Wat is het meest voorkomende pediatrische glioom?

Answer: Pilocytair astrocytoom is het meest voorkomende pediatrische glioom.

Hoge graad gliomen (HGG) zijn de meest voorkomende kwaadaardige hersentumoren bij de pediatrische populatie en vormen een groot deel van alle pediatrische tumoren van het centrale zenuwstelsel.

Gliomen zijn het meest voorkomende type hersenkanker bij pediatrische patiënten en vormen ongeveer 50% van alle intracraniële tumoren bij kinderen.

Gliomen zijn de meest voorkomende kwaadaardige primaire hersentumoren, waarvan glioblastoom de meest kwaadaardige vorm is (WHO graad IV) en berucht om zijn resistentie tegen behandeling.

Pilocytair astrocytoom (PA) is het meest voorkomende glioom bij pediatrische patiënten en komt op verschillende locaties voor.

Gliomen zijn de meest voorkomende primaire tumoren van het centrale zenuwstelsel (CZS) bij kinderen en adolescenten en worden verondersteld te ontstaan uit hun gliale voorlopercellen of stamcellen.

Pilocytaire astrocytomen (PA's) zijn goedaardige gliale tumoren en een van de meest voorkomende tumoren in de achterste schedelgroeve bij kinderen.

Medulloblastoom, glioom en craniopharyngioma waren de meest voorkomende pediatrische tumoren.


Wat is de functie van het eiwit gecodeerd door het gen STING?

Answer: Stimulator van interferon-genen (STING) is een adaptor-eiwit dat een belangrijke rol speelt bij de activatie van type I interferonen als reactie op cytosolische nucleïnezuur-liganden. Recente bewijzen wijzen op betrokkenheid van het STING-pad bij de inductie van een antitumor immuunrespons.

Stimulator van interferon-genen (STING) is een adaptor-eiwit dat een belangrijke rol speelt bij de activatie van type I interferonen als reactie op cytosolische nucleïnezuur-liganden. Recente bewijzen wijzen op betrokkenheid van het STING-pad bij de inductie van een antitumor immuunrespons.

STING (stimulator van interferon-genen) is een cytosolische sensor voor cyclische dinucleotiden en tevens een adaptor-molecuul voor intracellulaire DNA-receptoren.

De productie van cytokinen als reactie op DNA-schade kan een belangrijke gastheerafweerrespons zijn om te helpen voorkomen dat pre-kankerachtige cellen ontsnappen. De aangeboren immuunroutes die bij deze gebeurtenissen betrokken zijn, worden gereguleerd door cellulaire moleculen zoals stimulator van interferon-genen (STING), die de productie van type I interferon en pro-inflammatoire cytokinen controleert als reactie op de aanwezigheid van microbieel DNA of cytosolisch DNA dat uit de kern is ontsnapt.


Lijst van algoritmen voor detectie van uniparentale disomie (UPD)

Answer: UPDtool en AsCNAR zijn hulpmiddelen voor het detecteren van uniparentale disomie (UPD). UPDtool is een computationeel hulpmiddel voor detectie en classificatie van uniparentale disomie (UPD) in trio SNP-microarray experimenten. AsCNAR (allel-specifieke kopie-aantal analyse met anonieme referenties) detecteert de kopie-aantal neutrale LOH, of uniparentale disomie (UPD), in een groot aantal acute leukemie monsters.

UPDtool: een hulpmiddel voor detectie van iso- en heterodisomie in ouder-kind trio's met behulp van SNP-microarrays.

UPDtool is een computationeel hulpmiddel voor detectie en classificatie van uniparentale disomie (UPD) in trio SNP-microarray experimenten.

De prestaties van het nieuwe algoritme, genaamd "AsCNAR" (allel-specifieke kopie-aantal analyse met anonieme referenties), werden aangetoond door het detecteren van de kopie-aantal neutrale LOH, of uniparentale disomie (UPD), in een groot aantal acute leukemie monsters. Vervolgens pasten we deze techniek toe voor detectie van UPD die de 9p-arm betreft bij myeloproliferatieve aandoeningen (MPD's), welke sterk geassocieerd is met een homozygote JAK2-mutatie. Het onthulde een onverwacht hoge frequentie van 9p UPD die anders onopgemerkt zou zijn gebleven en toonde ook het bestaan van meerdere subpopulaties met verschillende 9p UPD binnen hetzelfde MPD-monster. Concluderend zou AsCNAR onze capaciteit aanzienlijk moeten verbeteren om de complexiteit van kankergenomen te ontleden en zou het moeten bijdragen aan ons begrip van de genetische basis van menselijke kankers.

Onze resultaten werden vergeleken met zowel de gouden standaard, microsatellietanalyse, als SNPtrio, een ander programma beschikbaar voor UPD-detectie.


Beschrijf het werkingsmechanisme van apalutamide.

Answer: Apalutamide is een anti-androgeen van de tweede generatie dat de binding van androgenen aan de androgeenreceptor (AR), de nucleaire translocatie van het androgeen-AR-complex en de binding van het AR-transcriptiecomplex aan DNA-bindingsplaatsen en transcriptie-elementen remt. Het vertoont geen antagonist-naar-agonist omschakeling zoals bicalutamide. Het komt op als een extra nieuwe optie voor de behandeling van castratieresistente prostaatkanker.

Antagonisten van de tweede generatie NSAA-receptoren (enzalutamide, apalutamide en darolutamide) komen op als extra nieuwe opties voor de behandeling van castratieresistente prostaatkanker.

ACHTERGROND: Apalutamide, een competitieve remmer van de androgeenreceptor, wordt ontwikkeld voor de behandeling van prostaatkanker.

Apalutamide (ARN-509) is een anti-androgeen dat selectief bindt aan androgeenreceptoren (AR) en geen antagonist-naar-agonist omschakeling vertoont zoals bicalutamide.

Apalutamide is een zuivere androgeenantagonist met een zeer hoge affiniteit voor de androgeenreceptor.

Apalutamide (ARN-509), een androgeenreceptorantagonist van de tweede generatie, heeft recent goedkeuring gekregen in de niet-gemetastaseerde (M0) CRPC-ruimte. Net als enzalutamide remt apalutamide de binding van androgenen aan de androgeenreceptor (AR), de nucleaire translocatie van het androgeen-AR-complex en de binding van het AR-transcriptiecomplex aan DNA-bindingsplaatsen en transcriptie-elementen.

Apalutamide (ErleadaTM) is een orale androgeenreceptor (AR)-remmer van de volgende generatie die door Janssen wordt ontwikkeld voor de behandeling van prostaatkanker (PC). Het bindt direct aan het ligand-bindingsdomein van de AR en blokkeert de effecten van androgenen.

Lopende klinische onderzoeken voor verschillende subgroepen prostaatkankerpatiënten omvatten de evaluatie van de AR-antagonisten van de tweede generatie enzalutamide, apalutamide en darolutamide, van remmers van het fosfatidylinositol-4,5-bisfosfaat 3-kinase (PI3K)-pad, van remmers van de DNA-schade respons, van gerichte alfa-therapie en van benaderingen gericht op het prostaat-specifiek membraanantigeen (PSMA).

Een van deze middelen is apalutamide, dat een veelbelovende AR-antagonist lijkt te zijn voor de behandeling van CRPC.

Deskundigenmening: Apalutamide is een orale, experimentele AR-antagonist die zich richt op het ligand-bindingsdomein van de AR en AR-nucleaire translocatie, DNA-binding en transcriptie van AR-gen targets voorkomt.

Fase 2-studie naar de veiligheid en antitumoractiviteit van apalutamide (ARN-509), een krachtige androgeenreceptorantagonist, in de hoogrisico niet-gemetastaseerde castratieresistente prostaatkankergroep.

ACHTERGROND Apalutamide is een krachtige androgeenreceptor (AR)-antagonist die zich richt op het ligand-bindingsdomein van de AR en AR-nucleaire translocatie, DNA-binding en transcriptie van AR-gen targets voorkomt.

ACHTERGROND Apalutamide, een competitieve remmer van de androgeenreceptor, wordt ontwikkeld voor de behandeling van prostaatkanker.

Apalutamide, een androgeenreceptorremmer, vertoont een substantiële klinische respons bij niet-gemetastaseerde castratieresistente prostaatkanker.


Welke molecule wordt geremd door larotrectinib?

Answer: Larotrectinib is een orale, krachtige en selectieve remmer van tropomyosine receptorkinasen (TRK). Het toonde ongekende werkzaamheid bij niet-reseceerbare of gemetastaseerde solide tumoren met neurotrofische tropomyosine receptor kinase (NTRK)-fusie-eiwitten bij volwassen en pediatrische patiënten.

We evalueerden de werkzaamheid en veiligheid van larotrectinib, een zeer selectieve TRK-remmer, bij volwassenen en kinderen met tumoren met deze fusies.

CONCLUSIES: Larotrectinib had een duidelijke en duurzame antitumoractiviteit bij patiënten met TRK-fusie-positieve kanker, ongeacht de leeftijd van de patiënt of het type tumor.

Larotrectinib, een zeer selectieve kleine-molecuulremmer van de TRK-kinasen, had activiteit getoond in preklinische modellen en bij volwassenen met tumoren die TRK-fusies bevatten.

INTERPRETATIE: De TRK-remmer larotrectinib werd goed verdragen bij pediatrische patiënten en toonde bemoedigende antitumoractiviteit bij alle patiënten met TRK-fusie-positieve tumoren.

Op de jaarlijkse bijeenkomst van de American Society for Clinical Oncology in 2017 toonde larotrectinib (LOXO-101), de orale, krachtige en selectieve remmer van tropomyosine receptorkinasen (TRK) van Loxo Oncology, ongekende werkzaamheid bij niet-reseceerbare of gemetastaseerde solide tumoren met neurotrofische tropomyosine receptor kinase (NTRK)-fusie-eiwitten bij volwassen en pediatrische patiënten.

Larotrectinib heeft antitumoractiviteit bij TRK

Larotrectinib behaalde een responspercentage van 93% bij pediatrische patiënten met TRK-fusie-positieve tumoren.

Om de resistentie die wordt waargenomen bij type I NTRK-kinaseremmers entrectinib en larotrectinib te reproduceren, genereerden we NIH-3T3-cellen die exogeen TPM3-NTRK1 wild-type of verworven mutaties G595R en G667C in vitro en in vivo tot expressie brachten.

Larotrectinib is de eerste zeer krachtige en selectieve kleine molecuul ATP-competitieve remmer van alle drie de TRK-kinasen die in klinische ontwikkeling is gegaan.

Behandelde gebieden: Deze review behandelt het huidige preklinische en klinische bewijs voor TRK-remmers bij TRK-fusiekankers, met de nadruk op larotrectinib.

ACHTERGROND De zeer selectieve orale tropomyosine receptor kinase (TRK) remmer larotrectinib heeft significante activiteit aangetoond bij volwassen en pediatrische TRK-fusiekankers.

INTERPRETATIE De TRK-remmer larotrectinib werd goed verdragen bij pediatrische patiënten en toonde bemoedigende antitumoractiviteit bij alle patiënten met TRK-fusie-positieve tumoren.

Larotrectinib, een selectieve TRK tyrosinekinaseremmer (TKI), heeft histologie-agnostische werkzaamheid aangetoond bij patiënten met TRK-fusie-positieve kankers.

Verschillende TRK-remmers zijn ontwikkeld, en een daarvan, Larotrectinib (voorheen bekend als LOXO-101), is een oraal beschikbare, selectieve remmer van de TRK-receptorfamilie die de afgelopen jaren al aanzienlijke klinische voordelen heeft getoond bij zowel pediatrische als volwassen patiënten met een NTRK-genfusie.<br>


Waarvoor wordt Bayesiaanse haplotyping gebruikt?

Answer: Bayesiaanse haplotype-inferentie wordt gebruikt voor fylogenetische analyse, specifiek voor meerdere gekoppelde enkel-nucleotide polymorfismen en analyse van chromosoom kopieaantallen en deleties.

We gebruikten Bayesiaanse inferentie (BI) methoden voor de fylogenetische reconstructies en divergentiedatering tussen lijnen, met behulp van unieke haplotype-sequenties van twee mitochondriale loci (COXI, 16S) en één nucleair locus (28S).

Fylogenetische analyses van mitogenoomsequenties door maximum likelihood (ML) en Bayesiaanse inferentie identificeerden een monofyletische RSA-clade, onderverdeeld in twee clades.


Noem de belangrijkste kenmerken van het TEMPI-syndroom.

Answer: Het TEMPI-syndroom omvat teleangiëctasieën, erytrocytose met verhoogd erytropoëtine, monoklonale gammopathie, perinefrische vochtophopingen, intrapulmonale shunting. Het is een recent beschreven klinische entiteit die over het algemeen wordt beschouwd als een plasmaceldyscrasie met multisysteembetrokkenheid.

TEMPI-syndroom: erytrocytose bij plasmaceldyscrasie.

TEMPI (teleangiëctasieën, erytrocytose met verhoogd erytropoëtine, monoklonale gammopathie, perinefrische vochtophopingen, intrapulmonale shunting) syndroom is een recent beschreven klinische entiteit die over het algemeen wordt beschouwd als een plasmaceldyscrasie met multisysteembetrokkenheid.

Bij andere MGCS, zoals scleromyxedema, Clarkson-syndroom, TEMPI-syndroom, cutis laxa en neutrofiele dermatosen, is de link tussen het monoklonale component en de entiteit duidelijk vastgesteld, maar tot nu toe niet begrepen.

TEMPI-syndroom (teleangiëctasieën, verhoogd erytropoëtinegehalte en erytrocytose, monoklonale gammopathie, perinefrische vochtophopingen en intrapulmonale shunting) is een recent beschreven syndroom dat door de erytrocytose verward kan worden met polycythemia vera.

Concluderend moet het TEMPI-syndroom worden overwogen wanneer erytrocytose en plasmaceldyscrasie samen voorkomen.

ACHTERGROND Het TEMPI-syndroom werd recentelijk beschreven in 2011 en wordt gekenmerkt door de constellatie van vijf kenmerken: Teleangiëctasieën, Erytrocytose en verhoogd Erytropoëtine, Monoklonale gammopathie, Perinefrische vochtophopingen en Intrapulmonale shunting.

TEMPI-syndroom is een recent beschreven aandoening die wordt gedefinieerd door teleangiëctasieën, verhoogd erytropoëtine en erytrocytose, monoklonale gammopathie, perinefrische vochtophopingen en intrapulmonale shunting.


Beschrijf Herpetische Whitlow.

Answer: Herpetische whitlow is een acute virale infectie van de hand veroorzaakt door herpes simplex virus (HSV) type 1 of 2. Kenmerkende bevindingen zijn aanzienlijke pijn en erytheem met daarbovenop niet-purulente blaasjes. Het kan worden bevestigd door polymerasekettingreactietest.

Superficiale handinfecties bevinden zich oppervlakkig ten opzichte van de pezen en bestaan uit cellulitis, lymfangitis, paronychia, pulp-ruimte infecties, herpetische whitlow, en omvatten zowel volaire als dorsale subcutane abcessen.

CONTEXT: Herpetische whitlow wordt veroorzaakt door het herpesvirus (type 1 of 2) tijdens de primaire infectie of als gevolg van autoinoculatie. Meestal wordt het veroorzaakt door HSV-2 bij volwassenen met een positieve voorgeschiedenis van genitale infectie.

CONCLUSIE: De hier gerapporteerde casus toont aan dat herpetische whitlow in gedachten moet worden gehouden door artsen bij recidiverende gevallen van vingerinfecties.

INLEIDING: Whitlow is een infectie van een vinger of rondom de vingernagels, meestal veroorzaakt door bacteriën. In zeldzame gevallen kan het echter ook worden veroorzaakt door het herpes simplex virus. Omdat herpetische whitlow niet vaak voorkomt, kan het onderkend worden of worden aangezien voor een andere soort vingerinfectie.

Hij had meerdere blaasjes op de vinger, wat leidde tot de diagnose herpetische whitlow, die wij bevestigden door polymerasekettingreactietest.

Herpetische whitlow is een acute virale infectie van de hand veroorzaakt door herpes simplex virus (HSV) type 1 of 2. Kenmerkende bevindingen zijn aanzienlijke pijn en erytheem met daarbovenop niet-purulente blaasjes.

Herpetische whitlow, een herpes simplex virusinfectie die de vingers aantast, presenteert zich meestal als een blaasjesuitbraak die één vinger betreft.

Herpetische whitlow is een herpes simplex virusinfectie van de vinger.

Herpetische whitlow is een pijnlijke cutane infectie die meestal de distale falanx van de vingers en soms de tenen aantast.

Herpetische whitlow kan een prodroom hebben van branderig gevoel, jeuk en/of tintelingen van de aangedane vinger of het gehele lidmaat, gevolgd door erytheem, pijn en blaasjesvorming.

ONGETITELD
Herpetische whitlow is een herpes simplex virus type 1 of 2 infectie van de vingers, gekenmerkt door erytheem en pijnlijke, niet-purulente blaasjes.

Dit artikel beschrijft een geval van overdracht van herpetische whitlow naar de wijsvinger van een tandheelkundestudent van een patiënt met herpes simplex virus.


Zweetchloridetest wordt gebruikt voor welke ziekte?

Answer: Zweetchloridetest wordt gebruikt om cystische fibrose te diagnosticeren. CFTR-disfunctie kan worden aangetoond met behulp van zweetchloridetest.

Pas positief gescreende pasgeborenen en patiënten met een hoge klinische verdenking op CF wordt altijd aanbevolen om een bevestigende zweetchloridetest te ondergaan met interpretaties gebaseerd op bijgewerkte referentie-intervallen.

ACHTERGROND: Zweetchloridetest voor de diagnose van cystische fibrose (CF) omvat zweetinductie, verzameling en behandeling, en meting in een analytisch laboratorium.

CFTR-disfunctie kan worden aangetoond met behulp van zweetchloridetest, CFTR moleculair genetische analyse, of CFTR fysiologische tests.

Bij drieëntachtig patiënten (26,4%) werd CFTR mutatieanalyse uitgevoerd zonder bijbehorende zweetchloridetest.

Hier rapporteren we de eerste karakterisering van het zweetmetaboloom van positief gescreende CF-infantjes en identificeren metabolieten geassocieerd met de ziekte-status die de zweetchloridetest aanvullen.

Doel: Het uitvoeren van een beschrijvende analyse van de zweettest (ZT), waarbij ZT-resultaten worden geassocieerd met epidemiologische gegevens, CFTR (cystic fibrosis transmembrane conductance regulator) mutaties en redenen om de ZT aan te geven, evenals het correleren van zweetnatrium- en zweetchlorideconcentraties bij proefpersonen.

Conclusies: ZT-gegevens toonden grote variabiliteit afhankelijk van leeftijd, geslacht, reden voor onderzoeksaanduiding, CFTR-mutaties en gewicht van het verzamelde zweetmonster.

Zweettest is de gouden standaard voor diagnose van CF-patiënten aangezien het genetische mutatieprofiel heterozygoot is en onwaarschijnlijk een diagnostische test wordt.

Het zweetmetaboloom van positief gescreende cystische fibrose-infantjes: onthulling van mechanismen voorbij verminderde chloride-transport. De zweetchloridetest blijft de gouden standaard voor bevestigende diagnose van cystische fibrose (CF) ter ondersteuning van universele pasgeboren screeningsprogramma's.

Beoordeling van de correlatie tussen zweetchlorideniveaus en klinische kenmerken van cystische fibrosepatiënten. De diagnose wordt vaak vertraagd gesteld en de ziekte is bij de meeste patiënten gevorderd op het moment van diagnose.

Echter, het geeft dubbelzinnige resultaten voor intermediaire zweetchloridegevallen en weerspiegelt de ziekteprogressie niet bij het classificeren van het complexe CF-ziektespectrum gezien de pleiotrope effecten van genmodificatoren en omgeving.

Bij cystische fibrose (CF) is de zweetchlorideconcentratie voorgesteld als een index van CFTR-functie voor het testen van systemische geneesmiddelen die ontworpen zijn om gemuteerde CFTR te activeren.

ACHTERGROND Zweetchloridetest voor diagnose van cystische fibrose (CF) omvat zweetinductie, verzameling en behandeling, en meting in een analytisch laboratorium.

DOELSTELLINGEN Zweetchloridetest is de gouden standaard voor diagnose van cystische fibrose (CF).

Zweetchloride is van belang als biomarker voor cystische fibrose, elektrolytenmetabolisme stoornissen, elektrolytenbalans en elektrolytenverlies tijdens inspanning.

ACHTERGROND Zweetchloridetest is de gouden standaardtest voor diagnose van cystische fibrose (CF).

Zweetchloridetest staat bekend als een screeningsmethode voor cystische fibrose vanwege het feit dat elektrolytniveaus in zweet verhoogd zijn bij patiënten.

CONCLUSIES Zweetchlorideconcentraties waren binnen het normale bereik bij patiënten met DS en lijken daarom een betrouwbaar hulpmiddel voor CF-testen bij deze patiënten.

DOEL Zweetchloridebepaling wordt beschouwd als een standaard diagnostisch hulpmiddel voor cystische fibrose (CF).

Patiënten met CF hebben verhoogde concentraties chloride en natrium in hun zweet; echter, het is de chlorideconcentratie in zweet die de grootste diagnostische sensitiviteit voor CF biedt.
METHODE: Een inductief gekoppelde plasmamassaspectrometrie (ICP-MS) methode voor de analyse van zweetchloride en natrium werd geëvalueerd voor routinematige meting van zweet verzameld met het Wescor Macroduct(®) Zweetverzamelsysteem.

Vanwege het grote aantal mutaties die kunnen resulteren in een klassiek of atypisch CF-phenotype, is de zweettest, die de hoeveelheid chloride en natrium in zweet kwantificeert, essentieel ter ondersteuning van de diagnose van CF.

Het onderscheidende zoute karakter van het zweet van personen met CF maakt zweetchloridebepaling essentieel voor de diagnose van CF.
DOEL: Het doel van deze prospectieve studie was het verduidelijken van de relatie tussen zweetchlorideniveaus en klinische kenmerken en patroon van CF.
MATERIALEN EN METHODEN: In totaal werden 182 patiënten met klinische kenmerken van CF opgenomen in deze studie voor kwantitatieve bepaling van zweetchloride.


Wat is nyctinastie bij planten?

Answer: Nyctinastie is de circadiane ritmische nastic beweging van vlinderbloemige planten als reactie op het invallen van de duisternis; een uniek en intrigerend fenomeen dat al eeuwenlang de aandacht trekt.

Vlinderbloemige planten openen hun bladeren overdag en sluiten ze ’s nachts alsof ze slapen, een type beweging die circadiane ritmes volgt en bekend staat als nyctinastische beweging.

De chemische aspecten van de circadiane bladbeweging die bekend staat als "nyctinastie" worden in dit artikel besproken.

Periodieke bladbeweging van vlinderbloemigen wordt nyctinastie genoemd en is bekend sinds de tijd van Alexander de Grote.

Foliaire nyctinastie is een plantengedrag dat wordt gekenmerkt door een uitgesproken dagelijkse oscillatie in bladoriëntatie.

We ontdekten dat nyctinastie wordt gecontroleerd door een periodieke verandering van de interne concentratie van blad-openende en blad-sluitende stoffen in het plantenlichaam.

De circadiane bladopening en -sluiting (nyctinastie) van Fabaceae heeft sinds de tijd van Charles Darwin de aandacht van wetenschappers getrokken.


Verbetert Eucommia ulmoides bladextract steatose/leververvetting veroorzaakt door een vetrijk dieet?

Answer: Ja, Eucommia ulmoides bladextract kan steatose veroorzaakt door een vetrijk dieet verbeteren.

Samen suggereren deze resultaten dat EUE en de actieve componenten de lysosomale activiteit verhogen, wat resulteert in verminderde ER-stress en leverdyslipidemie.

Du-zhong (Eucommia ulmoides Oliver) bladextract medieert hypolipidemische werking bij hamsters die een vetrijk dieet krijgen. Deze studie onderzocht het effect van een Du-zhong (Eucommia ulmoides Oliver) bladextract (0,175 g/100 g dieet) dat werd toegevoegd aan een vetrijk dieet (10% kokosolie, 0,2% cholesterol, gew./gew.) bij hyperlipidemische hamsters.

Preventief effect van Eucommia bladextract op hypertrofie van de aortamediale laag bij Wistar-Kyoto ratten die een vetrijk dieet krijgen. Eucommia ulmoides Oliver bladextract (ELE) is aangetoond antihypertensieve en anti-obesitas effecten te hebben bij ratten die een vetrijk dieet (HFD) krijgen.

De activiteit van lever vetzuursynthase en HMG-CoA reductase werd significant verlaagd door een supplement van Du-zhong bladextract bij hamsters die een vetrijk dieet kregen.

Deze resultaten tonen aan dat het Du-zhong bladextract antihyperlipidemische eigenschappen vertoont door de biosynthese van vetzuren en cholesterol in de lever te onderdrukken, met gelijktijdige vermindering van plasma- en leverlipiden bij hamsters die een vetrijk dieet krijgen.<br>

Beide vormen van Eucommia bladeren minimaliseerden de toename van lichaamsgewicht en visceraal vet op een dosisafhankelijke wijze.


Noem de releases van tmVar

Answer: TmVar is een tekstmining-benadering voor het extraheren van sequentievarianten in biomedische literatuur. TmVar 2.0 integreert genomische variantinformatie uit literatuur met dbSNP en ClinVar voor precisiegeneeskunde.

Hier rapporteren we tmVar, een tekstmining-benadering gebaseerd op een conditioneel random field (CRF) voor het extraheren van een breed scala aan sequentievarianten beschreven op eiwit-, DNA- en RNA-niveaus volgens een standaardnomenclatuur ontwikkeld door de Human Genome Variation Society. Hiermee dekken we verschillende belangrijke typen mutaties die in eerdere studies niet werden beschouwd. Met een nieuw CRF-labelmodel en featureset behaalt onze methode betere prestaties dan een state-of-the-art methode op zowel onze corpus (91,4 versus 78,1% in F-measure) als hun eigen gouden standaard (93,9 versus 89,4% in F-measure). Deze resultaten suggereren dat tmVar een methode met hoge prestaties is voor het extraheren van mutaties uit biomedische literatuur.

tmVar 2.0: integratie van genomische variantinformatie uit literatuur met dbSNP en ClinVar voor precisiegeneeskunde.

tmVar: een tekstmining-benadering voor het extraheren van sequentievarianten in biomedische literatuur.

Voor zover wij weten is dit de eerste grootschalige studie die tekstgemijnde variantgegevens analyseert en integreert met gecureerde kennis in bestaande databases. Onze resultaten suggereren dat databases aanzienlijk verrijkt kunnen worden door tekstmining en dat de gecombineerde informatie menselijke inspanningen bij het evalueren/prioriteren van varianten in genomisch onderzoek sterk kan ondersteunen. Beschikbaarheid en implementatie: De broncode en corpus van tmVar 2.0 zijn vrij beschikbaar op https://www.ncbi.nlm.nih.gov/research/bionlp/Tools/tmvar/

RESULTATEN Hier rapporteren we tmVar, een tekstmining-benadering gebaseerd op conditioneel random field (CRF) voor het extraheren van een breed scala aan sequentievarianten beschreven op eiwit-, DNA- en RNA-niveaus volgens een standaardnomenclatuur ontwikkeld door de Human Genome Variation Society.

BESCHIKBAARHEID De tmVar-software en de corpus van 500 handmatig gecureerde abstracts zijn beschikbaar voor download op http://www.ncbi.nlm.nih.gov/CBBresearch/Lu/pub/tmVar

Beschikbaarheid en implementatie De broncode en corpus van tmVar 2.0 zijn vrij beschikbaar op https://www.ncbi.nlm.nih.gov/research/bionlp/Tools/tmvar/.

Daarom zijn nieuwe automatische benaderingen zeer nodig om verschillende soorten mutaties met hoge nauwkeurigheid te extraheren.
RESULTATEN: Hier rapporteren we tmVar, een tekstmining-benadering gebaseerd op conditioneel random field (CRF) voor het extraheren van een breed scala aan sequentievarianten beschreven op eiwit-, DNA- en RNA-niveaus volgens een standaardnomenclatuur ontwikkeld door de Human Genome Variation Society.

Deze resultaten suggereren dat tmVar een methode met hoge prestaties is voor het extraheren van mutaties uit biomedische literatuur.
BESCHIKBAARHEID: De tmVar-software en de corpus van 500 handmatig gecureerde abstracts zijn beschikbaar voor download op http://www.ncbi.nlm.nih.gov/CBBresearch/Lu/pub/tmVar

Onze resultaten suggereren dat databases aanzienlijk verrijkt kunnen worden door tekstmining en dat de gecombineerde informatie menselijke inspanningen bij het evalueren/prioriteren van varianten in genomisch onderzoek sterk kan ondersteunen.
Beschikbaarheid en implementatie: De broncode en corpus van tmVar 2.0 zijn vrij beschikbaar op https://www.ncbi.nlm.nih.gov/research/bionlp/Tools/tmvar/.
Contact: zhiyong.lu@nih.gov.


Welke deep learning-algoritme is ontwikkeld voor variantdetectie?

Answer: Een diep convolutioneel neuraal netwerk kan genetische variatie detecteren in uitgelijnde next-generation sequencing leesgegevens door statistische relaties te leren tussen afbeeldingen van leesstapels rond vermeende varianten en echte genotypen. De benadering, genaamd DeepVariant, presteert beter dan bestaande state-of-the-art tools. Het geleerde model generaliseert over genoomversies en zoogdiersoorten, waardoor niet-menselijke sequencingprojecten kunnen profiteren van de overvloed aan menselijke grondwaarheidsgegevens.

Ondanks snelle vooruitgang in sequencingtechnologieën blijft het nauwkeurig detecteren van genetische varianten in een individueel genoom uit miljarden korte, foutgevoelige sequentielezen een uitdaging. Hier tonen we aan dat een diep convolutioneel neuraal netwerk genetische variatie kan detecteren in uitgelijnde next-generation sequencing leesgegevens door statistische relaties te leren tussen afbeeldingen van leesstapels rond vermeende varianten en echte genotypen. De benadering, genaamd DeepVariant, presteert beter dan bestaande state-of-the-art tools. Het geleerde model generaliseert over genoomversies en zoogdiersoorten, waardoor niet-menselijke sequencingprojecten kunnen profiteren van de overvloed aan menselijke grondwaarheidsgegevens. We tonen verder aan dat DeepVariant kan leren varianten te detecteren in verschillende sequencingtechnologieën en experimentele ontwerpen, waaronder diepe hele genomen van 10X Genomics en Ion Ampliseq-exomen, wat de voordelen benadrukt van het gebruik van meer geautomatiseerde en generaliseerbare technieken voor variantdetectie.


Welke 2 biologische processen worden gereguleerd door STAMP2 in adipocyten?

Answer: Ontsteking, insulineresistentie en metabole respons worden gereguleerd door STAMP2 in adipocyten.

Onlangs ontdekten we dat Stamp2 een cruciale rol speelt in de integratie van inflammatoire en metabole signalen in vetweefsel, waar het sterk tot expressie komt en wordt gereguleerd door voedings- en metabole signalen.

We identificeerden het zes-transmembraaneiwit STAMP2 als een kritische modulator van dit geïntegreerde reactiesysteem van ontsteking en metabolisme in adipocyten.

Deze resultaten suggereren dat Stamp1 en Stamp2 een cruciale rol spelen in adipogenese, maar via verschillende mechanismen.

CONTEXT
Six transmembrane protein of prostate 2 (STAMP2) is een tegenregulator van vetweefselontsteking en insulineresistentie bij muizen.

Deze resultaten suggereren dat STAMP2 essentieel is voor de normale omzetting van ASC in adipocyten en hun metabole functie, evenals hun vermogen om de groei van PCa in vivo te faciliteren.

We rapporteren dat Stamp2 tot expressie komt in menselijke en muismacrofagen, wordt gereguleerd bij differentiatie of activatie, fungeert als een anti-inflammatoir eiwit en de vorming van schuimcellen reguleert.

CONTEXT Six-transmembrane protein of prostate 2 (STAMP2) is een tegenregulator van ontsteking en insulineresistentie volgens bevindingen bij muizen.

Samengevat wordt TIARP/STAMP2 sterk omhooggereguleerd in 3T3-L1 cellen en hMSC-Ad door IL-1beta en kan het daarom pro-inflammatoire en insulineresistentie veroorzakende effecten van IL-1beta moduleren.<br>

<b>CONTEXT</b>: Six transmembrane protein of prostate 2 (STAMP2) is een tegenregulator van vetweefselontsteking en insulineresistentie bij muizen.

Onze hypothese was dat STAMP2 betrokken zou kunnen zijn bij menselijke obesitas en insulineresistentie.
DOEL: Het doel van de studie was om de rol van adipose STAMP2-expressie bij menselijke obesitas en insulineresistentie te verduidelijken.
ONTWERP: Het ontwerp was om STAMP2 te kwantificeren in menselijk abdominaal subcutaan en omentaal wit vetweefsel (WAT), geïsoleerde adipocyten, en stroma en in vitro gedifferentieerde preadipocyten, en de niveaus van STAMP2 in subcutaan WAT te relateren aan klinische en adipocytenfenotypen die betrokken zijn bij insulineresistentie.
DEELNEMERS: Niet-obese en obese vrouwen en mannen (n = 236) gerekruteerd uit een obesitaskliniek of via lokale advertenties.
BELANGRIJKSTE UITKOMSTMETING: Klinische metingen omvatten body mass index, lichaamsvet, totale adiponectine en homeostase model beoordeling als maat voor algemene insulineresistentie.


Wat is het werkingsmechanisme van Pitolisant?

Answer: Pitolisant is een antagonist/inverse agonist van de menselijke histamine H3-receptor, waardoor de histaminerge toon in het waakbevorderende systeem van de hersenen toeneemt. Het wordt gebruikt voor de behandeling van narcolepsie.

De histamine H3-receptor is een G-eiwit gekoppelde receptor (GPCR) die een geneesmiddelendoelwit is en sterk tot expressie komt in het centraal zenuwstelsel (CZS), waar het zowel als auto- als heteroreceptor fungeert om neurotransmissie te reguleren. Daarom wordt het beschouwd als een relevant doelwit bij aandoeningen zo divers als de ziekte van Alzheimer, schizofrenie, neuropathische pijn en aandachtstekort-hyperactiviteitsstoornis. Een reeks competitieve antagonisten/inverse agonisten is in klinische ontwikkeling gegaan, waarbij pitolisant is goedgekeurd voor de behandeling van narcolepsie. Gezien de breedte van ontwikkelde verbindingen en potentiële therapeutische indicaties, hebben we de vergelijkende farmacologie van zes experimentele histamine H3-middelen, waaronder pitolisant, beoordeeld met behulp van native weefsel en recombinante cellen. Hoewel alle geteste verbindingen sterke inverse agonistische activiteit op de histamine H3-receptor vertoonden en geen onderscheid maakten tussen de belangrijkste H3-receptor splice-varianten, vertoonden ze een breed scala aan affiniteiten en kinetische eigenschappen, waaronder snel dissocierende (pitolisant, S 38093-2, ABT-239) en langzaam dissocierende (GSK189254, JNJ-5207852, PF-3654746) middelen.

Bovendien vertoonden pitolisant, ABT-239 en PF-3654746 ook een aanzienlijke affiniteit voor de sigma-1 receptor, wat suggereert dat deze eigenschap klinisch geëvalueerde histamine H3-receptor antagonisten onderscheidt en mogelijk een rol speelt in hun werkzaamheid.

Het farmacologische profiel van pitolisant, een histamine H3-receptor antagonist/inverse agonist, wijst erop dat deze verbinding mogelijk het lichaamsgewicht en metabole stoornissen kan verminderen.

Klinische onderzoeken hebben werkzaamheid aangetoond voor de volgende geneesmiddelklassen als behandeling van narcolepsie: waakmakende medicatie (amfetamine, methylfenidaat, modafinil/armodafinil, solriamfetol [JZP-110]), antidepressiva (tricyclische antidepressiva, selectieve serotonineheropnameremmers, serotonine-noradrenalineheropnameremmers), natriumoxybataat en de H3-receptor inverse agonist/antagonist pitolisant.

In maart 2016 verleende de Europese Commissie een handelsvergunning voor pitolisant (WakixR) (als de eerste vertegenwoordiger van de H3 inverse agonisten) voor de behandeling van narcolepsie.

De betrokkenheid van histamine H3-receptoren (H3R's) bij geheugen is goed bekend, en het potentieel van H3R-antagonisten in de therapeutische behandeling van neuropsychiatrische ziekten, zoals de ziekte van Alzheimer (AD), is goed vastgesteld. Daarom werden de effecten van de histamine H3-receptor (H3R) antagonist E159 (2,5-10 mg/kg, i.p.) bij volwassen mannelijke ratten op dizocilpine (DIZ)-geïnduceerde geheugenstoornissen bestudeerd in het passieve vermijdingsparadigma (PAP) en in de novel object recognition (NOR) test, waarbij pitolisant (PIT) en donepezil (DOZ) als standaardmiddelen werden gebruikt.

Pitolisant is een antagonist/inverse agonist van de menselijke histamine H3-receptor.

Het kleine molecuul geneesmiddel pitolisant werkt als een inverse agonist/antagonist op de H3-receptor, waardoor de histaminerge toon in het waakbevorderende systeem van de hersenen toeneemt.

Pitolisant: Eerste wereldwijde goedkeuring. Pitolisant (Wakix™) is een inverse agonist van de histamine H3-receptor die wordt ontwikkeld door Bioproject.

Pitolisant, een inverse agonist van de histamine H3-receptor: een alternatief stimulerend middel voor narcolepsie-cataplexie bij tieners met therapieresistente slaperigheid. Pitolisant zou een acceptabel alternatief kunnen vormen voor de behandeling van therapieresistente slaperigheid bij tieners met narcolepsie.

Daarentegen is Pitolisant een niet-imidazool H3-receptor inverse agonist die al in klinische onderzoeken is getest, maar het moet nog worden vastgesteld of deze verbinding ook de gedragsmatige effecten van cocaïne versterkt.

ACHTERGROND
Pitolisant (BF2.649) is een niet-imidazool histamine 3-receptor antagonist.

We hebben de veiligheid en werkzaamheid van pitolisant (voorheen BF2.649), een selectieve histamine H3-receptor inverse agonist die deze neuronen activeert, beoordeeld bij patiënten met narcolepsie.

Pitolisant (BF2.649, 1-{3-[3-(4-chloorfenyl)propoxy]propyl}piperidine, hydrochloride) was de eerste H3R inverse agonist die in menselijke onderzoeken is getest en wordt goed verdragen.

DOEL EN ONTWERP
Pitolisant (BF2.649) is een selectieve inverse agonist voor de histamine H(3)-receptor en werd ontwikkeld voor de behandeling van overmatige slaperigheid overdag bij de ziekte van Parkinson, narcolepsie en schizofrenie.

ACHTERGROND EN DOEL
Pitolisant, een histamine H₃-receptor inverse agonist/antagonist, bevindt zich momenteel in fase III klinische onderzoeken voor de behandeling van overmatige slaperigheid overdag, met name bij narcoleptische patiënten.

We hebben de veiligheid en werkzaamheid van pitolisant, een histamine H3-receptor inverse agonist, beoordeeld voor de behandeling van cataplexie bij patiënten met narcolepsie.

Preklinische evaluatie van het misbruikpotentieel van Pitolisant, een histamine H₃-receptor inverse agonist/antagonist, vergeleken met Modafinil.

MATERIALEN EN BEHANDELINGEN: Gedragsmatige effecten van pitolisant en de structureel verschillende H(3)-receptor inverse agonisten ciproxifan en ST-889 werden getest in zymosan-geïnduceerde ontsteking en het spared nerve injury-model voor neuropathische pijn.


Welke methoden zijn ontwikkeld voor het extraheren van sequentievarianten uit de literatuur?

Answer: TmVar en nala

tmVar: een text mining-benadering voor het extraheren van sequentievarianten in biomedische literatuur.

Hier rapporteren we tmVar, een text mining-benadering gebaseerd op een conditioneel random field (CRF) voor het extraheren van een breed scala aan sequentievarianten beschreven op eiwit-, DNA- en RNA-niveau volgens een standaard nomenclatuur ontwikkeld door de Human Genome Variation Society. Hiermee dekken we verschillende belangrijke typen mutaties die in eerdere studies niet werden beschouwd. Met een nieuw CRF-labelmodel en feature-set behaalt onze methode betere prestaties dan een state-of-the-art methode op zowel onze corpus (91,4 versus 78,1% in F-measure) als hun eigen gouden standaard (93,9 versus 89,4% in F-measure). Deze resultaten suggereren dat tmVar een methode met hoge prestaties is voor het extraheren van mutaties uit biomedische literatuur.

nala: text mining van natuurlijke taal mutatievermeldingen.

Het extraheren van sequentievarianten uit de literatuur blijft een belangrijke taak. Bestaande methoden richten zich voornamelijk op standaard (ST) mutatievermeldingen (bijv. 'E6V'), waardoor relevante vermeldingen in natuurlijke taal (NL) grotendeels onbenut blijven (bijv. 'glutaminezuur werd vervangen door valine op residu 6'). Resultaten: We introduceerden drie nieuwe corpora die suggereren dat named-entity recognition (NER) uitdagender is dan verwacht: 28-77% van alle artikelen bevatte vermeldingen die alleen in NL beschikbaar waren. Onze nieuwe methode nala ving NL en ST op door conditionele random fields te combineren met woordembedding-features die onbewaakt werden geleerd uit de gehele PubMed. In onze tests presteerde nala aanzienlijk beter dan de state-of-the-art.

RESULTATEN Hier rapporteren we tmVar, een text mining-benadering gebaseerd op conditioneel random field (CRF) voor het extraheren van een breed scala aan sequentievarianten beschreven op eiwit-, DNA- en RNA-niveau volgens een standaard nomenclatuur ontwikkeld door de Human Genome Variation Society.

Daarom zijn nieuwe automatische benaderingen dringend nodig om verschillende soorten mutaties met hoge nauwkeurigheid te extraheren.
RESULTATEN: Hier rapporteren we tmVar, een text mining-benadering gebaseerd op conditioneel random field (CRF) voor het extraheren van een breed scala aan sequentievarianten beschreven op eiwit-, DNA- en RNA-niveau volgens een standaard nomenclatuur ontwikkeld door de Human Genome Variation Society.

Deze resultaten suggereren dat tmVar een methode met hoge prestaties is voor het extraheren van mutaties uit biomedische literatuur.
BESCHIKBAARHEID: tmVar-software en de corpus van 500 handmatig gecureerde samenvattingen zijn beschikbaar voor download op http://www.ncbi.nlm.nih.gov/CBBresearch/Lu/pub/tmVar


Welke moleculen worden door defactinib gericht?

Answer: DOEL: VS-6063 (ook bekend als defactinib of PF-04554878) is een remmer van de tweede generatie van focal adhesion kinase en proline-rijke tyrosine kinase-2.

LC-ESI-MS/MS bepaling van defactinib, een nieuwe FAK-remmer in muizenplasma en de toepassing ervan in een farmacokinetische studie bij muizen.

Effect van FAK-remmer VS-6063 (defactinib) op de werkzaamheid van docetaxel bij prostaatkanker.

Activatie van Focal Adhesion Kinase (FAK) is een mediator van docetaxelresistentie in prostaatkankercellen. Het doel van deze studie was het onderzoeken van het effect van de remmer van de tweede generatie VS-6063 op de werkzaamheid van docetaxel in preklinische CRPC- en CSPC-modellen.

Hier rapporteren we de ontwikkeling van een selectieve en krachtige Fak-afbreker, PROTAC-3, die beter presteert dan een klinische kandidaat, defactinib, met betrekking tot Fak-activatie evenals Fak-gemedieerde celmigratie en invasie.

Aangemoedigd door onze observatie van een correlatie tussen PTEN-verlies en FAK-fosforylering in een cohort van patiënten met stadium IV SCC, evalueerden we de relevantie van PTEN-verlies in kankerprogressie evenals de werkzaamheid van een nieuwe gecombineerde behandeling met de pan PI3K-remmer buparlisip en de FAK-remmer defactinib.

DOEL: VS-6063 (ook bekend als defactinib of PF-04554878) is een remmer van de tweede generatie van focal adhesion kinase en proline-rijke tyrosine kinase-2.

DOELSTELLING: VS-6063 (ook bekend als defactinib of PF-04554878) is een remmer van de tweede generatie van focal adhesion kinase (FAK) en proline-rijke tyrosine kinase-2 (Pyk2).

Overeenkomstig resulteerde de behandeling van C4-2B4-cellen met integrine-liganden in een verhoogde pFAK-Y397-expressie en celdeling, terwijl het richten op integrines met FAK-remmers PF-562271 of defactinib FAK-fosforylering remde en de overleving van PC3-mm2-cellen verminderde.

DOELSTELLING VS-6063 (ook bekend als defactinib of PF-04554878) is een remmer van de tweede generatie van focal adhesion kinase (FAK) en proline-rijke tyrosine kinase-2 (Pyk2).

DOEL VS-6063 (ook bekend als defactinib of PF-04554878) is een remmer van de tweede generatie van focal adhesion kinase en proline-rijke tyrosine kinase-2.


Wat is Chrysophanol?

Answer: Chrysophanol is een anthraquinonverbinding die antikankereffecten vertoont op bepaalde soorten kankercellen.

Chrysophanol, een anthraquinonderivaat geïsoleerd uit de wortelstokken van rheumpalmatum, is gerapporteerd een beschermend effect te hebben tegen lipopolysaccharide (LPS)-geïnduceerde ontsteking.

Chrysophanol (CHR) is een traditioneel Chinees medicijn waarvan in eerdere studies is gerapporteerd dat het beschermende effecten vertoont bij cognitieve disfunctie en ontsteking.

Chrysophanol is een fytochemische stof die typisch wordt geëxtraheerd uit rabarber. Net als andere extracten uit rabarber bezit chrysophanol antikankeractiviteit tegen diverse kankercellen.

Chrysophanol induceert celdood en remt invasiviteit via mitochondriale calciumoverbelasting in eierstokkankercellen.

Chrysophanol remt proliferatie en induceert apoptose via de NF-κB/cycline D1 en NF-κB/Bcl-2 signaalcascade in borstkankercellijnen. Chrysophanol is een anthraquinonverbinding die antikankereffecten vertoont op bepaalde soorten kankercellen.

Chrysophanol verbetert obesitas en ontsteking veroorzaakt door een vetrijk dieet bij pasgeboren ratten. Chrysophanol is een lid van de anthraquinonfamilie die overvloedig aanwezig is in rabarber, een veelgebruikt kruid voor de behandeling van obesitas in de Traditionele Chinese Geneeskunde.

Chrysophanol is een anthraquinonverbinding, voornamelijk geïsoleerd uit rabarber, met antikankereffecten op sommige soorten kankercellen.

Chrysophanol, een belangrijk anthraquinonbestanddeel dat voorkomt in veel traditionele Chinese kruiden, wordt erkend als een belangrijk actief bestanddeel met diverse farmacologische effecten zoals antibacteriële en antikankeractiviteit.


Wat is het percentage individuen met een risico op een dominante medisch behandelbare ziekte?

Answer: 1 op de 38 individuen met een risico op een dominante medisch behandelbare ziekte.

Onze studie toont aan dat 1 op de 38 gezonde individuen (2,7%) een (waarschijnlijk) pathogene variant heeft in een van de 59 medisch behandelbare dominante ziektegenen waarvoor het American College of Medical Genetics and Genomics (ACMG) aanbevelingen doet voor bekendmaking.

1 op de 38 individuen met een risico op een dominante medisch behandelbare ziekte. Klinische genomische sequencing kan pathogene varianten identificeren die niet gerelateerd zijn aan de oorspronkelijke klinische vraag, maar wel medisch relevant zijn voor de patiënten en hun families.


Noem alstublieft de 4 genen die betrokken zijn bij het Sanfilippo-syndroom, ook bekend als mucopolysaccharidose III (MPS-III).

Answer: Mucopolysaccharidose type III (MPS III, Sanfilippo-syndroom) is een lysosomale stapelingsziekte, veroorzaakt door een tekort aan een van de vier enzymen die betrokken zijn bij de afbraak van glycosaminoglycaan heparan sulfaat. De genen zijn SGSH, NAGLU, HGSNAT of GNS.

Deze ziekte is een complex van vier aandoeningen veroorzaakt door disfuncties van een van de genen die coderen voor lysosomale enzymen betrokken bij de afbraak van heparan sulfaat: SGSH (coderend voor heparan N-sulfatase) - veroorzakend MPS IIIA, NAGLU (coderend voor alfa-N-acetylglucosaminidase) - veroorzakend MPS IIIB, HGSNAT (coderend voor acetyl CoA alfa-glucosaminide acetyltransferase) - veroorzakend MPS IIIC), en GNS (coderend voor N-acetylglucosamine-6-sulfatase) - veroorzakend MPS IIID.

MPS III ontstaat door een tekort aan een van de vier enzymen die betrokken zijn bij de afbraak van heparan sulfaat, waarbij sulfamidase (SGSH), α-N-acetylglucosaminidase (NAGLU), acetyl-co-enzym A: α-glucosaminide N-acetyltransferase (HGSNAT), en N-acetylglucosamine-6-sulfatase (GNS) respectievelijk deficient zijn bij MPS IIIA, MPS IIIB, MPS IIIC en MPS IIID.


Wat is CardioClassifier?

Answer: CardioClassifier (http://www.cardioclassifier.org) is een semi-geautomatiseerde beslissingsondersteuningstool voor klinische genoominterpretatie. CardioClassifier integreert gegevens die uit meerdere bronnen zijn verkregen met door de gebruiker ingevoerde casusspecifieke informatie, via een interactieve interface, om variantinterpretatie te ondersteunen. CardioClassifier identificeerde vermoedelijk ziekteveroorzakende varianten in 33,7% van 327 cardiomyopathiegevallen, vergelijkbaar met toonaangevende ICC-laboratoria. Door toevoeging van handmatig samengestelde gegevens zijn varianten die in meer dan 40% van de cardiomyopathiegevallen worden gevonden volledig geannoteerd, zonder dat aanvullende door de gebruiker ingevoerde gegevens nodig zijn.

DOEL: Internationaal geadopteerde richtlijnen voor variantinterpretatie van het American College of Medical Genetics and Genomics (ACMG) zijn generiek en vereisen ziektespecifieke verfijning. Hier ontwikkelden we CardioClassifier (http://www.cardioclassifier.org), een semi-geautomatiseerde beslissingsondersteuningstool voor erfelijke hartziekten (ICCs).

CardioClassifier integreert gegevens die uit meerdere bronnen zijn verkregen met door de gebruiker ingevoerde casusspecifieke informatie, via een interactieve interface, om variantinterpretatie te ondersteunen. Door ziekte- en gen-specifieke kennis te combineren met variantwaarnemingen in grote cohorten van patiënten en controles, verfijnden we 14 computationele ACMG-criteria en creëerden we drie ICC-specifieke regels.

CardioClassifier identificeerde vermoedelijk ziekteveroorzakende varianten in 33,7% van 327 cardiomyopathiegevallen, vergelijkbaar met toonaangevende ICC-laboratoria. Door toevoeging van handmatig samengestelde gegevens zijn varianten die in meer dan 40% van de cardiomyopathiegevallen worden gevonden volledig geannoteerd, zonder dat aanvullende door de gebruiker ingevoerde gegevens nodig zijn.CONCLUSIE: CardioClassifier is een ICC-specifieke beslissingsondersteuningstool die deskundig samengestelde computationele annotaties integreert met casusspecifieke gegevens om snelle, reproduceerbare en interactieve rapporten over variantpathogeniciteit te genereren, volgens best practice-richtlijnen.

CardioClassifier: ziekte- en gen-specifieke computationele beslissingsondersteuning voor klinische genoominterpretatie. CardioClassifier is een ICC-specifieke beslissingsondersteuningstool die deskundig samengestelde computationele annotaties integreert met casusspecifieke gegevens om snelle, reproduceerbare en interactieve rapporten over variantpathogeniciteit te genereren, volgens best practice-richtlijnen.

METHODE
CardioClassifier integreert gegevens die uit meerdere bronnen zijn verkregen met door de gebruiker ingevoerde casusspecifieke informatie, via een interactieve interface, om variantinterpretatie te ondersteunen.

CONCLUSIE
CardioClassifier is een ICC-specifieke beslissingsondersteuningstool die deskundig samengestelde computationele annotaties integreert met casusspecifieke gegevens om snelle, reproduceerbare en interactieve rapporten over variantpathogeniciteit te genereren, volgens best practice-richtlijnen.

RESULTATEN
We hebben CardioClassifier getest op 57 deskundig samengestelde varianten en tonen volledige terugwinning van alle computationele gegevens, waarbij 87,3% van de regels concordant wordt geactiveerd.

Hier ontwikkelden we CardioClassifier (http://www.cardioclassifier.org), een semi-geautomatiseerde beslissingsondersteuningstool voor erfelijke hartziekten (ICCs).
METHODE: CardioClassifier integreert gegevens die uit meerdere bronnen zijn verkregen met door de gebruiker ingevoerde casusspecifieke informatie, via een interactieve interface, om variantinterpretatie te ondersteunen.

Door ziekte- en gen-specifieke kennis te combineren met variantwaarnemingen in grote cohorten van patiënten en controles, verfijnden we 14 computationele ACMG-criteria en creëerden we drie ICC-specifieke regels.
RESULTATEN: We hebben CardioClassifier getest op 57 deskundig samengestelde varianten en tonen volledige terugwinning van alle computationele gegevens, waarbij 87,3% van de regels concordant wordt geactiveerd.

Een generieke annotatietool identificeerde minder dan de helft van het aantal klinisch bruikbare varianten (64/219 vs. 156/219, Fisher's P = 1,1  ×  10
CONCLUSIE: CardioClassifier is een ICC-specifieke beslissingsondersteuningstool die deskundig samengestelde computationele annotaties integreert met casusspecifieke gegevens om snelle, reproduceerbare en interactieve rapporten over variantpathogeniciteit te genereren, volgens best practice-richtlijnen.


Noem klinische aandoeningen of ziekten waarbij uc.189 betrokken is.

Answer: Univariate en multivariate Cox regressieanalyse toonden aan dat overexpressie van uc.189 een slechte prognose voorspelde bij cervix plaveiselcelcarcinomen (CSCC) en endometrium adenocarcinomen (EAC). Verschillende bevindingen suggereren dus dat uc.189 een prognostische marker kan zijn voor gynaecologische tumoren. Daarnaast kan een hoge expressie van uc.189 een slechte prognose van slokdarm plaveiselcelcarcinoom (ESCC) weerspiegelen en een potentieel diagnostisch doelwit aangeven bij ESCC-patiënten. Uc.189 kan worden beschouwd als een nieuw molecuul betrokken bij de progressie van ESCC, wat een potentieel prognostisch biomarker en therapeutisch doelwit biedt.

Expressie van uc.189 en de klinisch-pathologische betekenis ervan bij gynaecologische kankers.

Tot nu toe blijft de rol van uc.189 bij menselijke kankers ongedefinieerd en is de klinische betekenis van uc.189 bij gynaecologische kankers onbekend. Deze studie had tot doel de prognostische waarde van uc.189-expressie bij gynaecologische kankers te identificeren.

Weefselmicroarrays werden geconstrueerd met 243 monsters, waaronder 116 cervix plaveiselcelcarcinomen (CSCC's), 98 endometrium adenocarcinomen (EAC's), 29 ovarium cystoadenocarcinomen (OCA's) en overeenkomstige normale weefsels. Bij CSCC was de expressie van uc.189 verhoogd in 78,5% van de gevallen (91/116), verlaagd in 4,3% (5/116) en onveranderd in 17,2% (20/116). Bij EAC was de expressie verhoogd in 74,5% (73/98), verlaagd in 3,1% (3/98) en onveranderd in 22,4% (22/98). De expressie van uc.189 was verhoogd in 23 en onveranderd/verlaagd in 6 van de 29 gevallen van ovarium cystoadenocarcinomen. Univariate en multivariate Cox regressieanalyse toonden aan dat overexpressie van uc.189 een slechte prognose voorspelde bij CSCC en EAC. Deze bevindingen suggereren dus dat uc.189 een prognostische marker kan zijn voor gynaecologische tumoren.

Opregulatie van uc.189 bij patiënten met slokdarm plaveiselcelcarcinoom en de klinisch-pathologische waarde ervan.

Ultraconserved elementen (UCE's) die niet-coderende RNA's coderen, dienen als belangrijke regulatoren in de kankerbiologie. Tot nu toe blijft de rol van het UCE uc.189 bij menselijke kankers ongedefinieerd en is de klinische betekenis van uc.189 bij slokdarmkankers onbekend. Deze studie had tot doel de prognostische waarde van uc.189-expressie bij slokdarm plaveiselcelcarcinomen (ESCC) te identificeren. Kwantitatieve real-time polymerasekettingreactie (qRT-PCR) werd gebruikt om het expressieniveau van uc.189 te detecteren in overeenkomende kankergezwellen en aangrenzende niet-kankergezwellen van 152 patiënten met ESCC. De correlatie van uc.189 met klinisch-pathologische kenmerken en prognose werd ook geanalyseerd. De expressie van uc.189 was significant hoger in menselijke ESCC vergeleken met de aangrenzende niet-kankergezwellen (122/152, 80,3%, p<0,01), en het hoge niveau van uc.189-expressie was significant geassocieerd met tumorinvasie (p=0,009), gevorderd klinisch stadium (p=0,000), lymfekliermetastasen (p=0,000) en slechte prognose. Een hoge expressie van uc.189 kan een slechte prognose van ESCC weerspiegelen en een potentieel diagnostisch doelwit aangeven bij ESCC-patiënten. Uc.189 kan worden beschouwd als een nieuw molecuul betrokken bij de progressie van ESCC, wat een potentieel prognostisch biomarker en therapeutisch doelwit biedt.


Is verubecestat effectief voor de ziekte van Alzheimer?

Answer: Nee. Verubecestat is niet effectief voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer.

Het gebrek aan werkzaamheid van verubecestat bij milde tot matige AD roept belangrijke vragen op over het tijdstip van interventie met BACE-1 remmers, en anti-amyloïde therapieën in het algemeen, bij de behandeling van AD.

Deze reactie werd toegepast bij de bereiding van verubecestat, dat momenteel klinisch wordt geëvalueerd voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer.

Verubecestat is een remmer van β-site amyloïde precursor proteïne knippende enzym 1 (BACE1) die wordt geëvalueerd in klinische onderzoeken voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer.

CONCLUSIES: Verubecestat verminderde de cognitieve of functionele achteruitgang niet bij patiënten met milde tot matige ziekte van Alzheimer en werd geassocieerd met aan de behandeling gerelateerde bijwerkingen.

Gerandomiseerde studie van Verubecestat voor milde tot matige ziekte van Alzheimer. Verubecestat verminderde de cognitieve of functionele achteruitgang niet bij patiënten met milde tot matige ziekte van Alzheimer en werd geassocieerd met aan de behandeling gerelateerde bijwerkingen.

CONCLUSIES Verubecestat verminderde de cognitieve of functionele achteruitgang niet bij patiënten met milde tot matige ziekte van Alzheimer en werd geassocieerd met aan de behandeling gerelateerde bijwerkingen.


Wat is de rol van metalloproteinase-17 (ADAM17) in NK-cellen?

Answer: De metalloproteinase-17 (ADAM17) is betrokken bij de splitsing van CD16A en fungeert als een regulerende controlepunt in NK-cellen

Om deze zorg aan te pakken, worden bispecifieke of trispecifieke engagerende middelen getest die NK-cellen naar de tumor richten en een ADAM17-remmer die het afschilferen van CD16 na activatie van NK-cellen voorkomt

Deze bevindingen ondersteunen ADAM17 als een dynamisch remmend controlepunt van de krachtige activerende receptor CD16A, die kan worden gericht door MEDI3622 om mogelijk de effectiviteit van anti-tumor therapeutische antilichamen te verhogen

Onze bevindingen bieden verdere karakterisering van CD16-splitsing door ADAM17 en tonen aan dat een niet-splitsbare versie van CD16a kan worden tot expressie gebracht in gemodificeerde NK-cellen.

CD16a en CD16b zijn IgG Fc-receptoren die respectievelijk tot expressie komen op menselijke natuurlijke killercellen (NK) en neutrofielen. Beide CD16-isoformen ondergaan een snelle downregulatie in expressie door ADAM17-gemedieerde proteolytische splitsing bij celactivatie door verschillende stimuli.

Rol van ADAM17 bij het ectodomeenschilferen van TNF-alfa en zijn receptoren door neutrofielen en macrofagen. TNF-alfa en zijn receptoren TNFRI en TNFRII worden van het oppervlak van leukocyten afgesplitst door een proteolytisch proces dat ectodomeenschilferen wordt genoemd.

Een disintegrine en metalloproteinase-17 (ADAM17) is betrokken bij proteolytisch ectodomeenschilferen van verschillende membraan-gebonden groeifactoren en cytokines.

Een disintegrine en metalloproteinase-17 (ADAM17) is een lid van de metalloproteinase-superfamilie en betrokken bij de splitsing van het ectodomein van vele transmembraaneiwitten.

Bispecifieke of trispecifieke killer-engagers die CD16 op NK-cellen targeten om de herkenning van tumormerkers te verbeteren, en remming van desintegrine en metalloproteinase 17 (ADAM17) die het afschilferen van CD16 na NK-celactivatie voorkomt, zouden een verbeterde, specifieke killing van kanker moeten bevorderen.

ADAM17 (een disintegrine en metalloproteinase 17, ook wel TNFα-converterend enzym of TACE genoemd) is een metalloproteinase aan het celoppervlak die signalering via de epidermale groeifactorreceptor (EGFR) reguleert en belangrijke rollen speelt bij ziekten zoals kanker en reumatoïde artritis.

Hier tonen we aan dat een disintegrine en metalloproteinase-17 (ADAM17), een belangrijke sheddase voor tumor necrose factor (TNF)-α, essentieel is voor verdedigende epitheliale eigenschappen tegen UC door de groei van epitheelcellen en differentiatie van slijmbekercellen te bevorderen in muis en mens.


Wat is de triade van het Melkersson-Rosenthal-syndroom?

Answer: Het Melkersson-Rosenthal-syndroom is een zeldzame granulomateuze aandoening die wordt gekenmerkt door de triade van terugkerende aangezichtsverlamming, orofaciale oedeem en gespleten tong.

Het Melkersson-Rosenthal-syndroom (MRS) is een zeldzaam syndroom van aangezichtszenuwverlamming, gezwollen gezicht en lingua plicata dat moeilijk te behandelen kan zijn.

ACHTERGROND EN DOELSTELLING: Het Melkersson-Rosenthal-syndroom (MRS) is een zeldzame aandoening van onbekende oorzaak en omvat de triade: orofaciale oedeem, terugkerende aangezichtsverlamming en lingua plicata.

Het Melkersson-Rosenthal-syndroom (MRS) is een zeldzaam autosomaal dominant overgeërfd neurocutaan syndroom dat wordt gekenmerkt door een triade van aangezichtsverlamming (zevende hersenzenuw), terugkerende orofaciale zwelling en gespleten tong.

Het Melkersson-Rosenthal-syndroom (MRS) is een zeldzame aandoening bestaande uit een triade van aanhoudend of terugkerend orofaciaal oedeem, terugkerende aangezichtsverlamming en gespleten tong.

Wanneer het zich presenteert in een triade die aangezichtszenuwverlamming, lipzwelling en gespleten of gegroefde tong omvat, wordt het Melkersson-Rosenthal-syndroom genoemd, terwijl monosymptomatische of oligosymptomatische vormen granulomateuze cheilitis worden genoemd.

Het Melkersson-Rosenthal-syndroom (MRS) is een zeldzame granulomateuze aandoening die wordt gekenmerkt door de triade van terugkerende aangezichtsverlamming, orofaciale zwelling en gespleten tong.

Het Melkersson-Rosenthal-syndroom is een zeldzame neuro-mucocutane aandoening die wordt gekenmerkt door de klassieke triade van gezwollen gezicht, terugkerende aangezichtszenuwverlamming en gespleten tong.

Melkersson-Rosenthal-syndroom: literatuuroverzicht en casusrapport van een 10 jaar durende verkeerde diagnose. Het Melkersson-Rosenthal-syndroom wordt klassiek beschreven als een triade van orofaciale zwelling, aangezichtsverlamming en gespleten tong.

Het Melkersson-Rosenthal-syndroom: een retrospectieve studie van biopten. Het Melkersson-Rosenthal-syndroom (MRS) is een zeldzaam neuro-mucocutaan syndroom gekenmerkt door de triade van terugkerend niet-puttend orofaciaal oedeem, gespleten dorsale tong (lingua plicata) en verlamming van de onderste motorneuronen van het aangezicht.

Melkersson-Rosenthal-syndroom in het perioculaire gebied: een literatuuroverzicht en casusrapport. Een triade van aangezichtsverlamming, gezwollen gezicht en gegroefde tong kenmerkt het Melkersson-Rosenthal-syndroom, een zeldzame, niet-caseërende granulomateuze aandoening van onbekende oorzaak.

Melkersson-Rosenthal-syndroom: rapport van drie gevallen. Het Melkersson-Rosenthal-syndroom is een zeldzame aandoening bestaande uit de triade van aanhoudend of terugkerend orofaciaal oedeem, terugkerende aangezichtsverlamming en gespleten tong.

Het Melkersson-Rosenthal-syndroom wordt gekenmerkt door een triade van terugkerende orofaciale zwelling, terugkerende aangezichtsverlamming en gespleten tong.

De patiënt vertoont een typische triade van symptomen voor het Melkersson-Rosenthal-syndroom: bilaterale aangezichtszenuwverlamming, lingua plicata en gezwollen gezicht.

RECENTE VINDINGEN Het Melkersson-Rosenthal-syndroom bestaat uit een triade van terugkerende zwelling van lip en/of gezicht, gespleten tong en intermitterende aangezichtsverlamming.

Het Melkersson-Rosenthal-syndroom is een zeldzame aandoening van onbekende oorzaak die wordt gekenmerkt door een triade van terugkerende orofaciale zwelling, terugkerende aangezichtsverlamming en gespleten tong.

Een triade van aangezichtsverlamming, orofaciaal oedeem en gegroefde tong vormt een zeldzame aandoening die bekend staat als het Melkersson-Rosenthal-syndroom (MRS).

Het Melkersson-Rosenthal-syndroom is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door een triade van aangezichtszenuwverlamming, orofaciaal oedeem en gespleten tong.

Het Melkersson-Rosenthal-syndroom (MRS) wordt gekenmerkt door de triade van terugkerende aangezichtsverlamming, lingua plicata en gezwollen gezicht.

Het Melkersson-Rosenthal-syndroom (MRS) is een zeldzame granulomateuze ontstekingsziekte die wordt gekenmerkt door de triade van orofaciaal oedeem, aangezichtszenuwverlamming en gegroefde tong.

Het Melkersson-Rosenthal-syndroom (MRS) is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door de triade van familiaire terugkerende perifere aangezichtsverlamming, gezwollen gezicht en lingua plicata.

Het Melkersson-Rosenthal-syndroom is een zeldzame aandoening van onzekere etiologie die wordt gekenmerkt door orofaciaal oedeem, aangezichtszenuwverlamming en lingua plicata.

Het Melkersson-Rosenthal-syndroom is een zeldzame aandoening, klassiek geassocieerd met een triade van zwelling van het gezicht en/of de lippen, gespleten tong en terugkerende aangezichtsverlamming.

Het Melkersson-Rosenthal-syndroom bestaat uit een triade van symptomen: terugkerend oedeem van de lippen, terugkerende aangezichtszenuwverlamming en lingua plicata.


Is galcanezumab effectief voor de behandeling van migraine?

Answer: Ja. Galcanezumab is een gehumaniseerde monoklonale antilichaam die bindt aan calcitonine-gen-gerelateerd peptide en wordt gebruikt voor migrainepreventie.

Belang: Galcanezumab (LY2951742), een monoklonale antilichaam tegen calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP), is een van een nieuwe klasse van geneesmiddelen voor migrainepreventie.

Conclusies en relevantie: Maandelijkse subcutane injecties van galcanezumab, zowel 120 mg als 300 mg, toonden werkzaamheid aan (herhaalde metingen analyse) voor de preventieve behandeling van migraine en ondersteunen verdere ontwikkeling in grotere fase 3-studies.

DOEL VAN DE REVIEW: Monoklonale antilichamen (mAbs) die de calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP)-route targeten, zijn ontwikkeld voor episodische en chronische migrainepreventie, hetzij door binding aan het CGRP-ligand (eptinezumab, fremanezumab, galcanezumab) of de CGRP-receptor (erenumab).

Achtergrond Veiligheidsbevindingen van een fase 2b-studie met galcanezumab, een gehumaniseerde monoklonale antilichaam tegen calcitonine-gen-gerelateerd peptide, voor preventie van migraine (NCT02163993) worden hier gerapporteerd.

Veiligheid van galcanezumab bij patiënten met episodische migraine: een gerandomiseerde placebogecontroleerde dosis-variërende fase 2b-studie.

Momenteel is er aanzienlijke opwinding over monoklonale antilichamen tegen calcitonine-gen-gerelateerd peptide (eptinezumab, galcanezumab, fremanezumab) en de calcitonine-gen-gerelateerde peptidereceptor (erenumab). Tot nu toe hebben deze monoklonale antilichamen veelbelovende werkzaamheid getoond in klinische onderzoeken, zonder grote veiligheidsproblemen. Als lopende langetermijnstudies aantonen dat hun werkzaamheid behouden blijft, kan dit een nieuw tijdperk inluiden voor effectieve antimigraine therapieën.

CGRP-receptorantagonisten zoals ubrogepant zijn effectief voor acute verlichting van migrainehoofdpijn, terwijl monoklonale antilichamen tegen CGRP (eptinezumab, fremanezumab en galcanezumab) of de CGRP-receptor (erenumab) effectief migraineaanvallen voorkomen.

Vier monoklonale antilichamen (mAbs) die de CGRP-route targeten, worden momenteel geëvalueerd voor de preventie van episodische en chronische migraine: eptinezumab (ALD403), fremanezumab (TEV-48125), galcanezumab (LY2951742) en erenumab (AMG334).

Introductie Galcanezumab is een gehumaniseerde monoklonale antilichaam die bindt aan calcitonine-gen-gerelateerd peptide, gebruikt voor migrainepreventie.

Werkzaamheid en veiligheid van galcanezumab voor de preventie van episodische migraine: resultaten van de EVOLVE-2 fase 3 gerandomiseerde gecontroleerde klinische studie.

Galcanezumab induceerde een robuuste, dosisafhankelijke en duurzame remming van de capsaïcine-geïnduceerde toename in DBF, wat de voortzetting van de klinische ontwikkeling van galcanezumab voor profylaxe bij migrainepatiënten ondersteunt.

De werkzaamheid en veiligheid van calcitonine-gen-gerelateerde peptide monoklonale antilichaam voor episodische migraine: een meta-analyse. Op basis van de resultaten van deze meta-analyse verminderden CGRP-monoklonale antilichamen significant het aantal maandelijkse migrainedagen en het gebruik van acute migraine-specifieke medicatie.

Belang Galcanezumab (LY2951742), een monoklonale antilichaam tegen calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP), is een van een nieuwe klasse van geneesmiddelen voor migrainepreventie.

ACHTERGROND Galcanezumab is een gehumaniseerde monoklonale antilichaam die selectief bindt aan het calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP) en heeft werkzaamheid aangetoond in het verminderen van migrainehoofdpijndagen (MHD) bij patiënten met episodische en chronische migraine.

ACHTERGROND Galcanezumab, een gehumaniseerde monoklonale antilichaam die selectief bindt aan het calcitonine-gen-gerelateerde peptide, heeft in eerdere fase 2 en fase 3 klinische studies (≤6 maanden behandeling) een vermindering van het aantal migrainehoofdpijndagen en verbeterde patiëntfunctioneren aangetoond.

CONCLUSIE Twaalf maanden behandeling met zelf toegediende injecties van galcanezumab was veilig en geassocieerd met een vermindering van het aantal maandelijkse migrainehoofdpijndagen.

Conclusies en relevantie Maandelijkse subcutane injecties van galcanezumab, zowel 120 mg als 300 mg, toonden werkzaamheid aan (herhaalde metingen analyse) voor de preventieve behandeling van migraine en ondersteunen verdere ontwikkeling in grotere fase 3-studies.

Beide galcanezumab-dosisgroepen toonden een grotere gemiddelde vermindering van het aantal maandelijkse MHD's in vergelijking met placebo (placebo -2,7, galcanezumab 120 mg -4,8, galcanezumab 240 mg -4,6) (
CONCLUSIES: Beide doses galcanezumab waren superieur aan placebo in het verminderen van het aantal maandelijkse MHD's.

Galcanezumab lijkt effectief, veilig en goed verdragen voor de preventieve behandeling van chronische migraine.
CLINICALTRIALSGOV IDENTIFICATIE: NCT02614261.
KLASSIFICATIE VAN BEWIJS: Deze interventiestudie levert Klasse I bewijs dat galcanezumab superieur is aan placebo in het verminderen van het aantal maandelijkse MHD's.

In september 2018 keurde de Amerikaanse FDA galcanezumab goed als een eenmaal per maand subcutane injectie voor de preventieve behandeling van migraine bij volwassenen.

Dit artikel vat de mijlpalen samen in de ontwikkeling van galcanezumab die hebben geleid tot de eerste goedkeuring voor de preventieve behandeling van migraine bij volwassenen.<br>


Kunnen mitochondriën door beide ouders worden geërfd bij mensen?

Answer: Ja. Een uitgebreide verkenning van mtDNA-segregatie in bepaalde families toont biparentale mtDNA-overdracht met een autosomaal dominant-achtige overervingswijze. Hoewel het centrale dogma van maternale overerving van mtDNA geldig blijft, zijn er enkele uitzonderlijke gevallen waarin vaderlijk mtDNA aan het nageslacht kan worden doorgegeven.

Biparentale overerving van mitochondriaal DNA bij mensen.

Hoewel er veel discussie is geweest over de vraag of vaderlijke mitochondriale DNA (mtDNA)-overdracht kan samengaan met maternale overdracht van mtDNA, wordt algemeen aangenomen dat mitochondriën en mtDNA uitsluitend maternale overerving kennen bij mensen. Hier identificeerden we drie niet-verwante meer-generatie families met een hoog niveau van mtDNA-heteroplasmie (variërend van 24 tot 76%) in totaal 17 individuen. Heteroplasmie van mtDNA werd onafhankelijk onderzocht door middel van diepgaande volledige mtDNA-sequencing analyse in ons onderzoekslaboratorium en in twee Clinical Laboratory Improvement Amendments en College of American Pathologists-geaccrediteerde laboratoria met behulp van meerdere benaderingen. Een uitgebreide verkenning van mtDNA-segregatie in deze families toont biparentale mtDNA-overdracht met een autosomaal dominant-achtige overervingswijze. Onze resultaten suggereren dat, hoewel het centrale dogma van maternale overerving van mtDNA geldig blijft, er enkele uitzonderlijke gevallen zijn waarin vaderlijk mtDNA aan het nageslacht kan worden doorgegeven.


Kan Diazepam gunstig zijn bij de behandeling van traumatisch hersenletsel?

Answer: Diazepambehandeling verbeterde het cognitief herstel en de mortaliteit bij hersenbeschadigde ratten.

Het huidige experiment onderzocht de effecten van diazepam, een positieve modulator van de GABA(A)-receptor, op overleving en cognitieve prestaties bij traumatisch hersenbeschadigde dieren. I


Noem de algoritmen voor het tellen van multi-mapping reads

Answer: RNA-Seq wordt momenteel routinematig gebruikt en levert nauwkeurige informatie over genexpressie. De methode kan echter de expressie van gedupliceerde genen niet nauwkeurig inschatten. Verschillende strategieën zijn eerder gebruikt (gedupliceerde genen verwijderen, de reads uniform verdelen of expressie schatten), maar ze geven allemaal bevooroordeelde resultaten. Mmquant is een tool voor het berekenen van genexpressie, inclusief gedupliceerde genen. Als een read op verschillende posities wordt gemapt, detecteert de tool dat de overeenkomstige genen gedupliceerd zijn; het voegt de genen samen en creëert een samengevoegd gen. Het tellen van ambigue reads is dan gebaseerd op de invoergen en de samengevoegde genen. Andere methoden zijn ontwikkeld die gewogen toewijzing van read counts gebruiken, maar deze methoden behandelen de verschillende typen multi-reads gelijkwaardig. Bijvoorbeeld, een hiërarchische aanpak is ontwikkeld voor de toewijzing van read counts die eerst ambiguïteiten tussen genen oplost, dan tussen isoformen, en tenslotte tussen allelen. Het model is geïmplementeerd in EMASE-software (Expectation-Maximization for Allele Specific Expression) om totale genexpressie, isoformgebruik en ASE te schatten op basis van deze hiërarchische toewijzing.

RNA-Seq wordt momenteel routinematig gebruikt en levert nauwkeurige informatie over genexpressie. De methode kan echter de expressie van gedupliceerde genen niet nauwkeurig inschatten. Verschillende strategieën zijn eerder gebruikt (gedupliceerde genen verwijderen, de reads uniform verdelen of expressie schatten), maar ze geven allemaal bevooroordeelde resultaten.RESULTATEN: We bieden hier een tool, genaamd mmquant, voor het berekenen van genexpressie, inclusief gedupliceerde genen. Als een read op verschillende posities wordt gemapt, detecteert de tool dat de overeenkomstige genen gedupliceerd zijn; het voegt de genen samen en creëert een samengevoegd gen. Het tellen van ambigue reads is dan gebaseerd op de invoergen en de samengevoegde genen.CONCLUSIE: mmquant is een directe vervanging van de veelgebruikte tools htseq-count en featureCounts die multi-mapping reads op een onbevooroordeelde manier verwerkt.

Allelspecifieke expressie (ASE) verwijst naar de differentiële abundantie van de allelkopieën van een transcript. RNA-sequencing (RNA-seq) kan kwantitatieve schattingen van ASE leveren voor genen met getranscribeerde polymorfismen. Wanneer short-read sequenties worden uitgelijnd op een diploïde transcriptome, bemoeilijken ambiguïteiten in read-mapping onze mogelijkheid om reads direct te tellen. Multi-mapping reads die even goed uitlijnen op meerdere genomische locaties, isoformen of allelen kunnen het merendeel (>85%) van de reads uitmaken. Het weggooien ervan kan leiden tot vertekeningen en aanzienlijk informatieverlies. Er zijn methoden ontwikkeld die gewogen toewijzing van read counts gebruiken, maar deze behandelen de verschillende typen multi-reads gelijkwaardig. Wij stellen een hiërarchische aanpak voor de toewijzing van read counts voor die eerst ambiguïteiten tussen genen oplost, dan tussen isoformen, en tenslotte tussen allelen. We hebben ons model geïmplementeerd in EMASE-software (Expectation-Maximization for Allele Specific Expression) om totale genexpressie, isoformgebruik en ASE te schatten op basis van deze hiërarchische toewijzing.

mmquant: hoe multi-mapping reads tellen? mmquant is een directe vervanging van de veelgebruikte tools htseq-count en featureCounts die multi-mapping reads op een onbevooroordeelde manier verwerkt.

CONCLUSIE
mmquant is een directe vervanging van de veelgebruikte tools htseq-count en featureCounts die multi-mapping reads op een onbevooroordeelde manier verwerkt.


In klinische onderzoeken heeft de H3 R antagonist CEP-26401 een positief effect op de cognitie, ja of nee?

Answer: De H3 R antagonist CEP-26401 had een effect op de cognitie.

CEP-26401 is een nieuw, oraal werkzaam, hersendoordringend, hoogaffiniteit histamine H3 receptor (H3R) antagonist, met potentiële therapeutische bruikbaarheid bij het verbeteren van de cognitie.

Deze resultaten tonen krachtige gedragsmatige effecten van CEP-26401 in knaagdiermodellen en suggereren dat deze nieuwe H₃R antagonist therapeutische bruikbaarheid kan hebben bij de behandeling van cognitieve en aandachtsstoornissen.

CEP-26401 (irdabisant), een krachtige en selectieve histamine H₃ receptor antagonist/inverse agonist met cognitieve verbeterende en waakzaamheidsbevorderende activiteiten.

Echter, hoewel een aantal klinische studies die de werkzaamheid van H3 receptor antagonisten voor diverse cognitieve stoornissen onderzoeken momenteel gaande zijn, is tot op heden geen klinisch proof of concept voor een H3 receptor antagonist gerapporteerd.

Verdere klinische studies zijn nodig om het potentieel van lage dosis CEP-26401 bij het verbeteren van de cognitie vast te stellen.<br>


Fecale transplantatie wordt gebruikt om infectie met welke bacterie te behandelen?

Answer: Fecale microbiota transplantatie wordt gebruikt om Clostridium difficile-infectie te behandelen

Fecale microbiota transplantatie is een zeer effectieve interventie voor patiënten die lijden aan terugkerende Clostridium difficile, een veelvoorkomende ziekenhuisinfectie

Mini-Fecale Microbiota Transplantatie voor de behandeling van Clostridium difficile proctitis na totale colectomie.

We wilden de asymptomatische dragerschap van Clostridium difficile na fecale microbiota transplantatie beoordelen

Hoge doorvoer DNA-sequentieanalyse onthult stabiele vestiging van darmmicrobiota na transplantatie van eerder ingevroren fecale bacteriën. Fecale microbiota transplantatie (FMT) wordt steeds vaker gebruikt als technologie voor de behandeling van terugkerende Clostridium difficile-infectie (CDI).

Fecale transplantatie, het infunderen van donorfeces in het intestinale kanaal van een ontvanger, wordt al decennia gebruikt om terugkerende Clostridium difficile-infectie te behandelen, en casusrapporten documenteren het succesvolle gebruik ervan bij de behandeling van constipatie, diarree en buikpijn.

Vergelijking van verschillende strategieën voor het verstrekken van fecale microbiota transplantatie om patiënten met terugkerende Clostridium difficile-infectie in twee Engelse ziekenhuizen te behandelen: een overzicht. Fecale microbiota transplantatie (FMT) is naar voren gekomen als een zeer doeltreffende behandeling voor moeilijke gevallen van refractaire en/of terugkerende Clostridium difficile-infectie (CDI).

Onlangs is fecale microbiota transplantatie (FMT) toegepast voor de behandeling van CDI.

Hoewel eerdere behandelingen verse fecale suspensies als bron van microbiota voor FMT gebruikten, hebben we recentelijk het succesvolle gebruik van gestandaardiseerde, gedeeltelijk gezuiverde en ingevroren fecale microbiota voor de behandeling van CDI gerapporteerd.

Volledige microbiota vestiging is niet essentieel voor herstel van terugkerende Clostridium difficile-infectie na fecale microbiota transplantatie.

Onze resultaten tonen aan dat ingevroren fecale microbiota van een gezonde donor effectief kunnen worden gebruikt om terugkerende CDI te behandelen, wat resulteert in herstel van de structuur van de darmmicrobiota en het opruimen van Clostridium difficile.

Hier presenteren we de casus van een kind met SBS en terugkerende, invaliderende D-lactaatacidose, die succesvol werd behandeld met fecale transplantatie.

Onlangs is fecale microbiota transplantatie (FMT) succesvol gebruikt om terugkerende C. difficile-infectie te behandelen.

Fecale microbiota transplantatie (FMT) heeft een ongeëvenaarde effectiviteit bij de behandeling van terugkerende Clostridium difficile-infectie, met bijna 90% succes.

Fecale microbiota transplantatie (FMT) heeft een succesvolle behandelmethode geboden voor sommige patiënten met terugkerende C. difficile-infectie, maar het mechanisme en de langetermijneffecten blijven onbekend.

Fecale microbiota transplantatie (FMT), een zeer effectieve behandeling voor terugkerende Clostridium difficile-infectie, is naar voren gekomen als een veelbelovende therapie voor intestinale MDR-bacteriële dekolonisatie.

DOELSTELLINGEN
Fecale microbiota transplantatie (FMT) wordt steeds vaker gebruikt voor de behandeling van terugkerende Clostridium difficile-infectie (R-CDI) die niet alleen met antibiotica kan worden genezen.

ACHTERGROND
Fecale microbiota transplantatie (FMT) herstelt een divers bacterieel profiel in het gastro-intestinale kanaal en kan patiënten met Clostridium difficile-infectie (CDI) effectief behandelen.

Bacteriële gemeenschappen van proefpersonen behandeld voor terugkerende Clostridium difficile-infectie (rCDI) door fecale microbiota transplantatie (FMT), met gebruik van heterologe donorstoelmonsters of autologe stoelmonsters, werden gekarakteriseerd door Illumina next-generation sequencing.

Fecale microbiota transplantatie is een overtuigende behandeling voor terugkerende Clostridium difficile-infecties, met potentiële toepassingen tegen andere ziekten die geassocieerd zijn met veranderingen in de darmmicrobiota.

Fecale microbiota transplantatie (FMT) biedt aanzienlijke hoop als therapie voor terugkerende Clostridium difficile-infectie, maar goed ontworpen, gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken en langetermijnvolgregisters zijn nog steeds nodig.

Fecale microbiota transplantatie (FMT) is een effectieve behandeling voor terugkerende Clostridium difficile-infectie (CDI) en wordt beschouwd als een behandeling voor andere gastro-intestinale (GI) aandoeningen.

ACHTERGROND Fecale microbiota transplantatie van een gezonde donor naar een individu met Clostridium difficile-infectie (CDI) kan symptomen verhelpen.

Fecale microbiota transplantatie is relatief eenvoudig uit te voeren, goed verdragen, veilig en effectief bij terugkerende Clostridium difficile-infectie met ulceratieve pancolitis, als alternatief bij falen van antibioticatherapie.

Het gebruik van fecale microbiota transplantatie bij terugkerende Clostridium difficile-infectie en gelijktijdige inflammatoire darmziekte blijft onduidelijk.

Fecale transplantatie via colonoscopie (of klysma, indien colonoscopie niet beschikbaar is) is kosteneffectief voor de behandeling van terugkerende CDI in Canada.


Is pimavanserin effectief voor psychose bij de ziekte van Parkinson?

Answer: Ja. Pimavanserin is effectief voor de behandeling van psychose bij de ziekte van Parkinson. Het is een zeer selectieve serotonine 5-HT2A receptor inverse agonist/antagonist.

Twee gevallen van de ziekte van Parkinson met een ongebruikelijke wanen van misidentificatie, intermetamorfose, worden gepresenteerd, samen met hun verbetering met pimavanserin, een nieuw atypisch antipsychoticum.

REDEN: Pimavanserin, een selectieve serotonine 2A receptor inverse agonist, is een veelbelovende kandidaat voor de behandeling van psychose bij de ziekte van Parkinson.

DOEL: Ons doel was om de werkzaamheid en verdraagbaarheid van pimavanserin, een zeer selectieve serotonine 5-HT2A receptor inverse agonist/antagonist die is geïndiceerd voor de behandeling van hallucinaties en wanen geassocieerd met psychose bij de ziekte van Parkinson (PDP), te beschrijven aan de hand van de maatstaven aantal nodig om te behandelen (NNT) en aantal nodig om te schaden (NNH).

Pimavanserin: nieuwe farmacotherapie voor psychose bij de ziekte van Parkinson.

INLEIDING: Pimavanserin is het eerste door de FDA goedgekeurde atypische antipsychoticum dat is geïndiceerd voor de behandeling van hallucinaties en wanen geassocieerd met psychose bij de ziekte van Parkinson (PDP).

Een cruciale fase III klinische studie toonde significante verbetering van PDP-symptomen bij patiënten die pimavanserin kregen vergeleken met patiënten die placebo kregen.

Het werkingsmechanisme van pimavanserin kan bijdragen aan zijn unieke psychofarmacologische eigenschappen bij de verbeterde behandeling van PDP, en mogelijk psychose bij andere ziekten zoals schizofrenie en dementiegerelateerde psychose.

Pimavanserin (Nuplazid™) voor de behandeling van psychose bij de ziekte van Parkinson: een literatuuroverzicht. Opties voor de behandeling van psychose bij de ziekte van Parkinson zijn beperkt.

Pimavanserin voor de behandeling van psychose bij de ziekte van Parkinson. Pimavanserin is een antipsychoticum met een uniek werkingsmechanisme (5-HT2A receptor inverse agonist) en geen meetbare dopaminerge activiteit; het is aangetoond effectief, goed verdragen en veilig voor de behandeling van PDP.

Een retrospectieve studie van het gebruik van pimavanserin in een bewegingsstoornissenkliniek. Pimavanserin, een 5-HT2A inverse agonist, werd commercieel vrijgegeven in de Verenigde Staten in april 2016 voor de behandeling van psychose bij de ziekte van Parkinson.

Receptor inverse agonist pimavanserin werd recentelijk goedgekeurd door de Amerikaanse FDA voor de behandeling van PDP en kan een meer gerichte therapie blijken te zijn zonder de nadelen van atypische antipsychotica.

Evidence-Based Review van farmacotherapie gebruikt voor psychose bij de ziekte van Parkinson. Ondanks gebrek aan strengheid in studiedesigns suggereren gepubliceerde gegevens tot nu toe dat clozapine en pimavanserin als voorkeursmiddelen voor de behandeling van PD-psychose moeten worden beschouwd.

Pimavanserin: een nieuwe therapeutische optie voor psychose bij de ziekte van Parkinson. Hoewel pimavanserin een veilige, effectieve en goed verdragen therapeutische optie lijkt te zijn voor PDP, zijn aanvullende klinische onderzoeken en open-label verlengingsstudies nodig om de langetermijnveiligheid en werkzaamheid van deze veelbelovende therapie te bepalen.

Doel: Pimavanserin is de eerste door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) goedgekeurde behandeling voor psychose bij de ziekte van Parkinson (PDP).

Pimavanserin: een nieuw geneesmiddel goedgekeurd voor de behandeling van psychose bij de ziekte van Parkinson.

CONCLUSIES Pimavanserin is de enige door de FDA goedgekeurde behandeling voor de hallucinaties en wanen die worden gezien bij patiënten met psychose van de ziekte van Parkinson.

DOEL Om de beoordeling door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) samen te vatten van de veiligheid en effectiviteit van pimavanserin, een atypisch antipsychoticum, voor de behandeling van hallucinaties en wanen geassocieerd met psychose bij de ziekte van Parkinson.

RESULTATEN Pimavanserin 34 mg/dag was effectief in de behandeling van hallucinaties en wanen geassocieerd met de ziekte van Parkinson.

ACHTERGROND Pimavanserin is een selectieve 5-HT2A receptor inverse agonist en antagonist goedgekeurd in de VS voor de behandeling van hallucinaties en wanen geassocieerd met psychose bij de ziekte van Parkinson.

INTERPRETATIE Pimavanserin kan voordelig zijn voor patiënten met psychose bij de ziekte van Parkinson voor wie weinig andere behandelingsopties bestaan.

Pimavanserin (ACP-103) is een selectieve inverse agonist van de 5-hydroxytryptamine 2A (5-HT2A) receptor bedoeld voor de behandeling van patiënten met psychose bij de ziekte van Parkinson (PDP).

INTERPRETATIE Pimavanserin toonde werkzaamheid bij patiënten met psychose bij de ziekte van Alzheimer op de primaire eindpunt (week 6) met een acceptabel verdraagbaarheidsprofiel en zonder negatieve invloed op de cognitie.

[Pimavanserin: een nieuwe behandeling voor psychose bij de ziekte van Parkinson].

Pimavanserin, een serotonine(2A) receptor inverse agonist, voor de behandeling van psychose bij de ziekte van Parkinson.

Pimavanserin, een selectieve 5-HT2A inverse agonist/antagonist, werd goedgekeurd in de VS voor de behandeling van hallucinaties en wanen geassocieerd met psychose bij de ziekte van Parkinson (PDP).

Pimavanserin: een nieuw antipsychoticum voor psychose bij de ziekte van Parkinson.

Als dit wordt toegekend, geloven wij dat het bewijs van de werkzaamheid, veiligheid en verdraagbaarheid van Pimavanserin dit medicijn als eerste keuze voor de behandeling van psychose bij de ziekte van Parkinson zal positioneren.

De ontwikkeling van pimavanserin als antipsychoticum opende een nieuwe therapeutische weg in de behandeling van PDP evenals het richten op psychose bij andere aandoeningen zoals de ziekte van Alzheimer.

DOEL Om de farmacologie, farmacokinetiek, werkzaamheid, veiligheid en plaats in therapie van pimavanserin voor de behandeling van hallucinaties en wanen bij psychose van de ziekte van Parkinson (PDP) te beoordelen.

<b>DOEL</b>: Om de beoordeling door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) samen te vatten van de veiligheid en effectiviteit van pimavanserin, een atypisch antipsychoticum, voor de behandeling van hallucinaties en wanen geassocieerd met psychose bij de ziekte van Parkinson.

Gegevens waren beschikbaar van 616 patiënten met de ziekte van Parkinson met hallucinaties en wanen die ten minste 1 dosis pimavanserin kregen, met een totale blootstelling van 825 patiëntjaren in de populatie met psychose bij de ziekte van Parkinson.
RESULTATEN: Pimavanserin 34 mg/dag was effectief in de behandeling van hallucinaties en wanen geassocieerd met de ziekte van Parkinson.

Pimavanserin verslechterde de motorische functie niet, een bijwerking die vaak wordt waargenomen bij andere antipsychotica, waarschijnlijk vanwege het ontbreken van significante dopaminebinding.
CONCLUSIES: Pimavanserin is de enige door de FDA goedgekeurde behandeling voor de hallucinaties en wanen die worden gezien bij patiënten met psychose van de ziekte van Parkinson.

Pimavanserin (Nuplazid™) is een selectieve en krachtige serotonine 2A (5-HT2A) receptor inverse agonist en antagonist ontwikkeld door ACADIA Pharmaceuticals die in de VS is goedgekeurd als behandeling voor patiënten met hallucinaties en wanen geassocieerd met psychose bij de ziekte van Parkinson.

Dit artikel vat de mijlpalen samen in de ontwikkeling van pimavanserin die hebben geleid tot deze eerste goedkeuring voor de behandeling van hallucinaties en wanen bij patiënten met psychose bij de ziekte van Parkinson.

In een fase 2-studie met pimavanserin bij psychose bij de ziekte van Alzheimer verbeterde pimavanserin significant (p=0,045) de psychose in week 6 vergeleken met placebo op de NPI-NH Psychosis Score (PS).


Wanneer kreeg delafloxacine zijn eerste goedkeuring in de VS voor acute bacteriële huid- en huidstructuurinfecties?

Answer: Delafloxacine kreeg in 2017 goedkeuring in de VS voor de behandeling van acute bacteriële huid- en huidstructuurinfecties.

Het geneesmiddel wordt onderzocht of overwogen als behandeling voor verschillende bacteriële infecties en kreeg in juni 2017 goedkeuring in de VS voor de behandeling van acute bacteriële huid- en huidstructuurinfecties.


Erenumab, gebruikt voor de behandeling van migrainehoofdpijn, bindt zich aan welk eiwit?

Answer: Erenumab bindt zich aan de CGRP-receptor om migrainehoofdpijn te behandelen

Monoklonale antilichamen (mAbs) die gericht zijn op het calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP) signaal worden onderzocht als profylactische behandelingen voor migraine. Erenumab (AMG 334) is het eerste krachtige, selectieve en competitieve humane mAb-antagonist van de CGRP-receptor.

Monoklonale antilichamen (mAbs) die gericht zijn op de calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP) route zijn ontwikkeld voor preventie van episodische en chronische migraine, hetzij door binding aan het CGRP-ligand (eptinezumab, fremanezumab, galcanezumab) of de CGRP-receptor (erenumab).

monoklonale antilichamen tegen calcitonine-gen-gerelateerd peptide (eptinezumab, galcanezumab, fremanezumab) en de calcitonine-gen-gerelateerde peptidereceptor (erenumab). Tot nu toe hebben deze monoklonale antilichamen veelbelovende werkzaamheid getoond in klinische onderzoeken, zonder grote veiligheidsproblemen. Als lopende langetermijnstudies aantonen dat hun werkzaamheid kan worden gehandhaafd, kan dit een nieuw tijdperk inluiden voor effectieve antimigraine therapieën.

ACHTERGROND
Migrainepreventie met erenumab en migraine-inductie door calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP) vertonen beide aanzienlijke individuele variatie.

Achtergrond We evalueerden het effect van erenumab, een volledig humaan monoklonaal antilichaam dat de canonieke calcitonine-gen-gerelateerde peptidereceptor remt, op migraine-gerelateerde invaliditeit, impact en gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven bij patiënten met episodische migraine.

Erenumab is een nieuw CGRP-receptor antilichaam met preventieve werkzaamheid bij migraine.

Resultaten - De Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) keurde erenumab, een monoklonaal antilichaam tegen de CGRP-receptor, goed voor preventie van migraine op 17 mei 2018.

Erenumab, een humaan monoklonaal antilichaam dat de calcitonine-gen-gerelateerde peptidereceptor remt, wordt geëvalueerd voor migrainepreventie.

ACHTERGROND
We testten erenumab, een volledig humaan monoklonaal antilichaam dat de calcitonine-gen-gerelateerde peptidereceptor remt, voor de preventie van episodische migraine.

Bovendien ontving erenumab, een calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP) receptor monoklonaal antilichaam, in mei 2018 goedkeuring van de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) voor de preventie van migraine.

CGRP-receptorantagonisten zoals ubrogepant zijn effectief voor acute verlichting van migrainehoofdpijn, terwijl monoklonale antilichamen tegen CGRP (eptinezumab, fremanezumab en galcanezumab) of de CGRP-receptor (erenumab) effectief migraineaanvallen voorkomen.

Amgen en Novartis ontwikkelen erenumab (AIMOVIG™, erenumab-aooe) - een volledig humaan monoklonaal antilichaam calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP) receptorantagonist - voor de preventie van migraine.

DOELSTELLING De langetermijnveiligheid en werkzaamheid van anti-calcitonine-gen-gerelateerde peptidereceptor erenumab te beoordelen bij patiënten met episodische migraine (EM).


Wat zijn de CADD-scores?

Answer: Combined Annotation-Dependent Depletion (CADD) is een veelgebruikte maat voor de schadelijkheid van varianten die effectief causale varianten kan prioriteren in genetische analyses, met name hoog penetrante bijdragers aan ernstige Mendeliaanse aandoeningen. CADD is een integratieve annotatie opgebouwd uit meer dan 60 genomische kenmerken, en kan menselijke enkelvoudige nucleotidevarianten en korte inserties en deleties scoren overal in de referentie-assemblage.

Combined Annotation-Dependent Depletion (CADD) is een veelgebruikte maat voor de schadelijkheid van varianten die effectief causale varianten kan prioriteren in genetische analyses, met name hoog penetrante bijdragers aan ernstige Mendeliaanse aandoeningen. CADD is een integratieve annotatie opgebouwd uit meer dan 60 genomische kenmerken, en kan menselijke enkelvoudige nucleotidevarianten en korte inserties en deleties scoren overal in de referentie-assemblage. CADD gebruikt een machine learning-model dat is getraind op een binaire onderscheiding tussen gesimuleerde de novo-varianten en varianten die zijn ontstaan en gefixeerd in menselijke populaties sinds de splitsing tussen mensen en chimpansees; de eerstgenoemden zijn vrij van selectiedruk en kunnen dus zowel neutrale als schadelijke allelen bevatten, terwijl de laatstgenoemden overwegend neutraal zijn (of hooguit zwak schadelijk) doordat ze miljoenen jaren van zuiverende selectie hebben doorstaan.

CADD: het voorspellen van de schadelijkheid van varianten door het hele menselijke genoom. Combined Annotation-Dependent Depletion (CADD) is een veelgebruikte maat voor de schadelijkheid van varianten die effectief causale varianten kan prioriteren in genetische analyses, met name hoog penetrante bijdragers aan ernstige Mendeliaanse aandoeningen.

De recent ontwikkelde combined annotation-dependent depletion (CADD) methode genereert voorspellende scores voor enkelvoudige nucleotidevarianten (SNV's) in alle gebieden van het genoom, inclusief niet-coderende regio's.

Met behulp van de ClinVar benchmark was CADD het beste hulpmiddel voor het detecteren van pathogene varianten die voornamelijk in eiwit-coderende genregio's voorkomen.

Over het geheel genomen vonden we dat CADD-scores pathogeenheid voorspellen (Spearman's ρ = 0,595, P < 0,001).


Wat is een prolactinoom en waar in het lichaam zouden ze worden gevonden?

Answer: Prolactinomen zijn de meest voorkomende functionele tumoren van de hypofyse.

Prolactinomen zijn hypofysetumoren met een zeer lage prevalentie in de kindertijd en adolescentie vergeleken met de volwassenheid

Prolactinomen zijn de meest frequente functionerende hypofyse-adenomen,

Prolactinomen zijn het meest voorkomende secretorische hypofyse-adenoom.

Prolactinoom is het meest voorkomende type primaire hypofysetumoren.


Welke integrinegenen worden geactiveerd door het immuunsysteem bij inflammatoire darmziekte?

Answer: ITGA4, ITGB8, ITGAL en ICAM1. In alle vier de gevallen verhoogt het allel dat de expressie verhoogt ook het risico op de ziekte.

Genetische associatiestudies hebben 215 risicoloci voor inflammatoire darmziekte geïdentificeerd, waarmee fundamentele aspecten van de moleculaire biologie ervan aan het licht zijn gebracht. We voerden een genome-wide associatiestudie uit bij 25.305 individuen en voerden een meta-analyse uit met gepubliceerde samenvattende statistieken, wat resulteerde in een totale steekproefomvang van 59.957 proefpersonen. We identificeerden 25 nieuwe susceptibiliteitsloci, waarvan er 3 integrinegenen bevatten die eiwitten coderen in pathways die zijn geïdentificeerd als belangrijke therapeutische doelwitten bij inflammatoire darmziekte. De geassocieerde varianten correleren met expressieveranderingen als reactie op immuunstimulus bij twee van deze genen (ITGA4 en ITGB8) en bij eerder geïmpliceerde loci (ITGAL en ICAM1). In alle vier de gevallen verhoogt het expressieverhogende allel ook het risico op de ziekte. We identificeerden ook waarschijnlijk causale missense-varianten in een gen dat betrokken is bij primaire immuundeficiëntie, PLCG2, en een negatieve regulator van ontsteking, SLAMF8. Onze resultaten tonen aan dat nieuwe associaties bij veelvoorkomende varianten blijven leiden tot de identificatie van genen die relevant zijn voor therapeutische doelwitidentificatie en prioritering.


Wat is de database van somatische mutaties in normale cellen?

Answer: DSMNC is een database van somatische mutaties in normale cellen (http://dsmnc.big.ac.cn/) en biedt een uitgebreide catalogus van somatische SNV's in enkele cellen van verschillende normale weefsels. In de huidige versie verzamelde de database ongeveer 0,8 miljoen SNV's die zich ophopen in ongeveer 600 enkele normale cellen (579 menselijke cellen en 39 muizencellen). De database-interface ondersteunt de gebruiksvriendelijke mogelijkheid om de SNV's en hun annotatie-informatie te bekijken en te doorzoeken.

Gelukkig maakt de recente ontwikkeling van single-cell genomics biotechnologieën het mogelijk om de somatische mutaties, vooral single nucleotide variaties (SNV's), die voorkomen in normale cellen te screenen en te verzamelen. Hier hebben we DSMNC opgericht: een database van somatische mutaties in normale cellen (http://dsmnc.big.ac.cn/), die de meest uitgebreide catalogus biedt van somatische SNV's in enkele cellen van verschillende normale weefsels. In de huidige versie verzamelde de database ongeveer 0,8 miljoen SNV's die zich ophopen in ongeveer 600 enkele normale cellen (579 menselijke cellen en 39 muizencellen). De database-interface ondersteunt de gebruiksvriendelijke mogelijkheid om de SNV's en hun annotatie-informatie te bekijken en te doorzoeken. DSMNC, dat dient als een tijdige en waardevolle verzameling van somatische mutaties in individuele normale cellen, heeft het mogelijk gemaakt om de belasting en signaturen van somatische mutaties in verschillende typen heterogene normale cellen te analyseren. Daarom zal DSMNC ons begrip van de kenmerken van somatische mutaties in normale cellen aanzienlijk verbeteren.

DSMNC: een database van somatische mutaties in normale cellen. Talrijke niet-geërfde somatische mutaties, verschillend van die van germ-lijn oorsprong, komen voor in somatische cellen tijdens DNA-replicatie per celdeling.