Verschijnt corticale verspreidingsdepressie in de ischemische penumbra na een ischemische beroerte?

Answer: Ja, corticale verspreidingsdepressie verschijnt in de ischemische penumbra na een ischemische beroerte en wordt geassocieerd met uitbreiding van ischemisch letsel. Dit is aangetoond bij mensen en in diermodellen.

Tijdens de subacute fase breidt de onomkeerbare schade zich uit naar de penumbra: meerdere elektrische en biologische signalen worden geactiveerd door periinfarct, verspreidingsdepressie-achtige depolarisaties die leiden tot hypoxie en een stapsgewijze toename van lactaat.

Experimentele en klinische studies geven aan dat golven van corticale verspreidingsdepolarisatie (CSD) die verschijnen in de ischemische penumbra bijdragen aan secundaire laesiegroei.

Analyse van MCA-occlusies (MCAO's) toonde een eerste CSD-golf die begon tijdens de ischemische achteruitgang in het opkomende kerngebied en concentric over grote delen van de linker cortex voortplantte.

Vervolgde terugkerende golven van CSD plantten zich niet concentric voort, maar cirkelden bij voorkeur rond de ischemische kern.

In de nabijheid van het kerngebied waren CSD's gekoppeld aan golven van overwegend vasoconstrictieve CBF(LSF)-reacties, wat resulteerde in verdere achteruitgang van de CBF in de gehele binnenste penumbra en in uitbreiding van de ischemische kern.

We concluderen dat CSD's en bijbehorende CBF-reacties een gedefinieerde spatiotemporele volgorde volgen en bijdragen aan de vroege evolutie van ischemische gebieden.

Astrocyten in het metabool gecompromitteerde ischemische penumbra-achtige gebied toonden een langdurige zwelling als reactie op spontane verspreidingsdepolarisaties ondanks snelle dendritische herstel in een fotothrombotisch occlusiemodel van focale beroerte.

Spontane verspreidingsdepolarisaties (SD's) komen voor in de penumbra rondom de ischemische kern.

Deze SD's, vaak peri-infarct depolarisaties genoemd, veroorzaken vasoconstrictie en rekrutering van de penumbra in de ischemische kern in de kritieke eerste uren na focale ischemische beroerte; echter, de realtime spatiotemporele dynamiek van SD-geïnduceerde schade aan synaptische circuits in de penumbra blijft onbekend.

We stellen voor dat metabole stress als gevolg van terugkerende SD's acute schade op dendritisch niveau en dendritische spines in metabool gecompromitteerd weefsel vergemakkelijkt, waardoor de rekrutering van de penumbra in de ischemische kern wordt versneld.

Hoewel het mechanisme onbekend blijft, vertonen SD's vertraagd elektrofysiologisch herstel binnen de ischemische penumbra.

Verspreidingsdepressie-achtige peri-infarct depolarisaties kenmerken niet alleen, maar verergeren ook de penumbra-condities in corticale grenszones van experimentele focale ischemie.

We concluderen dat bij focale ischemie tijdelijke peri-infarct depolarisaties niet alleen in de cortex, maar ook in het striatale grijze stof ontstaan, waarmee het bestaan van subcorticale zones van ischemische penumbra wordt aangetoond.

Verspreidingsdepressie (SD) is aangetoond na focale ischemie, en de extra belasting die SD oplegt aan weefsel dat al gecompromitteerd is door een sterke vermindering van de bloedstroom kan bijdragen aan de evolutie van onomkeerbare schade in de ischemische penumbra.

Hoewel de veranderingen in glucose-gerelateerde metabolieten tijdens herstel aanhielden, zelfs in de voorste delen van de cortex in beide groepen na SD, was de omvang van de veranderingen groter in de penumbra dan in de normale cortex.

SD lijkt een equivalente toename van energiebehoefte op te leggen in controle- en ischemische hersenen, maar het vermogen van de penumbra om te herstellen van de insult is beperkt.

Dus, het vergroten van de energiebalans in de penumbra na meerdere SD's kan de achteruitgang van de energiestatus van het weefsel versnellen en uiteindelijk bijdragen aan terminale depolarisatie en celdood, vooral in de penumbra.

Er wordt gesuggereerd dat de beperkte overleving van de penumbra te wijten is aan peri-infarct depolarisaties, die leiden tot herhaalde episodes van weefselhypoxie, omdat de verhoogde metabole belasting niet gepaard gaat met een adequate toename van de collaterale bloedtoevoer.

Tijdelijke afnames van de schijnbare diffusiecoëfficiënt (ADC) van water, gemeten met snelle diffusie-gewogen beeldvorming (DWI) in de ischemische grenszone, worden gedacht cellulaire zwelling te weerspiegelen die geassocieerd is met verspreidingsdepressie.

Zwaar vertraagde hersteltijd na verspreidingsdepressie wordt beschouwd als representatief voor de ischemische penumbra.

Een huidige maar controversiële hypothese is dat dit penumbra-weefsel vaak uiteindelijk afsterft door de metabole stress die wordt veroorzaakt door meerdere golven van corticale verspreidingsdepressie (CSD), dat wil zeggen door ischemische depolarisaties.

Na gesimuleerde infarctie toont het model de lineaire relatie tussen uiteindelijke infarctgrootte en het aantal CSD-golven die de penumbra doorkruisen, zoals experimenteel is gerapporteerd, hoewel schade bij elke individuele golf niet-lineair met de tijd toeneemt.

Deze bevindingen ondersteunen de hypothese dat CSD-golven een belangrijke causale rol spelen bij de dood van ischemisch penumbra-weefsel.

MCAO veroorzaakt ook periodieke peri-infarct depolariserende golven (PIDs) in de ischemische penumbra, het gebied dat gered kan worden.

Hier worden de effecten van SD onder verminderde doorstromingscondities, zoals aangetroffen in de ischemische penumbra, onderzocht.

De experimenten illustreren hoe peri-infarct depolarisaties nadelig kunnen zijn voor de penumbra.

In de tweede reeks experimenten werden peri-infarct depolarisaties (PIDs) geregistreerd met een extracellulaire DC-elektrode op twee locaties in de ischemische penumbra gedurende de eerste 3 uur na MCAO.

In vivo twee-foton microscopie van groen fluorescerende eiwit-expressieve neuronen in dit penumbra-achtige risicogebied toonde aan dat SD's temporeel gecorreleerd waren met snelle (<6 s) dendritische beading.


Is fosfolamban een regulerend/remmend eiwit van de Ca ATPase SERCA?

Answer: Fosfolamban (PLB) is een fosfoproteïne van 24 tot 27 kDa dat de activiteit van de sarco(endo)plasmatisch reticulum Ca2+ ATPase (SERCA) moduleert. De expressie van PLB is naar verluidt beperkt tot het hart, langzaam samentrekkende skeletspieren en gladde spieren, waarin PLB een belangrijke regulator is van [Ca2+]i en contractiliteit in deze spieren.

Het membraaneiwitcomplex tussen de sarcoplasmatisch reticulum Ca(2+)-ATPase (SERCA) en fosfolamban (PLN) reguleert het Ca(2+)-transport in cardiomyocyten, waardoor de contractiliteit van het hart wordt gemoduleerd. β-adrenerg gestimuleerde fosforylering van PLN op Ser-16 verhoogt de SERCA-activiteit via een onbekend mechanisme.

Fosfolamban (PLN) is een type II membraaneiwit dat de sarcoplasmatisch reticulum Ca(2+)-ATPase (SERCA) remt, waardoor de calciumhomeostase in de hartspier wordt gereguleerd. In membranen vormt PLN pentameren die worden voorgesteld als opslag voor actieve monomeren of als ionkanalen.

De regulatie van de SERCA-calciumpomp door fosfolamban (PLB) berust grotendeels op interacties tussen hun respectievelijke transmembraandomijnen. Ondanks talrijke mutagenese- en kinetische studies hebben we nog steeds geen duidelijk mechanistisch beeld van hoe PLB de calciumtransportcyclus van SERCA beïnvloedt.

Calciumtransport over het membraan van het sarcoplasmatisch reticulum (SR) speelt een belangrijke rol bij de regulatie van de contractie en relaxatie van de hartspier. De sarco(endo)plasmatisch reticulum Ca(2+) ATPase (SERCA) 2a is verantwoordelijk voor de opname van Ca(2+) door dit organel en wordt op een omkeerbare manier geremd door fosfolamban, een ander SR-membraaneiwit. Het opheffen van de fosfolamban-gemedieerde remming van SERCA2a is daarom een potentiële therapeutische optie voor hartfalen en cardiomyopathie.

Fosfolamban wordt verondersteld een sleutelregulator te zijn van de Ca-cyclus en contractiliteit van het cardiale sarcoplasmatisch reticulum (SR) en een potentieel therapeutisch doelwit bij het herstellen van de verminderde Ca-cyclus in falende harten.

Bij grotere zoogdieren wordt een groter deel van de SERCA2a-pompen gereguleerd door fosfolamban, wat therapeutische strategieën om de cardiale contractiliteit en functionele cardiale reserve te verbeteren kan beïnvloeden.

Fosfolamban (PLB) remt de sarcoplasmatisch reticulum (SR) Ca(2+)-ATPase (SERCA), en deze remming wordt opgeheven door fosforylering door Ca(2+) calmoduline-afhankelijke proteïnekinase II (CaM kinase II).

Deze bevindingen suggereren dat PLB een belangrijke modulator is van de contractiliteit van gladde spier in de maagantrum door modulatie van SR Ca(2+)-afgifte en CaM kinase II-activiteit.

De functie van de SERCA-pomp wordt gemoduleerd door de endogene moleculen fosfolamban (PLB) en sarcolipine (SLN), die tot expressie komen in hart- en skeletspieren. Het werkingsmechanisme van PLB op SERCA is goed gekarakteriseerd, terwijl dat van SLN nog maar net wordt begrepen.

Fosfolamban (PLB) is een remmer van de sarcoplasmatisch reticulum (SR) Ca2+-ATPase (SERCA).

Deze resultaten tonen aan dat verandering van de PLB:SERCA-verhouding de [Ca2+]i in gladde spier significant kan moduleren.

Fosfolamban, dat tot expressie komt in hartspier, en sarcolipine, dat tot expressie komt in skeletspier, reguleren de SERCA-activiteit.

Fosfolamban (PLB) is een fosfoproteïne van 24 tot 27 kDa dat de activiteit van de sarco(endo)plasmatisch reticulum Ca2+ ATPase (SERCA) moduleert. De expressie van PLB is naar verluidt beperkt tot het hart, langzaam samentrekkende skeletspieren en gladde spieren, waarin PLB een belangrijke regulator is van [Ca2+]i en contractiliteit in deze spieren.

De regulatie van de sarco(endo)plasmatisch reticulum Ca2+-ATPase (SERCA 2a) hangt af van de fosforyleringstoestand van fosfolamban (PLB). Wanneer PLB gefosforyleerd is, wordt het remmende effect op SERCA 2a opgeheven, wat leidt tot een verbeterde myocardiale prestatie.

Ca(2+) wordt opnieuw opgenomen via sarcoendoplasmatisch reticulum Ca(2+) ATPase (SERCA) en wordt gereguleerd door het remmende eiwit fosfolamban (PLB) in veel celtypen.

Fosfolamban (PLN) is een klein integraal membraaneiwit dat op een nog onbekende wijze bindt aan en remt op de Ca(2+)-ATPase (SERCA) in het sarcoplasmatisch reticulum.

Fosfolamban (PLN) is de endogene remmer van de sarco(endo)plasmatisch reticulum Ca(2+)-ATPase (SERCA), het integrale membraaneiwit dat verantwoordelijk is voor 70% van de verwijdering van Ca(2+) uit het cytosol, wat leidt tot relaxatie van de hartspier bij de mens.

Fosfolamban (PLB) is een integraal membraaneiwit dat het Ca(2+)-transport reguleert door remmende interactie met sarco(endo)plasmatisch reticulum calcium ATPase (SERCA).

Fosforylering door proteïnekinase A en defosforylering door proteïnefosfatase 1 moduleren de remmende activiteit van fosfolamban (PLN), de endogene regulator van de sarco(endo)plasmatisch reticulum calcium Ca(2+) ATPase (SERCA).

We gebruikten EPR-spectroscopie om direct de interactie tussen fosfolamban (PLB) en zijn regulerende doelwit, de sarcoplasmatisch reticulum Ca-ATPase (SERCA), te onderzoeken.


Wat is TFBSshape?

Answer: Om DNA-vorminformatie te gebruiken bij het analyseren van de DNA-bindingspecificiteiten van transcriptiefactoren (TF's), is de TFBSshape-database ontwikkeld voor het berekenen van DNA-structurele kenmerken uit nucleotide-sequenties die worden geleverd door motiefdatabases. De TFBSshape-database kan worden gebruikt om warmtekaarten en kwantitatieve gegevens te genereren voor DNA-structurele kenmerken (d.w.z. breedte van de minor groove, roll, propeller twist en helix twist) voor 739 TF-datasets van 23 verschillende soorten, afgeleid van de motiefdatabases JASPAR en UniPROBE. Zoals aangetoond voor de basale helix-loop-helix en homeodomein TF-families, kan de TFBSshape-database worden gebruikt om de DNA-bindingspecificiteiten van nauw verwante TF's kwalitatief en kwantitatief te vergelijken en zo differentiële DNA-bindingspecificiteiten te ontdekken die niet duidelijk zijn uit alleen de nucleotide-sequentie.

TFBSshape: een motiefdatabase voor DNA-vormkenmerken van transcriptiefactor-bindingsplaatsen.

Om DNA-vorminformatie te gebruiken bij het analyseren van de DNA-bindingspecificiteiten van TF's, hebben we een nieuw hulpmiddel ontwikkeld, de TFBSshape-database (beschikbaar op http://rohslab.cmb.usc.edu/TFBSshape/), voor het berekenen van DNA-structurele kenmerken uit nucleotide-sequenties die worden geleverd door motiefdatabases. De TFBSshape-database kan worden gebruikt om warmtekaarten en kwantitatieve gegevens te genereren voor DNA-structurele kenmerken (d.w.z. breedte van de minor groove, roll, propeller twist en helix twist) voor 739 TF-datasets van 23 verschillende soorten, afgeleid van de motiefdatabases JASPAR en UniPROBE. Zoals aangetoond voor de basale helix-loop-helix en homeodomein TF-families, kan onze TFBSshape-database worden gebruikt om de DNA-bindingspecificiteiten van nauw verwante TF's kwalitatief en kwantitatief te vergelijken en zo differentiële DNA-bindingspecificiteiten te ontdekken die niet duidelijk zijn uit alleen de nucleotide-sequentie.

DNA-structurele kenmerken verfijnen de beschrijving van TF-bindingspecificiteiten en bieden mechanistische inzichten in eiwit-DNA-herkenning. Bestaande motiefdatabases bevatten uitgebreide nucleotide-sequenties die zijn geïdentificeerd in bindingsproeven op basis van hun selectie door een TF. Om DNA-vorminformatie te gebruiken bij het analyseren van de DNA-bindingspecificiteiten van TF's, hebben we een nieuw hulpmiddel ontwikkeld, de TFBSshape-database (beschikbaar op http://rohslab.cmb.usc.edu/TFBSshape/), voor het berekenen van DNA-structurele kenmerken uit nucleotide-sequenties die worden geleverd door motiefdatabases.

Zoals aangetoond voor de basale helix-loop-helix en homeodomein TF-families, kan onze TFBSshape-database worden gebruikt om de DNA-bindingspecificiteiten van nauw verwante TF's kwalitatief en kwantitatief te vergelijken en zo differentiële DNA-bindingspecificiteiten te ontdekken die niet duidelijk zijn uit alleen de nucleotide-sequentie.  .


Is de ziekte van Alpers autosomaal recessief erfelijk?

Answer: De ziekte van Alpers is een fatale neurogenetische aandoening die meer dan 70 jaar geleden voor het eerst werd beschreven. Het is een autosomaal recessieve, ontwikkelingsgebonden mitochondriale DNA-depletie aandoening die wordt gekenmerkt door een tekort aan mitochondriale DNA-polymerase gamma (POLG) katalytische activiteit, therapieresistente aanvallen, neurodegeneratie en leverziekte.

Het Alpers-Huttenlocher syndroom (AHS) is een zeer zeldzame autosomaal recessieve aandoening

Het Alpers-syndroom is een fatale neurogenetische aandoening die meer dan 70 jaar geleden voor het eerst werd beschreven. Het is een autosomaal recessieve, ontwikkelingsgebonden mitochondriale DNA-depletie aandoening die wordt gekenmerkt door een tekort aan mitochondriale DNA-polymerase gamma (POLG) katalytische activiteit, therapieresistente aanvallen, neurodegeneratie en leverziekte

Histopathologische bevindingen bij beide patiënten ((a) chronische hepatitis met prominente galgangproliferatie, vetverandering en fibrose; (b) in de hersenen een vlekkerige vernietiging van de cerebrale cortex, voornamelijk de striate cortex betreffend) waren kenmerkend voor progressieve neuronale degeneratie in de kindertijd met leverziekte--Alpers-Huttenlocher syndroom--een zeldzame autosomaal recessieve aandoening die gewoonlijk wordt gezien bij zuigelingen en jonge kinderen.

Het Alpers-syndroom is een zeldzame autosomaal recessieve hepatocerebrale degeneratieve aandoening.

De ziekte van Alpers is een recessieve mitochondriale aandoening veroorzaakt door mutaties in POLG1 en wordt voornamelijk gekenmerkt door progressieve neurologische en leverdegeneratie.

Het Alpers-syndroom is een autosomaal recessieve mitochondriale DNA-depletie aandoening die kinderen en jongvolwassenen treft.

Wij concluderen dat de ziekte van Alpers een oorzaak kan zijn van snel progressieve leverfalen in de vroege kindertijd. Hoewel de oorzaak van deze autosomaal recessieve ziekte niet bekend is, lijkt deze niet gerelateerd te zijn aan peroxisomale disfunctie.


Is vemurafenib effectief bij haarcel-leukemie?

Answer: Ja, vemurafenib is zeer effectief bij patiënten met teruggekeerde of refractaire haarcel-leukemie.

Onze resultaten ondersteunen en informeren sterk het klinisch gebruik van BRAF- en MEK-remmers bij HCL.

De therapeutische benadering met vemurafenib bij therapieresistente haarcel-leukemie is veelbelovend en biedt een extra behandelingsoptie.

Succesvolle herbehandeling van een teruggekeerde V600E-gemuteerde HCL-patiënt met lage dosis vemurafenib.

De recente identificatie van de terugkerende V600E BRAF-mutatie bij de meerderheid van HCL-patiënten heeft sommige teams ertoe gebracht het klinische potentieel van vemurafenib, een BRAF V600-specifieke remmer, te evalueren bij een beperkt aantal refractaire HCL-patiënten. Onlangs publiceerden wij het geval van een HCL-patiënt die succesvol werd behandeld met een lage dosis vemurafenib.

Hier presenteren wij de succesvolle herbehandeling van deze patiënt met een tweede lijn vemurafenib. Onze gegevens suggereren voor het eerst dat vemurafenib in een dosis van 240 mg eenmaal daags voldoende kan zijn om een volledige hematologische remissie te behouden na een initiële inductiebehandeling met lage dosis vemurafenib (2 × 240 mg) per dag zonder belangrijke toxiciteit te veroorzaken.

De ontdekking van de BRAF-mutatie heeft een therapeutisch doelwit gecreëerd dat wordt benut door orale remmers zoals vemurafenib en dabrafenib.

[Succesvol gebruik van vemurafenib bij een patiënt met resistente haarcel-leukemie].

De frequente persistentie van gefosforyleerde ERK-positieve leukemiecellen in het beenmerg aan het einde van de behandeling suggereert bypass-reactivering van MEK en ERK als resistentiemechanisme. CONCLUSIES: Een korte orale kuur met vemurafenib was zeer effectief bij patiënten met teruggekeerde of refractaire haarcel-leukemie.


Wat zijn de remmers van histonmethyltransferasen?

Answer: In het algemeen hebben histonmethyltransferasen (HMT's) geen algemeen geaccepteerd high-throughput screeningsassayformaat, en daarom zijn referentieremmers voor veel van de HMT's niet beschikbaar. Er zijn echter verschillende selectieve HMT-remmers: Trichostatine A (TSA), BIX-01294 en het derivaat TM2-115, 2,4-pyridinedicarbonzuur (2,4-PDCA), 3-deazaneplanocine A (DZNep), Psammapline A (PsA) en Sulforafaan (SFN).

Echter, in het algemeen hebben HMT's geen algemeen geaccepteerd high-throughput screeningsassay (HTS) formaat, en referentieremmers zijn niet beschikbaar voor veel van de enzymen.

Kleine molecuul histonmethyltransferaseremmers tonen snelle antimalariële activiteit tegen alle bloedstadia van Plasmodium falciparum.

We synthetiseerden een verbindingenbibliotheek gebaseerd op een bekende specifieke remmer (BIX-01294) van de menselijke G9a histonmethyltransferase. Twee verbindingen, BIX-01294 en het derivaat TM2-115, remden P. falciparum 3D7 parasieten in cultuur met IC(50)-waarden van ongeveer 100 nM, waarden die minstens 22 keer krachtiger zijn dan hun schijnbare IC(50) tegen twee menselijke cellijnen en één muizencellijn.

Gezamenlijk suggereren deze resultaten dat BIX-01294 en TM2-115 malariaparasiet histonmethyltransferasen remmen, wat resulteert in snelle en onomkeerbare parasietdood.

Synthese en structuur-activiteitsrelatieonderzoek van adenosine-bevattende remmers van histonmethyltransferase DOT1L.

In totaal werden 55 adenosine-bevattende verbindingen ontworpen en gesynthetiseerd, waarvan verschillende krachtige DOT1L-remmers werden geïdentificeerd met K(i)-waarden zo laag als 0,5 nM.

Verschillende nieuwe reagentia en assays werden ontwikkeld om te helpen bij de identificatie van EZH2-remmers, en deze werden gebruikt voor twee high-throughput screeningscampagnes.

Van de vijf histonmethyltransferasen die bekend staan om methylatie van het lysine 9-residu van histon H3 (H3K9) te mediëren, is euchromatische histon-lysine N-methyltransferase 2 (EHMT2; ook bekend als G9a) aangetoond als primaire mediator van H3K9-dimethylatie; BIX-01294 is aangetoond een specifieke remmer van EHMT2 te zijn.

We stelden de hypothese op dat remming van EHMT2 door BIX-01294 zou resulteren in verminderde niveaus van H3K9-dimethylatie en een verstoorde embryo-ontwikkeling.

We tonen ook aan dat peptiden die SET1-familie Win-motiefsequenties nabootsen, H3K4-dimethylatie door het MLL1-kerncomplex met verschillende efficiëntie remmen.

Studies van H3K4me3-demethylatie door KDM5B/Jarid1B/PLU1 tonen sterke substraatherkenning in vitro en identificeren 2,4-pyridinedicarbonzuur als een in vitro en in cell-remmer.

Remmingstudies van ccKDM5B toonden zowel in vitro als in cell-remming van ccKDM5B door 2,4-pyridinedicarbonzuur (2,4-PDCA) met een potentie vergelijkbaar met die gerapporteerd voor de HDM KDM4C.

Behandeling met 3-deazaneplanocine A (DZNep), een remmer van H3K27me3 en H4K20me3, versterkte significant de BZLF1-transcriptie in Raji-cellen in combinatie met een HDAC-remmer, trichostatine A (TSA).

Alle assays maakten profilering mogelijk van bekende SET7/9- en LSD1-remmers. De resultaten tonen aan dat de geoptimaliseerde LANCE Ultra en AlphaLISA assayformaten een relevante biochemische screeningsaanpak bieden voor de identificatie van kleine molecuulremmers van HMT's en HDM's die kunnen leiden tot nieuwe epigenetische therapieën.

Selectieve remmers van histonmethyltransferase DOT1L: ontwerp, synthese en kristallografische studies.

We gebruikten structuur- en mechanisme-gebaseerd ontwerp om verschillende krachtige remmers van DOT1L te ontdekken met IC(50)-waarden zo laag als 38 nM.

Remming van histon-lysinemethylatie versterkt de expressie van kanker-testis antigenen in longkankercellen: implicaties voor adoptieve immunotherapie van kanker.

Korte haarspelden-RNA's werden gebruikt om verschillende histonmethyltransferasen (KMT) en histondemethylasen (KDM) te remmen die histonmethylatie mediëren en genexpressie onderdrukken.

DZNep, een farmacologische remmer van KMT6-expressie, herhaalde de effecten van KMT6-knockdown.

Recente bewijzen tonen aan dat S-adenosylhomocysteïne (AdoHcy) hydrolaseremmers (AHI) zoals 3-deazaneplanocine A (DZNep) chromatine moduleren via indirecte remming van histonmethyltransferasen waaronder EZH2. We onderzochten de biologische effecten van AdoHcy-hydrolaseremming met DZNep en zijn structurele analogen 3-deazaadenosine (DZA) en neplanocine A (Nep A) in borstkankercellen.

Een chemiluminescentie-gebaseerde methode voor identificatie van histon-lysinemethyltransferaseremmers.

De methode is bijzonder geschikt voor detectie van remmers die werken via het gewenste histonpeptide-competitieve mechanisme en is toepasbaar voor het testen van andere HMT's, hier aangetoond met de G9a-homoloog EHMT1, ook bekend als GLP.

Deze studie rapporteert de farmacokinetiek en weefselverdeling van een nieuwe histon deacetylase en DNA-methyltransferase remmer, psammapline A (PsA), in muizen.

Het menselijke dieet bevat veel histon deacetylase (HDAC) remmers, zoals de bioactieve component sulforafaan (SFN), waarvan de epigenetische effecten op het MSTN-gen in satellietcellen onbekend zijn.

We vonden dat DNA-methyltransferaseremmer (5-Aza-2'-deoxycytidine) en histon deacetylaseremmer (trichostatine A) de expressie van de leptinereceptor verminderden.

Echter, histon deacetylaseremmers trichostatine A (TSA) en natriumbutyraat (NaBt) verhoogden significant de Wnt5a mRNA-expressie in SW620.|


Wat is het belangrijkste kenmerk van Amyotrofische Laterale Sclerose?

Answer: Amyotrofische laterale sclerose (ALS) is een progressieve degeneratie van bovenste en onderste motorneuronen.

Motorneuronziekten (MND), zoals amyotrofische laterale sclerose (ALS) en spinale musculaire atrofie (SMA), zijn progressieve neurodegeneratieve ziekten die het gemeenschappelijke kenmerk delen van degeneratie van bovenste en/of onderste motorneuronen.

Amyotrofische laterale sclerose (ALS) is een progressieve degeneratie van bovenste en onderste motorneuronen.

Er zijn vier hoofdhypothesen over de oorzaak van ALS: excitotoxiciteit gerelateerd aan overactivatie van glutamaatreceptoren; mutatie van het superoxide dismutase-gen; productie van autoantilichamen tegen calciumkanalen; accumulatie van neurofilamenten. De motoneurondegeneratie die kenmerkend is voor ALS kan veroorzaakt worden door een van deze mechanismen of een combinatie daarvan.

Amyotrofische laterale sclerose is de meest voorkomende motorneuronziekte met aanvang op volwassen leeftijd en bewijs van muizen die ALS-veroorzakende SOD1-mutaties tot expressie brengen suggereert dat neurodegeneratie een niet-cel-autonoom proces is waarbij microgliacellen de ziekteprogressie beïnvloeden.


Welke genen worden gereguleerd door MEF-2 in het hart?

Answer: COX-2, ANF, het oestrogeenreceptor (ER)alpha-gen, het calsequestrine-gen, casq2, cTnT, MCK, alfa-cardiale actine, sarco(endo)plasmatisch reticulum Ca2+-ATPase, SERCA, MLC-2, het alfa-cardiale myosine zware keten-gen, fosfoglyceraatmutase en PGAM-M worden gereguleerd door MEF-2 in het hart

Remming van MEF2A met siRNA verminderde HB-EGF-geïnduceerde expressie van COX-2, ANF en celgrootte.

Deze genetische herprogrammering valt samen met een uitgesproken toename in expressie van het oestrogeenreceptor (ER)alpha-gen, waarvan wij aantonen dat het een direct MEF2-doelgen is

Functionele studies toonden aan dat gerichte mutagenese van de proximale MEF-2- en CArG-boxplaatsen de transcriptie van het gen in cardiale en skeletspiercellen significant verminderde, wat aangeeft dat deze belangrijk zijn voor het aandrijven van cardiale en skeletspier-specifieke transcriptie van het casq2-gen.

DTEF-1 interageert ook met MEF-2 door co-immunoprecipitatie en transactiveert onafhankelijk of in samenwerking (met MEF-2) de cTnT-promotor

Een 85-bp regio binnen de enhancer is sterk geconserveerd tussen mens en muis en bevat een centraal AT-rijk gebied, dat essentieel is voor de enhanceractiviteit. Deze plaats bindt myocyten enhancer factor (MEF)2 factoren, voornamelijk MEF2D en MEF2A in cardiocyten kernextracten. Deze resultaten worden besproken in de context van MEF2-activiteit en de regulatie van het alfa-cardiale actine locus.

De cis-werkende elementen, MEF-2, E-boxen en A/T-rijke elementen aanwezig in het enhancergebied van het muizen MCK-gen zijn bekend om de expressie van het gen te reguleren

De sarco(endo)plasmatische reticulum Ca2+-ATPases (SERCAs) behoren tot een familie van actieve calciumtransportenzymen gecodeerd door de SERCA1, 2 en 3 genen. In deze studie beschrijven we de volledige structuur van het menselijke SERCA2-gen en zijn 5'-regulerende regio.

Onder de DNA cis-elementen aanwezig in deze twee regulerende regio's zijn potentiële bindingsplaatsen voor: GATA-4, -5, -6, Nkx-2.5/Csx, OTF-1, USF, MEF-2, SRF, PPAR/RXR, AP-2 en TREs. Stromend vanaf positie -1,5 kb is er geen significante homologe overeenkomst tussen de gekloonde SERCA2-genen.

Het cardiale calsequestrine-gen bestaat uit 11 exonen en zijn 5' flankregio wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van een TATA-achtige box, spierspecifieke promotor-elementen zoals 7 E-boxen, 1 MEF-2, 1 MCBF en 1 Repeat (musS) motieven, evenals verschillende spier-niet-specifieke transcriptie-elementen (AP-2A, NRE1, NRE2, p53, Spel en TFI-IIA).

ons laboratorium identificeerde een 28 bp HF-1a/MEF-2 element in het MLC-2v promotorgebied, dat cardiale ventrikelkamer-specifieke genexpressie tijdens muizencardiogenese conferreert,

In deze studie onderzochten we T3R alpha 1- versus T3R beta 1-specifieke interacties met de myocyten enhancer-specifieke factor-2 (MEF-2) op de expressie van het SERCA 2-gen in tijdelijke transfectie-assays in embryonaal hart-afgeleide H9c2-cellen.

wijzen op T3R isoform-specifieke interacties met een celtype-specifieke transcriptiefactor (MEF-2) in de regulatie van SERCA 2-genexpressie.

In meerdere onafhankelijke transgene muizenlijnen vonden we dat zowel een 250 baseparen myosine lichte keten-2 ventrikel promotorfragment, als een gedimeriseerd 28 bp sub-element (HF-1) met bindingsplaatsen voor HF1a en HF1b/MEF2 factoren, ventrikel-specifieke reporterexpressie dirigeerden vanaf zo vroeg als het endogene gen, op dag 7,5-8,0 post coïtum.

Myocyten-specifieke enhancer-bindende factor (MEF-2) reguleert alfa-cardiale myosine zware keten genexpressie in vitro en in vivo

In het MLC-2 gen is een AT-rijk element (HF-1b) dat een consensus MEF-2 plaats bevat vereist voor cardiale weefsel-specifieke expressie.

Rol van myocyten-specifieke enhancer-bindende factor (MEF-2) in de transcriptieregulatie van het alfa-cardiale myosine zware keten gen.

Om de transcriptieregulatie van de spier-specifieke subeenheid van het menselijke fosfoglyceraatmutase (PGAM-M) gen te analyseren, werden chimere genen samengesteld uit het upstream-gebied van het PGAM-M gen

Deze observaties definiëren de PGAM-M enhancer als de enige tot nu toe gekarakteriseerde cardiale en skeletspier-specifieke enhancer die voornamelijk wordt geactiveerd via MEF-2.

De transcriptie van elk gen wordt onafhankelijk gecontroleerd maar gecoördineerd gereguleerd. Tijdens elke embryogenese wordt het beta-MHC gen tot expressie gebracht als onderdeel van het cardiale myogene programma onder controle van NKX-2.5, MEF-2C en GATA-4/5/6.

We hebben de specifieke DNA-regulerende elementen gekarakteriseerd die verantwoordelijk zijn voor de functie van het menselijke cardiale troponine C-gen (cTnC) spier-specifieke enhancer in myogene cellen. We gebruikten functionele tijdelijke transfectie-assays met deletie- en plaats-specifieke mutagenese om de rol van de geconserveerde sequentie-elementen te evalueren. Gel-elektroforese mobiliteitsverschuivingsassays (EMSA) toonden het vermogen van de functionele plaatsen om te interageren met nucleaire eiwitten. We tonen aan dat drie verschillende transcriptieactivator-bindingsplaatsen die vaak voorkomen in spier-specifieke enhancers (een MEF-2 plaats, een MEF-3 plaats en ten minste vier redundante E-box plaatsen) allemaal bijdragen aan volledige enhanceractiviteit, maar een CArG-box niet.


Is er een verband tussen TERT-promotermutatie en overleving van gliomapatiënten?

Answer: Ja, TERT-mutatie wordt geassocieerd met de overleving van gliomapatiënten en werd voorgesteld als een biomarker voor gliomen.

Mutaties leiden tot TERT-opregulatie en worden geassocieerd met agressief klinisch gedrag bij glioblastomen.

De Kaplan-Meier overlevingsanalyse toonde aan dat TERT-promotermutatie (P=0,037), Isocitraatdehydrogenase (IDH) mutatie (P<0,001) en 1p/19q codeletie (P<0,001) geassocieerd waren met een gunstige totale overleving (OS). In de subset van 116 IDH-gemuteerde gliomen van lagere graad zonder 1p/19q codeletie vertoonden 19 TERT-promotermutatie tumoren een langere progressievrije overleving (PFS) (P=0,027) en OS (P=0,004). In overeenstemming met deze observatie toonden in de subset van 97 IDH-gemuteerde astrocytomen 14 TERT-promotermutatie tumoren een langere PFS (P=0,001) en OS (P=0,001). Daarentegen was bij de subset van 74 IDH wild-type gliomen van lagere graad met intacte 1p/19q, TERT-promotermutatie geassocieerd met kortere PFS (P=0,001) en OS (P=0,001). Evenzo vertoonden in de subset van 65 IDH wild-type astrocytomen 16 TERT-promotermutatie tumoren een ongunstige PFS (P=0,007) en OS (P=0,008). Onze resultaten geven aan dat in combinatie met de IDH-status, TERT-promotermutatie bijdraagt aan prognostische subgroepen van lagere graad astrocytische tumoren of 1p/19q intacte gliomen van lagere graad en dit kan de toekomstige moleculaire classificatie van gliomen van lagere graad verder verfijnen.

RESULTATEN: TERTp-mut werd geïdentificeerd in 60,8% van de gliomen (491 van de 807) en was globaal geassocieerd met een slechtere uitkomst (Hazard ratio (HR)=1,50).

TERT-promotermutaties leiden tot hoge transcriptieactiviteit onder hypoxie en temozolomide behandeling en voorspellen een slechte prognose bij gliomen.

TERT-promotermutaties behielden hun vermogen om hoge transcriptieactiviteit te induceren, zelfs onder hypoxische en TMZ-behandelingscondities, en de aanwezigheid van mutaties werd geassocieerd met een slechte prognose bij gliomapatiënten.

Patiënten van wie de graad III-IV gliomen alleen TERT-promotermutaties vertoonden, hadden voornamelijk primaire GBM's die geassocieerd zijn met een slechte mediane OS (11,5 maanden). Patiënten van wie de graad III-IV gliomen alleen IDH1/2-mutaties vertoonden, hadden voornamelijk astrocytaire morfologieën en vertoonden een mediane OS van 57 maanden, terwijl patiënten van wie de tumoren zowel TERT-promotermutaties als IDH1/2-mutaties vertoonden, voornamelijk oligodendrogliale morfologieën hadden en een mediane OS van 125 maanden vertoonden.

Patiënten met TERT-promotermutaties hadden lagere overlevingspercentages, zelfs na correctie voor andere bekende of potentiële risicofactoren, en de incidentie van mutatie correleerde met de leeftijd van de patiënt. CONCLUSIE: TERT-promotermutaties waren specifiek voor gliomen.

We definieerden, op basis van TERTp-mut en IDH-mutatiestatus, vier prognostische groepen: (1) TERTp-mut en IDH-mut geassocieerd met 1p19q codeletie, totale overleving (OS) >17 jaar; (2) TERTp-wt en IDH-mut, geassocieerd met TP53-mutatie, OS=97,5 maanden; (3) TERTp-wt en IDH-wt, zonder specifieke associatie, OS=31,6 maanden; (4) TERTp-mut en IDH-wt, geassocieerd met EGFR-amplificatie, OS=15,4 maanden.

De gemiddelde leeftijd bij diagnose was het laagst (37 jaar) bij patiënten met gliomen met alleen IDH-mutaties en het hoogst (59 jaar) bij patiënten met gliomen met alleen TERT-mutaties. De moleculaire groepen waren onafhankelijk geassocieerd met totale overleving bij patiënten met graad II of III gliomen, maar niet bij patiënten met graad IV gliomen.

Mutaties werden gedetecteerd in gliomen, maar niet in meningiomen, hypofyseadenomen, cavernomen, intracraniële metastasen, normaal hersenweefsel of perifeer bloed van gliomapatiënten. Patiënten met TERT-promotermutaties hadden lagere overlevingspercentages, zelfs na correctie voor andere bekende of potentiële risicofactoren, en de incidentie van mutatie correleerde met de leeftijd van de patiënt.


Welke JAK (Janus kinase) remmer is goedgekeurd voor de behandeling van reumatoïde artritis?

Answer:
Tofacitinib (of CP690.550) is een orale JAK (Janus kinase) remmer die is goedgekeurd voor de behandeling van reumatoïde artritis. Tofacitinib remt leden van de JAK-familie kinases, met name JAK1 en JAK3, en bereikt een brede beperking van ontsteking door in te grijpen op verschillende cytokine-receptoren. Tofacitinib heeft ook bewezen werkzaam te zijn als immunosuppressief regime na niertransplantatie.
GLPG-0634 en INCB18424 zijn andere JAK kinase remmers die worden bestudeerd voor de behandeling van reumatoïde artritis.

Tofacitinib: De eerste Janus kinase (JAK) remmer voor de behandeling van reumatoïde artritis.

Tofacitinib is de eerste orale Janus kinase remmer die is geïndiceerd voor de behandeling van matige tot ernstige RA.

Preklinische tot klinische vertaling van tofacitinib, een Janus kinase remmer, bij reumatoïde artritis.

Het preklinische farmacokinetische (PK)/farmacodynamische (PD) profiel van tofacitinib, een orale Janus kinase (JAK) remmer, in een muismodel met collageen-geïnduceerde artritis (mCIA) werd vergeleken met klinische PK/PD gegevens van patiënten met reumatoïde artritis (RA).

Met tofacitinib is de eerste Janus kinase (JAK) remmer goedgekeurd in de VS, evenals in Zwitserland en andere landen.

Tofacitinib, een Janus kinase (JAK) remmer, heeft klinische effecten getoond bij de behandeling van reumatoïde artritis.

Tofacitinib is een orale Janus kinase (JAK) remmer die leden van de JAK-familie kinases remt, met name JAK1 en JAK3, en een brede beperking van ontsteking bereikt door in te grijpen op verschillende cytokine-receptoren. Het bewees eerst zijn werkzaamheid als immunosuppressief regime na niertransplantatie en werd recentelijk door de FDA goedgekeurd voor reumatoïde artritis.

Bij patiënten behandeld met de JAK remmer tofacitinib was de relatieve risico (RR) voor hypercholesterolemie 1,70 (1,10 tot 2,63), wat dosisgerelateerd was.

Na twee decennia van onderzoek en ontwikkeling gericht op oraal actieve kinase remmers, werd het eerste dergelijke medicijn (de JAK remmer Xeljanz, tofacitinib) in november 2012 door de FDA goedgekeurd voor de behandeling van reumatoïde artritis (RA).

JAK remmer tofacitinib voor de behandeling van reumatoïde artritis: van basis tot kliniek.

Een oraal beschikbare JAK3 remmer, tofacitinib, is toegepast voor RA, met bevredigende effecten en aanvaardbare veiligheid in meerdere klinische onderzoeken.

Vervolgens werden meerdere fase 3 studies uitgevoerd, en tofacitinib met of zonder methotrexaat (MTX) is effectief en heeft een beheersbaar veiligheidsprofiel bij actieve RA-patiënten die MTX-naïef zijn of onvoldoende reageren op methotrexaat (MTX-IR), ziekte-modificerende antireumatische geneesmiddelen (DMARD)-IR, of tumor necrose factor (TNF)-remmer-IR.

Samengevat zou een oraal beschikbare kinase remmer tofacitinib die JAK-gemedieerde signalen target, een nieuwe optie voor RA-behandeling kunnen zijn.

Een niet-selectieve JAK remmer, ruxolitinib, is recent goedgekeurd voor de behandeling van myelofibrose, terwijl tofacitinib op goedkeuring wacht voor de behandeling van reumatoïde artritis.

De recente bekendmaking van de klinische werkzaamheid van een selectieve JAK1 remmer (GLPG-0634) bij reumatoïde artritis en gedetailleerde bekendmaking van enkele krachtige en zeer selectieve JAK1 remmers bieden een duidelijke stimulans voor verdere activiteit op dit gebied.

Deze resultaten suggereren dat de JAK remmer tofacitinib osteoclast-gemedieerde structurele schade aan artritische gewrichten onderdrukt, en dit effect secundair is aan verminderde RANKL-productie.

Meer recentelijk is de Janus kinase (JAK) remmer tofacitinib geëvalueerd als een potentiële nieuwe behandelingsoptie bij RA en wacht op goedkeuring.

In totaal werden 140 patiënten gerandomiseerd naar tofacitinib 1, 3, 5, 10 mg of placebo tweemaal daags en de American College of Rheumatology 20% verbeteringscriteria (ACR20) responspercentage bij week 12, een primaire eindpunt, was significant voor alle tofacitinib behandelingsgroepen. Dus, een oraal beschikbare tofacitinib in combinatie met MTX was effectief en had een beheersbaar veiligheidsprofiel. Tofacitinib op 5 en 10 mg tweemaal daags lijkt geschikt voor verdere evaluatie om de behandeling van RA te optimaliseren.

Bovendien kan inductie van IL-10 productie door DC's een werkingsmechanisme zijn van de JAK remmer (tofacitinib) die hoge efficiëntie heeft getoond bij actieve reumatoïde artritis in klinische onderzoeken.

Recentelijk is CP-690,550 (tofacitinib), oorspronkelijk ontwikkeld als een JAK3 remmer, effectief gebleken in fase III klinische onderzoeken van reumatoïde artritis en collageen-geïnduceerde artritis (CIA) modellen, maar het precieze werkingsmechanisme, vooral met betrekking tot Th17 cellen, is slecht begrepen.

Tofacitinib (CP-690,550) is een nieuwe JAK remmer die momenteel in klinische onderzoeken is voor de behandeling van reumatoïde artritis (RA).

Om de werkzaamheid, veiligheid en verdraagbaarheid van 6 doseringen orale tofacitinib (CP-690,550) te vergelijken met placebo voor de behandeling van actieve reumatoïde artritis (RA) bij patiënten die een stabiel achtergrondregime van methotrexaat (MTX) gebruiken en onvoldoende reageren op MTX-monotherapie.

Bij patiënten met actieve RA die onvoldoende reageren op MTX, toonde de toevoeging van tofacitinib in een dosering ≥3 mg tweemaal daags aanhoudende werkzaamheid en een beheersbaar veiligheidsprofiel over 24 weken.

DOEL: De werkzaamheid, veiligheid en verdraagbaarheid van 5 doseringen orale tofacitinib (CP-690,550) of adalimumab monotherapie te vergelijken met placebo voor de behandeling van actieve reumatoïde artritis (RA) bij patiënten met onvoldoende respons op ziekte-modificerende antireumatische geneesmiddelen.

Tofacitinib monotherapie bij ≥3 mg tweemaal daags was effectief bij de behandeling van patiënten met actieve RA over 24 weken en toonde een beheersbaar veiligheidsprofiel.

De nieuwe JAK3 remmer, CP690,550, heeft werkzaamheid getoond bij de behandeling van reumatoïde artritis.

CP-690,550 is een krachtige en selectieve JAK remmer die momenteel in klinische onderzoeken is voor reumatoïde artritis (RA) en andere auto-immuunziekte indicaties.

Gelijktijdige toediening van de JAK remmer CP-690,550 en methotrexaat wordt goed verdragen bij patiënten met reumatoïde artritis zonder noodzaak voor dosisaanpassing.

Om de effecten van methotrexaat (MTX) op de farmacokinetiek (PK) van CP-690,550, een nieuwe Janus kinase (JAK) remmer in ontwikkeling als therapie voor reumatoïde artritis (RA), te onderzoeken, de effecten van meerdere doses CP-690,550 op de PK van MTX te bepalen, en de kortetermijnveiligheid en verdraagbaarheid van gelijktijdige toediening van CP-690,550 en MTX te evalueren.

Verbeterde pijn, fysieke functie en gezondheidstoestand bij patiënten met reumatoïde artritis behandeld met CP-690,550, een oraal actieve Janus kinase (JAK) remmer: resultaten van een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie.

CP-690,550 was effectief in het verbeteren van pijn, functie en gezondheidstoestand van patiënten met RA, van week 1 tot week 6.

Onze bevindingen geven aan dat CP-690,550 effectief is bij de behandeling van RA, resulterend in snelle, statistisch significante en klinisch betekenisvolle verminderingen van de tekenen en symptomen van RA.

INCB18424 gericht op Jak1/2 en CP690,550 gericht op Jak3 zijn ontwikkeld en bevinden zich nu in fase II klinisch onderzoek voor RA.


Wat is het mechanisme dat wordt gebruikt voor de synthese van een hoog functioneel N-gekort dystrofine-isoform dat dystrofinepathie vermindert?

Answer: Vertaling vanaf een DMD exon 5 IRES resulteert in een functioneel dystrofine-isoform dat dystrofinepathie vermindert bij mensen en muizen

Verbetering van de ziekteernst is aangetoond als gevolg van alternatieve translatie-initiëren beginnend in DMD exon 6, wat leidt tot expressie van een hoog functioneel N-gekort dystrofine. Hier tonen we aan dat dit isoform voortkomt uit het gebruik van een intern ribosoom-invoegingspunt (IRES) binnen exon 5 dat glucocorticoïde-induceerbaar is

Echter, verbetering van de ziekteernst is aangetoond als gevolg van alternatieve translatie-initiëren beginnend in DMD exon 6, wat leidt tot expressie van een hoog functioneel N-gekort dystrofine.

Vertaling vanaf een DMD exon 5 IRES resulteert in een functioneel dystrofine-isoform dat dystrofinepathie vermindert bij mensen en muizen.

We genereerden een verkorte leesraam stroomopwaarts van de IRES door exon overslaan, wat leidde tot synthese van een functioneel N-gekort isoform in zowel door menselijke proefpersonen afgeleide cellijnen als in een nieuw DMD muismodel, waarbij expressie van het verkorte isoform de spier beschermde tegen contractie-geïnduceerde schade en de spierkracht corrigeerde tot hetzelfde niveau als dat waargenomen in controlemuizen.


Welke zijn de nieuw geïdentificeerde DNA-nucleasen die kunnen worden gebruikt voor de behandeling van thalassemie?

Answer: Thalassemie is een genetische bloedziekte veroorzaakt door mutaties in het globine-gen. Het hoofddoel van de behandeling van thalassemie is het ontwikkelen van op homologe recombinatie gebaseerde gentherapie om deze ziekten te genezen. Zinc finger nucleasen (ZFNs) en TAL effector nucleasen (TALENs) zijn geschikte doelen voor het menselijke globine-gen. Genoombewerking met behulp van ontworpen nucleasen zoals ZFNs en TALENs is een krachtige technologie geworden voor reverse genetica.

Transcription activator-like effector nuclease (TALEN) en zinc finger nuclease (ZFN) DNA-bewerkingstechnologie maakt gerichte engineering van het genoom mogelijk.

We hebben deze gelegenheid gebruikt om het effect van totale donorhomologie op TALEN-gemedieerde bi-allelische modificatie te evalueren.

Hier beschrijven we onze toepassingen van sitespecifieke nucleasen, vooral transcription activator-like effector nucleasen, om specifieke veranderingen in de genomen van varkens en koeien aan te brengen.

In deze studie gebruikten we zinc finger nuclease-gemedieerde knockout van de arylhydrocarbonreceptor (AHR) of AHR nucleaire translocator (ARNT) in MCF7 en AHR knockout in MDA-MB-231 menselijke borstkankercellen om de interactie tussen AHR, ARNT en oestrogeenreceptor α (ERα) te onderzoeken.

Bijvoorbeeld, na binding aan DNA kunnen TALEs, gefuseerd met transcriptieactivatordomeinen, functioneren als krachtige transcriptiefactoren (TALE-TFs), terwijl ze, gefuseerd met restrictieendonucleasen (TALENs), DNA kunnen knippen.

Genoombewerking met ontworpen nucleasen zoals transcription activator-like effector nucleasen (TALENs) is een krachtige technologie geworden voor reverse genetica.

Hier beschrijven we een robuust proces dat efficiënte generatie van integratievrije β-Thal iPSCs uit cellen van patiënten combineert met TALEN-gebaseerde universele correctie van HBB-mutaties in situ.

We rapporteren hier de correctie van α-thalassemie major hydrops fetalis in transgeenvrije iPS-cellen met behulp van zinc finger-gemedieerde insertie van een globine-transgeen op de AAVS1-locus op menselijk chromosoom 19.

Hier bespreken we de ontwikkeling van Cas9 als een belangrijk hulpmiddel om niet alleen de genomen van verschillende prokaryote en eukaryote soorten te bewerken, maar ook als een efficiënt systeem voor sitespecifieke transcriptierepressie of -activatie. Bovendien is waargenomen dat een specifieke Cas9-eiwit een RNA-substraat kan targeten, wat suggereert dat Cas9 mogelijk ook geprogrammeerd kan worden om RNA te targeten.

RNA-geleide endonucleasen (RGENs), afgeleid van het prokaryote adaptieve immuunsysteem bekend als CRISPR/Cas, maken gerichte genoomengineering in cellen en organismen mogelijk.

De CRISPR/Cas-technologie is met succes gebruikt om de integratie van kleine DNA-sequenties in een doel-locus te stimuleren om genmutaties te produceren.


Bindt ziconotide aan N-type calciumkanalen?

Answer: Ja, ziconotide/omega-conotoxine MVIIA blokkeert N-type calciumkanalen.

Aangezien dit gebied gedeeltelijk overlapt met residuen die eerder werden geïmpliceerd bij de blokkade van het kanaal door omega-conotoxine GVIA, hebben we de effecten van mutaties in het veronderstelde EF-hand domein beoordeeld op kanaalblokkade door omega-conotoxine GVIA en het structureel verwante omega-conotoxine MVIIA. Beide toxines blokkeren onomkeerbaar de activiteit van wildtype alpha(1B) N-type kanalen.

Ondanks hun hoge sequentiehomologie blokkeren de peptide neurotoxines omega-conotoxine MVIIA en MVIIC selectief respectievelijk N- en P/Q-type calciumkanalen.

Bindingstesten voor zowel N- als P/Q-type calciumkanalen toonden aan dat aminozuurresiduen beperkt tot de N-terminale helft belangrijk zijn voor de herkenning van N-type kanalen, terwijl essentiële residuen voor P/Q-type kanaalherkenning wijdverspreid zijn over het hele omega-conotoxinemolecuul.

Ziconotide is een nieuw peptide dat de instroom van calcium in neuronale N-type spanningsgevoelige calciumkanalen blokkeert, waardoor de geleiding van zenuwsignalen wordt voorkomen.

Ziconotide is een selectieve, krachtige en reversibele remmer van neuronale N-type spanningsgevoelige calciumkanalen (VSCC's).

Het therapeutische voordeel van ziconotide komt voort uit de krachtige en selectieve blokkade van neuronale N-type spanningsgevoelige calciumkanalen.

Interacties van intrathecaal toegediende ziconotide, een selectieve remmer van neuronale N-type spanningsgevoelige calciumkanalen, met morfine op nociceptie bij ratten.

Ziconotide, een nieuwe N-type calciumkanaalblokker, intrathecaal toegediend voor acute postoperatieve pijn.

Ziconotide, een intrathecaal toegediende N-type calciumkanaalantagonist voor de behandeling van chronische pijn.

Dus, ziconotide is het eerste middel van een nieuwe klasse - N-type calciumkanaalblokkers, of NCCB's.

Ziconotide, voorheen ook bekend als SNX-111, vertegenwoordigt een nieuwe klasse van middelen, de N-type calciumkanaalblokkers.

De selectieve N-type calciumkanaalblokker ziconotide verbetert ernstige chronische pijn maar heeft een smal therapeutisch venster en vereist intrathecale toediening.

Een selectieve N-type calciumkanaalremmer, ziconotide (Prialt), is een neuroactief peptide dat recent op de markt is gebracht als een nieuw niet-opioïde middel voor ernstige chronische pijn.

Net als de klinisch beschikbare analgetica, pregabaline (alpha2delta-subunit calciumkanaalligand), ziconotide (N-type calciumkanaalblokker), mexiletine (natriumkanaalblokker) en duloxetine (serotonine- en noradrenalineheropnameremmers) werden geëvalueerd in deze neurochemisch geïnduceerde allodyniemodellen.

Het huidige onderzoek was ontworpen om de veiligheid en analgetische werkzaamheid van ziconotide, een nieuwe N-type calciumkanaalblokker, te beoordelen wanneer intrathecaal toegediend aan patiënten met acute postoperatieve pijn.

Remming van het N-type calciumkanaal door intrathecale toediening van de kanaalspecifieke remmer omega-conotoxine MVIIA (ziconotide) is effectief bij de behandeling van ernstige chronische pijn.

Ziconotide is een krachtig analgeticum met een uniek werkingsmechanisme dat een krachtige en selectieve blokkade van N-type calciumkanalen omvat, die de neurotransmissie bij veel synapsen regelen.

Concluderend suggereren de huidige bevindingen dat de spinale anti-nociceptieve werkingsplaats van pregabaline verschilt van die van ziconotide, mexiletine en duloxetine, en dat pregabaline een breder anti-nociceptief mechanisme kan hebben dan alleen N-type calciumkanaalblokkade.

Ziconotide (SNX-111), een selectieve remmer van neuronale N-type spanningsgevoelige calciumkanalen, is antinociceptief wanneer het intrathecaal wordt toegediend.

Effecten van intrathecale toediening van ziconotide, een selectieve neuronale N-type calciumkanaalblokker, op mechanische allodynie en warmtehyperalgesie in een rattenmodel van postoperatieve pijn.

Een staat-afhankelijke Ca(V)2.2-remmer kan een verbeterd therapeutisch venster bieden ten opzichte van ziconotide, de peptidyl Ca(V)2.2-remmer die klinisch wordt gebruikt.

Er is ook menselijke validatiegegevens van ziconotide, de CaV2.2-selectieve peptidylremmer die klinisch wordt gebruikt voor de behandeling van refractaire pijn.

De neuroprotectieve effecten van intrathecale toediening van de selectieve N-type calciumkanaalblokker ziconotide in een rattenmodel van spinale ischemie.


Hoe is OCT3 geassocieerd met serotonine?

Answer: OCT3 speelt een rol bij de klaring van serotonine

De organische kationentransporter 3 (OCT3) is een wijdverspreide transporter voor endogene en exogene organische kationen. Van bijzonder belang is de expressie en functie van OCT3 in de hersenen, waar het een rol speelt bij de klaring van serotonine en invloed heeft op stemming en gedrag.

Interessant is dat OCT3-mRNA ook significant wordt opgereguleerd in de hippocampus van muizen zonder serotonine-transporter, waar het mogelijk dient als een alternatieve heropname-mechanisme voor serotonine.

Echter, OCT3 werd bepaald als een transporter met hoge capaciteit en lage affiniteit voor de neurotransmitters dopamine (DA), norepinefrine (NE) en serotonine (5-HT).

Organische kationentransporter 3 (OCT3) is een transporter met hoge capaciteit en lage affiniteit die bidirectioneel, natriumonafhankelijk transport van dopamine, norepinefrine, epinefrine, serotonine en histamine mogelijk maakt.

Het effect van blokkade van ofwel de 5-hydroxytryptamine (5-HT)/serotonine-transporter (SERT) met citalopram of de organische kationentransporter 3 (OCT3)/plasmamembraan monoamine-transporter (PMAT) met decynium-22 (D-22) op spontane en opgewekte afgifte van 5-HT in de nucleus tractus solitarius (NTS) werd onderzocht in rattenhersenstamplakken behandeld met gabazine

RESULTATEN: We vonden een drastische afname in IL-4-productie door gestimuleerde basofielen bij blootstelling aan serotonine (5-hydroxytryptamine [5-HT]) die door basofielen wordt opgenomen via de specifieke hoogaffiene transporters serotonine-transporter en de polyspecifieke, hoogcapaciteits organische kationentransporter 3 (OCT3; of Slc22a3), maar die hun functie uitsluitend via laatstgenoemde remt.

Organische kationentransporter 3: Het remmen van extracellulaire serotonine in muizen zonder serotonine-transporter.

Organische kationentransporter die serotonine kan transporteren is opgereguleerd in muizen zonder serotonine-transporter.


Wat vormt een verhoogd risico voor personen met Fanconi-anemie?

Answer: Fanconi-anemie is een zeldzame genetische aandoening die geassocieerd wordt met een verhoogd risico op leukemieën en solide tumoren.

Fanconi-anemie (FA) is een zeldzame autosomaal recessieve ziekte die wordt gekenmerkt door een sterk verhoogd risico op kanker bij degenen die met het syndroom zijn gediagnosticeerd.

Fanconi-anemie (FA) is een erfelijke aandoening die wordt gekenmerkt door congenitale en ontwikkelingsafwijkingen en een sterke aanleg voor kanker.

Fanconi-anemie (FA) is een heterogene ziekte die wordt gekenmerkt door spontane chromosomale breuken en abnormale DNA-reparatie. Belangrijke klinische problemen bij FA zijn congenitale afwijkingen, endocrinopathieën, vroegtijdige beenmergfalen en een verhoogd risico op myelodysplastisch syndroom, acute leukemie en solide tumoren.

Fanconi-anemie wordt geassocieerd met een verhoogd risico op maligniteiten.

Fanconi-anemie (FA) is een zeldzame genetische aandoening die wordt gekenmerkt door beenmergfalen, congenitale afwijkingen en een verhoogd risico op kanker en leukemie.

Fanconi-anemie (FA) is een autosomaal recessieve, kankergevoelige aandoening die wordt gekenmerkt door diverse klinische kenmerken, zoals een kleine gestalte, skelet- of huidafwijkingen, progressief beenmergfalen en een verhoogd risico op maligniteiten.

Patiënten met FA hebben een hoog risico op het ontwikkelen van maligniteiten.

Fanconi-anemie (FA) is een autosomaal recessieve DNA-reparatiestoornis waarbij getroffen personen een hoog risico hebben op het ontwikkelen van acute myeloïde leukemie en bepaalde solide tumoren.

Samenvattend zijn zowel heterozygote als homozygote mutaties in verschillende Fanconi-anemie-gevoelige genen geassocieerd met een verhoogd risico op slokdarmcarcinoom (ESCC) in Iran.

Fanconi-anemie (FA) is een erfelijke ziekte die wordt gekenmerkt door beenmergfalen, een verhoogd kankerrisico en overgevoeligheid voor DNA-kruislinkerende middelen, wat wijst op een rol van dit pad bij het behoud van genomische stabiliteit.

ACHTERGROND: Fanconi-anemie (FA) is een zeldzame autosomaal recessieve genetische aandoening die wordt gekenmerkt door beenmergfalen en een verhoogd risico op kanker, waaronder acute myeloïde leukemie en diverse solide tumoren, vooral hoofd- en halskanker.

Fanconi-anemie (FA) is een zeldzame recessieve DNA-reparatiestoornis die klinisch wordt gekenmerkt door congenitale misvormingen, progressief beenmergfalen en een verhoogde incidentie van maligniteiten, vooral acute myeloïde leukemie en plaveiselcelcarcinomen van hoofd en hals (HNSCC's) en de anogenitale regio's.

FA is een van een groep recessieve syndromen die worden gekenmerkt door overmatige spontane chromosomale breuken waarbij heterozygote dragers een verhoogd risico op kanker lijken te vertonen en er is enig indirect bewijs dat FA-dragers ook een verhoogd risico op AML kunnen hebben.

Mutaties in Fanconi-anemie-genen en het risico op slokdarmkanker.

De gelijktijdige aanwezigheid van hersentumoren, Fanconi-anemie en borstkanker die in een van deze families werd waargenomen, vormt een nieuwe syndromale associatie.

Fanconi-anemie is een genetisch heterogene aandoening die wordt geassocieerd met chromosoominstabiliteit en een sterk verhoogd risico op het ontwikkelen van kanker.

BRCA2 is een FA-gen en brengt bovendien een erfelijk risico met zich mee op borstkanker, eierstokkanker en alvleesklierkanker bij personen die een enkel gemuteerd allel dragen [N. G. Howlett et al., Science (Wash. DC), 297: 606-609, 2002]

Ongeveer 10-15% van de personen met recessief overgeërfde Fanconi-anemie (FA) ontwikkelt AML.

Er wordt verondersteld dat zowel T- als B-cellen betrokken kunnen zijn bij de ontwikkeling van leukemie bij patiënten met Fanconi-anemie, ervan uitgaande dat chromosomale breuken een factor zijn die aanleg geeft voor het ontstaan van maligniteit.

Patiënten met Fanconi-anemie (FANC) hebben een goed gedocumenteerd verhoogd risico op het ontwikkelen van maligniteiten, vooral acute myeloïde leukemie (AML) en myelodysplastisch syndroom (MDS).

De bevindingen binnen deze familie ondersteunen de hypothese van een verhoogd risico op het ontwikkelen van maligniteiten bij heterozygote dragers van FANC-mutaties.

Fanconi-anemie (FA) is een zeldzame autosomaal recessieve ziekte die wordt gekenmerkt door skeletafwijkingen, anemie, chromosoominstabiliteit en een verhoogd risico op leukemie.


Is stopcodon-omzeiling mogelijk?

Answer: In 1999 werd het proof-of-concept voor de behandeling van deze aandoeningen verkregen in een muismodel van spierdystrofie, toen toediening van aminoglycosiden de eiwitvertaling herstelde door het ribosoom te stimuleren een PTC te omzeilen. Aminoglycosiden kunnen nonsensmutaties omzeilen en zijn de prototypische middelen voor translationele omzeilingstherapie (TBT). De expressie van retrovirale replicatie-enzymen (Pol) vereist een gecontroleerde translationele hercodering om het stopcodon aan het einde van gag te omzeilen. Deze hercodering vindt plaats door directe suppressie van terminatie via de invoeging van een aminozuur bij het stopcodon (readthrough) of door wijziging van het mRNA-leesraam (frameshift).

In 1999 werd het proof-of-concept voor de behandeling van deze aandoeningen verkregen in een muismodel van spierdystrofie, toen toediening van aminoglycosiden de eiwitvertaling herstelde door het ribosoom te stimuleren een PTC te omzeilen.

Aminoglycosiden kunnen nonsensmutaties omzeilen en zijn de prototypische middelen voor translationele omzeilingstherapie (TBT).

De expressie van retrovirale replicatie-enzymen (Pol) vereist een gecontroleerde translationele hercodering om het stopcodon aan het einde van gag te omzeilen. Deze hercodering vindt plaats door directe suppressie van terminatie via de invoeging van een aminozuur bij het stopcodon (readthrough) of door wijziging van het mRNA-leesraam (frameshift).

Recente studies over translatie-terminatie in de gist Saccharomyces cerevisiae hebben niet alleen de identificatie van de sleutelcomponenten van het terminatiemechanisme mogelijk gemaakt, maar ook verschillende regulerende mechanismen onthuld die de gecontroleerde synthese van C-terminaal verlengde polypeptiden via stopcodon-readthrough kunnen mogelijk maken.

De effecten van alle mogelijke enkelvoudige basismutaties in de codons die het stopcodon flankeren, toonden aan dat 3'-contexten van de vorm CAR-YYA lekkage veroorzaken en dat de 3'-context readthrough van UAA- en UGA-stopcodons evenals UAG toestaat.

Als eerste stap om het mechanisme/de mechanismen te ontrafelen waarmee ribosomen lekkende stopcodons in vivo omzeilen, hebben we een systeem ontwikkeld waarbij readthrough gekoppeld is aan de tijdelijke expressie van beta-glucuronidase (GUS) in tabaksprotoplasten.


Wordt het eiwit β1-integrine gerecycled?

Answer: Ja, de β1-integrine wordt gerecycled.

Routes die selectief de recycling van β1-integrine reguleren, zijn betrokken bij kankerinvasie en metastase,

integrine-positieve vroege en recycling endosomen

LPA-geïnduceerde recycling van β1 integrine,

RCP-gemedieerde recycling van α5β1 integrine

CycD1-overexpressie verhoogde de recycling van β1 integrine

remming van autophagie vertraagde de lysosomale afbraak van geïnternaliseerde β1 integrines en bevorderde de recycling naar het membraan

controle van β1 integrine recycling naar het plasmamembraan

Onderscheidende recycling van actieve en inactieve β1 integrines.

Integrinefuncties worden gecontroleerd door het reguleren van hun affiniteit voor ligand en door de efficiënte recycling van intacte integrines via endosomen.

β1 integrines, resulterend in hun recycling naar het celoppervlak waar ze hergebruikt kunnen worden.


Zijn BBS-mutaties betrokken bij syndromische Hirschsprung-ziekte?

Answer: In 3 families met het Bardet-Biedl-syndroom (BBS) en Hirschsprung-ziekte (HSCR) zijn gelijktijdige mutaties in BBS-genen en regulatorische RET-elementen geïdentificeerd. Analyse van de gegevens suggereert dat BBS-mutaties HSCR-gevoelige RET-allelen kunnen versterken, die op zichzelf onvoldoende zijn om de ziekte te veroorzaken.

Hier rapporteren we 3 families met BBS en HSCR met gelijktijdige mutaties in BBS-genen en regulatorische RET-elementen, waarvan de functionaliteit is getest in fysiologisch relevante assays. Onze gegevens suggereren dat BBS-mutaties HSCR-gevoelige RET-allelen kunnen versterken, die op zichzelf onvoldoende zijn om de ziekte te veroorzaken

Epistasis tussen RET- en BBS-mutaties moduleert de enterische innervatie en veroorzaakt syndromische Hirschsprung-ziekte.

Onze gegevens suggereren dat BBS-mutaties HSCR-gevoelige RET-allelen kunnen versterken, die op zichzelf onvoldoende zijn om de ziekte te veroorzaken.


Welk signaalpad activeert de dishevelled-eiwitten?

Answer: Dishevelled (Xdsh) reguleert de celfate via canonieke Wnt-signalisatie

Wnt-signalisatie is bekend als belangrijk voor diverse embryonale en postnatale cellulaire gebeurtenissen en wordt gereguleerd door de eiwitten Dishevelled en Axin. Hoewel Dishevelled wordt geactiveerd door Wnt en betrokken is bij signaaltransductie, is het niet duidelijk hoe Dishevelled-gemedieerde signalering wordt uitgeschakeld.

Het Dishevelled-eiwit bemiddelt verschillende uiteenlopende biologische processen. Intrigerend is dat binnen dezelfde weefsels waar Xenopus Dishevelled (Xdsh) de celfate reguleert via canonieke Wnt-signalisatie,

Dishevelled (DVL)-eiwitten, waarvan er drie zijn geïdentificeerd bij mensen, zijn sterk geconserveerde componenten van canonieke en niet-canonieke Wnt-signaleringsroutes.


Welk defect eiwit veroorzaakt de lysosomale opslagziekte Fabry?

Answer: Anderson-Fabry ziekte (verwezen als Fabry ziekte) is een X-gebonden aandoening die wordt gekenmerkt door een tekort aan het lysosomale enzym alfa-galactosidase A en de daaropvolgende ophoping in verschillende weefsels van globotriaosylceramide (Gb(3)), het belangrijkste substraat van het defecte enzym.

De lysosomale opslagziekte Fabry ziekte wordt gekenmerkt door een overmatige ophoping van globotriaosylceramide (Gb3) in belangrijke organen zoals het hart en de nieren. Defect lysosomaal alfa-galactosidase A (Gla) is verantwoordelijk voor de overmatige Gb3 ophoping, en een cel die gevoelig is voor de effecten van Gb3 ophoping is het vasculaire endotheel.

Anderson-Fabry ziekte (verwezen als Fabry ziekte) is een X-gebonden aandoening die wordt gekenmerkt door een tekort aan het lysosomale enzym alfa-galactosidase A en de daaropvolgende ophoping in verschillende weefsels van globotriaosylceramide (Gb(3)), het belangrijkste substraat van het defecte enzym.

Menselijk alfa-galactosidase A (EC 3.2.1.22; alfa-Gal A) is de lysosomale exoglycosidase die verantwoordelijk is voor de hydrolyse van terminale alfa-galactosylresiduen van glycoconjugaten en is het defecte enzym dat Fabry ziekte veroorzaakt (McKusick 301500).

Transgene muizen die een menselijk mutant alfa-galactosidase met een R301Q substitutie tot expressie brengen, welke werd gevonden bij een patiënt met een variantvorm van Fabry ziekte, werden ontwikkeld.


Is er software voor geautomatiseerde analyse van immunohistochemische beelden?

Answer: In sommige studies naar borstkanker is aangetoond dat kwantificatie van immunohistochemisch gemarkeerde microvaatjes ‘hot spots’ een krachtig prognostisch hulpmiddel is. Echter, het gebruikte antilichaam, het aantal en de grootte van de beoordeelde ‘hot spots’, en de stratificatie van patiënten in hoge en lage vasculaire groepen verschillen tussen studies. Bovendien is er weinig bekend over de relatie tussen microvaatdichtheid en andere vasculaire parameters. Deze onzekerheden en het arbeidsintensieve karakter van de techniek maken het ongeschikt voor diagnostische praktijk. Zowel handmatige als gecomputeriseerde beeldanalysetechnieken werden in deze studie gebruikt om de relatie tussen microvaatdichtheid en vasculaire parameters in verschillende grootte microscopische velden te onderzoeken in een pilotserie van 30 invasieve borstkankers. Geautomatiseerde pixelanalyse van immunohistochemische kleuring, Chalkley-puntentelling en subjectieve vasculaire beoordeling door waarnemers werden ook geëvalueerd als snellere methoden om tumorvasculariteit te meten

Het LIM homeobox-gen Lhx2 wordt tot expressie gebracht in corticale voorlopercellen tijdens de ontwikkeling en ook in de oppervlakkige lagen van de neocortex in volwassenheid. Analyse van de functie van Lhx2 in latere stadia van corticale ontwikkeling is echter bemoeilijkt door ernstige fenotypes die gepaard gaan met vroeg verlies van functie.

De adergraftmonsters werden op elk tijdstip na de operatie verkregen. De expressie van de in de adergraft getransfecteerde EDRz werd gedetecteerd met behulp van een fluorescentiemicroscoop. Het mRNA van het gen Early growth response-1 (Egr-1) werd gemeten met reverse transcriptie-PCR en in situ hybridisatie. En de eiwitexpressie van Egr-1 werd gedetecteerd met behulp van western blot en immunohistochemische analyses.

Tissue Transglutaminase (TG2) is een multifunctioneel enzym dat onder andere betrokken is bij celdifferentiatie. Daarom stelden wij de hypothese op dat TG2 bijdraagt aan de differentiatie van OPC's naar OLG's en daarmee remyelinisatie stimuleert.


Wordt TALEN gebruikt op stamcellen?

Answer: Ja, TALEN wordt gebruikt op stamcellen voor genoombewerking.

Precieze correctie van het dystrofine-gen in geïnduceerde pluripotente stamcellen van patiënten met Duchenne spierdystrofie door TALEN en CRISPR-Cas9.

Genetische correctie van patiënt-afgeleide geïnduceerde pluripotente stamcellen (iPSC's) door TALENs of CRISPR-Cas9 biedt hoop voor DMD-gen therapie; echter moet de veiligheid van een dergelijke nuclease-behandeling worden vastgesteld.

We hebben helper-afhankelijke, capsid-gemodificeerde adenovirus (HD-Ad5/35) vectoren gegenereerd voor zinc-finger nuclease (ZFN)- of transcription activator-like effector nuclease (TALEN)-gemedieerde genoombewerking in menselijke CD34+ hematopoëtische stamcellen (HSC's) van gemobiliseerde volwassen donoren.

We gebruikten transcription activator-like effector nuclease (TALEN)-gemedieerde genbewerking in muis embryonale stamcellen (mESC's) om muizen te produceren met gerichte genonderbrekingen en inserties in twee Y-gebonden genen--Sry en Uty.

Transcription activator-like effector nuclease (TALEN)-gemedieerde gencorrectie in integratie-vrije β-thalassemie geïnduceerde pluripotente stamcellen.

Een TALEN genoom-bewerkingssysteem voor het genereren van op menselijke stamcellen gebaseerde ziekte modellen.

Lage incidentie van off-target mutaties in individuele CRISPR-Cas9 en TALEN gerichte menselijke stamcelklonen gedetecteerd door whole-genome sequencing.

Met behulp van CRISPR-Cas9 en TALEN gerichte menselijke pluripotente stamcelklonen voerden we whole-genome sequencing uit met hoge dekking om de mate van mutagenese over het gehele genoom te beoordelen.

Een aangepast TALEN-gebaseerd systeem voor robuuste generatie van knock-out menselijke pluripotente stamcellijnen en ziekte modellen.

In deze studie maakten we gebruik van een cel-penetrerend peptide-gebaseerd systeem voor ZFN- en TALEN-levering.

We rapporteren hier het gebruik van TALENs om snel en efficiënt mutante allelen van 15 genen te genereren in gekweekte somatische cellen of menselijke pluripotente stamcellen, waarvan we de gerichte lijnen en isogene controlegroepen differentieerden in diverse metabole celtypen.

Zinc-finger nucleases (ZFNs) en transcription activator-like effector nucleases (TALENs) zijn met succes gebruikt om endogene genen uit te schakelen in stamcelonderzoek.

Hier rapporteren we verschillende methoden om efficiënt TALEN-gemedieerde genintegratie en inactivatie uit te voeren in verschillende zoogdiercel systemen, inclusief geïnduceerde pluripotente stamcellen, en beschrijven experimentele voorbeelden die met deze benaderingen samenhangen.

Samen tonen onze resultaten aan dat TALE-gebaseerde transcriptierepressoren en TALENs twee veelbelovende benaderingen zijn voor verlies-van-functie studies van microRNA-clusters in somatische cellen en pluripotente stamcellen.

TALEN-gemedieerde generatie en genetische correctie van ziekte-specifieke menselijke geïnduceerde pluripotente stamcellen.

Baculovirale transductie vergemakkelijkt TALEN-gemedieerde gerichte transgeenintegratie en Cre/LoxP cassette-uitwisseling in menselijke geïnduceerde pluripotente stamcellen.

Een modificatiegraad van 5% werd waargenomen in menselijke geïnduceerde pluripotente stamcellen (hiPSC's) behandeld met TAT-TALEN, gemeten met de Surveyor assay. TAT-TALEN eiwit-gemedieerde genonderbreking was toepasbaar in hiPSC's en vertegenwoordigt een veelbelovende techniek voor gen knockout in stamcellen.

Hier ontwierpen we transcription activator-like effector nucleases (TALENs) voor vijf verschillende genomische loci. Bij alle geteste loci verkregen we menselijke embryonale stamcel (ESC) en geïnduceerde pluripotente stamcel (iPSC) klonen die transgene cassette uitsluitend op de door TALEN gespecificeerde locatie bevatten.

Naadloze correctie van de sikkelcelziekte-mutatie van het HBB-gen in menselijke geïnduceerde pluripotente stamcellen met behulp van TALENs.

Bij alle geteste loci verkregen we menselijke embryonale stamcel (ESC) en geïnduceerde pluripotente stamcel (iPSC) klonen die transgene cassette uitsluitend op de door TALEN gespecificeerde locatie bevatten. Onze gegevens suggereren dat TALENs met de hier beschreven specifieke architecturen sitespecifieke genoommodificatie in menselijke pluripotente cellen mediëren met vergelijkbare efficiëntie en precisie als zinc-finger nucleases (ZFNs).


Is er een verband tussen bruxisme en reflux

Answer: Er is een verband tussen bruxisme en reflux.

Ritmische kauwspieractiviteit, inclusief slaapbruxisme (SB), kan bij gezonde personen worden opgewekt door experimentele oesofageale acidificatie, wat een belangrijke rol speelt in de pathogenese van gastro-oesofageale refluxziekte (GERD). Er is echter geen sterk bewijs dat het verband tussen SB en GERD ondersteunt.

Slaapbruxisme komt veel voor bij GERD-patiënten, en GERD wordt sterk geassocieerd met SB.

Onze grootschalige dwarsdoorsnede studie vond dat probleemgedrag bij adolescenten geassocieerd was met slaapproblemen, waaronder slaapbruxisme, evenals met leefstijl- en voedingsgewoonten en GERD-symptomen.

De frequenties van EMG-pieken, episodes van ritmische kauwspieractiviteit (RMMA), knarsgeluiden en de RMMA/microarousal-verhouding waren significant hoger in de periode van 20 minuten na zure infusie dan na zoutoplossinginfusie. RMMA-episodes inclusief SB werden geïnduceerd door oesofageale acidificatie.

Directe restauratieve behandeling van tanderosie veroorzaakt door gastro-oesofageale refluxziekte geassocieerd met bruxisme:

Dit artikel presenteert een casus van een 27-jarige mannelijke roker met tandslijtage en dentinesensitiviteit veroorzaakt door GERD geassocieerd met bruxisme.

Tandslijtage veroorzaakt door de associatie tussen bruxisme en gastro-oesofageale refluxziekte:

Dit artikel presenteert een casus waarin bruxisme, geassocieerd met zure voeding, rookgewoonte en episodes van maagreflux, ernstige tandslijtage en grote spierklachten met dagelijkse hoofdpijnepisodes veroorzaakte.

De meeste kaakspieractiviteiten, d.w.z. RMMA, enkele korte pieken en klemmen, vinden plaats in relatie tot gastro-oesofageale reflux, voornamelijk in rugligging.

Verband tussen nachtelijk bruxisme en gastro-oesofageale reflux.

Nachtelijk bruxisme kan secundair zijn aan nachtelijke gastro-oesofageale reflux, optredend via slaaparousal en vaak samen met slikken.


wat is de rol van IGF-1 bij cardiale regeneratie na myocardinfarct?

Answer: Ischemie-reperfusie letsel is een sterke stimulus voor zowel globale als focale opregulatie van cardiomyocyten voorlopercelmarkers, wat correleert met de endogene opregulatie van IGF-1. Bovendien is in een diermodel van myocardinfarct aangetoond dat intracoronaire toediening van IGF-1 pathologische cardiale remodeling vermindert, myocardiale regeneratie induceert en de ventriculaire functie verbetert. IGF-1 is een krachtige modulator van stamcelreplicatie, toewijding aan de myocytenlijn en myocyten differentiatie. In een andere studie voorkwam de dubbele afgifte van IGF-1 en HGF uit affiniteit-bindend alginaat biomateriaal celapoptose, induceerde herintreding van cardiomyocyten in de celcyclus en verhoogde de incidentie van GATA-4-positieve celclusters. De toevoeging van nanovezel-gemedieerde IGF-1 afgifte aan Cardiale Voorloperceltherapie verbeterde gedeeltelijk het herstel van myocardiale structuur en functie na infarct. IGF-1 bevordert proliferatie en overleving van CPC's. De strategie van IGF-1 transgeenexpressie heeft aangetoond dat het massale stamcelmobilisatie via SDF-1alpha signalering induceert en culmineerde in uitgebreide angiomyogenese in het geïnfarceerde hart.

Samenvattend was ischemie-reperfusie letsel de sterkste stimulus met zowel globale als focale opregulatie van cardiomyocyten voorlopercelmarkers, wat correleert met de endogene opregulatie van de groeifactoren IGF-1 en HGF. Ook zwangerschap induceerde een algemene opregulatie van c-Kit en vroege Nkx2.5+ cardiomyocyten door het hele hart. Het benutten van deze paden kan nieuwe strategieën bieden voor de behandeling van hartaandoeningen.

Gezamenlijk tonen onze gegevens aan dat de paracriene regulatie van cardiale miRNA's door getransplanteerde BMC's bijdraagt aan de beschermende effecten van celtherapie. BMC's geven IGF-1 af, wat de verwerking van miR-34a remt en daarmee cardiomyocyten apoptose blokkeert.

In een diermodel van AMI relevant voor de menselijke ziekte is intracoronaire toediening van IGF-1/HGF een praktische en effectieve strategie om pathologische cardiale remodeling te verminderen, myocardiale regeneratie te induceren en ventriculaire functie te verbeteren.

hCSCs die alleen IGF-1R tot expressie brengen, synthetiseren zowel IGF-1 als IGF-2, die krachtige modulatoren zijn van stamcelreplicatie, toewijding aan de myocytenlijn en myocyten differentiatie, wat wijst op deze hCSC-subset als de ideale kandidaatcel voor de behandeling van hartfalen bij de mens.

Onder fysiologische omstandigheden wordt cardiale overexpressie van het IGF-1Ea propeptide geassocieerd met een verrijking van c-Kit/Sca-1 positieve side population cellen in het beenmerg en het voorkomen van een endotheel-geprimede CD34 positieve side population in het hart. Dit cellulaire profiel correleert hier met de expressie van cytokines die betrokken zijn bij stamcelmobilisatie en vaatvorming. Deze moleculaire en cellulaire wisselwerking bevorderde IGF-1Ea-gemedieerde vaatvorming in beschadigde harten.

Bovendien voorkwam deze behandeling celapoptose, induceerde herintreding van cardiomyocyten in de celcyclus en verhoogde de incidentie van GATA-4-positieve celclusters. De dubbele afgifte van IGF-1 en HGF uit affiniteit-bindend alginaat biomateriaal vertegenwoordigt een nuttige strategie voor de behandeling van MI. Het toonde een duidelijke therapeutische effectiviteit op verschillende weefselniveaus, evenals potentie om endogene regeneratie van hartspier te induceren.

Ten slotte zijn neuregulines en periostine eiwitten die herintreding van cardiomyocyten in de celcyclus induceren, en groeifactoren zoals IGF-1 kunnen groei en differentiatie van stamcellen induceren.

De toevoeging van nanovezel-gemedieerde IGF-1 afgifte aan CPC-therapie verbeterde gedeeltelijk het herstel van myocardiale structuur en functie na infarct.

Samenvattend induceerde de strategie van IGF-1 transgeenexpressie massale stamcelmobilisatie via SDF-1alpha signalering en culmineerde in uitgebreide angiomyogenese in het geïnfarceerde hart.

We testten of cardiale voorlopercellen (CPC's) geïmplanteerd nabij geheelde infarcten of residentiële CPC's lokaal gestimuleerd door hepatocyten groeifactor en insuline-achtige groeifactor-1 het littekenmyocardium binnendringen en myocyten en coronaire vaten genereren die de hemodynamiek van het geïnfarceerde hart verbeteren. Hepatocyten groeifactor is een krachtige chemoattractant van CPC's, en insuline-achtige groeifactor-1 bevordert hun proliferatie en overleving.

Alternatief kunnen groeifactoren lokaal worden toegediend om residentiële CPC's te stimuleren en myocardiale regeneratie te bevorderen.

Aanvullende mIGF-1 expressie verstoorde de normale cardiale groei en fysiologie niet. Herstel van cardiale functie bij post-infarct mIGF-1 transgene muizen werd gefaciliteerd door modulatie van de ontstekingsreactie en verhoogde anti-apoptotische signalering. mIGF-1 ventrikeltissue vertoonde verhoogde proliferatieve activiteit enkele weken na letsel.

Cardiale stamcellen en vroeg toegewijde cellen (CSCs-ECCs) drukken c-Met en insuline-achtige groeifactor-1 (IGF-1) receptoren uit en synthetiseren en scheiden de overeenkomstige liganden, hepatocyten groeifactor (HGF) en IGF-1, uit. HGF mobiliseert CSCs-ECCs en IGF-1 bevordert hun overleving en proliferatie.

Na infarct werden HGF en IGF-1 intramyocardiaal geïnjecteerd om residentiële cardiale voorlopercellen te stimuleren.

Deze resultaten suggereren dat strategieën die in staat zijn de groeireserve van het myocardium te activeren belangrijk kunnen zijn bij cardiale reparatie na ischemisch letsel.

Samenvattend voorkwam constitutieve overexpressie van IGF-1 activatie van celdood in het vitale myocardium na infarct, waardoor ventriculaire dilatatie, myocardiale belasting en cardiale hypertrofie werden beperkt.


Wat is bekend over prostaatkanker screening in het Verenigd Koninkrijk

Answer: Screening voor vroege ziekte is al vele jaren beschikbaar, maar er is nog steeds geen nationaal screeningsprogramma ingesteld in het Verenigd Koninkrijk. Twee systematische reviews hebben geconcludeerd dat screening niet uitgevoerd zou moeten worden. Over het algemeen is deze aanbeveling geaccepteerd in het Verenigd Koninkrijk.

De introductie van PSA-screening zal de totale gezondheidszorgkosten voor prostaatkanker aanzienlijk verhogen, waarvan de werkelijke screeningskosten een klein deel zullen uitmaken.

De overgrote meerderheid van de burgers in negen Europese landen overschat systematisch de voordelen van mammografie en PSA-screening. In de onderzochte landen lijken artsen en andere informatiebronnen weinig invloed te hebben op het verbeteren van de perceptie van deze voordelen door burgers.

Nationale systematische prostaatkanker screeningsprogramma's buiten gerandomiseerde klinische trials zijn tot op heden niet geïmplementeerd vanwege het ontbreken van robuust bewijs dat dergelijke programma's de overleving en/of kwaliteit van leven van mannen met screen-gedetecteerde ziekte zouden verbeteren.

In het geval van prostaatkanker screening hebben twee systematische reviews geconcludeerd dat screening niet uitgevoerd zou moeten worden. Over het algemeen is deze aanbeveling geaccepteerd in het Verenigd Koninkrijk.

Screening voor vroege ziekte is al vele jaren beschikbaar, maar er is nog steeds geen nationaal screeningsprogramma ingesteld in het Verenigd Koninkrijk.

De positieve voorspellende waarde van PSA-screening bij dragers van BRCA-mutaties is hoog en screening detecteert klinisch significante prostaatkanker.

Webgebaseerde beslissingshulpmiddelen zijn bekend om een effect te hebben op kennis, houding en gedrag; belangrijke componenten van geïnformeerde besluitvorming.

Toegenomen gebruik van Prosdex leidt tot meer geïnformeerde besluitvorming, het belangrijkste doel van het UK Prostate Cancer Risk Management Programme.

Prostaat-specifiek antigeen (PSA) werd meer dan 20 jaar geleden geïntroduceerd als een screeningsinstrument voor prostaatkanker. Er is echter voortdurende discussie over de bruikbaarheid ervan bij screening op prostaatkanker. Massascreening is kostbaar, kan leiden tot de diagnose en behandeling van prostaatkankers die nooit klinisch significant worden, en het bewijs voor een daaropvolgende vermindering van mortaliteit is inconclusief. Naast zijn rol in screening wordt PSA ook gebruikt om de progressie van de ziekte te monitoren, zowel gelokaliseerd als gemetastaseerd. Hoewel het bewijs tegenstrijdig is, blijft PSA een belangrijk instrument voor het monitoren van de voortgang van patiënten na behandeling van definitieve gelokaliseerde prostaatkanker.


Kan een peptide-aptameer worden gebruikt als proteïne-inhibitor?

Answer: Ja, peptide-aptameren kunnen worden gebruikt als remmers.

Peptide-aptameren van LIM-only proteïne 2 (Lmo2) werden eerder succesvol gebruikt om Lmo2-geïnduceerde tumoren te behandelen in een muismodel van leukemie.

Remming van de proliferatie van zoogdiercellen door genetisch geselecteerde peptide-aptameren die functioneel de E2F-activiteit tegengaan.

Opeenhopend onderzoek in het afgelopen decennium heeft aangetoond dat screening van peptide-aptameren een geldige strategie is voor het identificeren van remmers die op verschillende doelen kan worden toegepast.

Het doelwit van een remmerpeptide, Pep80, geïdentificeerd in deze screening, werd vastgesteld als Snapin, een proteïne geassocieerd met het oplosbare N-ethylmaleimide-gevoelige factor adaptor proteïne receptor (SNARE)-complex dat cruciaal is voor calciumafhankelijke exocytose tijdens neurotransmissie.

Het gebruik van genetisch geselecteerde intracellulaire aptameer-remmers stelde ons in staat unieke mechanismen te definiëren die belangrijk zijn voor HIV-1-replicatie en T-celbiologie.

Deze review beschrijft preklinische en klinische gegevens van vier hoofdklassen van TGF-β-remmers, namelijk i) ligandvallen, ii) antisense oligonucleotiden, iii) receptorkinaseremmers en iv) peptide-aptameren.

Een peptide-aptameer (ID1/3-PA7) is ontworpen om deze interactie te voorkomen en daarmee de transcriptie van p16(INK4a) te bevorderen.

Een peptide-kinaseremmer (IP(20)) werd gebruikt als het aptameerpeptide.

Peptide-aptameer dat het RAD51-bindingsdomein van BRCA2 nabootst, remt DNA-schadeherstel en overleving in Trypanosoma brucei.

Peptide-aptameer, Id1/3-PA7, gericht op Id1 en Id3,

Gericht op Id1 en Id3 door een specifiek peptide-aptameer induceert E-box-promoteractiviteit, celcyclusarrest en apoptose in borstkankercellen.

Aptameer-afgeleide peptiden als krachtige remmers van de oncogene RhoGEF Tgat.

Onze benadering toont dus aan dat peptide-aptameren krachtige remmers zijn die kunnen worden gebruikt om RhoGEF-functies in vivo te verstoren.

Ontwikkeling van systemische in vitro evolutie en de toepassing ervan voor de generatie van peptide-aptameer-gebaseerde remmers van cathepsine E.

Het fusiepeptide, TA-aptameer, werd waargenomen in het cytoplasma van PC12-cellen en behield zowel de Abeta-bindende capaciteit als de antioxiderende eigenschap vergelijkbaar met TRX.

Stabiele expressie van een nieuw fusiepeptide van thioredoxine-1 en ABAD-remmend peptide beschermt PC12-cellen tegen intracellulair amyloïde-beta.

Om efficiënt aptameren te selecteren die binden aan en proteïnen remmen,

Aptameerselectie gebaseerd op remmende activiteit met behulp van een evolutie-nabootsend algoritme.

Dit toont het nut aan van deze strategie voor het screenen van aptameren op basis van hun remmende werking.

Intracellulaire expressie van het DRD-bindende peptide-aptameer onderdrukte specifiek receptor-gemedieerde extrinsieke apoptose maar niet het intrinsieke pad, wat werd gereproduceerd door antisense oligonucleotiden voor FLASH.

Peptide-aptameren zijn peptiden die worden vastgezet en gepresenteerd door een scaffold-proteïne en worden gebruikt om proteïne-functie in cellen te bestuderen. Ze kunnen proteïne-proteïne interacties verstoren.

Hier hebben we een genetische screening in gist gebruikt om in vivo peptiden gekoppeld aan thioredoxine, genaamd aptameren, te selecteren die GEFD2-activiteit konden remmen. Eén aptameer, TRIAPalpha (TRio Inhibitory APtamer), blokkeert specifiek GEFD2-uitwisselingsactiviteit op RhoA in vitro.

Deze resultaten tonen aan dat celproliferatie kan worden geremd met genetisch geselecteerde synthetische peptiden die specifiek proteïne-proteïne interactiemotieven binnen celcyclusregulatoren targeten.

Deze gegevens benadrukken het nut van peptide-aptameren om nieuwe bindingsinterfaces te identificeren en wijzen op een rol voor MAP1B in DAPK-1-afhankelijke signalering bij autofagie en membraanblebbing.


Noem inflammatoire caspase-eiwitten?

Answer:
caspase-1
caspase-4
caspase-5

Naast het identificeren van caspases-4 en -5 als potentiële doelwitten voor het beperken van darmontsteking, heeft deze studie epitheel-uitgedrukte caspases-4 en -5 geïdentificeerd als biomarkers met diagnostisch en therapeutisch potentieel bij CRC.

De betrokkenheid van twee verwante inflammatoire caspaseleden, caspases-4 en -5, tijdens intestinale homeostase en ziekte is echter nog niet vastgesteld. Deze studie toont aan dat caspases-4 en -5 betrokken zijn bij IBD-geassocieerde darmontsteking.

Veranderde activiteit van caspases, met name caspase-1, wordt in verband gebracht met de ontwikkeling van darmziekten, zoals inflammatoire darmziekte (IBD) en colorectale kanker (CRC)

Daarentegen leidt de betrokkenheid van verschillende PRR in de recent geïdentificeerde inflammasoomcomplexen tot activatie van een cysteïneprotease, caspase-1.

Activatie van inflammatoire caspaseproteases. Een van deze caspases, CASPASE-1 (CASP1),

Inflammasomen zijn cytosolische multiproteïnecomplexen die worden samengesteld door intracellulaire nucleotide-bindende oligomerisatiedomein (NOD)-achtige receptoren (NLR's) en zij initiëren aangeboren immuunresponsen op binnendringende pathogenen en gevaarsignalen door caspase-1 te activeren (ref. 1).

De activatie van het inflammasoom door verschillende stimuli veroorzaakt de proteolytische splitsing van pro-caspase 1 in actieve caspase 1

Vorming van het inflammasoom kan leiden tot activatie van inflammatoire caspases, zoals Caspase-1, die vervolgens pro-inflammatoire cytokines activeren door proteolytische splitsing.

Menselijke caspase-5 wordt geclassificeerd als een inflammatoire caspase, hoewel zijn substraat nog niet is geïdentificeerd.

Hoewel het conventioneel wordt beschouwd als een inflammatoire caspase, hebben recente studies aangetoond dat caspase-4 een rol speelt bij de inductie van apoptose door endoplasmatisch reticulum (ER)-stress.


Lijst van ongewervelden waarin ultraconserveerde elementen zijn geïdentificeerd.

Answer: Ultraconserveerde elementen zijn geïdentificeerd in de volgende genomen van ongewervelden: tunicaten, diptera, worm en gist.

Sterk geconserveerde elementen ontdekt in gewervelden zijn aanwezig in niet-syntenische loci van tunicaten

Om de geschiedenis van niet-coderende elementen te traceren, die mogelijk kandidaat-voorouderlijke cis-regulerende modules vertegenwoordigen bevestigd tijdens de evolutie van chordaten, hebben we gezocht naar geconserveerde elementen in tunicaat- en gewervelde (Olfactores) genomen. We identificeerden voor het eerst 183 niet-coderende sequenties die sterk geconserveerd zijn tussen de twee groepen

In een recente studie die sterk evolutionair geconserveerde sequenties identificeerde in drie genomen van Diptera-soorten beschreven we een ultraconserveerd element gevonden op een interne exon-intron grens van het Drosophila melanogaster homothorax (hth) gen dat betrokken leek te zijn bij de controle van hth pre-mRNA splicing

We hebben de distributies van volledig geconserveerde blokken zonder gaps onderzocht in genoomwijde paargewijze uitlijningen van recent voltooide soorten Drosophila: D. melanogaster, D. yakuba, D. ananassae, D. pseudoobscura, D. virilis en D. mojavensis

Parallelle zoektochten zijn uitgevoerd met meervoudige uitlijningen van vier insectensoorten (drie soorten Drosophila en Anopheles gambiae), twee soorten Caenorhabditis, en zeven soorten Saccharomyces. Geconserveerde elementen werden geïdentificeerd met een computerprogramma genaamd phastCons, dat gebaseerd is op een twee-toestands fylogenetisch verborgen Markov-model

Ultraconserveerde elementen in insectgenomen

Hier gebruikten we vergelijkbare methoden om ultraconserveerde genomische regio's te identificeren tussen de insectensoorten Drosophila melanogaster en Drosophila pseudoobscura, evenals de meer verwant verwijderde Anopheles gambiae

RESULTATEN: Hier identificeerden we een breed scala aan ultraconserveerde elementen die gemeenschappelijk zijn voor verre soorten, van primitieve aquatische organismen tot terrestrische soorten met ingewikkelde lichamen, inclusief enkele nieuwe elementen geconserveerd in fruitvlieg en mens.


Welk gen wordt het meest geassocieerd met ernstige congenitale en cyclische neutropenie?

Answer: Mutaties in het neutrofiel elastase-gen (ELANE) zijn verantwoordelijk voor de meerderheid van de gevallen van ernstige congenitale neutropenie (SCN) en cyclische neutropenie (CN).

Mutaties in het neutrofiel elastase-gen (ELANE) zijn verantwoordelijk voor de meerderheid van de gevallen van ernstige congenitale neutropenie (CN) en cyclische neutropenie (CyN).

We hebben CN (n = 395) of CyN (n = 92) patiënten gescreend op ELANE-mutaties en de impact van mutaties op mRNA-expressie, eiwitexpressie en activiteit onderzocht. We vonden 116 verschillende mutaties bij 162 (41%) CN-patiënten en 26 bij 51 (55%) CyN-patiënten, waarvan 69 nieuw waren.

Cyclische neutropenie en ernstige congenitale neutropenie bij patiënten met een gedeelde ELANE-mutatie en vaderlijke haplotype.

Cyclische neutropenie (CN) en ernstige congenitale neutropenie (SCN) zijn aandoeningen van neutrofielproductie die sterk verschillen in ernst van de ziekte. Mutaties in het ELANE-gen (het symbool dat recentelijk ELA2 verving) worden grotendeels verantwoordelijk geacht voor de meeste gevallen van CN en SCN, maar specifieke mutaties worden typisch geassocieerd met het een of het ander.

Een patiënt met CN had dezelfde S97L ELANE-mutatie als zeven patiënten met het SCN-fenotype.

Drie familiale gevallen van zowel ernstige congenitale neutropenie (SCN) als cyclische neutropenie (CN), naast 3 sporadische gevallen van SCN, werden geanalyseerd op mutaties in het neutrofiel elastase (Ela2)-gen.

Drie gevallen van familiale SCN (P13L, R52P en S97L), 2 van familiale CN (W212stop en P110L) en 1 van sporadische SCN (V72M) bleken heterozygote mutaties in het Ela2-gen te hebben.

Recente studies hebben een rol van de unfolded protein response aangetoond in het bemiddelen van de pathogene effecten van ELA2-mutaties, de meest voorkomende mutatie bij ernstige congenitale neutropenie (SCN) evenals cyclische neutropenie.

Ernstige congenitale neutropenie (SCN) is een aangeboren stoornis van granulopoëse. Mutaties in het ELA2-gen dat neutrofiel elastase (NE) codeert, zijn verantwoordelijk voor de meeste gevallen van SCN en cyclische neutropenie (CN), een verwante maar mildere granulopoësestoornis.

Heterozygote mutaties in het gen dat neutrofiel elastase (ELA2) codeert, zijn geassocieerd met cyclische neutropenie (CN) en ernstige congenitale neutropenie (SCN).

De observatie dat mutaties in het neutrofiel elastase-gen, die cyclische en ernstige congenitale neutropenie veroorzaken, geassocieerd zijn met protease-maldistributie geeft een aanwijzing over het potentiële belang van remmereiwitten.

Alle gevallen van cyclische neutropenie en de meeste gevallen van ernstige congenitale neutropenie zijn het gevolg van heterozygote kiembaanmutaties in het gen dat neutrofiel elastase, ela2, codeert.

Mutaties in het neutrofiel elastase-gen werden geïdentificeerd bij alle patiënten met cyclische neutropenie en de meeste patiënten met ernstige congenitale neutropenie.

Deze studie geeft aan dat mutaties in het gen dat neutrofiel elastase codeert waarschijnlijk de meest voorkomende oorzaak zijn van ernstige congenitale neutropenie evenals de oorzaak van sporadische en autosomaal dominante cyclische neutropenie.

Mutaties in ELA2, dat de neutrofielgranuleprotease neutrofiel elastase (NE) codeert, zijn de belangrijkste oorzaak van de twee belangrijkste vormen van erfelijke neutropenie, cyclische neutropenie en ernstige congenitale neutropenie (SCN).


wat is de rol van TGFbeta bij cardiale regeneratie na myocardiale schade?

Answer: TGFβ wordt geactiveerd in het myocardium als reactie op schade en speelt een cruciale rol bij cardiale reparatie door ontsteking te onderdrukken en tegelijkertijd myofibroblast fenotypische modulatie en extracellulaire matrixafzetting te bevorderen. In feite bevordert de opregulatie van TGF-beta signalering de vorming van een myofibroblast-achtig fenotype. TGF-beta werkt samen met botmorfogenetisch eiwit en Wnt-pathways om een complex signaleringsnetwerk te vormen dat essentieel is voor het reguleren van de bestemmingskeuzes van zowel stromale als weefselspecifieke resident stamcellen, waarbij wordt bepaald of functionele regeneratie of de vorming van littekenweefsel volgt op een verwonding. Bovendien bevordert TGF-beta de vorming van cardiosferen en kan het mogelijk het regeneratieve potentieel van volwassen cardiale voorlopercellen vergroten.

Transforming growth factor (TGF)-beta speelt een cruciale rol bij cardiale reparatie door ontsteking te onderdrukken en tegelijkertijd myofibroblast fenotypische modulatie en extracellulaire matrixafzetting te bevorderen.

We voerden vervolgens een chemische screening uit en identificeerden verschillende kleine moleculen die de proliferatie van cardiomyocyten tijdens de hartontwikkeling verhogen of verminderen. Deze verbindingen werken via Hedgehog-, Insuline-achtige groeifactor- of Transforming growth factor β-signaleringsroutes. Direct onderzoek naar hartregeneratie na mechanische of genetische ablatieletsels toonde aan dat deze routes worden geactiveerd in regenererende cardiomyocyten en dat ze farmacologisch kunnen worden gemanipuleerd om de proliferatie van cardiomyocyten tijdens volwassen hartregeneratie te remmen of te bevorderen.

Transforming growth factor beta, botmorfogenetisch eiwit en Wnt-pathways interageren om een complex signaleringsnetwerk te vormen dat essentieel is voor het reguleren van de bestemmingskeuzes van zowel stromale als weefselspecifieke resident stamcellen (TSC's), waarbij wordt bepaald of functionele regeneratie of de vorming van littekenweefsel volgt op een verwonding.

In het volwassen hart onder drukoverbelasting remde Notch de ontwikkeling van cardiomyocytenhypertrofie en door transforming growth factor-β/connective tissue growth factor gemedieerde cardiale fibrose.

EMT en CSps-vorming worden versterkt in aanwezigheid van transforming growth factor β1 (TGFβ1) en sterk geblokkeerd door de type I TGFβ-receptorremmer SB431452, wat aangeeft dat TGFβ-afhankelijke EMT essentieel is voor de vorming van deze niche-achtige 3D-meercellige clusters. Aangezien TGFβ wordt geactiveerd in het myocardium als reactie op schade, suggereren onze gegevens dat CSps-vorming een adaptief mechanisme nabootst dat mogelijk kan worden versterkt om het in vivo of ex vivo regeneratieve potentieel van volwassen CPC's te vergroten.

Tijdens de proliferatieve fase van genezing ondergaan infarctfibroblasten myofibroblast transdifferentiatie waarbij stressvezels worden gevormd en contractiele eiwitten (zoals α-gladde spieractine) worden tot expressie gebracht. Mechanische stress, transforming growth factor (TGF)-β/Smad3-signaleringsroute en veranderingen in de samenstelling van de extracellulaire matrix induceren de verwerving van het myofibroblastfenotype.

Gezamenlijk suggereren deze gegevens sterk dat Wnt3a de vorming van een myofibroblast-achtig fenotype in gekweekte fibroblasten bevordert, deels door het opreguleren van TGF-β signalering via SMAD2 in een β-catenine-afhankelijk mechanisme. Aangezien myofibroblasten cruciale regulatoren zijn van wondgenezingsreacties, kunnen deze bevindingen belangrijke implicaties hebben voor ons begrip van normale en afwijkende verwondings- en reparatieprocessen.

Omgekeerd verhoogde de exogene toevoeging van TGF-beta aan de wond de activatie van VIC's, proliferatie, wondsluitingssnelheid en stressvezels. Dus, verwonding activeert VIC's en TGF-beta signalering moduleert de reactie van VIC's op schade.