Wat zijn de uber-operons?

Answer: Uber-operons zijn groepen van functioneel of transcriptioneel gerelateerde operons, waarvan de genensets behouden zijn over meerdere referentiegenooms. Veel van de uber-operons komen overeen met delen van bekende regulons of biologische routes of zijn betrokken bij sterk gerelateerde biologische processen op basis van hun Gene Ontology (GO) toewijzingen.

Uber-operons vertegenwoordigen een rijke verzameling sporen van operon-evolutie, waarvan het volledige gebruik kan leiden tot nieuwe en krachtigere hulpmiddelen voor het verklaren van biologische routes en netwerken dan wat operons hebben geboden, en een beter begrip van prokaryotische genoomstructuren en evolutie.

veel van de uber-operons komen overeen met delen van bekende regulons of biologische routes of zijn betrokken bij sterk gerelateerde biologische processen op basis van hun Gene Ontology (GO) toewijzingen.

Ons voorspellingsalgoritme voorspelt uber-operons door het identificeren van groepen van functioneel of transcriptioneel gerelateerde operons, waarvan de genensets behouden zijn over het doelgenoom en meerdere referentiegenooms.

We presenteren een studie over computationele identificatie van uber-operons in een prokaryotisch genoom, waarvan elk een groep operons vertegenwoordigt die evolutionair of functioneel geassocieerd zijn via operons in andere (referentie)genooms.

r, we voorspelden 158 uber-operons in Escherichia coli K12 die 1830 genen omvatten, en vonden dat veel van de uber-operons overeenkomen met delen van bekende regulons of biologische routes of betrokken zijn bij sterk gerelateerde biologische processen op basis van hun Gene Ontology (GO) toewijzingen. Voor sommige van de


Welk sleutelgen is betrokken bij het syndromische obesitasfenotype van patiënten met 1p21.3 microdeleties?

Answer: MIR137 is het sleutelgen dat het syndromische obesitasfenotype van patiënten met 1p21.3 microdeleties medieert.

Verlies van stukken in de lange arm van chromosoom 1 is beschreven bij patiënten met een fenotype dat voornamelijk bestaat uit obesitas, verstandelijke beperking en autismespectrumstoornis. Het minimale overlappingsgebied omvat twee genen: DPYD en MIR137. CASUSPRESENTATIE: We beschrijven een 10-jarige jongen met syndromische obesitas die een nieuwe 1p21.3 deletie draagt die alleen overlapt met het kritieke gebied met het MIR137-gen. CONCLUSIES: Deze studie suggereert dat MIR137 de mediator is van het obesitasfenotype bij patiënten met 1p21.3 microdeleties.

CONCLUSIES: Deze studie toonde aan dat dosiseffecten van MIR137 geassocieerd zijn met 1p21.3 microdeleties en daarom mogelijk bijdragen aan het verstandelijke beperking fenotype bij patiënten met deleties die deze miRNA bevatten.

Chromosoom 1p21.3 microdeleties die DPYD en MIR137 omvatten, worden geassocieerd met verstandelijke beperking.


Wordt cabergoline gebruikt voor de behandeling van het Nelson-syndroom?

Answer: Ja, cabergoline is aangetoond effectief te zijn voor de behandeling van het Nelson-syndroom.

Vanwege een snelle hergroei van de tumor kreeg de patiënt geen gamma-mestherapie en werd enige tijd behandeld met cabergoline en een somatostatine-analoog.

In onze observatie lijkt cabergoline met 2 mg per week efficiënt te zijn na een follow-up van drieënhalf jaar, in overeenstemming met enkele recente publicaties.

Klinische en biochemische stabilisatie van het Nelson-syndroom met langdurige behandeling met lage doses cabergoline.

Dit geval toont aan dat langdurige cabergoline-behandeling effectief kan zijn bij patiënten met het Nelson-syndroom.

Daarom zijn, naast prolactinomen, de doelwitten van dopamine-agonisttherapie somatotrofe tumoren, niet-functionele hypofysetumoren, corticotrofe hypofysetumoren, het Nelson-syndroom, gonadotropinomen en thyrotropine-producerende hypofysetumoren.

Nelson-syndroom: volledige remissie met cabergoline maar niet met bromocriptine of cyproheptadine behandeling.

De verkregen resultaten tonen voor het eerst aan dat een langdurige behandeling met cabergoline ook een volledige remissie van het Nelson-syndroom teweegbrengt in aanwezigheid van een hypofyse-macroadenoom.

Volledige remissie van het Nelson-syndroom na 1 jaar behandeling met cabergoline.

In dit casusrapport toonden we aan dat behandeling met de langwerkende D2-receptoragonist cabergoline gedurende 1 jaar normalisatie van plasmalevels van ACTH en verdwijning van de hypofysetumor induceerde bij een patiënt met het Nelson-syndroom.

Dit geval toonde aan dat cabergoline-behandeling in staat is remissie van het Nelson-syndroom te induceren en een valide therapeutisch alternatief kan zijn bij dit syndroom.

Sommige voorlopige gegevens suggereren echter een potentieel gebruik van cabergoline in combinatie met ketoconazol, of alleen, in geselecteerde gevallen van de ziekte van Cushing of het Nelson-syndroom.

Wij rapporteren de resultaten van langdurige (6 jaar) behandeling van het Nelson-syndroom met de langwerkende dopamine-agonist cabergoline bij een 55-jarige vrouw. De

Om het directe effect van cabergoline-behandeling op de remissie van het Nelson-syndroom te onderzoeken, werd de behandeling stopgezet.

lactinomen. Identificatie van D(2)-receptoren in corticotrofe tumoren leidde tot klinische proeven met cabergoline-therapie in beperkte gevallen van het Nelson-syndroom, ectopische ACTH-producerende tumoren en recentelijk de ziekte van Cushing (CD). DOEL: De langetermijneffectiviteit van cabergoline-monotherapie bij patiënten met CD evalueren. METHODEN: Retrospectieve analyse van niet-gerandomiseerde klinische therapie met cabergoline bij 30 patiënten met CD behandeld in academische centra.


Zijn mucines geglycosyleerde eiwitten?

Answer:
Ja,
Veel leden van de mucinefamilie zijn evolutionair geconserveerd en worden vaak abnormaal tot expressie gebracht en geglycosyleerd in verschillende goedaardige en kwaadaardige pathologieën, wat leidt tot tumorinvasie, metastase en immuunontwijking.

Veel leden van de mucinefamilie zijn evolutionair geconserveerd en worden vaak abnormaal tot expressie gebracht en geglycosyleerd in verschillende goedaardige en kwaadaardige pathologieën, wat leidt tot tumorinvasie, metastase en immuunontwijking.

Mucine is een glycoproteïne dat het belangrijkste bestanddeel is van het slijm dat de epitheliale weefsels bedekt.


Is carpaletunnelsyndroom een type zenuwbeknelling?

Answer: Carpaletunnelsyndroom (CTS) is de meest voorkomende beknellingsneuropathie bij mensen.

Carpaletunnelsyndroom (CTS) is een veelvoorkomende beknellingsneuropathie, die vaak een carpaletunnelontlasting (CTR) operatie vereist.

Carpaletunnelsyndroom (CTS) is een beknellingsneuropathie die tot wel 90% van de zenuwcompressiesyndromen uitmaakt.

Carpaletunnelsyndroom (CTS) is de meest voorkomende beknellingsneuropathie bij mensen.

Carpaletunnelsyndroom (CTS) is de meest voorkomende focale beknellingsmononeuropathie, bestaande uit chronische ontsteking en fibrose van de nervus medianus.

Carpaletunnelsyndroom (CTS) is de meest voorkomende zenuwbeknellingneuropathie die het gevolg is van compressie van de nervus medianus in de pols.

ACHTERGROND: Carpaletunnelsyndroom (CTS) is het meest voorkomende type perifere zenuwbeknelling en is een belangrijke oorzaak van morbiditeit.

ACHTERGROND: Carpaletunnelsyndroom en beknelling van de nervus ulnaris bij de elleboog zijn de meest voorkomende beknellingsneuropathieën bij volwassenen.

Beknellingsneuropathieën zijn van verschillende typen, maar het meest voorkomende type is carpaletunnelsyndroom.

Carpaletunnelsyndroom en andere beknellingsneuropathieën.

In tegenstelling tot het Guyon-canalensyndroom is carpaletunnelsyndroom (CTS) de meest voorkomende zenuwbeknelling van de bovenste extremiteit.

Chronisch nierfalen leidt vaak tot perifere zenuwbeknellingen en carpaletunnelsyndroom is de bekendste perifere beknellingsneuropathie onder hen. In tegenstelling tot ca

Carpaletunnelsyndroom (CTS) is een veelvoorkomende vorm van perifere zenuwbeknelling, die wordt waargenomen door compressie van de nervus medianus ter hoogte van de carpaletunnel in de pols.

INLEIDING: Carpaletunnelsyndroom (CTS) wordt beschouwd als een eenvoudige beknelling van de nervus medianus ter hoogte van de carp

Compressieve neuropathie van de nervus medianus ter hoogte van de carpaletunnel, bekend als carpaletunnelsyndroom, is de meest voorkomende beknellingsneuropathie en treft ongeveer 0,1-1% van de algemene bevolking. Magne

ACHTERGROND: Carpaletunnelsyndroom (CTS) is beknelling van de nervus medianus in de carpaletunnel van de pols.

Geachte heer, een van de meest voorkomende beknellingsneuropathiesyndromen in de klinische praktijk is "Beknelling van de nervus medianus in de carpaletunnel", ook wel "Carpaletunnelsyndroom (CTS)" genoemd (Aydin et al., 2007; Huisstede et al., 2010). Dit syndr

DOEL: Carpaletunnelsyndroom (CTS) is een veelvoorkomende beknellingsneuropathie van de nervus medianus, gekenmerkt door pijn, paresthesieën, verminderde perifere zenuwgeleidingssnelheid (NCV) en maladaptieve functionele hersenneuroplasticiteit.

Carpaletunnelsyndroom (CTS), veroorzaakt door beknelling van de nervus medianus in de carpaletunnel, vermindert de handfunctie inclusief behendige manipulatie.

Deze review richt zich op drie van de meest voorkomende beknellingsneuropathieën in de bovenste ledematen: carpaletunnelsyndroom (beknelling van de nervus medianus bij de pols), cubitaal tunnelsyndroom (beknelling van de nervus ulnaris bij de elleboog) en radiaal tunnelsyndroom (beknelling van de achterste interossale zenuw).

Elektrodiagnostisch (EDX) onderzoek is meestal een essentieel onderdeel van de evaluatie van beknellingsneuropathieën, en onderzoeken voor de meest voorkomende beknellingsneuropathieën, carpaletunnelsyndroom en ulnarisneuropathie bij de elleboog, vormen een belangrijk deel van het dagelijkse werk in EDX-laboratoria.

Deze studie bespreekt de bestaande, min of meer gedetailleerde EDX-criteria of praktijkparameters die worden voorgesteld door consensusgroepen in peer-reviewed tijdschriften voor de meest voorkomende beknellingsneuropathieën: carpaletunnelsyndroom, ulnarisneuropathie bij de elleboog, nervus peroneus communis (fibularis) neuropathie bij het fibulakopje en nervus tibialis neuropathie bij de tarsale tunnel.

Dit rapport toont aan dat de Semmes-Weinstein monofilamenttest en zenuwgeleidingsonderzoeken beknelling van de palmaire cutane tak van de nervus medianus kunnen identificeren die gelijktijdig optreedt met carpaletunnelsyndroom.

Beknellingsneuropathie van de palmaire cutane tak van de nervus medianus gelijktijdig met carpaletunnelsyndroom: een casusrapport.

Een casus van beknellingsneuropathie van de palmaire cutane tak van de nervus medianus, gelijktijdig met carpaletunnelsyndroom, wordt gepresenteerd.

De besproken beknellingssyndromen zijn beknelling van de nervus suprascapularis, carpaletunnelsyndroom, cubitaal tunnelsyndroom, meralgia paraesthetica, thoracic outlet syndroom en anterior interosseous nerve syndroom.

Carpaletunnelsyndroom is een neuropathie die het gevolg is van compressie van de nervus medianus terwijl deze door een nauwe tunnel in de pols naar de hand loopt.

Carpaletunnelsyndroom is typisch de meest voorkomende perifere beknellingsneuropathie die in de industrie wordt aangetroffen.

Carpaletunnelsyndroom is de meest frequent voorkomende perifere zenuwbeknelling.

Carpaletunnelsyndroom, een beknellingsneuropathie van de nervus medianus, wordt zelden gezien in de kindertijd.

Carpaletunnelsyndroom (CTS) is een zenuwbeknellingsstoornis waarbij de nervus medianus wordt bekneld wanneer deze de carpaletunnel in de pols passeert.

Het carpaletunnelsyndroom is het meest voorkomende beknellingssyndroom van perifere zenuwen.

ACHTERGROND: Compressie van de nervus medianus bij de pols, of carpaletunnelsyndroom, is de meest erkende zenuwbeknelling.

Carpaletunnelsyndroom is de meest voorkomende van de beknellingen van de nervus medianus.

ACHTERGROND: Carpaletunnelsyndroom (CTS) is verreweg de meest voorkomende beknellingsneuropathie.

Inleiding: Carpaletunnelsyndroom, beknelling van de nervus medianus bij de pols, is een van de meest voorkomende perifere neuropathieën in de bovenste ledematen.

Carpaletunnelsyndroom, een beknellingsneuropathie van de nervus medianus, wordt gekenmerkt door sensorimotorische tekorten.

[Carpaletunnelsyndroom en andere zenuwbeknellingssyndromen].


Wat is de belangrijkste manifestatie van het Liebenberg-syndroom?

Answer: Het Liebenberg-syndroom (MIM 186550) is een zeer zeldzame autosomaal dominante aandoening die wordt gekenmerkt door drie hoofdkenmerken: dysplasie van alle botcomponenten van het ellebooggewricht, afwijkingen in de vorm van de carpale botten en brachydactylie.

We bespreken de genetische afwijking die het Liebenberg-syndroom veroorzaakt, de genomische herschikking op de PITX1-locus op chromosoom 5

We merken op dat de misvormingen van onderarm en hand overeenkomsten vertonen met de anatomie van been en voet.

We definiëren het fenotype van het Liebenberg-syndroom daarom opnieuw als een transformatie van de bovenste ledematen die kenmerken van de onderste ledematen weerspiegelt en speculeren dat het gebied van deletie een regulerende sequentie bevat die de expressie van PITX1 in de bovenste ledemaatknoppen onderdrukt.

Het Liebenberg-syndroom (MIM 186550) is een zeer zeldzame autosomaal dominante aandoening die wordt gekenmerkt door drie hoofdkenmerken: dysplasie van alle botcomponenten van het ellebooggewricht, afwijkingen in de vorm van carpale botten en brachydactylie. In


Welke IDH-remmers van Agios Pharmaceuticals zijn goedgekeurd door de FDA?

Answer: Enasidenib en ivosidenib, de IDH2- en IDH1-remmers ontwikkeld door Agios Pharmaceuticals, zijn goedgekeurd door de Food and Drug Administration

Daarom zijn enasidenib en ivosidenib, de IDH2- en IDH1-remmers ontwikkeld door Agios Pharmaceuticals, op respectievelijk 1 augustus 2017 en 20 juli 2018 goedgekeurd door de Food and Drug Administration voor de behandeling van volwassen patiënten met teruggekeerde of refractaire (R/R) AML met IDH2- en IDH1-mutaties.


Wat is RADICL-seq?

Answer: Mammale genomen coderen tienduizenden niet-coderende RNA's. De meeste niet-coderende transcripties vertonen nucleaire lokalisatie en verschillende zijn aangetoond een rol te spelen in de regulatie van genexpressie en chromatine-remodellering. Om de functie van dergelijke RNA's te onderzoeken, zijn methoden ontwikkeld om massaal de genomische interactieplaatsen van meerdere transcripties in kaart te brengen; deze methoden hebben echter enkele beperkingen. RNA And DNA Interacting Complexes Ligated and sequenced (RADICL-seq) is een technologie die genome-brede RNA-chromatine interacties in intacte kernen in kaart brengt. RADICL-seq is een nabijheidsligatie-gebaseerde methodologie die de bias voor pas gesynthetiseerde transcriptie vermindert, terwijl het de genomische dekking en de efficiëntie van unieke mapping verhoogt vergeleken met bestaande methoden. RADICL-seq identificeert verschillende patronen van genoombezetting voor verschillende klassen transcripties evenals celtype-specifieke RNA-chromatine interacties, en benadrukt de rol van transcriptie in de totstandbrenging van chromatinestructuur.

RADICL-seq identificeert algemene en celtype-specifieke principes van genome-brede RNA-chromatine interacties.

Mammale genomen coderen tienduizenden niet-coderende RNA's. De meeste niet-coderende transcripties vertonen nucleaire lokalisatie en verschillende zijn aangetoond een rol te spelen in de regulatie van genexpressie en chromatine-remodellering. Om de functie van dergelijke RNA's te onderzoeken, zijn methoden ontwikkeld om massaal de genomische interactieplaatsen van meerdere transcripties in kaart te brengen; deze methoden hebben echter enkele beperkingen. Hier introduceren we RNA And DNA Interacting Complexes Ligated and sequenced (RADICL-seq), een technologie die genome-brede RNA-chromatine interacties in intacte kernen in kaart brengt. RADICL-seq is een nabijheidsligatie-gebaseerde methodologie die de bias voor pas gesynthetiseerde transcriptie vermindert, terwijl het de genomische dekking en de efficiëntie van unieke mapping verhoogt vergeleken met bestaande methoden. RADICL-seq identificeert verschillende patronen van genoombezetting voor verschillende klassen transcripties evenals celtype-specifieke RNA-chromatine interacties, en benadrukt de rol van transcriptie in de totstandbrenging van chromatinestructuur.


Welke ziekte wordt behandeld met Anti-Siglec-8 antilichaam?

Answer: Anti-Siglec-8 antilichaam is effectief gebleken bij eosinofiele gastritis en duodenitis. Het wordt ook klinisch onderzocht voor de behandeling van allergische, inflammatoire en proliferatieve aandoeningen.

Anti-Siglec-8 antilichaam voor eosinofiele gastritis en duodenitis.

AK002 (lirentelimab) is een anti-Siglec-8 antilichaam dat eosinofielen uitput en mestcellen remt, en dat potentie heeft getoond in diermodellen als behandeling voor eosinofiele gastritis en duodenitis.

CONCLUSIES: Bij patiënten met eosinofiele gastritis of duodenitis verminderde AK002 het aantal gastro-intestinale eosinofielen en de symptomen.

AK002 is een gehumaniseerd, niet-fucosyleerd IgG1 anti-Siglec-8 antilichaam dat klinisch wordt onderzocht voor de behandeling van allergische, inflammatoire en proliferatieve aandoeningen.

Vroege klinische gegevens met opkomende therapieën zoals dexpramipexole en anti-Siglec-8 antilichaam tonen veelbelovende resultaten, maar moeten worden bevestigd in gerandomiseerde onderzoeken.

Abnormale ophoping en activatie van eosinofielen en mogelijk mestcellen (MC's) dragen bij aan de pathogenese van eosinofiele gastro-intestinale aandoeningen (EGIDs), waaronder eosinofiele oesofagitis (EoE), gastritis (EG) en gastro-enteritis (EGE). Huidige behandelingsopties, zoals dieetbeperking en corticosteroïden, hebben beperkte effectiviteit en zijn vaak ongeschikt voor chronisch gebruik. Een veelbelovende nieuwe benadering is het uitputten van eosinofielen en het remmen van MC's met een monoklonaal antilichaam (mAb) tegen siaalzuur-bindend immunoglobuline-achtig lectine 8 (Siglec-8), een remmende receptor die selectief tot expressie komt op MC's en eosinofielen.


Wat is bekend over melatonine-receptoren bij zoogdieren?

Answer: Melatonine-receptoren MT1 en MT2 (genen officieel genoemd MTNR1A en MTNR1B, respectievelijk) spelen een cruciale rol in de melatonine-gemedieerde regulatie van circadiane ritmes, het immuunsysteem en de controle van voortplanting bij seizoensgebonden voortplantende dieren. De melatonine-receptorfamilie is een kleine groep receptoren binnen de G-eiwit-gekoppelde receptor (GPCR) superfamilie. De groep bestaat uit drie subtypen die melatonine binden en één lid, de melatonine-gerelateerde receptor (MRR), die meer dan 40% sequentie-identiteit deelt met de andere melatonine-receptoren maar geen melatonine bindt.

activatie van melatonine-receptoren (MT1, MT2 en MT3) met nadruk op hun betrokkenheid bij de modulatie van het centrale zenuwstelsel, de hypothalamus-hypofyse-gonadale as, cardiovasculaire en immuunfuncties.

De melatonine-receptorfamilie is een kleine groep receptoren binnen de G-eiwit-gekoppelde receptor (GPCR) superfamilie. De groep bestaat uit drie subtypen die melatonine binden en één lid, de melatonine-gerelateerde receptor (MRR), die meer dan 40% sequentie-identiteit deelt met de andere melatonine-receptoren maar geen melatonine bindt.

De effecten worden gemedieerd via melatonine-receptoren met hoge affiniteit, gelegen op cellen van de hypofyse pars tuberalis (PT) en de suprachiasmatische kern (SCN), respectievelijk. Twee subtypen van melatonine-receptoren bij zoogdieren zijn gekloond en gekarakteriseerd, de MT1 (Mel(1a)) en de MT2 (Mel(1b)) melatonine-receptor subtypen. Beide subtypen behoren tot de familie van zeven-transmembraan G-eiwit-gekoppelde receptoren.

Melatonine-receptoren MT1 en MT2 (genen officieel genoemd MTNR1A en MTNR1B, respectievelijk) spelen een cruciale rol in de melatonine-gemedieerde regulatie van circadiane ritmes, het immuunsysteem en de controle van voortplanting bij seizoensgebonden voortplantende dieren.


Wat is holoprosencefalie?

Answer: Holoprosencefalie (HPE) is een aangeboren defect van de hersenen, mediane structuren en het gezicht, veroorzaakt door een onvolledige splitsing van de primitieve hersenen tijdens de vroege embryonale ontwikkeling. Het meest voorkomende ontwikkelingsdefect wordt gekenmerkt door onvoldoende of afwezige middellijnsplitsing van de voorhersenen in cerebrale hemisferen, met gelijktijdige middellijn gezichtsafwijkingen in de meerderheid van de gevallen.

Holoprosencefalie (HPE) is een aangeboren defect van de hersenen, mediane structuren en het gezicht, veroorzaakt door een onvolledige splitsing van de primitieve hersenen tijdens de vroege embryonale ontwikkeling.

Holoprosencefalie (HPE) is het meest voorkomende ontwikkelingsdefect van de voorhersenen, gekenmerkt door onvoldoende of afwezige middellijnsplitsing van de voorhersenen in cerebrale hemisferen, met gelijktijdige middellijn gezichtsafwijkingen in de meerderheid van de gevallen.

Holoprosencefalie (HPE) is een ernstige hersenmalformatie die wordt gekenmerkt door een abnormale splitsing van het prosencephalon in de 5e zwangerschapsweek.

ACHTERGROND EN DOEL: Holoprosencefalie is een zeldzame ontwikkelingsafwijking van de hersenen met een variërende ernst.

ACHTERGROND: Holoprosencefalie is de meest voorkomende malformatie van de voorhersenen (1 op 250 embryo's) met ernstige gevolgen voor de foetale en kinderlijke ontwikkeling.

Holoprosencefalie is de meest voorkomende malformatie van de voorhersenen en leidt typisch tot ernstige neurocognitieve beperkingen met bijbehorende middellijn gezichtsafwijkingen.

Holoprosencefalie is een zeldzame hersenafwijking die ontstaat door een onvolledige splitsing van het primitieve prosencephalon van de voorhersenen tijdens de vroege embryonale ontwikkeling.

Holoprosencefalie is een hersenmalformatie die ontstaat als gevolg van een ontwikkelingsdefect van het prosencephalon tijdens de vroege zwangerschap.

DOEL VAN DE REVIEW: Holoprosencefalie is een stoornis in de ontwikkeling van de voorhersenen, gekenmerkt door het falen van de hersenen om zich tijdens de vroege ontwikkeling in twee hemisferen te splitsen.

Holoprosencefalie is een hersenafwijking die het gevolg is van een onvolledige splitsing van de embryonale voorhersenen.

Holoprosencefalie is een spectrum van aangeboren afwijkingen in de ontwikkeling van de voorhersenen, gekenmerkt door onvolledige scheiding van de cerebrale hemisferen.

Holoprosencefalie is een hersenanomalie met variërende ernst, waarbij extracraniële, symptomatische afwijkingen slechts in een minderheid van de gevallen voorkomen.

DOEL VAN DE REVIEW: Holoprosencefalie is een stoornis in de ontwikkeling van de voorhersenen, gekenmerkt door het falen van de hersenen om zich in twee hemisferen te splitsen tijdens

ACHTERGROND: Holoprosencefalie is een structurele afwijking van de hersenen die bestaat uit een defect in de ontwikkeling van het prosencephalon, wat leidt tot gezichts- en neurologische afwijkingen van variabele intensiteit. DOEL: De prevalentie van holoprosencefalie bij de geboorte schatten. PATIËNTEN EN METHODEN: Alle gevallen van holoprosencefalie, levend geboren of doodgeboren, geregistreerd in de 15 Chileense ziekenhuizen van de Latin American Collaborative Study of Congenital Malformations (ECLAM)

Holoprosencefalie is een klinisch en genetisch heterogene middellijn hersenmalformatie die geassocieerd is met neurologische manifestaties, waaronder ontwikkelingsachterstand, verstandelijke beperking en epileptische aanvallen.


Wat is het effect van notch op de deling van neurale voorlopercellen in Drosophila?

Answer: Het Notch-pad bemiddelt de differentiatie van neurale voorlopercellen in Drosophila. Het is een belangrijk onderdeel van de ontwikkeling van neurale stamcellen, de cellen waaruit de hersenen bestaan. Notch/HES-signaal en MIR-9-signaal zijn zeer belangrijk voor de homeostase van neurale cellen. Men denkt dat notch-activatie verantwoordelijk is voor de groei van neuronen.

Studies aan neurale voorlopers van Drosophila hebben waardevolle inzichten opgeleverd in hoe evolutionair geconserveerde proteïne-cassettes verschillend kunnen worden ingezet in verschillende ontwikkelingscontexten om asymmetrische delingen te bewerkstelligen.

Asymmetrische celdelingen kunnen worden bemiddeld door de preferentiële segregatie van celbestemmingsfactoren in een van de twee zusterdochters.

Hier tonen we aan dat het retromercomplex direct en specifiek de retrograde trafficking van Notch-receptoren reguleert in Drosophila neuroblast-lijnen om een unidirectionele Notch-signalisatie van neurale voorlopers naar neuroblasten te waarborgen.

De correcte totstandbrenging en instandhouding van unidirectionele Notch-signalisatie zijn cruciaal voor de homeostase van verschillende stamcellijnen.

Onze resultaten onthullen daarom een beschermingsmechanisme waarbij retromer potentieel schadelijke Notch-receptoren tijdig terughaalt om abnormale door Notch-activatie geïnduceerde dedifferentiatie van neurale voorlopers en hersentumorvorming te voorkomen.

Notch/Hes-signalisatie en miR-9 gaan complexe feedbackinteracties aan die de proliferatie en differentiatie van neurale voorlopercellen controleren.

Kanonieke Notch-signalisatie heeft diverse functies tijdens de ontwikkeling van het zenuwstelsel en is cruciaal voor zelfvernieuwing van neurale voorlopers, timing van differentiatie en specificatie van verschillende celbestemmingen.

In de volwassen zoogdierhersenen worden niches voor neurale stamcellen in stand gehouden, die een steady-state neurogenese mogelijk maken. Dit proces wordt nauwkeurig gereguleerd door meerdere nichefactoren, waaronder Notch- en NF-κB-signalisatie.

Als gevolg van Notch-activatie wordt neuronale differentiatie geremd in naburige cellen en blijven deze neurale voorlopercellen.

We benadrukken de rol van Notch-signalisatie in proliferatie en differentiatie van neurale voorlopercellen.

Het Notch-pad bemiddelt de uitbreiding van een voorlopercelpool en neuronale differentiatie in volwassen neurale voorlopercellen na een beroerte.

Remming van het Notch-pad met een gamma-secretase-remmer verhoogde het aantal neuronen aanzienlijk, maar veranderde de astrocytenpopulatie niet in ischemische neurale voorlopercellen.

De activatie van NOTCH-signalisatie door DELTA-1 in de aangrenzende voorlopers remt neurogenese en is nodig om proliferatie te handhaven.

We tonen aan dat conditionele expressie van een constitutief actieve vorm van Notch1 in vroege neurale voorlopercellen, maar niet in postmitotische neuronen, selectief uitgebreide apoptose induceert, wat resulteert in een sterk gereduceerde voorlopercelpopulatie.

Deze dynamische modus van genexpressie zou een herziening vereisen van de traditionele opvatting over hoe Notch-gemedieerde laterale inhibitie werkt in het zich ontwikkelende zoogdierlijke zenuwstelsel.

Onze gegevens suggereren daarom dat Numb de balans regelt tussen recycling van Notch-receptoren en het richten van receptoren naar late endosomen om de signaaloutput na asymmetrische celdeling in Drosophila neurale voorlopers te reguleren.

Studies van de mechanismen die de fijne balans tussen neurale stamcellen en meer gedifferentieerde voorlopers controleren, hebben aangetoond dat bij elke asymmetrische celdeling voorlopers een Delta-Notch-signaal naar hun zusterstamcellen sturen.

Notch-activiteit in neurale voorlopers coördineert cytokinese en asymmetrische differentiatie.


In welke klinische onderzoeken is SAR425899 getest?

Answer: Subcutane toedieningen van SAR425899 werden getest in twee gerandomiseerde, placebogecontroleerde, dubbelblinde klinische onderzoeken. In de eerste studie kregen gezonde, licht overgewichtige vrijwilligers (body mass index [BMI] 25-30 kg/m2; n = 32) eenmalige oplopende doses (0,01-0,1 mg) van SAR425899 of placebo. In de tweede, een meervoudige oplopende dosisstudie (NCT02411825), kregen gezonde normaal- tot licht overgewichtige vrijwilligers (BMI 20-30 kg/m2; n = 40) en overgewicht/obese patiënten met T2D (BMI 28-42 kg/m2; n = 36) dagelijks doses van SAR425899 of placebo gedurende respectievelijk 21 of 28 dagen.

Een nieuw dual glucagon-achtig peptide en glucagonreceptoragonist SAR425899: Resultaten van gerandomiseerde, placebogecontroleerde first-in-human en first-in-patient onderzoeken.

Subcutane toedieningen van SAR425899 werden getest in twee gerandomiseerde, placebogecontroleerde, dubbelblinde klinische onderzoeken. In de eerste studie kregen gezonde, licht overgewichtige vrijwilligers (body mass index [BMI] 25-30 kg/m2; n = 32) eenmalige oplopende doses (0,01-0,1 mg) van SAR425899 of placebo. In de tweede, een meervoudige oplopende dosisstudie (NCT02411825), kregen gezonde normaal- tot licht overgewichtige vrijwilligers (BMI 20-30 kg/m2; n = 40) en overgewicht/obese patiënten met T2D (BMI 28-42 kg/m2; n = 36) dagelijks doses van SAR425899 of placebo gedurende respectievelijk 21 of 28 dagen.


Is er een verband tussen zeldzame varianten in PPARG en type 1 diabetes?

Answer: Nee. Zeldzame varianten in PPARG met verminderde activiteit in adipocytdifferentiatie worden geassocieerd met een verhoogd risico op type 2 diabetes.

Zeldzame varianten in PPARG met verminderde activiteit in adipocytdifferentiatie worden geassocieerd met een verhoogd risico op type 2 diabetes.

Door PPARG te sequencen in 19.752 T2D-patiënten en controles afkomstig uit meerdere studies en etnische groepen, identificeerden we 49 eerder niet-gedetecteerde, nonsynonieme PPARG-varianten (MAF < 0,5%). Gezien in aggregate (met of zonder computationele voorspelling van functionele consequenties), vertoonden deze zeldzame varianten geen associatie met T2D (OR = 1,35; P = 0,17). De functie van de 49 varianten werd experimenteel getest in een nieuwe high-throughput menselijke adipocytdifferentiatie-assay, waarbij negen een verminderde activiteit in de assay vertoonden. Het dragen van een van deze negen LOF-varianten werd geassocieerd met een aanzienlijke toename van het risico op T2D (OR = 7,22; P = 0,005). De combinatie van grootschalige DNA-sequencing en functionele laboratoriumtesten onthult dat ongeveer 1 op de 1.000 individuen een variant in PPARG draagt die de functie in een menselijke adipocytdifferentiatie-assay vermindert en geassocieerd is met een aanzienlijk risico op T2D.


Wat zijn de werkingsmechanismen van pexidartinib?

Answer: Pexidartinib is een kleine molecuul tyrosinekinaseremmer die een sterke selectiviteit heeft tegen de receptor voor colony-stimulerende factor 1.

Een fase I-studie van pexidartinib, een receptorremmer voor colony-stimulerende factor 1, bij Aziatische patiënten met gevorderde solide tumoren.

Achtergrond Pexidartinib, een nieuw, oraal toegediend kleine molecuul tyrosinekinaseremmer, heeft een sterke selectiviteit tegen de receptor voor colony-stimulerende factor 1.

De CSF1-receptorremmer pexidartinib (PLX3397) vermindert het aantal weefselmacrofagen zonder de glucosehomeostase bij muizen te beïnvloeden.

Colony-stimulerende factor 1 (CSF1) reguleert de differentiatie van macrofagen, en hier wilden we het effect bepalen van een CSF1-receptorremmer, PLX3397, op het aantal macrofagen in vetweefsel en het effect op de glucosehomeostase bij muizen begrijpen.

Om de rol van deze cellen in de pathogenese van de ziekte te onderzoeken, hebben we microglia uit R6/2-muizen verwijderd, een snel voortschrijdend model van de ziekte van Huntington gekenmerkt door gedragsstoornissen, accumulatie van mutant huntingtine (mHTT) en vroegtijdige sterfte, door remming van de receptor voor colony-stimulerende factor 1 (CSF1Ri) met pexidartinib (PLX3397) gedurende de ziekteperiode.

Pexidartinib is een CSF1R-antagonist die wordt voorgeschreven voor de behandeling van tenosynoviale reuzenceltumoren.

Methoden: Vrouwelijke MMTV-PyMT-muizen werden behandeld met pexidartinib, een receptorremmer voor colony-stimulerende factor 1 (CSF1R), om de dichtheid van tumor-geassocieerde macrofagen (TAM) te verminderen.

ODS: Dit was een door onderzoekers geïnitieerde fase I-dosisopsluitingsstudie van de MEK-remmer binimetinib gecombineerd met pexidartinib, een krachtige remmer van CSF1R, KIT en FLT3, bij patiënten met gevorderde of gemetastaseerde GIST die progressie vertoonden op imatinib.

We evalueerden de recent door de FDA goedgekeurde CSF1R-remmer Pexidartinib (PLX3397) in OSA-celijnen in vitro en in vivo in celijn- en patiënt-afgeleide xenograftmodellen.

Pexidartinib (TURALIO™) is een oraal toegediende kleine molecuul tyrosinekinaseremmer met selectieve activiteit tegen de receptor voor colony-stimulerende factor 1 (CSF1), de KIT proto-oncogen receptor tyrosinekinase (KIT) en FMS-achtige tyrosinekinase 3 met een interne tandemduplicatiemutatie (FLT3-ITD).

DOEL: Pexidartinib (PLX3397) is een receptorremmer voor colony-stimulerende factor-1 (CSF-1R) die klinisch wordt geëvalueerd voor mogelijke behandeling van CNS-tumoren.

Dynamiek van pexidartinib. Speciale aandacht wordt besteed aan verschillende gerapporteerde klinische onderzoeken met pexidartinib. METHODEN: Er werd een uitgebreide literatuurzoektocht uitgevoerd in relevante databases om studies te identificeren die de afgelopen jaren op dit gebied zijn gepubliceerd. Conclusie: Pexidartinib werkt door het remmen van de colony-stimulerende factor (CSF1)/CSF1-receptorroute, wat leidt tot remming van de proliferatie van cellijnen en bevordert het autophosphoryleringsproces.

Tumoren. Pexidartinib, een orale remmer van tyrosinekinasen waaronder de receptor voor colony-stimulerende factor 1 (CSF-1R), KIT en FLT3, is door de FDA goedgekeurd voor volwassenen met tenosynoviale reuzenceltumoren.

Pexidartinib, een nieuwe kleine molecuul CSF-1R-remmer in gebruik voor tenosynoviale reuzenceltumor: een systematische review van preklinische en klinische ontwikkeling.

MD-simulatie toonde aan dat (-)-kusunokinin en pexidartinib (P31, een specifiek CSF1R-bindend molecuul) enige mate van functionele gelijkenis vertoonden waarbij (-)-kusunokinin CSF1R bond op het juxtamembrane (JM) gebied met aromatische aminozuren vergelijkbaar met pexidartinib via π-π-interactie en waterstofbruggen.

Chirurgie is standaard zonder goedgekeurde systemische therapie. We wilden pexidartinib, een CSF1-receptorremmer, evalueren bij patiënten met TGCT om hen een haalbare systemische behandelingsoptie te bieden, vooral in gevallen die niet geschikt zijn voor chirurgische resectie.

Fase Ib-studie van de combinatie van pexidartinib (PLX3397), een CSF-1R-remmer, en paclitaxel bij patiënten met gevorderde solide tumoren.

Doel: De veiligheid, aanbevolen fase II-dosis (RP2D) en werkzaamheid van pexidartinib, een receptorremmer voor colony-stimulerende factor 1 (CSF-1R), in combinatie met wekelijkse paclitaxel bij patiënten met gevorderde solide tumoren evalueren.

Pexidartinib (PLX3397) is een kleine molecuul tyrosinekinase- en receptorremmer voor colony-stimulerende factor-1 met een FDA breakthrough therapy-aanduiding voor tenosynoviale reuzenceltumor, en wordt momenteel bestudeerd in verschillende andere tumortypes, waaronder borstkanker, non-Hodgkinlymfoom en glioblastoom.


Lijst van porievormende toxines.

Answer:
cytolysine A
α-hemolysine
Streptolysine O
pneumolysine
listeriolysine
leukocidine
Glabralysine

Toepassing van dit algoritme op prototypische α-PFT (cytolysine A) en β-PFT (α-hemolysine)

Stafylokokken bi-component porievormende toxines, ook bekend als leukocidines,

Streptolysine O (SLO) is een bacterieel porievormend toxine dat wordt gebruikt om celmembranen permeabel te maken in sommige biologische experimenten.

streptolysine O (SLO)-type en listeriolysine

Hier rapporteren we de structuren van een stafylokokken porievormend cytotoxine, leukocidine

Glabralysines, potentiële nieuwe leden van de β-porievormende toxinefamilie van de schistosomiasis vector slak Biomphalaria glabrata


Met welk syndroom worden mutaties in lysine methyltransferase 2D KMT2D geassocieerd?

Answer: Mutaties in het lysine methyltransferase 2D (KMT2D) gen, dat de katalytische kern van een multisubunit chromatine-remodellerend enzym codeert, zijn verantwoordelijk voor de neurodegeneratieve aandoening Kabuki-syndroom.

Het Kabuki-syndroom (KS) wordt vaak veroorzaakt door mutaties in het histon-modificerende enzym lysine methyltransferase 2D (KMT2D).

Identificatie van KMT2D- en KDM6A-varianten door gerichte sequencing bij patiënten met Kabuki-syndroom en andere aangeboren aandoeningen.

Het Kabuki-syndroom (KS) is een zeldzame aangeboren aandoening die wordt gekenmerkt door onderscheidende gelaatskenmerken, postnatale groeiachterstand, hartafwijkingen en skeletafwijkingen. Studies hebben vastgesteld dat pathogene varianten van de lysine-specifieke methyltransferase 2D (KMT2D) en lysine-specifieke demethylase 6A (KDM6A) genen de belangrijkste oorzaken van KS zijn.

Pathogene varianten in KMT2D, dat lysine-specifieke methyltransferase 2D codeert, veroorzaken autosomaal dominant Kabuki-syndroom, geassocieerd met kenmerkende dysmorfe kenmerken zoals gebogen wenkbrauwen, lange palpebrale spleten met eversie van het onderste ooglid, grote uitstekende oren en foetale vingertoppen.

Hier beschrijven we vier patiënten (waaronder één eerder gepubliceerde patiënt) met de novo KMT2D missense varianten en met gedeelde maar ongebruikelijke klinische bevindingen die typisch niet worden gezien bij Kabuki-syndroom.

Deze bevindingen breiden het fenotypische spectrum van kenmerken geassocieerd met varianten in KMT2D aanzienlijk uit, voorbij die gezien bij Kabuki-syndroom, en suggereren een mogelijk nieuw onderliggend ziektemechanisme voor deze patiënten.

Kabuki-syndroom wordt gekenmerkt door een variabele mate van verstandelijke beperking, karakteristieke gelaatskenmerken en complicaties in verschillende organen. Veel varianten zijn geïdentificeerd in twee veroorzakende genen, namelijk lysine methyltransferase 2D (KMT2D) en lysine demethylase 6A (KDM6A).

Heterozygote kiembaanmutaties in het KMT2D-gen zijn bekend als oorzaak van Kabuki-syndroom (OMIM 147920), een ontwikkelingsstoornis die meerdere systemen aantast.

Lysine-specifieke methyltransferase 2D (KMT2D) codeert voor een histonmethyltransferase die transcriptieactivatie bevordert en wordt vaak gemuteerd gevonden in kankers en bij de meerderheid (>70%) van patiënten gediagnosticeerd met de aangeboren multisysteem verstandelijke beperking aandoening Kabuki-syndroom 1 (KS1).

Kabuki-syndroom wordt veroorzaakt door mutaties of deleties van lysine (K)-specifieke methyltransferase 2D (KMT2D) en lysine-specifieke methylase 6A (KDM6A).

ACHTERGROND: Kabuki-syndroom (KS) wordt vaak veroorzaakt door mutaties in het histon-modificerende enzym lysine methyltransferase 2D (KMT2D).

DOEL: We wilden de humorale immuundefecten karakteriseren die worden gevonden bij patiënten met KS met mutaties in lysine methyltransferase 2D (KMT2D).

RESULTATEN: We rapporteren frequente mutaties in het lysine methyltransferase 2D-gen (KMT2D) (ook bekend als MLL2), een belangrijke regulator van transcriptie-activatorfunctie. KMT

We vonden dat KMT2D-mutatie in menselijke SCLC-celijnen geassocieerd was met verminderde lysine methyltransferase 2D-eiwitniveaus en verminderde monomethylatie van histon H3 lysine 4, een merkteken geassocieerd met transcriptie-activatoren.

Twee dergelijke aandoeningen, CHARGE en Kabuki-syndromen, zijn het gevolg van verlies-van-functie mutaties in chromodomein helicase DNA-bindend eiwit 7 (CHD7LOF) en lysine (K) methyltransferase 2D (KMT2DLOF), respectievelijk. Hoewel deze twee syndromen klinisch

CONCLUSIES: Bij patiënten met KS zijn autosomaal dominante KMT2D-mutaties geassocieerd met dysregulatie van terminale B-cel differentiatie, leidend tot humorale immuundeficiëntie en in sommige gevallen auto-immuniteit. Alle pat

KMT2D is naar voren gekomen als een van de meest frequent gemuteerde genen in diverse kankers en andere menselijke ziekten, waaronder lymfoom, medulloblastoom, maagkanker en Kabuki-syndroom. Mutaties in KMT

KS werd bevestigd door genetische testen, die een nonsense-mutatie in exon 16 van KMT2D (c.4485C>A, Tyr1495Ter) aan het licht brachten. Voor zover wij weten

Hier beschrijven we vier patiënten (waaronder één eerder gepubliceerde patiënt) met de novo KMT2D missense varianten en met gedeelde maar ongebruikelijke klinische bevindingen die typisch niet worden gezien bij Kabuki-syndroom, waaronder athelie (afwezige tepels), choanale atresie, hypoparathyreoïdie, vertraagde of afwezige puberteitsontwikkeling en extreme korte gestalte.

KMT2D, dat een histon H3K4 methyltransferase codeert, is betrokken bij menselijke aangeboren hartafwijkingen in de context van Kabuki-syndroom.

Ondanks meer dan 350 gedocumenteerde gevallen is het oro-dentaal spectrum geassocieerd met Kabuki-syndroom en de expressie van KMT2D (histon-lysine N-methyltransferase 2D) of KDM6A (lysine-specifieke demethylase 6A) genen in tandontwikkeling nog niet goed gedefinieerd.

Mutaties in het KMT2D-gen, dat een H3K4 histonmethyltransferase codeert, zijn de belangrijkste oorzaak van Kabuki-syndroom.

De belangrijkste oorzaak van Kabuki-syndroom zijn mutaties in KMT2D, een gen dat codeert voor een histon H3 lysine 4 (H3K4) methyltransferase behorend tot de groep chromatine-modificatoren.

Mutaties met verlies-van-functie in het KMT2D-gen op chromosoom 12 bij mensen zijn verantwoordelijk voor Kabuki-syndroom (KS).

Hartafwijkingen. Mutaties in de histon H3K4 methyltransferase KMT2D zijn geïdentificeerd als de belangrijkste oorzaak van Kabuki-syndroom, echter de rol van KMT2D in hartontwikkeling moet nog worden gekarakteriseerd. RESULTATEN: Hier analyseren we de functie van Kmt2d in verschillende stadia van Xenop

De histonmethyltransferase KMT2D, gemuteerd bij Kabuki-syndroom patiënten, is vereist voor de vorming en migratie van neurale lijstcellen.

Een nieuwe KMT2D-mutatie resulterend in Kabuki-syndroom: een casusrapport.

Recentelijk is KMT2D naar voren gekomen als een van de meest frequent gemuteerde genen in diverse kankers en andere menselijke ziekten, waaronder lymfoom, medulloblastoom, maagkanker en Kabuki-syndroom.

Een de novo KMT2D-mutatie bij een meisje met Kabuki-syndroom geassocieerd met endocriene symptomen: een casusrapport.


Leidt een tekort aan steroid 5A-reductase tot hermafrodietisme?

Answer: Ja, een tekort aan steroid 5A-reductase kan leiden tot hermafrodietisme.

5α steroid reductase tekort (5αSRD) is een autosomaal recessief enzymatisch tekort en mutaties in het 5α steroid reductase type 2 gen (SRD5A2) resulteren in mannelijk pseudohermafrodietisme veroorzaakt door verminderde synthese van dihydrotestosteron (DHT).

De diagnose van steroid-5-alpha-reductase tekort wordt zelden overwogen door de kinderarts.

Bij 46,XY stoornissen in de geslachtsontwikkeling is 5α-reductase tekort zeldzaam en is het meestal niet de eerstekeusdiagnose bij pasgeborenen met ambigue genitaliën, in tegenstelling tot het partiële androgenenongevoeligheidssyndroom.

Toch kan de oorzaak van ambigue genitaliën de geslachtsbepaling sturen, en een snelle, nauwkeurige diagnose van 5α-reductase tekort is essentieel.

Onze gegevens tonen duidelijk aan dat 5α-reductase tekort overwogen moet worden bij XY-adolescenten met primaire amenorroe en geen borstontwikkeling, geassocieerd met virilisatie tijdens de puberteit en hoge plasmaconcentraties testosteron. Positieve ouderlijke consanguiniteit moet de diagnostische richting versterken.

Moleculaire diagnose van 5α-reductase tekort bij 4 elite jonge vrouwelijke atleten via hormonale screening op hyperandrogenisme.

De hormonale analyse toonde plasmaconcentraties testosteron binnen het mannelijke bereik, het karyotype was 46, XY, en moleculaire analyse van het 5α-reductase type 2 (srd5A2) gen identificeerde een homozygote mutatie in 2 gevallen, een heterozygote samengestelde mutatie in 1 geval, en een deletie in 1 geval.

5α-reductase tekort moet onderzocht worden bij elite jonge vrouwelijke atleten met primaire amenorroe en hoge mannelijke testosteronwaarden die worden gedetecteerd tijdens antidopingprogramma's om niet-gediagnosticeerde XY DSD te identificeren.

Er bestaan weinig studies over de psychoseksuele uitkomst van homogene groepen individuen met 5α-reductase tekort type 2 (5α-RD-2) en de relatie tussen geslachtsveranderingen en ouderlijke vijandige en welwillende seksisme, wat twee componenten zijn van ambivalent seksisme die een stereotiepe benadering van vrouwen aannemen op een openlijk negatieve of een hoffelijke, schijnbaar positieve manier.

De hoge prevalentie van geslachtsverandering en genderdysforie die in de literatuur wordt gerapporteerd, werd bevestigd in deze relatief grote en homogene steekproef van Iraniërs met 5-α-RD-2 die als vrouw zijn opgevoed.

Mannelijk pseudohermafrodietisme veroorzaakt door steroid 5 alpha reductase tekort is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening.

[Mannelijk pseudohermafrodietisme door partieel 5 alpha-reductase tekort, een casusrapport].

Wij rapporteren twee gevallen van mannelijk pseudohermafrodietisme, een echt hermafrodietisme en een 5-alfa-reductase tekort.

In tegenstelling tot wat wordt waargenomen bij echt hermafrodietisme en mannelijk pseudohermafrodietisme, is er bij vrouwelijk pseudohermafrodietisme geen foutieve overdracht van het genetische gonadale differentiatieprogramma.

Voor zover wij weten zijn noch de A49T noch de L113V mutatie eerder gerapporteerd in verband met 5alpha-reductase type 2 tekort en tot nu toe zijn ze alleen geïdentificeerd bij gevallen van geïsoleerde hypospadie.

Het tekort aan steroid 5 alpha-reductase leidt tot verstoringen in de geslachtsdifferentiatie die symptomen van mannelijk pseudohermafrodietisme veroorzaken.

Mannelijk pseudohermafrodietisme veroorzaakt door steroid 5alpha-reductase tekort is een autosomaal recessieve aandoening.

Deze studie toont aan dat 5 alpha-reductase tekort voorkomt met een frequentie van 13 procent als oorzaak van mannelijk pseudohermafrodietisme in de Dominicaanse Republiek, met ongeveer dezelfde frequentie als XO/XY gonadale dysgenese.

Deletie van het steroid 5 alpha-reductase 2 gen bij mannelijk pseudohermafrodietisme.

Bij 5 van de 33 mannelijke pseudohermafrodieten met een normale testosteronrespons op humaan choriongonadotrofine werd 5 alpha-reductase tekort vermoed door verhoogde plasma testosteron/dihydrotestosteron verhoudingen vóór en/of na stimulatie met humaan choriongonadotrofine.

Een deletie in dit gen is aanwezig bij twee verwante individuen met mannelijk pseudohermafrodietisme veroorzaakt door 5 alpha-reductase tekort.

Steroid 5-alpha-reductase 2 tekort is een zeldzame aandoening die leidt tot mannelijk pseudohermafrodietisme, een aandoening gekenmerkt door onvolledige differentiatie van mannelijke genitaliën bij 46,XY patiënten.

Het huidige rapport beschrijft een cluster van acht patiënten met mannelijk pseudohermafrodietisme uit een grote familie met steroid 5 alpha-reductase 2 tekort (5 alpha RD), die wonen in Zuid-Libanon.

Erfelijke tekorten aan 5 alpha-reductase type 2 resulteren in een vorm van mannelijk pseudohermafrodietisme waarbij de uitwendige genitaliën zich niet normaal ontwikkelen.


Is ubrogepant de klinische fase III-studies binnengegaan?

Answer: Ja, ubrogepant is de fase III-studies binnengegaan.

Ubrogepant (MK-1602) is een nieuw, oraal calcitonine-gen-gerelateerd peptide receptorantagonist in klinische ontwikkeling met positieve fase III-resultaten voor de acute behandeling van migraine.

Een populatiefarmacokinetisch model dat het effect van formuleringen beschrijft, werd opgenomen in het E-R simulatiekader om mogelijke dosisimplicaties van een formuleringwissel van fase II naar fase III te beoordelen.

Het begrip van E-R hielp bij het ondersteunen van de dosisselectie voor de fase III klinische studies.

De CGRP-receptorantagonist ubrogepant, ook bekend als MK-1602, is recentelijk geëvalueerd in fase III klinische studies voor klinische werkzaamheid en langetermijnveiligheid als abortieve migrainebehandeling.

Twee cruciale fase III klinische studies (ACHIEVE I en ACHIEVE II) toonden de effectiviteit en veiligheid van ubrogepant bij acute migraineaanvallen aan.


Hoeveel nucleotiden lang is het HOTAIR CNE?

Answer: Het HOTAIR CNE is een 32-nucleotiden lang geconserveerd niet-coderend element

Er werd voorgesteld dat HOTAIR ofwel de HoxD-clustergenen in trans reguleert, of de HoxC-clustergenen in cis, een mechanisme dat onduidelijk blijft. Wij hebben een 32-nucleotiden geconserveerd niet-coderend element (CNE) geïdentificeerd als de oude sequentie van HOTAIR die waarschijnlijk is ontstaan aan de wortel van de gewervelden. De tweede ronde van genoomduplicatie resulteerde in één kopie van het CNE binnen HOTAIR en een andere kopie ingebed in het niet-coderende transcript van HOXD11. Paralogische CNE's ondergingen compenserende mutaties, vertonen sequentiecomplementariteit met betrekking tot de richting van de transcripties, en hebben een hoge affiniteit in vitro. Het HOTAIR CNE leek op een gereedstaande enhancer in stamcellen en een actieve enhancer in HOTAIR-expressieve cellen. De expressie van HOTAIR is positief gecorreleerd met HOXC11 in cis en negatief gecorreleerd met HOXD11 in trans.


Welke symptomen zijn opgenomen in de narcolepsie-pentade?

Answer: Narcolepsie is een chronische slaapstoornis die wordt gekenmerkt door een pentade van overmatige slaperigheid overdag (EDS), kataplexie, slaapverlamming, hypnagogische/hypnopompe hallucinaties en verstoorde nachtelijke slaap.

Verstoorde nachtelijke slaap is een van de pentade symptomen die narcolepsie definiëren.

INLEIDING: Narcolepsie is een chronische slaapstoornis die wordt gekenmerkt door een pentade van overmatige slaperigheid overdag (EDS), kataplexie, slaapverlamming, hypnagogische/hypnopompe hallucinaties en verstoorde nachtelijke slaap.

ACHTERGROND: Narcolepsie is een invaliderende slaap-waakstoornis die wordt gekenmerkt door de pentade symptomen van overmatige slaperigheid overdag, slaapverlamming, slaapfragmentatie, slaapgerelateerde hallucinaties en kataplexie.

STUDIE-DOELSTELLINGEN: Narcolepsie, een chronische aandoening van het centrale zenuwstelsel, wordt klinisch gekenmerkt door een pentade van symptomen die overmatige slaperigheid overdag, kataplexie, slaapverlamming, hypnopompe/hypnagogische hallucinaties en verstoorde nachtelijke slaap omvatten.

STUDIE-DOELSTELLINGEN: Narcolepsie, een chronische aandoening van het centrale zenuwstelsel, wordt klinisch gekenmerkt door een pentade van symptomen die overmatige slaperigheid overdag, kataplexie, slaapverlamming, hypnopompe/hypnagogische hallucinaties en verstoorde nig

INLEIDING: Narcolepsie is een chronische slaapstoornis die wordt gekenmerkt door een pentade van overmatige slaperigheid overdag (EDS), kataplexie, slaapverlamming, hypnagogische/hypnopompe hallucinaties en verstoorde nachtli

INLEIDING: Narcolepsie is een chronische slaapstoornis die wordt gekenmerkt door een pentade van overmatige slaperigheid overdag (EDS), kataplexie, slaapverlamming, hypnagogische/hypnopompe hallucinaties en verstoorde no


Wat is de functie van osteolectine?

Answer: C-type lectine domein familie 11 lid A (Clec11a), ook bekend als stamcelgroeifactor (SCGF), C-type lectine superfamilie lid 3 (CLECSF3), of osteolectine, werd aanvankelijk geïdentificeerd als een groeifactor voor hematopoëtische voorlopercellen.

C-type lectine domein familie 11 lid A (Clec11a), ook bekend als stamcelgroeifactor (SCGF), C-type lectine superfamilie lid 3 (CLECSF3), of osteolectine, werd aanvankelijk geïdentificeerd als een groeifactor voor hematopoëtische voorlopercellen.

We hebben eerder een nieuwe osteogene groeifactor ontdekt die nodig is om de volwassen skeletbotmassa te behouden, Osteolectine/Clec11a.


Wat is ECMO?

Answer: Extracorporale membraanoxygenatie (ECMO) is een steeds vaker gebruikte behandeling voor acute respiratoire insufficiëntie (ARI)

In het afgelopen decennium is het gebruik van extracorporeale membraanoxygenatie (ECMO) aanzienlijk toegenomen

Extracorporeale membraanoxygenatie (ECMO) is een steeds vaker gebruikte behandeling voor acute respiratoire insufficiëntie (ARI).

Extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) wordt gebruikt bij ernstige respiratoire en/of circulatoire insufficiëntie gedurende periodes van enkele dagen tot enkele weken

INLEIDING: De mortaliteit van patiënten op extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) blijft hoog.

ACHTERGROND: Extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) is een vorm van langdurige cardiopulmonale bypass die wordt gebruikt om zuigelingen, kinderen en volwassenen te behandelen met respiratoire en/of cardiale insufficiëntie ondanks maximale medische therapie.

DOEL: Het optimale tijdstip voor reparatie van congenitale diafragmatische hernia (CDH) bij patiënten die extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) nodig hebben, blijft controversieel.

Extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) is een ondersteuningsmodaliteit die wordt gebruikt binnen de pediatrische cardiale IC-populatie als brug naar herstel of besluitvorming bij acute myocardiale decompensatie, ondersteuning bij gecombineerde cardiopulmonale insufficiëntie of bij refractaire cardiopulmonale arrest. Pati

DOELSTELLING: Extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) is een veelgebruikte techniek voor de behandeling van postcardiotomie cardiogene shock (PCS); echter is er geen studie die de langetermijnuitkomsten van patiënten die ECMO-ondersteuning krijgen voor PCS vergelijkt met die van de algemene populatie na hartchirurgie

Extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) is een techniek waarbij een extracorporeaal circulatiesysteem wordt gebruikt om het bloed van de patiënt in de kringloop te brengen, waarna het bloed wordt geoxideerd wanneer het langs het membraan stroomt, gevolgd door het terugvoeren van het bloed naar de patiënt. Bij pr

VINDINGEN: Grote technologische verbeteringen in ECMO-machines en de positieve resultaten van de conventionele ventilatoire ondersteuning versus extracorporele membraanoxygenatie voor ernstige volwassen respiratoire insufficiëntie (CESAR) trial hebben de interesse in VV-ECMO bij patiënten met ernstig acuut respiratoir distress syndroom (ARDS) en aanhoudende hypoxemie of hypercarbie onder conventionele mechanische ventilatie nieuw leven ingeblazen.

ACHTERGROND: Het gebruik van extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) bij volwassen patiënten is langzaam toegenomen sinds de eerste succesvolle behandeling in 1972 (Hill et al., 1972) en wordt steeds meer gezien als een succesvolle therapie wanneer conventionele medische behandeling faalt.

METHODE: Er is een literatuuronderzoek uitgevoerd met behulp van de PubMed- en EMBASE-databases met de volgende zoekwoorden: "extracorporeal membrane oxygenation OR extracorporeal membrane oxygenations OR ECMO" en "PK OR pharmacokinetics OR pharmacokinetic*" en "anti infective* OR antibiotic* OR antiviral* OR antituberculosis OR antifungal*".

DOEL: Extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) is een levensreddend systeem dat wordt gebruikt voor kritisch zieke patiënten met cardiale en/of respiratoire insufficiëntie.

Het gebruik van extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) bij volwassenen neemt snel toe voor zowel cardiale als respiratoire insufficiëntie.

Extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) kan gasuitwisseling ondersteunen bij patiënten die falen onder conventionele mechanische ventilatie, maar de rol ervan blijft controversieel.

Extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) bij patiënten met H1N1-infectie: een systematische review en meta-analyse inclusief 8 studies en 266 patiënten die ECMO ontvingen.

Toegang tot centra met extracorporele membraanoxygenatie (ECMO)-mogelijkheden varieert per regio en kan de algehele uitkomsten beïnvloeden.

Extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) is de kortdurende (dagen tot weken) ondersteuning van patiënten met ernstige respiratoire en/of cardiale insufficiëntie.

Extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) is een tijdelijke techniek voor het bieden van levensondersteuning bij cardiale disfunctie, pulmonale disfunctie of beide.

Extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) is een methode van levensondersteuning om de cardiopulmonale functie te behouden.

ACHTERGROND: Extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) is een vorm van levensondersteuning die zich richt op het hart

Extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) wordt gebruikt ter ondersteuning van patiënten met cardiopulmonale insufficiëntie op de intensive care.

Extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) vertegenwoordigt een nuttig hulpmiddel om de longen en het hart te ondersteunen wanneer alle conventionele therapieën hebben gefaald en de patiënten risico lopen op overlijden.

Extracorporele membraanoxygenatie (ECMO)-ondersteuning is een logische manier om tijd te bieden voor het acuut beschadigde longweefsel om te genezen.

Extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) wordt al vele jaren gebruikt bij patiënten met levensbedreigende hypoxemie en/of hypercarbie.

ACHTERGROND: Neonatale extracorporele membraanoxygenatie (ECMO) is een levensreddende therapeutische benadering bij pasgeborenen met ernstige, maar potentieel omkeerbare, respiratoire insufficiëntie, meestal gecompliceerd door neonatale persistente pulmonale h


Welke ziekten worden geassocieerd met het Yaa-gen?

Answer: De Y-gebonden auto-immuunversnellende genmutatie (yaa), voor het eerst ontdekt in de BXSB-muizenstam, staat bekend om het versnellen van spontane autoantilichaamproductie en de daaropvolgende ontwikkeling van lupusziekte. Er is ook aangetoond dat het geassocieerd is met verschillende auto-immuuncondities zoals lupus-achtig syndroom, collageen-geïnduceerde artritis en glomerulonefritis.

Yaa is een Y-chromosoom-gebonden gen dat auto-immuunziekten versnelt in sommige auto-immuun-gevoelige muizenstammen

Yaa-muizen met het NZB-chromosoom 13 locus vertoonden verhoogde serum gp70-productie, maar niet gp70 IC-vorming en glomerulonefritis

Yaa congenische muizen, elk dragend één individueel NZB QTL.

Mannelijke (NZW x BXSB)F1-muizen, dragend het BXSB Yaa-gen, dienen als model voor SLE-geassocieerd antifosfolipidesyndroom.

BXSB-muizen ontwikkelen spontaan een lupus-achtig syndroom dat wordt versneld door het Yaa-gen (Y-gebonden auto-immuunversneller).

Het is intrigerend dat het effect van het Yaa-gen selectief is op auto-immuunreacties,

Het Y-chromosoom-gebonden "auto-immuunversnellende" yaa-gen onderdrukt collageen-geïnduceerde artritis

De rol van het Yaa-gen in het lupus-syndroom.

Het BXSB Y-chromosoom-gebonden mutante gen, Yaa, versnelt de progressie van een lupus-achtig auto-immuun syndroom alleen bij muizen die gevoelig zijn voor auto-immuunziekten.

De versnelde ontwikkeling van systemische lupus erythematosus (SLE) bij BXSB mannelijke muizen wordt geassocieerd met de aanwezigheid van een nog niet geïdentificeerd mutant gen, Yaa (Y-gebonden auto-immuunversnelling). In vi

De Y-gebonden auto-immuunversnellende genmutatie (yaa), voor het eerst ontdekt in de BXSB-muizenstam, staat bekend om het versnellen van spontane autoantilichaamproductie en de daaropvolgende ontwikkeling van lupusziekte. Wij

vergeleken de klinische ontwikkeling (autoantilichaamproductie en glomerulonefritis) van systemische lupus erythematosus (SLE) in deze drie F1-hybriden in aanwezigheid of afwezigheid van het mutante gen, Yaa (Y-chromosoom-gebonden auto-immuunversnelling), dat normaal gesproken de progressie van muriene SLE versnelt. (NZB x BXSB)F1

Het Y-gebonden auto-immuunversnellende (Yaa) locus drijft de overgang naar fatale lupus nefritis wanneer gecombineerd met B6.Sle1 in ons C57BL/6J (B6)-congenische model van systemische auto-immuniteit. Wij

zijn niet duidelijk auto-immuun, maar de toevoeging van Sle1, dat de auto-immuun-gevoelige Slam/Cd2 haplotype bevat, veroorzaakt de ontwikkeling van fatale lupus met talrijke immunologische afwijkingen. B6.Sle1yaa C

Door de ontwikkeling van Y-gebonden auto-immuunversnelling (Yaa) gen-geïnduceerde systemische lupus erythematosus te beoordelen in C57BL/6 (B6) x (New Zealand Black (NZB) x B6.Yaa)F(1) terugkruising mannelijke muizen, hebben we drie belangrijke vatbaarheidsloci afgeleid van de NZB-stam in kaart gebracht. Deze drie

Onze resultaten suggereren dat het Yaa-gen, in tegenstelling tot het lpr-gen, selectieve auto-immuunversnellende activiteit vertoont, maar als gevolg van verhoogde vorming van bepaalde nefritogene autoantilichamen zoals anti-gp70 antilichamen, is het Yaa-gen in staat de progressie van lupus-achtige nefritis te versnellen bij lupus-gevoelige muizen.

Koppeling van een belangrijke kwantitatieve eigenschapslocatie aan Yaa-gen-geïnduceerde lupus-achtige nefritis in (NZW x C57BL/6)F1-muizen.

In de huidige studie hebben we de belangrijkste kwantitatieve eigenschapslocaties (QTL) die verschillen tussen de NZW- en C57BL/6-inbreeedstammen van muizen in kaart gebracht door gebruik te maken van (NZW x C57BL/6.Yaa)F1-muizen, een model waarbij het lupus-achtige auto-immuun syndroom dat bij mannelijke muizen wordt waargenomen, geassocieerd is met de aanwezigheid van een nog niet geïdentificeerd Y-chromosoom-gebonden auto-immuunversnellingsgen, Yaa.

Onze studie biedt dus een model om de complexe genetische interacties te ontleden die resulteren in manifestaties van muriene lupus-achtige ziekte.

Het Yaa-gen heft de associatie van het major histocompatibility complex met muriene lupus op in (NZB x BXSB)F1 hybride muizen.

Deze gegevens geven aan dat (a) het conventionele H-2b een haplotype is dat leidt tot vatbaarheid voor muriene SLE, terwijl H-2d een relatief resistent haplotype is; (b) het H-2b haplotype een dominant effect vertoont op auto-immuunreacties, vergelijkbaar met het klassieke MHC-gebonden Ir-gen effect; en (c) het meest opvallend, het Yaa-gen het MHC-effect op muriene lupus volledig opheft in (NZB x BXSB)F1 hybride muizen.

De versnelde ontwikkeling van lupus-achtige auto-immuunziekte bij mannelijke BXSB-muizen (H-2b, I-E-) wordt geassocieerd met de aanwezigheid van een mutant gen, aangeduid als Yaa, gelegen op hun Y-chromosoom.

De bevinding dat de door het Yaa-gen geïnduceerde versnelling van lupus-achtige auto-immuunziekte wordt gemoduleerd door genen binnen of nauw gelinkt aan het H-2 complex onderstreept de cruciale rol van het major histocompatibility complex en de polygenetische aard van auto-immuunziekte bij BXSB-muizen.


Welke receptoren blokkeert bimagrumab?

Answer: Bimagrumab blokkeert de activine type II receptoren.

Bimagrumab is een volledig humaan monoklonaal antilichaam dat de activine type II receptoren blokkeert, waardoor de activiteit van myostatine en andere negatieve regulatoren van de skeletspieren wordt voorkomen.


Zijn PDXK-mutaties gekoppeld aan polyneuropathie?

Answer: Ja, PDXK-mutaties zijn gekoppeld aan polyneuropathie.

PDXK-mutaties veroorzaken polyneuropathie die reageert op suppletie met pyridoxal 5'-fosfaat.

Om ziekteveroorzakende varianten te identificeren bij autosomaal recessieve axonale polyneuropathie met optische atrofie en gerichte vervangingstherapie te bieden. METHODEN: We voerden genoomwijde sequencing, homozygositeitsmapping en segregatieanalyse uit voor de ontdekking van nieuwe ziekteveroorzakende genen. We gebruikten circulaire dichroïsme om veranderingen in de secundaire structuur aan te tonen en isotherme titratiecalorimetrie om de impact van varianten op de binding van adenosinetrifosfaat (ATP) te onderzoeken. Pathogeniciteit werd verder ondersteund door enzymatische assays en massaspectrometrie op recombinant eiwit, fibroblasten afgeleid van patiënten, plasma en erytrocyten. De respons op suppletie werd gemeten met klinisch gevalideerde beoordelingsschalen, elektrofysiologie en biochemische kwantificatie. RESULTATEN: We identificeerden biallelische mutaties in PDXK bij 5 individuen uit 2 niet-verwante families met primaire axonale polyneuropathie en optische atrofie. De natuurlijke geschiedenis van deze aandoening suggereert dat onbehandelde, getroffen individuen rolstoelgebonden en blind worden. We identificeerden een conformationele herschikking in het gemuteerde enzym rond het ATP-bindingszakje. Lage ATP-binding door PDXK resulteerde in verminderde PDXK-activiteit in erytrocyten en lage concentraties pyridoxal 5'-fosfaat (PLP). We herstelden het klinische en biochemische profiel met PLP-suppletie in 1 familie, waarbij verbetering in kracht, pijn en vermoeidheid bijdroeg aan het herwinnen van het vermogen om zelfstandig te lopen tijdens het eerste jaar van PLP-normalisatie. INTERPRETATIE: We tonen aan dat mutaties in PDXK autosomaal recessieve axonale perifere polyneuropathie veroorzaken die leidt tot ziekte via verminderde PDXK-enzymactiviteit en lage PLP. We tonen aan dat het biochemische profiel kan worden hersteld met PLP-suppletie, wat gepaard gaat met klinische verbetering. Aangezien B6 een cofactor is in diverse essentiële biologische routes, kunnen onze bevindingen directe implicaties hebben voor neuropathieën van onbekende etiologie die worden gekenmerkt door verminderde PLP-niveaus. ANN NEUROL 2019;86:225-240.

Erfelijke polyneuropathie met optische atrofie door PDXK-variant die leidt tot verstoorde vitamine B6-stofwisseling


Is avelumab effectief voor urotheelcarcinoom?

Answer: Ja. Avelumab is een monoklonaal antilichaam tegen geprogrammeerde dood-ligand 1 dat is goedgekeurd voor de behandeling van urotheelcarcinoom.

Sindsdien zijn aanvullende checkpointremmers, waaronder avelumab, durvalumab en nivolumab, goedgekeurd.

Avelumab, een monoklonaal antilichaam tegen geprogrammeerde dood-ligand 1 dat is goedgekeurd voor de behandeling van gemetastaseerd Merkelcelcarcinoom en platinum-behandeld urotheelcarcinoom, werd aanvankelijk goedgekeurd met een dosis van 10 mg/kg lichaamsgewicht.

Vijf nieuwe PD-1/PD-L1 checkpointremmers zijn goedgekeurd voor de behandeling van gemetastaseerd urotheelcarcinoom (UC): pembrolizumab, atezolizumab, durvalumab, nivolumab en avelumab.

We hebben de literatuur doorgenomen voor prospectieve studies die PD-1/PD-L1-remmers evalueren bij patiënten met refractair urotheelcarcinoom, wat de basis vormde voor de goedkeuring door de Amerikaanse Food and Drug Administration van 5 verschillende antagonistische antilichamen gericht op PD-1 of PD-L1 (atezolizumab, durvalumab, avelumab, nivolumab en pembrolizumab).

Tegenwoordig zijn vijf immuuncheckpointremmers die PD-1 (pembrolizumab, nivolumab) of PD-L1 (atezolizumab, durvalumab en avelumab) blokkeren, goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration (US FDA) voor eerstelijns- of tweedelijnsgebruik bij urotheelcarcinoom, gebaseerd op duurzame respons en beheersbare veiligheidsprofielen waargenomen in relevante klinische onderzoeken.

Deze gegevens vormen de rationale voor therapeutisch gebruik van avelumab bij gemetastaseerd urotheelcarcinoom en het heeft op basis hiervan versnelde goedkeuring van de US FDA ontvangen.

ACHTERGROND: Anti-programmed cell death ligand 1 (PD-L1)/programmed cell death 1 antilichamen hebben klinische activiteit getoond bij platinum-behandeld gemetastaseerd urotheelcarcinoom, wat heeft geleid tot regulatoire goedkeuring van verschillende middelen, waaronder avelumab (anti-PD-L1).

Avelumab als tweedelijns therapie voor gemetastaseerd, platinum-behandeld urotheelcarcinoom in de fase Ib JAVELIN Solid Tumor studie: 2-jarige geüpdatete effectiviteits- en veiligheidsanalyse.

ACHTERGROND: Avelumab is recentelijk goedgekeurd door de Food and Drug Administration voor de therapie van Merkelcelcarcinoom en urotheelcarcinoom.

RESULTATEN: Onderhoudsbehandeling met avelumab plus de beste ondersteunende zorg verlengde de totale overleving significant vergeleken met alleen de beste ondersteunende zorg bij patiënten met urotheelkanker waarvan de ziekte niet was gevorderd na eerstelijnschemotherapie.

Door de opkomst van moderne immunotherapieën met actieve middelen zoals PD-1 (nivolumab, pembrolizumab) en PD-L1 immuuncheckpointblokkers (atezolizumab, avelumab, durvalumab) zijn nieuwe therapeutische opties beschikbaar gekomen voor de behandeling van patiënten met lokaal gevorderd en gemetastaseerd urotheelcarcinoom. Overeenkomstig

VERWERVING: Vijf antilichamen, waaronder pembrolizumab (PD-L1 antilichaam), atezolizumab (PD-1 antilichaam), nivolumab (PD-1 antilichaam), avelumab en durvalumab (PD-L1 antilichamen), zijn goedgekeurd voor de behandeling van gevorderd urotheelcarcinoom in eerstelijns- en tweedelijnsbehandelingsinstellingen.

INTERPRETATIE: Avelumab toonde antitumoractiviteit bij de behandeling van patiënten met platinum-refractair gemetastaseerd urotheelcarcinoom; een beheersbaar veiligheidsprofiel werd gerapporteerd bij alle met avelumab behandelde patiënten.

Conclusie Avelumab werd goed verdragen en geassocieerd met duurzame responsen en verlengde overleving bij patiënten met refractair gemetastaseerd UC.

Avelumab: een nieuw anti-PD-L1 middel in de behandeling van Merkelcelcarcinoom en urotheelcelcarcinoom.

Begin 2017 werd avelumab (BAVENCIO®), een PD-L1-blokkerend monoklonaal antilichaam, goedgekeurd voor de behandeling van gemetastaseerd MCC en UC.

Expert opinie: Avelumab heeft klinische werkzaamheid getoond voor gemetastaseerd en gevorderd UC in fase I-studies na falen van platinum-gebaseerde therapie met een goed verdragen veiligheidsprofiel.

Avelumab is goedgekeurd door de Amerikaanse FDA voor de behandeling van gemetastaseerd Merkelcelcarcinoom en gemetastaseerd urotheelcarcinoom dat is gevorderd tijdens of na behandeling met een platinum-gebaseerd regime.


Welke weefsels zijn bestudeerd door circadiane proteomica?

Answer:
Netvlies
Lever

In perifere organen, zoals de lever, coördineert de circadiane klok de genexpressie, met name de metabole genexpressie, van transcriptioneel tot post-translationeel niveau.

Circadiane proteomica van het muizennetvlies.

Bovendien helpt de analyse van ritmische post-translationele modificaties om de betrokken signaalroutes en hun gevolgen voor het levermetabolisme te begrijpen.


Is MIS-C of Multisysteem Ontstekingssyndroom bij kinderen een complicatie van Covid-19?

Answer: Is MIS-C of Multisysteem Ontstekingssyndroom bij kinderen een complicatie van Covid-19? Ja, dat is het.

Er is nog veel onbekend over de risicofactoren, pathogenese, prognose en specifieke therapie voor deze opkomende manifestatie van COVID-19, bekend als Multisysteem Ontstekingssyndroom bij Kinderen (MIS-C).

Multisysteem Ontstekingssyndroom bij Kinderen tijdens de Coronavirus 2019-pandemie: een casusserie

COVID-19 en Multisysteem Ontstekingssyndroom bij Latijns-Amerikaanse kinderen

Deze studie heeft tot doel COVID-19 en Multisysteem Ontstekingssyndroom (MIS-C) bij Latijns-Amerikaanse kinderen te beoordelen,

Een complicatie is het zeldzame multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen (MIS-C) geassocieerd met COVID-19, dat 4-6 weken na infectie optreedt met hoge koorts, orgaandisfunctie en sterk verhoogde ontstekingsmarkers.

We passen systeemniveau-analyses toe van bloedimmuuncellen, cytokines en autoantilichamen bij gezonde kinderen, kinderen met de ziekte van Kawasaki die vóór COVID-19 werden opgenomen, kinderen geïnfecteerd met SARS-CoV-2, en kinderen die met MIS-C presenteren. We vinden dat de ontstekingsreactie bij MIS-C verschilt van de cytokinenstorm van ernstig acuut COVID-19, verschillende kenmerken deelt met de ziekte van Kawasaki, maar ook verschilt van deze aandoening wat betreft T-cel subsets, interleukine (IL)-17A en biomarkers geassocieerd met arteriële schade.

DOEL: Multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen (MIS-C) geassocieerd met coronavirusziekte (COVID-19) is een zeldzame en uitdagende diagnose die vroege behandeling vereist.

Dit syndroom staat nu bekend als "Pediatric Inflammatory Multisystem Syndrome temporally related with COVID-19" (PIMS-TS) (1), of Multisysteem Ontstekingssyndroom bij Kinderen (MIS-C) (2) en wordt momenteel beschouwd als een zeldzame post-COVID-19 complicatie die in een minderheid van de gevallen tot de dood kan leiden.

Multisysteem Ontstekingssyndroom bij Kinderen (MIS-C) geassocieerd met Coronavirusziekte 2019 (COVID-19) is een nieuw erkende aandoening waarbij kinderen met recente SARS-CoV-2 infectie een constellatie van symptomen vertonen, waaronder hypotensie, multiorgaanaantasting en verhoogde ontstekingsmarkers.

Achtergrond: Kawasaki-achtig syndroom dat bij kinderen optreedt tijdens de COVID-19 pandemie is door de CDC aangeduid als multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen (MIS-C) en door de pediatrische gemeenschap als pediatrisch inflammatoir multisysteem syndroom tijdelijk geassocieerd met SARS-CoV-2 infectie (PIMS-TS).

Multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen (MIS-C), een mogelijke complicatie van COVID-19, is beschreven als een hyperinflammatoire aandoening met multiorgaanaantasting vergelijkbaar met die bij de ziekte van Kawasaki of toxisch shock syndroom bij kinderen met bewijs van SARS-CoV-2 infectie. Deze review

ACHTERGROND: Een kleine subset van pediatrische patiënten ontwikkelt een zeldzaam syndroom geassocieerd met Coronavirusziekte 2019 (COVID-19) infectie genaamd multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen.

volwassenen. Echter, het nieuw beschreven multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen (MIS-C) geassocieerd met coronavirusziekte 2019 (COVID-19) is in verband gebracht met cardiale complicaties.

ACHTERGROND: Multisysteem ontstekingssyndroom tijdelijk geassocieerd met COVID-19 (MIS-C) is beschreven als een nieuwe en vaak ernstige presentatie van SARS-CoV-2 infectie.

Achtergrond: Multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen (MIS-C), ook bekend als pediatrisch inflammatoir multisysteem syndroom, is een nieuwe gevaarlijke kinderziekte die tijdelijk geassocieerd is met coronavirusziekte 2019 (

Recente COVID-19 publicaties beschrijven een verscheidenheid aan klinische presentaties, waaronder een asymptomatische toestand, pneumonie, een hemofagocytaire lymfohistiocytose-achtig syndroom, Multisysteem Ontstekingssyndroom bij Kinderen (MIS-C), ook wel Pediatric Inflammatory Multisystem Syndrome-Toxic Shock (PIMS-TS) genoemd, de ziekte van Kawasaki en myocarditis.

We analyseerden perifere bloedimmuunresponsen bij gehospitaliseerde SARS-CoV-2 geïnfecteerde pediatrische patiënten (pediatrisch COVID-19) en patiënten met MIS-C. MIS-C patiënten vertoonden patronen van T-cel-georiënteerde lymfopenie en T-cel activatie vergelijkbaar met ernstig zieke volwassenen, en alle patiënten met MIS-C hadden SARS-CoV-2 spike-specifieke antilichamen bij opname.

Het bevat een bespreking van multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen (MIS-C) geassocieerd met COVID-19, evenals andere aspecten van de COVID-19 pandemie die kinderen en gezinnen beïnvloeden, zoals vergiftigingen, vaccinaties in de kindertijd, geestelijke gezondheid, niet-opzettelijk trauma en verwaarlozing.

Belang: Tot op heden heeft geen enkele studie de mucocutane kenmerken beschreven die worden gezien bij gehospitaliseerde kinderen met multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen (MIS-C) of de temporele associatie van deze bevindingen met het begin van systemische symptomen. Doel: Het beschrijven van de mucocutane bevindingen bij kinderen met MIS-C tijdens het hoogtepunt van de coronavirusziekte 2019 (COVID-19) pandemie in New York City in 2020. Ontwerp, setting en deelnemers: Een retrospectieve casusserie werd uitgevoerd van 35 kinderen die tussen 1 april en 14 juli 2020 werden opgenomen in 2 ziekenhuizen in New York City, die voldeden aan de criteria van de Centers for Disease Control and Prevention en/of epidemiologische criteria voor MIS-C. Belangrijkste uitkomsten en metingen: Laboratorium- en klinische kenmerken, met nadruk op mucocutane bevindingen, van kinderen die voldeden aan de criteria voor MIS-C.

Deze aandoening, sinds gedefinieerd als het multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen (MIS-C), wordt verondersteld een vertraagde immuunrespons op coronavirusziekte 2019 (COVID-19) te zijn, en er zijn vaak cardiale manifestaties van ventrikel dysfunctie en/of coronaire arterie dilatatie. Methoden: We hebben de inpatient MIS-C behandelmethoden van de leden van het International Kawasaki Disease Registry onderzocht over 38 instellingen en 11 landen. Resultaten: Van de respondenten meldde 56% immunomodulerende behandeling te gebruiken voor alle MIS-C patiënten, ongeacht presentatie.

ONTWERP: Kinderen van 0-22 jaar met vermoedelijke ernstige acute respiratoire syndroom coronavirus 2 (SARS-CoV-2) infectie die zich presenteerden bij spoedeisende hulpklinieken of werden gehospitaliseerd voor bevestigde/ vermoedelijke SARS-CoV-2 infectie of multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen (MIS-C) in het Massachusetts General Hospital, werden aangeboden voor inschrijving in de Massachusetts General Hospital Pediatric COVID-19 Biorepository.

We ontdekten recentelijk een superantigeen-achtig motief, vergelijkbaar met Staphylococcal enterotoxine B (SEB), nabij de S1/S2 splitsingsplaats van het SARS-CoV-2 Spike-eiwit, wat het multisysteem ontstekingssyndroom (MIS-C) bij kinderen en cytokinenstorm bij ernstig zieke COVID-19 patiënten zou kunnen verklaren.

METHODEN: Een uitgebreide zoekstrategie werd uitgevoerd door de termen multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen en coronavirusinfectie te combineren of door de term multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen te gebruiken in elektronische bibliografische databases (PubMed, EMBASE en CINAHL) en in preprint servers (BioRxiv.org en MedRxiv.org) volgens de richtlijnen van Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-analyses om alle artikelen gepubliceerd van 1 januari 2020 tot 31 juli 2020 te verzamelen.

Hier tonen we aan dat pediatrische patiënten met multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen (MIS-C) hogere SARS-CoV-2 spike IgG-titers bezitten vergeleken met die met ernstig coronavirusziekte 2019 (COVID-19), waarschijnlijk reflecterend een langere tijd sinds het begin van de infectie bij MIS-C patiënten.

Multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen (MIS-C) is een levensbedreigende post-infectieuze complicatie die onvoorspelbaar weken na milde of asymptomatische SARS-CoV-2 infectie optreedt bij anders gezonde kinderen.

Gegevens over multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen (MIS-C) gerelateerd aan coronavirusziekte-19 (COVID-19) nemen toe in de huidige COVID-19 pandemie.

Introductie Multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen (MIS-C) is een unieke klinische complicatie van SARS-CoV-2 infectie die wordt waargenomen bij pediatrische patiënten.

Nieuwe diabetes met diabetische ketoacidose bij een kind met multisysteem ontstekingssyndroom door COVID-19.

Casuspresentatie Een achtjarig meisje presenteerde zich met hyperglykemie, ketose en metabole acidose passend bij diabetische ketoacidose (DKA) in de context van koorts, uitslag, ademhalingsproblemen, hemodynamische instabiliteit, verminderde systolische functie met dilatatie van de linker anterior descendens arterie, en positieve SARS-CoV-2 antilichamen die wijzen op MIS-C.

Toxisch shock-achtig syndroom en COVID-19: Multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen (MIS-C).

Veel van deze gevallen vertonen een toxisch shock-achtig syndroom of Kawasaki-achtig syndroom in de context van SARS-CoV-2 positieve diagnostische testen en de CDC heeft deze presentatie Multisysteem Ontstekingssyndroom (MIS-C) genoemd.

We beschrijven een geval van MIS-C bij een kind dat twee keer op de Spoedeisende Hulp (SEH) verscheen en bij het tweede bezoek tekenen van distributieve shock, multi-orgaan schade en systemische ontsteking geassocieerd met COVID-19 vertoonde.

DOEL VAN DE REVIEW: Hier vatten we de huidige kennis samen over multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen (MIS-C), een veronderstelde postinfectieuze inflammatoire aandoening die is opgekomen als een belangrijke COVID-19-geassocieerde complicatie, om clinici te helpen gevallen te identificeren en te behandelen. RECENTE BEVINDINGEN: De klinische presentatie van MIS-C is do

MIS-C is een zeldzame maar ernstige en zeer kritieke complicatie van COVID-19 infectie bij kinderen, leidend tot ernstige en levensbedreigende ziekten.

ACHTERGROND: Een multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen geassocieerd met COVID-19 (MIS-C) is recentelijk beschreven. DOEL: Het evalueren van beeldvormingsbevindingen van MIS-C geassocieerd met COVID-19. ONDERWERPEN EN METHODEN: Beeldvormingsonderzoeken en medische dossiers van zestien patiënten (0-20 jaar) opgenomen

ACHTERGROND: Recentelijk zijn gevallen van multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen (MIS-C) geassocieerd met COVID-19 gerapporteerd.

Recente rapporten hebben een secundair Multisysteem Ontstekingssyndroom bij Kinderen (MIS-C) beschreven na een eerdere COVID-19 infectie die vaak kenmerken van de ziekte van Kawasaki (KD) vertoont.

naar huis ontslagen (opnameduur 3-20 dagen). Er waren geen sterfgevallen. CONCLUSIE: MIS-C geassocieerd met COVID-19 wordt voornamelijk gekenmerkt door cardiovasculaire afwijkingen, maar ook door afwijkingen aan vaste inwendige organen, galblaas en darmen evenals ascites, wat een multisystemisch ontstekingsproces weerspiegelt. KLINISCHE IMPACT: De constellatie van beeldvormingsbevindingen in de context van COVID-19 kan pediatrische

Multisysteem Ontstekingssyndroom bij Kinderen tijdelijk gerelateerd aan COVID-19: een casusrapport uit Saoedi-Arabië.

pediatrische patiënten. Een associatie tussen COVID-19 en een Kawasaki-achtig ontstekingssyndroom is recentelijk gepresenteerd bij pediatrische patiënten. CASUSRAPPORT: We rapporteren een uniek geval van multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen met karakteristieke bevindingen bij een kind dat later cardiogene shock ontwikkelde die venoarteriële extracorporale membraanoxygenatie vereiste. CONCLUSIE: Het herkennen van deze vroege tekenen en symptomen vergemakkelijkt screening en risicostratificatie van pediatrische COVID-19 gevallen.

Ernstige cardiale dysfunctie bij een patiënt met multisysteem ontstekingssyndroom bij kinderen geassocieerd met COVID-19: retrospectieve diagnose van een raadselachtige presentatie. Een casusrapport.


Welke RNA-polymerase transcribeert enhancer-RNA's?

Answer: Analoge aan mRNA's worden de niet-eiwit-coderende enhancer-RNA's gesynthetiseerd door RNA Pol II en post-transcriptioneel gemodificeerd door toevoeging van een 5'-cap en een 3'-poly (A) staart.

Opmerkelijk vonden we dat als reactie op E2 TDG zich lokaliseerde op enhancers die ook ERα, RNA Pol II en andere coregulatoren aantrekken en die gemarkeerd zijn door histonmodificaties die wijzen op actieve enhancers.

De enhancer produceerde een eRNA, genoemd AS1eRNA, dat de transcriptie van DHRS4-AS1 versterkte door de ruimtelijke interacties van de enhancer en de DHRS4-AS1-promotor te bemiddelen in samenwerking met RNA-polymerase II en p300/CBP.

Enhancer-RNA's (eRNA's) zijn een groep lncRNA's die worden getranscribeerd van enhancers, waarvan de regulerende effecten op genexpressie een opkomend interessegebied zijn.

De expressie van genen die door transcriberende enhancers worden gericht, correleert positief met eRNA-expressie en is significant hoger dan de expressie van genen die door niet-transcriberende enhancers worden gericht. Dit resultaat impliceert dat eRNA-transcriptie een staat van de enhancer aangeeft die de genexpressie verder verhoogt.

In het licht van deze resultaten was het verrassend om te ontdekken dat de 5' flankregio van een muis U6 RNA-gen een perfecte kopie bevat van het octameersequentiemotief, ATTTGCAT, dat in veel RNA-polymerase II transcriptie-enhancerelementen wordt gevonden.

Aangezien de transcriptie van deze abnormale RNA's wordt gestimuleerd door de toevoeging van een murien sarcoomvirus-enhancersegment, worden ze waarschijnlijk getranscribeerd door RNA-polymerase II.

Recente studies hebben aangetoond dat actieve enhancers RNA-polymerase II (Pol II) aantrekken en worden getranscribeerd, waarbij enhancer-RNA's (eRNA's) worden geproduceerd.

Inspectie van X. tropicalis, muis en menselijke U6 DNA upstream-sequenties onthulde de aanwezigheid van een TATA-box evenals van de proximale en enhancer (octameermotief) elementen die voorkomen in snRNA-genen die worden getranscribeerd door RNA-polymerase II.

Enhancer-RNA's (eRNA's) zijn niet-coderende RNA's die worden getranscribeerd van enhancers en die de functies van de enhancer bevorderen via meerdere mechanismen, zoals het aantrekken van transcriptiefactoren naar specifieke enhancers, het bevorderen van enhancer-promotor looping, het sturen van chromatintoegankelijkheid, interactie met RNA-polymerase II en het faciliteren van histonacetylatie. Begrijpen

Dergelijke regulerende elementen omzeilen vaak tussenliggende genen en bevatten typisch bindingsplaatsen voor meerdere transcriptiefactoren die ook door RNA-polymerase II (Pol II) kunnen worden getranscribeerd om niet-coderende enhancer-RNA's (eRNA's) te produceren.

RNA Pol II bij enhancers transcribeert bi-directioneel een nieuwe klasse van enhancer-RNA's (eRNA's) binnen enhancer-domeinen die worden gedefinieerd door de aanwezigheid van histon H3 monomethylering op lysine 4.

Het associeert breed met RNA-polymerase II-afgeleid RNA, inclusief pre-mRNA en kortlevende exosoomsubstraten zoals promoter upstream transcripts (PROMPTs), enhancer-RNA's (eRNA's) en 3'-verlengde producten van snRNA- en replicatie-afhankelijke histongenen.

Als eRNA's rekruteren ze RNA-polymerase II evenals RAD21, een lid van het cohesinecomplex dat betrokken is bij chromatine-interacties tussen enhancers en promotors. Belangrijk is dat hun rec

Opmerkelijk is dat RNA Pol II bij enhancers bi-directioneel een nieuwe klasse van enhancer-RNA's (eRNA's) transcribeert binnen enhancer-domeinen die worden gedefinieerd door de aanwezigheid van histon H3 monomethylering op lysine 4.

Enhancer-afgeleide RNA's (eRNA's) zijn een groep RNA's die worden getranscribeerd door RNA-polymerase II vanuit het domein van transcriptie-enhancers, een belangrijk type cis-regulerende elementen in het genoom.

Enhancers stimuleren de transcriptie van door RNA-polymerase II getranscribeerde genen op een oriëntatie-onafhankelijke manier en over lange afstanden.

Recente studies hebben aangetoond dat RNA-polymerase II-gemedieerde transcriptie bij distale cis-regulerende elementen dient als een merkteken van zeer actieve enhancers.

Gebaseerd op enkele rapporten over RNA-polymerase I transcriptie, wilden we testen of RNA-polymerase II binnenkomt bij de enhancer en van daaruit doorgaat naar de promotor terwijl het onstabiele transcripties synthetiseert ("scanning/readthrough transcriptie" model).

We tonen hier aan dat de SV40-enhancer ten minste gedeeltelijk werkt door het aantal RNA-polymerase II-moleculen dat het gekoppelde gen transcribeert te verhogen.


Noem de drie fase 3, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde onderzoeken die galcanezumab hebben beoordeeld?

Answer: Galcanezumab is beoordeeld in de fase 3, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde EVOLVE-1, EVOLVE-2 en REGAIN onderzoeken.

Gegevens uit de fase 3, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde EVOLVE-1, EVOLVE-2 en REGAIN onderzoeken tonen aan dat behandeling met galcanezumab gedurende 3 of 6 maanden leidt tot een algehele vermindering van het gemiddelde aantal migrainehoofdpijndagen per maand bij patiënten met episodische (EVOLVE-1 en EVOLVE-2) en chronische (REGAIN) migraine.


Is het gelijktijdig verlies van BRCA2-RB1 geassocieerd met een betere prognose voor prostaatkankerpatiënten?

Answer: Nee. Gelijktijdig verlies van BRCA2-RB1 in menselijke prostaatkankercellen induceert een epitheliale-mesenchymale transitie, wat geassocieerd is met invasiviteit en een agressiever ziektebeeld.

In menselijke prostaatkankercellijnen (LNCaP en LAPC4) leidt verlies van BRCA2 tot het castratieresistente fenotype. Gelijktijdig verlies van BRCA2-RB1 in menselijke prostaatkankercellen induceert een epitheliale-mesenchymale transitie, wat geassocieerd is met invasiviteit en een agressiever ziektebeeld. Belangrijk is dat PARP-remmers de celgroei verminderen in menselijke mCRPC-afgeleide organoïden en menselijke CRPC-cellen met enkelvoudig verlies van beide genen. CONCLUSIES: Onze bevindingen suggereren dat vroege identificatie van deze agressieve vorm van prostaatkanker mogelijkheden biedt voor verbeterde uitkomsten met vroege introductie van op PARP-remmers gebaseerde therapie.


Welke geneesmiddelen werden onderzocht in de ALPHEUS-studie?

Answer: De ALPHEUS-studie onderzocht of ticagrelor superieur was aan clopidogrel in het verminderen van periprocedurale myocardiale necrose bij stabiele coronaire patiënten die een hoog-risico electieve percutane coronaire interventie (PCI) ondergingen.

CONCLUSIE: ALPHEUS is de eerste goed bemeten studie die ticagrelor vergelijkt met clopidogrel in de setting van electieve PCI en is speciaal ontworpen om een vermindering van periprocedurale gebeurtenissen te tonen, een surrogaat eindpunt voor mortaliteit.

Ticagrelor versus clopidogrel bij electieve percutane coronaire interventie (ALPHEUS): een gerandomiseerde, open-label, fase 3b studie.

Geselecteerde patiënten werden willekeurig toegewezen (1:1) aan ofwel ticagrelor (180 mg laad dosis, daarna 90 mg tweemaal daags gedurende 30 dagen) of clopidogrel (300-600 mg laad dosis, daarna 75 mg dagelijks gedurende 30 dagen) via een interactief web response systeem, en gestratificeerd per centrum.

INTERPRETATIE: Ticagrelor was niet superieur aan clopidogrel in het verminderen van periprocedurale myocardiale necrose na electieve PCI en veroorzaakte geen toename van grote bloedingen, maar verhoogde wel het aantal kleine bloedingen na 30 dagen.

Assessment of Loading with the P2Y12 inhibitor ticagrelor or clopidogrel to Halt ischemic Events in patients Undergoing elective coronary Stenting (ALPHEUS) (NCT02617290) is een internationale, multicentrische, gerandomiseerde, parallel-groep, open-label studie bij patiënten met stabiele coronaire hartziekte die gepland zijn voor een electieve PCI. In totaal zullen 1.900 patiënten worden gerandomiseerd b

Het doel van de ALPHEUS-studie was om te onderzoeken of ticagrelor superieur was aan clopidogrel in het verminderen van periprocedurale myocardiale necrose bij stabiele coronaire patiënten die een hoog-risico electieve PCI ondergingen.M

electieve PCI/stent. Veiligheid zal worden geëvalueerd door grote bloedingsgebeurtenissen (Bleeding Academic Research Consortium type 3 of 5) binnen 48 uur (of ontslag indien dit eerder plaatsvindt).CONCLUSIE: ALPHEUS is de eerste goed bemeten studie die ticagrelor vergelijkt met clopidogrel in de setting van electieve PCI en is speciaal ontworpen om een vermindering van periprocedurale gebeurtenissen te tonen, een s

e patiënten. Antitrombotische therapie met een krachtige P2Y12-receptorremmer zoals ticagrelor kan periprocedurale ischemische complicaties verminderen terwijl een vergelijkbaar veiligheidsprofiel wordt behouden in vergelijking met conventionele dubbele antitrombotische therapie met aspirine en clopidogrel in deze setting.METHODE: Assessment of Loading with the P2Y12 inhibitor ticagrelor or clopidogrel to Halt ischemic Events in patients Undergoing elective coronary Stenting (ALPHEUS) (NCT02617290) is een internationale, multicentrische, gerandomiseerde, parallel-groep, open-label studie bij patiënten met stabiele coronaire hartziekte die gepland zijn voor een electieve PCI.|


Welke cel scheidt het enzym tryptase af?

Answer: Degranulatie van mestcellen (MC's) geeft verschillende mediatoren vrij zoals vasculair endotheliaal groeifactor (VEGF), chymase, tryptase, histamine en cytokinen.

Degranulatie van mestcellen (MC's) geeft verschillende mediatoren vrij zoals vasculair endotheliaal groeifactor (VEGF), chymase, tryptase, histamine en cytokinen,