTCF uit verschillende nematoden gaat gepaard met het verlies van twee van zijn interactors, de polycomb repressieve complex subeenheid SuZ12 en de multifunctionele transcriptiefactor TYY1. In con

niveau. Een vorm van genetische regulatie die isolatoren en isolator-bindende eiwitten omvat om onafhankelijke transcriptie-eenheden te vestigen, is momenteel niet bekend bij nematoden, inclusief Caenorhabditis

Verlies van het isolatoreiwit CTCF tijdens de evolutie van nematoden.


Wat is de primaire indicatie van tocilizumab?

Answer: Tocilizumab wordt beschouwd als eerstelijnsbehandeling voor reumatoïde artritis.

Voor de eerstelijns bDMARD/tsDMARD kan worden gekozen voor tumornecrosefactorremmers (TNFi), niet-TNFi (abatacept, tocilizumab, rituximab) of tsDMARDs.

Ongeveer 30% van de patiënten met reumatoïde artritis (RA) reageert onvoldoende op conventionele synthetische ziekte-modificerende antireumatische geneesmiddelen (csDMARDs).


Beschrijf de inspanningen met betrekking tot Sarcoom van het 100.000 Genoom Project

Answer: De grootste whole genome sequencing (WGS) onderneming met betrekking tot kanker en zeldzame ziekten werd in 2015 in het Verenigd Koninkrijk gestart en liep gedurende 5 jaar. Ondanks de zeldzaamheid stond sarcoom op de derde plaats in totaal wat betreft het aantal patiëntmonsters dat voor sequencing werd opgestuurd. Een gespecialiseerd sarcoomcentrum rekruteerde bijna 1000 patiënten voor het project. WGS-gegevens werden gegenereerd van 597 patiënten, maar monsters van de overige ongeveer 400 patiënten werden niet gesequenced. Dit was grotendeels te wijten aan ongeschiktheid door uitgebreide necrose, secundair aan neoadjuvante radiotherapie of chemotherapie, of doordat ze in formaline waren geplaatst. Het aantal informatieve genomen werd verder verminderd door een PCR-amplificatiestap. Over het geheel genomen werden diagnoses bij 3% van de patiënten aangepast na beoordeling van de WGS-resultaten. Voortdurende verfijning van de bioinformatica-pijplijnen voor variantdetectie is noodzakelijk omdat niet alle afwijkingen werden geïdentificeerd bij validatie tegen histologie en standaard diagnostische tests. Verder onderzoek is nodig om de impact van germinale mutaties bij patiënten met sarcoom en sarcomen met bewijs van hypermutatie te evalueren. Ondanks dat 50% van de WGS domein 1 afwijkingen vertoonde, blijft het aantal sarcoompatiënten dat in aanmerking komt voor klinische onderzoeken klein, wat de noodzaak benadrukt om het ontwerp van klinische onderzoeken te herzien.

De grootste whole genome sequencing (WGS) onderneming met betrekking tot kanker en zeldzame ziekten werd in 2015 in het Verenigd Koninkrijk gestart en liep gedurende 5 jaar. Ondanks de zeldzaamheid stond sarcoom op de derde plaats in totaal wat betreft het aantal patiëntmonsters dat voor sequencing werd opgestuurd. Hierin beschrijven we de lessen die zijn geleerd door een gespecialiseerd sarcoomcentrum dat bijna 1000 patiënten voor het project rekruteerde, zodat wij en anderen kunnen leren van onze ervaring. WGS-gegevens werden gegenereerd van 597 patiënten, maar monsters van de overige ongeveer 400 patiënten werden niet gesequenced. Dit was grotendeels te wijten aan ongeschiktheid door uitgebreide necrose, secundair aan neoadjuvante radiotherapie of chemotherapie, of doordat ze in formaline waren geplaatst. Het aantal informatieve genomen werd verder verminderd door een PCR-amplificatiestap. We toonden aan dat dit verlies van genomische data kon worden beperkt door whole genome sequencing uit naaldcorebiopten uit te voeren. Opslag van resectiemonsters bij 4 °C tot 96 uur overwon de uitdaging van het invriezen van weefsel buiten kantooruren, inclusief weekenden. Het verwijderen van toegang tot formaline verhoogde de naleving van deze opslagafspraken. Met meer dan 70 verschillende sarcoomsubtypen beschreven, was WGS een nuttig hulpmiddel voor het verfijnen van diagnoses en het identificeren van nieuwe afwijkingen. Genomen van 350 van de cohorte van 597 patiënten werden in deze studie geanalyseerd. Over het geheel genomen werden diagnoses bij 3% van de patiënten aangepast na beoordeling van de WGS-resultaten. Voortdurende verfijning van de bioinformatica-pijplijnen voor variantdetectie is noodzakelijk omdat niet alle afwijkingen werden geïdentificeerd bij validatie tegen histologie en standaard diagnostische tests. Verder onderzoek is nodig om de impact van germinale mutaties bij patiënten met sarcoom en sarcomen met bewijs van hypermutatie te evalueren. Ondanks dat 50% van de WGS domein 1 afwijkingen vertoonde, blijft het aantal sarcoompatiënten dat in aanmerking komt voor klinische onderzoeken klein, wat de noodzaak benadrukt om het ontwerp van klinische onderzoeken te herzien.


Wat is het doel van de RadRAT-calculator?

Answer: De Radiation Risk Assessment Tool (RadRAT) kan worden gebruikt om het levenslange risico op door straling veroorzaakte kanker te schatten met onzekerheidsintervallen op basis van een door de gebruiker gespecificeerde blootstellingsgeschiedenis. De calculator kan worden gebruikt om het levenslange kankerrisico te schatten van zowel uniforme als niet-uniforme doses die acuut of chronisch zijn. Het is het meest geschikt voor lage-LET stralingsdoses < 1 Gy, en voor personen met een levensverwachting en kankercijfers vergelijkbaar met de algemene bevolking in de VS.

METHODEN: Met behulp van geschatte orgaandoses en de RadRAT-risicobeoordelingstool werd het levenslange kankerrisico geschat onder medische stralingswerkers die tussen 1996 en 2011 waren ingeschreven in het Koreaanse Nationale Doseregister.

Overmatige levenslange risico's (ELR's) van door straling veroorzaakte kanker werden berekend als cumulatieve levenslange risico's, rekening houdend met overlevingskansen, met behulp van de RadRAT-risicobeoordelingstool.

RadRAT: een stralingsrisicobeoordelingstool voor projectie van levenslang kankerrisico.

We hebben een online stralingsrisicobeoordelingstool ontwikkeld (RadRAT) die kan worden gebruikt om het levenslange risico op door straling veroorzaakte kanker te schatten met onzekerheidsintervallen op basis van een door de gebruiker gespecificeerde blootstellingsgeschiedenis (https://irep.nci.nih.gov/radrat).

De calculator kan worden gebruikt om het levenslange kankerrisico te schatten van zowel uniforme als niet-uniforme doses die acuut of chronisch zijn. Het is het meest geschikt voor lage-LET stralingsdoses < 1 Gy, en voor personen met een levensverwachting en kankercijfers vergelijkbaar met de algemene bevolking in de VS.

De risicomodellen die in RadRAT worden gebruikt, zijn grotendeels gebaseerd op die ontwikkeld door de BEIR VII-commissie voor het schatten van het levenslange risico na blootstelling aan lage doses straling van de Amerikaanse bevolking voor elf specifieke kankersoorten.


Noem de dodelijkste virussen ter wereld.

Answer:
De filovirussen, Ebola-virus (EBOV) en Marburg-virus (MARV), behoren tot de dodelijkste virussen die ziekten bij mensen veroorzaken, met gerapporteerde sterftecijfers tot 90% bij sommige uitbraken.
De WHO rangschikt HIV als een van de dodelijkste ziekten.
Influenzavirus

De Ebola- en Marburg-virussen behoren tot de dodelijkste virussen ter wereld.

De filovirussen, Ebola-virus (EBOV) en Marburg-virus (MARV), behoren tot de dodelijkste virussen die ziekten bij mensen veroorzaken, met gerapporteerde sterftecijfers tot 90% bij sommige uitbraken.

Filovirussen zijn zoönotisch en behoren tot de dodelijkste virussen die de mens kent, met sterftecijfers bij uitbraken tot 90%.

De WHO rangschikt HIV als een van de dodelijkste ziekten


Welke monoklonale antilichaam geneesmiddelen worden gebruikt voor de behandeling van melanoom in een laat stadium?

Answer: Nivolumab, ipilimumab, vemurafenib en dabrafenib worden gebruikt voor de behandeling van melanoom in een laat stadium

Nivolumab, een volledig humaan monoklonaal antilichaam tegen het geprogrammeerde celdood eiwit 1 (PD-1), heeft een overlevingsvoordeel aangetoond in een open-label fase II-studie en was de eerste PD-1 remmer die wereldwijd werd goedgekeurd. Met een gunstig bijwerkingenprofiel en lopende onderzoeken in combinatie met bestaande therapieën, toont nivolumab aanzienlijk potentieel om de opties voor een effectieve behandeling van kwaadaardig melanoom verder uit te breiden.

Checkpoint-blokkade met ipilimumab biedt langdurige overleving aan een aanzienlijk deel van de patiënten met gemetastaseerd melanoom

ipilimumab met carboplatine/paclitaxel bij niet-reseceerbaar stadium III of stadium IV melanoom.

laat stadium cutaan melanoom behandeld met vemurafenib.

Sommige van de aldus ontwikkelde geneesmiddelen, zoals vemurafenib en dabrafenib, tonen indrukwekkende responsen bij melanoom

ipilimumab-therapie voor gemetastaseerd melanoom.

Melanoom is de dodelijkste vorm van huidkanker. Ipilimumab, een nieuwe immunotherapie, is de eerste behandeling die in grote gerandomiseerde gecontroleerde studies is aangetoond dat het de overleving verbetert bij patiënten met gemetastaseerd melanoom.

In 2011 werden nieuwe geneesmiddelen goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration, waaronder peginterferon alfa-2b voor patiënten met stadium III ziekte, vemurafenib voor patiënten met gemetastaseerd melanoom met de BRAF V600E-mutatie, en ipilimumab, een monoklonaal antilichaam gericht tegen de CTLA-4 T-lymfocyt receptor, om gemetastaseerd melanoom te bestrijden bij patiënten die de BRAF V600E-mutatie niet hebben.

Voornaamste hiervan was ipilimumab, een monoklonaal antilichaam tegen het negatieve regulerende checkpointmolecuul cytotoxisch T-lymfocyt eiwit 4 (CTLA-4), dat het eerste geneesmiddel was in de behandeling van gemetastaseerd melanoom dat een overlevingsvoordeel bood.

was ipilimumab, een monoklonaal antilichaam tegen het negatieve regulerende checkpointmolecuul cytotoxisch T-lymfocyt eiwit 4 (CTLA-4), dat het eerste geneesmiddel was in de behandeling van gemetastaseerd melanoom dat een overlevingsvoordeel bood. Echter, de behandeling is

CTLA-4 monoklonaal antilichaam ipilimumab is al goedgekeurd bij gevorderd melanoom en twee fase III-studies die ipilimumab evalueren bij mannen met gemetastaseerde castratieresistente prostaatkanker zijn gaande. Een fase

Nivolumab en pembrolizumab als immuunmodulerende monoklonale antilichamen die de PD-1 receptor targeten voor de behandeling van melanoom.

Ipilimumab, het eerste monoklonale antilichaam dat werd goedgekeurd voor de behandeling van gemetastaseerd melanoom, toonde significante verbeteringen in duurzame responspercentages bij patiënten en effende de weg voor de volgende klasse monoklonale antilichamen.

Anti-CTLA4 monoklonaal antilichaam Ipilimumab in de behandeling van gemetastaseerd melanoom: recente bevindingen.

Nivolumab en pembrolizumab (voorheen lambrolizumab), de twee door de FDA goedgekeurde anti-geprogrammeerde celdood-1 monoklonale antilichamen, tonen zeer duurzame responspercentages en langdurige veiligheid, waarmee het belang van blokkade van het geprogrammeerde celdood eiwit 1 pad voor de behandeling van kwaadaardig melanoom wordt bevestigd.

De anti-geprogrammeerde celdood-1 (PD-1) monoklonale antilichamen pembrolizumab en nivolumab zijn voorwaardelijk goedgekeurd voor de behandeling van patiënten met gevorderd melanoom op basis van hun duurzame respons, hoge responspercentage en gunstig veiligheidsprofiel.

Versterking van het immuunsysteem door blokkade van het cytotoxisch T-lymfocyt geassocieerd antigeen-4 door het monoklonale antilichaam ipilimumab is nu goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) voor gebruik bij patiënten met niet-reseceerbaar melanoom.


Welke transcriptiefactor reguleert de Hes-genen van Drosophila?

Answer: De Notch/Hes-as onderdrukt een groep transcriptiefactorgenen. In Drosophila induceert activatie van de Notch-receptor transcriptierepressoren gecodeerd door de hairy/Enhancer of split (HES)-genen, die de transcriptie van achaete-scute uitschakelen. De moleculaire details van hoe Hes- en Hey-eiwitten transcriptie reguleren, zijn nog steeds slecht begrepen.

Transcriptiedynamiek opgewekt door een korte puls van Notch-activatie omvat feed-forward regulatie door E(spl)/Hes-genen.

Op basis van deze gegevens stellen we een model voor waarin Hes-genen verantwoordelijk zijn voor het coördineren van de Notch-respons van een breed spectrum aan andere doelwitten, wat de cruciale functies verklaart die deze sleutelfactoren vervullen in vele ontwikkelings- en ziektecontexten.

Mammaliene Hes-genen coderen transcriptiefactoren die veel van de activiteiten van het Notch-pad mediëren.

Concluderend suggereren onze gegevens dat het Notch-Hes1-pad de ontwikkeling van ovarium somatische cellen reguleert, wat noodzakelijk is voor het overleven en de rijping van de oöcyt.

Hes1, Hes5 en Hes7 staan bekend als downstream effectoren van canonieke Notch-signalisatie, die cel differentiatie reguleert via cel-cel interactie.

In deze studie identificeerden we het Atrophin-familie-eiwit RERE (ook Atro2 genoemd) als een positieve regulator van Notch-doelwit Hes-genen in het zich ontwikkelende wervelkolom van gewervelden.

HES transcriptierepressoren zijn belangrijke componenten van het Notch-pad dat neurogenese reguleert van Drosophila tot gewervelden.

Notch-signalisatie produceert een initiële piek van hes5-activiteit, die hes6-2 onderdrukt.

Transiënte transfectieanalyses toonden aan dat, terwijl de promoteractiviteiten van Hes1 en Hes5 significant worden opgevoerd door de actieve vorm van Notch, een belangrijke regulator van cellulaire differentiatie, de promoteractiviteiten van Hes2 en Hes3 dat niet zijn. Deze resultaten suggereren dat Hes-genen functioneel in twee groepen worden ingedeeld: degenen die door Notch worden gereguleerd en degenen die dat niet zijn.

Hairy en Enhancer of split functioneren zowel in segmentatie als in het Notch-neurogeen pad tijdens de embryonale ontwikkeling van Drosophila. Eerdere expressiegegevens suggereerden een geconserveerde rol voor de Hes-genen in het Notch-signaleringspad, maar niet in segmentatie.

Deze gegevens suggereren dat Notch-signalisatie via activatie van HES transcriptierepressoren mogelijk een rol speelt in de placenta-ontwikkeling bij muizen.

In Drosophila induceert activatie van de Notch-receptor transcriptierepressoren gecodeerd door de hairy/Enhancer of split (HES)-genen, die interageren met het Groucho-eiwit om de transcriptie van achaete-scute uit te schakelen.

Gegevens van deze hyperplasieën gecombineerd met chromatine-bezettingsgegevens voor Dpn, een Hes-transcriptiefactor, om genen te identificeren die door Hes-factoren in dit proces worden gereguleerd. We tonen aan dat de Notch/He

Expressie van de Prdm proto-oncogen transcriptiefactorfamilie en interactie met het Notch-Hes-pad in muis neurogenese.

In Drosophila hebben we recent Hamlet gekarakteriseerd, een transcriptiefactor die Notch-signalisatie en neurale celdifferentiatie medieert.

HESR1 is een basale helix-loop-helix transcriptiefactor gereguleerd door het Notch-signaleringspad in gewervelde en Drosophila-embryo’s, en is verwant aan de HES/Hairy/E (sp1)-familie.

Hairy-gerelateerde transcriptiefactor (HRT/Hey)-genen coderen een nieuwe subfamilie van basale helix-loop-helix (bHLH) transcriptiefactoren verwant aan de Drosophila hairy en Enhancer-of-split (E(spl)) en de mammaliene HES-eiwitten die functioneren als downstream mediatoren van Notch-signalisatie.

Er is aangetoond in Drosophila melanogaster dat Delta-afhankelijke Notch-signalisatie de transcriptiefactor Suppressor of Hairless activeert, wat leidt tot een verhoogde expressie van de Enhancer of Split-genen.

Hier analyseren we genoomwijde veranderingen in transcriptniveaus, binding van de Notch-pad transcriptiefactor CSL [Suppressor of Hairless, Su(H), in Drosophila], en RNA-polymerase II (Pol II) onmiddellijk na een korte puls van Notch-stimulatie.

Andere genen hadden een meer vertraagde respons, waarvan het tijdstip grotendeels onaangetast bleef door langdurigere Notch-activatie.

Hes- en Hey-genen zijn de mammaliene tegenhangers van de Hairy- en Enhancer-of-split-typen genen in Drosophila en vertegenwoordigen de primaire doelwitten van het Delta-Notch-signaleringspad.

We tonen aan dat de Notch/Hes-as een groep transcriptiefactorgenen onderdrukt.

Bovendien observeerden we dat Dl-1-geïnduceerde HES-1 transactivatie afhankelijk was van zowel Kuzbanian als RBP-J activiteiten, wat consistent is met de betrokkenheid van deze twee eiwitten bij Notch-signalisatie in Drosophila.


Is tocilizumab een tumor necrose factor remmer?

Answer: Nee, tocilizumab is een niet-TNFi DMARD.

Voor de eerstelijns bDMARD/tsDMARD kan gekozen worden uit tumor necrose factor remmers (TNFi), niet-TNFi (abatacept, tocilizumab, rituximab), of tsDMARDs.


Beschrijf manifestaties van KIF1A-gerelateerde aandoeningen bij kinderen

Answer: KIF1A-gerelateerde aandoeningen (KRD) werden voor het eerst beschreven in 2011 en het fenotypische spectrum is sindsdien uitgebreid om een reeks van betrokkenheid van het centrale en perifere zenuwstelsel te omvatten. Een studie identificeerde twaalf individuen uit 10 families. Acht verschillende mutaties waren aanwezig, waaronder vier nieuwe mutaties. Twee patiënten vertoonden een zeer ernstig fenotype, waaronder congenitale contracturen, ernstige spasticiteit en/of dystonie, dysautonomie, ernstige sensorimotorische polyneuropathie en optische atrofie, significante veranderingen in de witte stof op hersen-MRI, ademhalingsinsufficiëntie en volledig gebrek aan neuro-ontwikkelingsprogressie. De overige 10 patiënten vertegenwoordigden een spectrum van ernst met gemeenschappelijke kenmerken zoals een bewegingsstoornis met spasticiteit en/of dystonie, subtiele kenmerken van dysautonomie, sensorische axonale neuropathie, wisselende graden van optische atrofie en van leer- en/of gedragsproblemen, en subtiele of afwezige - maar soms progressieve - veranderingen in de witte stof op MRI. Epilepsie kwam vaak voor bij de ernstiger getroffen kinderen.

KIF1A-gerelateerde aandoeningen (KRD) werden voor het eerst beschreven in 2011 en het fenotypische spectrum is sindsdien uitgebreid om een reeks van betrokkenheid van het centrale en perifere zenuwstelsel te omvatten. Hier presenteren we een casusserie die het scala aan klinische, neurofysiologische en radiologische kenmerken toont die kunnen voorkomen bij KRD met aanvang in de kindertijd. We rapporteren over alle kinderen en jongeren die werden gezien in een enkel groot tertiair centrum. Gegevens werden verzameld via een retrospectieve beoordeling van casusnotities. Twaalf individuen uit 10 families werden geïdentificeerd. Acht verschillende mutaties waren aanwezig, waaronder vier nieuwe mutaties. Twee patiënten vertoonden een zeer ernstig fenotype, waaronder congenitale contracturen, ernstige spasticiteit en/of dystonie, dysautonomie, ernstige sensorimotorische polyneuropathie en optische atrofie, significante veranderingen in de witte stof op hersen-MRI, ademhalingsinsufficiëntie en volledig gebrek aan neuro-ontwikkelingsprogressie. De overige 10 patiënten vertegenwoordigden een spectrum van ernst met gemeenschappelijke kenmerken zoals een bewegingsstoornis met spasticiteit en/of dystonie, subtiele kenmerken van dysautonomie, sensorische axonale neuropathie, wisselende graden van optische atrofie en van leer- en/of gedragsproblemen, en subtiele of afwezige - maar soms progressieve - veranderingen in de witte stof op MRI. Epilepsie kwam vaak voor bij de ernstiger getroffen kinderen. Deze casusserie toont aan dat KRD een reeks neurologische aandoeningen omvat, waarbij zowel mildere als ernstigere vormen centrale en perifere (inclusief autonome) zenuwstelseltekorten combineren.


Beschrijf het werkingsmechanisme van pitolisant.

Answer: Pitolisant is een antagonist/inverse agonist van de menselijke histamine H3-receptor. Het wordt gebruikt voor de behandeling van narcolepsie.

Gezien de breedte van ontwikkelde verbindingen en potentiële therapeutische indicaties, hebben we de vergelijkende farmacologie van zes experimentele histamine H3-middelen, waaronder pitolisant, beoordeeld met behulp van native weefsel en recombinante cellen. Hoewel alle geteste verbindingen een robuuste inverse agonisme van de histamine H3-receptor vertoonden en geen onderscheid maakten tussen de belangrijkste H3-receptor splice-varianten, vertoonden ze een breed scala aan affiniteiten en kinetische eigenschappen, waaronder snel dissociërende (pitolisant, S 38093-2, ABT-239) en langzaam dissociërende (GSK189254, JNJ-5207852, PF-3654746) middelen. S 38093-2 had de laagste affiniteit voor de histamine H3-receptor (pKB-waarden 5,7-6,2), wat schijnbaar in tegenspraak is met eerder gerapporteerde krachtige in vivo activiteit in cognitieve modellen.

Het farmacologische profiel van pitolisant, een histamine H3-receptor antagonist/inverse agonist, geeft aan dat deze verbinding mogelijk het lichaamsgewicht en metabole stoornissen kan verminderen.

Klinische onderzoeken hebben effectiviteit aangetoond voor de volgende klassen geneesmiddelen als behandeling van narcolepsie: waakmakende medicatie (amfetamine, methylfenidaat, modafinil/armodafinil, solriamfetol [JZP-110]), antidepressiva (tricyclische antidepressiva, selectieve serotonineheropnameremmers, serotonine-noradrenalineheropnameremmers), natriumoxybate en de H3-receptor inverse agonist/antagonist pitolisant.

In maart 2016 verleende de Europese Commissie een handelsvergunning voor pitolisant (WakixR) (als de eerste vertegenwoordiger van de H3 inverse agonisten) voor de behandeling van narcolepsie.

Ze kunnen voor therapeutische doeleinden worden gebruikt; bijvoorbeeld de α2-adrenoceptor antagonist mirtazapine wordt gebruikt als antidepressivum en de inverse histamine H3-receptor agonist pitolisant is in 2016 op de markt gebracht als nieuw geneesmiddel voor de behandeling van narcolepsie.

ACHTERGROND: Histaminerge neuronen zijn cruciaal voor het handhaven van waakzaamheid, maar hun rol bij cataplexie is onbekend. We hebben de veiligheid en werkzaamheid van pitolisant, een histamine H3-receptor inverse agonist, beoordeeld voor de behandeling van cataplexie bij patiënten met narcolepsie.

Verschillende nieuwere waakbevorderende middelen en psychostimulantia zijn ook ontwikkeld, waaronder natriumoxybate, dat een rol speelt bij de behandeling van cataplexie en als aanvullend waakbevorderend middel, en pitolisant, een selectieve histamine H3-receptor inverse agonist die momenteel alleen in Europa beschikbaar is.

Het kleine molecuulgeneesmiddel pitolisant werkt als een inverse agonist/antagonist op de H3-receptor, waardoor de histaminerge toon in het waakbevorderende systeem van de hersenen toeneemt.

Pitolisant is een antagonist/inverse agonist van de menselijke histamine H3-receptor.

Het geneesmiddel pitolisant werkt als een inverse agonist/antagonist op de H3-receptor, waardoor de histaminerge toon in het waakbevorderende systeem van de hersenen toeneemt. Pitolisant is

tone). Geneesmiddelen zoals pitolisant, die histamine H3-autoreceptoren blokkeren, vormen een nieuw geïdentificeerde klasse van stimulerende middelen omdat ze de hersenhistamine verhogen en de waakzaamheid bij dieren en volwassen mensen met narcolepsie verbeteren.

Naast deze epigenetische benadering heeft pitolisant als G-eiwit gekoppelde histamine H3-receptor (H3R) antagonist veelbelovende therapeutische effecten aangetoond voor het Prader-Willi-syndroom.

niveaus. In eerdere studies hebben we aangetoond dat pitolisant, een histamine H3-receptor antagonist/inverse agonist en σ1-receptor agonist, de ontwikkeling van bepaalde metabole en depressieve aandoeningen voorkwam bij muizen die chronisch met olanzapine waren behandeld.

Reden: Overmatige slaperigheid overdag is een veelvoorkomend invaliderend symptoom bij obstructief slaapapneusyndroom. Doelstellingen: De werkzaamheid en veiligheid van pitolisant, een selectieve histamine H3-receptor antagonist met waakbevorderende effecten, evalueren voor de behandeling van slaperigheid overdag bij patiënten met matig tot ernstig obstructief slaapapneusyndroom die weigeren continue positieve luchtwegdruk.

Pitolisant is een geneesmiddel van de eerste klasse dat werkt op histamine 3-receptoren en is geïndiceerd voor de behandeling van narcolepsie.

Pitolisant is een middel van de eerste klasse dat histamine gebruikt om de waakzaamheid te verbeteren door te werken als antagonist/inverse agonist van de presynaptische histamine 3-receptor.

Pitolisant (Wakix™) is een inverse agonist van de histamine H3-receptor die wordt ontwikkeld door Bioproject.

DOEL EN ONTWERP: Pitolisant (BF2.649) is een selectieve inverse agonist voor de histamine H(3)-receptor en is ontwikkeld voor de behandeling van overmatige slaperigheid overdag bij de ziekte van Parkinson, narcolepsie.

Pitolisant (Wakix®), een oraal beschikbaar, middel van de eerste klasse antagonist/inverse agonist van de histamine 3-receptor, is goedgekeurd in de EU (vanaf maart 2016) voor de behandeling van narcolepsie met of zonder cataplexie bij volwassenen en in de VS (vanaf augustus 2019) voor de behandeling van overmatige slaperigheid overdag (EDS) bij volwassenen met narcolepsie.

Pitolisant, een histamine 3 (H3)-receptor antagonist/inverse agonist, is goedgekeurd door het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) voor de behandeling van narcolepsie met of zonder cataplexie bij volwassenen en door de FDA voor de behandeling van EDS bij volwassenen met narcolepsie.

In tegenstelling tot pitolisant is het een niet-imidazool H3-receptor inverse agonist die al in klinische onderzoeken is getest, maar het moet nog worden vastgesteld of deze verbinding ook de gedragsmatige effecten van cocaïne versterkt.

waakzaamheid. We hebben de veiligheid en werkzaamheid van pitolisant (voorheen BF2.649), een selectieve histamine H3-receptor inverse agonist die deze neuronen activeert, beoordeeld bij patiënten met

We voerden een systematische literatuurreview uit met behulp van PubMed en gebruikten de volgende zoekwoorden: 'pitolisant' en 'narcolepsie', 'cataplexie' en 'overmatige slaperigheid overdag' en 'histamine 3-receptor'. Deskundigenmening: Pitolisant is een histamine 3-receptor antagonist/inverse agonist.


Wat is endoplasmatisch reticulum stress?

Answer: Endoplasmatisch reticulum stress, een onevenwicht tussen de vouwing van eiwitten en de capaciteit daarvan, wat leidt tot de ophoping van niet-gevouwen eiwitten in het lumen van het endoplasmatisch reticulum, wordt in verband gebracht met reumatoïde artritis en andere inflammatoire en metabole ziekten. Endoplasmatisch reticulum stress wordt geassocieerd met de pathofysiologie van verschillende leverziekten. Endoplasmatisch reticulum stress bevordert de ophoping van abnormale eiwitten en leidt tot oxidatieve stress, de vorming van cytoplasmatische inclusie lichaampjes en apoptose in hepatocyten. De endoplasmatisch reticulum stressrespons (ERSR) wordt geactiveerd bij diverse neurodegeneratieve ziekten en/of traumatische verwondingen. Het daaropvolgende herstel van de ER-homeostase kan bijdragen aan verbetering van de functionele uitkomst van deze ziekten.

Endoplasmatisch reticulum stress, een onevenwicht tussen de vouwing van eiwitten en de capaciteit daarvan, wat leidt tot de ophoping van niet-gevouwen eiwitten in het lumen van het endoplasmatisch reticulum, wordt in verband gebracht met reumatoïde artritis en andere inflammatoire en metabole ziekten.

Endoplasmatisch reticulum stress wordt geassocieerd met de pathofysiologie van verschillende leverziekten. Endoplasmatisch reticulum stress bevordert de ophoping van abnormale eiwitten en leidt tot oxidatieve stress, de vorming van cytoplasmatische inclusie lichaampjes en apoptose in hepatocyten

De endoplasmatisch reticulum stressrespons (ERSR) wordt geactiveerd bij diverse neurodegeneratieve ziekten en/of traumatische verwondingen. Het daaropvolgende herstel van de ER-homeostase kan bijdragen aan verbetering van de functionele uitkomst van deze ziekten.


Wat is een operon?

Answer: Een operon is een groep genen die lineair met elkaar verbonden zijn en polycistronische mRNA produceren.

genen zijn opgenomen in operons, multigenclusters die worden gecontroleerd door een enkele promotor.

s. Een operon is een groep genen die lineair met elkaar verbonden zijn en een polycistronische mRNA produceren. Trans-werkende factoren reguleren de transcriptie van deze genen door interactie met promotor-/regulatoire sequenties in het 5'-flankerende gebied van het meest 5'-gerichte gen.

De regulatie van genexpressie werd bestudeerd voor het Escherichia coli rpoBC operon, dat de genen rpoB en rpoC omvat, voor de bèta- en bèta-subunits van RNA-polymerase, en rplJ en rplL,

Het lux-operon is een ongebruikelijke gencluster.

Een analyse van operon-genexpressie uit negen verschillende EST-bibliotheken toonde aan dat voor 587 operons alle genen die een individueel operon vormen samen tot expressie kwamen in ten minste één EST-bibliotheek, wat suggereert dat deze genen mogelijk co- gereguleerd worden.

Een post-transcriptioneel operon is een set van monocistronische mRNAs die functioneel gerelateerde eiwitten coderen en die co- gereguleerd worden door een groep RNA-bindende eiwitten en/of kleine niet-coderende RNA's, zodat eiwitexpressie gecoördineerd wordt op post-transcriptioneel niveau.

Een operon is een set naburige genen in een genoom die worden getranscribeerd als één enkel polycistronisch bericht.

Het operon is een specifieke functionele organisatie van genen die voorkomt in bacteriële genomen.

ONGETEKEND: Operons zijn multigen transcriptie-eenheden die voornamelijk voorkomen in prokaryoten maar zelden in

Operons zijn clusters van genen die worden getranscribeerd als één enkel bericht en gereguleerd worden door dezelfde genexpressie-machinerie.

Operons zijn gereguleerde multigen transcriptie-eenheden, waarin polycistronische pre-messenger RNA (pre-mRNA dat codeert voor meerdere peptiden) wordt verwerkt tot monocistronische mRNAs.

Operons zijn clusters van genen die co- gereguleerd worden vanuit een gemeenschappelijke promotor.

Genen in nematode- en ascidiëngenomen komen vaak voor in operons – meerdere genen die een gemeenschappelijke promotor delen om een polycistronisch primair transcript te genereren – en dergelijke genen vormen 15-20% van het coderende genoom voor Caenorhabditis elegans en Ciona intestinalis.

De organisatie van genen in operons, clusters van genen die co-getranscribeerd worden om polycistronische pre-mRNAs te produceren, is een eigenschap die voorkomt in een breed scala aan eukaryote groepen, waaronder meerdere dierlijke fyla.

Operons zijn clusters van niet-verwante genen met gerelateerde functies die een kenmerk zijn van prokaryotische genomen.


Verhogen circulaire exonen de genexpressie?

Answer: circRNAs kunnen specifieke miRNA's binden om de expressie van hun doelgen-mRNA's te reguleren. Ze kunnen dus zowel leiden tot over- als onderexpressie van mRNA's.

Elk van deze soorten was aanwezig in zeer lage kopieaantallen in primaire en gekweekte cellen; echter, alleen de expressie van ANRIL-isoformen die exonen bevatten die dicht bij het INK4/ARF-locus liggen, correleerde met de ASVD-risico-allelen.

Deze resultaten identificeren nieuwe circulaire RNA-producten afkomstig van het ANRIL-locus en suggereren dat causale varianten op 9p21.3 de expressie van INK4/ARF en het ASVD-risico reguleren door de expressie en/of structuur van ANRIL te moduleren.

Om het potentieel te onderzoeken om deze methode te gebruiken voor expressie van circulair RNA in vivo, werden circulaire vormen van het HDV-ribozyme en RNaseP-RNA geproduceerd in E. coli.

De activiteit van in vivo geëxprimeerde circulaire ribozymen kon worden aangetoond, wat aangeeft dat ze vouwen in een actieve conformatie.

We vonden dat: i) het circRNA-expressieprofiel 1.285 significante verschillen in circRNA-expressie toonde, met circRNA-expressie die werd geremd in 594 monsters en verhoogd in 691 monsters via interacties met miRNA's.

Deze circRNAs reguleerden de expressie van doelgenen via interacties met miRNA's en zouden in de toekomst nieuwe moleculaire biomarkers voor GC kunnen worden.

69 differentieel tot expressie gebrachte circRNAs werden gevonden die mogelijk specifieke miRNA's binden om de expressie van hun doelgen-mRNA's te reguleren.

Nieuwe codering, translatie en genexpressie van een replicerend covalent gesloten circulair RNA van 220 nt.

Het sterk gestructureerde (64% GC) covalent gesloten circulaire (CCC) RNA (220 nt) van het virusoïde geassocieerd met het rice yellow mottle virus codeert voor een 16-kDa sterk basisch eiwit met behulp van nieuwe modaliteiten voor codering, translatie en genexpressie.

Recente bewijzen hebben aangetoond dat circulaire RNA's (circRNAs) cruciale rollen spelen in het fijn afstemmen van de niveaus van genexpressie door het afschermen van de overeenkomstige microRNA's (miRNA's).

Er is voorgesteld dat circRNA genexpressie reguleren op transcriptioneel of post-transcriptioneel niveau door interactie met miRNA's en dat circRNAs een rol kunnen spelen in het reguleren van miRNA-functie bij kankerinitiatief en -progressie.


Wat bevat CMB305?

Answer: CMB305 bevat een boost van een NY-ESO-1 eiwitvaccin dat wordt gegeven samen met een krachtige toll-like-4 receptoragonist, glycopyranosyllipide A.

In deze review bespreken we het nieuwe op NY-ESO-1 gerichte vaccinregime, CMB305.

CMB305 bevat ook een boost van een NY-ESO-1 eiwitvaccin dat wordt gegeven samen met een krachtige toll-like-4 receptoragonist, glycopyranosyllipide A.


Welke soorten mutaties veroorzaken GRK1-geassocieerde Oguchi-ziekte?

Answer: Biallelic mutaties in G-Proteïne gekoppelde receptor kinase 1 (GRK1) veroorzaken Hutchinson-Gilford ziekte evenals congenitale stationaire nachtblindheid bij ongeveer 90% van de patiënten.

Biallelic mutaties in G-Proteïne gekoppelde receptor kinase 1 (GRK1) veroorzaken Oguchi-ziekte, een zeldzame subtype van congenitale stationaire nachtblindheid (CSNB)


Is MAGE-A3 immunotherapeutisch effectief voor niet-kleincellige longkanker?

Answer: Nee. In een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde fase 3-studie (MAGE-A3-positieve niet-kleincellige longkanker; MAGRIT) verhoogde adjuvante behandeling met het MAGE-A3 immunotherapeuticum de ziektevrije overleving niet vergeleken met placebo bij patiënten met MAGE-A3-positieve chirurgisch verwijderde niet-kleincellige longkanker. Op basis van deze resultaten is de verdere ontwikkeling van het MAGE-A3 immunotherapeuticum voor gebruik bij niet-kleincellige longkanker stopgezet.

INTERPRETATIE: Adjuvante behandeling met het MAGE-A3 immunotherapeuticum verhoogde de ziektevrije overleving niet vergeleken met placebo bij patiënten met MAGE-A3-positieve chirurgisch verwijderde NSCLC. Op basis van onze resultaten is de verdere ontwikkeling van het MAGE-A3 immunotherapeuticum voor gebruik bij NSCLC stopgezet.

In de totale populatie was de mediane ziektevrije overleving 60,5 maanden (95% BI 57,2-niet bereikt) voor de MAGE-A3 immunotherapeuticumgroep en 57,9 maanden (55,7-niet bereikt) voor de placebogroep (hazard ratio [HR] 1,02, 95% BI 0,89-1,18; p=0,74). Bij de patiënten die geen chemotherapie kregen, was de mediane ziektevrije overleving 58,0 maanden (95% BI 56,6-niet bereikt) in de MAGE-A3-groep en 56,9 maanden (44,4-niet bereikt) in de placebogroep (HR 0,97, 95% BI 0,80-1,18; p=0,76). Vanwege het ontbreken van een behandel-effect konden we geen genhandtekening identificeren die klinisch voordeel van het MAGE-A3 immunotherapeuticum voorspelt.

Adjuvante behandeling met het MAGE-A3 immunotherapeuticum verhoogde de ziektevrije overleving niet vergeleken met placebo bij patiënten met MAGE-A3-positieve chirurgisch verwijderde NSCLC. Ba


Bevat het eiwit ALEX1 armadillo herhalingen?

Answer: Ja, ALEX1 (Arm-eiwit verloren in epitheliale kankers, op chromosoom X), bevat twee armadillo herhalingsdomeinen.

ALEX1 (Arm-eiwit verloren in epitheliale kankers, op chromosoom X), bevat twee armadillo herhalingsdomeinen, wordt verschillend tot expressie gebracht in normale en carcinoomweefsels.

Arm-eiwit verloren in epitheliale kankers, op chromosoom X 1 (ALEX1) is een nieuw lid van de Armadillo-familie dat twee Armadillo-herhalingen heeft in tegenstelling tot meer dan zes herhalingen bij de klassieke leden van de Armadillo-familie.


Welke ziekte wordt geassocieerd met anticitrullinepeptide-antistoffen (ACPAs)?

Answer: Anticitrulline-eiwitantistoffen (ACPAs) zijn serologische biomarkers die geassocieerd worden met vroege, snel progressieve reumatoïde artritis (RA)

Anticitrulline-eiwitantistoffen bij patiënten met langdurige reumatoïde artritis

Het doel van deze studie was het evalueren van de aanwezigheid van autoantistoffen tegen cyclische citrulline synthetische peptiden (ACPAs) in het sputum van patiënten met langdurige reumatoïde artritis

Anticitrulline-eiwitantistoffen: oorsprong en rol in de pathogenese van reumatoïde artritis.

Dit artikel bespreekt recente literatuur over de oorsprong en pathogene rol van anticitrulline-eiwitantistoffen (ACPAs) bij reumatoïde artritis (RA)

DOELSTELLINGEN: Om het begrip van de etiologie en pathogenese van reumatoïde artritis (RA) te vergroten, werden genetische en omgevingsrisicofactoren voor RA-subtypen onderzocht, gedefinieerd door de aanwezigheid of afwezigheid van verschillende anticitrulline-eiwit/peptide-antistoffen (ACPAs) die gericht zijn tegen gecitrullineerde peptiden van α-enolase, vimentine, fibrinogeen en collageen type II.

Associatie van fijne specificiteit en repertoire-uitbreiding van anticitrullinepeptide-antistoffen met reumatoïde artritis geassocieerde interstitiële longaandoening.

Deze longitudinale studie onderzocht (1) de progressie van CSA naar klinisch detecteerbare artritis en (2) associaties van klinische factoren, serologische factoren (waaronder anticitrullinepeptide-antistoffen (ACPAs)) en MRI-gedetecteerde subklinische ontsteking met de ontwikkeling van artritis.

Anticitrullinepeptide-antistoffen (ACPAs) zijn waarschijnlijk de meest waarschijnlijke kandidaat-biomarker om te screenen op RA.

ACHTERGROND: Anticitrulline-eiwitantistoffen (ACPAs) zijn serologische biomarkers die geassocieerd worden met vroege, snel progressieve reumatoïde artritis (RA), inclusief ernstiger ziekte en gewrichtsschade.

Antistoffen gericht tegen gecitrullineerde eiwitten (ACPAs [anticitrulline-eiwitantistoffen]) worden vaak gevonden bij patiënten met reumatoïde artritis (RA), zijn sterk geassocieerd met specifieke HLA-DR-allelen, en voorspellen een agressiever ziekteverloop vergeleken met seronegatieve patiënten. Toch,

DOELSTELLINGEN: Anticitrulline-eiwit/peptide-antistoffen (ACPA) hebben een uitstekende diagnostische prestatie voor reumatoïde artritis

Anticitrulline-eiwit/peptide-antistoffen (ACPA) zijn zeer specifiek voor reumatoïde artritis (RA). Ze

Anticitrulline-eiwitantistoffen (ACPAs) vormen een klasse autoantistoffen die worden gevonden bij 60-70% van de patiënten met reumatoïde artritis (RA). De m

Achtergrond: Anti-citrullinepeptide-antistoffen (ACPA) zijn specifiek voor reumatoïde artritis en worden betrokken bij de pathogenese van de ziekte

Anticitrullinepeptide-/eiwitantistoffen (ACPA), die zeer specifiek zijn voor reumatoïde artritis (RA), kunnen bij sommige patiënten met andere systemische auto-immuunziekten worden gevonden. De c

Gecitrullineerde eiwitten worden waargenomen in RA-longweefsel; echter, de associatie van specifieke anticitrullinepeptide-antistoffen (ACPA) met ILD bij RA is onbekend.M

Anti-citrulline-eiwit/peptide-antistoffen (ACPAs) worden gedetecteerd in sera van reumatoïde artritis (RA) en vanwege hun strikte associatie met de ziekte worden ze beschouwd als markerantistoffen, waarschijnlijk met pathogene potentie.

DOELSTELLINGEN: Anti-citrulline-eiwit/peptide-antistoffen (ACPA) vormen een belangrijk hulpmiddel voor de diagnose van reumatoïde artritis (RA) en de aanwezigheid van meerdere ACPA-specificiteiten correleert sterk met de evolutie

DOEL: Anticitrulline-eiwit/peptide-antistoffen (ACPA) zijn betrokken bij de pathogenese van reumatoïde artritis (RA) en gekoppeld aan het gedeelde ep

Reumatoïde artritis (RA) is een auto-immuun bindweefselziekte, geassocieerd met de aanwezigheid van anticitrulline-eiwitantistoffen (ACPA).

Antistoffen tegen gecitrullineerde peptiden zijn geassocieerd met klinische en radiologische uitkomsten bij patiënten met vroege reumatoïde artritis: een prospectieve longitudinale cohortstudie bij aanvang.

Bij het antisynthetase-syndroom worden ACPA geassocieerd met ernstige en erosieve artritis: een overlappend reumatoïde artritis en antisynthetase-syndroom.

Inleiding: Anticitrullinepeptide-antistof (ACPA)-reacties voor 22 gecitrullineerde peptiden bij patiënten met vroege reumatoïde artritis (RA) werden geanalyseerd en gerelateerd aan radiologische en klinische uitkomsten gedurende de eerste 2 jaar in een prospectief inc

Recente studies hebben aangetoond dat parodontale ziekte (PD) nauw geassocieerd is met RA en de productie van ACPA bij RA.

Associatie van anticitrullinepeptide-antistoffen met coronaire arteriële calcificatie bij reumatoïde artritis.

Anti-citrullinepeptide-antistof (ACPA) is een zeer specifieke autoantistof voor reumatoïde artritis (RA).


Wat is de functie van noodgranulopoëse?

Answer: ARIH2 codeert voor TRIAD1, een E3 ubiquitine-ligase die nodig is voor het beëindigen van noodgranulopoëse en de leukemieonderdrukkende functie bij AML. Het Interferon Consensus Sequence Binding Protein (Icsbp/Irf8) is vereist voor het beëindigen van noodgranulopoëse. Noodgranulopoëse is de verhoogde productie van neutrofielen door hematopoëtische stam- en voorlopercellen (HSPC's) bij infectie.

Tijdens 'noodsituaties' zoals infecties is snelle mobilisatie van beenmerggranulocytenvoorlopers nodig voor de gastheerverdediging.

Deze gegevens suggereren een cruciale functie voor C/EBPbeta in noodgranulopoëse, die zowel differentiatie als proliferatie van granulocytenvoorlopers vereist.

Noodgranulopoëse bevordert ontmoetingen tussen neutrofielen en dendritische cellen die de acceptatie van muizenlongallografts verhinderen.

Onze bevindingen identificeren door granulopoëse gemedieerde versterking van allo-immuniteit als een nieuwe schakel tussen aangeboren en adaptieve immuunresponsen na orgaantransplantatie.

Granulopoëse wordt nauwkeurig gereguleerd om aan de behoeften van de gastheer te voldoen tijdens zowel "rusttoestand" als "noodsituaties", zoals infecties.

Na inductie van candidemie volgde een snelle mobilisatie van rijpe granulocyten en een toename van vroege granulocytenvoorlopers, vergezeld van versnelde celdeling, gevolgd door een geleidelijke toename van granulocyten afkomstig van onrijpe populaties.

Noodgranulopoëse is een onderdeel van de aangeboren immuunrespons die wordt geïnduceerd als reactie op infectieuze of inflammatoire uitdagingen.

Mislukte noodgranulopoëse bij Fancc(-/-) muizen ging gepaard met overmatige apoptose van HSC's en voorlopercellen in het beenmerg en verminderde HSC-functie.

Systemische bacteriële infectie induceert een hematopoëtisch responsprogramma genaamd "noodgranulopoëse", gekenmerkt door verhoogde de novo productie van neutrofielen in het beenmerg.

Onze studies tonen een voorheen onbekende rol van HoxA10 aan bij het beëindigen van noodgranulopoëse, wat wijst op een belangrijke bijdrage van Hox-eiwitten aan de aangeboren immuunrespons.

Als een microbiële infectie echter niet lokaal onder controle kan worden gehouden en zich ontwikkelt tot een levensbedreigende toestand, worden neutrofielen in grote hoeveelheden verbruikt en moet het hematopoëtische systeem zich snel aanpassen aan de verhoogde vraag door over te schakelen van rusttoestand naar noodgranulopoëse.

Dit omvat de sterk verhoogde de novo productie van neutrofielen, die het gevolg is van verhoogde proliferatie van myeloïde voorlopercellen in het beenmerg.

Noodgranulopoëse verwijst naar de verhoogde productie van neutrofielen in het beenmerg en hun vrijlating in de circulatie, geïnduceerd door ernstige infectie.

Noodgranulopoëse is een zeer belangrijke strategie om een efficiënt aantal neutrofielen te leveren als reactie op infectie.

We toonden eerder aan dat C/EBPβ, een transcriptiefactor die nodig is voor noodgranulopoëse, een cruciale rol speelt op het niveau van hematopoëtische stam-/voorlopercellen onder stresscondities.

In feite kan noodgranulopoëse (EG), een proces dat neutrofielenhomeostase reguleert bij inflammatoire aandoeningen en infecties, bij leukemische aandoeningen verkeerd verlopen, wat leidt tot verminderde neutrofielenaantallen.

Interferon consensus sequence-binding protein (Icsbp) is vereist voor het beëindigen van noodgranulopoëse, een episodisch proces verantwoordelijk voor granulocytenproductie als reactie op infecties en een sleutelelement van de aangeboren immuunrespons.

Granulocyten-coloniestimulerende factor (G-CSF) medieert "nood" granulopoëse tijdens infectie, een proces dat wordt nagebootst door klinisch gebruik van G-CSF, maar we begrijpen weinig van de intracellulaire signaalroutes die vraaggestuurde neutrofielenproductie reguleren.

Bovendien faalden embryo's waarbij pax9 functioneel werd verstoord door het injecteren van morpholino's erin te slagen het aantal neutrofielen te verhogen als reactie op pathogene bacteriën, wat suggereert dat Pax9 niet alleen essentieel is voor ontwikkelingsgranulopoëse maar ook voor noodgranulopoëse.

Noodgranulopoëse is een hematopoëtisch programma van stamcelgestuurde neutrofielenproductie dat wordt gebruikt om uitputting van immuuncellen na infectie tegen te gaan.

Infecties en ontstekingen veroorzaken neutrofielenverhogingen die worden ondersteund door een hematopoëtisch programma van versnelde granulopoëse, bekend als noodgranulopoëse.

Noodgranulopoëse is de verhoogde productie van neutrofielen door hematopoëtische stam- en voorlopercellen (HSPC's) bij infectie en wordt algemeen beschouwd als een homeostatisch mechanisme om uitgeputte leukocyten te vervangen.

We tonen aan dat stamcelgestuurde neutrofielenproductie optreedt als reactie op Shigella-infectie en vereist macrofaagonafhankelijke signalering door granulocyten-coloniestimulerende factor (Gcsf).


Wat was het overheersende rotavirusgenotype in het pre-vaccin tijdperk in Australië?

Answer: G1P[8] was het dominante genotype in Australië in het pre-vaccin tijdperk (1995-2006).

G1P[8] was het dominante genotype nationaal in het pre-vaccin tijdperk (1995-2006).

Van 1995 tot 2015 voerde het Australian Rotavirus Surveillance Program genotypische analyse uit op 13.051 rotavirus-positieve monsters van kinderen <5 jaar, opgenomen met acute gastro-enteritis.

In het pre-vaccin tijdperk was G1P[8] het meest voorkomend, variërend van 39% (411/1.057) tot 74% (527/709) per jaar.


Missense-mutaties in welke genen veroorzaken X-gebonden ontwikkelings- en epileptische encefalopathie?

Answer: GRIA3 missense-mutatie is de oorzaak van een X-gebonden ontwikkelings- en epileptische encefalopathie. Missense-varianten in het N-terminale domein van de A-isoform van FHF2/FGF13 veroorzaken ook een X-gebonden ontwikkelings- en epileptische encefalopathie.

GRIA3 missense-mutatie is de oorzaak van een X-gebonden ontwikkelings- en epileptische encefalopathie.

Wij rapporteren een patiënt met een hemizygote missense-variant c.2359 G > A (p.Glu787Lys) in het GRIA3-gen. Na een literatuuronderzoek hebben we ook klinische, elektrofysiologische, radiologische en genetische kenmerken van 19 patiënten met GRIA3-mutaties beoordeeld. RESULTATEN: Deze 26 maanden oude jongen had ontwikkelingsachterstand, vroeg optredende refractaire myoclonische epilepsie en niet-convulsieve refractaire status epilepticus. In gepubliceerde rapporten had 6 van de 19 patiënten met verschillende genotypen epilepsie, hoewel epilepsie en elektro-encefalogramkenmerken niet volledig waren gedefinieerd. Van de 6 patiënten had één gegeneraliseerde tonisch-clonische aanvallen, twee myoclonische en clonische gebeurtenissen (één had ook epileptische spasmen), en één atypische absences en myoclonische schokken. Informatie over het type epilepsie was niet beschikbaar voor 3 gevallen. Het begin van de epilepsie was vroeg in het leven en er was een mogelijke neiging tot myoclonische/clonische gebeurtenissen. De epilepsie was moeilijk te behandelen en de prognose is slecht. De ernst van de verstandelijke beperking varieerde van mild tot ernstig en werd variabel geassocieerd met bipolaire affectieve stoornis en autismespectrumstoornissen. Andere neurologische kenmerken waren hypotonie, asthenisch lichaamsbouw met weinig spiermassa en hyporeflexie. CONCLUSIE: Ons rapport breidt de kennis uit over het elektroklinische en moleculaire spectrum van GRIA3-varianten. Grotere onderzoeken zullen de prevalentie van epilepsie, het epileptische fenotype en syndromale kenmerken die ten grondslag liggen aan GRIA3-varianten beter definiëren.

Missense-varianten in het N-terminale domein van de A-isoform van FHF2/FGF13 veroorzaken een X-gebonden ontwikkelings- en epileptische encefalopathie.

Fibroblast-groeifactor-homologe factoren (FHFs) zijn intracellulaire eiwitten die voltage-gestuurde natriumkanalen (Nav) in de hersenen en andere weefsels reguleren. FHF-dysfunctie is in verband gebracht met neurologische aandoeningen, waaronder epilepsie. Hier beschrijven we twee broederparen en drie niet-verwante mannen die in de zuigelingenperiode presenteerden met therapieresistente focale aanvallen en ernstige ontwikkelingsachterstand. Whole-exome sequencing identificeerde hemi- en heterozygote varianten in het N-terminale domein van de A-isoform van FHF2 (FHF2A). Het X-gebonden FHF2-gen (ook bekend als FGF13) heeft alternatieve eerste exonen die meerdere eiwitisovormen produceren die verschillen in hun N-terminale sequentie. De varianten bevonden zich op sterk geconserveerde residuen in het FHF2A-inactivatie-deel dat concurreert met het intrinsieke snelle inactivatiemechanisme van Nav-kanalen. Functionele karakterisering van mutant FHF2A, co-geëxprimeerd met wild-type Nav1.6 (SCN8A), toonde aan dat mutant FHF2A-eiwitten het vermogen verloren om een snelle, langdurige blokkade van het kanaal te induceren, terwijl ze pro-excitatoire eigenschappen behielden. Deze gain-of-function-effecten zullen waarschijnlijk de neuronale excitabiliteit verhogen, wat consistent is met het epileptische potentieel van FHF2-varianten. Onze bevindingen tonen aan dat FHF2-varianten een oorzaak zijn van infantiele ontwikkelings- en epileptische encefalopathie en onderstrepen de cruciale rol van de FHF2A-isoform bij het reguleren van de functie van Nav-kanalen.