Welk genetisch onderzoek kan worden gebruikt voor de X-gebonden myotubulaire myopathie?

Answer: Genetisch onderzoek van het MTM1-gen kan worden gebruikt voor de X-gebonden myotubulaire myopathie.

X-gebonden myotubulaire myopathie (MTM) is een ernstige neuromusculaire aandoening van de zuigeling veroorzaakt door mutaties in MTM1, dat codeert voor de fosfoinositide lipidefosfatase, myotubularine.

Aangezien een gen voor X-gebonden MTM recentelijk werd geïdentificeerd in Xq28, hebben we de verplichte draagmoeders gescreend op mutaties. We vonden een deletie van 4 bp in exon 4 van het MTM1-gen,

X-gebonden myotubulaire myopathie heeft duidelijk de voordelen aangetoond van een multinationaal onderzoeksconsortium met een gemeenschappelijk belang in het identificeren en kloneren van het MTM1-gen.

Myotubulaire myopathie (MTM1) is een X-gebonden ziekte, gekenmerkt door ernstige neonatale hypotonie en gegeneraliseerde spierzwakte, met pathologische kenmerken die wijzen op een stoornis in de rijping van spiervezels. Het MTM1-gen codeert voor een eiwit (myotubularine) met een fosfotyrosinefosfatase consensus.

myotubulaire myopathie (XLMTM), een ernstige congenitale spieraandoening door verlies-van-functie mutaties in het MTM1-gen,

We hebben een kolonie honden opgezet die een X-gebonden MTM1 missense mutatie dragen. Spierweefsel van getroffen mannelijke honden vertoont vermindering en veranderde lokalisatie van het MTM1-genproduct, myotubularine, en biedt een model analoog aan X-gebonden myotubulaire myopathie (XLMTM).

X-gebonden myotubulaire myopathie (XLMTM) is een zeldzame congenitale myopathie, meestal gekenmerkt door ernstige hypotonie en respiratoire insufficiëntie bij de geboorte, bij getroffen mannelijke zuigelingen. De ziekte wordt oorzakelijk geassocieerd met mutaties in het MTM1-gen, dat codeert voor de fosfatase myotubularine.

Mutaties in het MTM1-gen dat myotubularine codeert veroorzaken X-gebonden myotubulaire myopathie (XLMTM), een goed gedefinieerde subtype van menselijke centronucleaire myopathie.

MTM1-gen sequencing onthulde een unieke variant in exon 7 bij alle zeven getroffen mannen, die een niet-conservatieve missense verandering veroorzaakt, p.N155K, waarvan haplotypegegevens suggereren dat deze afkomstig is van een recente stamvader in de lokale populatie.

X-gebonden centronucleaire myopathie (XLMTM), ook wel myotubulaire myopathie genoemd, is een ernstige congenitale myopathie gekenmerkt door gegeneraliseerde hypotonie en zwakte bij de geboorte en de typische histologische bevinding van centralisatie van myonuclei. Het wordt veroorzaakt door mutaties in het MTM1-gen dat de 3-fosfoinositiden fosfatase myotubularine codeert.

X-gebonden myotubulaire myopathie (XLMTM), een ernstige congenitale aandoening door verlies-van-functie mutaties in het MTM1-gen, dat myotubularine codeert, een fosfoinositide fosfatase waarvan wordt gedacht dat het een rol speelt in de homeostase van het plasmamembraan en endocytose.

Mutaties in het gen dat het fosfoinositide fosfatase myotubularine 1-eiwit (MTM1) codeert, worden meestal geassocieerd met ernstige neonatale X-gebonden myotubulaire myopathie (XLMTM). Echter, mutaties in MTM1 zijn ook erkend als de onderliggende oorzaak van "atypische" vormen van XLMTM bij pasgeboren jongens, vrouwelijke zuigelingen, vrouwelijke manifeste dragers en volwassen mannen.

X-gebonden myotubulaire myopathie (XLMTM), een recessieve aandoening, wordt veroorzaakt door mutaties die het myotubularine (MTM1) gen op het X-chromosoom aantasten. De meeste getroffen mannen overlijden in de vroege postnatale periode, terwijl vrouwelijke dragers meestal asymptomatisch zijn.

De auteurs presenteren een patiënt met het meest ernstige X-gebonden recessieve type (XLMTM).

De diagnose werd bevestigd en verder gespecificeerd door genetische analyse, waarbij een nieuwe frameshift mutatie (1314-1315insT) in het myotubularine-coderende MTM1-gen werd aangetoond.

X-gebonden myotubulaire myopathie (XLMTM) is een congenitale spieraandoening veroorzaakt door mutaties in het MTM1-gen.

MTM1, het gen dat myotubularine (MTM1) codeert, is gemuteerd bij X-gebonden myotubulaire myopathie (XLMTM), een ernstige genetische spieraandoening.

Myotubularine is een ubiquitair tot expressie komende fosfatase die werkt op fosfatidylinositol 3-monofosfaat [PI(3)P], een lipide betrokken bij intracellulair vesikelverkeer en autofagie. Het wordt gecodeerd door het MTM1-gen, dat gemuteerd is bij X-gebonden myotubulaire myopathie (XLMTM), een spieraandoening gekenmerkt door gegeneraliseerde hypotonie en spierzwakte bij de geboorte, leidend tot vroege dood van de meeste getroffen mannen.

De volledige coderende sequentie van het gen werd gescreend bij 10 XLMTM-patiënten met deze techniek.

X-gebonden myotubulaire myopathie (XLMTM; OMIM# 310400) is een ernstige congenitale spieraandoening veroorzaakt door mutaties in het myotubularine (MTM1) gen.

Mutaties in het MTM1-gen veroorzaken X-gebonden recessieve myotubulaire myopathie (XLMTM; MIM310400).

We hebben 29 onafhankelijke patiënten met het XLMTM-fenotype en vier met centronucleaire myopathie gescreend. 87% (21/24) van de patiënten met bekende MTM1-mutaties vertoonde abnormale myotubularine niveaus, inclusief enkele met missense mutaties.

X-gebonden myotubulaire myopathie (XLMTM) veroorzaakt kenmerkend ernstige of fatale spierzwakte bij mannelijke zuigelingen. Mutaties in het MTM1-gen, dat het eiwit myotubularine codeert, kunnen in de meeste families worden geïdentificeerd.

X-gebonden myotubulaire myopathie (XLMTM) is een congenitale spieraandoening gekenmerkt door ernstige hypotonie en gegeneraliseerde spierzwakte, wat in de meeste gevallen leidt tot vroege postnatale dood. Het gen verantwoordelijk voor de ziekte, MTM1, codeert voor een duale specificiteit fosfatase, genaamd myotubularine, die sterk geconserveerd is door de evolutie heen.

X-gebonden recessieve myotubulaire myopathie (XLMTM) is een spieraandoening die meestal pasgeboren jongens treft. In de meerderheid van de gevallen leiden spierzwakte en hypotonie tot een snelle dood op neonatale leeftijd. Het verantwoordelijke MTM1-gen bevindt zich in proximale Xq28.

X-gebonden myotubulaire myopathie (XLMTM) is een ernstige congenitale spieraandoening door mutaties in het MTM1-gen.

X-gebonden recessieve myotubulaire myopathie (XLMTM) wordt gekenmerkt door ernstige hypotonie en gegeneraliseerde spierzwakte, met een gestoorde rijping van spiervezels. Het verantwoordelijke gen, MTM1, werd recentelijk geïdentificeerd door positionele klonering en codeert een eiwit (myotubularine) met een tyrosinefosfatase domein (PTP).

X-gebonden recessieve myotubulaire myopathie (XLMTM; MTM1) is een ernstige neonatale aandoening die vaak perinatale dood veroorzaakt bij de getroffen mannen. Het verantwoordelijke gen, aangeduid als MTM1, werd gelokaliseerd in proximale Xq28 en recentelijk geïsoleerd. De karakterisering van MTM1 stelde ons in staat om de veroorzakende mutaties te screenen in drie families, die eerder waren onderzocht met linkage-analyse. Met behulp van exon-amplificatie, single strand conformation polymorfisme en daaropvolgende sequencing analyse, werden drie nieuwe mutaties en hun mutationale oorsprong gekarakteriseerd door 10 exons te analyseren.


Is er een fylogenetische analyse voor HIV?

Answer:
In de biologie is fylogenetica de studie van evolutionaire relaties tussen groepen organismen (bijv. soorten, populaties), die worden ontdekt via moleculaire sequentiegegevens en morfologische datamatrices. Het resultaat van fylogenetische studies is een hypothese over de evolutionaire geschiedenis van taxonomische groepen: hun fylogenie.
Fylogenetische analyse onderzoekt kleine verschillen in de genen van HIV met behulp van computationele methoden om de genetische afstand tussen stammen te berekenen. In tegenstelling tot menselijk DNA, dat stabiel blijft gedurende het leven, verandert het RNA van HIV zeer snel, wat leidt tot een enorme genetische diversiteit. Deze diversiteit betekent dat wetenschappers, met behulp van fylogenetische analyse, hebben kunnen vaststellen waar HIV vandaan komt, evenals het volgen van de verschillende HIV-stammen die wereldwijd bestaan.
Op basis van de resultaten zijn er veel studies gevonden over HIV-fylogenetische analyse.

De resultaten van Burst- en fylogenetische analyse suggereerden dat de C. neoformans var. grubii-stammen konden worden verdeeld in drie niet-overlappende evolutionaire groepen (Burst groep 1 tot groep 3).

Fylogenetische bomen werden geconstrueerd om de relaties tussen de varianten te evalueren

We analyseerden pol (protease/reverse transcriptase) sequenties van 135 pas gediagnosticeerde HIV-1-geïnfecteerde patiënten in de jaren 2009-2011. Voor fylogenetische relaties werden de sequenties uitgelijnd met de meest recente referentiedataset uit de Los Alamos-database met behulp van BioEdit (versie 7.1.3). De resulterende uitlijning werd geanalyseerd met het Phylip-pakket (versie 3.67) waarbij een neighbor-joining-boom werd gebouwd op basis van het Kimura twee-parameter substitutiemodel

. Fylogenetische analyse van het gag-gen werd vervolgens uitgevoerd met de MEGA 3.1-software, de genafstanden werden berekend met het Distance-programma. Er waren drie verschillende HIV-1-subtypen aanwezig, waaronder B, CRF01-AE en CRF07-BC, onder vierentwintig MSM's in Zhengzhou

Fylogenetische analyse toonde interpatient- en intrapatient-clustering van LTR-nucleotide sequenties.

We evalueerden de risicofactoren voor intrafamiliale transmissie van HIV-1-infectie via kwalitatieve epidemiologie na pol- en env-gen-sequencing en fylogenetische analyse

Fylogenetische analyse heeft aangetoond dat het Siberische 10.RU.6637-isolaat de hoogste sequentie-identiteit vertoont met de HIV-1 subtype AG-vormen die circuleren in Oezbekistan

Fylogenetische analyse toonde aan dat de evolutionaire relatie van Env tussen HIV en SIV het nauwst was en dat ze afstammen van een gemeenschappelijke voorouder, en dat de relatie tussen HIV en EIAV het verst was

DI werd bevestigd wanneer maximale sequentie-divergentie excessief was en ondersteund werd door fylogenetische analyse

(HIV-1) dubbele infectie (DI) is geassocieerd met verminderde CD4 T-cel aantallen en verhoogde virale ladingen; echter is de frequentie van intrasubtype DI slecht begrepen.

Het doel van deze studie was om de fylogenetische relaties van HIV-1 subtype C-stammen uit Bangladesh en gerelateerde stammen uit andere landen te onderzoeken, en daarmee te verduidelijken wanneer en van waar subtype C in het land werd geïntroduceerd en hoe het zich vervolgens binnen Bangladesh verspreidde

Deze studie karakteriseerde HCV-genotype 5-sequenties uit Zuid-Afrika, inclusief zes bijna volledige genomen, evenals het E1-gebied van nog eens 12 genotype 5-monsters. Fylogenetische analyse van deze bijna volledige genoomsequenties toonde aan dat alle genotype 5-sequenties een nauwe cluster vormden met hoge bootstrap-ondersteuning

De evolutionaire geschiedenis van de B-subregio was niet zo duidelijk als die van de C-subregio, aangezien de korte lengte van dit gebied slechte fylogenetische resultaten opleverde

Tot slot werd een fylogenetische boom geconstrueerd om het waargenomen patroon van HIV TDR te verduidelijken


Wat is de relatie tussen adiponectine en migraine?

Answer: Er is bewijs dat suggereert dat adiponectine een rol speelt bij migraine. Een toename van lichaamsvet verhoogt de afscheiding van adiponectine en leptine, wat op zijn beurt ontstekingsprocessen verstoort die mogelijk bijdragen aan het risico op migraine. Bij patiënten met episodische migraine werd adiponectine geassocieerd met de ernst van migraine en was het voorspellend voor de respons op acute behandeling. Serum adiponectinespiegels zijn verhoogd bij vrouwen met chronische dagelijkse hoofdpijn.

Een toename van lichaamsvet, vooral in de gluteofemorale regio, verhoogt de afscheiding van adiponectine en leptine, wat op zijn beurt ontstekingsprocessen verstoort die mogelijk bijdragen aan het risico op migraine.

CONCLUSIE: In deze pilotstudie bij vrouwen met episodische migraine was de HMW:LMW ADP-ratio geassocieerd met de ernst van migraine en voorspellend voor de respons op acute behandeling. ADP en de HMW:LMW-ratio van ADP vertegenwoordigen potentiële nieuwe biomarkers en medicatiedoelen voor episodische migraine.

Specifiek zijn neurotransmitters zoals serotonine, peptiden zoals orexine, en adipocytokines zoals adiponectine en leptine voorgesteld om een rol te spelen bij zowel voeding als migraine.

Obesitas kan worden beschouwd als een pro-inflammatoire toestand waarbij verhoogde ontstekingsmediatoren, vasculaire hyperreactiviteit, plasmaconcentraties van calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP) en verlaagde adiponectinespiegels worden waargenomen. Deze veranderingen kunnen leiden tot een toename van de frequentie van migraineaanvallen door centrale sensitisatie, en vervolgens tot chronische migraine.

Verschillende adipocytokines lijken een integrale rol te spelen bij voeding en obesitas – en zijn ook in verband gebracht met pijn. Tot deze eiwitten behoren adiponectine en leptine. De auteur bespreekt de regulatie van vetweefsel en voeding en geeft een diepgaande analyse van adiponectine en leptine en hun relatie met migraine.

CONCLUSIE: Serum adiponectinespiegels zijn verhoogd bij vrouwen met chronische dagelijkse hoofdpijn (CDH).

In deze review bespreken we de basiswetenschap van adiponectine en de mogelijke verbinding met de pathofysiologie van migraine. Toekomstig onderzoek kan zich richten op hoe adiponectinespiegels mogelijk veranderen tijdens migraineaanvallen, en hoe die informatie mogelijk kan worden vertaald naar migrainebehandeling.

Gezamenlijk suggereren de resultaten van onze analyse dat een verband tussen serum adiponectine en migraine, op zijn best, ongrijpbaar blijft.


Welk fenomeen wordt beschreven als oncogene verslaving?

Answer: Oncogene verslaving beschrijft de merkwaardige verworven afhankelijkheid van tumorcellen van een geactiveerd oncogen voor hun overleving en/of proliferatie, een fenomeen dat belangrijke implicaties heeft voor het succes van gerichte kankertherapieën. De mechanismen die oncogene verslaving verklaren blijven echter ongrijpbaar. Wij stellen voor dat 'verslaving' een illusie kan zijn die ontstaat als gevolg van verschillende afname-snelheden van pro-overlevings- en pro-apoptotische signalen die uit een oncoproteïne voortkomen, acuut na de inactivatie ervan. Volgens dit model, dat wij 'oncogene shock' noemen, verdwijnen pro-overlevingssignalen snel na inactivatie van het oncoproteïne, terwijl pro-apoptotische signalen lang genoeg blijven om de cel te committeren aan een apoptotische dood.

De groei en overleving van tumorcellen kan vaak worden belemmerd door het inactiveren van een enkel oncogen – een fenomeen dat "oncogene verslaving" wordt genoemd. Het is in dergelijke scenario's dat moleculair gerichte therapieën succesvol kunnen zijn.

De klinische effectiviteit van tyrosinekinaseremmers ondersteunt de afhankelijkheid van bepaalde subsets van kankers van specifieke drivermutaties voor overleving, een fenomeen dat "oncogene verslaving" wordt genoemd.

Een gegeven tumor is meestal afhankelijk van het oncogen dat geactiveerd is in de respectieve tumorentiteit. Dit fenomeen, oncogene verslaving genoemd, biedt de rationale voor pogingen om oncogene producten therapeutisch te targeten, hetzij met kleine moleculen, kleine interfererende RNA's (siRNA) of antigeenspecifieke T-cellen.

Het is al lang vastgesteld dat kankers verslaafd kunnen raken aan bepaalde oncogenen. Ondanks de genetische complexiteit die tumorgenese beheerst, kunnen bepaalde kankers een kritieke afhankelijkheid vertonen van de expressie van een enkel oncogen, waarvan verwijdering leidt tot de dood van de kankercel.

We weten nu dat oncogenen disfunctionele proto-oncogenen zijn en dat disfunctionele tumorsuppressorgenen bijdragen aan het kankerproces. Bovendien hebben Weinstein en anderen het fenomeen oncogene verslaving als een kenmerk van de kwaadaardige cel geopperd. Er kan worden aangenomen dat kankercellen inderdaad afhankelijk worden van zulke vitale oncogenen. De producten van deze vitale oncogenen, zoals c-myc, kunnen wel eens de achillespees zijn waardoor gerichte moleculaire therapie kan leiden tot echt gepersonaliseerde kankertherapie.

Ondanks complexe genomische en epigenetische afwijkingen zijn veel kankers onherroepelijk afhankelijk van een initiërende oncogene afwijking waarvan het herstel naar een normale fysiologische activatie een dramatische en plotselinge omkering van hun neoplastische eigenschappen kan veroorzaken. Dit fenomeen van omkering van tumorgenese wordt beschreven als oncogene verslaving. Men dacht dat oncogene verslaving grotendeels plaatsvond via tumorcel-autonome mechanismen zoals proliferatiestilstand, apoptose, differentiatie en cellulaire veroudering.

Kankers kunnen een duidelijke tumorregressie vertonen na remming van een oncogen via een fenomeen dat "oncogene verslaving" wordt genoemd. Het vermogen om te voorspellen wanneer een tumor oncogene verslaving zal vertonen, zou nuttig zijn bij de ontwikkeling van gerichte therapieën. Oncogene verslaving is waarschijnlijk het gevolg van vele cellulaire programma's. Wij redeneerden echter dat veel van deze inputs kunnen samenkomen in geaggregeerde overlevings- en doodsignalen.

De onderdrukking van oncogene niveaus van MYC is voldoende om een aanhoudende tumorregressie te induceren die gepaard gaat met proliferatiestilstand, differentiatie, cellulaire veroudering en/of apoptose, een fenomeen dat bekend staat als oncogene verslaving.

Hoewel menselijke kankers complexe genotypen hebben en genomisch instabiel zijn, blijven ze vaak afhankelijk van de voortdurende aanwezigheid van enkele drivermutaties – een fenomeen dat "oncogene verslaving" wordt genoemd. Dergelijke afhankelijkheden zijn aangetoond in muismodellen, waar conditionele expressiesystemen hebben laten zien dat oncogenen die kanker kunnen initiëren vaak nodig zijn voor tumoronderhoud en progressie, waarmee de paden die zij controleren als therapeutische doelen worden gevalideerd.

Oncogene verslaving is een fenomeen waarbij het overleven van kankercellen afhankelijk is van een geactiveerd oncogen of de inactivatie van een tumorsuppressorgen, en wordt beschouwd als de achillespees van succesvolle moleculair gerichte therapieën bij kanker.

Remming van een initiërend oncogen leidt vaak tot uitgebreide tumorcelsterfte, een fenomeen dat bekend staat als oncogene verslaving. Dit heeft geleid tot de zoektocht naar verbindingen die specifiek oncogenen targeten en remmen als antikankermiddelen.

Kanker is een multistapsproces waarbij genetische gebeurtenissen die leiden tot activatie van proto-oncogenen of inactivatie van tumorsuppressorgenen fysiologische programma's kapen die onophoudelijke proliferatie en groei afdwingen. Experimenteel bewijs toont verrassend aan dat de inactivatie van zelfs een enkel oncogen voldoende kan zijn om aanhoudende tumorregressie te induceren. Deze observaties suggereren de hypothese dat tumoren onherroepelijk verslaafd raken aan de oncogenen die tumorgenese initieerden. De voorgestelde verklaring voor dit fenomeen is dat geactiveerde oncogenen resulteren in een signaaltoestand waarbij de plotselinge afname van oncogene activiteit balanceert richting proliferatiestilstand en apoptose. Inderdaad ondersteunt substantieel bewijs deze hypothese.

Kankercellen bevatten meerdere genetische en epigenetische afwijkingen. Ondanks deze complexiteit kan hun groei en overleving vaak worden belemmerd door de inactivatie van een enkel oncogen. Dit fenomeen, "oncogene verslaving" genoemd, biedt een rationale voor moleculair gerichte therapie.

Moet een geactiveerd oncogen dat tumorgroei initieert geactiveerd blijven om het kankerfenotype te behouden? Deze vraag is bevestigend beantwoord door experimenten waarbij doxycycline-gereguleerde oncogene activatie de groei van grote tumoren induceert die volledig regressie vertonen na oncogene inactivatie – een fenomeen dat oncogene verslaving wordt genoemd. Hier verzamelen wij het bewijs dat oncogene verslaving afhankelijk is van angiogenese.

"Oncogene verslaving" beschrijft de merkwaardige verworven afhankelijkheid van tumorcellen van een geactiveerd oncogen voor hun overleving en/of proliferatie, een fenomeen dat belangrijke implicaties heeft voor het succes van gerichte kankertherapieën. De mechanismen die oncogene verslaving verklaren blijven echter ongrijpbaar. Wij stellen voor dat "verslaving" een illusie kan zijn die ontstaat als gevolg van verschillende afname-snelheden van pro-overlevings- en pro-apoptotische signalen die uit een oncoproteïne voortkomen, acuut na de inactivatie ervan. Volgens dit model, dat wij "oncogene shock" noemen, verdwijnen pro-overlevingssignalen snel na inactivatie van het oncoproteïne, terwijl pro-apoptotische signalen lang genoeg blijven om de cel te committeren aan een apoptotische dood.


Zijn er gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken over sevofluraan?

Answer: Ja. Er zijn minder dan 10 gerapporteerde studies die vragen beantwoorden zoals: hoe de snelheid van herstel te verbeteren, de relatie met dromen en anesthetische ervaring, effect op de afgifte van cardiale troponine, effect op myocardiale schade, postoperatief delier, hemodynamica & ontwakings- en herstelkenmerken van totale intraveneuze anesthesie, kosten van postoperatieve misselijkheid en braken, pediatrische bewuste sedatie voor tandheelkundige ingrepen

Na goedkeuring door de ethische commissie werden 44 ASA I-III patiënten die een electieve gynaecologische operatie ondergingen, na de operatie gerandomiseerd toegewezen aan hypercapnische hyperpneu of controlegroepen.

Hypercapnische hyperpneu bij spontaan ademende patiënten halveert de hersteltijd van sevofluraan-geïnduceerde anesthesie in de operatiekamer.

In totaal namen 200 vrouwen die een abortus in het eerste trimester ondergingen (American Society of Anesthesiologists fysieke status I) deel aan de studie. Patiënten werden willekeurig toegewezen om ofwel sevofluraan of propofol te ontvangen voor kortdurende sedatie.

De resultaten toonden aan dat de incidentie van dromen significant verschilde tussen de anesthesiegroepen met 60% (60/100) in de sevofluraangroep en 33% (33/100) in de propofolgroep (P=0,000)

De toegediende anesthesie had geen effect op de patiënttevredenheid. De resultaten suggereren dat de incidentie van dromen niet werd beïnvloed door de hersteltijd. Patiënttevredenheid werd niet beïnvloed door de keuze van het sedativum en/of door het optreden van dromen tijdens sevofluraan- of propofol-kortdurende sedatie.

Eerdere rapporten suggereren dat dromen tijdens anesthesie afhankelijk is van de hersteltijd. Dromen tijdens sedatie kan de patiënttevredenheid beïnvloeden

Sevofluraan versus propofol bij patiënten met coronaire aandoeningen die mitraliskirurgie ondergaan: een gerandomiseerde studie.

We voerden daarom een gerandomiseerde gecontroleerde studie uit (sevofluraan versus propofol) om de afgifte van cardiale troponine te vergelijken bij patiënten met coronaire aandoeningen die mitraliskirurgie ondergingen.

Myocardiale schade bij remifentanil-gebaseerde anesthesie voor off-pump coronaire bypasschirurgie: een equipotente dosis sevofluraan versus propofol

Deze gerandomiseerde gecontroleerde studie vergeleek het effect van equipotente anesthetische doses sevofluraan (S-groep) versus propofol (P-groep), tijdens remifentanil-gebaseerde anesthesie voor off-pump coronaire bypasschirurgie, op myocardiale schade. Sevofluraan of propofol werd getitreerd om bispectrale indexwaarden tussen 40 en 50 te behouden.

Deze gerandomiseerde, multicentrische, parallelgroepstudie omvatte 98 volwassen patiënten. Patiënten kregen intraveneus propofol voor inductie gevolgd door sevofluraan onderhoudsanesthesie.

Patiënten werden willekeurig toegewezen om sugammadex 2,0 mg/kg of neostigmine 50 microgram te ontvangen

We vergeleken de hemodynamica, ontwakings- en herstelkenmerken van totale intraveneuze anesthesie met propofol/remifentanil versus sevofluraan/remifentanil anesthesie, onder bispectrale index begeleiding, bij 103 patiënten die chirurgische ingrepen ondergingen van meer dan 3,5 uur

Een gerandomiseerde gecontroleerde studie van pediatrische bewuste sedatie voor tandheelkundige behandeling met intraveneus midazolam gecombineerd met geïnhaleerd lachgas of lachgas/sevofluraan

Intravenueus midazolam, vooral in combinatie met geïnhaleerd lachgas of sevofluraan en lachgas, zijn effectieve technieken, waarbij de combinatie van midazolam en sevofluraan het meest waarschijnlijk tot een succesvolle behandeling leidt.

We hebben 1063 volwassen en 322 pediatrische electieve patiënten willekeurig toegewezen aan een van vier (volwassenen) of twee (pediatrische) anesthesiegroepen

In beide studies was er geen verschil in uitkomsten na ontslag op dag 7. Sevofluraan/sevofluraan was duurder met hogere PONV-percentages in beide studies. Bij volwassenen waren de kosten per extra vermeden episode van PONV £296 (propofol/propofol versus propofol/sevofluraan) en £333 (propofol/sevofluraan versus propofol/isofluraan).

Vergelijking van sevofluraan en lachgasmengsel met alleen lachgas voor inhalatiebewuste sedatie bij kinderen die tandheelkundige behandeling ondergaan: een gerandomiseerde gecontroleerde studie.

We bestudeerden 411 kinderen van 3-10 jaar die werden verwezen voor tandheelkundige behandeling. Zij werden willekeurig toegewezen om inhalatiebewuste sedatie te krijgen met ofwel een sevofluraan/lachgasmengsel of alleen lachgas.


In welke cellen worden gasderminen tot expressie gebracht?

Answer: Leden van de nieuwe genfamilie Gasdermin (Gsdm) worden uitsluitend op een sterk weefsel-specifieke wijze tot expressie gebracht in het epitheel van de huid en het maagdarmkanaal.

Leden van de nieuwe genfamilie Gasdermin (Gsdm) worden uitsluitend op een sterk weefsel-specifieke wijze tot expressie gebracht in het epitheel van de huid en het maagdarmkanaal.

Deze resultaten geven aan dat de muis Gsdma en Gsdma3 genen een gemeenschappelijke functie delen in het reguleren van het onderhoud van het epitheel.

Gasdermin (GSDM of GSDMA), tot expressie gebracht in het bovenste maagdarmkanaal maar vaak stilgelegd in maagkankers (GC's), reguleert apoptose van het maagepitheel.

Immunohistochemische analyse toonde aan dat gasderminen specifiek tot expressie komen in cellen in gevorderde stadia van differentiatie in de bovenste epidermis, de differentierende binnenste wortelschede en haarsteel en in de meest rijpe sebocyten van de talgklier en preputiale, meibomium, cerumineuze klier en anale klieren. Dit expressiepatroon suggereert een rol voor gasderminen in de differentiatie van de epidermis en zijn aanhangsels.


Waar in een eiwit kan een signaalsequentie worden gevonden?

Answer: Eiwitten hebben signaalsequenties die typisch aanwezig zijn aan het meest N-terminale uiteinde.

Een transmembraandomijn (TMD) aan het N-terminus van een membraaneiwit is een signaalsequentie die het eiwit naar het endoplasmatisch reticulum (ER) membraan richt.

oplosbare AMO bezit een N-terminale signaalsequentie

een N-terminale "tweevoudige arginine" signaalsequentie werd gesuggereerd

Eiwitten bestemd voor de mitochondriale matrixruimte hebben leiderssequenties die typisch aanwezig zijn aan het meest N-terminale uiteinde van het nucleair-gecodeerde precursor-eiwit.

De voorspelde aminozuursequentie omvat een N-terminale signaalsequentie

Deze N-terminale sequenties missen een typische signaalsequentie

TAP kan worden omzeild door peptiden direct naar het endoplasmatisch reticulum (ER) te richten met behulp van NH2-terminale signaalsequenties.

Een amino-terminale domein dat een signaalsequentie bevat

Een nucleaire lokalisatiesignaal (NLS) sequentie werd eerder gedefinieerd door puntmutaties in drie korte aangrenzende clusters van basische aminozuren gelegen in het amino-terminale gebied van het E1-eiwit.

De menselijke homoloog bevat ook een vermeende N-terminale signaalsequentie


Kunnen FOXO's de levensduur moduleren?

Answer: FOXO's zijn betrouwbare markers van levensduur.

Forkhead box O (FOXO) transcriptiefactoren hebben een geconserveerde functie in het reguleren van de levensduur van metazoën.

In tegenstelling tot FoxO1, waren FoxO3a en FoxO6 specifiek verminderd in het centrale zenuwstelsel van HFD-dieren, wat mogelijk bijdraagt aan de verminderde levensduur die bij deze dieren wordt waargenomen.

Interessant is dat veel doelwitproteïnen van AMPK zogenaamde levensduurfactoren zijn, bijvoorbeeld SIRT1, p53 en FoxO's, die niet alleen de stressbestendigheid kunnen verhogen en de levensduur van veel organismen kunnen verlengen, maar ook de ontstekingsreacties kunnen remmen.

Componenten van anti-veroudering en autofagie omvatten SirTs en FoxO's.

Aangezien Sirts en FoxO's betrouwbare markers van levensduur zijn, lijken de resultaten te suggereren dat Longevinex levensduur induceert na langdurige voeding via inductie van autofagie, terwijl het doodsignalen omzet in overlevingssignalen en binnen een relatief kortere periode cardioprotectie biedt.

Forkhead box O (FOXO) transcriptiefactoren zijn betrokken bij verschillende cellulaire processen, waaronder celproliferatie, stressbestendigheid, metabolisme en levensduur.

In dit opzicht worden leden van de zoogdierlijke forkhead transcriptiefactoren van de O-klasse (FoxO's), waaronder FoxO1, FoxO3, FoxO4 en FoxO6, steeds meer erkend als veelbelovende kandidaten voor meerdere aandoeningen. Deze transcriptiefactoren regelen ontwikkeling, proliferatie, overleving en levensduur tijdens verschillende cellulaire omgevingen die oxidatieve stress kunnen omvatten.

Hier bespreken we de fascinerende maar complexe rol van FoxO's tijdens cellulaire schade en oxidatieve stress, ontwikkeling van voorlopercellen, vruchtbaarheid, angiogenese, cardiovasculaire functie, cellulair metabolisme en diabetes, cellevensduur, immuunsurveillance en kanker.

Veel levensduurgenen, bijvoorbeeld FoxO's en SIRT1, zijn remmers van NF-kappaB-signaleringsroutes.

Interessant is dat verschillende levensduurgenen zoals SIRT1, SIRT6 en FoxO's duidelijk NF-kappaB-signaleringsroutes kunnen onderdrukken en op deze manier het verouderingsproces kunnen vertragen en de levensduur kunnen verlengen.

Toch kunnen FoxO's ook de normale celoverleving en levensduur aanzienlijk beïnvloeden, wat nieuwe behandelingen voor neoplastische groei vereist om nieuwe paden te moduleren die celproliferatie, metabolisme, ontsteking en overleving integreren.

Deze observaties koppelen de functie van FoxO in zoogdiersystemen aan de evolutionair geconserveerde rol van FoxO in het bevorderen van stressbestendigheid en levensduur in lagere fylogenetische systemen. Bovendien hebben deze bevindingen implicaties voor veroudering bij hogere organismen en in de biologie van kwaadaardige stamcellen, en suggereren ze dat FoxO's een belangrijke rol kunnen spelen in het onderhoud en de integriteit van stamcelcompartimenten in een breed spectrum van weefsels.

Forkhead box O (FoxO) transcriptiefactoren zijn belangrijke downstream doelwitten van het PI3K/Akt-signaleringspad en cruciale regulatoren van celbestemming. Deze functie van FoxO's berust op hun vermogen om diverse cellulaire functies te controleren, waaronder proliferatie, differentiatie, apoptose, DNA-reparatie, verdediging tegen oxidatieve stress en veroudering.

Deze korte review richt zich op de moleculaire mechanismen, cellulaire effecten en resulterende organismale fenotypen die worden gegenereerd door differentieel gereguleerde FoxO-eiwitten en bespreekt ons huidige begrip van de rol van FoxO's in ziekte- en verouderingsprocessen.

In deze review richten we ons op de verschillende interacties van verouderingsgerelateerde signaalroutes die worden gereguleerd door Sirtuïnes en FoxO's of NF-kappaB-signaleringsroutes. We leveren bewijs dat signalering via de levensduurfactoren FoxO's en SIRT1 NF-kappaB-signaleringsroutes kan remmen en tegelijkertijd beschermt tegen het inflamm-aging proces.

In diverse soorten zijn transcriptiefactoren behorend tot de forkhead/winged helix box genen, subfamilie O (FOXO), cruciaal gebleken in de downstream onderdrukking van de levensverkortende effecten van insuline/insuline-achtige groeifactor-I receptor signaalroutes die, wanneer ze worden opgevoerd, veroudering versnellen door onderdrukking van FOXO.

Bij mensen zouden FOXO3a, evenals FOXO1 en -4, en hun downstream effectors de sleutel kunnen zijn om veroudering en veelvoorkomende ziekten tegen te gaan.

FOXO transcriptiefactoren spelen belangrijke rollen in metabolisme, cellulaire proliferatie, stressbestendigheid en veroudering.


Welke antilichaam is betrokken bij de Bickerstaff hersenstamencefalitis?

Answer: Het syndroom dat door Bickerstaff is gedefinieerd van progressieve, externe oftalmoplegie en ataxie, met bewustzijnsstoornissen of hyperreflexie, is later geassocieerd met antiganglioside-antilichaam, anti-GQ1b

Daarnaast vertegenwoordigen BBE en het Fisher-syndroom, die klinisch vergelijkbaar zijn en beide geassocieerd worden met de aanwezigheid van het immunoglobuline G anti-GQ1b-antilichaam, een specifieke auto-immuunziekte met een breed spectrum aan symptomen waaronder oftalmoplegie en ataxie.

Het syndroom dat door Bickerstaff is gedefinieerd van progressieve, externe oftalmoplegie en ataxie, met bewustzijnsstoornissen of hyperreflexie, is later geassocieerd met anti-GQ1b-antilichamen.

Er is een anti-GQ1b-antilichaamsyndroom voorgesteld als onderliggende gemeenschappelijke pathofysiologie voor de drie aandoeningen; echter hebben andere studies positieve anti-GM1 in plaats van anti-GQ1b-antilichamen gevonden.

Serologische analyse van antilichamen tegen gangliosidecomplexen (anti-GDIa, anti-GDIb, anti-GM1, anti-GM2, anti-GM3, anti-GQIb en anti-GTIb-antilichamen) toonde negatieve resultaten.

Echter, in tegenstelling tot het voorgestelde anti-GQ1b-antilichaamsyndroom, zouden wij suggereren dat de pathogenese van dit klinische spectrum niet beperkt is tot anti-ganglioside-antilichamen.

Hoewel er meestal geen afwijkingen zijn bij MFS door routinematige neuroimaging, werden in enkele gevallen contrastversterking van zenuwwortels en tekenen van betrokkenheid van het centrale zenuwstelsel beschreven, wat de hypothese van een anti-GQ1b-syndroom ondersteunt, een continuüm dat GBS, MFS en Bickerstaff hersenstamencefalitis omvat.

Anti-GM1 IgG, GD1a IgG, GQ1b IgG en GT1a IgG-antilichamen waren positief.

De ontdekking van de associatie van het anti-GQ1b IgG-antilichaam met de postinfectieuze klinische syndromen van oftalmoplegie, ataxie en areflexie hielp de fenotypes van het Miller Fisher-syndroom (MFS), atypisch MFS, Guillain-Barré-syndroom met oftalmoplegie en Bickerstaff hersenstamencefalitis onder één noemer te brengen.

Deze bevindingen suggereren dat gastheersusceptibiliteit een rol kan spelen bij het induceren van de productie van anti-ganglioside-antilichamen en de ontwikkeling van Bickerstaff hersenstamencefalitis.

Deze antilichamen zouden nuttige serologische markers moeten bieden voor het identificeren van patiënten met atypische GBS met behouden diepe peesreflexen, ataxische GBS, Bickerstaff hersenstamencefalitis of acute ophthalmoparese, vooral voor degenen die geen antilichamen tegen GM1, GD1a of GQ1b hebben.

Bickerstaff hersenstamencefalitis en Fisher-syndroom: anti-GQ1b-antilichaamsyndroom.

Van hen ontwikkelde slechts één patiënt Bickerstaff hersenstamencefalitis, die anti-GQ1b IgG-antilichamen droeg.

Overlappend Guillain-Barré-syndroom en Bickerstaff hersenstamencefalitis geassocieerd met anti-GQ1b IgG-antilichaam na herpes simplex-virusinfectie.

Bickerstaff hersenstamencefalitis, Miller Fisher-syndroom en Guillain-Barré-syndroom overlappen bij een astmapatiënt met negatieve anti-ganglioside-antilichamen.

Bickerstaff hersenstamencefalitis is een klinisch syndroom van oftalmoplegie, cerebellaire ataxie en tekenen van het centrale zenuwstelsel en wordt geassocieerd met de aanwezigheid van anti-GQ1b-antilichamen.

Dit is slechts het tweede geval in de literatuur van Bickerstaff hersenstamencefalitis met verhoogde titers van anti-GQ1b-antilichamen beschreven in associatie met M. pneumoniae-infectie.

Van de patiënten met Fisher-syndroom, Bickerstaff hersenstamencefalitis, ataxische GBS of acute ophthalmoparese, hadden 33% van 67 anti-GM1b-positieve en 52% van 25 anti-GalNAc-GD1a-positieve patiënten geen anti-GQ1b-antilichamen.

Fisher-syndroom of Bickerstaff hersenstamencefalitis? Anti-GQ1b IgG-antilichaamsyndroom dat zowel het perifere als centrale zenuwstelsel omvat.

Anti-GQ1b-antilichaam is gevonden bij Miller Fisher-syndroom (MFS), Guillain-Barré-syndroom (GBS) met oftalmoplegie, Bickerstaff hersenstamencefalitis (BBE) en acute oftalmoplegie zonder ataxie (AO).

Dit geval vertoonde gelijktijdig klinische kenmerken van drie syndromen - Fisher-syndroom, Bickerstaff hersenstamencefalitis en Guillain-Barré-syndroom - die gezamenlijk 'anti-GQ1b IgG-antilichaamsyndroom' genoemd kunnen worden.

Dit is het geval van een 79-jarige man met chronische lymfatische leukemie die Guillain-Barré-syndroom presenteerde met kenmerken die overlappen met het Miller Fisher-syndroom en Bickerstaff hersenstamencefalitis en positieve antiganglioside GQ1b-antilichamen ongeveer 6 maanden na behandeling met bendamustine en rituximab.

[Een casusrapport van Bickerstaff hersenstamencefalitis met positieve anti-GQ1b, GT1a, GM1 ganglioside-antilichamen].

[Waarschijnlijke Bickerstaff hersenstamencefalitis geassocieerd met anti-GQ1b-antilichaam].

Niettemin heeft 66% van de patiënten met het Bickerstaff-syndroom anti-GQ1b-antilichamen tijdens de acute fase.


Welke micro-RNA's zijn geassocieerd met de pathogenese van reumatoïde artritis?

Answer: Verschillende expressiepatronen van mir-146a, miRNA-155, miRNA-124a, mir-203, mir-223, mir-346, mir-132, mir-363, mir-498, mir-15a en mir-16 werden gedocumenteerd in verschillende weefselmonsters van RA-patiënten.

Deze studie biedt de eerste beschrijving van verhoogde expressie van miRNA miR-155 en miR-146a bij RA

In deze studie onderzochten we de expressie, regulatie en functie van miR-155 en miR-146a in synoviale fibroblasten (RASFs) en synoviaal weefsel van patiënten met reumatoïde artritis (RA)

Het doel van deze studie was het identificeren van het expressiepatroon van microRNA-146 (miR-146) in synoviaal weefsel van patiënten met reumatoïde artritis (RA)

Deze studie toont aan dat miR-146 wordt uitgedrukt in RA synoviaal weefsel en dat de expressie wordt geïnduceerd door stimulatie met TNFalpha en IL-1beta

gereguleerde miR-146a expressie in perifere bloed mononucleaire cellen van patiënten met reumatoïde artritis

Totaal RNA werd geïsoleerd uit perifere bloed mononucleaire cellen verkregen van patiënten met reumatoïde artritis, en gezonde en ziektecontrole-individuen, en de expressie van miR-146a, miR-155, miR-132, miR-16 en microRNA let-7a werd geanalyseerd met behulp van kwantitatieve real-time PCR

Perifere bloed mononucleaire cellen van reumatoïde artritis vertoonden een 1,8- tot 2,6-voudige toename in expressie van miR-146a, miR-155, miR-132 en miR-16, terwijl de expressie van let-7a niet significant verschilde vergeleken met gezonde controles

Onze gegevens suggereren ook een mogelijk mechanisme dat bijdraagt aan de pathogenese van reumatoïde artritis, waarbij de expressie van miR-146a verhoogd is maar niet goed functioneert, wat leidt tot langdurige productie van tumor necrose factor-alfa bij patiënten met reumatoïde artritis

Repressie van TRAF6 en/of IRAK-1 in THP-1 cellen resulteerde in een reductie tot 86% van de tumor necrose factor-alfa productie, wat impliceert dat normale miR-146a functie cruciaal is voor de regulatie van tumor necrose factor-alfa productie

MicroRNA-124a is een belangrijke regulator van proliferatie en secretie van monocyte chemoattractant protein 1 in fibroblastachtige synoviocyten van patiënten met reumatoïde artritis

We vonden dat miR-124a niveaus significant afnamen in RA synoviocyten vergeleken met OA synoviocyten

Inductie van miR-124a in RA synoviocyten onderdrukte significant de productie van de CDK-2 en MCP-1 eiwitten

De resultaten van deze studie suggereren dat miR-124a een sleutel-miRNA is in de posttranscriptionele regulatiemechanismen van RA synoviocyten

miR-223 is overgeëxprimeerd in T-lymfocyten van patiënten met reumatoïde artritis.

Hoewel een multifactoriele pathogenese is verondersteld, zijn de precieze mechanismen die tot de ziekte leiden nog steeds slecht begrepen op moleculair niveau. Analyse van miRNA-expressieprofielen toonde aan dat miR-223 de enige miRNA is die opvallend gedereguleerd is in perifere T-lymfocyten van RA-patiënten vergeleken met gezonde donoren

Samenvattend bieden onze gegevens een eerste karakterisering van de miRNA-expressieprofielen van perifere T-lymfocyten van RA-patiënten, waarbij miR-223 als overgeëxprimeerd wordt geïdentificeerd in CD4(+) naïeve T-lymfocyten van deze individuen

Veranderd microRNA-expressieprofiel met upregulatie van miR-146a in CD4+ T-cellen van patiënten met reumatoïde artritis

De rol van overexpressie van miR-146a in de regulatie van T-cel apoptose werd geëvalueerd met flowcytometrie

We hebben verhoogde miR-146a gedetecteerd in CD4+ T-cellen van RA-patiënten en een nauwe correlatie met TNF-alfa niveaus. Onze bevindingen dat overexpressie van miR-146a T-cel apoptose onderdrukt, duiden op een rol van miR-146a in de pathogenese van RA en bieden potentiële nieuwe therapeutische doelen

MicroRNA-146a wordt uitgedrukt in interleukine-17 producerende T-cellen bij patiënten met reumatoïde artritis

Zes miRNA's, let-7a, miR-26, miR-146a/b, miR-150 en miR-155, waren significant upgereguleerd in de IL-17 producerende T-cellen

Deze resultaten gaven aan dat miR-146a geassocieerd was met IL-17 expressie in PBMC en synovium bij RA-patiënten

Een polymorfisme in de 3'-UTR van interleukine-1 receptor-geassocieerde kinase (IRAK1), een doelgen van miR-146a, is geassocieerd met vatbaarheid voor reumatoïde artritis

MicroRNA-146a werd verhoogd gevonden in synoviale fibroblasten, synoviaal weefsel en PBMC van patiënten met RA

Dit is de eerste studie die de associatie van een variant in een doel van miR-146a, het IRAK1-gen, met RA-vatbaarheid onderzoekt

Veranderde expressie van microRNA-203 in synoviale fibroblasten van reumatoïde artritis en de rol ervan in fibroblastactivatie

Eerder beschreven we verhoogde expressie van miR-155 en miR-146a in reumatoïde artritis (RA) en toonden we een remmend effect van miR-155 op matrix metalloproteïnase (MMP) expressie in RA synoviale fibroblasten (RASFs)

De huidige resultaten tonen methylatie-afhankelijke regulatie van miR-203 expressie in RASFs

Belangrijk is dat ze ook aantonen dat verhoogde niveaus van miR-203 leiden tot verhoogde secretie van MMP-1 en IL-6 via het NF-κB pad en daarmee bijdragen aan het geactiveerde fenotype van synoviale fibroblasten in RA

miR-124a als sleutelregulator van proliferatie en MCP-1 secretie in synoviocyten van patiënten met reumatoïde artritis

Transfectie van miR-124a in RA synoviocyten onderdrukte significant hun proliferatie en bracht de celcyclus tot stilstand in de G1-fase

Er wordt voorgesteld dat miR-124a een sleutel-miRNA is in de posttranscriptionele regulatiemechanismen van RA synoviocyten en therapeutisch potentieel heeft

Expressie van miR-146a en miR-16 in perifere bloed mononucleaire cellen van patiënten met reumatoïde artritis en hun correlatie met de ziekteactiviteit

De verhoogde expressieniveaus van miR-146a en miR-16 correleren met de ziekteactiviteit van RA, wat hun waarde suggereert bij de beoordeling van de klinische ziekteactiviteit van RA

miR-346 reguleert de afgifte van TNF-α eiwit en stabiliteit van zijn mRNA in reumatoïde artritis via stabilisatie van tristetraprolin

Met behulp van een microarray vonden we twee miRNA's, miR-125b en miR-939, die voorspeld worden het 3'-UTR van TNF-α mRNA te targeten, die upgereguleerd zijn in RA FLS als reactie op LPS, maar hun repressie herstelde de expressie van rijp TNF-α in FLS niet

We toonden eerder aan dat miR-346, dat upgereguleerd is in LPS-geactiveerde FLS, de expressie van Btk remt die TNF-α mRNA stabiliseert

Verschillende expressiepatronen van mir-146a, miRNA-155, miRNA-124a, mir-203, mir-223, mir-346, mir-132, mir-363, mir-498, mir-15a en mir-16 werden gedocumenteerd in verschillende weefselmonsters van RA-patiënten

Downregulatie van microRNA-34a* in synoviale fibroblasten van reumatoïde artritis bevordert apoptoseresistentie

Basale expressieniveaus van miR-34a* waren verlaagd in synoviale fibroblasten van RA-patiënten vergeleken met osteoartritispatiënten, terwijl niveaus van miR-34a, miR-34b/b* en miR-34c/c* niet verschilden

Onze gegevens leveren bewijs voor een methylatiespecifieke downregulatie van pro-apoptotische miR-34a* in RASFs

Identificatie van microRNA-221/222 en microRNA-323-3p associatie met reumatoïde artritis via voorspellingen met het humane tumor necrose factor transgene muismodel

miR-seq toonde aan dat TghuTNF-SF een onderscheidend pathogeen profiel vertoont met 22 significant upgereguleerde en 30 significant downreguleerde miR

Validatie-assays bevestigden de dysregulatie van miR-223, miR-146a en miR-155 die eerder geassocieerd waren met menselijke reumatoïde artritis (RA) pathologie, evenals die van miR-221/222 en miR-323-3p

De auteurs identificeerden miR-221/222 en miR-323-3p als nieuw gedysreguleerde miR in RA SF

Verdere associatiestudies kunnen bijdragen aan het bepalen van de rol van miR-146a single-nucleotide polymorfismen in immuungemedieerde ziekten

miR-146a polymorfisme is geassocieerd met astma maar niet met systemische lupus erythematosus en juveniele reumatoïde artritis bij Mexicaanse patiënten.

Overexpressie van microRNA-223 in synovium van reumatoïde artritis reguleert osteoclastdifferentiatie

MicroRNA-223 (miR-223) speelt een cruciale rol in osteoclastogenese

MiR-223 wordt intensief uitgedrukt in RA synovium, en overexpressie van miR-223 onderdrukt osteoclastogenese in vitro

Deze studie toont de mogelijkheid van gentherapie met miR-223 om botdestructie bij RA-patiënten te behandelen

MiR-223 werd hoger uitgedrukt in RA synovium dan in osteoartritis (OA) synovium vanwege het verhoogde aantal miR-223-positieve cellen in RA synovium

Associatie van pre-miRNA-146a rs2910164 en pre-miRNA-499 rs3746444 polymorfismen met vatbaarheid voor reumatoïde artritis

Onze bevindingen toonden aan dat het hsa-mir-499 rs3746444, maar niet mir-146a rs2910164, polymorfisme geassocieerd is met een verhoogd RA-risico in een steekproef van de Iraanse bevolking

Tumor necrose factor α-geïnduceerde microRNA-18a activeert synoviale fibroblasten van reumatoïde artritis via een feedbacklus in NF-κB signalering

Om te achterhalen of de microRNA (miRNA) cluster miR-17-92 bijdraagt aan het geactiveerde fenotype van synoviale fibroblasten van reumatoïde artritis (RASFs)

We vonden dat TNFα de expressie van miR-17-92 in RASFs induceert op een NF-κB-afhankelijke wijze

Met reporter gen assays identificeerden we de NF-κB pad remmer TNFα-geïnduceerd eiwit 3 als een nieuw doelwit van miR-18a

Onze gegevens suggereren dat de miR-17-92-afgeleide miR-18a bijdraagt aan kraakbeenschade en chronische ontsteking in het gewricht via een positieve feedbacklus in NF-κB signalering, met gelijktijdige upregulatie van matrixafbrekende enzymen en mediatoren van ontsteking in RASFs

Aangezien ontsteking en gewrichtsschade de belangrijkste kenmerken van RA zijn, richtten we ons op de drie miRNA's, miR-146a, miR-155 en miR-223, waarvan de functies zijn bestudeerd in beide processen en de pathogene rol is onderzocht in experimentele modellen

Focus op de rol van miR-146a, miR-155 en miR-223 in RA-pathogenese benadrukt de onderlinge relaties tussen bot-homeostase en immuniteit, en de prominente rol van monocyten in RA

In een afsluitend perspectief bespreken we de potentiële impact van therapeutische modulatie van miR-155 in RA

Correlatie tussen expressieniveaus van miR-155 en miR-146a in totaal bloed en PBMC bij gezonde controles en patiënten met reumatoïde artritis

We toonden een zeer significante lineaire correlatie aan tussen miR-146a en miR-155 expressie in PBMC en totaal bloed, zowel bij gezonde individuen als RA-patiënten.

Expressie van specifieke microRNA's (miRNA) in perifere bloedafgeleide mononucleaire cellen (PBMC), met name miR-146a en miR-155, is geassocieerd met reumatoïde artritis (RA)

MicroRNA-323-3p met klinisch potentieel bij reumatoïde artritis, de ziekte van Alzheimer en buitenbaarmoederlijke zwangerschap

Er is aangetoond dat miR-323-3p geassocieerd is met de pathogenese van verschillende ziekten, zoals reumatoïde artritis, de ziekte van Alzheimer en buitenbaarmoederlijke zwangerschap.


Is er een verband tussen FGFR3-mutatie en plagiocefalie?

Answer: Ja, FGFR3-mutatie wordt geassocieerd met plagiocefalie. Het is de meest voorkomende mutatie bij plagiocefalie. FGFR-genen hebben belangrijke effecten op de botontwikkeling, en mutaties in 4 "hot spot" exonen van FGFR1-3 worden gevonden bij veel patiënten met craniosynostose en sommige met synostotische plagiocefalie.

Er werden een reeks neurochirurgische ingrepen uitgevoerd, voornamelijk voor acrocefalie en posterieure plagiocefalie. De meest voorkomende achondroplasie-mutatie, een p.Gly380Arg in het fibroblastgroeifactorreceptor 3 (FGFR3) gen, werd gedetecteerd.

De meest voorkomende mutatie voor achondroplasie (FGFR3 Gly380Arg, resulterend in 1138G>A) werd geïdentificeerd. Beeldvormende onderzoeken toonden complexe craniosynostose en neurochirurgische interventie werd uitgevoerd, met name voor posterieure plagiocefalie.

FGFR-genen hebben belangrijke effecten op de botontwikkeling, en mutaties in 4 "hot spot" exonen van FGFR1-3 worden gevonden bij veel patiënten met craniosynostose en sommige met synostotische plagiocefalie.

Mutatieanalyses in het FGFR3-gen onthulden nucleotideveranderingen gelokaliseerd in de mutatie-hotspot bij aminozuurresidu 250 (g.C749).

RESULTATEN: In onze cohorte van 159 patiënten met verschillende craniosynostosesyndromen werden mutaties gevonden bij 100% van de patiënten met het Apert-syndroom, 83,3% met het Pfeiffer-syndroom, 72,7% met het Crouzon-syndroom, 50,0% met het Saethre-Chotzen-syndroom, 27,7% met plagiocefalie, 31,8% met brachycefalie, 20% van complexe gevallen, en 6,9% van gemengde gevallen.

De genetische veranderingen die unilaterale coronale synostose kunnen veroorzaken zijn moeilijker te achterhalen.

Mutaties werden gevonden bij acht van de 47 patiënten: twee patiënten met verschillende enkelvoudige aminozuurveranderingen in FGFR2, drie patiënten met FGFR3 Pro250Arg, en drie patiënten met TWIST-mutaties.

Andere afwijkingen in het craniofaciale gebied en de extremiteiten waren aanwijzingen voor een specifieke mutatie in FGFR2, FGFR3, TWIST, of de X-gebonden mutatie.

Het voorkomen van de FGFR3-mutatie bij patiënten met unilaterale coronale synostose levert bewijs voor een genetische basis van bepaalde vormen van plagiocefalie.

Geen van de 6 patiënten met niet-synostotische plagiocefalie en geen van de 4 patiënten met aanvullende sutuursynostose had de FGFR3-mutatie.

Tussen januari en december 1996 werden patiënten met de diagnose plagiocefalie in het Children's Hospital of Philadelphia geëvalueerd op de FGFR3-mutatie.

Om te bepalen of de autosomaal dominante fibroblastgroeifactorreceptor 3 (FGFR3) Pro250Arg-mutatie anterieure plagiocefalie veroorzaakt, werden patiënten met ogenschijnlijk sporadische unilaterale coronale synostose (N = 37) of andere vormen van anterieure plagiocefalie (N = 10) onderzocht op deze mutatie. Van de 37 patiënten met unilaterale coronale synostose testten 4 positief voor de Pro250Arg-mutatie in FGFR3, en 33 waren negatief voor deze mutatie.

Bij een meisje met ogenschijnlijk geïsoleerde plagiocefalie identificeerden we een P250L (749C-->T) mutatie in FGFR3.


Zijn CD44-varianten (CD44v) geassocieerd met een slechte prognose van metastase?

Answer: Ja, verschillende isoformen (verkregen door gebruik van tien variabele exonen in diverse combinaties) zijn causaal gerelateerd aan metastase.

De CD44-variant (CD44v) isoformen zijn opgemerkt als markers voor tumormetastase en prognose in verschillende adenocarcinomen.

Positieve CD44v3-expressie werd geassocieerd met een meer gevorderd pathologisch stadium en een slechtere prognose dan negatieve CD44v3-expressie

CD44v6-expressie in het adenocarcinoomcomponent kan direct het gedrag van het carcinoom en de prognose van patiënten beïnvloeden

CD44-variant 6 in endometrioïd carcinoom van de uterus: de expressie ervan in het adenocarcinoomcomponent is een onafhankelijke prognostische marker

CD44v5-expressie is onafhankelijk positief gecorreleerd met de agressiviteit van thymusepitheliale tumoren. De expressie van CD44v5 kan een potentiële trigger zijn voor tumorinvasie in thymomen

Analyse van CD44v-expressie geeft aanwijzingen voor biologische en klinische relevantie ook bij laaggradige lymfoproliferatieve aandoeningen

Klinische relevantie van CD44-variant isoformexpressie bij B-cel chronische lymfatische leukemie

CD44-varianten en de associatie met overleving bij alvleesklierkanker

CD44-variant 6 (v6) molecuul is opgemerkt als een marker voor tumormetastase en prognose in verschillende tumoren

CD44v2 en CD44v6 kunnen nuttige markers zijn voor een slechte prognose bij curatief gereseceerde primaire alvleesklierkanker

CD44v8-10 kan een belangrijke rol spelen bij de adhesie van tumorcellen aan de haarvaten van verre organen in het metastatische proces, en dat immunohistochemische detectie van CD44v8-10 een biologische marker van prognostische betekenis kan zijn.

Gezamenlijke expressie van CD44v8-10 en SLX kan een biologische marker van prognostische betekenis zijn

Variant isoformen (CD44v) worden tot expressie gebracht op verschillende kwaadaardige cellen en weefsels. Hun opregulatie is betrokken bij de progressie en metastase van maligniteiten.

Expressie van het CD44-variant exon 6 wordt geassocieerd met lymfekliermetastase bij niet-kleincellige longkanker

Een aantal variantvormen van CD44 worden vaak tot expressie gebracht, hoewel deze varianten zelden tot expressie komen in normaal longweefsel, en dat de expressie van CD44v6 met name geassocieerd is met lymfekliermetastase bij NSCLC

Expressie van CD44v6 kan wijzen op een verhoogd risico op lokale lymfekliermetastase bij NSCLC

Verschillende CD44-isoformen worden gevonden in menselijke huidkankers en worden gemoduleerd tijdens carcinogenese

CD44-isoformen correleren met cellulaire differentiatie maar niet met prognose bij menselijke borstkanker

Correlaties tussen prognose en expressie van CD44v zijn gerapporteerd voor maag- en coloncarcinoom, voor non-Hodgkin-lymfoom, en recentelijk voor borstkanker

Bepaalde splice-varianten (CD44v) kunnen het metastatische gedrag van kankercellen bevorderen. Bij menselijke colon- en borstkanker duidt de aanwezigheid van epitopen gecodeerd door exon v6 op primair gereseceerd tumormateriaal op een slechte prognose

In menselijke mammacarcinomen en colorectale carcinomen is de expressie van CD44v ook gecorreleerd met meer gevorderde tumorstadia.


Is blaastraining een effectieve methode om aandrangincontinentie te behandelen?

Answer: Ja. Blaastraining is een eenvoudige, veilige en effectieve behandeling bij het beheer van milde tot matige vormen van urine-incontinentie in poliklinische populaties. Het kan worden gebruikt als eerstelijnsbehandeling of in combinatie met andere interventies zoals bekkenbodemoefeningen, blaasspanning biofeedback, elektrische stimulatie en medicamenteuze therapie. De gerapporteerde resultaten variëren van 26 tot 90%. Patiënten met sensorische aandrang leken beter te reageren dan degenen met detrusorinstabiliteit en het wordt gesuggereerd dat blaastraining als primaire behandeling kan worden geïndiceerd bij sensorische aandrang.

Mindfulness-based stressreductie lijkt een behandeling die verder onderzoek verdient, aangezien het op korte termijn even effectief is als historische studies van medicamenteuze behandeling en blaastraining bij het verminderen van aandrangincontinentie en de kwaliteit van leven gerelateerd aan incontinentie.

Alle patiënten, ongeacht de resultaten van cystometrie, werden vervolgens behandeld met oxybutynine 2,5 mg tweemaal daags in combinatie met blaastraining.

Van de 29 patiënten met een stabiele blaas en symptomen van OAB werd een genezingspercentage van 100% bereikt bij respectievelijk 20 (68,9%) en 6 (20,6%) patiënten. Bij 3 patiënten in beide groepen werd na 6 maanden behandeling een symptoomvermindering tot 75% waargenomen.

Zowel urodynamisch bewezen instabiele als stabiele blaas vertoonden bijna gelijke verbetering met behandeling.

Er zijn 3 typen urine-incontinentie (aandrang-, stress- en overloopincontinentie). Een andere standaardisering van urine-incontinentie volgt dysfuncties van de bekkenbodem: detrusor spierafhankelijk, door sfincterkramp, prostaatklierafhankelijk. Aandrangincontinentie met een disfunctie van de detrusor is het meest voorkomende type. Gemengde typen komen vaak voor. Niet-medicamenteuze maatregelen (bijv. bekkenbodemtraining, blaastraining, toilettraining) zijn eerstekeusbehandelingen.

Behandeling van stress-, aandrang- en gemengde incontinentie kan meestal in de eerstelijnszorg worden gestart; bekkenbodemoefeningen en blaastraining hebben de voorkeur. Als blaastraining niet effectief is bij aandrangincontinentie, moeten anticholinerge geneesmiddelen worden overwogen.

Zestig patiënten (leeftijd 8 tot 12 jaar) met aandrangincontinentie of disfunctioneel urineren werden geëvalueerd. Na een periode zonder behandeling (gemiddeld 6 maanden) ondergingen de patiënten een 6-daagse blaastraining.

Zes maanden na voltooiing van de training waren 64,1% en 64,7% van de poliklinische en klinische groepen met dagplassen en 51,5% en 17,7% van de poliklinische en klinische groepen met nachtelijk plassen genezen of verbeterd.

Bij de klinische groep met aandrangincontinentie nam de functionele blaascapaciteit toe met 15%.

Om de effectiviteit van tolterodine plus vereenvoudigde blaastraining (BT) te vergelijken met tolterodine alleen bij patiënten met een overactieve blaas.

CONCLUSIES: Tolterodine 2 mg tweemaal daags is een effectieve en goed verdragen behandeling voor een overactieve blaas, waarvan de effectiviteit kan worden versterkt door een vereenvoudigd BT-regime.

Blaastraining is een aanpassing van blaasoefeningen die geleidelijker wordt uitgevoerd in een poliklinische setting en heeft geleid tot een significante vermindering van incontinentie bij oudere, zelfstandig wonende vrouwen.

DOEL: Het evalueren van het langetermijneffect van de behandeling van vrouwelijke incontinentie door de huisarts (bekkenbodemoefeningen en blaastraining) bij vrouwelijke urine-incontinentie.

Stressincontinentie en aandrangincontinentie werden behandeld met respectievelijk bekkenbodemoefeningen en blaastraining, terwijl gemengde incontinentie werd behandeld met blaastraining gevolgd door bekkenbodemoefeningen.

De behandeling bestond uit training van de bekkenbodemspieren bij stressincontinentie en blaastraining bij aandrangincontinentie.

RESULTATEN: Na 3 maanden daalde de gemiddelde frequentie van urineverlies per week van 21 naar 8, en na 12 maanden naar 6 keer.

Sommige ouderen met aandrangincontinentie geven de voorkeur aan bekkenbodemoefeningen boven blaastraining als gedragsinterventie van keuze.

Voor acht van de negen vrouwen was hun continentie zowel subjectief als objectief verbeterd.

Blaastraining is een eenvoudige, veilige en effectieve behandeling bij het beheer van milde tot matige vormen van urine-incontinentie in poliklinische populaties. Het kan worden gebruikt als eerstelijnsbehandeling of in combinatie met andere interventies zoals bekkenbodemoefeningen, blaasspanning biofeedback, elektrische stimulatie en medicamenteuze therapie.

De behandeling bestond uit bekkenbodemoefeningen bij stressincontinentie en blaastraining bij aandrangincontinentie.

Na 3 maanden was ongeveer 60% van de patiënten droog of slechts licht incontinent.

De terodilinegroep toont aan dat dit medicijn een waardevolle aanvulling is op een blaastrainingsregime bij kinderen met aandrangincontinentie.

Op basis van onze ervaring met 39 patiënten met ernstige aandrangincontinentie (in een kwart van de gevallen pure aandrangincontinentie, in de helft gemengde incontinentie en in een ander kwart neurogene blaasstoornissen) wordt een begeleid programma (mictiogram) en een beproefde therapie (vooral in Angelsaksische landen) gepresenteerd bestaande uit de triade ziekenhuisopname/blaastraining/medicatie. Na een gemiddelde ziekenhuisopname van 14 dagen konden we bij 94% van de patiënten een symptoomvrije toestand bereiken.

Anamnese- en urodynamische resultaten worden geëvalueerd voor en na blaashertoefening (BRD) bij vrouwen met aandrangincontinentie.

We konden vaststellen dat de BRD een goede mogelijkheid is om een meerstaps-therapie van vrouwelijke incontinentie te realiseren.

Twintig opeenvolgende vrouwelijke patiënten met aandrangincontinentie en stabiele detrusorfunctie bij provocatieve snelle vulling CO2-cystometrie werden poliklinisch behandeld met een blaastrainingsprogramma en met terodiline/placebo in een dubbelblinde cross-over opzet.

Concluderend reageerden vrouwelijke patiënten met idiopathische aandrangincontinentie en stabiele detrusorfunctie op de behandeling, net als vrouwelijke patiënten met aandrangincontinentie en bewezen instabiliteit.

De resultaten van klinische blaastraining bij 65 vrouwen met frequentie, aandrang en aandrangincontinentie worden gerapporteerd. Er was een goede initiële respons bij 88%. Na 6 maanden was het responspercentage gedaald tot 38%.

Patiënten met sensorische aandrang leken beter te reageren dan degenen met detrusorinstabiliteit en het wordt gesuggereerd dat blaastraining als primaire behandeling kan worden geïndiceerd bij sensorische aandrang.

Blaastraining en/of biofeedbacktechnieken werden gebruikt om 75 patiënten met frequentie, aandrang, nycturie en aandrangincontinentie te behandelen. Significante verbetering of genezing werd bereikt bij 70 procent van de enuretische kinderen, en 66 procent van de mannen en 74 procent van de vrouwen met instabiele detrusorfunctie.


Wat is de reikwijdte van de OMIA-database?

Answer: Online Mendelian Inheritance in Animals (OMIA) is een uitgebreide, geannoteerde catalogus van erfelijke aandoeningen en andere familiale kenmerken bij dieren. OMIA is een uitgebreide bron van fenotypische informatie over erfelijke dierlijke kenmerken en genen in een sterk vergelijkende context, waarbij kenmerken waar mogelijk aan genen worden gekoppeld.

Online Mendelian Inheritance in Animals (OMIA),

Online Mendelian Inheritance in Animals (OMIA) is een uitgebreide, geannoteerde catalogus van erfelijke aandoeningen en andere familiale kenmerken bij dieren anders dan mensen en muizen

Opgezet als een bron voor vergelijkende biologie, is OMIA een uitgebreide bron van fenotypische informatie over erfelijke dierlijke kenmerken en genen in een sterk vergelijkende context, waarbij kenmerken waar mogelijk aan genen worden gekoppeld.


Wat is het effect van methotrexaat bij de behandeling van uveïtis door juveniele idiopathische artritis?

Answer: De eerstelijns standaardtherapie voor uveïtis is topische en systemische corticosteroïden, vaak versterkt met methotrexaat als tweedelijns ziekte-modificerende antireumatische medicatie (DMARD). MTX heeft ook een topisch steroïd besparend effect. Vroege behandeling met MTX wordt aanbevolen om complicaties zoals staar te voorkomen. Er zijn geen trialgegevens over het effect van MTX. De meeste ervaring met DMARD's/immunosuppressiva is opgedaan met methotrexaat (MTX) bij juveniele idiopathische artritis. Echter, gecontroleerde studies bij uveïtis ontbreken nog, waardoor behandeling met MTX en alle andere immunosuppressiva (ciclosporine A, azathioprine, mycofenolaatmofetil) slechts een bewijsniveau III bereiken (deskundigenoordeel, klinische ervaring of beschrijvende studie). Biologische DMARD's kunnen ook samen met methotrexaat worden gebruikt bij refractaire uveïtis.

Het karakteriseren van het gebruik van ziekte-modificerende antireumatische medicatie (DMARD) bij kinderen met juveniele idiopathische artritis (JIA) in de Verenigde Staten en het bepalen van patiëntfactoren die geassocieerd zijn met medicatiegebruik.

Bij kinderen zonder systemische artritis was het gebruik van methotrexaat het sterkst geassocieerd met uveïtis (OR 5,2, 95% CI 3,6-7,6), anticitroline-eiwitantilichamen (OR 4,5, 95% CI 1,7-12) en uitgebreide oligoartritis (OR 4,1, 95% CI 2,5-6,6).

Ongeveer driekwart van alle kinderen met JIA in het CARRA-register kreeg niet-biologische DMARD. Bijna de helft kreeg biologische DMARD, waarvan het gebruik sterk geassocieerd was met RF-positieve polyartritis, PsA, uveïtis en systemische artritis.

Pediatrische JIA-patiënten die werden behandeld met MTX voor actieve uveïtis.

Achttien patiënten (18/22; 82%) toonden verbetering van hun uveïtis met een significante afname van de activiteit van AC-inflammatie na een minimale periode van 3 maanden MTX-behandeling. Een topisch steroïd besparend effect werd waargenomen wanneer MTX werd toegediend gedurende een periode van 3 tot 9 maanden.

De meeste ervaring met DMARD's/immunosuppressiva is opgedaan met methotrexaat (MTX) bij juveniele idiopathische artritis. Echter, gecontroleerde studies bij uveïtis ontbreken nog, waardoor behandeling met MTX en alle andere immunosuppressiva (ciclosporine A, azathioprine, mycofenolaatmofetil) slechts een bewijsniveau III bereiken (deskundigenoordeel, klinische ervaring of beschrijvende studie).

De gegevens suggereren dat MTX zeer effectief is in het beheersen van ontsteking bij uveïtis bij patiënten met JIA. Echter, aanvullende topische steroïden of systemische immunosuppressiva zijn vaak vereist.

De risicofactor voor het ontwikkelen van vroege staar die chirurgie vereist bij kinderen met JIA-geassocieerde uveïtis is de aanwezigheid van achterste synechiae op het moment van diagnose van uveïtis. Vroege behandeling met MTX wordt echter geassocieerd met een gemiddelde vertraging van 3,5 jaar in het ontstaan van staar die chirurgie vereist.

MTX lijkt een effectieve therapie voor JIA-geassocieerde uveïtis.


Welke enzymen zijn betrokken bij de toevoeging van 7-methylguanosine in mRNA?

Answer: De 7-methylguanosine cap die aan het 5′-uiteinde van mRNA wordt toegevoegd, is essentieel voor efficiënte genexpressie en celviabiliteit. Methylatie van de guanosine cap is noodzakelijk voor de translatie van de meeste cellulaire mRNAs in alle eukaryote organismen waarin dit is onderzocht. In sommige experimentele systemen is ook aangetoond dat cap-methylatie transcriptie, splicing, polyadenylering en nucleaire export van mRNA bevordert. Bij de toevoeging van 7-methylguanosine in mRNA zijn de enzymen RNA-polymerase II, RNA-guanylyltransferase en RNA-guanine-7-methyltransferase betrokken.

Bij zoogdieren wordt de cap-synthese gekatalyseerd door de opeenvolgende werking van RNGTT (RNA-guanylyltransferase en 5'-fosfatase) en RNMT (RNA-guanine-7-methyltransferase), enzymen die tijdens de vroege stadia van transcriptie worden gerekruteerd naar RNA-pol II (polymerase II). We hebben recent ontdekt dat de zoogdierlijke cap-methyltransferase een heterodimeer is bestaande uit RNMT en de RNMT-activerende subeenheid RAM (RNMT-activerend mini-eiwit). RAM activeert en stabiliseert RNMT en is daardoor cruciaal voor cellulaire cap-methylatie en celviabiliteit.

De synthese van de methylcap begint met de toevoeging van 7-methylguanosine aan het initiërende nucleotide van RNA-pol II (polymerase II) transcripties, wat voornamelijk tijdens transcriptie plaatsvindt en bij zoogdieren wordt gekatalyseerd door RNGTT (RNA-guanylyltransferase en 5'-fosfatase) en RNMT (RNA-guanine-7-methyltransferase).

De RNMT-activerende subeenheid, RAM (RNMT-activerend mini-eiwit), wordt ook gerekruteerd naar transcriptie-initiatielocaties via een interactie met RNMT.

Fosforylering van de CTD rekruteert RNGTT en RNMT, de enzymen die betrokken zijn bij mRNA-capping, naar het ontluikende transcript.

Myc induceert de vorming van de methylcap door de fosforylering van RNA-polymerase II te bevorderen, wat de capping-enzymen naar RNA rekruteert, en door het enzym SAHH (S-adenosylhomocysteïne hydrolase) te reguleren, dat het remmende bijproduct van methylatiereacties neutraliseert.

In de huidige studie identificeren we de methyltransferase die verantwoordelijk is voor cap1-vorming in menselijke cellen, die we hMTr1 noemen (ook bekend als FTSJD2 en ISG95).

De guanylyltransferase (GTP:mRNA guanylyltransferase, EC 2.7.7.50) reactie die verantwoordelijk is voor cap-vorming verloopt gewoonlijk via een covalent enzym-GMP-intermediair.

De methylatie van het 5' terminale guanosine-residu van de cap-structuur van Semliki Forest-virus (SFV) mRNAs is in vitro aangetoond gelijktijdig met hun synthese (R. K. Cross en P. J. Gomatos, Virology, 114, 542-554, 1981). Het enzym dat verantwoordelijk is voor deze methylatie, een guanine-7-methyltransferase, is geassocieerd met het SFV-replicatiecomplex.

Een RNA (guanine-7-)-methyltransferase die specifiek het 5'-terminale guanosine-residu van RNA's die eindigen op het dinucleoside triphosphate G(5')pppN- methyliseert, is gezuiverd uit het cytoplasma van HeLa-cellen.


Wat is HOCOMOCO?

Answer: HOCOMOCO is een uitgebreide verzameling modellen van bindingsplaatsen voor menselijke transcriptiefactoren, geconstrueerd door integratie van bindingssequenties verkregen via zowel lage- als hoge-durchvoermethoden. HOCOMOCO bevat 426 systematisch gecureerde TFBS-modellen voor 401 menselijke TF's, waarvan 172 modellen gebaseerd zijn op meer dan één gegevensbron.

HOCOMOCO: een uitgebreide verzameling modellen van bindingsplaatsen voor menselijke transcriptiefactoren.

Wij presenteren de Homo sapiens uitgebreide modelverzameling (HOCOMOCO, http://autosome.ru/HOCOMOCO/, http://cbrc.kaust.edu.sa/hocomoco/) met zorgvuldig handgecurateerde TFBS-modellen, geconstrueerd door integratie van bindingssequenties verkregen via zowel lage- als hoge-durchvoermethoden. Om positionele gewichtsmatrices te construeren die deze TFBS-modellen representeren, gebruikten we de ChIPMunk-software in vier computationele modi, inclusief een nieuw ontwikkelde periodieke positionele prior-modus geassocieerd met de DNA-helixpitch. We selecteerden slechts één TFBS-model per TF, tenzij er duidelijk experimenteel bewijs was voor twee vrij verschillende TFBS-modellen. We gaven elk model een kwaliteitsbeoordeling. HOCOMOCO bevat 426 systematisch gecureerde TFBS-modellen voor 401 menselijke TF's, waarvan 172 modellen gebaseerd zijn op meer dan één gegevensbron.

We tonen aan dat de integratie van TFBS-gegevens uit verschillende soorten experimenten in één model doorgaans resulteert in een verbeterde modelkwaliteit, waarschijnlijk door gedeeltelijke correctie van bron-specifieke technische bias. We presenteren de Homo sapiens uitgebreide modelverzameling (HOCOMOCO, http://autosome.ru/HOCOMOCO/, http://cbrc.kaust.edu.sa/hocomoco/) met zorgvuldig handgecurateerde TFBS-modellen, geconstrueerd door integratie van bindingssequenties verkregen via zowel lage- als hoge-durchvoermethoden. Om positionele gewichtsmatrices te construeren die deze TFBS-modellen representeren, gebruikten we de ChIPMunk-software in vier computationele modi, inclusief een nieuw ontwikkelde periodieke positionele prior-modus geassocieerd met de DNA-helixpitch.


In welke aandoening werd het eiwit S100A7 oorspronkelijk geïdentificeerd?

Answer: Psoriasine (S100A7) werd oorspronkelijk geïdentificeerd bij psoriasis.

Psoriasine (S100A7), oorspronkelijk geïdentificeerd bij psoriasis, is een calcium-bindend eiwit behorend tot de multigenische S100-familie

Psoriasine (S100A7) werd twee decennia geleden ontdekt als een eiwit dat overvloedig tot expressie komt in psoriatische keratinocyten.

Psoriasine, oorspronkelijk geïsoleerd uit psoriasis als een overexpressie-molecuul met onbekende functie, is recentelijk geïdentificeerd als een belangrijk antimicrobieel peptide dat Escherichia coli in gezonde huid doodt.

Ontstekingsgevoelige psoriatische huid drukt constitutief verhoogde concentraties van S100A7 (psoriasine) uit

S100A7 (psoriasine) en S100A15 (koebnerisine) werden voor het eerst geïdentificeerd in ontstoken psoriatische huid.

Menselijke psoriasine (S100A7) is oorspronkelijk beschreven als een lid van de familie van S100 calcium-bindende eiwitten die overexpressie vertoont bij patiënten met psoriasis.


Beïnvloeden protonpompremmers de absorptie van thyroxine?

Answer: Protonpompremmers, antacida en een lange lijst van geneesmiddelen kunnen de absorptie van thyroxine verminderen. Patiënten met hypothyreoïdie en normale TSH-waarden tijdens LT4-vervangingstherapie kunnen na behandeling met PPI's aanvullende schildklierfunctietests nodig hebben en mogelijk aanpassing van hun LT4-dosering.

Protonpompremmers, antacida en een lange lijst van geneesmiddelen kunnen de absorptie van thyroxine verminderen

Veelgebruikte geneesmiddelen, zoals galzuurbinders, ferrosulfaat, sucralfaat, calciumcarbonaat, aluminiumhoudende antacida, fosfaatbinders, raloxifeen en protonpompremmers, zijn ook aangetoond de absorptie van levothyroxine te verstoren.

Pantoprazol had geen invloed op de endocriene functie bij gezonde mannelijke vrijwilligers tijdens kortdurende behandeling.

PPI's moeten worden toegevoegd aan de lijst van medicatie die het schildklierhormoonniveau beïnvloeden bij patiënten met hypothyreoïdie die behandeld worden met LT4-vervanging. Patiënten met hypothyreoïdie en normale TSH-waarden tijdens LT4-vervangingstherapie kunnen na behandeling met PPI's aanvullende schildklierfunctietests nodig hebben en mogelijk aanpassing van hun LT4-dosering.


Is PER3 vereist voor CHK2-activatie in menselijke cellen?

Answer: Het uitputten van Per3 door siRNA schakelde bijna volledig de activatie van checkpoint kinase 2 (Chk2) uit na het veroorzaken van DNA-schade in menselijke cellen. Per3, een circadiaans gen, is vereist voor Chk2-activatie in menselijke cellen.

Per3, een circadiaans gen, is vereist voor Chk2-activatie in menselijke cellen.

Het uitputten van Per3 door siRNA schakelde bijna volledig de activatie van checkpoint kinase 2 (Chk2) uit na het veroorzaken van DNA-schade in menselijke cellen.

Overexpressie van Per3 leidde ook tot remming van celproliferatie en apoptotische celdood.

Deze gecombineerde resultaten suggereren dat Per3 een checkpoint-eiwit is dat belangrijke rollen speelt in checkpoint-activatie, celproliferatie en apoptose.

Overexpressie van Per3 induceerde Chk2-activatie in afwezigheid van exogene DNA-schade, en deze activatie was afhankelijk van ATM

Bovendien interageerde Per3 fysiek met ATM en Chk2


Wat is de typische verandering in het schildklierprofielmetabolisme kort na een coronaire bypassoperatie?

Answer: Low T3-syndroom is de meest voorkomende verandering in het schildklierhormoonprofiel kort na een coronaire bypassoperatie.

De FT3-concentratie daalde significant (p < 0,0001) en bereikte zijn laagste waarde 12 uur postoperatief. Er waren geen significante verschillen tussen CPB- en OPCAB-patiënten.

Bij on-pump CABG-chirurgie omvatten de inflammatoire effecten activatie van totale leukocyten, neutrofielen en bloedplaatjes, vermindering van het serumgehalte aan totale eiwitten en albumine en verlaagde schildklierhormoonspiegels, vooral binnen de eerste 24 uur postoperatief.

Typische NTIS werd bij alle patiënten waargenomen, en de FT3-concentratie was nog steeds verlaagd op de vijfde postoperatieve dag (p<0,0001).

We konden aantonen dat CPB een low T3-syndroom induceert tot 3 dagen na de operatie. Patiënten met lage T3-concentraties vóór de operatie vertonen postoperatief een ernstiger graad van niet-schildklieraandoening (NTI).

Er wordt geconcludeerd dat de coronaire bypassoperatie een snelle daling van T3 veroorzaakt, die niet wordt genormaliseerd door de TSH-geïnduceerde respons van de schildklier, terwijl de postoperatieve periode wordt gekenmerkt door een "low T3-toestand".


Welke eiwitten zijn betrokken bij actinebundeling en de vorming en functie van filopodia?

Answer: Verschillende eiwitten zijn gevonden die F-actinebundeling reguleren en de vorming en beweeglijkheid van filopodia bevorderen. Hieronder vallen Cysteïne-rijk eiwit 1 (CRP1), Fascin, Macrofagen actine-geassocieerd tyrosine gefosforyleerd eiwit (MAYP/PSTPIP2), Insuline receptor tyrosine kinase substraat p53 (IRSp53), Missing in metastasis eiwit (MIM), Eps8, Diaphanous-gerelateerd formin (dDia2) en Vasodilator-gestimuleerd fosfoproteïne (VASP).

CRP1, een eiwit gelokaliseerd in filopodia van groeikegels, is betrokken bij dendritische groei.

CRP1, dat actinefilamenten kruislinkt om actinebundels te vormen, is het enige lid van de CRP-familie dat in het centraal zenuwstelsel wordt tot expressie gebracht, waarvan weinig bekend is over de functie in zenuwcellen.

Hier rapporteren we dat CRP1 colocaliseert met actine in de filopodia van groeikegels in gekweekte rat hippocampusneuronen.

Het onderdrukken van CRP1-expressie door korte haarspeld-RNA-interferentie leidt tot remming van filopodiavorming en dendritische groei in neuronen.

Overexpressie van CRP1 verhoogt filopodiavorming en neurietvertakking, wat afhankelijk is van zijn actinebundelende activiteit.

Fascin is een actinebundelend eiwit betrokken bij de assemblage van filopodia en de invasie en metastase van meerdere epitheliale kankersoorten.

In deze studie onderzochten we de rol van fascin, een cytoskelet actinebundelend eiwit betrokken bij de vorming van filopodia en celmigratie, in de progressie van prostaatkanker.

In cellulaire modellen verminderde fascin-genstillegging met behulp van kleine interfererende RNA in de androgeen-onafhankelijke prostaatkankercellijn DU145 de celmotiliteit en invasiviteit, terwijl de celadhesieve eigenschappen toenamen.

Fascin is een actinebundelend eiwit dat membraanuitsteeksels en celmotiliteit induceert na de vorming van lamellipodia of filopodia.

Het PCH-familielid MAYP/PSTPIP2 reguleert direct F-actinebundeling en bevordert filopodiavorming en beweeglijkheid in macrofagen.

Overexpressie van MAYP verminderde CSF-1-geïnduceerde membraanruffeling en verhoogde filopodiavorming, beweeglijkheid en CSF-1-gemedieerde chemotaxis.

Het tegenovergestelde fenotype werd waargenomen bij verminderde expressie van MAYP, wat aangeeft dat MAYP een negatieve regulator is van CSF-1-geïnduceerde membraanruffeling en positief de vorming van filopodia en gerichte migratie reguleert.

Overexpressie van MAYP leidde tot een vermindering van de totale F-actine-inhoud in macrofagen, maar ging gepaard met verhoogde actinebundeling. Consistent hiermee bundelde gezuiverd MAYP F-actine en reguleerde de turnover in vitro.

Daarnaast colocaliseerde MAYP met corticaal en filopodiaal F-actine in vivo.

Omdat filopodia verondersteld worden de gerichte beweeglijkheid te verhogen door als omgevingssensoren te fungeren, kan de door MAYP gestimuleerde toename in gerichte beweging ten minste gedeeltelijk worden verklaard door de versterking van filopodiavorming.

We rapporteren een onverwachte directe associatie tussen fascin, een actinebundelend component van filopodia, microspikes en lamellipodiale ribben, en proteïnekinase Calpha (PKCalpha), een regulator van focale adhesies.

Actine-kruislinkende eiwitten organiseren actine in zeer dynamische en architectonisch diverse subcellulaire steigers die een verscheidenheid aan mechanische processen coördineren, waaronder lamellipodiale en filopodiale uitsteeksels in beweeglijke cellen.

IRSp53, een multi-domein eiwit dat kan associëren met de Rho-GTPases Rac en Cdc42, neemt deel aan deze processen voornamelijk via zijn amino-terminale IMD (IRSp53 en MIM domein). De geïsoleerde IMD heeft actinebundelende activiteit in vitro en is voldoende om filopodia in vivo te induceren.

Eps8 activeert en werkt synergetisch met IRSp53 bij het mediëren van actinebundeling in vitro, wat IRSp53-afhankelijke membraanuitsteeksels in vivo versterkt.

Consistent hiermee worden Cdc42-geïnduceerde filopodia geremd na individuele verwijdering van IRSp53 of Eps8.

Gezamenlijk ondersteunen deze resultaten een model waarbij de synergetische bundelactiviteit van het IRSp53-Eps8-complex, gereguleerd door Cdc42, bijdraagt aan de generatie van actinebundels en zo filopodiale uitsteeksels bevordert.

De bundelactiviteit van vasodilator-gestimuleerd fosfoproteïne is vereist voor filopodiumvorming.

Filopodia zijn zeer dynamische, vingerachtige celuitsteeksels gevuld met parallelle bundels actinefilamenten. Eerder hebben we aangetoond dat Diaphanous-gerelateerd formin dDia2 betrokken is bij de vorming van filopodia. Een andere sleutelspeler bij de vorming van filopodia bij vele soorten is vasodilator-gestimuleerd fosfoproteïne (VASP).

Er is voorgesteld dat de essentiële rol van VASP bij de vorming van filopodia zijn concurrentie met capping-eiwitten voor interactie met de barbed-end van filamenten is.

Alleen WT DdVASP, maar niet een mutant zonder F-actine bundelende activiteit, kon het vermogen van deze cellen om WT-achtige filopodia te vormen herstellen.

Onze gegevens suggereren dat DdVASP in complex is met dDia2 in filopodiale toppen en formin-gemedieerde filamentverlenging ondersteunt door het bundelen van ontluikende actinefilamenten.

Insuline receptor tyrosine kinase substraat p53 (IRSp53) is geïdentificeerd als een SH3-domein-bevattende adaptor die Rac1 koppelt aan een Wiskott-Aldrich syndroom familie verproline-homoloog eiwit 2 (WAVE2) om lamellipodia te induceren of Cdc42 met Mena om filopodia te induceren.

Hier tonen we aan dat de N-terminale voorspelde helixachtige stretch van 250 aminozuren van IRSp53 een evolutionair geconserveerd F-actine bundelend domein is dat betrokken is bij filopodiumvorming.

De IMD alleen, afkomstig van IRSp53 of MIM, induceerde filopodia in HeLa-cellen en de vorming van strak verpakte parallelle F-actine bundels in vitro.

Deze resultaten suggereren dat IRSp53 en MIM behoren tot een nieuwe familie van actinebundelende eiwitten.

Rol van het actinebundelende eiwit fascin in groeikegelmorfogenese: lokalisatie in filopodia en lamellipodia.

Fascin lokaliseerde zich in radiaal georiënteerde actinebundels in lamellipodia (ribben) en filopodia.

Met behulp van een fascin-antilichaam en een GFP-fascin construct vonden we dat fascin vanaf het begin van de groeikegelformatie aan het afgesneden uiteinde van axonen in actinebundels werd opgenomen.

Later, tijdens de morfogenese van de groeikegel, wanneer actineribben verkortten, nam de proximale fascin-vrije zone van bundels toe, maar fascin bleef behouden in het distale, filopodiale gedeelte van bundels.

Behandeling met de tumorpromotor 12-O-tetradecanoylphorbol-13-acetaat (TPA), die fascin fosforyleert en de affiniteit voor actine vermindert, resulteerde in het verlies van alle actinebundels uit groeikegels.

Onze bevindingen suggereren dat fascin bijzonder belangrijk kan zijn voor de lineaire structuur en dynamiek van filopodia en voor de dynamiek van lamellipodiale ribben door filamentorganisatie in bundels te reguleren.


Waar staat het acroniem SAGA complex voor?

Answer: SAGA staat voor Spt-Ada-Gcn5-acetyltransferase (SAGA)

Spt-Ada-Gcn5-acetyltransferase (SAGA) complex is een transcriptie co-activator

de gist transcriptie co-activator Spt-Ada-Gcn5 acetyltransferase (SAGA)


Wat is het resultaat van de interactie tussen TSC1 en PLK1?

Answer: Gefosforyleerd TSC1 (hamartine) interageert met Plk1 onafhankelijk van TSC2 (tuberine), waarbij alle drie de eiwitten aanwezig zijn in een complex, en reguleert negatief de eiwitniveaus van Plk1 om de duplicatie van het centrosoom te controleren.

Gefosforyleerde hamartine interageert met Plk1 onafhankelijk van tuberine, met alle drie de eiwitten aanwezig in een complex.

Hamartine reguleert negatief de eiwitniveaus van Plk1.

Ten slotte hebben Tsc1(-/-) muis embryonale fibroblasten (MEFs) een verhoogd aantal centrosomen en een verhoogde DNA-inhoud, vergeleken met Tsc1(+/+) cellen.

Beide fenotypes worden hersteld na voorbehandeling met de mTOR-remmer rapamycine. RNAi-remming van Plk1 in Tsc1(-/-) MEFs slaagde er niet in het fenotype van het verhoogde aantal centrosomen te herstellen. Deze gegevens onthullen een nieuwe subcellulaire lokalisatie voor hamartine en een nieuwe interactiepartner voor het hamartine/tuberine-complex en impliceren hamartine en mTOR in de regulatie van centrosoomduplicatie.


Wat zijn de kenmerken van de "Universal Proteomics Standard 2" (UPS2)?

Answer: De UPS2 proteomische dynamische bereikstandaard werd geïntroduceerd door de Association of Biomolecular Resource Facilities Proteomics Standards Research Group in 2006 en heeft een dynamisch bereik van 5 grootteordes.

de UPS2 proteomische dynamische bereikstandaard geïntroduceerd door de Association of Biomolecular Resource Facilities Proteomics Standards Research Group in 2006)

Universal Proteomics Standard monster met een dynamisch bereik van 5 grootteordes (UPS2).


Welk polyQ-tracteiwit is gekoppeld aan Spinocerebellaire Ataxie type 2?

Answer: Ataxine-2 is een evolutionair geconserveerd eiwit dat voor het eerst bij mensen werd geïdentificeerd als verantwoordelijk voor spinocerebellaire ataxie type 2 (SCA2). De moleculaire basis van SCA2 is de expansie van een polyglutamine-tract in Ataxine-2, die een Lsm-domein codeert dat mogelijk RNA bindt en een PAM2-motief dat interactie met het poly (A) bindende eiwit mogelijk maakt.

Ataxine-2 is een evolutionair geconserveerd eiwit dat voor het eerst bij mensen werd geïdentificeerd als verantwoordelijk voor spinocerebellaire ataxie type 2 (SCA2). De moleculaire basis van SCA2 is de expansie van een polyglutamine-tract in Ataxine-2, die een Lsm-domein codeert dat mogelijk RNA bindt en een PAM2-motief dat interactie met het poly (A) bindende eiwit mogelijk maakt.

In SCA2-hersenen vonden we cytoplasmatische, maar geen nucleaire, microaggregaten. Muizen die ataxine-2 met Q58 tot expressie brachten, vertoonden progressieve functionele tekorten, vergezeld van verlies van het dendritische boomsysteem van Purkinje-cellen en uiteindelijk verlies van Purkinje-cellen.

Spinocerebellaire ataxie type 2 (SCA2) is een autosomaal dominant overervende neurodegeneratieve ziekte veroorzaakt door een expansie van polyglutamine-tracten in het cytosolische eiwit ataxine-2 (Atx2).

Onze analyse levert waardevolle informatie over de evolutie en domeinstructuur van Ataxine-2-eiwitten. Proline-rijke motieven die eiwitinteracties kunnen mediëren, zijn wijdverspreid in Ataxine-2-eiwitten, maar expansie van polyglutamine-tracten die geassocieerd zijn met spinocerebellaire ataxie type 2, komt alleen voor bij primaten en sommige insecten.

De expansie van een polyQ-herhaling binnen het ataxine-2-eiwit veroorzaakt spinocerebellaire ataxie type 2 (SCA2). Echter, noch het precieze pathologische mechanisme, noch de fysiologische functies van ataxine-2 zijn bekend.


Wat zijn de kleinste bekende subvirale pathogenen van planten?

Answer: In tegenstelling tot eerdere opvattingen zijn virussen niet de kleinste veroorzakers van infectieziekten. Enkelstrengs RNA's zo klein als 246 nucleotiden bestaan in bepaalde hogere planten en veroorzaken meer dan een dozijn gewasziekten. Deze RNA's worden viroïden genoemd. Viroïden zijn subvirale pathogenen van planten waarvan het genoom bestaat uit een enkelstrengs en covalent gesloten klein RNA-molecuul dat geen eiwit codeert.

Sinds de ontdekking van niet-coderende, kleine, sterk gestructureerde satelliet-RNA's (satRNA's) en viroïden als subvirale pathogenen van planten, zijn deze van grote interesse voor moleculair biologen als mogelijke levende fossielen van pre-cellulaire evolutie in een RNA-wereld.

PFOR2-analyse van de kleine RNA-bibliotheken van wijnstok- en appelplanten leidde respectievelijk tot de ontdekking van Grapevine latent viroid (GLVd) en Apple hammerhead viroid-like RNA (AHVd-achtig RNA).

We tonen aan dat viroïden uit de twee bekende families gemakkelijk worden geïdentificeerd en dat hun volledige sequenties kunnen worden samengesteld door PFOR uit kleine RNA's die zijn gesequenced van geïnfecteerde planten.

Viroïden zijn subvirale pathogenen van planten waarvan het genoom bestaat uit een enkelstrengs en covalent gesloten klein RNA-molecuul dat geen eiwit codeert.

Viroïden zijn kleine, circulaire, enkelstrengs RNA-moleculen die verschillende besmettelijke plantenziekten veroorzaken.

Viroïden: kleine RNA-pathogenen met bijzondere talenten.

Subvirale pathogenen van planten: viroïden en viroïde-achtige satelliet-RNA's.

In tegenstelling tot eerdere opvattingen zijn virussen niet de kleinste veroorzakers van infectieziekten. Enkelstrengs RNA's zo klein als 246 nucleotiden bestaan in bepaalde hogere planten en veroorzaken meer dan een dozijn gewasziekten. Deze RNA's worden viroïden genoemd.

Viroïden, satelliet-RNA's, satellietvirussen en het menselijke hepatitis delta-virus vormen de 'broederschap' van de kleinste bekende infectieuze RNA-agentia, bekend als de subvirale RNA's.

Subvirale pathogenen van planten: de viroïden.

Viroïden, subvirale pathogenen van planten, bestaan uit een enkelstrengs circulair RNA van 246-399 nucleotiden.

Tussen 1970 en 1971 ontdekte ik dat een verwoestende ziekte van aardappelplanten niet wordt veroorzaakt door een virus, zoals werd aangenomen, maar door een nieuw type subviraal pathogeen, de viroïde. Viroïden zijn zo klein—een vijftigste van de grootte van de kleinste virussen—dat veel wetenschappers aanvankelijk aan hun bestaan twijfelden.

De database van de kleinste bekende auto-repliceerbare RNA-soorten: viroïden en viroïde-achtige RNA's.

Replicerende circulaire RNA's zijn onafhankelijke plantpathogenen die bekend staan als viroïden, of ze moduleren de pathogenese van plant- en dierlijke virussen als hun satelliet-RNA's. Het tempo van ontdekking van deze subvirale pathogenen was laag in de afgelopen 40 jaar omdat de klassieke benaderingen technisch veeleisend en tijdrovend zijn.


Wat veroorzaakt Katayama-koorts?

Answer: Katayama-koorts is een acute klinische aandoening die wordt gekenmerkt door hoge koorts, droge hoest en algemeen malaise die optreedt tijdens een vroege Schistosoma spp. infectie.

De laboratoriumdiagnose van schistosomiasis en Katayama-syndroom bij terugkerende reizigers is moeilijk omdat het aantal uitgescheiden eieren vaak zeer beperkt is.

Eosinofilie (soms meer dan 50%) is vaak aanwezig bij patiënten met acute schistosomiasis (Katayama-koorts), maar kan beperkt of afwezig zijn bij late fibrotische manifestaties van de ziekte.

Laboratoriumdiagnose van schistosomiasis en Katayama-syndroom bij terugkerende reizigers

De specifieke diagnose van vroege schistosomiasis en Katayama-koorts berust hoofdzakelijk op serologische tests of bij voorkeur op PCR (indien beschikbaar).

ACHTERGROND: Katayama-koorts is een acute klinische aandoening die wordt gekenmerkt door hoge koorts, droge hoest en algemeen malaise die optreedt tijdens een vroege Schistosoma spp. infectie.

Schistosomiasis is een helminthische infectie die endemisch is in tropische en subtropische gebieden.

In Afrika manifesteert het zich voornamelijk als urogenitale ziekte, en de belangrijkste infectieuze agent is Schistosoma hematobium.

DOELSTELLINGEN: Het onderzoeken van de kenmerken van geïmporteerde Katayama-koorts (acute schistosomiasis) evenals de evolutie en uitkomst onder behandeling.

RESULTATEN: Drieëntwintig patiënten werden gediagnosticeerd met Katayama-koorts door detectie van Schistosoma-eieren en/of door seroconversie.

De beste therapeutische aanpak voor acute schistosomiasis (Katayama-koorts) is nog niet vastgesteld.

Katayama-koorts is een acute klinische aandoening die wordt gekenmerkt door hoge koorts, droge hoest en algemeen malaise die optreedt tijdens vroege Schistosoma spp.

Acute schistosomiasis, in Afrika safari-koorts genoemd en in Japan Katayama-koorts, is een immunoallergische reactie door transcutane penetratie van infectieuze cercariae.

Acute schistosomiasis (Katayama-koorts): corticosteroïden als aanvullende therapie.

Katayama-koorts of acute schistosomiasis komt waarschijnlijk vaker voor dan wordt geregistreerd.

Drie verschillende syndromen veroorzaakt door schistosomiasis zijn beschreven: cercariale dermatitis of zwemmerseczeem, acute schistosomiasis of Katayama-koorts, en chronische schistosomiasis.

Drie duidelijk gedefinieerde syndromen veroorzaakt door schistosomiasis mansoni zijn beschreven: de invasiefase, acute schistosomiasis (Katayama-koorts), en chronische schistosomiasis.

Vroege detectie van circulerend anodisch antigeen (CAA) in een geval van acute schistosomiasis mansoni met Katayama-koorts.

Een 35-jarige man presenteerde zich met koorts en ernstige urticaria na een bezoek aan Oeganda. Zijn symptomen werden veroorzaakt door acute invasieve schistosomiasis, ook bekend als Katayama-koorts.

Het onderzoeken van de kenmerken van geïmporteerde Katayama-koorts (acute schistosomiasis) evenals de evolutie en uitkomst onder behandeling. Tussen april 2000 en september 2004 namen we prospectief alle patiënten met een bevestigde diagnose van Katayama-koorts op.


Lijst van klinische onderzoeken voor de preventie van sarcopenie

Answer:
Verschillende klinische onderzoeken met androgeenvervangingstherapie.
De studie was bedoeld om het effect van omega-3 vetzuursuppletie op de snelheid van spiereiwitsynthese te evalueren. Deze proef was geregistreerd op clinicaltrials.gov als NCT00794079

verschillende klinische onderzoeken met androgeenvervangingstherapie hebben geen klinisch voordeel aangetoond.

Klinische onderzoeken zijn nodig om betere interventies voor dit syndroom te vinden.

met de opkomst van veelbelovende interventies voor deze leeftijdsgebonden aandoening (bijv. fysieke oefening [in het bijzonder krachttraining], testosteron, antioxidantensupplementen), is de behoefte aan fase II-onderzoeken groot.

Het doel van deze studie was het effect van omega-3 vetzuursuppletie op de snelheid van spiereiwitsynthese bij oudere volwassenen te evalueren.

Deze proef was geregistreerd op clinicaltrials.gov als NCT00794079.

De extreme schaarste aan klinische onderzoeken over sarcopenie in de literatuur is voornamelijk te wijten aan de moeilijkheden bij het ontwerpen van studies die het verouderingsproces kunnen isoleren van de vele en onderling verbonden gevolgen ervan.


Wat is de database van moleculaire herkenningskenmerken in membraaneiwitten?

Answer: mpMoRFsDB biedt waardevolle informatie met betrekking tot wanordebased eiwit-eiwit interacties in membraaneiwitten.

mpMoRFsDB biedt waardevolle informatie met betrekking tot wanordebased eiwit-eiwit interacties in membraaneiwitten

mpMoRFsDB: een database van moleculaire herkenningskenmerken in membraaneiwitten.


Welke database is beschikbaar voor de identificatie van chorion-eiwitten in Lepidoptera-proteomen?

Answer: LepChorionDB

Een database, genaamd LepChorionDB, werd geconstrueerd door het doorzoeken van 5 verschillende eiwitdatabases met behulp van klasse A en B centrale domeinspecifieke profiel Hidden Markov Modellen (pHMM's), ontwikkeld in dit werk. In totaal werden 413 Lepidoptera chorion-eiwitten van 9 motten- en 1 vlindersoort teruggevonden. Deze gegevens werden verrijkt en georganiseerd om LepChorionDB te vullen, de eerste relationele database, beschikbaar op het web, die Lepidoptera chorion-eiwitten bevat gegroepeerd in A- en B-klassen. LepChorionDB kan inzichten bieden in toekomstige functionele en evolutionaire studies van Lepidoptera chorion-eiwitten en zal dus een nuttig hulpmiddel zijn voor de Lepidoptera wetenschappelijke gemeenschap en Lepidoptera genoomannotatoren, aangezien het ook toegang biedt tot de twee pHMM's ontwikkeld in dit werk, die gebruikt kunnen worden om A- en B-klasse chorion-eiwitten te onderscheiden

LepChorionDB, een database van Lepidoptera chorion-eiwitten en een set hulpmiddelen die nuttig zijn voor de identificatie van chorion-eiwitten in Lepidoptera-proteomen.

LepChorionDB kan inzichten bieden in toekomstige functionele en evolutionaire studies van Lepidoptera chorion-eiwitten en zal dus een nuttig hulpmiddel zijn voor de Lepidoptera wetenschappelijke gemeenschap en Lepidoptera genoomannotatoren, aangezien het ook toegang biedt tot de twee pHMM's ontwikkeld in dit werk, die gebruikt kunnen worden om A- en B-klasse chorion-eiwitten te onderscheiden.


Zijn er klinische onderzoeken naar het effect van teunisbloemolie op postmenopauzale symptomen?

Answer: Ja

Om te analyseren of het tijdstip (ochtend/avond) van toediening van een verbinding die 60 mg droog soja zaadextract (glycine max) bevat met 40% van de totale isoflavonen, teunisbloemolie en α-tocoferol het effect op het climacterisch syndroom wijzigt.

Het doel van deze studie was het evalueren van het effect van verschillende doses van een verbinding die isoflavonen 60 mg, teunisbloemolie 440 mg en vitamine E 10 mg bevat (IOVE) op menopauzale klachten. Dit was een open, multicenter, gerandomiseerd, groep vergelijkend, werkzaamheids- en veiligheidsonderzoek.

De nadruk lag op gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde klinische onderzoeken, aangezien deze de beste gegevens over werkzaamheid en veiligheid leveren

Niet-voorgeschreven therapieën die werden beoordeeld omvatten zwarte cohosh, dong quai, teunisbloemolie, lichamelijke activiteit, fyto-oestrogenen en rode klaver

Het effect van orale teunisbloemolie op menopauzale opvliegers: een gerandomiseerd klinisch onderzoek.

Het doel van deze studie was de werkzaamheid van teunisbloemolie te vergelijken met placebo bij verbetering van menopauzale opvliegers.

De toepassing van orale teunisbloemolie vergeleken met placebo voor het beheersen van opvliegers kan de intensiteit van aanvallen meer verminderen

Onze zoektocht identificeerde 58 gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken waarvan 11 het gebruik van clonidine betroffen, zes voor SSRI's, vier voor gabapentine, zeven voor zwarte cohosh, zeven voor rode klaver, 18 voor fyto-oestrogenen, twee voor ginseng, één voor teunisbloemolie,

Enkele klinische onderzoeken vonden geen voordeel voor dong quai, teunisbloemolie,

Enkele klinische onderzoeken vonden dat dong quai, teunisbloemolie,

Om de werkzaamheid te evalueren van gamoleninezuur geleverd door teunisbloemolie bij de behandeling van opvliegers en zweten geassocieerd met de menopauze. ONTWERP: Gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd onderzoek.