Verhoogt radiotherapie voor baarmoederhalskanker het risico op dikkedarmkanker?

Answer: Ja, er is epidemiologisch bewijs dat suggereert dat radiotherapie voor baarmoederhalskanker het risico op dikkedarmkanker verhoogt.

Na 8 jaar was de hazard ratio voor het ontwikkelen van dikkedarmkanker 2,00 (95% BI 1,43-2,80) voor vrouwen met bestraling versus degenen zonder bestraling.

Na 35 jaar follow-up was het absolute risico op het ontwikkelen van dikkedarmkanker 6,5% voor degenen die bestraling kregen versus 2,5% voor degenen zonder, en 3,7 versus 0,8% voor het rectum. Het risico op dikkedarm- en rectumkanker over 20 jaar follow-up na bestraling bleef hetzelfde over drie periodes (1973-1980, 1981-1990 en 1991-2000). Door bestraling geïnduceerde tweede kankers van de dikke darm en het rectum kunnen 8 jaar na bestraling voor baarmoederhalskanker optreden.

De gegevens suggereerden dat hoge dosis bekkenbestraling geassocieerd was met een toename van kankers van de blaas, nieren, rectum, eierstokken, baarmoederlichaam en non-Hodgkinlymfoom, maar blijkbaar niet met leukemie, de ziekte van Hodgkin, borstkanker of dikkedarmkanker.

Patiënten met baarmoederhalskanker die werden behandeld met radiotherapie, maar niet degenen die geen radiotherapie kregen, hadden een verhoogd risico op alle tweede kankers en kankers op zwaar bestraalde locaties (dikke darm, rectum/anus, urineblaas, eierstok en geslachtsorganen) meer dan 40 jaar follow-up vergeleken met vrouwen uit de algemene bevolking.


Lijst van menselijke antilichaam isotypen.

Answer:
IgA
IgE
IgG
IgM
IgD

productie van menselijke antilichaam isotypen inclusief immunoglobuline M (IgM), IgG1, IgG2, IgG3 en IgG4

Menselijke immunoglobuline D (IgD) komt het meest voor als een membraan-gebonden antilichaam op het oppervlak van rijpe B-cellen (mIgD).

antilichaam isotypen [immunoglobuline (Ig)A, IgE, IgG en IgM]

Hybrideoma's gegenereerd door elektrofusie produceerden IgG (48%), IgM (34%) en IgA (18%) antilichaam isotypen

De onderzochte antilichamen [IgA, IgM, totaal IgG (alle subklassen samen gemeten)]


Wat is CRAO in de context van het oog?

Answer: centrale retinale arterie-occlusie (CRAO) is een oftalmologische noodsituatie, het retinale equivalent van een beroerte.

Centrale retinale arterie-occlusie (CRAO) is een zeldzame maar blindmakende aandoening.

Centrale retinale arterie-occlusie (CRAO) veroorzaakt ischemische beroerte van het oog.

Daarnaast werden metingen verricht bij zes patiënten met rhegmatogene netvliesloslating (RRD) en drie patiënten met centrale retinale arterie-occlusie (CRAO) ter vergelijking.

crisis. In het oog is centrale retinale arterie-occlusie (CRAO) een zeldzame complicatie bij SCD, met slechts 1 eerder rapport van bilaterale, gelijktijdige

Centrale retinale arterie-occlusie (CRAO) wordt beschouwd als een acute beroerte van het oog die leidt tot ernstig gezichtsverlies.

blindmakende oculaire manifestaties omvatten centrale retinale arterie-occlusie (CRAO), centrale retinale veneuze occlusie (CRVO), ernstige vaso-occlusieve retinopathie en betrokkenheid van de oogzenuw. Antiphos

Acute ischemie van de retinale arterie, inclusief vasculaire tijdelijke monoculaire gezichtsverlies (TMVL) en tak (BRAO) en centrale retinale arteriële occlusies (CRAO), zijn oculaire en systemische noodsituaties die onmiddellijke diagnose en behandeling vereisen. Gids

Gezichtsverlies na buikligging tijdens een operatie wordt meestal toegeschreven aan directe druk op het oog, maar kan ook worden veroorzaakt door centrale retinale arterie-occlusie (CRAO) zonder druk op het oog. C

cruciale informatie die nodig is bij de behandeling van centrale retinale arterie-occlusie (CRAO) is de tijdsduur dat het netvlies kan overleven daarna. Een

Centrale retinale arterie-occlusie (CRAO) is een oftalmologische noodsituatie.

Centrale retinale arterie-occlusie (CRAO) is een verwoestende oculaire noodsituatie die wordt gekenmerkt door acuut pijnloos gezichtsverlies in het ipsilaterale oog.

Centrale retinale arterie-occlusie (CRAO) is een oftalmische noodsituatie en het oculaire equivalent van een cerebrale beroerte.

ACHTERGROND: Centrale retinale arterie-occlusie (CRAO) is een oftalmologische noodsituatie, het retinale equivalent

MENING: Centrale retinale arterie-occlusie (CRAO) is een oculaire noodsituatie en is het oculaire equivalent

ACHTERGROND EN DOEL: Centrale retinale arterie-occlusie (CRAO) is een plotseling, vaak onomkeerbaar, monoculair gezichtsverlies, analoog aan een

Centrale retinale arterie-obstructie (CRAO) is een verwoestende complicatie na retrobulbaire anesthesie, een procedure die voorheen routinematig werd aanbevolen om het oog te immobiliseren en ongemak tijdens laserchirurgie te verminderen.

Centrale retinale arterie-occlusie (CRAO) is een zeldzame complicatie van ICAD, secundair aan ofwel hemodynamische compromittering, met oculaire hypoperfusie en omgekeerde stroom binnen de arteria ophthalmica, of aan trombo-embolische gebeurtenissen, in zeldzamere gevallen.

Centrale retinale arterie-occlusie (CRAO) is een zeldzame oogaandoening, maar een die doorgaans ernstig en onomkeerbaar gezichtsverlies veroorzaakt in het aangedane oog.

Centrale retinale arterie-occlusie (CRAO) is een medische noodsituatie die, indien niet behandeld, kan leiden tot onomkeerbaar gezichtsverlies.

ACHTERGROND: Centrale retinale arterie-occlusie (CRAO) is een oculaire noodsituatie en de meeste gevallen presenteren zich met pijnloos plotseling aanhoudend gezichtsverlies variërend van tellen van vingers tot percepti

Centrale retinale arterie-occlusie (CRAO) is een neuro-oftalmologische noodsituatie.


Wordt gist fbp1 beïnvloed door glucose-tekort stress?

Answer: De chromatineconfiguratie wordt veranderd in een toegankelijke staat binnen 290 bp stroomafwaarts van de startplaats van metabolische-stress-geïnduceerde lncRNA's (mlonRNA's) in de promotor van het fission gist fbp1-gen, waarvan de transcriptie massaal wordt geïnduceerd bij glucose-tekort. We onderzochten de mechanismen waarmee chromatine wordt gereconstitueerd.

Histon-chaperonne Asf1 is vereist voor de vestiging van repressief chromatine in het Schizosaccharomyces pombe fbp1-gen repressie

Chromatine wordt gereconstitueerd in het fission gist Schizosaccharomyces pombe fbp1-gen, dat sterk wordt geïnduceerd bij glucose-tekort maar strak wordt gerepresenteerd onder glucose-rijke omstandigheden.

Het Schizosaccharomyces pombe fbp1-gen, dat fructose-1,6-bisfosfatase codeert, wordt transcriptioneel gerepresenteerd door glucose via de activatie van de cAMP-afhankelijke proteïnekinase A (PKA) en transcriptioneel geactiveerd door glucose-tekort via de activatie van een mitogeen-geactiveerde proteïnekinase (MAPK).

In fission gist triggert glucose-tekort lncRNA-transcriptie over promotorregio's van stress-responsieve genen, inclusief fbp1 (fructose-1,6-bisfosfatase1).

Kationstress en glucose-tekort veroorzaakten selectief veranderingen in chromatinestructuur rond CRE-achtige sequenties in respectievelijk cta3(+) en fbp1(+) promotoren, in correlatie met transcriptionele activatie.

Hier tonen we aan dat de chromatineconfiguratie wordt veranderd in een toegankelijke staat binnen 290 bp stroomafwaarts van de startplaats van metabolische-stress-geïnduceerde lncRNA's (mlonRNA's) in de promotor van het fission gist fbp1-gen, waarvan de transcriptie massaal wordt geïnduceerd bij glucose-tekort. Chr

Fission gist, glucose-tekort triggert lncRNA-transcriptie over promotorregio's van stress-responsieve genen, inclusief fbp1 (fructose-1,6-bisfosfatase1). Bij

Antisense-transcripten van het fission gist fbp1-locus (fbp1-as) worden tot expressie gebracht onder glucose-rijke omstandigheden en zijn anticorrelatief met de transcriptie van metabolische stress-geïnduceerde lncRNA (mlonRNA) en mRNA op de sense-streng tijdens glucose-tekort. Hier,

Bovendien worden fbp1-as en antisense RNA op andere stress-responsieve loci snel afgebroken via het cotranslationele nonsense-gemedieerde afbraak (NMD) pad.

Deze resultaten suggereren dat NMD de snelle verdwijning van antisense RNA's als reactie op cellulaire stress kan versterken.

Antisense RNA is naar voren gekomen als een cruciale regulator van eiwitcoderende genen op de tegenovergestelde streng in de categorie lange niet-coderende RNA's (lncRNA), maar er is weinig bekend over hun dynamiek en afbraakproces in de context van een stressrespons.

Toxische groei. Het stress-geactiveerde proteïnekinase (SAPK) pad en zijn effectors, Sty1 MAPK en transcriptiefactor Atf1, spelen een cruciale rol in de adaptatie van fission gist om te groeien op alternatieve niet-fermenteerbare koolstofbronnen door de expressie van het fbp1+ gen te induceren, dat codeert voor het gluconeogene enzym fructose-1,6-bis


Waar staat csDMARD voor?

Answer: csDMARDS zijn conventionele synthetische ziekte-modificerende antireumatische geneesmiddelen.

Om te bepalen of intensieve combinaties van conventionele synthetische ziekte-modificerende antireumatische geneesmiddelen (csDMARDS) vergelijkbare klinische voordelen goedkoper bereiken dan dure biologische middelen zoals tumor necrose factor remmers (TNFi) bij patiënten met actieve reumatoïde artritis (RA) die niet hebben gereageerd op methotrexaat en een ander DMARD.


Wat wordt veroorzaakt door SCUBE2 verlies van functie?

Answer: Scube2 (-/-) veroorzaakte defecte endochondrale botvorming en verminderde Ihh-gemedieerde chondrocyt differentiatie en proliferatie evenals osteoblast differentiatie van -/- beenmerg mesenchymale stromale celculturen.

Disruptie van Scube2 belemmert endochondrale botvorming.

In deze studie toonden we eerst aan dat vergeleken met SCUBE1 of SCUBE3, SCUBE2 de krachtigste modulator is van IHH-signaaltransductie in vitro. Bovendien toonden studies met winst- en verlies van functie aan dat SCUBE2 een osteogene functie uitoefende door de Ihh-gestimuleerde osteoblast differentiatie in muis mesenchymale voorlopercellen te versterken. In overeenstemming met deze in vitro studies en de prominente rollen van Ihh in het coördineren van skeletvorming, veroorzaakte genetische verwijdering van Scube2 (-/-) defecte endochondrale botvorming en verminderde Ihh-gemedieerde chondrocyt differentiatie en proliferatie evenals osteoblast differentiatie van -/- beenmerg mesenchymale stromale celculturen. Onze gegevens tonen aan dat Scube2 een sleutelregulerende rol speelt in Ihh-afhankelijke endochondrale botvorming.


Is Semagacestat effectief voor de ziekte van Alzheimer?

Answer: Nee. In een placebogecontroleerde klinische studie verbeterde semagacestat de cognitieve status niet, en patiënten die de hogere dosis kregen, vertoonden een significante verslechtering van het functionele vermogen. De studie werd stopgezet vanwege onverwachte verergering van cognitieve tekorten en bijwerkingen.

Echter, een grote fase 3-studie met semagacestat, een potentiële non-transition state analog (non-TSA) GSI, bij patiënten met de ziekte van Alzheimer (AD) werd beëindigd vanwege onverwachte verergering van cognitieve tekorten en bijwerkingen.

ACHTERGROND: In een recent rapport werd 76 weken behandeling met een gamma-secretase remmer (semagacestat) geassocieerd met slechtere cognitieve uitkomsten bij de ziekte van Alzheimer (AD).

CONCLUSIE: Bij deelnemers met milde tot matige AD werd behandeling met hoge dosis semagacestat geassocieerd met ernstigere en snellere verslechtering van neuropsychiatrische symptomen in een patroon dat lijkt op een geagiteerde depressie.

INLEIDING: De negatieve effectiviteitsstudie waarin de γ-secretase remmer semagacestat werd onderzocht bij milde tot matige ziekte van Alzheimer (AD) omvatte een aantal biomarkers van de ziekte evenals veiligheidsuitkomsten.

Een klinische studie met de breed-spectrum γ-secretase remmer semagacestat heeft echter aangetoond dat globale remming van alle γ-secretases ernstige toxiciteit veroorzaakt.

RESULTATEN: Behandeling met semagacestat werd geassocieerd met een toename van vermoedelijke Notch-gerelateerde bijwerkingen (gastro-intestinaal, infecties en huidkanker gerelateerd). Andere relevante veiligheidsbevindingen geassocieerd met semagacestat behandeling omvatten cognitieve en functionele verslechtering, huidgerelateerde TEAEs, nier- en leververanderingen, verlenging van het QT-interval en gewichtsverlies.

CONCLUSIES: In vergelijking met placebo verbeterde semagacestat de cognitieve status niet, en patiënten die de hogere dosis kregen, vertoonden een significante verslechtering van het functionele vermogen.

RESULTATEN: De studie werd voortijdig beëindigd op basis van een aanbeveling van de data- en veiligheidsmonitoringscommissie.

De ADAS-cog scores verslechterden in alle drie de groepen (gemiddelde verandering, 6,4 punten in de placebogroep, 7,5 punten in de groep die 100 mg van het studiemedicijn kreeg, en 7,8 punten in de groep die 140 mg kreeg; P=0,15 en P=0,07 respectievelijk voor de vergelijking met placebo). De ADCS-ADL scores verslechterden ook in alle groepen (gemiddelde verandering bij week 76, -9,0 punten in de placebogroep, -10,5 punten in de 100-mg groep, en -12,6 punten in de 140-mg groep; P=0,14 en P<0,001 respectievelijk voor de vergelijking met placebo). Patiënten behandeld met semagacestat verloren meer gewicht en hadden meer huidkankers en infecties, stopzettingen van behandeling vanwege bijwerkingen, en ernstige bijwerkingen (P<0,001 voor alle vergelijkingen met placebo).

De recente mislukking van semagacestat in twee grote fase III-studies werpt vragen op over de waarde van γ-secretase remmers bij de behandeling van de ziekte van Alzheimer.

Recent bekendgemaakte fase III-resultaten van semagacestat toonden aan dat patiënten met de ziekte van Alzheimer (AD) die dit medicijn kregen, significant verslechterde cognitieve functies vertoonden vergeleken met degenen die placebo kregen. Aangezien

resultaten uit fase III-studies aantoonden dat semagacestat er niet in slaagde de ziekteprogressie te vertragen, en het geassocieerd was met verslechtering van klinische metingen van cognitie en het vermogen om dagelijkse activiteiten uit te voeren. Bovendien werd sem

grote fase III klinische studies met semagacestat bij patiënten met milde tot matige AD werden voortijdig onderbroken vanwege de observatie van een nadelig cognitief en functioneel effect van het medicijn. Deze nadelige effecten

ACHTERGROND: In een recent rapport werd 76 weken behandeling met een gamma-secretase remmer (semagacestat) geassocieerd met slechtere cognitieve uitkomsten bij de ziekte van Alzheimer.

Echter, de voorlopige twijfelachtige cognitieve resultaten verkregen met bapineuzumab evenals de nadelige cognitieve effecten waargenomen met semagacestat, een krachtige γ-secretase remmer, roepen de mogelijkheid op dat het richten op Aβ klinisch niet effectief kan zijn bij AD.


Noem enzymen die histonmodificaties verwijderen.

Answer:
Histon deacetylasen
Lysine-specifieke demethylasen

Lysine-specifieke demethylasen (LSD) verwijderen gemethyleerde histon H3 lysine 4 (H3K4) en H3 lysine 9 (H3K9)

Een familie van enzymen, namelijk histon deacetylasen (HDAC's), verwijdert deze PTM's.

Histon deacetylasen (HDAC's), een specifieke epigenetische groep enzymen, verwijderen dynamisch en reversibel acetylgroepen van histonstaarten die uit het nucleosoom steken.


Ongeveer hoeveel basenparen bevat het menselijke mitochondriale genoom of mtDNA?

Answer: Het mitochondriale genoom, mtDNA, bestaat uit 16.569 basenparen.

De 16.569 basenparen van het mitochondriale DNA

ACHTERGROND: Somatische mutaties van mitochondriaal DNA (mtDNA) worden steeds vaker herkend in veel menselijke kankers, maar het automatisch sequencen van 16,5 kb DNA vormt een zware taak.

Het menselijke mitochondriale genoom bestaat uit een multicopy, circulair dubbelstrengs DNA-molecuul van 16.569 basenparen.

Naast het nucleaire genoom van 3 miljard basenparen bevat elke menselijke cel duizenden kopieën van een klein, 16,5 kb circulair molecuul dubbelstrengs DNA: mitochondriën hebben hun eigen DNA (mtDNA) dat doorgaans slechts 1% van de totale cellulaire nucleïnezuurinhoud uitmaakt.

In tegenstelling hiermee bevatten menselijke cellen honderden tot duizenden kopieën van een ca. 16 kB mtDNA-genoom dat dicht verpakt is met 13 eiwitcoderende genen samen met rRNA- en tRNA-genen die nodig zijn voor hun expressie.

Menselijke mitochondriën bevatten een essentieel, hoog aantal kopieën, 16.569 basenparen tellend, circulair DNA-genoom dat 13 genproducten codeert die vereist zijn voor elektronentransport en oxidatieve fosforylering.

Het kleine (16.569 basenparen) menselijke mitochondriale genoom speelt een belangrijke rol in de celstofwisseling en homeostase.

Mammaliaans mitochondriaal DNA (mtDNA) is een circulair dubbelstrengs DNA-genoom van ongeveer 16,5 kilobasenparen (kb) dat 13 katalytische eiwitten van het ATP-producerende oxidatieve fosforyleringssysteem (OXPHOS) codeert, evenals de rRNA's en tRNA's die nodig zijn voor de translatie van de mtDNA-transcripten.

Mitochondriaal DNA (mtDNA) is een circulair, dubbelstrengs DNA van 16.569 basenparen dat 37 genen bevat: 13 eiwitten van de mitochondriale ademhalingsketen, twee ribosomale RNA's (rRNA's; 12S en 16S) en 22 transfer RNA's (tRNA's).

Het mitochondriale genoom van mensen en de meeste gewervelde dieren is ongeveer 16,5 kbp, dubbelstrengs, circulair, met weinig niet-coderende basen.

Bij mensen is mitochondriaal DNA (mtDNA) een 16.569 bp dubbelstrengs circulair molecuul, dat 37 genen codeert en uitsluitend van de moeder wordt overgeërfd.

Ze worden maternally geërfd en bevatten bij mensen een circulair genoom van 16.569 basenparen (mtDNA) dat 37 genen codeert die nodig zijn voor oxidatieve fosforylering.

Mitochondriale DNA-mutaties variëren van enkele basenpaarveranderingen in het 16,5 kilobasenpaar-genoom tot grote deleties en herschikkingen.

Voor een uitgebreide mutatiescan van het gehele 16.569 bp menselijke mitochondriale genoom ontwikkelden we een set van 67 primerparen die overlappende PCR-fragmenten definiëren en goed geschikt zijn voor heteroduplexanalyse.

Menselijk mitochondriaal DNA, het 25e chromosoom, is een 16.569 basenparen lang circulair molecuul dat diverse genen codeert voor het translatieapparaat van het mitochondrion, evenals 13 structurele eiwitten die allemaal subeenheden zijn van de ademhalingsketen (RC).


Bevatten nematoden een CTCF-gen?

Answer: Onze bevindingen tonen aan dat CTCF en mogelijk chromatine-isolatie aanwezig zijn in basale nematoden. We suggereren dat het isolator-eiwit CTCF secundair verloren is gegaan in afgeleide nematoden zoals C. elegans.

Onze bevindingen tonen aan dat CTCF en mogelijk chromatine-isolatie aanwezig zijn in basale nematoden. We suggereren dat het isolator-eiwit CTCF secundair verloren is gegaan in afgeleide nematoden zoals C. elegans.

Het meest sterk verrijkte motief (LM1) komt overeen met het X-box motief dat bekend is van gist en nematoden.

RESULTATEN: Terwijl orthologen voor andere isolator-eiwitten afwezig waren in alle 35 geanalyseerde nematodensoorten, vinden we orthologen van CTCF in een subset van nematoden. A

van CTCF uit verschillende nematoden gaat gepaard met een verlies van twee van zijn interactors, de polycomb repressieve complex subeenheid SuZ12 en de multifunctionele transcriptiefactor TYY1. In tegenstelling tot eerdere st

CONCLUSIE: Onze bevindingen tonen aan dat CTCF en mogelijk chromatine-isolatie aanwezig zijn in basale nematoden. We

suggereren dat het isolator-eiwit CTCF secundair verloren is gegaan in afgeleide nematoden zoals C. elegans. We

e tonen aan dat drie ZF-eiwitten van drie basale nematoden clusteren met bekende CTCF-eiwitten, terwijl geen enkel zinkvingereiwit van C. elegans en andere afgeleide nematoden dit doet.CO

Om het patroon van CTCF-voorkomen in nematoden te onderzoeken, voerden we fylogenetische analyse uit met de ZF-eiwitsets van volledig gesequencede nematoden.

stellen een wissel in de regulatie van genexpressie voor tijdens de evolutie van nematoden, van het gebruikelijke type bij gewervelden en insecten met verafgelegen werkende regulatoire elementen en chromatine-isolatie naar een tot nu toe slecht gekarakteriseerde modus aanwezig in meer afgeleide nematoden. H

We hebben daarom in nematoden gezocht naar orthologen van eiwitten die betrokken zijn bij chromatine-isolatie.R

Het unieke secundaire verlies van CTCF uit verschillende nematoden gaat gepaard met een verlies van twee van zijn interactors, de polycomb repressieve complex subeenheid SuZ12 en de multifunctionele transcriptiefactor TYY1.


Is tocilizumab een csDMARD?

Answer: Nee, tocilizumab is een biologische DMARD (bDMARD).

De taskforce stemde in met 5 overkoepelende principes en 12 aanbevelingen met betrekking tot het gebruik van conventionele synthetische (cs) DMARDs (methotrexaat (MTX), leflunomide, sulfasalazine); glucocorticoïden (GC's); biologische (b) DMARDs (tumornecrosefactorremmers (adalimumab, certolizumab pegol, etanercept, golimumab, infliximab), abatacept, rituximab, tocilizumab, sarilumab en biosimilaire (bs) DMARDs) en gerichte synthetische (ts) DMARDs (de Januskinaseremmers (JAK) tofacitinib, baricitinib, filgotinib, upadacitinib).


Wat wordt veroorzaakt door heterozygote lamin B1- en lamin B2-varianten?

Answer: Heterozygote lamin B1- en lamin B2-varianten veroorzaken primaire microcefalie en definiëren een nieuwe laminopathie.

Heterozygote lamin B1- en lamin B2-varianten veroorzaken primaire microcefalie en definiëren een nieuwe laminopathie.

Fenotypen die voortkomen uit varianten in LMNB1 en LMNB2 zijn veel minder duidelijk gedefinieerd. METHODEN: We onderzochten exoom- en genoomsequencing van de Deciphering Developmental Disorders Study en het 100.000 Genomes Project om nieuwe microcefaliegenen te identificeren. RESULTATEN: Uitgaande van een cohort patiënten met extreme microcefalie werden 13 individuen met heterozygote varianten in de twee menselijke B-type laminen geïdentificeerd. Terugkerende varianten werden in negen gevallen vastgesteld als de novo en bleken invloed te hebben op sterk geconserveerde residuen binnen het lamin ɑ-helicale rod-domein, wat waarschijnlijk interacties verstoort die nodig zijn voor de hogere-orde assemblage van lamin filamenten. CONCLUSIE: We identificeren dominante pathogene varianten in LMNB1 en LMNB2 als een genetische oorzaak van primaire microcefalie, waarbij een belangrijk structureel onderdeel van de nucleaire envelop betrokken is bij de etiologie en een nieuwe vorm van laminopathie wordt gedefinieerd. Het onderscheidende karakter van dit lamin B-geassocieerde fenotype benadrukt de opvallend verschillende ontwikkelingsvereisten voor lamin paralogen en suggereert een nieuw mechanisme voor primaire microcefalie dat nader onderzoek verdient.

identificeren dominante pathogene varianten in LMNB1 en LMNB2 als een genetische oorzaak van primaire microcefalie, waarbij een belangrijk structureel onderdeel van de nucleaire envelop betrokken is bij de etiologie en een nieuwe vorm van laminopathie wordt gedefinieerd. De

De novo varianten in LMNB1 veroorzaken uitgesproken syndromale microcefalie en verstoring van de integriteit van de nucleaire envelop.


Wat is het risico op secundaire kanker na protonentherapie?

Answer: Protonentherapie wordt geassocieerd met een lager risico op secundaire kanker in vergelijking met andere bestralingstherapieën. Het maakt uitstekende dosislokalisatie mogelijk door een hoge dosis toe te dienen aan de tumor terwijl schade aan omliggende normale weefsels wordt geminimaliseerd. Daarom wordt het vaker gebruikt bij kinderen.

Bij pediatrische patiënten die PBT hadden ondergaan, was het LAR van PBT significant lager dan het LAR van IMXT geschat door in silico modellering.

Protonentherapie (PBT) is een potentiële nieuwe alternatieve behandeling voor fotonbestraling die het risico op late toxiciteit en secundaire kanker kan verminderen, vooral bij pediatrische tumoren.

Er traden geen kwaadaardige secundaire tumoren op binnen het bestraalde gebied. De cumulatieve percentages na 10 en 20 jaar voor alle secundaire tumoren, kwaadaardige secundaire tumoren en kwaadaardige niet-hematologische secundaire tumoren waren respectievelijk 8% en 16%, 5% en 13%, en 3% en 11%. Onze gegevens geven aan dat PBT het potentieel heeft om het risico op late mortaliteit en secundaire maligniteit te verminderen.

Echter, behandelingsgerelateerde toxiciteiten zijn ook opgetreden, vooral na radiotherapie, waarbij secundaire kanker, verminderde functie van bestraalde organen en vertraagde groei belangrijke problemen zijn. Protonentherapie (PBT) is een deeltjesbestraling met uitstekende dosislokalisatie die behandeling van lever- en longkanker mogelijk maakt door een hoge dosis toe te dienen aan de tumor terwijl schade aan omliggende normale weefsels wordt geminimaliseerd.

Opmerkelijk is dat protonentherapie zeer nuttig is voor pediatrische kanker; aangezien de bestraling van normale weefsels bij kinderen zo veel mogelijk moet worden verminderd vanwege de effecten van bestraling op groei, intellectuele ontwikkeling, endocriene orgaanfunctie en ontwikkeling van secundaire kanker.

Na protonentherapie (laag-LET straling) kan het risico op inductie van secundaire kanker, relatief ten opzichte van fotonen, worden verminderd met een factor 3, vanwege de vermindering van de integrale dosis (gemiddeld genomen).

Echter, na therapie met zware-ionenstralen moet het risico ook met een factor 3 worden verminderd, net als bij protonentherapie, vanwege de uitstekende fysieke selectiviteit van de bestraling.

Protonentherapie (PT) biedt verbeterde bescherming van normaal weefsel, waardoor het risico op behandelingsgerelateerde late gevolgen en inductie van secundaire kanker mogelijk wordt verminderd.

INLEIDING: De bezorgdheid over inductie van secundaire kanker en complicaties in normaal weefsel heeft geleid tot een vaker gebruik van protonen in radiotherapie (RT) bij kinderen.

Echter, activatie, neutronproductie en het daarmee samenhangende risico op secundaire kanker bij protonenbestraling moeten belangrijke overwegingen zijn die geëvalueerd worden.

RESULTATEN: In alle geëvalueerde organen was de gemiddelde dosis bij PBT 20-80% van die bij CRT.

Het risico op secundaire kanker bij PBT was 24-83% van dat bij CRT voor vijf organen, maar 121% van dat bij CRT voor de alvleesklier.

Beoordelingen van het risico op secundaire kanker toonden aan dat PBT het risico op secundaire kanker in de meeste organen vermindert, terwijl IMRT geassocieerd is met een hoger risico dan CRT.

Een recente studie suggereerde een vermindering van secundaire kanker en andere late toxiciteiten na protonentherapie (PBT) vanwege dosimetrische voordelen.

De incidentie van secundaire maligniteiten na protonentherapie is laag maar niet verwaarloosbaar, daarom moet dit worden meegenomen bij het plannen van een behandeling aangezien secundaire tumoren zich kunnen presenteren met een zeer agressief gedrag.

Wij tonen aan dat in vergelijking met fotonentherapie, protonentherapie het risico op secundaire maligniteiten aanzienlijk vermindert en bij equivalente doseringsregimes betere tumorcontrole en een verminderd primair recidiefresultaat bereikt, vooral binnen een hypo-gefractioneerd regime.

Doel: Proton radiotherapie (PRT) wordt mogelijk geassocieerd met een lager risico op secundaire maligniteiten vanwege een verminderde integrale dosis aan omliggende organen met risico (OARs).

Het totale levenslange risico op een tweede kanker uitsluitend door stray-straling was 1,5% voor de passief verstrooide behandeling versus 0,8% voor de gescande protonenbundelbehandeling.

Over het algemeen blijft het risico op het ontwikkelen van een tweede maligniteit in organen buiten het bestralingsveld bij PBS veel lager in vergelijking met PPT, zelfs als aperturen worden toegepast.

CONCLUSIES: PBS PT wordt geassocieerd met een significante vermindering van het risico op secundaire kanker bij borstkankerpatiënten vergeleken met fotonentherapie.

Berekeningen van doses aan organen buiten het bestralingsveld na behandeling van een hersentumor toonden aan dat proton PBS-therapie van hersentumoren geassocieerd is met een laag risico op stralingsgeïnduceerde kanker.

CONCLUSIES: Bij het overwegen van blootstelling aan primaire en secundaire straling kan protonentherapie het risico op een secundaire maligne neoplasie (SMN) bij prostaatpatiënten verminderen in vergelijking met hedendaagse IMRT.

CONCLUSIE: De bevindingen van deze studie geven aan dat de risico’s op stralingsgeïnduceerde secundaire kankers na radioschirurgie van levermetastasen mogelijk worden verminderd als IMPT wordt gebruikt in plaats van fotonbundel-gebaseerde SBRT.

Klinische gegevens ondersteunen steeds meer de lagere incidentie van secundaire maligniteiten na PRT vergeleken met historische fotongegevens, hoewel langere follow-up in protonbehandelde cohorten wordt afgewacht.

Echter, protonbehandeling kan resulteren in een lagere kankerincidentie dan fotonbehandeling.


Noem de essentiële aminozuren.

Answer:
Leucine
Isoleucine
Valine
Tryptofaan
Cysteïne
Methionine
Lysine
Fenylalanine

Leucine, isoleucine en valine zijn essentiële aminozuren

hoog aandeel essentiële aminozuren (tryptofaan en cysteïne)

Essentiële aminozuren methionine en lysine kunnen in aanzienlijk lagere hoeveelheden worden aangetroffen.

essentiële aminozuren, de calcium-ketozuren van valine, leucine, isoleucine en fenylalanine, en het calcium-hydroxyzuur van methionine,


Waartegen behandelt Retapamulin?

Answer: Retapamulin is een klein molecuul dat covalent bindt en de bacterie Staphylococcus aureus (MRSA) remt.

In de huidige studie onderzochten we de relatie tussen pleuromutilines, waaronder valnemuline, tiamuline en retapamuline, en 13 andere antibiotica die verschillende werkingsmechanismen vertegenwoordigen, tegen methicilline-gevoelige en -resistente S. aureus.

Klinische en bacteriologische werkzaamheid van tweemaal daags topische retapamuline zalf 1% bij de behandeling van impetigo en andere ongecompliceerde oppervlakkige huidinfecties.

Het bepalen van de klinische en bacteriologische werkzaamheid van retapamuline zalf 1% bij de behandeling van patiënten met cutane bacteriële infecties veroorzaakt door methicilline-resistente S. aureus (MRSA) en andere bacteriën.

Fusidinezuur, mupirocine en retapamuline bestrijken methicilline-gevoelige S. aureus en streptokokkeninfecties.

De behandeling omvat topische antibiotica zoals mupirocine, retapamuline en fusidinezuur.

Topische retapamuline zalf 1% versus orale linezolid bij de behandeling van secundair geïnfecteerde traumatische letsels en impetigo door methicilline-resistente Staphylococcus aureus.

Het evalueren van de klinische en bacteriologische werkzaamheid van topische retapamuline zalf 1% versus orale linezolid bij de behandeling van patiënten met secundair geïnfecteerde traumatische letsels (SITL's; exclusief abcessen) of impetigo door methicilline-resistente Staphylococcus aureus (MRSA).

Retapamuline is een semisynthetische pleuromutilinederivaat dat wordt ontwikkeld als een topisch antibioticum voor de behandeling van bacteriële huidinfecties.

DOELSTELLINGEN: Retapamuline is het eerste middel uit de pleuromutilineklasse dat is geformuleerd als een topisch antibacterieel middel voor de behandeling van huidinfecties.

Retapamuline lijkt een broodnodige antimicrobiële optie te zijn voor de behandeling van de AD-populatie vanwege hun veelvoorkomende dragerschap van bacteriële pathogenen en frequentie van infectieuze complicaties.

Retapamuline behoort tot een nieuw ontwikkelde klasse antibiotica voor de behandeling van ongecompliceerde huidinfecties.

Retapamuline: wat is de rol van dit topische antimicrobiële middel bij de behandeling van bacteriële infecties bij atopische dermatitis?

In vitro is retapamuline zeer krachtig tegen S. aureus en heeft het een lagere neiging tot het ontwikkelen van resistentie dan mupirocine.

(Tweemaal daagse) dosering van retapamuline is zeer effectief tegen impetigo veroorzaakt door methicilline-gevoelige S. aureus en Streptococcus pyogenes en kan een belangrijke rol spelen in het beperken van de ontwikkeling van resistentie tegen systemische middelen.

In 2007 werd retapamuline het eerste middel voor menselijk gebruik dat werd goedgekeurd in de pleuromutilineklasse van antibacteriële middelen in de Verenigde Staten (VS), en is het het eerste topische antibacteriële middel dat in meer dan 20 jaar is geïndiceerd voor de behandeling van impetigo.

Retapamuline: een antibacterieel middel met een nieuw werkingsmechanisme in een tijdperk van opkomende resistentie tegen Staphylococcus aureus.

Retapamuline 1% zalf is een unieke topische antibioticumformulering die een geschikte optie kan zijn voor de behandeling van klinisch geïnfecteerde

De behandeling van een USA300 MRSA-huidinfectie met retapamuline zalf resulteerde in een tot 85-voudige vermindering van de bacteriële belasting en een 53% afname van infectie-geïnduceerde ontsteking. Daarentegen

Fusidinezuur en mupirocine behandeling gedurende 3 dagen verminderden de bacteriële belasting met respectievelijk 2,5, 2,9 en 2,0 log(10) CFU, en behandeling gedurende 6 dagen met respectievelijk 5,0, 4,2 en 5,1 log(10) CFU, vergeleken met niet-behandelde controles (P < 0,001). Systemische behandeling met line

Topische retapamuline (Altabax, Altargo) is het eerste pleuromutiline-antibacteriële middel dat is goedgekeurd voor de behandeling van ongecompliceerde oppervlakkige huidinfecties veroorzaakt door Staphylococcus aureus (exclusief methicilline-resistente S. aureus [MRSA]) en Streptococcus pyogenes bij patiënten van 9 maanden en ouder. In de

Retapamuline, het eerste pleuromutiline-antimicrobiële middel dat is goedgekeurd voor de topische behandeling van huidinfecties bij mensen, werd getest tegen 987 klinische isolaten die 30 soorten en/of resistentiegroepen vertegenwoordigden. MIC

INLEIDING: Retapamuline is een nieuw, topisch antibacterieel middel uit de pleuromutilineklasse in ontwikkeling voor de behandeling van secundair geïnfecteerde traumatische letsels

Retapamuline: een nieuw topisch antibioticum voor de behandeling van ongecompliceerde huidinfecties.

Bovendien was de klinische werkzaamheid en het veiligheidsprofiel van retapamuline vergelijkbaar met dat van veelgebruikte orale en topische antibiotica.

Als 1% zalf is retapamuline goedgekeurd in de Verenigde Staten voor de behandeling van impetigo en in Europa voor de kortdurende behandeling van impetigo en geïnfecteerde kleine scheurtjes, schaafwonden en gehechte wonden.

Retapamuline is het eerste middel uit de nieuwe pleuromutilineklasse van antibacteriële middelen dat commercieel beschikbaar is voor klinisch gebruik bij mensen.

In klinische werkzaamheidsonderzoeken met pediatrische en volwassen patiënten die retapamuline tweemaal daags gedurende vijf dagen kregen, was retapamuline zeer effectief bij de behandeling van impetigo, secundair geïnfecteerde traumatische letsels en secundair geïnfecteerde dermatitis.

In preklinische studies toonde retapamuline uitgesproken in vitro activiteit tegen stafylokokken-, streptokokken- en anaërobe Gram-positieve klinische isolaten die geassocieerd zijn met huid- en huidstructuurinfecties.

Retapamuline werkt als een krachtige remmer van bacteriële eiwitsynthese en heeft een uniek werkingsmechanisme.

Retapamuline is een nieuw topisch pleuromutiline-antibioticum voor de behandeling van huid- en huidstructuurinfecties, inclusief impetigo.

INLEIDING: Retapamuline, een topische pleuromutiline die selectief bacteriële eiwitsynthese remt, is goedgekeurd voor de behandeling van impetigo en secundair geïnfecteerde traumatische letsels bij volwassenen en bij kinderen ouder dan 9

Retapamuline is een nieuwer topisch middel uit de pleuromutilineklasse, goedgekeurd door de Food and Drug Administration voor de behandeling van impetigo bij kinderen en is recent beschikbaar gekomen op de Indiase markt.

Retapamuline: een semisynthetische pleuromutilineverbinding voor topische behandeling van huidinfecties bij volwassenen en kinderen.

Ontsteking. Retapamuline 1% zalf is een unieke topische antibioticumformulering die een geschikte optie kan zijn voor de behandeling van klinisch

In vitro activiteit tegen anaëroben van retapamuline, een nieuw topisch antibioticum voor de behandeling van huidinfecties.


Welke histonmarkering onderscheidt actieve van inactieve enhancers?

Answer: Histon H3K27ac onderscheidt actieve van geprepareerde enhancers en voorspelt de ontwikkelingsstatus. Daarentegen zijn elementen van de tweede klasse, 'geprepareerde enhancers', gekoppeld aan genen die inactief zijn in hESC's. Ze zijn betrokken bij het coördineren van vroege stappen in de embryogenese, zoals gastrulatie, mesodermvorming en neurulatie.

We tonen aan dat UTX, onafhankelijk van zijn demethylase-activiteit, de omzetting van inactieve enhancers in embryonale stamcellen naar een actieve (H3K4me1+/H3K27ac+) toestand faciliteert door de enzymatische functies van MLL4 en p300 te rekruteren en te koppelen.

Dit werk onthult een eerder niet-herkende samenwerking tussen chromatinemodulatoren die aan enhancers zijn gekoppeld, inclusief een unieke functie voor UTX, bij het vestigen van een "actief enhancerlandschap" en definieert een gedetailleerd mechanisme voor de gezamenlijke afzetting van H3K4me1 en H3K27ac.

Daarentegen worden elementen van de tweede klasse, die wij 'geprepareerde enhancers' noemen, gekenmerkt door de afwezigheid van H3K27ac, verrijking van histon H3 lysine 27 trimethylatie (H3K27me3), en zijn gekoppeld aan genen die inactief zijn in hESC's en in plaats daarvan betrokken zijn bij het coördineren van vroege stappen in de embryogenese, zoals gastrulatie, mesodermvorming en neurulatie.

We vinden dat histon H3K27ac actieve enhancers onderscheidt van inactieve/geprepareerde enhancer-elementen die alleen H3K4me1 bevatten.

Verder kunnen, net als H3K27ac, ook H3K9ac en H3K14ac actieve enhancers onderscheiden van inactieve. Een

observatie suggereert dat histonacetyltransferasen (HAT's) inactieve genen voorbereiden door H3K14ac voor stimuli-afhankelijke activatie. In

het niveau van bindingssignaal voor TAL1 of GATA1 hielp niet om TAL1-gebonden DNA-segmenten te onderscheiden als actieve versus inactieve enhancers, noch de dichtheid van regulatie-gerelateerde histonmodificaties. Een

Bovendien zijn onderdrukte regio's getrimethyleerd op lysines 9 en 27, wat suggereert dat deze histonmodificaties een markering vormen voor inactieve PcG- gecontroleerde regio's.

Individuele chromatinemarkeringen, zoals H3K27ac en H3K27me3, zijn geïdentificeerd om actieve van inactieve enhancers te onderscheiden. Hoe

de actieve modificatie H3K4m3 wordt gekenmerkt door een lagere nucleosoombezetting vóór het transcriptie-startpunt vergeleken met genen gemarkeerd door de inactieve modificatie H3K27m3, terwijl bivalente domeinen, genen geassocieerd met beide markeringen, precies in het midden liggen. Combinatoire patt


Waar staat DMARD voor?

Answer: DMARD staat voor disease-modifying antirheumatic drug (ziekte-modificerende antireumatische medicatie).

Kosteneffectiviteit van combinaties van ziekte-modificerende antireumatische medicijnen versus tumor necrose factor remmers bij actieve reumatoïde artritis: een pragmatische, gerandomiseerde, multicenterstudie.

Om te bepalen of intensieve combinaties van conventionele synthetische ziekte-modificerende antireumatische medicijnen (csDMARDs) vergelijkbare klinische voordelen goedkoper bereiken dan dure biologische middelen zoals tumor necrose factor remmers (TNFi) bij patiënten met actieve reumatoïde artritis (RA) die niet hebben gereageerd op methotrexaat en een ander DMARD.


Kunnen SMAD6-varianten craniosynostose veroorzaken?

Answer: Ja, SMAD6-varianten kunnen craniosynostose veroorzaken.

SMAD6-varianten bij craniosynostose: genotype- en fenotype-evaluatie.

Een verrijking van heterozygote missense- en truncerende SMAD6-varianten werd eerder gerapporteerd bij niet-syndromische sagittale en metopische synostose, en de interactie van SMAD6-varianten met een veelvoorkomend polymorfisme nabij BMP2 (rs1884302) werd voorgesteld als een bijdrage aan inconsistente penetrantie. Wij bepaalden de aanwezigheid van SMAD6-varianten in alle typen craniosynostose, evalueerden de impact van verschillende missense-varianten op de SMAD6-functie, en testten onafhankelijk of het rs1884302-genotype het fenotype significant beïnvloedt. METHODEN: We voerden resequencing uit van SMAD6 bij 795 niet-opgeloste patiënten met elk type craniosynostose en bepaalden het genotype van rs1884302 bij SMAD6-positieve individuen en familieleden. We onderzochten de remmende activiteit en stabiliteit van SMAD6 missense-varianten. RESULTATEN: We vonden 18 (2,3%) verschillende zeldzame schadelijke SMAD6-varianten, met de hoogste prevalentie bij metopische synostose (5,8%) en een 18,3-voudige verrijking van verlies-van-functie-varianten vergeleken met gnomAD-gegevens (P < 10^-7). Gecombineerd met acht aanvullende varianten werden ≥20/26 overgedragen van een niet-aangedane ouder, maar het rs1884302-genotype voorspelde het fenotype niet. CONCLUSIE: Pathogene SMAD6-varianten verhogen het risico op zowel niet-syndromische als syndromische vormen van craniosynostose aanzienlijk, vooral bij metopische synostose. Functionele analyse is belangrijk om missense-varianten te evalueren. Genotypering van rs1884302 is klinisch niet nuttig. Mechanismen die de opmerkelijke diversiteit aan fenotypes geassocieerd met SMAD6-varianten verklaren, blijven onduidelijk.


Wat wordt door Pexidartinib gericht?

Answer: Pexidartinib is een selectieve tyrosinekinaseremmer tegen CSF1R.

Het verduidelijken van het belang van de colony-stimulating factor (CSF1)/CSF1 receptor (CSF1R) route in de pathogenese van deze ziekte heeft aanzienlijke interesse gewekt in het richten op deze route als een nieuwe behandelingsbenadering voor TGCT. Pexidartinib, een selectieve tyrosinekinaseremmer tegen CSF1R, toonde een ziektecontrolepercentage van 83% (52% met partiële respons en 31% met stabiele ziekte) in een recente fase 1-studie bij patiënten met TGCT.

We tonen aan dat M-CSFR-remming met behulp van de CSF-1R kinase-remmer PLX3397 (pexidartinib) effectief het aantal TAM's, circulerende niet-klassieke monocyten, evenals de hoeveelheid neoangiogenese en ascites in mesothelioom muismodellen verminderde, maar de overleving niet verbeterde.

ODS: Dit was een door onderzoekers geïnitieerde fase I dosisverhogingsstudie van de MEK-remmer binimetinib gecombineerd met pexidartinib, een krachtige remmer van CSF1R, KIT en FLT3, bij patiënten met gevorderde of gemetastaseerde GIST die progressie vertoonden op imatinib. De

Pexidartinib, een orale remmer van tyrosinekinasen waaronder colony stimulating factor 1 receptor (CSF-1R), KIT en FLT3, is door de FDA goedgekeurd voor volwassenen met tenosynoviaal reuzenceltumor.

Pexidartinib is een CSF1R-antagonist die wordt voorgeschreven voor de behandeling van tenosynoviale reuzenceltumoren.

DOEL: Pexidartinib (PLX3397) is een colony-stimulating factor-1 receptor (CSF-1R) remmer die klinisch wordt geëvalueerd voor mogelijke behandeling van CNS-tumoren.

tumoren. Pexidartinib, een orale remmer van tyrosinekinasen waaronder colony stimulating factor 1 receptor (CSF-1R), KIT en FLT3, is door de FDA goedgekeurd voor volwassenen met tenosynoviale reuzenceltumor

Pexidartinib (TURALIO™) is een oraal toegediende kleine molecuul tyrosinekinaseremmer met selectieve activiteit tegen de colony-stimulating factor 1 (CSF1) receptor, KIT proto-oncogen receptor tyrosine kinase (KIT) en FMS-achtige tyrosine kinase 3 met een interne tandemduplicatie mutatie (FLT3-ITD). In augustus

Pexidartinib (PLX3397) is een kleine molecuul tyrosinekinase- en colony-stimulating factor-1 remmer met FDA breakthrough therapy status voor tenosynoviale reuzenceltumor, en wordt momenteel bestudeerd in verschillende andere tumortypes, waaronder borstkanker, non-Hodgkin lymfoom en glioblastoom. Hier, wij

Achtergrond Pexidartinib, een nieuw, oraal toegediend kleine molecuul tyrosinekinaseremmer, heeft een sterke selectiviteit tegen colony-stimulating factor 1 receptor. Dit

Doel: De veiligheid, aanbevolen fase II-dosis (RP2D) en werkzaamheid van pexidartinib, een colony stimulating factor receptor 1 (CSF-1R) remmer, in combinatie met wekelijkse paclitaxel bij patiënten met gevorderde solide tumoren evalueren

Penetratie van cerebrospinale vloeistof van de colony-stimulating factor-1 receptor (CSF-1R) remmer, pexidartinib.

Pexidartinib is een orale tyrosinekinaseremmer met selectieve remming van colony-stimulating factor 1 receptor en is de eerste systemische therapie die een significante verbetering in totale responspercentages toont vergeleken met placebo.

tor 1 (CSF1). Pexidartinib (Turalio™) is een selectieve CSF1R-remmer, die recent door de FDA is goedgekeurd voor de behan

delaanpak. Pexidartinib, een selectieve tyrosinekinaseremmer tegen CSF1R, toonde een ziektecontrolepercentage van 83% (52% met partiële respons en 31% met stabiele ziekte) in een recente fase 1-studie bij pati

Pexidartinib is een oraal bio-beschikbaar en krachtige remmer van CSF-1R, een van de meest klinisch gebruikte middelen.

Pexidartinib, een nieuwe kleine molecuul CSF-1R remmer in gebruik voor tenosynoviale reuzenceltumor: een systematische review van preklinische en klinische ontwikkeling.

We wilden pexidartinib, een CSF1 receptor remmer, evalueren bij patiënten met TGCT om hen een haalbare systemische behandelingsoptie te bieden, vooral in gevallen die niet geschikt zijn voor chirurgische verwijdering.

De CSF1 receptor remmer pexidartinib (PLX3397) vermindert het aantal weefselmacrofagen zonder de glucosehomeostase bij muizen te beïnvloeden.

Om de rol van deze cellen in de pathogenese van de ziekte te onderzoeken, hebben we microglia verwijderd uit R6/2 muizen, een snel progressief model van de ziekte van Huntington gekenmerkt door gedragsstoornissen, mutant huntingtine (mHTT) accumulatie en vroege dood, door middel van colony-stimulating factor 1 receptor remming (CSF1Ri) met pexidartinib (PLX3397) gedurende de duur van de ziekte.


Wat is de microgenderoom?

Answer: De seksueel dimorfe microbiota wordt de 'microgenderoom' genoemd.

Er ontstaat ook een concept van "microgenderoom" dat verband houdt met de potentiële rol van geslachtshormoonmodulatie van de darmmicrobiota.

De 'microgenderoom' biedt een paradigmawisseling die de rol van sekseverschillen in de interactie tussen gastheer en microbiota benadrukt, relevant voor auto-immuun- en neuro-immuunziekten.

De microgenderoom definieert de interactie tussen microbiota, geslachtshormonen en het immuunsysteem.

De seksueel dimorfe microbiota wordt de 'microgenderoom' genoemd.


Wat veroorzaakt het geel worden van de huid en ogen, ook bekend als geelzucht, bij patiënten met leverfalen?

Answer: Geelzucht verwijst naar de gele verkleuring van de huid en de sclera (het wit van de ogen) van pasgeboren baby's die het gevolg is van de ophoping van bilirubine in de huid en slijmvliezen.

Een enzym dat nodig is om bilirubine om te zetten in een meer oplosbare vorm die vervolgens uit het lichaam kan worden verwijderd. Afwezigheid of ernstige tekortkoming van dit enzym kan leiden tot ophoping van bilirubine in het lichaam, wat resulteert in gele huid en ogen (geelzucht).

Geelzucht verwijst naar de gele verkleuring van de huid en de sclera (het wit van de ogen) van pasgeboren baby's die het gevolg is van de ophoping van bilirubine in de huid en slijmvliezen.

Worden echter belemmerd door de relatief beperkte kennis over de impact van verschillende hoeveelheden extravasculair bilirubine op de spectrale reacties van de huid en op het ontstaan van geelzucht, het resulterende geel getinte huidverschijnsel.

Febriele geelzucht resulteert klinisch in een algemene gele verkleuring van de huid en slijmvliezen door een teveel aan plasma-bilirubine, vergezeld van koorts.

Geelzucht is een gelige pigmentatie van huid en slijmvliezen veroorzaakt door hyperbilirubinemie, die zelf verschillende oorzaken heeft.

Tekenen van geelzucht treden op wanneer het serum bilirubinegehalte hoger is dan 2,5 tot 3 mg/dL. In alle

Geelzucht is een klinische manifestatie van stoornissen in het onderliggende bilirubinemetabolisme, hepatocytaire disfunctie of galwegobstructie.

Prehepatische oorzaken van geelzucht omvatten hemolyse en hematoma-resorptie, die leiden tot verhoogde niveaus van ongeconjugeerd (indirect) bilirubine.

De meest voorkomende oorzaken van geelzucht waren door geneesmiddelen geïnduceerde hepatitis, voorkomend bij 11 patiënten (31 procent), en alcoholische leverziekte, voorkomend bij 5 (13 procent).

Geelzucht is een van de opvallende markers van leverfalen in ons lichaam, die een significante stijging van de concentratie van het endogene gele pigment bilirubine onthult.

Klinische tekenen van geelzucht treden op wanneer het serum bilirubinegehalte hoger is dan 2,5 tot 3 mg/dL.

Deze vernietiging heeft twee gevolgen: lekkende ALT- en AST-leverenzyms die toenemen tijdens het verloop van de ziekte en ophoping van bilirubine - een rood gepigmenteerde verbinding die vrijkomt uit dode rode bloedcellen - wat de gele verkleuring van ogen en huid veroorzaakt.


Is Tcf3 geassocieerd met het Wnt-pad?

Answer: Tcf3 is een component van de Wnt/β-catenine en Notch signaalroutes.

TCF3, een nieuwe positieve regulator van osteogenese, speelt een cruciale rol in miR-17 bij het moduleren van het diverse effect van canonieke Wnt-signaaltransductie in verschillende microomgevingen.

Bovendien was de rol van miR-17 te wijten aan zijn doeleiwitgen TCF3 (transcriptiefactor 3), een sleuteltranscriptiefactor van het canonieke Wnt-pad.

Bijgevolg herstelt Tcf3 knockdown in HCT-R cellen hun gevoeligheid voor de effecten van butyraat op Wnt-activiteit en klonale celgroei. Interessant is dat de effecten van overexpressie van Tcf3 verschillen tussen HCT-116 en HCT-R cellen.

In HCT-R cellen remt de overexpressie van Tcf3 echter de Wnt-activiteit, en de cellen kunnen nog steeds prolifereren vanwege de hogere expressieniveaus van celcyclusfactoren, met name diegenen die de overgang van G(1) naar S stimuleren.

TCF3 (ook bekend als TCF7L1) is een lid van de TCF/LEF transcriptiefactorfamilie die centraal staat in het reguleren van epidermale en embryonale stamcelidentiteit.

We vonden dat in tegenstelling tot ES-cellen, waar het Wnt-pad doelwitgenen onderdrukt, TCF3 de expressie bevordert van een subset van Wnt-responsieve genen in borstkankercellen terwijl het een andere distincte doelwitsubset onderdrukt. In de normale muismammaire klier wordt Tcf3 sterk tot expressie gebracht in terminale eindknoppen, structuren die de ontwikkeling van kanalen leiden.

Tcf3 is essentieel binnen het neurale ectoderm om het anterior karakter te behouden en dat de interactie met Hesx1 zorgt voor de onderdrukking van Wnt-doelwitten in de zich ontwikkelende voorhersenen.

We rapporteren hier dat een terminale component van het canonieke Wnt-pad in ES-cellen, de transcriptiefactor T-cell factor-3 (Tcf3), promoters door het hele genoom mede-bezet in associatie met de pluripotentie-regulatoren Oct4 en Nanog.

Onze resultaten suggereren dat het Wnt-pad, via Tcf3, ontwikkelingssignalen direct naar het kernregulerende circuit van ES-cellen brengt om de balans tussen pluripotentie en differentiatie te beïnvloeden.

Het Wnt-pad reguleert het constante niveau van beta-catenine, een transcriptie co-activator voor de Tcf3/Lef1 familie van DNA-bindende eiwitten.

Samen met bewijs dat een aanzienlijk deel van het Tcf-eiwit niet-nucleair is, suggereren deze bevindingen dat CK1epsilon Wnt-signaaltransductie in vivo kan moduleren door zowel de beta-catenine-Tcf3 als de GBP-dsh interfaces te reguleren.

RA verhoogt de expressie van liganden en receptoren van het niet-canonieke Wnt-pad (Wnt 5a, 7a, Fzd2 en Fzd6), downstream signalering, en Tcf3-expressie.

Het niet-canonieke Wnt-signaalpad kan via acties van Tcf3 het canonieke pad tegenwerken.

Zowel Tcf3-depletie als activatie van het Wnt-pad veroorzaken verhoogde expressie van Oct4, Nanog en andere pluripotentiefactoren en produceren ES-cellen die resistent zijn tegen differentiatie.

Hier tonen we aan dat injectie van een hesx1 morpholino in een 'gesensibiliseerde' zygotische headless (tcf3) mutant achtergrond leidt tot ernstige voorhersenen en oogdefecten, wat een interactie suggereert tussen Hesx1 en het Wnt-pad tijdens de ontwikkeling van de zebravis voorhersenen.

Daarnaast onthullen we dat Tcf3 essentieel is binnen het neurale ectoderm om het anterior karakter te behouden en dat de interactie met Hesx1 zorgt voor de onderdrukking van Wnt-doelwitten in de zich ontwikkelende voorhersenen.

Onze studies bepaalden de positie van Wnts, downstream LEF1 en TCF3 en stamcelmarkeringsproteïnen, die nieuwe informatie verschaffen bij het begrijpen van de rol van het Wnt-signaalpad in de groei van snorhaarzakjes.

De transcriptiefactor T-cell factor 3 (TCF3), een component van het Wnt-pad, staat bekend als een cel-intrinsieke remmer van veel pluripotentiegenen in embryonale stamcellen (ESC's) die de balans tussen pluripotentie en differentiatie beïnvloedt.

Overexpressie van TCF3 verminderde het effect van miR-17 op het moduleren van canonieke Wnt-signaaltransductie.

We vinden ook dat TCF3-fosforylering wordt getriggerd door canonieke Wnt-liganden, LRP6, en dominante negatieve mutanten voor Axin en GSK3, wat aangeeft dat dit proces dezelfde upstream-regulatoren deelt met β-catenine stabilisatie.

Stimulatie van het Wnt-pad veroorzaakt ook associatie van β-catenine bij regulerende elementen met klassieke Lef/Tcf-motieven die geassocieerd zijn met differentiatieprogramma's.

We tonen aan dat menin fysiek interacteert met eiwitten die betrokken zijn bij het canonieke Wnt-signaalpad, inclusief beta-catenine, TCF3 (TCFL1), en zwak met TCF4 (TCFL2).

T-cell factor 3 (Tcf3) is een component van de Wnt-signaaltransductie en een dominante downstream effector in ESC's.

factor 3 (Tcf3) is een component van de Wnt-signaaltransductie en een dominante downstream effector in ESC's. Ondanks

rt hier dat een terminale component van het canonieke Wnt-pad in ES-cellen, de transcriptiefactor T-cell factor-3 (Tcf3), promoters door het hele genoom mede-bezet in associatie met de pluripotentie-regulatoren Oct4 en Nanog. Dus, Tc

Tcf3 wordt gerekruteerd naar een palindroommotief dat verrijkt is in de promoter van celcyclusremmergenen, zoals p15Ink4b, p16Ink4a en p19Arf, die het Wnt-afhankelijke anti-proliferatieve effect in mESC's mediëren. Consistent hiermee, abl

canonieke Wnt/β-catenine pad reguleert mESC pluripotentie via de Wnt-effector Tcf3. Hoe

g verhoogt de dissociatie van Tcf1 en de associatie van Tcf3 bij promoters van genen die stamheid reguleren (bijv. NR5A2, Lrh-1) of differentiatie (bijv. Cyr61, Zic5). Knockdown van Tcf3 verhoogt

ondersteunen het bestaan van een regulerend circuit waarbij Wnt/β-catenine Tcf3-repressie van Lef1 tegenwerkt, wat vervolgens doelwitgenexpressie activeert via Lef1-β-catenine complexen. We stellen voor dat het Tcf/

met een vereiste voor Wnt-signaalonderdrukking, benadrukken we een synergetische gen-dosering-afhankelijke interactie tussen Hesx1 en Tcf3, een transcriptierepressor van Wnt-doelgenen, om anterior voorhersenen identiteit te behouden tijdens muisembryogenese. Daarnaast

expressie van liganden en receptoren van het niet-canonieke Wnt-pad (Wnt 5a, 7a, Fzd2 en Fzd6), downstream signalering, en Tcf3-expressie. RA vermindert de fosf

ACHTERGROND EN DOELSTELLINGEN: Transcriptiefactor 3 (TCF3) impliceert het Wnt-signaalpad en reguleert E-cadherine expressie, welke betrokken is bij

We tonen aan dat muis Tcf3 repressie van zowel matige als hoge niveaus van canonieke Wnt-signaaltransductie medieert, door ofwel te concurreren met andere leden van de Tcf/Lef familie voor binding aan β-catenine, of voor binding aan DNA.

TCF3 is een transcriptierepressor die betrokken is bij Wnt-signaaltransductie en speelt sleutelrollen in embryonale as-specificatie en stamceldifferentiatie.

Onze gegevens tonen voor het eerst aan dat Wnt-signaaltransductie Tcf3-expressie downreguleert, mogelijk op zowel transcriptioneel als post-transcriptioneel niveau, en benadrukken zo een nieuw mechanisme waarmee Wnt-signaal neuro-ectodermale lijn differentiatie in muis embryonale stamcellen remt.

We vonden dat Tcf3 een repressor is van Wnt-signaaltransductie in neocorticale NPC's in een reporter gen assay.

We vonden dat downregulatie van Tcf3, een lid van de Tcf/Lef familie en een sleutelspeler in de controle van zelfvernieuwing en pluripotentie, een specifieke en primaire respons op Wnt-activatie in ESC's vertegenwoordigt.

Wnt16b activeerde ook de RhoA/Rac1 signaalcascade wat suggereert dat een niet-canoniek Wnt-pad geactiveerd wordt in TCF3-PBX1 cellen.

B-cel precursor acute lymfoblastische leukemie (BCP-ALL) met TCF3-PBX1 fusiegenexpressie heeft constitutief verhoogde niveaus van Wnt16b en ROR1 (receptor tyrosine kinase-achtige weesreceptor), respectievelijk een ligand en receptor van het Wnt-signaalpad.

Samen suggereren deze resultaten dat Tcf3 Wnt-signaaltransductie in NPC's tegenwerkt, waardoor hun ongedifferentieerde staat behouden blijft in de neocortex, en dat Wnt-signaaltransductie de overgang bevordert van Tcf3-gemedieerde repressie naar Tcf1/Lef1-gemedieerde versterking van Wnt-signaaltransductie, wat een positieve feedbacklus vormt die neuronale differentiatie faciliteert.

We vonden ook dat Wnt-signaalstimulatie het niveau van Tcf3 verlaagt en dat van Tcf1 (ook bekend als Tcf7) en Lef1 verhoogt, positieve mediatoren van Wnt-signaaltransductie, in NPC's.

Deze gegevens suggereren dat in afwezigheid van Wnt-signalen, Tcf3 mogelijk functioneert in huidstamcellen om een ongedifferentieerde staat te behouden en via Wnt-signaaltransductie deze cellen richting de haarlijn stuurt.|


Hebben de rotavirusvaccins de overheersende rotavirusgenotypen veranderd?

Answer: De toegenomen diversiteit en verschillen in genotype-dominantie die werden waargenomen in staten die RotaTeq gebruiken (G12P[8]), en in staten en territoria die Rotarix gebruiken (paardachtige G3P[8] en G2P[4]), suggereren dat deze vaccins verschillende immunologische druk uitoefenen die de diversiteit van rotavirusstammen beïnvloeden.

Deze studie beschrijft de verspreiding en diversiteit van rotavirusgenotypen vóór en na de introductie van het rotavirusvaccin in het Australische NIP.

G1P[8] was het dominante genotype nationaal in het prevaccin-tijdperk (1995-2006). Na de introductie van het vaccin (2007-2015) werd een grotere genotype-diversiteit waargenomen met fluctuerende genotype-dominantie. De genotypeverspreiding varieerde afhankelijk van het geïmplementeerde vaccin, waarbij G12P[8] dominant was in staten die RotaTeq gebruikten, en paardachtige G3P[8] en G2P[4] dominant waren in staten en territoria die Rotarix gebruikten.

De toegenomen diversiteit en verschillen in genotype-dominantie die werden waargenomen in staten die RotaTeq gebruiken (G12P[8]), en in staten en territoria die Rotarix gebruiken (paardachtige G3P[8] en G2P[4]), suggereren dat deze vaccins verschillende immunologische druk uitoefenen die de diversiteit van rotavirusstammen die in Australië circuleren beïnvloeden.


Welk syndroom wordt veroorzaakt door disfunctie van het ciliaire ARMC9/TOGARAM1-eiwit?

Answer: Disfunctie van het ciliaire ARMC9/TOGARAM1-eiwitmodule veroorzaakt het Joubert-syndroom.

Disfunctie van het ciliaire ARMC9/TOGARAM1-eiwitmodule veroorzaakt het Joubert-syndroom.

Het Joubert-syndroom (JBTS) is een recessieve neuro-ontwikkelingsciliopathie die wordt gekenmerkt door een pathognomonale malformatie van de achterhersenen. Alle bekende JBTS-genen coderen voor eiwitten die betrokken zijn bij de structuur of functie van primaire cilia, alomtegenwoordige antenneachtige organellen die essentieel zijn voor cellulaire signaaltransductie. Hier gebruikten we het recent geïdentificeerde JBTS-geassocieerde eiwit armadillo repeat motif-containing 9 (ARMC9) in tandem-affiniteitszuivering en gist 2-hybride schermen om een ciliaire module te identificeren waarvan de disfunctie ten grondslag ligt aan JBTS. Naast de bekende JBTS-geassocieerde eiwitten CEP104 en CSPP1 identificeerden we coiled-coil domain containing 66 (CCDC66) en TOG array regulator of axonemal microtubules 1 (TOGARAM1) als ARMC9-interactiepartners. We ontdekten dat TOGARAM1-varianten JBTS veroorzaken en de interactie tussen TOGARAM1 en ARMC9 verstoren. Met behulp van een combinatie van eiwitinteractieanalyses, karakterisering van patiënt-afgeleide fibroblasten en analyse van CRISPR/Cas9-gemanipuleerde zebravissen en hTERT-RPE1-cellen, toonden we aan dat disfunctie van ARMC9 of TOGARAM1 resulteert in korte cilia met verminderde axonemale acetylatie en polyglutamylatie, maar relatief intacte overgangszonefunctie. Abnormale serum-geïnduceerde ciliaire resorptie en koude-geïnduceerde depolymerisatie in ARMC9- en TOGARAM1-patiëntcellijnen suggereren een rol voor deze nieuwe JBTS-geassocieerde eiwitmodule in ciliaire stabiliteit.

Ons rapport over een variant in ARMC9 die leidt tot het Joubert-syndroomfenotype (JS30), verduidelijkt de genetische heterogeniteit van het Joubert-syndroom en breidt de genenlijst voor ciliopathieën uit.


Verhoogt een hoofd-CT het risico op een hersentumor?

Answer: Ja, er lijkt een klein maar hoger dan verwacht levenslang risico te zijn op secundaire hersentumoren bij personen die tijdens de kindertijd CT-scans hebben ondergaan.

Het overtollige relatieve risico op een nieuwe hersentumor was gemiddeld 1,29 (95% betrouwbaarheidsinterval, 0,66-1,93) voor pediatrische patiënten die aan één of meer hoofd-CT's werden blootgesteld. De tumorincidentie nam toe met het aantal pediatrische hoofd-CT's op een dosisafhankelijke manier, met meetbare overtollige incidentie zelfs na een enkele scan. Convergente bewijzen uit epidemiologische studies ondersteunden een klein overtollig risico op hersentumorincidentie zelfs na een enkele CT-examen bij pediatrische patiënten.

Recente epidemiologische gegevens uit een nationaal register van kinderen die CT-scans ondergingen, suggereren een hoger dan verwachte incidentie van secundaire tumoren.

We vonden echter 1) een statistisch significante correlatie tussen stralingsdosis en leeftijd bij de procedure, evenals het aantal en type procedures, en 2) een substantiële toename van het levenslang voorspeld risico op tumoren boven de basislijn in de cohorte van jonge kinderen die neuro-interventies ondergaan. CONCLUSIES: Hoewel neuro-interventionele procedures de prognose van kinderen met ernstige cerebrovasculaire aandoeningen aanzienlijk hebben verbeterd, is het voorspelde risico op secundaire tumoren, vooral bij de jongste patiënten en degenen die meerdere procedures ondergaan, zorgwekkend.

Conclusie: Wanneer prevalente gevallen van meningeoom bij eerste blootstelling aan CT van het hoofd worden uitgesloten, werd geen statistisch significante toename van het risico op meningeoom gevonden bij blootgestelde personen vergeleken met niet-blootgestelde controlegroepen.

Gegevens suggereren dat 1 overtollige hersenkwaadaardigheid optrad na 4000 hersen-CT's (40 mSv per scan) en dat het geschatte risico in de 10 jaar na CT-blootstelling 1 hersentumor per 10.000 patiënten was die werden blootgesteld aan een 10 mGy-scan op jonger dan 10 jaar.

CONCLUSIES: Het model voorspelt dat de effectieve stralingsdosis van een enkele hoofd-CT in staat is een schildklier- of hersentumor te veroorzaken bij een zuigeling of kind.

Noch een volledige hoofd-CT, noch de cumulatieve hersendosis verhoogde het risico op gliomen of op alle hersentumoren.

Vergelijking van blootgestelde en niet-blootgestelde cohorten toonde aan dat er geen statistisch significante toename was in het risico op meningeoom na blootstelling aan CT van het hoofd (HR: 1,49; 95% betrouwbaarheidsinterval: 0,97-2,30; P = 0,07).

Epidemiologische studies ondersteunden een klein overtollig risico op hersentumorincidentie zelfs na een enkele CT-examen bij pediatrische patiënten. Echter, verfijnde analyses...

Het overtollige relatieve risico op een nieuwe hersentumor was gemiddeld 1,29 (95% betrouwbaarheidsinterval, 0,66-1,93) voor pediatrische patiënten die aan één of meer hoofd-CT's werden blootgesteld. De tumorincidentie...

Noch een hoofd-CT, noch de cumulatieve hersendosis verhoogde het risico op gliomen of alle hersentumoren. Hoewel deze studie...

Het risico op het ontwikkelen van een hersentumor door het ondergaan van een hersen-CT was 0,93 (95% betrouwbaarheidsinterval: 0,38-1,82). Dit was echter...

Epidemiologische studies meldden consequent een verhoogde tumorincidentie bij pediatrische patiënten (leeftijd 0-18) die aan hoofd-CT's werden blootgesteld.

RESULTATEN: Een positieve correlatie tussen blootstelling aan CT-scans en het ontwikkelen van tumoren van het centraal zenuwstelsel was duidelijk in alle cohorten. De sterkte van de associatie varieerde tussen de studies. Uitsluiting van patiënten met predisponerende factoren voor tumoren van het centraal zenuwstelsel werd onderzocht in vier studies, waarbij in drie studies een verminderd risico op het ontwikkelen van tumoren van het centraal zenuwstelsel werd opgemerkt. Twee studies rapporteerden een niet-significante vermindering van het overtollige relatieve risico per milliGray hersendosis na aanpassing voor predisponerende factoren, terwijl de vermindering significant was in één studie. De frequentie van CT-blootstelling was proportioneel aan het risico op het ontwikkelen van tumoren in twee studies, hoewel dit niet significant werd gehandhaafd in twee andere studies.

RESULTATEN: Het algehele risico was niet significant verschillend in de twee cohorten (incidentie 36,72 per 100.000 persoonsjaren in de blootgestelde cohorte, 28,48 per 100.000 persoonsjaren in de niet-blootgestelde cohorte, hazard ratio (HR) = 1,29, 95% betrouwbaarheidsinterval (CI) = 0,90-1,85). Het risico op goedaardige hersentumor was significant hoger in de blootgestelde cohorte dan in de niet-blootgestelde cohorte (HR = 2,97, 95% CI = 1,49-5,93). De frequentie van CT-onderzoek toonde een sterke correlatie met het daaropvolgende algehele risico op maligniteit en goedaardige hersentumor. CONCLUSIES: We vonden dat pediatrisch hoofd-CT-onderzoek geassocieerd was met een verhoogde incidentie van goedaardige hersentumoren.

CONCLUSIES: We vonden bewijs dat CT-gerelateerde stralingsblootstelling het risico op hersentumoren verhoogt.

Vergeleken met de algemene bevolking was de incidentie van hersentumoren hoger in de cohorte van kinderen met CT-scans, wat een voorzichtige interpretatie van de bevindingen vereist.

ACHTERGROND: Recente studies die stralingsblootstelling door pediatrische computertomografie (CT) koppelen aan verhoogde risico's op leukemie en hersentumoren misten gegevens om te corrigeren voor kankergevoeligheidssyndromen (CSS).

IMPACT: Toekomstige studies zouden TSC-patiënten moeten identificeren om overschatting van het risico op hersentumoren door stralingsblootstelling van CT-scans te vermijden.

De door straling geïnduceerde voorkomens van meningeomen en andere hersentumoren dragen waarschijnlijk bij aan de continu toenemende incidentie van deze ziekten die in verschillende geïndustrialiseerde landen wordt waargenomen, evenals de blootstelling van het beenmerg door CT aan de toename van kinderleukemie.

1.000 jaarlijkse pediatrische CT-onderzoeken van de schedel zullen leiden tot ongeveer 3 overtollige neoplasmata in het hoofdgebied, dat wil zeggen, de waarschijnlijkheid van een geïnduceerd laat effect moet worden vermoed in de orde van enkele duizendsten.|


Welk hoofdviraal eiwit wordt door het medicijn remdesivir gericht?

Answer: Virale gevoeligheid voor het antivirale middel remdesivir (GS-5734) wordt gemedieerd door de virale polymerase en de proofreading exoribonuclease.

Gezamenlijk wijzen de resultaten erop dat GS-5734 interfereert met de nsp12 polymerase, zelfs bij intacte ExoN proofreading activiteit, en dat resistentie kan worden overwonnen met verhoogde, niet-toxische concentraties van GS-5734, wat de ontwikkeling van GS-5734 als een breed-spectrum therapeutisch middel ter bescherming tegen hedendaagse en opkomende CoV's verder ondersteunt.

Coronavirus gevoeligheid voor het antivirale middel remdesivir (GS-5734) wordt gemedieerd door de virale polymerase en de proofreading exoribonuclease.

Bij niet-menselijke primaten verbetert vroege toediening van polymerase remmers favipiravir en remdesivir de overleving, maar of ze effectief kunnen zijn bij patiënten is onbekend.


Wat kan worden geïsoleerd uit Pleurotus mutilus?

Answer: Pleuromutilines zijn antibiotica, geïsoleerd uit de schimmel Pleurotus mutilus, die selectief de bacteriële translatie remmen en semisynthetische derivaten zijn van de van nature voorkomende tricyclische diterpenoïde pleuromutilines.

Deze studie heeft als doel de accumulatie van pleuromutiline door Pleurotus mutilus te verbeteren en de moleculaire structuur van pleuromutiline te analyseren.

Verbeterde productie van pleuromutiline door Pleurotus mutilus en studie van de moleculaire structuur ervan.

Pleuromutilines zijn antibiotica die selectief de bacteriële translatie remmen en semisynthetische derivaten zijn van de van nature voorkomende tricyclische diterpenoïde pleuromutiline, die haar naam ontving van de pleuromutiline-producerende schimmel Pleurotus mutilus. Tiamuline en valnemuline zijn twee gevestigde derivaten in de diergeneeskunde voor orale en intramusculaire toediening.

ACHTERGROND Pleuromutiline is een natuurlijke tricyclische verbinding, afgeleid van de schimmel Pleurotus mutilus.


Met welke soort pluripotentie wordt Otx2 geassocieerd?

Answer: Transcriptiefactor Otx2 fungeert als een negatieve schakelaar in de regulatie van de overgang van naïeve naar geprimede pluripotentie. Otx2 en Oct4 stimuleren vroege activatie tijdens de overgang van embryonale stamcellen van naïeve pluripotentie.

Specifiek werd de inductie van de gastrulatiemerkers T brachyury, Goosecoid en Dkk1 en de neuro-ectodermale merkers Otx2 en Hand1 geremd door overexpressie van Sall1 tijdens differentiatie van embryoidlichamen.

De transcriptiefactor Otx2 fungeert als een negatieve schakelaar in de regulatie van de overgang van naïeve naar geprimede pluripotentie in muis pluripotente stamcellen.

Deze waarnemingen geven aan dat OTX2 en NANOG een negatief feedbackcircuit kunnen vormen om de pluripotentie van varkens iPS-cellen te reguleren.

Jδ behield het vermogen om pluripotentiegenen te induceren van Sδ wanneer het alleen en in combinatie met Sδ werd gebruikt; een opmerkelijke toename in de expressie van pluripotentiegenen werd waargenomen. Interessant is dat Jδ significant de expressie van HDAC8-gestuurde Otx2 en Lhx1 induceerde.

Otx2 is een intrinsieke bepalende factor van de embryonale stamceltoestand en is vereist voor de overgang naar een stabiele epiblast stamcelconditie.

Otx2 is nodig om de metastabiele toestand van ESC's te behouden door de grondtoestand pluripotentie tegen te werken en de toewijding aan differentiatie te bevorderen. Verder is Otx2 vereist voor de overgang van ESC's naar EpiSC's en vervolgens om de EpiSC-toestand te stabiliseren door in pluripotente cellen de mesendoderm-naar-neurale bestemmingswissel te onderdrukken in samenwerking met BMP4 en Fgf2.

Wij stellen voor dat Otx2 een nieuwe intrinsieke bepalende factor is die de functionele integriteit van ESC's en EpiSC's controleert.

Varkens iPSCs, die geen expressie vertoonden van specifieke naïeve toestand merkers KLF2/4/5 en TBX3, maar wel de geprimede toestand merkers Otx2 en Fabp7, delen kenmerkende eigenschappen met menselijke ESC's en muis EpiSC's.

Hier tonen we aan dat OTX2 sterk tot expressie komt bij het begin van rozetvorming, wanneer rozetten uit niet meer dan 3-5 cellen bestaan, en dat de expressie ervan voorafgaat aan die van gevestigde merkers van vroege neuronale differentiatie.

Otx2 en Oct4 stimuleren vroege enhanceractivatie tijdens de overgang van embryonale stamcellen van naïeve pluripotentie.

Hier onderzochten we de rol van Otx2 in dit proces in muis ESC's en tonen aan dat het een leidende rol speelt in het herstructureren van de genregulerende netwerken wanneer cellen de grondtoestand pluripotentie verlaten.

Otx2 stimuleert enhanceractivatie door het beïnvloeden van chromatinemerken en de activiteit van geassocieerde genen.

Daarom stelt de Oct4-Otx2 regelgevende as actief een nieuw regulerend chromatine-landschap vast tijdens de vroege gebeurtenissen die gepaard gaan met het verlaten van de grondtoestand pluripotentie.

Om het Otx2 transcriptienetwerk te ontrafelen, richtten we ons op de sterkste Otx2-bindingsplaats in de Nanog-promotor, waarbij we ontdekten dat deze plaats de grootte van specifieke ESC-subtype compartimenten in gekweekte cellen moduleert en Nanog-expressie in vivo bevordert, waardoor ICM-differentiatie naar epiblast wordt bevorderd.

Overexpressie van OCT4 en SOX2 stimuleerde direct de expressie van OTX2, RX1 en SIX3 in HDF's en iPSCs.

Een sleutelrol in dit proces is weggelegd voor Otx2, dat tijdens de vroege stadia van deze overgang wordt opgehoogd en uiteindelijk Oct4 rekruteert naar een andere set enhancers.

Inductie van Otx2 veroorzaakt de reorganisatie van geacetyleerd Oct4 en resulteert in de inductie van het genennetwerk van geprimede pluripotentie. Regulatie van Oct4 door SirT1 kan stamcelontwikkeling koppelen aan omgevingscondities en kan strategieën bieden om de toestand van epiblastcellen te manipuleren.

In hESC's werkt ZNF207 samen met hoofdpluripotentie transcriptiefactoren om zelfvernieuwing en pluripotentie te beheersen, terwijl het tegelijkertijd de toewijding van cellen richting ectoderm controleert via directe regulatie van neuronale transcriptiefactoren, waaronder OTX2.

Onverwacht is OTX2 ook geassocieerd met specificatie van primitief endoderm in menselijke en niet-menselijke primaten blastocysten.

We observeerden dat de expressie van Lin28-genen kortstondig wordt geïnduceerd vlak na het verlaten van ESC's uit de naïeve grondtoestand en dat deze inductie te wijten is aan de Hmga2-afhankelijke betrokkenheid van Otx2 bij enhancers aanwezig op beide Lin28-genloci.

Functionele antagonisme tussen OTX2 en NANOG specificeert een spectrum van heterogene identiteiten in embryonale stamcellen.

Otx2-null ESC's bezitten kenmerken van naïeve identiteit in LIF + FBS vergelijkbaar met Nanog-overexpressing ESC's en zetten slecht om in FGF-geïnduceerde vroege geprimede toestand.

Wanneer zowel Nanog als Otx2 geïnactiveerd zijn, vertonen ESC's gekweekt in LIF + FBS een geprimede identiteit en een verminderde capaciteit om om te schakelen naar de naïeve toestand.

Door wederzijdse antagonisme specificeren NANOG en OTX2 de heterogene identiteit van ESC's gekweekt in LIF + FBS en predisponeren ze individueel voor een optimale respons op factoren die naïeve of geprimede toestanden induceren.

Onze resultaten verhelderen regulerende mechanismen die ten grondslag liggen aan pluripotentie en suggereren dat het vermogen van transcriptiefactoren zoals Otx2 en Oct4 om nieuwe enhancerplaatsen te pionieren sterk contextafhankelijk is.

Samengevat stellen onze resultaten efficiënte en veilige protocollen vast om iPSCs en iPSC-afgeleide RPE-cellen te produceren, en benadrukken dat de heractivatie van de anterior neurale transcriptiefactor OTX2, oogveld transcriptiefactor RX1 en SIX3 in iPSCs een kenmerk is van het verwerven van pluripotentie en de potentie voor RPE-differentiatie vooraf bepaalt.

Samenvattend toont deze studie aan dat er een regulerend netwerk is gemedieerd door miR-1343, waarbij de downregulatie van OTX2 door miR-1343 de expressie van pluripotentiegenen kan verhogen die vervolgens de pluripotentie van piPSCs in stand houden.

Moleculair netwerk van miR-1343 reguleert de pluripotentie van varkens pluripotente stamcellen via repressie van OTX2-expressie.

Zelfs wanneer differentiatieprikkels worden geblokkeerd, is voortijdige overexpressie van Otx2 voldoende om de naïeve toestand te verlaten, transcriptie van een substantieel subset van geprimede pluripotentie-geassocieerde genen te induceren en Oct4 te herleiden naar voorheen ontoegankelijke enhancerplaatsen.

Otx2 is vereist om de metastabiele toestand van ESC's te behouden door de grondtoestand pluripotentie tegen te werken en de toewijding aan differentiatie te bevorderen.

Belangrijk is dat de toename van OTX2-expressie in deze cellen samenvalt met de afname van de pluripotentiemarker OCT4.

cESC's gekweekt in 2iL vertoonden een significante inductie van genen geassocieerd met de naïeve pluripotente toestand (bijv. REX1, TBX3) en een afname van geprimede pluripotentiemerkers (bijv. OTX2, FGF5) (P < 0,05).

In 2iL vertoonden significante inductie van genen geassocieerd met de naïeve pluripotente toestand (bijv. REX1, TBX3) en afname van geprimede pluripotentiemerkers (bijv. OTX2, FGF5) (P < 0,05). Differentiële fosforylatie

Hoewel kernpluripotentiefactoren goed zijn gekarakteriseerd, zijn aanvullende regulatoren, waaronder Otx2, recentelijk aangetoond te functioneren tijdens de overgang van naïeve naar geprimede pluripotentie. Hier

07 werkt samen met hoofdpluripotentie transcriptiefactoren om zelfvernieuwing en pluripotentie te beheersen, terwijl het tegelijkertijd de toewijding van cellen richting ectoderm controleert via directe regulatie van neuronale transcriptiefactoren, waaronder OTX2. De onderscheidende rol

In de huidige studie tonen we aan dat Sall1 op differentiatie-afhankelijke wijze tot expressie komt en fysiek interageert met Nanog en Sox2, twee componenten van het kernpluripotentienetwerk. Genoom-

De downregulatie van blastocyst WNT-signalen drijft de overgang naar rozetpluripotentie door inductie van OTX2.


Kan AGY worden gebruikt als antidiuretische vervangingstherapie?

Answer: Nee, AGY is een orale antistof tegen gliadine uit eigeel die wordt gebruikt om gluten te neutraliseren. Het wordt gebruikt bij patiënten met coeliakie.

AGY, een nieuwe antistof tegen gliadine afgeleid van eigeel, is veilig voor patiënten met coeliakie.

Orale antistof tegen gliadine uit eigeel (AGY) is een nieuwe behandeling om gluten te neutraliseren en kan de effectiviteit van het glutenvrije dieet (GFD) verbeteren.

Om de veiligheid, verdraagbaarheid en potentiële effectiviteit van AGY bij patiënten met coeliakie te bepalen.

De meeste patiënten hadden minder coeliakie-symptomen (vooral vermoeidheid, hoofdpijn en een opgeblazen gevoel), een verbeterde kwaliteit van leven, verlaagde antistoffen en een verlaagde LMER bij het gebruik van AGY vergeleken met de inloopperiode.

In onze cohort was AGY veilig en mogelijk geassocieerd met verbeterde coeliakie-gerelateerde uitkomstmaten bij patiënten die een glutenvrij dieet volgden.


Wat wordt veroorzaakt door de novo SOX6-varianten?

Answer: SOX6 behoort tot een familie van 20 SRY-gerelateerde HMG-box-bevattende (SOX) genen die transcriptiefactoren coderen die de celbestemming en differentiatie in veel ontwikkelings- en volwassen processen reguleren. De novo varianten van het SOX6-gen zijn geïdentificeerd in een grote familie met een complex fenotype dat variabel geassocieerd wordt met aandachtstekort-/hyperactiviteitsstoornis (ADHD), craniosynostose, gehoorverlies, ontwikkelingsachterstand en carpale en tarsale fusies.

De novo SOX6-varianten veroorzaken een neuro-ontwikkelingssyndroom geassocieerd met ADHD, craniosynostose en osteochondromen.

Voor SOX6 omvatten deze processen, maar zijn niet beperkt tot, neurogenese en skeletogenese. Varianten in de helft van de SOX-genen zijn aangetoond ernstige ontwikkelings- en volwassen syndromen te veroorzaken, aangeduid als SOXopathieën. Hier leveren we bewijs dat SOX6-varianten ook een SOXopathie veroorzaken. Met behulp van klinische en genetische gegevens identificeren we 19 individuen met verschillende typen SOX6-alteraties die ontwikkelingsachterstand en/of verstandelijke beperking vertonen; de individuen komen uit 17 niet-verwante families. Aanvullende, inconsistente kenmerken omvatten aandachtstekort-/hyperactiviteitsstoornis (ADHD), autisme, milde gezichtsdyspmorfie, craniosynostose en meerdere osteochondromen. Alle varianten zijn heterozygoot. Veertien zijn de novo, één is geërfd van een mozaïekvader, en vier nakomelingen uit twee families hebben een paternale geërfde variant. Intragenische microdeleties, gebalanceerde structurele herschikkingen, frameshifts en nonsense-varianten worden voorspeld het SOX6-variantallel te inactiveren. Vier missense-varianten komen voor in residuen en eiwitregio's die evolutionair sterk geconserveerd zijn. Deze varianten worden niet gedetecteerd in de gnomAD-controlecohort, en de aminozuursubstituties worden voorspeld schadelijk te zijn. Twee van deze varianten bevinden zich in het HMG-domein en aboleren SOX6-transcriptieactiviteit in vitro. Er worden geen duidelijke genotype-fenotype correlaties gevonden. Samengevat bevestigen deze bevindingen dat SOX6-haploinsufficiëntie leidt tot een neuro-ontwikkelings-SOXopathie die vaak ADHD en abnormale skeletale en andere kenmerken omvat.


Kan secundair glioblastoom worden veroorzaakt door hersenbestraling?

Answer: Ja, hersenbestraling kan secundair glioblastoom veroorzaken.

Langdurige overleving bij secundair glioblastoom na lokale injectie van gerichte alfatherapie met

[Stralingsgeïnduceerd glioblastoom: een casusrapport].

Wij rapporteren een chirurgische casus van een 54-jarige vrouw met een stralingsgeïnduceerd glioblastoom.

Het optreden van glioblastoma multiforme na bestraling en chemotherapie bij acute lymfatische leukemie (ALL) is zeldzaam.

de exacte oorzaak voor de ontwikkeling van glioblastoma multiforme na therapie voor ALL is niet duidelijk. Een gen

secundaire maligne en goedaardige hersentumoren zoals astrocytoom, meningeoom en glioblastoom zijn beschreven bij langetermijnoverlevers van conventionele myeloablatieve alloBMT. Hier w

De auteurs beschouwen bestraling-geïnduceerde glioblastomen als secundair aan primair bevestigde medulloblastomen bij patiënten die eerder craniospinale bestraling hadden ondergaan als onderdeel van gecombineerde behandeling na tumorresectie.

De auteurs analyseerden patronen van voorkomen van bestraling-geïnduceerde glioblastomen afhankelijk van de moleculair genetische groep en klinische kenmerken van patiënten na primaire chirurgie.

Secundaire hersentumoren ontstaan zelden na craniale bestraling; onder hen zijn meningeomen en glioblastomen het meest voorkomend en secundaire oligodendrogliale tumoren het zeldzaamst.

Secundair glioblastoma multiforme (sGBM) kan optreden na een lange latentietijd na bestraling van verschillende aandoeningen, waaronder hersentumoren, leukemie en meer goedaardige aandoeningen zoals tinea capitis.

Bestraling werkt echter als een oncogene factor als een vertraagd effect en het is zeldzaam dat glioblastoma multiforme zich ontwikkelt tijdens de remissiefase van ALL.

Een cerebellaire glioblastoom werd ontdekt bij een 28-jarige vrouw, 5 jaar na een focale 50 gray hersenbestraling voor meningeoom van de clivus.

Glioblastoma multiforme na craniale bestraling en chemotherapie voor acute lymfatische leukemie. Rapport van 3 gevallen.

Secundaire tumoren, waaronder glioblastomen, krijgen speciale aandacht omdat hun optreden geassocieerd is met een fatale uitkomst.

Wij beschrijven een geval van stralingsgeïnduceerd glioblastoom na radiotherapie voor germinoom.

[Een geval van stralingsgeïnduceerd glioblastoom 29 jaar na behandeling voor germinoom].

Paradoxaal genoeg is bestraling ook een risicofactor voor de ontwikkeling van GBM, wat de mogelijkheid opent dat radiotherapie van hersentumoren tumorrecidief kan bevorderen of secundaire gliomen kan uitlokken.

Een SMN kan een goedaardig verloop hebben, zoals bij meningeoom, of een dilemma zijn voor de patiënt, zoals bij glioblastoom.

Tijdens een mediane follow-up van 2 jaar na de diagnose van een secundaire tumor overleden 3 patiënten gerelateerd aan de secundaire tumoren (2 sarcomen, 1 glioblastoom), één overleed aan een recidiverend primair glioom, terwijl de overige 7 tussen 10 maanden en 12 jaar leefden na behandeling voor de secundaire tumoren (mediaan: 3 jaar).

In het bijzonder vertonen kinderen die behandeld zijn met röntgenbestraling voor acute lymfoblastische leukemie een significant verhoogd risico op het ontwikkelen van gliomen en primitieve neuro-ectodermale tumoren (PNET), vaak binnen 10 jaar na therapie. TP53-mutaties komen frequent voor in laaggradige gliomen en secundaire glioblastomen die daaruit voortkomen.

Pathologische diagnoses waren één glioblastoom, twee gevallen van anaplastisch astrocytoom, één medulloblastoom, één laaggradig glioom, één hooggradige gliale tumor en één atypisch meningeoom.

Een 22-jarige man met acute lymfoblastische leukemie had profylactische craniale bestraling en intrathecale chemotherapie ontvangen. Achttien jaar later werd een cerebellaire glioblastoma multiforme gediagnosticeerd.

Zij ontwikkelde glioblastoom 5,7 jaar na de initiële GK-chirurgie.


Is aggrephagy een variant van autofagie?

Answer: Ja, de selectieve tak van autofagie die zich bezighoudt met de identificatie, opname en afbraak van eiwitaggregaten wordt aggrephagy genoemd.

De selectieve tak van autofagie die zich bezighoudt met de identificatie, opname en afbraak van eiwitaggregaten wordt aggrephagy genoemd.

Mechanistische inzichten in aggrephagy, een selectief basaal autofagieproces om misgevouwen eiwitaggregaten te verwijderen,

, het is grotendeels onbekend hoe misgevouwen polypeptiden aggresomen vormen en uiteindelijk worden verwijderd via het aggresoom-macroautofagie/autofagiepad, het zogenaamde aggrephagy.


Noem de bloedgroepantigenen die geassocieerd zijn met het bloedtype

Answer: ABO-antigenen zijn in grote hoeveelheden aanwezig in veel menselijke celtypen, waaronder bloedplaatjes, vasculair endotheel en rode bloedcellen.

ABO-antigenen zijn in grote hoeveelheden aanwezig in veel menselijke celtypen, waaronder bloedplaatjes, vasculair endotheel en rode bloedcellen.

We hebben eerder waveguide-mode (WM) sensoren ontwikkeld voor vooruit ABO- en Rh(D)-bloedtypering

Bloedgroepsystemen gebaseerd op rode bloedcelantigenen zijn genetisch bepaald en kunnen patiënten identificeren die risico lopen. Type non-O van het ABO-bloedgroepsysteem

We evalueerden de ABO- en Rhesus D-antigeen (RhD) bloedtypes in een grote cohorte van chronische HF-patiënten

Het doel van deze studie was om de associatie te onderzoeken tussen A, B, O, Rhesus (Rh)-positieve en Rh-negatieve bloedgroepen

Evaluatie van ABO-bloedgroepen en op bloed gebaseerde biomarkers als voorspeller van groeikinetiek van renale angiomyolipoom.

de impact van de ABO-bloedgroepen en op bloed gebaseerde biomarkers

Rol van ABO-bloedtype in trombose-score systemen

ABO-bloedgroepantigenen zijn gerapporteerd geassocieerd te zijn met ontsteking en infecties die in grote mate betrokken zijn bij het ontstaan en de progressie van immuungemedieerde ziekten.

Type A- en type B-antigenen zijn respectievelijk Neu5Gc en Neu5Ac, en het enzym CMAH dat deelneemt aan de synthese van Neu5Gc uit Neu5Ac is geassocieerd met dit kattenbloedgroepsysteem.

Specifiek karakteriseerden en evalueerden we statistisch de expressie van histo-bloedgroep (A, B, O) antigenen op N- en O-gekoppelde glycans van BEC-membraaneiwitten van verschillende individuen die verschillende bloedgroeptypes en secretorstatus vertegenwoordigden met behulp van een op poreuze grafietkoolstof vloeistofchromatografie electrospray ionisatie massaspectrometrie (PGC-LC-ESI-MS) gebaseerde glycomics-benadering.

In de huidige studie werd een paneel van monoklonale antilichamen (MoABs) tegen verschillende type 1 keten afgeleide bloedgroepantigenen, bestaande uit A, B, H type 1, Le(a), sialyl-Le(a) (CA 19-9), sialyl type 1 structuur (CA 50) en Le(b), gebruikt om hun immunoreactiviteit te onderzoeken in 38 medullaire schildkliercarcinomen (MTC) en in normaal schildklierweefsel.

Recente vooruitgang in technologie, biochemie en genetica hebben de functionele classificaties van menselijke bloedgroepantigenen, de structuur van de A-, B-, H- en Lewis-determinanten en de enzymen die ze produceren, en de associatie van bloedgroepantigenen met ziekterisico's verduidelijkt.

ABO-bloedtype is geassocieerd met renale uitkomsten bij patiënten met IgA-nefropathie.

kleuring voor alfa-N-acetylgalactosamine en alfa-galactose, de terminale suikers in respectievelijk bloedgroep A- en B-antigenen, kwam grotendeels overeen met het ABO-bloedtype. Eén

e, we beschrijven de geschiedenis en mogelijke functies van de histobloed ABO-groep en geven vervolgens bewijs voor een rol van bloedgroepantigenen in de meest voorkomende kankertypes wereldwijd met behulp van zowel bloedtype- als SNP-gegevens. We

in tegenstelling tot de situatie in de foetale en volwassen hamsterpancreas, drukt de geïnduceerde pancreatische laesie antigenen uit met menselijke bloedgroep type-specificiteiten, waaronder A, B, H, Leb, Lex en Ley, antigenen die echter worden uitgedrukt door foetale en volwassen duodenumepitheel. Gezien de ori

ically, we characterized and statistically evaluated the expression of histo-blood group (A, B, O) antigens on N-and O-linked glycans from BEC membrane proteins of various individuals that represented different blood group type and secretor status using a porous graphitic carbon liquid chromatography electrospray ionization mass spectrometry (PGC-LC-ESI-MS) based glycomics approach. From these

us erosions. ABO secretor verwijst naar degenen die ABO-bloedgroepantigenen afscheiden op basis van hun bloedtype in lichaamsvloeistoffen zoals speeksel, zweet, tranen, sperma,

van endotheelcellen voor bloedgroep A- en B-antigenen was beperkt tot proefpersonen van respectievelijk bloedtype A en B, hoewel drie van de negen type A-monsters geen lectinreactiviteit voor groep A-antigeen vertoonden. Endotheel

Menselijke bloedgroeppolymorfismen worden bepaald door de expressie van A-, B- of H-antigenen en de Lewis-antigenen.

Bescherming tegen microbieel infecties is geassocieerd met de overerving van polymorfismen in genen die coderen voor en reguleren van de expressie van ABH- en Lewis-antigenen in lichaamssecreties en epitheliale weefseloppervlakken, wat vervolgens resulteert in de presentatie van verschillende geglycosyleerde terminale antigenen op het celoppervlak.

De expressie van bloedgroepgerelateerde antigenen (A, B, H, Lewis(a), Lewis(b), Lewis(x), Lewis(y), koolhydraatantigeen 19-9 en carcino-embryonaal antigeen) werd immunohistochemisch onderzocht in 75 gevallen van cholangiocarcinoom (31 perifeer type en 44 hilair type).

Expressie van bloedgroepgerelateerde antigenen ABH, Lewis A, Lewis B, Lewis X, Lewis Y en CA 19-9 in pancreaskankercellen in vergelijking met het bloedgroepstype van de patiënt.

De immunohistologische distributie van bloedgroep (BG)-gerelateerde antigenen inclusief A, B, H type 2 en gesialyleerd Lex in longadenocarcinomen werd onderzocht met behulp van monoklonale antilichamen.

Bloedgroep A, B, H, Le, Leb, Lex en Ley antigeniciteit evenals de expressie van CA 19-9 werden onderzocht in pancreaskanker monsters van 30 patiënten, met behulp van monoklonale antilichamen tegen het respectieve antigeen en immunohistochemische technieken, en de bevindingen werden gecorreleerd met de bloedgroeptypes (ABO en Lewis) van de individuen.

[Expressie van de bloedgroepgerelateerde antigenen (Lewis(a), Lewis(b), Lewis(x), Lewis(y) en andere gastro-enterologische weefselgerelateerde antigenen (CEA, APF en NSE) in slecht gedifferentieerd adenocarcinoom van maagkanker met medullair groeipatroon].

Foveolair epitheel van normaal maagmucosa heeft type 1 bloedgroep geassocieerd antigeen (Lewis(a), Lewis(b)) en diepe klier heeft type 2 antigeen (Lewis(x), Lewis(y)) respectievelijk, als de differentiatie-antigenen.


Hoeveel DNaseI-hypersensitieve sites (DHS) markeren het muizen beta-globine locusgebied?

Answer: De expressie van genen zowel van het endogene locus als van transgenen wordt sterk beïnvloed door een gekoppeld 15-kilobase gebied van geclusterde DNaseI-hypersensitieve sites (HSs) bekend als de locus control regio (LCR). Gerichte deletie van 5'HS1 en 5’HS4 van de beta-globine locus control regio onthult additieve activiteit van de sites. De LCR bestaat uit een reeks van 5 DNase-sites (5'HSs), die zich vormen in de kern van erytroïde voorlopercellen.

Mammalische beta-globine loci bestaan uit meerdere orthologe genen waarvan de expressie erytroïde-specifiek en ontwikkelingsgereguleerd is. De expressie van deze genen, zowel van het endogene locus als van transgenen, wordt sterk beïnvloed door een gekoppeld 15-kilobase gebied van geclusterde DNaseI-hypersensitieve sites (HSs) bekend als de locus control regio (LCR). De LCR omvat 5 belangrijke HSs, die elk sterk homolog zijn tussen mensen, muizen en andere zoogdieren.

De LCR omvat 6 DNaseI-hypersensitieve sites (HSs) die transcriptiefactoren binden.

De expressie van globinegenen wordt deels gereguleerd door de locus control regio, die fysiek bestaat uit vijf DNaseI-hypersensitieve sites gelegen 6-22 Kb stroomopwaarts van het epsilon-globine gen.

De LCR bestaat uit een reeks van 5 DNaseI-hypersensitieve sites (5'HSs) die zich vormen in de kern van erytroïde voorlopercellen. Deze HSs zijn geconserveerd onder zoogdieren, binden transcriptiefactoren die ook aan andere delen van het locus binden, en vormen de functionele componenten van de LCR.

Daarnaast hebben we DNaseI-hypersensitieve sites geïdentificeerd binnen de nieuw gesequencede regio's in zowel muis als mens, en deze structurele kenmerken zijn ook geconserveerd.

De menselijke beta-globine locus control regio (LCR) bestaat uit vier erytroïde-specifieke DNaseI-hypersensitieve sites (HSs) aan het 5'-uiteinde van de beta-globine cluster.

De beta-globine locus control regio (LCR) bevindt zich op een 20 kb DNA-fragment en wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van vijf DNaseI-hypersensitieve sites in erytroïde cellen, genoemd 5'HS1-5.

In het chromatine van erytroïde cellen wordt de locus control regio gekenmerkt door vier DNaseI-hypersensitieve sites die 6-18 kb 5' van het epsilon-globine gen liggen.

De resultaten tonen aan dat ten minste drie van de individuele DNaseI-hypersensitieve site regio's (sites 1, 2 en 3), hoewel ze op lagere niveaus dan de volledige DCR tot expressie komen, in staat zijn tot positie-onafhankelijke, kopieaantal-afhankelijke expressie.

Gerichte deletie van 5'HS1 en 5'HS4 van de beta-globine locus control regio onthult additieve activiteit van de DNaseI-hypersensitieve sites.

De locus control regio van de beta-globine cluster bevat vijf DNase I-hypersensitieve sites (5'HS1-5) die nodig zijn voor locusactivatie.

Verschillende belangrijke DNase-hypersensitieve sites (HSs 1-5) markeren de LCR.


Wat is de uitkomst van COVID-19-patiënten behandeld met tocilizumab?

Answer: Voorlopige klinische resultaten hebben aangetoond dat tocilizumab de uitkomsten van patiënten met ernstige of kritieke COVID-19 kan verbeteren, terwijl het een goed veiligheidsprofiel behoudt.

Voorlopige klinische resultaten hebben aangetoond dat antagonisme van de IL-6-receptor (IL-6R), inclusief met het door de FDA goedgekeurde gehumaniseerde monoklonale antilichaam tocilizumab, de uitkomsten van patiënten met ernstige of kritieke COVID-19 kan verbeteren, terwijl het een goed veiligheidsprofiel behoudt.


Welke verlies-van-functie ABCC8-mutatie wordt geassocieerd met Pulmonale Arteriële Hypertensie (PAH)?

Answer: Een de novo nieuwe heterozygote voorspelde schadelijke missense variant c.G2873A (p.R958H) in ABCC8 bij een kind met idiopathische PAH.

Exoomsequencing werd uitgevoerd om nieuwe genen te identificeren in een cohort van 99 pediatrische en 134 volwassenen met groep I PAH. Nieuwe zeldzame varianten in het geïdentificeerde gen werden onafhankelijk gevonden in een cohort van 680 volwassenen met PAH. Varianten werden tot expressie gebracht in COS-cellen en de functie werd beoordeeld door patch-clamp en rubidiumfluxanalyse.RESULTATEN: We identificeerden een de novo nieuwe heterozygote voorspelde schadelijke missense variant c.G2873A (p.R958H) in ABCC8 bij een kind met idiopathische PAH. Vervolgens evalueerden we alle individuen in het oorspronkelijke en een tweede cohort op zeldzame of nieuwe varianten in ABCC8 en identificeerden 11 extra heterozygote voorspelde schadelijke ABCC8-varianten. ABCC8 codeert voor SUR1 (sulfonylureareceptor 1) - een regulerende subeenheid van het ATP-gevoelige kaliumkanaal. We observeerden verlies van ATP-gevoelige kaliumkanaalfunctie voor alle geëvalueerde ABCC8-varianten en farmacologische herstel van alle kanaalstromen in vitro door de SUR1-activator, diazoxide.CONCLUSIES: Nieuwe en zeldzame missense varianten in ABCC8 worden geassocieerd met PAH. Geïdentificeerde ABCC8-mutaties verminderden de ATP-gevoelige kaliumkanaalfunctie, die farmacologisch werd hersteld.