Wat zijn de samenstellende onderdelen van een Genomic Regulatory Block (GRB)?

Answer: GRB's worden overspannen door sterk geconserveerde niet-coderende elementen (HCNE's), hun ontwikkelingsregulerende doelwitgenen, en fylogenetisch en functioneel niet-verwante "bystander"-genen.

We vonden dat de grootste tussen zoogdieren en teleostvissen geconserveerde chromosomale segmenten worden overspannen door sterk geconserveerde niet-coderende elementen (HCNE's), hun ontwikkelingsregulerende doelwitgenen, en fylogenetisch en functioneel niet-verwante "bystander"-genen. Bystander-genen staan niet specifiek onder controle van de regulerende elementen die de doelwitgenen aansturen en worden tot expressie gebracht in patronen die verschillen van die van de doelwitgenen. Reporter-inserties distaal van zebravis ontwikkelingsregulerende genen pax6.1/2, rx3, id1, en fgf8 en miRNA-genen mirn9-1 en mirn9-5 herhalen de expressiepatronen van deze genen, zelfs als ze zich binnen of voorbij bystander-genen bevinden, wat suggereert dat het regulerende domein van een ontwikkelingsregulerend gen zich kan uitstrekken in en voorbij aangrenzende transcriptie-eenheden. We noemden deze chromosomale segmenten genomische regulerende blokken (GRB's).


Glecaprevir en Pibrentasvir worden gebruikt voor de behandeling van welke ziekte?

Answer: De combinatie van directwerkende antivirale middelen glecaprevir en pibrentasvir is effectief voor de behandeling van hepatitis C-virusinfectie.

Glecaprevir en pibrentasvir gedurende 12 weken voor hepatitis C-virus genotype 1 infectie en eerdere behandeling met directwerkende antivirale middelen.

Deze fase 2, open-label studie (MAGELLAN-1) evalueerde de werkzaamheid en veiligheid van glecaprevir (GLE) + pibrentasvir (PIB) ± ribavirine (RBV) bij patiënten met HCV genotype 1 die eerder virologisch gefaald hadden op een behandeling met HCV DAA-bevattende therapie.

CONCLUSIE: De combinatie van GLE en PIB was zeer effectief en goed verdragen bij patiënten met HCV genotype 1 infectie en eerdere mislukking van DAA-bevattende therapie; co-administratie van RBV verbeterde de werkzaamheid niet.

Glecaprevir en pibrentasvir leveren hoge responspercentages op bij patiënten met HCV genotype 1-6 zonder cirrose.

De werkzaamheid en veiligheid van 8- en 12-weekse behandelingen met glecaprevir (ABT-493; NS3/4A proteaseremmer) en pibrentasvir (ABT-530; NS5A remmer) werden geëvalueerd bij niet-cirrhotische patiënten met chronische HCV genotype 1-6 infectie.

CONCLUSIES: Glecaprevir plus pibrentasvir werd goed verdragen en behaalde hoge percentages van aanhoudende virologische respons bij patiënten met HCV genotypes 1-6 zonder cirrose na 8- of 12-weekse behandelingsduur. SAMENVATTING VOOR LEKEN: De combinatie van directwerkende antivirale middelen glecaprevir en pibrentasvir vormt een eenmaal daagse, volledig orale, pangenotypische behandeling voor HCV genotype 1-6 infectie.

Glecaprevir en pibrentasvir zijn directwerkende antivirale middelen die worden ontwikkeld als combinatietherapie voor de behandeling van chronische hepatitis C-virusinfectie.

De combinatie van glecaprevir (voorheen ABT-493), een niet-structurele protease remmer NS3/4A, en pibrentasvir (voorheen ABT-530), een NS5A proteïne remmer, wordt ontwikkeld als behandeling voor HCV genotype 1 tot 6 infectie.

<b>ACHTERGROND EN DOELSTELLING</b>: Glecaprevir en pibrentasvir zijn pangenotypische directwerkende antivirale middelen voor de behandeling van chronische hepatitis C-virusinfectie.

ACHTERGROND EN DOELSTELLING: Glecaprevir en pibrentasvir zijn pangenotypische directwerkende antivirale middelen voor de behandeling van chronische hepatitis C-virusinfectie.

Vier patiënten stopten voortijdig met de behandeling vanwege bijwerkingen; drie van deze patiënten hadden een aanhoudende virologische respons.
CONCLUSIES: Behandeling met glecaprevir en pibrentasvir gedurende 12 weken resulteerde in een hoog percentage aanhoudende virologische respons bij patiënten met stadium 4 of 5 chronische nierziekte en HCV-infectie.

Dit artikel vat de mijlpalen samen in de ontwikkeling van glecaprevir/pibrentasvir die leidden tot de eerste wereldwijde goedkeuring in de EU en de daaropvolgende goedkeuring in de VS voor chronische HCV-infectie.<br>

We evalueerden de veiligheid en werkzaamheid van 8 en 12 weken behandeling met glecaprevir/pibrentasvir bij patiënten met HCV genotype 2, 4, 5 of 6 infectie zonder cirrose in 3 afzonderlijke fase 3 studies.
METHODE: We voerden 2 open-label, single-arm studies uit (SURVEYOR-II, Deel 4 en ENDURANCE-4) en een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie (ENDURANCE-2).

Bij patiënten die glecaprevir/pibrentasvir gedurende 12 weken kregen, waren de SVR12-percentages 99,5% (95% BI, 98,5-100) bij degenen geïnfecteerd met HCV genotype 2 en 99% (95% BI, 97,6-100) bij degenen geïnfecteerd met HCV genotype 4, 5 of 6.

Co-administratie van glecaprevir 400 mg verhoogde de steady-state C en AUC waarden van pibrentasvir 120 en 40 mg met 2,9-6,3 keer, en co-administratie van glecaprevir 700 mg verhoogde de steady-state C en AUC waarden van pibrentasvir 160 mg tot maximaal zeven keer de waarden wanneer pibrentasvir alleen werd toegediend.

We voerden een multicenter, open-label, fase 3 studie uit om de werkzaamheid en veiligheid te evalueren van behandeling met de combinatie van de NS3/4A proteaseremmer glecaprevir en de NS5A remmer pibrentasvir gedurende 12 weken bij volwassenen met HCV genotype 1, 2, 3, 4, 5 of 6 infectie en tevens gecompenseerde leverziekte (met of zonder cirrose) met ernstige nierinsufficiëntie, afhankelijkheid van dialyse, of beide.


Wat is het medicijndoelwit voor Belsomra?

Answer: Belsomra is een dubbele orexine-receptorantagonist voor zowel de Ox1- als Ox2-receptoren

Suvorexant (Belsomra®) is een nieuw sedatief hypnoticum dat wordt voorgeschreven om de slaap te bevorderen bij patiënten met slapeloosheid. Het is het eerste van een nieuwe klasse geneesmiddelen die worden geclassificeerd als dubbele orexine-receptorantagonisten (DORA's).

dubbele orexine-receptorantagonist suvorexant (Belsomra®) voor de behandeling van slapeloosheid als een veelbelovend teken van het potentiële klinische nut van orexine-gebaseerde therapieën voor de behandeling van verslaving

Suvorexant (Belsomra®) is een dubbele orexine-receptorantagonist die is goedgekeurd voor de behandeling van slapeloosheid.

Suvorexant is een dubbele orexine-receptoragonist en is momenteel goedgekeurd voor de behandeling van slapeloosheid in de Verenigde Staten en Japan

Suvorexant (Belsomra(®)), een eersteklas, oraal actief dubbele orexine-1 receptor en orexine-2 receptor antagonist, is ontwikkeld door Merck voor de behandeling van slapeloosheid.

Tot slot kijken we vooruit naar het volgende decennium van onderzoek op dit gebied, waarbij we de recente FDA-goedkeuring van de dubbele orexine-receptorantagonist suvorexant (Belsomra) benadrukken

Uitgaande van suvorexant (handelsnaam Belsomra), hebben we met succes interessante sjablonen geïdentificeerd die leiden tot krachtige dubbele orexine-receptorantagonisten (DORA's) via een scaffold-hopping benadering.

Verbinding 80 c [{(1S,6R)-3-(6,7-difluoroquinoxalin-2-yl)-3,8-diazabicyclo[4.2.0]octan-8-yl}(4-methyl-[1,1'-biphenyl]-2-yl)methanon] is een krachtige en selectieve DORA die de stimulerende effecten van orexinepeptiden OXA en OXB remt op zowel Ox1 als Ox2.

Suvorexant is een dubbele orexine-receptorantagonist (DORA) die beschikbaar is voor de behandeling van slapeloosheid.

Suvorexant (MK-4305, Belsomra®) is een eersteklas dubbele orexine-receptorantagonist die is goedgekeurd in de VS en Japan voor de behandeling van slapeloosheid

Suvorexant (Belsomra) is de eerste dubbele orexine-receptorantagonist die is goedgekeurd in de VS en Japan en heeft aangetoond effectief te zijn in het verkorten van de inslaaptijd en het verlengen van de totale slaaptijd.


Kan canagliflozine euglycemische diabetische ketoacidose veroorzaken?

Answer: Ja, het gebruik van canagliflozine kan euglycemische diabetische ketoacidose veroorzaken. In mei 2015 gaf de FDA een waarschuwing uit over ketoacidose bij het gebruik van de medicijnklasse van natrium-glucose cotransporter-2 (SGLT-2) remmers.

CASUSRAPPORT: We presenteren een geval van een 57-jarige vrouw met type 2 diabetes mellitus die een combinatie van canagliflozine en metformine gebruikte en zich presenteerde met progressieve verwardheid gedurende de voorgaande 2 dagen. Haar onderzoek toonde een metabole acidose met een anion gap van 38 en een veneuze serum pH van 7,08. De serumglucose was 168 mg/dL. De urinalyse toonde glucose >500 mg/dL en ketonen van 80 mg/dL. Verdere evaluatie toonde een verhoogde serum osmolaliteit van 319 mOsm/kg en een acetonconcentratie van 93 mg/dL. Ze werd behandeld met intraveneuze insuline en vocht, en de metabole afwijkingen en haar verwarde toestand verdwenen binnen 36 uur. Dit was de eerste episode van diabetische ketoacidose (DKA) voor deze patiënt. WAAROM MOET EEN SPOEDARTS HIERVAN OP DE HOOGTE ZIJN?: Diabetische patiënten die SGLT2-remmers gebruiken lopen risico op ketoacidose. Door de renale glucosurie-eigenschappen van deze medicijnen kunnen zij ketoacidose ontwikkelen met slechts milde verhogingen van de serumglucose, wat de diagnose kan bemoeilijken.

Euglycemische diabetische ketoacidose met aanhoudende diurese behandeld met canagliflozine.

Hier rapporteren wij het geval van een 27-jarige Aziatische vrouw met type 2 diabetes die behandeld werd met een SGLT2-remmer (canagliflozine) en die euglycemische diabetische ketoacidose en aanhoudende diurese ontwikkelde zonder hyperglykemie.

Canagliflozine verhoogde het risico op amputaties en het aantal fracturen in de CANVAS-studie, hoewel meer gegevens nodig zijn voordat definitieve conclusies kunnen worden getrokken. Het risico op euglycemische diabetische ketoacidose lijkt minimaal te zijn wanneer de medicijnen correct worden voorgeschreven.

Ernstige ketoacidose geassocieerd met canagliflozine (Invokana): een veiligheidsprobleem.

Er zijn echter enkele ernstige bijwerkingen gemeld, waaronder ernstige anion gap metabole acidose en euglycemische diabetische ketoacidose (DKA).

Momenteel heeft de Food and Drug Administration (FDA) slechts drie medicijnen (canagliflozine, dapagliflozine en empagliflozine) in deze medicijnklasse goedgekeurd voor de behandeling van type 2 diabetes. In mei 2015 gaf de FDA een waarschuwing uit over ketoacidose bij het gebruik van deze medicijnklasse.

Niet-convulsieve status epilepticus bij oudere patiënten die SSRI's gebruiken; euglycemische diabetische ketoacidose geassocieerd met canagliflozinegebruik bij een patiënt met type 1 diabetes; duloxetine-geïnduceerde galactorroe; canagliflozine-geassocieerde ernstige hypercalciëmie en hypernatriëmie; vemurafenib-geïnduceerd Fanconi-syndroom.

Euglycemische diabetische ketoacidose bij een 27-jarige vrouwelijke patiënt met type 1 diabetes behandeld met de natrium-glucose cotransporter-2 (SGLT2) remmer canagliflozine.

Wij rapporteren een actueel geval van atypische euglycemische diabetische ketoacidose bij een patiënt met type 1 diabetes behandeld met de SGLT-2 remmer canagliflozine.

Euglycemische ketoacidose trad niet opnieuw op bij onze patiënt na het stoppen met canagliflozine.

Euglycemische diabetische ketoacidose met aanhoudende glucosurie geassocieerd met de natrium-glucose cotransporter-2 canagliflozine.

In dit artikel presenteren we een geval van een 50-jarige vrouw met type 2 diabetes die euglycemische DKA ontwikkelde na het starten van therapie met canagliflozine.

SGLT2-remmers zoals canagliflozine kunnen patiënten niet alleen predisponeren voor diabetische ketoacidose, maar ook voor aanhoudende glucosurie.

We presenteren een geval van euglycemische diabetische ketoacidose secundair aan canagliflozine bij een patiënt met type 2 diabetes.<br>

CONCLUSIE Behandeling met canagliflozine werd geassocieerd met de ontwikkeling van euglycemische ketoacidose.


Wat is CellMaps?

Answer: CellMaps is een HTML5 open-source webtool die het mogelijk maakt om biologische netwerken weer te geven, te bewerken, te verkennen en te analyseren, evenals metadata erin te integreren.

CellMaps is een HTML5 open-source webtool die het mogelijk maakt om biologische netwerken weer te geven, te bewerken, te verkennen en te analyseren, evenals metadata erin te integreren. Berekeningen en analyses worden op afstand uitgevoerd op high-end servers, en alle functionaliteiten zijn beschikbaar via RESTful webservices. CellMaps kan eenvoudig in elke webpagina worden geïntegreerd met behulp van een beschikbare JavaScript API.

<b>ONGETAGD</b>: : CellMaps is een HTML5 open-source webtool die het mogelijk maakt om biologische netwerken weer te geven, te bewerken, te verkennen en te analyseren, evenals metadata erin te integreren.

ONGETAGD: : CellMaps is een HTML5 open-source webtool die het mogelijk maakt om biologische netwerken weer te geven, te bewerken, te verkennen en te analyseren, evenals metadata erin te integreren.

ONGETAGD : CellMaps is een HTML5 open-source webtool die het mogelijk maakt om biologische netwerken weer te geven, te bewerken, te verkennen en te analyseren, evenals metadata erin te integreren.


Is er een verband tussen het syndroom van Klinefelter en borstkanker?

Answer: Ja, het syndroom van Klinefelter wordt geassocieerd met een verhoogd risico op mannelijke borstkanker. Andere risicofactoren voor mannelijke borstkanker zijn een positieve familiegeschiedenis en mutaties in BRCA1 en vooral BRCA2.

Screening op borstkanker bij man-naar-vrouw transseksuelen moet worden uitgevoerd bij degenen met aanvullende risicofactoren (bijv. familiegeschiedenis, BRCA2-mutatie, syndroom van Klinefelter) en moet beschikbaar zijn voor degenen die screening wensen, bij voorkeur binnen een klinische studie.

Het syndroom van Klinefelter (OR = 24,7; 95% CI = 8,94 tot 68,4) en gynecomastie (OR = 9,78; 95% CI = 7,52 tot 12,7) waren ook statistisch significant geassocieerd met risico, relaties die onafhankelijk waren van BMI.

Risicofactoren voor mannelijke borstkanker tonen een sterke associatie met BRCA2-mutaties, evenals met het syndroom van Klinefelter.

De belangrijkste risicofactoren zijn: mutaties in de genen BRCA1 en 2, het syndroom van Klinefelter, alcohol, leverziekte, obesitas.

Hoewel de etiologie nog onduidelijk is, zijn constitutionele, omgevings-, hormonale (afwijkingen in de oestrogeen/androgenenbalans) en genetische (positieve familiegeschiedenis, syndroom van Klinefelter, mutaties in BRCA1 en vooral BRCA2) risicofactoren reeds bekend.

De grootste studie vond een 19,2- en 57,8-voudige toename in incidentie en mortaliteit, respectievelijk, met bijzonder hoge risico's onder 47,XXY-mosaiëken.

CONCLUSIES: Aanvullende goed ontworpen epidemiologische studies zijn nodig om te verduidelijken welke patiënten met KS een hoog risico lopen op het ontwikkelen van MBC en om onderscheid te maken tussen mogelijke predisponerende factoren, inclusief veranderde endogene hormonen.

Belangrijke risicofactoren voor het ontwikkelen van mannelijke BC omvatten klinische aandoeningen met hormonale onevenwichtigheden (overschot aan oestrogeen of een tekort aan testosteron zoals gezien bij patiënten met het syndroom van Klinefelter) en een positieve familiegeschiedenis van borstkanker.

Patiënten met het 47,XXY-karyotype (syndroom van Klinefelter) lijken een verhoogd risico te hebben op het ontwikkelen van kanker, vooral mannelijke borstkanker, kiemceltumoren en non-Hodgkin-lymfomen, maar zelden acute myeloïde leukemie.

Borstkanker bij een patiënt met het syndroom van Klinefelter is gerapporteerd.

De verhoogde omzetting van testosteron naar estradiol bij therapie met androgenen kan verantwoordelijk zijn voor de ontwikkeling van borstkanker bij het syndroom van Klinefelter.

Patiënten met een 47,XXY-karyotype (syndroom van Klinefelter) lijken een verhoogd risico te hebben op het ontwikkelen van kanker, vooral mannelijke borstkanker en kiemceltumoren, maar zelden kwaadaardige hematologische aandoeningen.

De frequenties van diabetes mellitus, borstkanker en kiemcelneoplasie nemen toe bij het syndroom van Klinefelter.

Er is echter bewijs dat mannen met het syndroom van Klinefelter een verhoogd risico op borstkanker hebben dat ongeveer drie procent benadert.

Het syndroom van Klinefelter is consequent geassocieerd met borstkanker bij mannen (MBC).
CASUSRAPPORT: We rapporteren een 54-jarige man die werd gediagnosticeerd met synchroon bilaterale borstkanker met het syndroom van Klinefelter.

Belangrijke genetische factoren die geassocieerd zijn met een verhoogd risico op borstkanker bij mannen omvatten BRCA2-mutaties, waarvan wordt aangenomen dat ze het merendeel van de erfelijke borstkanker bij mannen verklaren, het syndroom van Klinefelter en een positieve familiegeschiedenis.

Mensen met het syndroom van Klinefelter hebben een verhoogd risico op systemische lupus erythematosus, borstkanker, non-Hodgkin-lymfoom en longkanker.

CONCLUSIES Deze resultaten ondersteunen een hormonale etiologie voor borstkanker bij mannen en voor prostaatkanker en suggereren dat mannen met het syndroom van Klinefelter mogelijk aanzienlijk verhoogde risico's hebben op non-Hodgkin-lymfoom, borstkanker en mogelijk longkanker.

Vergeleken met de algemene bevolking hadden mannen met het syndroom van Klinefelter een hogere mortaliteit door longkanker (SMR = 1,5, 95% CI = 1,0 tot 2,0), borstkanker (SMR = 57,8, 95% CI = 18,8 tot 135,0) en non-Hodgkin-lymfoom (SMR = 3,5, 95% CI = 1,6 tot 6,6) en een lagere mortaliteit door prostaatkanker (SMR = 0, 95% CI = 0 tot 0,7).

Het syndroom van Klinefelter, waarbij patiënten het XXY-chromosoom dragen, kan aanwezig zijn bij mannen met borstkanker; om deze reden ontwikkelen zij vaak gynecomastie.<br>

Deze resultaten ondersteunen een hormonale etiologie voor borstkanker bij mannen en voor prostaatkanker en suggereren dat mannen met het syndroom van Klinefelter mogelijk aanzienlijk verhoogde risico's hebben op non-Hodgkin-lymfoom, borstkanker en mogelijk longkanker.|


Welke R-pakketten zijn ontwikkeld voor het ontdekken van mutatiesignaturen bij kanker?

Answer: signeR: een empirische Bayesiaanse benadering voor het ontdekken van mutatiesignaturen. Mutatiesignaturen kunnen worden gebruikt om de oorsprong van kanker te begrijpen en bieden een unieke mogelijkheid om tumortypen te groeperen die dezelfde oorsprong delen en het resultaat zijn van vergelijkbare processen. Deze signaturen zijn geïdentificeerd uit high-throughput sequencing data die zijn verkregen uit kankergenomen door gebruik te maken van non-negatieve matrixfactorisatie (NMF) technieken. Het extraheren van mutatiesignaturen uit high-throughput data blijft een uitdagende taak.RESULTATEN: Hier presenteren we een nieuwe methode voor de statistische schatting van mutatiesignaturen gebaseerd op een empirische Bayesiaanse behandeling van het NMF-model.

signeR: een empirische Bayesiaanse benadering voor het ontdekken van mutatiesignaturen.

Mutatiesignaturen kunnen worden gebruikt om de oorsprong van kanker te begrijpen en bieden een unieke mogelijkheid om tumortypen te groeperen die dezelfde oorsprong delen en het resultaat zijn van vergelijkbare processen. Deze signaturen zijn geïdentificeerd uit high-throughput sequencing data die zijn verkregen uit kankergenomen door gebruik te maken van non-negatieve matrixfactorisatie (NMF) technieken. Huidige methoden gebaseerd op optimalisatietechnieken zijn sterk gevoelig voor initiële condities vanwege de hoge dimensionaliteit en niet-convexiteit van het NMF-paradigma. In deze context is een belangrijke vraag het bepalen van het daadwerkelijke aantal signaturen dat de data het beste vertegenwoordigt. Het extraheren van mutatiesignaturen uit high-throughput data blijft een uitdagende taak.RESULTATEN: Hier presenteren we een nieuwe methode voor de statistische schatting van mutatiesignaturen gebaseerd op een empirische Bayesiaanse behandeling van het NMF-model. Terwijl minimale interventie van de gebruiker vereist is, pakt onze methode de bepaling van het aantal signaturen direct aan als een modelselectieprobleem. Daarnaast introduceren we twee nieuwe concepten van significante klinische relevantie voor het evalueren van het mutatieprofiel. De voordelen van onze benadering worden aangetoond door de analyse van echte en synthetische data. De laatste wordt gebruikt om onze benadering te vergelijken met twee alternatieve methoden die het meest worden gebruikt in de literatuur en met dezelfde NMF-parameterisatie als hier gehanteerd. Onze benadering is robuust voor initiële condities en nauwkeuriger dan concurrerende alternatieven. Het schat ook het correcte aantal signaturen, zelfs wanneer andere methoden falen. Resultaten op echte data komen goed overeen met de huidige kennis.BESCHIKBAARHEID EN IMPLEMENTATIE: signeR is geïmplementeerd in R en C++, en is beschikbaar als een R-pakket op http://bioconductor.org/packages/signeR

Kankers ontstaan als gevolg van somatisch verworven veranderingen in het DNA van kankercellen. Naast de mutaties die een groeivoordeel geven, accumuleren kankergenomen een groot aantal somatische mutaties als gevolg van normale DNA-schade en herstelprocessen, evenals carcinogene blootstellingen of kankergerelateerde afwijkingen in het DNA-onderhoudsmechanisme. Deze mutagene processen produceren vaak karakteristieke mutatiepatronen, zogenaamde mutatiesignaturen. De decompositie van het mutatiecatalogus van een kankergenoom in mutaties die overeenkomen met dergelijke signaturen kan waardevolle informatie verschaffen over de etiologie van kanker. Echter, de resultaten van verschillende decompositiemethoden zijn niet altijd consistent. Daarom moet men niet alleen in staat zijn om het mutatieprofiel van een patiënt in signaturen te decomponeren, maar ook de nauwkeurigheid van zo'n decompositie vaststellen.Resultaten: We stelden twee complementaire manieren voor om vertrouwen en stabiliteit van decompositieresultaten te meten en pasten deze toe om mutatiesignaturen in borstkankergenomen te analyseren. We identificeerden zowel zeer stabiele als sterk instabiele signaturen, evenals signaturen die eerder niet met borstkanker werden geassocieerd. We leverden ook extra ondersteuning voor de nieuwe signaturen. Onze resultaten benadrukken het belang van het beoordelen van het vertrouwen en de stabiliteit van afgeleide signatuurbijdragen.Beschikbaarheid: Alle in dit artikel ontwikkelde tools zijn geïmplementeerd in een R-pakket, genaamd SignatureEstimation, dat beschikbaar is via https://www.ncbi.nlm.nih.gov/CBBresearch/Przytycka/index.cgi#signatureestimation.

Recente vooruitgangen in sequencingtechnologieën hebben de productie van enorme hoeveelheden data over somatische mutaties uit kankergenomen mogelijk gemaakt. Deze data hebben geleid tot de detectie van karakteristieke patronen van somatische mutaties of "mutatiesignaturen" met een ongekende resolutie, met potentieel voor nieuwe inzichten in de oorzaken en mechanismen van tumorvorming. Hier presenteren we nieuwe methoden voor het modelleren, identificeren en visualiseren van dergelijke mutatiesignaturen. Onze methoden vereenvoudigen mutatiesignatuurmodellen aanzienlijk vergeleken met bestaande benaderingen, door het aantal parameters met orde van grootte te verminderen terwijl de contextuele factoren (bijv. het aantal flankbasen) die worden meegenomen toenemen. Dit verbetert zowel de sensitiviteit als de robuustheid van afgeleide signaturen. We bieden ook een nieuwe intuïtieve manier om de signaturen te visualiseren, analoog aan het gebruik van sequentielogo's om transcriptiefactorbindingsplaatsen te visualiseren. We illustreren onze nieuwe methode met somatische mutatiedata van urotheelcarcinoom van de bovenste urinewegen en een grotere dataset van 30 diverse kankertypen. De resultaten illustreren verschillende belangrijke kenmerken van onze methoden, waaronder het vermogen van onze nieuwe visualisatietool om de belangrijkste kenmerken van elke signatuur duidelijk te benadrukken, de verbeterde robuustheid van signatuurschattingen bij kleine steekproefgroottes, en meer gedetailleerde inferentie van signatuureigenschappen zoals strengbiases en sequentiecontexteffecten op de basen twee posities 5' van de gemuteerde plaats. Het algemene kader van ons werk is gebaseerd op probabilistische modellen die nauw verbonden zijn met "mixed-membership modellen" die veel worden gebruikt in populatiegenetische admixtuuranalyse en in machine learning voor documentclustering. We stellen dat het herkennen van deze relaties het begrip van mutatiesignatuurextractieproblemen kan verbeteren en manieren suggereert om de statistische methoden verder te verbeteren. Onze methoden zijn geïmplementeerd in een R-pakket pmsignature (https://github.com/friend1ws/pmsignature) en een webapplicatie beschikbaar op https://friend1ws.shinyapps.io/pmsignature_shiny/.

SomaticSignatures: het afleiden van mutatiesignaturen uit enkelvoudige-nucleotidevarianten.

Mutatiesignaturen zijn patronen in het voorkomen van somatische enkelvoudige-nucleotidevarianten die onderliggende mutatieprocessen kunnen weerspiegelen. Het SomaticSignatures-pakket biedt flexibele, interoperabele en gebruiksvriendelijke tools die dergelijke signaturen identificeren in kanker sequencing data. Het faciliteert grootschalige, dataset-overstijgende schattingen van mutatiesignaturen, implementeert bestaande methoden voor patroonontbinding, ondersteunt uitbreiding via door gebruikers gedefinieerde benaderingen en integreert met bestaande Bioconductor-workflows.BESCHIKBAARHEID EN IMPLEMENTATIE: Het R-pakket SomaticSignatures is beschikbaar als onderdeel van het Bioconductor-project. De documentatie biedt aanvullende details over de methoden en demonstreert toepassingen op biologische datasets.

Resultaten op echte data komen goed overeen met de huidige kennis.
BESCHIKBAARHEID EN IMPLEMENTATIE: signeR is geïmplementeerd in R en C++, en is beschikbaar als een R-pakket op http://bioconductor.org/packages/signeR CONTACT: itojal@cipe.accamargo.org.br Aanvullende informatie: Aanvullende data zijn beschikbaar op Bioinformatics online.

signeR is geïmplementeerd in R en C++, en is beschikbaar als een R-pakket op http://bioconductor.org/packages/signeR CONTACT: itojal@cipe.accamargo.org.br Aanvullende informatie: Aanvullende data zijn beschikbaar op Bioinformatics online.|


Volgens richtlijnen is insulineresistentie één risicofactor bij de diagnose van het metabool syndroom, noem nog 3 andere risicofactoren.

Answer: Het metabool syndroom (MetS) wordt over het algemeen gedefinieerd als een cluster van metabool gerelateerde cardiovasculaire risicofactoren die vaak geassocieerd worden met insulineresistentie, verhoogde bloeddruk en buikobesitas.

Het metabool syndroom (MetS) is een verzameling klinische aandoeningen, waaronder centrale obesitas, hypertensie, glucose-intolerantie en dyslipidemie.

Het metabool syndroom (MetS) wordt over het algemeen gedefinieerd als een cluster van metabool gerelateerde cardiovasculaire risicofactoren die vaak geassocieerd worden met insulineresistentie, verhoogde bloeddruk en buikobesitas.

Het metabool syndroom, gedefinieerd als een cluster van obesitas, hypertensie, dyslipidemie en insulineresistentie/glucose-intolerantie, is geïdentificeerd als een belangrijke risicofactor voor coronaire hartziekte bij vrouwen.

Het metabool syndroom is een cluster van aandoeningen die synergistisch het risico op hart- en vaatziekten, type 2 diabetes en voortijdige sterfte verhogen. De componenten zijn buikobesitas, verstoorde glucosemetabolisme, dyslipidemie en hypertensie.

MetS wordt klinisch herkend door talrijke constitutieve kenmerken, waaronder buikobesitas, hypertensie, dyslipidemie (verhoogde triglyceriden, laag HDL-cholesterol) en hyperglykemie.

Buikobesitas wordt vaak geassocieerd met een verzameling metabole stoornissen die verhoogde bloeddruk, karakteristieke lipidenafwijkingen (laag HDL-cholesterol en hoge triglyceriden) en verhoogde nuchtere glucose omvatten, met een onderliggende situatie van insulineresistentie, wat is gedefinieerd als metabool syndroom.

De aanwezigheid van 3 of meer van de volgende 5 componenten (buikobesitas, hypertriglyceridemie, laag HDL-cholesterol, hypertensie en hoge nuchtere bloedglucose) maakt de diagnose metabool syndroom mogelijk.

Het metabool syndroom heeft 5 criteria: centrale obesitas, hypertriglyceridemie, laag HDL-cholesterol, nuchtere hyperglykemie en hypertensie.

Het metabool syndroom is een constellatie van onderling gerelateerde metabole risicofactoren waaronder buikobesitas, atherogene dyslipidemie, verhoogde bloeddruk, verhoogd plasmaglucoseniveau en prothrombotische en pro-inflammatoire toestanden die atherosclerotische hart- en vaatziekten bevorderen en het risico op type 2 diabetes mellitus verhogen.

De tailleomtrekgrenzen voor het diagnosticeren van het metabool syndroom (zoals gedefinieerd volgens de nieuwe geharmoniseerde richtlijnen), insulineresistentie, dysglykemie, hypertensie en dyslipidemie werden verkregen met behulp van ROC-curveanalyse.

Het metabool syndroom is een complexe associatie van verschillende risicofactoren waaronder insulineresistentie, dyslipidemie en essentiële hypertensie.

Insulineresistentiesyndroom (vaak aangeduid als syndroom X of het metabool syndroom) is een clustering van metabole, atheromateuze risicofactoren, waaronder hypertriglyceridemie, hyperinsulinemie, hypertensie, hypercholesterolemie en obesitas.

Het metabool syndroom is een clustering van risicofactoren die een individu vatbaar maken voor cardiovasculaire morbiditeit en mortaliteit. Er is algemene consensus over de belangrijkste componenten van het syndroom (glucose-intolerantie, obesitas, verhoogde bloeddruk en dyslipidemie [verhoogde triglyceriden, lage HDL-cholesterolwaarden]).

Metabool syndroom (MS) verwijst naar de clustering van cardiometabole risicofactoren - waaronder buikobesitas, hyperglykemie, dyslipidemie en verhoogde bloeddruk.

Het metabool syndroom is een constellatie van risicofactoren waaronder glucose dysregulatie, centrale obesitas, dyslipidemie en hypertensie.

Insulineresistentiesyndroom (IRS), ook wel syndroom X genoemd, is een kenmerkende constellatie van risicofactoren voor de ontwikkeling van type 2 diabetes mellitus en hart- en vaatziekten. De kenmerken van het syndroom zijn glucose-intolerantie, hyperinsulinemie, een karakteristieke dyslipidemie (hoge triglyceriden; laag HDL-cholesterol en kleine, dichte LDL-cholesterol), obesitas, vetverdeling in het bovenlichaam, hypertensie en verhoogde prothrombotische en antifibrinolytische factoren.

"Het metabool syndroom" is de naam voor een clustering van risicofactoren voor hart- en vaatziekten en type 2 diabetes die van metabole oorsprong zijn. Deze risicofactoren bestaan uit atherogene dyslipidemie, verhoogde bloeddruk, verhoogd plasmaglucose, een prothrombotische toestand en een pro-inflammatoire toestand.

Metabool Syndroom X is een klinische entiteit die de volgende factoren omvat: diabetes mellitus, arteriële hypertensie, hoge triglyceridenwaarden en/of lage HDL-cholesterolwaarden, centrale obesitas en microalbuminurie.

Metabool syndroom, veroorzaakt door genetische, hormonale en leefstijlfactoren zoals obesitas, fysieke inactiviteit en bepaalde voedingsoverschotten. Deze aandoening wordt gekenmerkt door de clustering van insulineresistentie en hyperinsulinemie, en wordt vaak geassocieerd met dyslipidemie (atherogeen plasmolipidenprofiel), essentiële hypertensie, abdominale (viscerale) obesitas, glucose-intolerantie of niet-insulineafhankelijke diabetes mellitus en een verhoogd risico op cardiovasculaire gebeurtenissen.


Stille allosterische modulatie van mGluR5 is een vorm van behandeling voor welke ziekte?

Answer: stille allosterische modulatie van mGluR5 belooft een ziekte-modificerende interventie voor AD te zijn met een breed therapeutisch venster.

stille allosterische modulatie van mGluR5 belooft een ziekte-modificerende interventie voor AD te zijn met een breed therapeutisch venster.

In hersenhomogenaten met Aβo wordt de interactie tussen PrP(C) en mGluR5 omgekeerd door mGluR5-gerichte antagonisten of antilichamen gericht tegen het PrP(C)-segment van aminozuren 91-153. Stille allosterische modulatoren van mGluR5 veranderen de Glu- of basale mGluR5-activiteit niet, maar verstoren de door Aβo geïnduceerde interactie van mGluR5 met PrP(C)

De hier beschreven assays hebben het potentieel om nieuwe verbindingen te identificeren en te ontwikkelen die de interactie tussen PrP(C) en mGluR5 remmen, welke een cruciale rol speelt in de pathogenese van de ziekte van Alzheimer door het signaal van extracellulair Aβo naar het cytosol over te brengen.

Stille allosterische modulatie van mGluR5 behoudt glutamaatsignalering terwijl het Alzheimer-muizenfenotypes herstelt.

Onze gegevens tonen aan dat de rol van mGluR5 in Aβo-afhankelijke AD-fenotypes gescheiden is van zijn rol in glutamaatsignalering en dat stille allosterische modulatie van mGluR5 belooft een ziekte-modificerende AD-interventie te zijn met een breed therapeutisch venster.


Wat zijn checkpointremmers?

Answer: Monoklonale antilichamen die immuuncheckpoint blokkeren worden geprezen als een veelbelovende therapeutische benadering in de klinische oncologie. Deze mAbs vallen de kwaadaardige cellen niet direct aan zoals de meeste anticancermAbs; in plaats daarvan versterken ze de antitumorrespons van het immuunsysteem door zich te richten op immuunregulerende routes.

Monoklonale antilichamen die immuuncheckpoint blokkeren worden geprezen als een veelbelovende therapeutische benadering in de klinische oncologie. Deze mAbs vallen de kwaadaardige cellen niet direct aan zoals de meeste anticancermAbs; in plaats daarvan versterken ze de antitumorrespons van het immuunsysteem door zich te richten op immuunregulerende routes.

Deze middelen van de volgende generatie met nieuwe werkingsmechanismen evenals gerichte therapieën worden zowel in preklinische als klinische settings gebruikt voor patiënten met myeloom. Deze middelen omvatten monoklonale antilichamen, deacetylaseremmers, kinase-remmers, middelen die verschillende signaalroutes beïnvloeden, immuuncheckpointremmers en andere gerichte therapieën.

Immuuncheckpointremmers kunnen van cruciaal belang zijn voor het ontwerp van toekomstige immunotherapiebenaderingen bij de behandeling van GBM.

Immuuncheckpointremmers moeten worden beschouwd als een veelbelovende behandelingsoptie bij GBM.

Immuuncheckpointremmers worden nu als monotherapieën gebruikt in de huidige praktijk voor de behandeling van gevorderde niet-kleincellige longkanker (NSCLC), terwijl combinaties van verschillende remmers worden geëvalueerd in klinische onderzoeken.

Checkpoint-antilichaamremmers, zoals anti-PD-1/PD-L1, zijn een nieuwe klasse remmers die functioneren als een tumorsuppressiefactor via modulatie van de interactie tussen immuuncellen en tumorcellen.

De recente successen van immuuncheckpointgerichte therapieën bij de behandeling van kankerpatiënten hebben geleid tot een hernieuwde interesse in het richten op deze routes bij chronisch geïnfecteerde patiënten.

Deze checkpointblokkers worden snel een zeer veelbelovende kankertherapeutische benadering die opmerkelijke antitumorresponsen oplevert met beperkte bijwerkingen.

Het overleven van tumoren wordt in verschillende gevallen ondersteund door checkpointimmunomodulatie om het onevenwicht tussen immuunsurveillance en kanker celproliferatie te behouden.

Checkpointremmers hebben veelbelovende activiteit bij verschillende solide tumoren en hebben een gunstig toxiciteitsprofiel aangetoond.

De behandeling van melanoom ontwikkelt zich snel in de afgelopen jaren. Patiënten met BRAFv600-mutaties kunnen worden behandeld met een combinatie van een BRAF-remmer en een MEK-remmer. Patiënten met BRAF wild-type tumoren en BRAFv600 gemuteerde tumoren kunnen worden behandeld met immunotherapie, d.w.z. checkpointremmers.

Tot nu toe zag de prognose van gevorderde maagkanker er somber uit; daarom is de zoektocht naar nieuwere en betere benaderingen voor deze dodelijke ziekte een strategisch doelwit geweest voor kankeronderzoekers. In de afgelopen jaren zijn belangrijke immunobiologische aspecten van de tumor onthuld met het daaropvolgende voorstel van immuuncheckpointremmers om deze routes te targeten.

Remmende receptoren op immuunsysteemcellen reageren op membraan-gebonden en oplosbare liganden om de intensiteit van immuunresponsen af te breken of te verminderen door activeringsdrempels te verhogen, proliferatie te stoppen, apoptose te bevorderen of effectorfunctie-differentiatie te remmen/af te leiden. Dergelijke evolutionair geselecteerde remmingsmechanismen worden checkpoints genoemd en daarom versterken checkpointremmers elke lopende antikankerimmuunrespons die mogelijk te zwak of uitgeput was.


Worden de menselijke bombesine-receptoren, GRPR en NMBR, vaak overgeëxprimeerde G-eiwit-gekoppelde receptoren door longkankers?

Answer: De menselijke bombesine-receptoren, GRPR en NMBR, zijn twee van de meest frequent overgeëxprimeerde G-eiwit-gekoppelde receptoren door longkankers

Leden van de gastrine-afgevende peptide (GRP) familie en zijn analogen bombesine (BBN) zijn betrokken bij de biologie van verschillende menselijke kankers, waaronder prostaat-, borst-, darm- en longkanker.

Alle 3 bombesine receptor subtypen (GRPR, NMBR en BRS-3) waren aanwezig op pulmonale en intestinale carcinoïden volgens immunohistochemie

Er is toenemende interesse in de Bn-receptor familie omdat ze vaak over- of ectopisch tot expressie worden gebracht door tumoren en daardoor nuttig zijn als doelwitten voor beeldvorming of receptor-gerichte cytotoxiciteit.

ML-18 is een niet-peptide bombesine receptor subtype-3 antagonist die de groei van longkanker remt.

Gastrine-afgevende peptide (GRP), een lid van de bombesine peptide familie, is aangetoond mitogene activiteit te hebben in kleincellige longcarcinoom (SCLC), en wordt door SCLC op een autocriene wijze geproduceerd.


Welke datasimulator is beschikbaar voor CLIP-SEQ-experimenten?

Answer: CLIP-Seq-protocollen zoals PAR-CLIP, HITS-CLIP of iCLIP maken een genoomwijde analyse van eiwit-RNA-interacties mogelijk. Voor de verwerking van de resulterende korte leesgegevens worden verschillende tools gebruikt. Sommige van deze tools zijn specifiek ontwikkeld voor CLIP-Seq-gegevens, terwijl andere zijn ontworpen voor de analyse van RNA-Seq-gegevens. Tot op heden is echter nog niet beoordeeld welke van de beschikbare tools het meest geschikt zijn voor de analyse van CLIP-Seq-gegevens. Dit komt doordat een experimentele gouden standaard dataset waarop methoden kunnen worden beoordeeld en vergeleken, nog niet beschikbaar is. Om dit gebrek aan een gouden standaard dataset aan te pakken, is Cseq-Simulator ontwikkeld als een simulator voor PAR-CLIP-, HITS-CLIP- en iCLIP-gegevens. Deze simulator kan worden toegepast om realistische datasets te genereren die kunnen dienen als surrogaten voor experimentele gouden standaard datasets.

CSEQ-SIMULATOR: EEN DATASIMULATOR VOOR CLIP-SEQ-EXPERIMENTEN.

CLIP-Seq-protocollen zoals PAR-CLIP, HITS-CLIP of iCLIP maken een genoomwijde analyse van eiwit-RNA-interacties mogelijk. Voor de verwerking van de resulterende korte leesgegevens worden verschillende tools gebruikt. Sommige van deze tools zijn specifiek ontwikkeld voor CLIP-Seq-gegevens, terwijl andere zijn ontworpen voor de analyse van RNA-Seq-gegevens. Tot op heden is echter nog niet beoordeeld welke van de beschikbare tools het meest geschikt zijn voor de analyse van CLIP-Seq-gegevens. Dit komt doordat een experimentele gouden standaard dataset waarop methoden kunnen worden beoordeeld en vergeleken, nog niet beschikbaar is. Om dit gebrek aan een gouden standaard dataset aan te pakken, presenteren wij hier Cseq-Simulator, een simulator voor PAR-CLIP-, HITS-CLIP- en iCLIP-gegevens. Deze simulator kan worden toegepast om realistische datasets te genereren die kunnen dienen als surrogaten voor experimentele gouden standaard datasets. In dit werk laten we ook zien hoe Cseq-Simulator kan worden gebruikt om een vergelijking uit te voeren van stappen in typische CLIP-Seq-analysepijplijnen, zoals de leesuitlijning of het piekdetectieproces. Deze vergelijkingen tonen aan welke tools nuttig zijn in verschillende situaties en maken het ook mogelijk valkuilen in de data-analyse te identificeren.


Het falciform ligament teken is kenmerkend voor welke ziekte?

Answer: Het falciform ligament teken (gas dat het falciform ligament omlijnt) is kenmerkend voor pneumoperitoneum door darmperforatie.

Wat bepaalt het periportale vrije lucht, en ligamentum teres en falciform ligament tekenen op CT: kunnen deze specifieke luchtverdelingen waardevolle voorspellers zijn van gastroduodenale perforatie?

DOEL: Het doel van deze retrospectieve studie was te bepalen wat het periportale vrije lucht, en ligamentum teres en falciform ligament tekenen op CT veroorzaakt bij patiënten met een perforatie van het gastro-intestinale (GI) kanaal, en of deze specifieke luchtverdelingen een klinisch betekenisvolle rol kunnen spelen bij de diagnose van gastroduodenale perforatie.

De beoordelaars evalueerden de aanwezigheid van specifieke luchtverdelingen op CT (periportale vrije lucht, en ligamentum teres en falciform ligament tekenen).

RESULTATEN: Alle specifieke luchtverdelingen kwamen vaker voor bij patiënten met gastroduodenale perforatie dan bij perforatie van het lagere GI-kanaal, maar alleen het falciform ligament teken was statistisch significant (p<0,05).

Ongeacht de perforatieplaatsen kwam het falciform ligament teken significant vaker voor bij een toename van de hoeveelheid vrije lucht volgens multipele logistische regressieanalyse (aangepaste odds ratio, 1,29; p<0,001).

Om het nut van het PPFA-teken te evalueren, vergeleken we het PPFA-teken met het falciform ligament teken en het ligamentum teres teken, die beide bekende CT-tekens van pneumoperitoneum zijn.

Het falciform ligament teken werd gezien bij 24 van de 30 (80%) patiënten met perforatie van het bovenste GI-kanaal en bij 10 van de 23 (43%) patiënten met perforatie van het onderste GI-kanaal (p=0,020).

Supine opnamen van 44 gevallen van pneumoperitoneum werden willekeurig gemengd met supine opnamen van 87 controlegroepen zonder vrije lucht, en de opnamen werden beoordeeld op de aanwezigheid of afwezigheid van verschillende tekenen van pneumoperitoneum, waaronder het Rigler-teken (gas aan beide zijden van de darmwand), het falciform ligament teken (gas dat het falciform ligament omlijnt), het football-teken (gas dat de peritoneale holte omlijnt), het inverted-V teken (gas dat de mediale navelplooien omlijnt), en het rechterbovenkwadrant gas teken (gelokaliseerd gas in het rechterbovenkwadrant).

Tweeënveertig patiënten met 10 gevallen van proximale GI-perforatie en 32 gevallen van distale GI-perforatie werden geëvalueerd op basis van CT-bevindingen van extraluminale lucht (onderverdeeld in het CT-falciform ligament teken dat de middellijn kruist en verspreide luchtzakjes), verdikking van de darmwand (>8 mm in de gastroduodenale wand, >3 mm in de dunne darmwand, >6 mm in de diameter van de appendix en >5 mm in de dikke darmwand), geassocieerde abcesvorming, ascites en aangrenzende vetinfiltratie.

Onze resultaten toonden aan dat het CT-falciform ligament teken vaker voorkwam bij proximale GI-perforatie, terwijl luchtzakjes buiten het lumen (exclusief de gevallen met het CT-falciform ligament teken), verdikking van de darmwand en vetinfiltratie vaker voorkwamen bij distale GI-perforatie (P<0,05).

Het PPFA-teken is een nuttige bevinding die kan helpen om perforaties van het bovenste GI-kanaal te onderscheiden van die van het onderste GI-kanaal.


Is vorinostat effectief voor glioblastoom?

Answer: Nee. Hoewel vorinostat goed wordt verdragen, verbetert het de overleving van glioblastoompatiënten niet.

Conclusies: Vorinostat in combinatie met standaard chemoradiatie had een aanvaardbare verdraagbaarheid bij nieuw gediagnosticeerd glioblastoom. Hoewel de primaire werkzaamheidseindpunt niet werd behaald, kunnen vorinostat-gevoeligheids- en resistentiesignaturen de patiëntenselectie in toekomstige onderzoeken vergemakkelijken.

GELEERDE LESSEN: Combinatieregime met bevacizumab (BEV) en vorinostat wordt goed verdragen bij patiënten met recidiverend glioblastoom.

CONCLUSIE: Combinatiebehandeling van BEV en VOR werd goed verdragen. Deze combinatietherapie voor deze studiepopulatie verbeterde de PFS6 of mediane OS niet in vergelijking met BEV-monotherapie.

We presenteren twee patiënten met glioblastoma multiforme die kort na het starten van therapie met vorinostat, een pan-actieve histon deacetylase remmer, terwijl ze profylactisch dapsone gebruikten, ernstige hemolytische anemie ontwikkelden.

Vorinostat is de meest geavanceerde HDAC-remmer die klinische proeven bij glioblastoom is binnengegaan en activiteit toont bij recidiverende ziekte. Meerdere fase II-studies met vorinostat in combinatie met gerichte middelen, temozolomide en radiotherapie zijn momenteel bezig met werving.

Op basis van de resultaten van deze fase II-studie wordt verdere evaluatie van de vorinostat-bortezomib combinatie bij GBM-patiënten in deze dosis en schema niet aanbevolen.

Met de toegenomen toxiciteiten geassocieerd met CPT-11 en de onduidelijke klinische betekenis daarvan, kan het onderzoeken van de werkzaamheid van vorinostat gecombineerd met alleen bevacizumab een veelbelovender strategie zijn om te evalueren in de context van een fase II klinische studie.

CONCLUSIE: Vorinostat in combinatie met temozolomide wordt goed verdragen bij patiënten met HGG. Een fase I/II-studie van vorinostat met radiotherapie en gelijktijdige TMZ bij nieuw gediagnosticeerd glioblastoom is gaande.


Is er een rol voor Dlx1- en Dlx2-transcriptiefactoren in corticale interneuronen?

Answer: Ja. DLX2 stimuleert direct de expressie van Gad1, Gad2 en Vgat, en mutanten vertonen een verminderde mIPSC-amplitude. Bovendien vormen de mutanten minder GABAerge synapsen op exciterende neuronen en hebben ze een verminderde mIPSC-frequentie. Verder hebben Dlx1/2 CKO hypoplastische dendrieten, minder exciterende synapsen en verminderde exciterende input.

De postnatale functies van de Dlx1- en Dlx2-transcriptiefactoren in corticale interneuronen (CIN's) zijn onbekend. Hier hebben we met behulp van conditionele Dlx1-, Dlx2- en Dlx1&2-knockouts (CKO's) hun rollen in specifieke CIN's gedefinieerd. De CKO's vertoonden dendritische, synaptische en overlevingsdefecten, die zelfs PV+ CIN's aantasten. We leveren bewijs dat DLX2 direct de expressie van Gad1, Gad2 en Vgat aanstuurt, en tonen aan dat mutanten een verminderde mIPSC-amplitude hadden. Bovendien vormden de mutanten minder GABAerge synapsen op exciterende neuronen en hadden ze een verminderde mIPSC-frequentie. Verder hadden Dlx1/2 CKO hypoplastische dendrieten, minder exciterende synapsen en verminderde exciterende input. We leveren bewijs dat sommige van deze fenotypen te wijten waren aan verminderde expressie van GRIN2B (een subeenheid van de NMDA-receptor), een hoog betrouwbaar autisme-gen. Zo coördineren Dlx1&2 belangrijke componenten van de postnatale ontwikkeling van CIN's door hun prikkelbaarheid, inhibitoire output en overleving te bevorderen.


Beschrijf SNP2TFBS

Answer: SNP2TFBS is een computationele bron bedoeld om onderzoekers te ondersteunen die de moleculaire mechanismen achter regulatoire variatie in het menselijk genoom bestuderen. De database bestaat in essentie uit een verzameling tekstbestanden die specifieke annotaties bieden voor menselijke enkelvoudige nucleotide polymorfismen (SNP's), namelijk of ze voorspeld worden om een of meerdere bindingsplaatsen van transcriptiefactoren (TF) te vernietigen, creëren of de affiniteit ervan te veranderen. Het effect van een SNP op TF-binding wordt geschat op basis van een position weight matrix (PWM) model voor de bindingsspecificiteit van de overeenkomstige factor. Deze databestanden worden op regelmatige tijdstippen automatisch opnieuw gegenereerd met als input een referentiegenoom, een uitgebreide SNP-catalogus en een verzameling PWMs. SNP2TFBS is ook toegankelijk via een webinterface, waarmee gebruikers de informatie voor een individuele SNP kunnen bekijken, SNP's kunnen extraheren op basis van verschillende zoekcriteria, geüploade sets SNP's kunnen annoteren of statistieken kunnen weergeven over de frequenties van bindingsplaatsen die door geselecteerde SNP's worden beïnvloed. Homepage: http://ccg.vital-it.ch/snp2tfbs/.

SNP2TFBS - een database van regulatoire SNP's die de voorspelde affiniteit van transcriptiefactorbindingsplaatsen beïnvloeden.

SNP2TFBS is een computationele bron bedoeld om onderzoekers te ondersteunen die de moleculaire mechanismen achter regulatoire variatie in het menselijk genoom bestuderen. De database bestaat in essentie uit een verzameling tekstbestanden die specifieke annotaties bieden voor menselijke enkelvoudige nucleotide polymorfismen (SNP's), namelijk of ze voorspeld worden om een of meerdere bindingsplaatsen van transcriptiefactoren (TF) te vernietigen, creëren of de affiniteit ervan te veranderen. Het effect van een SNP op TF-binding wordt geschat op basis van een position weight matrix (PWM) model voor de bindingsspecificiteit van de overeenkomstige factor. Deze databestanden worden op regelmatige tijdstippen automatisch opnieuw gegenereerd met als input een referentiegenoom, een uitgebreide SNP-catalogus en een verzameling PWMs. SNP2TFBS is ook toegankelijk via een webinterface, waarmee gebruikers de informatie voor een individuele SNP kunnen bekijken, SNP's kunnen extraheren op basis van verschillende zoekcriteria, geüploade sets SNP's kunnen annoteren of statistieken kunnen weergeven over de frequenties van bindingsplaatsen die door geselecteerde SNP's worden beïnvloed. Homepage: http://ccg.vital-it.ch/snp2tfbs/.


Wat is SMiLE-seq?

Answer: Selectieve microfluidica-gebaseerde ligandverrijking gevolgd door sequencing (SMiLE-seq) is een semi-geautomatiseerde technologie voor het karakteriseren van eiwit-DNA-interacties. SMiLE-seq is niet beperkt door de lengte van het DNA-aas en is niet bevooroordeeld ten gunste van binders met een sterke affiniteit; het onderzoekt de DNA-bindende eigenschappen van transcriptiefactoren (TF's) over een breed affiniteitsspectrum op een snelle en kosteneffectieve manier.

Hier presenteren we een nieuwe, semi-geautomatiseerde technologie voor het karakteriseren van eiwit-DNA-interacties, selectieve microfluidica-gebaseerde ligandverrijking gevolgd door sequencing (SMiLE-seq). SMiLE-seq is niet beperkt door de lengte van het DNA-aas en is niet bevooroordeeld ten gunste van binders met een sterke affiniteit; het onderzoekt de DNA-bindende eigenschappen van TF's over een breed affiniteitsspectrum op een snelle en kosteneffectieve manier. We valideerden SMiLE-seq door 58 volledige menselijke, muis- en Drosophila-TF's uit verschillende structurele klassen te analyseren. Alle geteste TF's leverden DNA-bindingsmodellen op met voorspellende kracht die vergelijkbaar was met of groter dan die van andere in vitro assays. De novo motiefontdekking op alle JUN-FOS heterodimeren en verschillende nucleaire receptor-TF-complexen gaf nieuwe inzichten in partner-specifieke heterodimeer DNA-bindingsvoorkeuren.

SMiLE-seq identificeert bindingsmotieven van enkelvoudige en dimerische transcriptiefactoren.


Wat is libgapmis?

Answer: libgapmis is een bibliotheek voor het uitbreiden van paargewijze korte-leesuitlijningen. Naast de standaard CPU-versie bevat het ultrasnelle SSE- en GPU-gebaseerde implementaties. libgapmis is gebaseerd op een algoritme dat een gewijzigde versie berekent van de traditionele dynamische programmeringsmatrix voor sequentie-uitlijning. De open-source code van libgapmis is beschikbaar op http://www.exelixis-lab.org/gapmis.

libgapmis, een bibliotheek voor het uitbreiden van paargewijze korte-leesuitlijningen. Naast de standaard CPU-versie bevat het ultrasnelle SSE- en GPU-gebaseerde implementaties. libgapmis is gebaseerd op een algoritme dat een gewijzigde versie berekent van de traditionele dynamische programmeringsmatrix voor sequentie-uitlijning.

We presenteren libgapmis, een bibliotheek voor het uitbreiden van paargewijze korte-leesuitlijningen. We tonen aan dat libgapmis beter geschikt en efficiënter is dan bestaande algoritmen voor deze taak. Het belang van onze bijdrage wordt onderstreept door het feit dat de geleverde functies naadloos kunnen worden geïntegreerd in elke korte-leesuitlijningspijplijn. De open-source code van libgapmis is beschikbaar op http://www.exelixis-lab.org/gapmis

Het feit dat de reads vrij kort zijn en dat de frequentie van het voorkomen van gaps, waargenomen in verschillende studies, vrij laag is, suggereert dat het uitlijnen van (delen van) die reads met een enkele gap in feite wenselijk is.
RESULTATEN: In dit artikel presenteren we libgapmis, een bibliotheek voor het uitbreiden van paargewijze korte-leesuitlijningen.

CONCLUSIES We presenteren libgapmis, een bibliotheek voor het uitbreiden van paargewijze korte-leesuitlijningen.

RESULTATEN In dit artikel presenteren we libgapmis, een bibliotheek voor het uitbreiden van paargewijze korte-leesuitlijningen.

De bibliotheek biedt de gebruiker ook de flexibiliteit om de read op te splitsen in fragmenten, gebaseerd op de waargenomen frequentie van het voorkomen van gaps en de lengte van de read, waardoor een variabel, maar begrensd aantal gaps in de uitlijning mogelijk is.
CONCLUSIES: We presenteren libgapmis, een bibliotheek voor het uitbreiden van paargewijze korte-leesuitlijningen.


Is de ATF4-transcriptiefactor in verband gebracht met kanker en neoplastische transformatie?

Answer: Ja, de ATF4-transcriptiefactor is in verband gebracht met kanker en neoplastische transformatie.

Gezamenlijk ontdekten we een nieuw as van BCL10-gereguleerde OSCC-progressie via STAT1/ATF4/S100P/P65-signaleringsroute, die de prognose van OSCC kan voorspellen en nuttig zal zijn voor het ontwikkelen van therapeutische strategieën tegen gevorderde OSCC.

Als gevolg hiervan is het niveau van gefosforyleerde Eukaryotic Initiation Factor 2 alfa (eIF2α) aanzienlijk verhoogd, wat leidt tot de bevordering van een pro-adaptieve signaalroute door de remming van globale eiwitsynthese en selectieve translatie van Activating Transcription Factor 4 (ATF4).

Veel kankers overexpressen ATF4, een door stress geïnduceerde transcriptiefactor die de overleving van cellen onder hypoxische omstandigheden en andere stressfactoren van de tumor micro-omgeving bevordert, maar de potentiële bijdragen van ATF4 aan oncogenese zelf zijn weinig onderzocht. Hier rapporteren we dat ATF4 oncogeen-geïnduceerde neoplastische transformatie bevordert door de expressie van genen geassocieerd met cellulaire senescentie te onderdrukken.

Verhoogde niveaus van ATF4 waren voldoende om de expressie van deze eiwitten te onderdrukken en oncogene transformatie te stimuleren.

Onze bevindingen definiëren een centrale functie voor ATF4 in het bevorderen van oncogene transformatie door een centraal pad van cellulaire senescentie te onderdrukken.<br>

De expressie van ATF4 is verhoogd bij kanker.

Activating transcription factor 4 (ATF4), een transcriptiefactor die geïnduceerd wordt door stress in het endoplasmatisch reticulum, speelt belangrijke rollen in kankerprogressie en resistentie tegen therapie.

Activating transcription factor 4 (ATF4) is een door stress geïnduceerde transcriptiefactor die vaak verhoogd is in kankercellen.

De door stress gereguleerde transcriptiefactor ATF4 bevordert neoplastische transformatie door de expressie van de INK4a/ARF cellulaire senescentiefactoren te onderdrukken.

Activating transcription factor 4 (ATF4), een lid van de ATF/CREB-familie, is gerapporteerd gerelateerd te zijn aan tumorangiogenese.


Hebben patiënten met het Sjögren-syndroom een verhoogd risico op lymfoom?

Answer: Ja, het verhoogde risico op de ontwikkeling van non-Hodgkin-lymfoom (NHL) bij primair Sjögren-syndroom is goed vastgesteld. Vijf procent van de patiënten met primair Sjögren-syndroom ontwikkelt kwaadaardig non-Hodgkin-lymfoom, meestal van het mucosa-geassocieerde lymfoïde weefsel (MALT) en het vaakst gelokaliseerd in de grote speekselklieren. De incidentie van lymfoom is hoger bij patiënten met het Sjögren-syndroom dan in de algemene bevolking.

Het verhoogde risico op de ontwikkeling van non-Hodgkin-lymfoom (NHL) bij primair Sjögren-syndroom (SS) is goed vastgesteld.

Primair diffuus grootcellig B-cellymfoom van de lever bij een patiënt met Sjögren-syndroom.

Immunohistochemische en moleculaire kenmerken van de tumoren maakten de diagnose van diffuus grootcellig B-cellymfoom (DLBCL) mogelijk.

Voor zover wij weten vertegenwoordigt de hier beschreven patiënt het eerste gerapporteerde geval van DLBCL met primaire leverbetrokkenheid bij SS.

Rituximab is ook effectief bij de behandeling van SS-geassocieerde (extrasalivary) lymfomen, hoewel de therapeutische respons bij speekselklierlymfoom slechter is.

Rituximab-behandeling voor Sjögren-syndroom-geassocieerd non-Hodgkin-lymfoom: casusserie.

Vijf procent van de patiënten met primair Sjögren-syndroom (pSS) ontwikkelt kwaadaardig non-Hodgkin-lymfoom (NHL), meestal van het mucosa-geassocieerde lymfoïde weefsel (MALT) en het vaakst gelokaliseerd in de grote speekselklieren.

[Een geval van Sjögren-syndroom dat samen voorkomt met MALT-lymfoom langs de parotis en trachea].

Beide histologische onderzoeken toonden MALT-type marginale zone B-cellymfoom aan.

Bij de meerderheid van de patiënten is het een laat optreden en vaak geassocieerd met systemische ziekte of risicofactoren voor de ontwikkeling van lymfoom.

De incidentie van lymfoom is hoger bij patiënten met het Sjögren-syndroom dan in de algemene bevolking.

Onder de klinische en serologische parameters die geassocieerd zijn met de ontwikkeling van lymfoom bij SS-patiënten, vormen de aanwezigheid van palpabele purpura, lage C4 en gemengde monoklonale cryoglobulinemie de belangrijkste voorspellende markers, en patiënten met deze risicofactoren moeten nauwlettend worden gevolgd.

Een geval van pulmonale pseudolymfoom en Sjögren-syndroom wordt gepresenteerd.

Bovendien kunnen RA, Sjögren-syndroom, systemische lupus erythematosus en mogelijk coeliakie een associatie delen met het risico op diffuus grootcellig B-cellymfoom, naast de goed vastgestelde verbanden van Sjögren-syndroom met het risico op mucosa-geassocieerd lymfoïde weefsel-lymfoom en van coeliakie met het risico op dunne darm-lymfoom.

Het voorspellen van het risico op de ontwikkeling van lymfoom bij Sjögren-syndroom: een eenvoudig hulpmiddel voor klinisch gebruik.

Lymfoom is een zeer ernstige complicatie van primair Sjögren-syndroom: 5 tot 10% van de patiënten die langer dan 10 jaar worden gevolgd, zal een lymfoom ontwikkelen.

Hematologische manifestaties en voorspellers van de ontwikkeling van lymfoom bij primair Sjögren-syndroom: klinische en pathofysiologische aspecten.

Recente resultaten geven duidelijk een associatie aan tussen de ernst van chronische ontsteking en het risico op lymfoom bij RA en Sjögren-syndroom.

Verschillende auto-immuunziekten, waaronder primair Sjögren-syndroom (pSS), zijn geassocieerd met een verhoogd risico op lymfoom.

Primair Sjögren-syndroom (pSS) brengt een verhoogd risico op de ontwikkeling van non-Hodgkin-lymfoom (NHL) met zich mee.

Bovendien bespreken we de opkomende rol van ELS en lymfoïde chemokines bij het stimuleren van extranodale B-cellymfoomvorming bij SS en richten we ons op recent bewijs dat suggereert dat ELS subsets van SS-patiënten identificeren met een verhoogd risico op het ontwikkelen van systemische manifestaties en lymfoom.

Sjögren-syndroom (SS) is een chronische auto-immuunziekte met het hoogste risico op de ontwikkeling van lymfoom van alle auto-immuunziekten.

In tegenstelling tot secundair SS is het risico op het ontwikkelen van non-Hodgkin-lymfoom sterk verhoogd bij patiënten met primair SS.

Primair Sjögren-syndroom (pSS) wordt gecompliceerd door B-cellymfoom bij 5-10% van de patiënten.

Patiënten met Sjögren-syndroom hebben een verhoogd risico op de ontwikkeling van lymfoom.

Sjögren-syndroom is een auto-immuunziekte met een bekende aanleg voor de ontwikkeling van lymfoom.

Bepaalde auto-immuun- en chronisch inflammatoire aandoeningen, zoals Sjögren-syndroom en reumatoïde artritis (RA), zijn consequent geassocieerd met een verhoogd risico op kwaadaardige lymfomen, maar het is onduidelijk of het verhoogde lymfoomrisico een fenomeen is dat algemeen voorkomt bij inflammatoire aandoeningen.


Beschrijf JACUSA

Answer: JACUSA detecteert enkelvoudige nucleotidevarianten door gegevens van next-generation sequencing-experimenten (RNA-DNA of RNA-RNA) te vergelijken. In de praktijk toont JACUSA een hogere recall en vergelijkbare precisie bij het detecteren van A→I-sites uit RNA-DNA-vergelijkingen, terwijl het een hogere precisie en recall vertoont bij RNA-RNA-vergelijkingen.

JACUSA: sitespecifieke identificatie van RNA-bewerkingsgebeurtenissen uit replicaat sequencinggegevens.

We presenteren JACUSA, een veelzijdige alles-in-één oplossing om posities van enkelvoudige nucleotidevarianten te detecteren door RNA-DNA en/of RNA-RNA sequencingmonsters te vergelijken. De prestaties van JACUSA zijn zorgvuldig geëvalueerd en vergeleken met andere variantdetectoren in een in silico benchmark. JACUSA overtreft andere algoritmen wat betreft de F-maat, die precisie en recall combineert, in alle benchmarkscenario's. Deze prestatieruimte is het grootst voor het RNA-RNA vergelijkingsscenario. We hebben de prestaties van JACUSA verder gevalideerd door het vermogen te testen om A→I-gebeurtenissen te detecteren met sequencinggegevens van een humane celkweekexperiment en publiek beschikbare RNA-seq-gegevens van Drosophila melanogaster-koppen. Hiervoor voerden we whole genome en RNA sequencing uit van HEK-293-cellen op monsters met verlaagde activiteit van kandidaat RNA-bewerkingsenzymen. JACUSA heeft een hogere recall en vergelijkbare precisie voor het detecteren van echte bewerkingssites in RDD-vergelijkingen van HEK-293-gegevens. Intrigerend genoeg detecteert JACUSA de meeste A→I-gebeurtenissen uit RRD-vergelijkingen van RNA sequencinggegevens afkomstig van Drosophila- en HEK-293-datasets.

Onze software JACUSA detecteert enkelvoudige nucleotidevarianten door gegevens van next-generation sequencing-experimenten (RNA-DNA of RNA-RNA) te vergelijken. In de praktijk toont JACUSA een hogere recall en vergelijkbare precisie bij het detecteren van A→I-sites uit RNA-DNA-vergelijkingen, terwijl het een hogere precisie en recall vertoont bij RNA-RNA-vergelijkingen.

Nog verrassender zijn conditiespecifieke bewerkingsgebeurtenissen, die zouden verschijnen als verschillen in RNA-RNA-vergelijkingen (RRD's) en afhankelijk zijn van bepaalde cellulaire toestanden, maar zelden worden besproken in de literatuur.
RESULTATEN: We presenteren JACUSA, een veelzijdige alles-in-één oplossing om posities van enkelvoudige nucleotidevarianten te detecteren door RNA-DNA en/of RNA-RNA sequencingmonsters te vergelijken.

Intrigerend genoeg detecteert JACUSA de meeste A→I-gebeurtenissen uit RRD-vergelijkingen van RNA sequencinggegevens afkomstig van Drosophila- en HEK-293-datasets.
CONCLUSIE: Onze software JACUSA detecteert enkelvoudige nucleotidevarianten door gegevens van next-generation sequencing-experimenten (RNA-DNA of RNA-RNA) te vergelijken.

CONCLUSIE Onze software JACUSA detecteert enkelvoudige nucleotidevarianten door gegevens van next-generation sequencing-experimenten (RNA-DNA of RNA-RNA) te vergelijken.

RESULTATEN We presenteren JACUSA, een veelzijdige alles-in-één oplossing om posities van enkelvoudige nucleotidevarianten te detecteren door RNA-DNA en/of RNA-RNA sequencingmonsters te vergelijken.


Wat is het werkingsmechanisme van Tezepelumab?

Answer: Tezepelumab is een humane monoklonale antilichaam specifiek voor het door epitheelcellen afgeleide cytokine thymic stromal lymphopoietin (TSLP).

Deze omvatten monoklonale antilichamen tegen IL-5 of IL-5 receptor alfa (mepolizumab, reslizumab en benralizumab), IL-13 (lebrikizumab en tralokinumab), IL-4 receptor alfa (dupilumab), IgE (omalizumab) en anti-thymic stromal lymphopoietin (tezepelumab) en kleine molecuultherapieën zoals prostaglandine D2-blokkers (fevipiprant en timapiprant).

We tonen verder aan dat het monoklonale antilichaam Tezepelumab gedeeltelijk gebruikmaakt van deze principes om TSLP-activiteit te neutraliseren.

Deze studie evalueerde de werkzaamheid en veiligheid van tezepelumab (AMG 157/MEDI9929), een humane monoklonale antilichaam specifiek voor het door epitheelcellen afgeleide cytokine thymic stromal lymphopoietin (TSLP), bij patiënten van wie de astma niet onder controle was ondanks behandeling met langwerkende bèta-agonisten en middel- tot hoge doses geïnhaleerde glucocorticoïden.
METHODE: In deze fase 2, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie vergeleken we subcutane toediening van tezepelumab in drie doseringsniveaus met placebo gedurende een behandelperiode van 52 weken.

Deze omvatten monoklonale antilichamen tegen IL-5 of IL-5 receptor alfa (mepolizumab, reslizumab en benralizumab), IL-13 (lebrikizumab en tralokinumab), IL-4 receptor alfa (dupilumab), IgE (omalizumab) en anti-thymic stromal lymphopoietin (tezepelumab) en kleine molecuultherapieën zoals prostaglandine D<br>

Deze omvatten monoklonale antilichamen tegen IL-5 of IL-5 receptor alfa (mepolizumab, reslizumab en benralizumab), IL-13 (lebrikizumab en tralokinumab), IL-4 receptor alfa (dupilumab), IgE (omalizumab) en anti-thymic stromal lymphopoietin (tezepelumab) en kleine molecuultherapieën zoals prostaglandine D-blokkers (fevipiprant en timapiprant).


Wat is de associatie tussen nierdonatie en het risico op zwangerschapscomplicaties?

Answer: Nierdonatie lijkt het risico op zwangerschapscomplicaties te verhogen. Zwangerschappen na donatie werden geassocieerd met een hoger risico op zwangerschapsdiabetes, zwangerschaps hypertensie, proteïnurie en pre-eclampsie. Anderen meldden echter dat donornefrectomie niet nadelig is voor het prenatale verloop of de uitkomst van toekomstige zwangerschappen.

Zwangerschappen bij donoren kunnen een toerekenbaar risico op zwangerschaps hypertensie of pre-eclampsie met zich meebrengen (11% versus 5% incidentie in één studie).

Nierdonatie lijkt het risico op zwangerschaps hypertensie en pre-eclampsie te verhogen.

Zwangerschappen na donatie werden ook geassocieerd met een hoger risico op zwangerschapsdiabetes (2,7% vs. 0,7%, p = 0,0001), zwangerschaps hypertensie (5,7% vs. 0,6%, p<0,0001), proteïnurie (4,3% vs. 1,1%, p<0,0001) en pre-eclampsie (5,5% vs. 0,8%, p<0,0001). Vrouwen die zowel pre- als post-donatie zwangerschappen hadden, hadden ook een grotere kans op deze nadelige maternale uitkomsten in hun zwangerschappen na donatie.

Complicaties tijdens de zwangerschap omvatten miskraam (13,3%), pre-eclampsie (4,4%), zwangerschaps hypertensie (4,4%), proteïnurie (4,4%) en eileiderzwangerschap (2,2%).

Op basis van deze resultaten concluderen we dat donornefrectomie niet nadelig is voor het prenatale verloop of de uitkomst van toekomstige zwangerschappen.

In deze grote enquête onder eerdere levende donoren in één centrum waren de foetale en maternale uitkomsten en zwangerschapsuitkomsten na nierdonatie vergelijkbaar met die gerapporteerd in de algemene bevolking, maar slechter dan de zwangerschapsuitkomsten vóór donatie.<br>


Verhoogt prolactinoom het risico op osteoporose?

Answer: Ja, prolactinomen verhogen het risico op osteoporose. Prolactinomen veroorzaken ook hypogonadisme, onvruchtbaarheid en tumormasseffecten.

Prolactinoom: Een enorme invloed op de botmineraaldichtheid bij een jonge patiënt.

Osteoporose is vastgesteld als een probleem bij postmenopauzale vrouwen met prolactinomen. Deze casus toont een vergelijkbare impact op de botgezondheid bij een jonge man, resulterend in een lage botmineraaldichtheid voor de leeftijd op basis van de Z-score. Dit casusrapport benadrukt de mogelijke mechanismen voor botverlies bij prolactinoom en de noodzaak om de botgezondheid bij dergelijke patiënten te beoordelen.

Hyperprolactinemie gerelateerd aan prolactinoom verhoogt het risico op osteopenie, osteoporose en botbreuken significant (meer dan functionele hyperprolactinemie).

Prolactinomen zijn het meest voorkomende type functionele hypofysetumor. Effectieve behandeling van hyperprolactinemie is van groot belang vanwege de potentiële schadelijke effecten, waaronder onvruchtbaarheid, gonadale disfunctie en osteoporose.

Prolactinomen veroorzaken hypogonadisme, onvruchtbaarheid, osteoporose en tumormasseffecten, en zijn het meest voorkomende type neuro-endocriene tumor.

We presenteren een 22-jarige man met meerdere osteoporotische fracturen geassocieerd met prolactinoom ondanks het gebruik van teriparatide gedurende 18 maanden. We benadrukken het belang van hyperprolactinemie en fracturen veroorzaakt door hoge prolactinespiegels.

DOELSTELLING: Patiënten met prolactinoom lijken een hoog risico op osteopenie te hebben.

RESULTATEN: Vergeleken met de gematchte controles daalde de BMD van patiënten met prolactinoom of craniopharyngioma significant.

Gegevens over osteoporotische fracturen bij hyperprolactinemie zijn beperkt. Recent werd een verhoogde prevalentie van radiologische wervelfracturen waargenomen bij vrouwen met een prolactine (PRL)-producerend adenoom, terwijl het onbekend is of deze observatie een meer algemeen verhoogd fractuurrisico bij deze ziekte weerspiegelt en of de prevalentie van fracturen bij mannen wordt beïnvloed door de gonadale status.

Prolactinoom gepresenteerd als chronische anemie met osteoporose: een casusrapport.

Zes jaar later werd hij geëvalueerd en gediagnosticeerd met een prolactinoom en resulterende osteoporose. Prolactinoom bij ouderen kan sluipend presenteren met chronische anemie en osteoporose met of zonder seksuele disfunctie.

Het relatieve risico op het ontwikkelen van osteoporose bij vrouwen met prolactinoom werd gevonden op 4,5, wat aangeeft dat hyperprolactinemie bij vrouwen een belangrijke risicofactor voor osteoporose is.<br>

<b>INLEIDING</b>: Osteopenie en osteoporose door hyperprolactinemie veroorzaakt door prolactinoom kunnen gevolgd worden door een verhoogd risico op fracturen.

Univariate en multivariate regressieanalyse toonden aan dat het botverlies bij prolactinomen significant gecorreleerd was aan de ziekteduur en hypogonadisme.
CONCLUSIE: Bij premenopauzale vrouwen gaan prolactinoom of craniopharyngioma vaak gepaard met osteopenie of osteoporose, en de ziekteduur en hypogonadisme zijn risicofactoren voor botverlies bij prolactinoom.

Hoge serumprolactinespiegels leiden tot een verhoogd risico op osteopenie en/of osteoporose.

Prolactinoom bij ouderen kan sluipend presenteren met chronische anemie en osteoporose met of zonder seksuele disfunctie.
CASUSPRESENTATIE: We beschrijven de casus van een 70-jarige blanke man die zich presenteerde met milde anemie en vermoeidheid.

CONCLUSIE Bij premenopauzale vrouwen gaan prolactinoom of craniopharyngioma vaak gepaard met osteopenie of osteoporose, en de ziekteduur en hypogonadisme zijn risicofactoren voor botverlies bij prolactinoom.

INLEIDING Osteopenie en osteoporose door hyperprolactinemie veroorzaakt door prolactinoom kunnen gevolgd worden door een verhoogd risico op fracturen.

Samenvattend hebben mannen met prolactinoom een hoge prevalentie van osteopenie en osteoporose.

Mensen met prolactinoom lopen risico op osteoporose.


In november 2017, in welke fase bevond de klinische proef voor het geneesmiddel SYL040012 zich?

Answer: SYL040012 bevindt zich in fase 2 klinische proeven

Deze review behandelt negen kleine interfererende RNA's (siRNA's) en één unieke microRNA (miRNA) remmer, die de fase 2-3 klinische proeven zijn binnengegaan. De siRNA's in de focus zijn PF-04523655, TKM-080301, Atu027, SYL040012, SYL1001, siG12D-LODER (fase 2), QPI-1002, QPI-1007 en patisiran (fase 3).


Beschrijf het RNA Centric Annotation System (RCAS)

Answer: Het RNA Centric Annotation System (RCAS) is een R-pakket dat is ontworpen om het proces van het maken van gen-centrische annotaties en analyses voor de genomische regio's van belang, verkregen uit verschillende RNA-gebaseerde omics-technologieën, te vereenvoudigen. Het ontwerp van RCAS is modulair, wat flexibele toepassing en gemakkelijke integratie met andere bio-informatica workflows mogelijk maakt. RCAS is een R/Bioconductor-pakket, maar er zijn ook grafische gebruikersinterfaces, waaronder een Galaxy-wrapper en een zelfstandige webservice. De toepassing van RCAS op gepubliceerde datasets toont aan dat RCAS niet alleen in staat is om gepubliceerde bevindingen te reproduceren, maar ook helpt bij het genereren van nieuwe kennis en hypothesen. De meta-genprofielen, gen-centrische annotatie, motiefanalyse en gen-set analyse die door RCAS worden geleverd, bieden contextuele kennis die noodzakelijk is voor het begrijpen van de functionele aspecten van verschillende biologische gebeurtenissen waarbij RNA betrokken is. Bovendien voegt de reeks verschillende interfaces en implementatie-opties het gebruiksgemak toe voor gebruikers op verschillende niveaus. RCAS is beschikbaar op http://bioconductor.org/packages/release/bioc/html/RCAS.html en http://rcas.mdc-berlin.de.

Hier presenteren we het RNA Centric Annotation System (RCAS), een R-pakket dat is ontworpen om het proces van het maken van gen-centrische annotaties en analyses voor de genomische regio's van belang, verkregen uit verschillende RNA-gebaseerde omics-technologieën, te vereenvoudigen. Het ontwerp van RCAS is modulair, wat flexibele toepassing en gemakkelijke integratie met andere bio-informatica workflows mogelijk maakt. RCAS is een R/Bioconductor-pakket, maar we hebben ook grafische gebruikersinterfaces gemaakt, waaronder een Galaxy-wrapper en een zelfstandige webservice. De toepassing van RCAS op gepubliceerde datasets toont aan dat RCAS niet alleen in staat is om gepubliceerde bevindingen te reproduceren, maar ook helpt bij het genereren van nieuwe kennis en hypothesen. De meta-genprofielen, gen-centrische annotatie, motiefanalyse en gen-set analyse die door RCAS worden geleverd, bieden contextuele kennis die noodzakelijk is voor het begrijpen van de functionele aspecten van verschillende biologische gebeurtenissen waarbij RNA betrokken is. Bovendien voegt de reeks verschillende interfaces en implementatie-opties het gebruiksgemak toe voor gebruikers op verschillende niveaus. RCAS is beschikbaar op http://bioconductor.org/packages/release/bioc/html/RCAS.html en http://rcas.mdc-berlin.de.

RCAS: een RNA-centrisch annotatiesysteem voor transcriptome-brede regio's van belang.


Wat is Chronische Verliesziekte (CWD) bij herten?

Answer: Chronische verliesziekte (CWD) is een overdraagbare spongiforme encefalopathie (TSE) die leden van de hertachtigen aantast, en is een van de weinige TSE's met een zich uitbreidend geografisch bereik.

In de natuur raken hertachtigen geïnfecteerd met chronische verliesziekte (CWD) prionen door orale en nasale mucosale blootstelling, en studies naar de vroege CWD-pathogenese hebben het faryngeale lymfoïde weefsel geïmpliceerd als de vroegste locaties van prionaccumulatie.

Van de bekende dierlijke prionziekten is alleen aangetoond dat prionen van boviene spongiforme encefalopathie overdraagbaar zijn van dieren op mensen onder niet-experimentele omstandigheden. Chronische verliesziekte (CWD) is een prionziekte die hertachtigen (bijv. herten en elanden) in Noord-Amerika en geïsoleerde populaties in Korea en Europa aantast.

Prionziekten, zoals de ziekte van Creutzfeldt-Jakob bij mensen, boviene spongiforme encefalopathie bij runderen, chronische verliesziekte bij hertachtigen (d.w.z. herten, elanden, rendieren en kariboes) en schapenscrapie, worden veroorzaakt door het verkeerd vouwen van het cellulaire prioneiwit (PrPC) in een ziekteveroorzakende conformatie (PrPSc).

Chronische verliesziekte (CWD), een prionziekte van Noord-Amerikaanse herten, elanden en rendieren, treft zowel vrijlevende als gevangen hertachtigen.

Chronische verliesziekte (CWD) is een zich ontwikkelende prionziekte van hertachtigen (herten, elanden en rendieren) die is vastgesteld in Noord-Amerika en Korea.

Chronische verliesziekte (CWD) is een dodelijke overdraagbare spongiforme encefalopathie die witstaartherten (Odocoileus virginianus), muilelen (Odocoileus hemionus), Rocky Mountain-eland (Cervus elaphus nelsoni) en rendieren (Alces alces shirasi) in Noord-Amerika aantast.

Chronische verliesziekte (CWD) is een onherroepelijk dodelijke overdraagbare spongiforme encefalopathie van witstaartherten, muilelen, elanden en rendieren.

Chronische verliesziekte (CWD), een prionziekte die Noord-Amerikaanse hertachtigen aantast, is ontdekt in minstens 12 staten en provincies verspreid over het continent.

De etiologie van chronische verliesziekte (CWD), een relatief nieuwe en groeiende prionepidemie bij herten, elanden en rendieren (leden van de hertachtigenfamilie), is raadselachtiger.

Chronische verliesziekte (CWD) is een opkomende en uniform dodelijke prionziekte die vrijlevende herten en elanden aantast en wordt nu erkend in 22 Amerikaanse staten.

Chronische verliesziekte (CWD) is een dodelijke neurodegeneratieve ziekte die vrijlevende en gevangen hertachtigen aantast en nu voorkomt in 24 Amerikaanse staten.

Chronische verliesziekte (CWD) is een besmettelijke, dodelijke prionziekte die hertachtigen aantast in een groeiend aantal regio's in Noord-Amerika.

Chronische verliesziekte (CWD) is een overdraagbare spongiforme encefalopathie die Noord-Amerikaanse hertachtigen aantast.

Prionziekten zijn neurodegeneratieve dodelijke aandoeningen die mensen en niet-menselijke zoogdieren treffen. Chronische verliesziekte (CWD) is een prionziekte van hertachtigen die wordt beschouwd als een volksgezondheidsprobleem in Noord-Amerika, en polymorfismen op specifieke codons in het PRNP-gen worden geassocieerd met deze ziekte.

Chronische verliesziekte (CWD) is een prionziekte van hertachtigen die neurodegeneratie en de dood veroorzaakt.

Chronische verliesziekte (CWD) is naar voren gekomen als een belangrijke ziekte van wilde dieren in Noord-Amerika. De ziekte is een uniek lid van de overdraagbare spongiforme encefalopathieën (TSE's) of prionziekten, die van nature slechts enkele soorten aantasten.

Chronische verliesziekte (CWD) is een dodelijke, opkomende ziekte van hertachtigen die geassocieerd wordt met overdraagbare proteaseresistente prioneiwitten.

Chronische verliesziekte (CWD), een besmettelijke prionziekte van de hertenfamilie, heeft het potentieel om hertenpopulaties ernstig te schaden en ecosystemen te verstoren waar herten in overvloed voorkomen.

Chronische verliesziekte (CWD) bij hertachtigen is een van de overdraagbare spongiforme encefalopathieën.

Chronische verliesziekte (CWD) is een dodelijke besmettelijke prionziekte bij hertachtigen die in sommige gebieden in Noord-Amerika endemisch is.

Scrapie-amyloïde-immunoreactieve plaques zijn aanwezig in hersenweefsel van gevangen muilelen met chronische verliesziekte (CWD), een progressieve neurologische aandoening die neuropathologisch wordt gekenmerkt door wijdverspreide spongiforme veranderingen van de neuropil, intracytoplasmatische vacuolisatie in neuronale perikarya en astrocytaire hypertrofie en hyperplasie.

Chronische verliesziekte (CWD) is een unieke overdraagbare spongiforme encefalopathie (TSE) van muilelen (Odocoileus hemionus), witstaartherten (O. virginianus) en Rocky Mountain-eland (Cervus elaphus nelsoni).

Chronische verliesziekte (CWD) is recentelijk in Noord-Amerika naar voren gekomen als een belangrijke prionziekte van gevangen en vrijlevende hertachtigen (soorten uit de hertenfamilie). CWD is de enige erkende overdraagbare spongiforme encefalopathie (TSE) die vrijlevende soorten aantast.


Wat meet A1C?

Answer: Geglyceerde eiwitten, zoals geglyceerd hemoglobine (HbA1c) of geglyceerd albumine (GA) in het bloed, zijn essentiële indicatoren van glycemische controle bij diabetes mellitus.

Geglyceerde eiwitten, zoals geglyceerd hemoglobine (HbA1c) of geglyceerd albumine (GA) in het bloed, zijn essentiële indicatoren van glycemische controle bij diabetes mellitus.

: Monitoring van glycemische controle met hemoglobine A1c (A1c) bij hemodialysepatiënten kan worden beïnvloed door bloedarmoede en erytropoëtinetherapie.

<b>ACHTERGROND</b>: A1c, een surrogaatmaat voor glycemische controle, staat bekend om zijn sterke lineaire correlatie met de gemiddelde plasmaglucose (MPG) wanneer geanalyseerd in patiëntpopulaties.

ACHTERGROND A1c, een surrogaatmaat voor glycemische controle, staat bekend om zijn sterke lineaire correlatie met de gemiddelde plasmaglucose (MPG) wanneer geanalyseerd in patiëntpopulaties.

Hemoglobine A1c (HbA1c) wordt door clinici gebruikt als middel om de korte tot middellange termijn glucoseregulatie bij diabetici te meten.

Om de impact te schatten van verhoogde monitoring van geglyceerd hemoglobine (A1C) en intensivering van de behandeling voor patiënten met type 2 diabetes (T2D) op kwaliteitsmaatregelen en vergoeding binnen het Medicare Advantage Star (MA Star) programma.

Hemoglobine A1c (A1c) is recentelijk toegevoegd aan de diagnostische criteria voor diabetes en prediabetes.

DOELSTELLINGEN: Het doel van deze studie was het ontwikkelen van een maat voor psychosociale barrières voor therapietrouw bij adolescenten met type 1 diabetes (T1D) en het onderzoeken van de relaties met patiëntkenmerken, therapietrouw en hemoglobine A1C (A1C).

Om het vermogen van alternatieve wachttijdmetingen te vergelijken om geglyceerd hemoglobine (A1C) niveaus te voorspellen bij diabetespatiënten.

Chronische complicaties van diabetes kunnen worden verminderd door optimale glycemische en lipidencontrole, geëvalueerd via de meting van geglyceerd hemoglobine (A1C) en low-density lipoproteïne cholesterol (LDL-C).

De beoordeling van glycemische controle, meestal met behulp van geglyceerd hemoglobine (A1C), is een belangrijke maatstaf geweest voor de zorg van patiënten met diabetes.

Geglyceerd hemoglobine, gemeten door hemoglobine A1C (A1C), c

Hemoglobine A1c is de meting van geglyceerd hemoglobine en kan helpen bij zowel de diagnose als de voortdurende behandeling van diabetes mellitus.

Diabetesbehandelingsonderzoeken die gericht zijn op glycemische controle worden vergemakkelijkt door de regelgevende acceptatie van geglyceerd hemoglobine (A1C) als een gevalideerd tussentijds effectiviteitsuitkomstmaat.

Hemoglobine A1c (HbA1c of simpelweg A1c) is een maat voor een langetermijngemiddelde van bloedplasmaglucose, een betrouwbare index om iemands diabetische toestand weer te geven.


Het syndroom van Down ontstaat wanneer een individu een extra kopie of een deel van een kopie van chromosoom 21 heeft, ja of nee?

Answer: Ja, het syndroom van Down wordt veroorzaakt door een duplicatie van het gehele of een deel van chromosoom 21.

Het syndroom van Down (DS; trisomie 21) is de meest voorkomende overleefbare aandoening als gevolg van aneuploïdie.

Het syndroom van Down (DS), trisomie 21, wordt veroorzaakt door een verhoogde dosis van genen die aanwezig zijn op het menselijke chromosoom 21 (HSA21)

Het syndroom van Down, of Trisomie 21, is de meest voorkomende chromosomale afwijking bij levend geboren kinderen.

Het syndroom van Down (DS), veroorzaakt door trisomie van chromosoom 21,

Submicroscopische duplicatie van chromosoom 21 en het trisomie 21 fenotype (syndroom van Down).

Trisomie 21 of het syndroom van Down is een chromosomale aandoening die het gevolg is van de aanwezigheid van een volledige of gedeeltelijke extra kopie van chromosoom 21.

Het syndroom van Down is een genetische aandoening die optreedt wanneer een individu een volledige of gedeeltelijke extra kopie van chromosoom 21 heeft.

Het syndroom van Down (DS) ontstaat door een extra kopie van chromosoom 21.

Het syndroom van Down, dat ontstaat bij individuen met een extra kopie van chromosoom 21, wordt geassocieerd met een sterk verhoogd risico op de ziekte van Alzheimer met vroege aanvang.

Aneuploïdie verwijst naar de aanwezigheid van een extra kopie van een specifiek chromosoom, of trisomie, zoals gezien bij het syndroom van Down (trisomie 21), of het ontbreken van een enkel chromosoom, of monosomie, zoals gezien bij het syndroom van Turner (een enkele X-chromosoom bij vrouwen: 45, X).

Het syndroom van Down (DS) of Trisomie 21 (Ts21) wordt veroorzaakt door de aanwezigheid van een extra kopie van het gehele of een deel van het menselijke chromosoom 21 (Hsa21) en is de meest voorkomende overleefbare aangeboren chromosomale afwijking.

Het syndroom van Down (DS) is een belangrijke oorzaak van verstandelijke beperking en hartziekten. Hoewel het meestal wordt veroorzaakt door de aanwezigheid van een extra chromosoom 21, kunnen sommige diagnostische kenmerken worden veroorzaakt door de aanwezigheid van alleen band 21q22.

Het syndroom van Down wordt meestal veroorzaakt door volledige trisomie 21.

Het syndroom van Down, de meest voorkomende genetische aandoening, wordt gekenmerkt door een extra kopie van het gehele of een deel van chromosoom 21.

Het syndroom van Down (DS), veroorzaakt door een extra kopie van chromosoom 21, komt voor bij 1 op de 750 levendgeborenen en wordt gekenmerkt door cognitieve beperkingen en een reeks aangeboren afwijkingen.

Het syndroom van Down (DS) ontstaat door één extra kopie van het menselijke chromosoom 21 en leidt tot verschillende veranderingen, waaronder verstandelijke beperkingen en bewegingsstoornissen.

Het syndroom van Down ontstaat door de productie van drie kopieën van chromosoom 21 binnen een cel.

Trisomie 21 (Ts21) is de meest voorkomende aneuploïdie bij levendgeborenen; het resulteert in een reeks kenmerken die bekend staan als het syndroom van Down (DS).

Het syndroom van Down omvat meerdere misvormingen en wordt veroorzaakt door trisomie van chromosoom 21.

In 1959 toonden J. Lejeune, M. Gautier en R. Turpin aan dat kinderen met het syndroom van Down een extra kopie van chromosoom 21 hadden.

Het ontwikkelen van een betrouwbare en specifieke methode voor snelle prenatale diagnose van Trisomie 21 (syndroom van Down).

Trisomie 21, het syndroom van Down, is de meest voorkomende genetische oorzaak van aangeboren misvormingen en verstandelijke beperking.

Het syndroom van Down, gekenmerkt door een extra chromosoom 21, is de meest voorkomende genetische oorzaak van aangeboren misvormingen en leerproblemen.


Wat is craniosynostose?

Answer: Craniosynostose is het gevolg van voortijdige sluiting van de schedelnaden, wat leidt tot veranderingen in het patroon van schedelgroei, resulterend in een abnormale vorm van het hoofd en dysmorfe gelaatskenmerken.

Craniosynostose vindt zijn oorsprong in het falen van de ontwikkeling van de naad tussen twee botcentra of in de vroege sluiting van de naad door fusie van botcentra.

Voortijdige sluiting van schedelnaden (primaire craniosynostose) bij kinderen leidt tot karakteristieke schedelafwijkingen en verhindert dat de beperkte hersenen normaal groeien.

Craniosynostose is een relatief veelvoorkomend geboorteafwijking die wordt gekenmerkt door de voortijdige sluiting van een of meer schedelnaden.

Craniosynostose is een afwijking van de schedel veroorzaakt door vroege sluiting van een of meer schedelnaden.

Craniosynostose is de voortijdige sluiting van een of meer naden van de schedel, die syndromisch of geïsoleerd kan voorkomen.

Craniosynostose is een complexe aandoening, gekenmerkt door de voortijdige sluiting van een of meer schedelnaden.

Craniosynostose, de voortijdige sluiting van een schedelnaad, is een pathologische aandoening die voorkomt bij 1 op de 2000 levendgeborenen.

Craniosynostose is een aangeboren afwijking waarbij een of meer naden in de schedel van een baby eerder sluiten dan normaal.

Craniosynostose is een aandoening die de voortijdige sluiting van een of meerdere schedelnaden omvat.

Craniosynostose is een afwijking van de schedel veroorzaakt door vroege sluiting van een of meer schedelnaden en treft 3 tot 5 personen per 10.000 levendgeborenen.

Craniosynostose is een geboorteafwijking die wordt gekenmerkt door voortijdige sluiting van een of meer schedelnaden.

Craniosynostose, of voortijdige sluiting van de schedelnaden, komt voor bij ongeveer 1 op de 2500 levendgeborenen.

Craniosynostose beschrijft de voortijdige sluiting van een of meer schedelnaden en kan leiden tot ingrijpende manifestaties qua uiterlijk en functionele beperkingen.

Craniosynostose is een heterogene aandoening veroorzaakt door de voortijdige sluiting van schedelnaden, die meestal als een geïsoleerde anomalie voorkomt.

Craniosynostose wordt gedefinieerd als het proces van voortijdige sluiting van een of meer schedelnaden.

Craniosynostose wordt gedefinieerd als de voortijdige sluiting van een of meer schedelnaden.

Craniosynostose, voortijdige sluiting van de schedelbeenderen bij de naden, is de op één na meest voorkomende menselijke geboorteafwijking van de schedel.


Welke methode is ontwikkeld voor het toewijzen van enhancers aan doelfgenen?

Answer: Hoewel genomische assays putatieve enhancers in massa kunnen identificeren, is het toewijzen van doelfgenen een complexe uitdaging. McEnhancer is een machine learning-benadering die doelfgenen koppelt aan putatieve enhancers via een semi-gesuperviseerd leeralgoritme dat genexpressiepatronen voorspelt op basis van verrijkte sequentiekenmerken. Voorspelde expressiepatronen waren 73-98% accuraat, voorspelde toewijzingen toonden sterke Hi-C interactie-verrijking, enhancer-geassocieerde histonmodificaties waren duidelijk aanwezig, en bekende functionele motieven werden teruggevonden.

McEnhancer: het voorspellen van genexpressie via semi-gesuperviseerde toewijzing van enhancers aan doelfgenen.

Hoewel genomische assays putatieve enhancers in massa kunnen identificeren, is het toewijzen van doelfgenen een complexe uitdaging. Wij hebben een machine learning-benadering ontwikkeld, McEnhancer, die doelfgenen koppelt aan putatieve enhancers via een semi-gesuperviseerd leeralgoritme dat genexpressiepatronen voorspelt op basis van verrijkte sequentiekenmerken. Voorspelde expressiepatronen waren 73-98% accuraat, voorspelde toewijzingen toonden sterke Hi-C interactie-verrijking, enhancer-geassocieerde histonmodificaties waren duidelijk aanwezig, en bekende functionele motieven werden teruggevonden. Ons model biedt een algemeen kader om globaal geïdentificeerde enhancers aan doelen te koppelen en draagt bij aan het ontcijferen van het regulerende genoom.


Beschrijf Click-PEGylering

Answer: Een benadering die een gerichte beoordeling van kandidaat-eiwitten kan vergemakkelijken, evenals eiwitten die in lage hoeveelheden aanwezig zijn of proteomisch uitdagend zijn, is door middel van elektroforetische mobiliteitsverschuivingsassays. Redox-gemodificeerde cysteïneresiduen worden selectief gemarkeerd met een grote groep, zoals een polyethyleenglycol (PEG) polymeer, waarna de eiwitten worden gescheiden door elektroforese gevolgd door immunoblotting, wat het afleiden van redoxveranderingen op basis van bandverschuivingen mogelijk maakt. De toepasbaarheid van deze methode is echter belemmerd door de moeilijkheid om eiwiththiolen schoon te modificeren met grote PEG-reagentia. Om een robuustere methode voor redox-selectieve PEGylering te ontwikkelen, is een Click-chemie benadering ontwikkeld waarbij vrije thiolgroepen eerst worden gelabeld met een reagens dat is aangepast om een alkynegroep te bevatten, die vervolgens via Click-reactie wordt verbonden met een PEG-molecuul dat een complementaire azidefunctie bevat. Deze strategie kan worden aangepast om reversibel gereduceerde of geoxideerde cysteïnes te bestuderen. Het scheiden van de thiollabelingstap van de PEG-conjugatie vergemakkelijkt de nauwkeurigheid en flexibiliteit van deze benadering aanzienlijk.

Click-PEGylering - Een mobiliteitsverschuivingsmethode om de redoxtoestand van cysteïnes in kandidaat-eiwitten te beoordelen.

Een benadering die een gerichte beoordeling van kandidaat-eiwitten kan vergemakkelijken, evenals eiwitten die in lage hoeveelheden aanwezig zijn of proteomisch uitdagend zijn, is door middel van elektroforetische mobiliteitsverschuivingsassays. Redox-gemodificeerde cysteïneresiduen worden selectief gemarkeerd met een grote groep, zoals een polyethyleenglycol (PEG) polymeer, waarna de eiwitten worden gescheiden door elektroforese gevolgd door immunoblotting, wat het afleiden van redoxveranderingen op basis van bandverschuivingen mogelijk maakt. De toepasbaarheid van deze methode is echter belemmerd door de moeilijkheid om eiwiththiolen schoon te modificeren met grote PEG-reagentia. Om een robuustere methode voor redox-selectieve PEGylering te ontwikkelen, hebben we een Click-chemie benadering gebruikt, waarbij vrije thiolgroepen eerst worden gelabeld met een reagens dat is aangepast om een alkynegroep te bevatten, die vervolgens via Click-reactie wordt verbonden met een PEG-molecuul dat een complementaire azidefunctie bevat. Deze strategie kan worden aangepast om reversibel gereduceerde of geoxideerde cysteïnes te bestuderen. Het scheiden van de thiollabelingstap van de PEG-conjugatie vergemakkelijkt de nauwkeurigheid en flexibiliteit van deze benadering aanzienlijk. Hier tonen we aan hoe de Click-PEGyleringstechniek kan worden gebruikt om de redoxtoestand van eiwitten te onderzoeken.

Hier tonen we aan hoe de Click-PEGyleringstechniek kan worden gebruikt om de redoxtoestand van eiwitten te onderzoeken.<br>

Hier tonen we aan hoe de Click-PEGyleringstechniek kan worden gebruikt om de redoxtoestand van eiwitten te onderzoeken..


Een SLEDAI-score wordt geassocieerd met Systemische Lupus Erythematosus. Wat is een SLEDAI-score?

Answer: De ziekteactiviteit van Systemische Lupus Erythematosis werd geëvalueerd volgens de SLE Disease Activity Index (SLEDAI)-score, die de ziekteactiviteit beoordeelt op basis van een aantal parameters.

De ziekteactiviteit van SLE werd geëvalueerd volgens de SLE Disease Activity Index (SLEDAI)-score.

SLE-patiënten werden onderzocht om hun klinische status en ziekteactiviteit te evalueren. Voor elke patiënt werd een volledige Systemic Lupus Erythematosus Disease Activity Index (SLEDAI)-score verkregen.

Het verloop en de prognostische waarde van de ziekteactiviteit gemeten met de gevalideerde Systemic Lupus Erythematosus Disease Activity Index (SLEDAI) werden onderzocht bij 68 pas gediagnosticeerde zwarte Caribische gevallen.

Het doel van deze studie is om te bepalen of digitale vasculitis (DV), een klinische manifestatie met een hoge Systemic Lupus Erythematosus Disease Activity Index (SLEDAI)-score, geassocieerd is met de ernst van lupus.

DOELSTELLING Om te bepalen of Systemic Lupus Erythematosus Disease Activity Index (SLEDAI)-scores correleren met de indruk van de arts over het niveau van ziekteactiviteit.

Sociodemografische gegevens, ziekteactiviteit volgens de Systemic Lupus Erythematosus Disease Activity Index (SLEDAI), therapie en laboratoriumvariabelen werden geëvalueerd.

Systemic lupus erythematosus disease activity index (SLEDAI), C3, C4 en anti-double stranded DNA-niveaus werden geschat en maandelijks herhaald tot remissie.

De Systemic Lupus Erythematosus Disease Activity Index (SLEDAI) is de meest gebruikte maat voor ziekteactiviteit bij kinderen met systemische lupus erythematosus (SLE).

SLE Disease Activity Index (SLEDAI)-scores,

systemische lupus erythematosus Disease Activity Index (SLEDAI)

systematische lupus erythematosus disease activity index (SLEDAI)-score

Systemic Lupus Erythematosus Disease Activity Index (SLEDAI).

systemische lupus erythematosus disease activity index (SLEDAI) scoringssysteem.

Klinische ziekteactiviteit werd gekwantificeerd met de SLE Disease Activity Index (SLEDAI).

SLEDAI (Systemic Lupus Erythematosus Disease Activity Index)