Is EZH2 geassocieerd met prostaatkanker?

Answer: EZH2 is een epigenetische drijver van prostaatkanker. EZH2-afhankelijke H3K27me3 is betrokken bij de epigenetische onderdrukking van ID4 bij prostaatkanker. EZH2 speelt een actieve rol in dit proces door de expressie van TIMP2 en TIMP3 in prostaatkankercellen te onderdrukken. Knockdown van EZH2 vermindert de proteolytische activiteit van MMP-9 aanzienlijk, waardoor de invasieve activiteit van prostaatkankercellen afneemt. Een samengestelde index van c-Myc, EZH2 en p27 kan worden gewaardeerd als een krachtig prognostisch parameter voor patiënten met prostaatkanker met een gemiddeld risico na de operatie, en postoperatieve adjuvante therapie kan dienovereenkomstig worden toegepast.

De rol van EZH2 in de regulatie van de activiteit van matrixmetalloproteïnasen in prostaatkankercellen

EZH2 speelt een actieve rol in dit proces door de expressie van TIMP2 en TIMP3 in prostaatkankercellen te onderdrukken

De TIMP-genen worden gederepresserd door knockdown van EZH2-expressie in menselijke prostaatkankercellen, maar onderdrukt door overexpressie van EZH2 in goedaardige menselijke prostaat epitheelcellen.

Overexpressie van EZH2 geeft een invasief fenotype aan goedaardige prostaat epitheelcellen

Knockdown van EZH2 vermindert de proteolytische activiteit van MMP-9 aanzienlijk, waardoor de invasieve activiteit van prostaatkankercellen afneemt

De transcriptierepressie van de TIMP-genen door EZH2 kan een belangrijk mechanisme zijn om de balans tussen MMP's en TIMP's te verschuiven ten gunste van MMP-activiteit en zo de afbraak van de extracellulaire matrix (ECM) en de daaropvolgende invasie van prostaatkankercellen te bevorderen.

Expressieniveaus van het nieuwe tumor- en metastaseremmer Raf-1 kinase inhibitor-eiwit (RKIP) zijn negatief gecorreleerd met die van EZH2 in borst- en prostaatcellijnen evenals in klinische kankertumoren

Polycomb-eiwit EZH2 reguleert tumorinvasie via transcriptierepressie van de metastaseremmer RKIP in borst- en prostaatkanker

Enhancer of zeste homolog 2 (EZH2), dat het histonmethyltransferase-onderdeel van het polycomb repressor complex 2 (PRC2) codeert, is wijdverspreid overgeëxprimeerd in borst- en prostaatkankers en epigenetisch onderdrukt tumor suppressorgenen

De rollen en onderliggende mechanismen van EZH2 in prostaatkanker stamcellen (PCSC's) blijven echter onbekend

c-Myc, EZH2 en p27 werden gedefinieerd als modulatoren van het gedrag van prostaatkanker met pro-tumorale of anti-tumorale effecten en hadden het vermogen om prostaatkankerprogressie te voorspellen, maar onderzoek naar hun co-expressiewaarde voor prognose is zeldzaam

Een samengestelde index van c-Myc, EZH2 en p27 kan worden gewaardeerd als een krachtig prognostisch parameter voor patiënten met prostaatkanker met een gemiddeld risico na de operatie, en postoperatieve adjuvante therapie kan dienovereenkomstig worden toegepast.

EZH2, een epigenetische drijver van prostaatkanker.

Het histonmethyltransferase EZH2 staat al tien jaar in de schijnwerpers van het vakgebied kanker epigenetica sinds het voor het eerst werd ontdekt dat het verhoogde expressie vertoont in metastatische prostaatkanker

Een uitgebreid overzicht van EZH2 in de context van prostaatkanker

EZH2-afhankelijke H3K27me3 is betrokken bij epigenetische onderdrukking van ID4 in prostaatkanker

ChIP-gegevens van prostaatkankertumorweefsels en cellijnen suggereren EZH2-bezetting en H3K27Me3-markeringen op de ID4-promotor

Gezamenlijk wijzen onze gegevens op een PRC2-afhankelijk mechanisme in ID4-promotoronderdrukking in prostaatkanker door rekrutering van EZH2 en een overeenkomstige toename van H3K27Me3. Verhoogde EZH2 maar verminderde ID4-expressie in prostaatkanker ondersteunt dit model sterk.

Het histonmethyltransferase enhancer of zeste homolog 2 (EZH2) heeft recent aanzienlijke aandacht gekregen vanwege zijn dysregulatie in prostaatkanker (PCa) en zijn belangrijke functie in de ontwikkeling van PCa.

Autoregulatoir feedbackmechanisme van EZH2/miR-200c/E2F3 als drijvende kracht voor prostaatkankerontwikkeling

Zowel de hoeveelheden EZH2-messenger RNA als EZH2-eiwit zijn verhoogd in metastatische prostaatkanker; bovendien vertonen klinisch gelokaliseerde prostaatkankers die hogere concentraties EZH2 uitdrukken een slechtere prognose.

De gegevens tonen aan dat amplificatie van het EZH2-gen zeldzaam is in vroege prostaatkanker, terwijl een deel van de tumoren in een laat stadium genamplificatie vertoont die leidt tot overexpressie van het gen, wat het belang van EZH2 in de progressie van prostaatkanker aangeeft.

EZH2-expressie in prostaatkanker correleert met progressie naar hormoonresistente en metastatische ziekte, maar het is onbekend of EZH2 een specifieke rol speelt bij het verkrijgen van een gevorderd prostaatkankerfenotype.

Hoewel eerdere studies in prostaatkanker verschillende mogelijke mechanismen van EZH2-opregulatie hebben onthuld, kunnen deze veranderingen de overexpressie van EZH2 in veel primaire prostaatkankers noch in de meeste gevallen van hooggradige PIN verklaren.

Als gevolg hiervan werden vijf EZH2-peptiden die door IgG worden herkend (EZH2 120-128, EZH2 165-174, EZH2 569-577, EZH2 665-674 en EZH2 699-708) vaak gedetecteerd in het plasma van prostaatkankerpatiënten.

Dus kan dysregulatie van EZH2-expressie betrokken zijn bij de progressie van prostaatkanker, evenals een marker zijn die indolente prostaatkanker onderscheidt van die met risico op dodelijke progressie.

Deze resultaten verbinden twee belangrijke routes in prostaatkanker door twee aanvullende en complementaire Myc-gereguleerde mechanismen te bieden waardoor EZH2-opregulatie optreedt en wordt gehandhaafd tijdens prostaatcarcinogenese.

EZH2 bevordert de proliferatie en invasiviteit van prostaatkankercellen.

EZH2 bevordert proliferatie en invasiviteit van prostaatkankercellen.

Het Polycomb Group-eiwit EZH2 wordt in verband gebracht met prostaatkankerprogressie.

Het polycomb group-eiwit EZH2 is betrokken bij de progressie van prostaatkanker.

Mutatiescreening en associatiestudie van EZH2 als een gevoeligheidsgen voor agressieve prostaatkanker.

Veranderingen in expressie van EZH2, maar niet in BMI-1, SIRT1, DNMT1 of DNMT3B, zijn geassocieerd met DNA-methyleringsveranderingen in prostaatkanker.

Het gen voor polycomb group-eiwit enhancer of zeste homolog 2 (EZH2) is geamplificeerd in prostaatkanker in een laat stadium.

Enhancer of zeste homolog 2 (EZH2), een soort transcriptierepressor, wordt naar verluidt overgeëxprimeerd in metastatische prostaatkanker.

IgG's die reageren op drie EZH2-peptiden (EZH2-243 tot -252, EZH2-291 tot -299 en EZH2-735 tot -742) werden gedetecteerd in het plasma van bijna de helft van de prostaatkankerpatiënten.

Overexpressie van EZH2 is in verband gebracht met de invasie en progressie van kwaadaardige kankers, vooral met de progressie van prostaatkanker.

Antigenen die overgeëxprimeerd zijn in metastatische prostaatkanker zijn geschikte doelwitten in anti-kanker immunotherapie, en een kandidaat is het polycomb group-eiwit enhancer of zeste homolog 2 (EZH2).

Cytoplasmatisch EZH2 wordt op lage niveaus tot expressie gebracht in goedaardige prostaat epitheelcellen en overgeëxprimeerd in prostaatkankercellen. Cytoplasmatische EZH2-expressieniveaus correleren met nucleaire EZH2-expressie in prostaatkankermonsters.

DNMT1 of DNMT3B zijn geassocieerd met DNA-methyleringsveranderingen in prostaatkanker.

EZH2:ECAD-status was statistisch significant geassocieerd met prostaatkankerrecidief in een trainingsset van 103 patiënten (relatief risico [RR] = 2,52,

PcG-eiwitten EZH2, BMI1 en RING1 zijn geassocieerd met nadelige pathologische kenmerken en klinisch PSA-recidu van prostaatkanker.

Verhoging van de chromatine-repressiefactor enhancer of zeste homolog (EZH2) wordt geassocieerd met progressie en slechte prognose in verschillende menselijke kankers, waaronder prostaatkanker.

Verschillende eiwitten (α2-integrine, α6-integrine, CD117, CD133, EZH2, OCT3/4) zijn geassocieerd met een prostaatkanker stamcel fenotype in cellijnen en xenografts.

Verhoogde expressie van EZH2 is eerder in verband gebracht met invasieve groei en agressief klinisch gedrag in prostaat- en borstkanker,

EZH2:ECAD-status was statistisch significant geassocieerd met prostaatkankerrecidief na radicale prostatectomie en kan nuttig zijn bij het definiëren van een cohort van hoogrisicopatiënten.

Immunohistochemische resultaten werden geëvalueerd in samenhang met klinische parameters die geassocieerd zijn met prostaatkankerprogressie, waaronder tumorstadium, Gleason-score en prostaat-specifiek antigeen (PSA)-niveau.

EZH2-expressie wordt geassocieerd met een hoge proliferatiesnelheid en agressieve tumorgroepen in cutaan melanoom en kankers van het endometrium, de prostaat en de borst.

Matige of sterke expressie van EZH2 gekoppeld aan hooguit matige expressie van ECAD (d.w.z. een positieve EZH2:ECAD-status) was de biomarkercombinatie die het sterkst geassocieerd was met het recidief van prostaatkanker.


Hoe beïnvloedt adrenergische signalering de schildklierhormoonreceptoren?

Answer: alpha1-adrenergische signalering verhoogt de TRalpha1-expressie in de kern en verlaagt de TRalpha1-expressie in het cytosol.

PE, in afwezigheid van T3, resulteerde in een 5,0-voudige toename van de TRalpha1-expressie in de kern en een 2,0-voudige afname van de TRalpha1-expressie in het cytosol, P<0,05.

nucleaire TRalpha1 is overgeëxprimeerd na langdurige activatie van de alpha1-adrenergische signalering door PE. Deze respons lijkt een ERK-kinase-afhankelijk proces te zijn.


Wat zijn de computationele hulpmiddelen voor de voorspelling van beta-barrel transmembraaneiwitten?

Answer: De computationele hulpmiddelen voor de voorspelling van beta-barrel transmembraaneiwitten (TMB's) zijn voornamelijk gebaseerd op de volgende methodologieën: Verborgen Markovmodellen (HMM's), hydrofobiciteit, structurele data, k-naaste buur algoritme, neurale netwerken en support vector machines. De meest geavanceerde computationele hulpmiddelen voor de voorspelling van TMB's zijn: BETAWARE, BOCTOPUS, BOMP, BTMX, HMM-B2TMR, OMPdb, PRED-TMBB, PROB, ProfTMB, PV, TMBETA-NET, TMB finding pipeline, TMBETADISC-RBF, TMBETAPRED-RBF, TMBHMM, TMB-Hunt, TMB-Hunt2, TMBKNN, TMBpro, transFold.

In dit werk stellen we een methode voor gebaseerd op radiale basisnetwerken voor het voorspellen van het aantal beta-strengen in OMP's en het identificeren van hun membraan overspannende segmenten.

We hebben een webserver ontwikkeld, TMBETAPRED-RBF, voor het voorspellen van de transmembraan beta-strengen vanuit aminozuursequenties en deze is beschikbaar op http://rbf.bioinfo.tw/~sachen/tmrbf.html.

We hebben een voorspellingsserver ontwikkeld, TMBETADISC-RBF, die beschikbaar is op http://rbf.bioinfo.tw/~sachen/OMP.html.

TMB finding pipeline: een nieuwe benadering voor het detecteren van beta-barrel membraaneiwitten in genomische sequenties.

Interessant is dat de huidige benadering TMB's identificeerde uit alle 15 families in TCDB.

Er wordt een nieuwe methode gepresenteerd voor de identificatie van beta-barrel membraaneiwitten. Deze is gebaseerd op een verborgen Markovmodel (HMM) met een architectuur die voldoet aan de constructieprincipes van deze eiwitten. Zodra het HMM getraind is, wordt een log-odds score ten opzichte van een nulmodel gebruikt om beta-barrel membraaneiwitten te onderscheiden van andere eiwitten.

PRED-TMBB: een webserver voor het voorspellen van de topologie van beta-barrel buitenmembraaneiwitten.

Hier presenteren we een webserver (PRED-TMBB, http://bioinformatics.biol.uoa.gr/PRED-TMBB) die in staat is de transmembraanstrengen en de topologie van beta-barrel buitenmembraaneiwitten van Gram-negatieve bacteriën te voorspellen. De methode is gebaseerd op een verborgen Markovmodel, getraind volgens het Conditional Maximum Likelihood criterium.

Voorspelling van transmembraan beta-barrels in proteomen.

Hier introduceren we het ontwerp, de statistieken en de resultaten van een nieuw profiel-gebaseerd verborgen Markovmodel voor de voorspelling en discriminatie van TMB's.

Een sequentie-profiel-gebaseerd HMM voor het voorspellen en onderscheiden van beta-barrel membraaneiwitten.

RESULTATEN: We ontwikkelen een HMM-model dat de topologie van beta-barrel membraaneiwitten kan voorspellen met als input evolutionaire informatie.

BOMP: een programma om integrale beta-barrel buitenmembraaneiwitten te voorspellen die gecodeerd zijn binnen genomen van Gram-negatieve bacteriën.

Dit werk beschrijft de ontwikkeling van een programma dat voorspelt of een polypeptide-sequentie van een Gram-negatieve bacterie een integraal beta-barrel buitenmembraaneiwit is. Het programma, genaamd beta-barrel Outer Membrane protein Predictor (BOMP), is gebaseerd op twee afzonderlijke componenten om integrale beta-barrel eiwitten te herkennen.

Op basis van bestaande kennis over beta-barrel buitenmembraaneiwitten werden verschillende geavanceerde voorspellingsmethoden, evenals een nieuw intern programma (PROB), ingezet voor de systematische verkenning van Mycobacterium tuberculosis voorspelde proteomen op potentiële beta-barrel structuren.

Computationele identificatie van beta-barrel buitenmembraaneiwitten in Mycobacterium tuberculosis voorspelde proteomen als potentiële vaccin-kandidaten.

BETAWARE: een machine-learning tool om transmembraan beta-barrel eiwitten in prokaryoten te detecteren en voorspellen.

Recentelijk ontwikkelden we twee top-presterende methoden gebaseerd op machine-learning benaderingen om zowel de detectie van TMBB's in eiwitsets als de voorspelling van hun topologie aan te pakken.

Voorspelling van supersecundaire structuur van transmembraan beta-barrel eiwitten.

We introduceren een grafentheoretisch model voor het voorspellen van de supersecundaire structuur van transmembraan β-barrel eiwitten – een specifieke klasse eiwitten die diverse belangrijke functies vervult maar waarvan de structuur moeilijk experimenteel te bepalen is.

BOCTOPUS: verbeterde topologievoorspelling van transmembraan β-barrel eiwitten.

Hier presenteren we BOCTOPUS; een verbeterde methode voor de topologievoorspelling van TMB's door gebruik te maken van een combinatie van support vector machines (SVM's) en verborgen Markovmodellen (HMM's).

TMBHMM: een frequentieprofiel-gebaseerd HMM voor het voorspellen van de topologie van transmembraan beta-barrel eiwitten en de blootstellingsstatus van transmembraan residuen.

We presenteren hier TMBHMM, een computationele methode gebaseerd op een verborgen Markovmodel voor het voorspellen van de structurele topologie van potentiële TMB's vanuit sequentie. Naast het voorspellen van transmembraanstrengen voorspelt TMBHMM ook de blootstellingsstatus (d.w.z. blootgesteld aan het membraan of verborgen in de eiwitstructuur) van de residuen in het transmembraangebied, wat een nieuwe eigenschap is van de TMBHMM-methode. Verder kan TMBHMM ook membraanresiduen voorspellen die geen deel uitmaken van beta-barrel vormende strengen.

We presenteren BTMX (Beta barrel TransMembrane eXposure), een computationele methode om de blootstellingsstatus (d.w.z. blootgesteld aan de bilayer of verborgen in de eiwitstructuur) van transmembraanresiduen in transmembraan beta-barrel eiwitten (TMB's) te voorspellen. BTMX voorspelt de blootstellingsstatus van bekende TM-residuen met een nauwkeurigheid van 84,2% over 2.225 residuen en levert een betrouwbaarheidscore voor alle voorspellingen.

Een methode voor het ontdekken van transmembraan beta-barrel eiwitten in proteomen van Gram-negatieve bacteriën.

Een webserver gebaseerd op de voorgestelde methode is beschikbaar op http://yanbioinformatics.cs.usu.edu:8080/TMBKNNsubmit.

Dit artikel presenteert een k-naaste buur (K-NN) methode voor het onderscheiden van TMB en niet-TMB eiwitten.

TMBpro: voorspelling van secundaire structuur, beta-contacten en tertiaire structuur van transmembraan beta-barrel eiwitten.

We ontwikkelen een suite (TMBpro) van gespecialiseerde voorspellers voor het voorspellen van secundaire structuur (TMBpro-SS), beta-contacten (TMBpro-CON) en tertiaire structuur (TMBpro-3D) van transmembraan beta-barrel eiwitten. We vergelijken onze resultaten met de recente state-of-the-art voorspellers transFold en PRED-TMBB met behulp van hun respectievelijke benchmark datasets en leave-one-out cross-validatie.

Een consensusalgoritme om genomen te screenen op nieuwe families van transmembraan beta-barrel eiwitten.

Hier beschrijven we een nieuw algoritme dat samenstellingen en verborgen Markovmodel topologie-gebaseerde classifiers combineert (genoemd TMB-Hunt2), dat een crossvalidatie-nauwkeurigheid van >95% bereikt, met 96,7% precisie en 94,2% recall.

Tools en datasets zijn beschikbaar via een website genaamd TMB-Web (http://www.bioinformatics.leeds.ac.uk/TMB-Web/TMB-Hunt2).


Welke kinase reguleert de biogenese van stressgranules?

Answer: 5'-AMP-geactiveerde proteïnekinase alfa reguleert de biogenese van stressgranules

Meerdere bewijslijnen koppelen AMPK-activiteit aan SG-biogenese. Ten eerste verstoorde farmacologische kinase-inhibitie de vorming van SG's. Ten tweede onthulde AMPK-α knockdown in combinatie met diepgaande kwantitatieve SG-analyse isoformspecifieke veranderingen in SG-kenmerken. Ten derde ondersteunde overexpressie van gemuteerde α-subunits verder dat AMPK SG-parameters reguleert. Ten slotte identificeerden we het SG-nucleërende eiwit G3BP1 als een AMPK-α2-bindingspartner. Deze interactie wordt gestimuleerd door stress en vindt opvallend plaats in SG's

onze gegevens definiëren de belangrijkste metabole regulator AMPK als een nieuw SG-constituent dat ook hun biogenese controleert

Deze interactie wordt gestimuleerd door stress en vindt opvallend plaats in SG's. Gezamenlijk definiëren onze gegevens de belangrijkste metabole regulator AMPK als een nieuw SG-constituent dat ook hun biogenese controleert.

5'-AMP-geactiveerde proteïnekinase alfa reguleert de biogenese van stressgranules..


Wat is de relatie tussen het gebruik van mobiele telefoons en glioblastoom?

Answer: De relatie tussen het gebruik van mobiele telefoons en het ontstaan van glioblastoom blijft onduidelijk. Sommige studies hebben gerapporteerd dat het gebruik van mobiele telefoons geassocieerd was met het ontstaan van glioblastoom en met een verminderde overleving van patiënten die met glioblastoom zijn gediagnosticeerd. Andere studies hebben echter herhaaldelijk geen verband gevonden tussen het gebruik van mobiele telefoons en glioblastoom.

Verminderde overleving van glioma-patiënten met langdurig en hoog cumulatief gebruik van draadloze telefoons werd gevonden.

Er was geen significante associatie tussen glioma en alcoholconsumptie, roken en het gebruik van mobiele telefoons.

Regelmatig gebruik van mobiele telefoons was niet geassocieerd met een verhoogd risico op neuroma (OR=0,92; 95% betrouwbaarheidsinterval=[0,53-1,59]), meningeoom (OR=0,74; 95% betrouwbaarheidsinterval=[0,43-1,28]) of glioma (OR=1,15; 95% betrouwbaarheidsinterval=[0,65-2,05]). Hoewel deze resultaten niet statistisch significant zijn, werd een algemene tendens waargenomen voor een verhoogd risico op glioma onder de zwaarste gebruikers: langdurige gebruikers, zware gebruikers, gebruikers met het grootste aantal telefoons.

Er werd geen significant verhoogd risico op glioma, meningeoom of neuroma waargenomen onder mobiele telefoon gebruikers die deelnamen aan Interphone.

Onze resultaten, die de mogelijkheid suggereren van een verhoogd risico onder de zwaarste gebruikers, moeten daarom worden geverifieerd in de internationale INTERPHONE-analyses.

Het risico voor ipsilateraal gebruik was significant verhoogd voor astrocytoom voor alle bestudeerde telefoontypes, analoge telefoons OR=1,8, 95% CI=1,1-3,2, digitale telefoons OR=1,8, 95% CI=1,1-2,8, draadloze telefoons OR=1,8, 95% CI=1,1-2,9.

Voor astrocytoom en ipsilateraal gebruik was de trend voor analoge telefoons OR=1,10, 95% CI=1,02-1,19, digitale telefoons OR=1,11, 95% CI=1,01-1,22, en draadloze telefoons OR=1,09, 95% CI=1,01-1,19. Er was een tendens tot een kortere tumorinductieperiode voor ipsilaterale blootstelling aan microgolven dan voor contralaterale, wat kan wijzen op een tumorpromotoreffect.

Casusrapporten van hersentumoren bij gebruikers initieerden deze case-control studie over hersentumoren en het gebruik van mobiele telefoons.

Een verhoogd risico werd alleen gevonden voor het gebruik van het NMT-systeem.

Deze verhoogde HR was gebaseerd op resultaten voor astrocytoom WHO graad IV (glioblastoma multiforme).

Sommige studies tonen een toenemende incidentie van hersentumoren terwijl andere studies dat niet doen.

De meta-analyse gaf voor glioma in het meest blootgestelde deel van de hersenen, de temporale kwab, een odds ratio (OR)=1,71, 95% betrouwbaarheidsinterval (CI)=1,04-2,81 in de ≥10 jaar (meer dan 10 jaar in de Hardell-groep) latentiegroep. Ipsilateraal mobiel telefoon gebruik ≥1640 uur in totaal gaf OR=2,29, 95% CI=1,56-3,37.

Na 1983 en tijdens de periode met toenemende prevalentie van mobiele telefoon gebruikers is de incidentie relatief stabiel gebleven voor zowel mannen als vrouwen.


Is er enige kruiscommunicatie tussen de Wnt- en de Akt-pathways?

Answer: De Wnt/β-catenine en PI3K/Akt signaalroutes communiceren voornamelijk via de activiteit van GSK-3β, een gemeenschappelijk onderdeel van beide routes, maar ook via de activiteit van andere signaaltransductoren, zoals Cby of WISP-1.

Onze gegevens tonen aan dat het activeren van Wnt-signaaltransductie op receptorniveau via deze methode leidt tot noodzakelijke kruiscommunicatie tussen meerdere signaalroutes, waaronder activatie van Akt, mTOR, Wnt/β-catenine, PKA/CREB, en remming van RhoA/ROCK, wat de proliferatie van menselijke β-cellen aanzienlijk verhoogt terwijl het β-cel fenotype behouden blijft.

De kruiscommunicatierol van de Wnt/β-catenine en PI3K/Akt signaalroute, met GSK-3β als sleutelenzym dat deze routes verbindt, kan bijdragen aan de remming van cholangiocarcinoomcellen door hUC-MSCs.

We vinden dat Wnt-stimulatie leidt tot fosforylering van sleutelmediatoren van insulinesignaaltransductie, waaronder Akt, GSK3β en ERK1/2, hoewel met een lagere vouwstimulatie en een langzamer tijdsverloop dan waargenomen bij insuline.

Wnt induceert fosforylering van Akt, ERK1/2 en GSK3β, en dit is afhankelijk van insuline/IGF-1 receptoren.

Farmacologische remming van PI3K resulteerde in de neerregulatie van verschillende leden van de β-catenine route, waaronder Fra-1, c-Myc en cycline D1.

Vergelijkbare resultaten werden in vivo waargenomen, aangezien intratumorale injectie van LY294002 de expressie van componenten van de β-catenine route neerreguleerde en de tumorgroei vertraagde in naakte muizen met subcutane LN229 xenografts.

Deze resultaten suggereren dat de PI3K/AKT signaalroute de proliferatie van gliomacellen reguleert, deels via repressie van de Wnt/β-catenine route.

Kleine molecuulremmers van de fosfatidylinositol 3-kinase/Akt signaalroute remmen de kruiscommunicatie van de Wnt/bèta-catenine route en onderdrukken de groei van medulloblastomen.

Kleine molecuulremmers gericht op de PI3K/Akt signaalroute beïnvloedden de bèta-catenine signalering door activatie [gecorrigeerd] van GSK-3beta, [gecorrigeerd] resulterend in cytoplasmatische retentie van bèta-catenine en verminderde expressie van zijn doelgenen cycline D1 en c-Myc.

Deze bevindingen tonen het belang aan van kruiscommunicatie tussen de PI3K/Akt en bèta-catenine routes in medulloblastoom en rechtvaardigen de PI3K/Akt signaalroute als therapeutisch doelwit bij de behandeling van deze ziekte.

Western blot analyses toonden aan dat de recombinante Wnt-ligand Wnt-3A de fosforylering van AKT en de downstream kinase glycogeen synthase kinase (GSK)-3beta verhoogde, evenals de accumulatie van geactiveerde, nucleaire bèta-catenine.

Chemische remming van PI3K maakte Wnt-afhankelijke fosforylering van AKT en GSK-3beta en trophoblastmotiliteit ongedaan, maar beïnvloedde niet het verschijnen van geactiveerde bèta-catenine of Wnt/TCF reporteractiviteit.

De gegevens suggereren dat Wnt-3A canonische Wnt-signaaltransductie en PI3K/AKT via verschillende receptoren kan activeren.

Mutationale activatie van de fosfatidylinositol 3-kinase (PI3K) route komt voor in een grote verscheidenheid aan tumoren, terwijl activerende Wnt route-mutanten voornamelijk worden gevonden bij colonkanker. Omdat GSK3 een sleutelcomponent is van beide routes, wordt algemeen aangenomen dat actieve PI3K signalering positief doorvoedt in de Wnt route via door proteïnekinase B (PKB) gemedieerde remming van GSK3.

Daarnaast is voorgesteld dat PKB de canonieke Wnt signalering moduleert via directe stabilisatie en nucleaire lokalisatie van bèta-catenine.

Hier tonen we aan dat compartimentalisatie door Axin van GSK3 kruiscommunicatie tussen de PI3K en Wnt routes verhindert en dat Wnt-gemedieerde transcriptieactiviteit niet wordt gemoduleerd door activatie van de PI3K/PKB route.

Onze recente studie onthulde een tweede mechanisme voor Cby-gemedieerde remming van bèta-catenine waarbij Cby samenwerkt met 14-3-3 adaptor-eiwitten om nucleaire export van bèta-catenine te faciliteren, na fosforylering van Cby door Akt kinase.

Daarom onthullen onze bevindingen een nieuw moleculair mechanisme dat het dynamische nucleo-cytoplasmatische transport van bèta-catenine reguleert en bieden nieuwe inzichten in de kruiscommunicatie tussen de Wnt- en Akt signaalroutes.

Hier bespreken we recente literatuur over de functie van Cby en bespreken we ons huidige begrip van de relatie tussen Wnt- en Akt-signaaltransductie.

Aangezien ongepaste activatie van WNT/CTNNB1 signalering late ontwikkeling van GCT veroorzaakt en kruiscommunicatie tussen de PI3K/AKT en WNT/CTNNB1 routes is gerapporteerd, hebben we getest of deze routes kunnen synergeren in GCT.

Dit verklaart waarom prostaattumoren die worden onderworpen aan androgeendeprivatie een toename in Akt-fosforylering ervaren, en suggereert dat de tumor het verlies van de ene route compenseert met een andere. Verschillende interactiemodi tussen de twee routes, inclusief directe interactie, of regulatie via downstream tussenproducten zoals de wnt/GSK-3beta/bèta-catenine route, NF-kappaB en de FOXO familie van transcriptiefactoren, zullen worden besproken.

FGF-signalen worden doorgegeven via de FGF-receptor naar de FRS2-GRB2-GAB1-PI3K-AKT signaalcascade om GSK3beta-activiteit te downreguleren afhankelijk van Ser 9 fosforylering. Omdat GSK3beta-afhankelijke fosforylering van bèta-catenine en SNAIL leidt tot FBXW1 (betaTRCP)-gemedieerde ubiquitinering en afbraak, resulteert downregulatie van GSK3beta in stabilisatie en nucleaire accumulatie van bèta-catenine en SNAIL.

Het overbruggen van de BMP- en Wnt-routes door PI3 kinase/Akt en 14-3-3zeta.

Tegelijkertijd is PTEN, een remmer van de PI3K/Akt route, ook primair geïnactiveerd in de ISCs, wat leidt tot activatie van Akt. Dus kan Akt bijdragen aan activatie van bèta-catenine in ISCs in coördinatie met Wnt-signaaltransductie.

Daarom stellen we voor dat BMP-signaaltransductie een rol speelt in de remming van zelfvernieuwing van ISC via suppressie van Wnt/bèta-catenine signalering in ISC, en dat deze kruiscommunicatie ten minste gedeeltelijk wordt overbrugd via de PTEN/Akt route en verder wordt versterkt door 14-3-3zeta.

In MC3T3-E1 osteoblastachtige culturen activeert dexamethason (DEX) glycogeen synthase kinase-3beta (GSK3beta) en remt een differentiatiegerelateerde celcyclus die plaatsvindt in een toewijzingsfase direct na confluëntie.

Hier tonen we aan dat DEX-remming van de differentiatiegerelateerde celcyclus geassocieerd is met een afname van bèta-catenine niveaus en remming van LEF/TCF-gemedieerde transcriptie.

Deze remmende activiteiten worden niet langer waargenomen in aanwezigheid van lithium, een GSK3beta-remmer.

DEX verminderde de serum-responsieve fosforylering van proteïnekinase B/Akt-Ser(473) binnen enkele minuten, en deze remming werd ook na 12 uur waargenomen. Wanneer de fosfatidylinositol 3-kinase (PI3K)/Akt route werd geremd door wortmannine, remde DEX niet langer de bèta-catenine niveaus.

Bovendien werd DEX-gemedieerde remming van LEF/TCF transcriptieactiviteit verminderd in aanwezigheid van dominante negatieve vormen van zowel PI3K als proteïnekinase B/Akt. Deze resultaten suggereren kruiscommunicatie tussen de PI3K/Akt en Wnt signaalroutes.

Deze resultaten suggereren dat remming van een PI3K/Akt/GSK3beta/bèta-catenine/LEF-as en stimulatie van HDAC1 samenwerken om het remmende effect van DEX op Wnt-signaaltransductie en de osteoblast differentiatiegerelateerde celcyclus te bewerkstelligen.

WISP-1 (Wnt-1-geïnduceerd secretie-eiwit) werd geïdentificeerd als een oncogen gereguleerd door de Wnt-1-bèta-catenine route.

Hier wordt aangetoond dat WISP-1 de anti-apoptotische Akt/PKB signaalroute kan activeren.

Onze resultaten tonen aan dat zowel TGFβ1 als Wnt3a leiden tot verhoogde accumulatie van β-catenine, fosforylering van AKT en p44/42 MAPK.


Is het eiwit GFP gebruikt in transgenese voor live eiwitbeeldvorming?

Answer: Ja, de stabiele transgenese van genen die functionele of ruimtelijk gelokaliseerde eiwitten coderen, gefuseerd met fluorescerende eiwitten zoals groen fluorescerend eiwit (GFP) of rood fluorescerend eiwit (RFP), is een uiterst belangrijk onderzoeksinstrument in cel- en ontwikkelingsbiologie.

we bespreken recente vooruitgang in de functionele studies van de drie verschillende GnRH-neuronsystemen, met de nadruk op de elektrofysiologische analyse van de GnRH-groen fluorescerend eiwit (GFP) transgene dieren.

de stichters bleken transgeen voor GFP te zijn.

GFP-expressie werd gedetecteerd in een breed scala aan muizentissues

Transgene Xenopus laevis voor live beeldvorming in cel- en ontwikkelingsbiologie.

De stabiele transgenese van genen die functionele of ruimtelijk gelokaliseerde eiwitten coderen, gefuseerd met fluorescerende eiwitten zoals groen fluorescerend eiwit (GFP) of rood fluorescerend eiwit (RFP), is een uiterst belangrijk onderzoeksinstrument in cel- en ontwikkelingsbiologie.

GFP-transgene dieren voor in vivo beeldvorming: ratten, konijnen en varkens.

We hebben de technieken van genetische manipulatie verder uitgebreid naar ratten, konijnen en varkens, en hebben overeenkomstige GFP-transgene dieren gecreëerd.

De resultaten toonden aan dat de 3.6-GFP transgene dieren een uniek model bieden voor directe analyse van cellulaire en moleculaire mechanismen van pulpareparatie en tertiaire dentinogenese in vivo.

Langdurige effecten van PERV-specifieke RNA-interferentie in transgene varkens.

groen fluorescerend eiwit (GFP) als reporter van het vectorsysteem werd consistent tot expressie gebracht in transgene dieren.

Het vermogen om de expressieniveaus van exogene genen die in de genomen van transgene dieren zijn ingebracht te specificeren, is cruciaal voor het succes van een breed scala aan experimentele manipulaties.

Welzijnsbeoordeling bij transgene varkens die groen fluorescerend eiwit (GFP) tot expressie brengen.

transgene dieren die GFP tot expressie brengen vergeleken met wildtype dieren gedurende verschillende stadia van postnatale ontwikkeling

Productie van transgene kippen die een tetracycline-induceerbaar GFP-gen tot expressie brengen.

transgene dieren kunnen gemakkelijk worden gecreëerd om fluorescerend gelabelde eiwitten of reporters tot expressie te brengen

Deze bevindingen suggereren dat mhc2dab:GFP en cd45:DsRed transgene lijnen instrumenteel zullen zijn bij het verklaren van de immuunrespons in de zebravis.

van 33 geboren muizen droegen 28 (81%) het transgeen DNA en waren 15 (55,5%) GFP-positief.

Lentivirale vectoren die het gen voor groen fluorescerend eiwit bevatten, zijn met succes gebruikt om transgene embryo's te selecteren vóór overdracht aan een draagmoeder

Typisch worden transgenen gegenereerd door een promotor voor een GFP-reporter-gen of cDNA van interesse te plaatsen, en dit produceert vaak een representatief expressiepatroon.

Overleving en immunogeniciteit van mesenchymale stamcellen van de groen fluorescerend eiwit transgene rat in de volwassen rattenhersenen.

Dit probleem is verminderd door de beschikbaarheid van transgene dieren die "reporter"-genen tot expressie brengen, zoals groen fluorescerend eiwit (GFP)

volledige GFP-fusie-eiwitten werden onderzocht in transgene dieren,

Twee stabiele transgene lijnen brengen GFP tot expressie vóór haarbundelvorming

we hebben twee transgene varkens gecreëerd door somatische celkerntransfer (SCNT) die groen fluorescerend eiwit (GFP) tot expressie brengen onder controle van cytomegalovirus (CMV).

Fluorescerende eiwitten zoals het groen fluorescerend eiwit (GFP) worden veel gebruikt in transgene dieren als reporter-genen.

Groen fluorescerend eiwit (GFP) wordt uitgebreid gebruikt als reporter voor transgene expressie in Drosophila en andere organismen.


Is de Snord116-cluster geassocieerd met het Prader-Willi-syndroom?

Answer: Ja, SNORD116 speelt een belangrijke rol in de etiologie van het Prader-Willi-syndroom.

Alle drie de deleties omvatten SNORD116, maar slechts twee omvatten delen van SNURF-SNRPN, wat SNORD116 impliceert als de belangrijkste bijdrager aan het Prader-Willi-phenotype. Onze casus voegt verdere informatie toe over genotype-fenotype correlatie en ondersteunt de hypothese dat SNORD116 een belangrijke rol speelt in de pathogenese van het Prader-Willi-syndroom.

Deze resultaten tonen aan dat het AS-kandidaatmedicijn topotecan voornamelijk werkt door het stabiliseren van R-lussen en chromatinedecondensatie op de paternale expressie van de PWS Snord116-locus. Onze studie biedt hoop voor gerichte therapieën op de Snord116-locus voor zowel AS als PWS.

Het Prader-Willi-syndroom (PWS) wordt veroorzaakt door het verlies van RNA-expressie van een geïmprinte regio op chromosoom 15 die SNRPN, SNORD115 en SNORD116 omvat.

Recent gepubliceerde gegevens suggereren sterk een rol voor de paternale expressie van de kleine nucleolaire RNA (snoRNA) cluster, SNORD116, in de etiologie van PWS.

Terwijl het verlies van functie van de SNORD116-genen verantwoordelijk lijkt te zijn voor de belangrijkste kenmerken van PWS, is de rol van de andere genen minder duidelijk.

Recente gegevens suggereren dat snoRNA Snord116 belangrijk is voor de pathogenese van het Prader-Willi-syndroom (PWS), gekenmerkt door hyperfagie en obesitas. De huidige studie werd uitgevoerd om een mogelijke cellulaire link tussen Snord116 en fenotypes van PWS te beoordelen.

Het geïmprinte Snurf-Snrpn chromosomale domein bevat twee grote arrays van tandem herhaalde, paternale expressie box C/D kleine nucleolaire RNA (snoRNA) genen: de SNORD115 (H/MBII-52) en SNORD116 (H/MBII-85) genclusters die vermoedelijk sleutelrollen spelen in de fijnregeling van serotonine receptor (5-HT2C) pre-mRNA verwerking en in de etiologie van het Prader-Willi-syndroom (PWS), respectievelijk.

Er zijn meerdere geïmprinte genen in dit gebied, waarvan het verlies bijdraagt aan het volledige fenotype van het Prader-Willi-syndroom. Echter, het ontbreken van een klein nucleolair organiserend RNA-gen, SNORD116, lijkt veel van de klinische kenmerken te reproduceren.

Beide kits moeten beschikbaar worden gesteld voor een nauwkeurige karakterisering van PWS/AS deletie-subtypen evenals voor het evalueren van IC- en SNORD116-microdeleties.

Hoewel de SNORD116-gencluster een belangrijke kandidaat is geworden voor PWS, kan niet worden uitgesloten dat andere paternale expressiegenen in het chromosomale gebied 15q11q13 bijdragen aan het volledige fenotype.

Bovendien leveren recent gepubliceerde gegevens sterk bewijs ter ondersteuning van een rol voor de snoRNA SNORD116-cluster (HBII-85) in de etiologie van PWS.

De identificatie en karakterisering van deze casus leveren ondubbelzinnig bewijs voor een cruciale rol van de SNORD116 snoRNA-moleculen in de pathogenese van PWS.


Aleglitazar is een agonist van welke receptor?

Answer: Aleglitazar is een gebalanceerde peroxisoomproliferator-geactiveerde receptor-α/γ agonist.

Effecten van de dubbele peroxisoomproliferator-geactiveerde receptor activator aleglitazar bij patiënten met type 2 diabetes mellitus of prediabetes.

Aleglitazar is een dubbele peroxisoomproliferator-geactiveerde receptor α/γ agonist met gunstige insuline-gevoeligmakende en glucose-verlagende effecten, gunstige effecten op bloedlipiden en een acceptabel veiligheidsprofiel in kortdurende studies.

Gezien het eerdere falen van verschillende andere peroxisoomproliferator-geactiveerde receptor α/γ activatoren, biedt deze klasse nu weinig hoop voor cardiovasculaire therapieën.

Aleglitazar is een dubbele agonist van peroxisoomproliferator-geactiveerde receptoren met insuline-gevoeligmakende en glucose-verlagende effecten en gunstige effecten op lipidenprofielen.

Aleglitazar werkt via gebalanceerde activatie van peroxisoomproliferator-geactiveerde receptoren α en γ; warfarine is een veel voorgeschreven anticoagulans.

Effecten van de dubbele peroxisoomproliferator-geactiveerde receptor-α/γ agonist aleglitazar op de nierfunctie bij patiënten met chronische nierziekte stadium 3 en type 2 diabetes: een fase IIb, gerandomiseerde studie.

Deze fase IIb veiligheidsstudie (AleNephro) bij patiënten met chronische nierziekte stadium 3 en type 2 diabetes evalueerde de nier effecten van aleglitazar, een gebalanceerde peroxisoomproliferator-geactiveerde receptor-α/γ agonist.

Aleglitazar is een dubbele peroxisoomproliferator-geactiveerde receptor (PPAR)-α/γ agonist in klinische ontwikkeling, ontworpen om een gebalanceerde activatie van PPAR-α en PPAR-γ te bieden.

De PPARalpha- en PPARgamma-gerelateerde effecten traden op binnen vergelijkbare doseringsbereiken, wat aangeeft dat aleglitazar een gebalanceerde agonist is van de twee receptor subtypes.

Aleglitazar is een dubbele peroxisoomproliferator-geactiveerde receptor (PPAR)-α/γ agonist met een gebalanceerde activiteit (vergelijkbare half-maximale effectieve concentraties) richting PPAR-α en -γ die in klinische ontwikkeling is voor de behandeling van patiënten die een acuut coronair syndroom hebben doorgemaakt en type 2 diabetes mellitus hebben.

Aleglitazar is een nieuwe, gebalanceerde dubbele peroxisoomproliferator-geactiveerde receptor (PPAR)α/γ agonist ontworpen om lipide- en glycemische voordelen te optimaliseren en PPAR-gerelateerde bijwerkingen te minimaliseren.

Effecten van aleglitazar, een gebalanceerde dubbele peroxisoomproliferator-geactiveerde receptor α/γ agonist, op glycemische en lipide parameters in een primatenmodel van het metabool syndroom.

Effect van de dubbele peroxisoomproliferator-geactiveerde receptor-alpha/gamma agonist aleglitazar op het risico van cardiovasculaire ziekte bij patiënten met type 2 diabetes (SYNCHRONY): een fase II, gerandomiseerde, dosis-variërende studie.

Deze studie werd uitgevoerd om de effecten van aleglitazar, een gebalanceerde dubbele peroxisoomproliferator-geactiveerde receptor α/γ (PPARα/γ) agonist, op zowel lipide- als glycemische parameters te evalueren bij obese, hypertriglyceridemische, insulineresistente rhesusapen.

Evaluatie van de dubbele peroxisoomproliferator-geactiveerde receptor α/γ agonist aleglitazar om cardiovasculaire gebeurtenissen te verminderen bij patiënten met acuut coronair syndroom en type 2 diabetes mellitus: rationale en ontwerp van de AleCardio studie.

Aleglitazar is een krachtige dubbele PPAR agonist met insuline-gevoeligmakende en glucose-verlagende effecten en gunstige effecten op lipidenprofielen en biomarkers van cardiovasculair risico. De AleCardio studie onderzoekt of de toevoeging van aleglitazar aan standaard medische therapie het risico op cardiovasculaire morbiditeit en mortaliteit vermindert bij patiënten met type 2 diabetes mellitus en recent acuut coronair syndroom. STUDIEONTWERP: AleCardio is een fase 3, multicenter, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie.

Om de moleculaire en biologische signaturen van een gebalanceerde dubbele peroxisoomproliferator-geactiveerde receptor (PPAR)-α/γ agonist, aleglitazar, te vergelijken met tesaglitazar (een dubbele PPAR-α/γ agonist) of een combinatie van pioglitazon (Pio; PPAR-γ agonist) en fenofibraat (Feno; PPAR-α agonist) in menselijke hepatocyten.

Aleglitazar, een dubbele PPAR-α/γ agonist, combineert de lipidevoordelen van fibraten en de insuline-gevoeligmakende voordelen van thiazolidinedionen. Om de farmacokinetische effecten van co-toediening van atorvastatine of rosuvastatine met aleglitazar te onderzoeken.


Wat zijn de belangrijkste kenmerken van Catecholaminerge Polymorfe Ventrikeltachycardie (CPVT)?

Answer: Catecholaminerge polymorfe ventrikeltachycardie (CPVT) is een erfelijke aritmogeen hartziekte die wordt gekenmerkt door levensbedreigende aritmieën veroorzaakt door fysieke of emotionele stress, zonder structurele hartafwijkingen. Het fenotype van CPVT wordt gekenmerkt door polymorfe ventrikelaritmieën onder stress en kan leiden tot syncope en/of plotselinge hartdood (SCD). Catecholaminerge polymorfe ventrikeltachycardie (CPVT) is een dodelijke, zeldzame erfelijke aandoening met een geschatte prevalentie van 1:10.000 en wordt veroorzaakt door mutaties in eiwitten die de Ca(2+)-homeostase reguleren. Tot op heden zijn ongeveer 189 varianten in 5 genen (RYR2, CASQ2, CALM1, TRND en KCNJ2) geassocieerd met de pathogenese van CPVT.

Catecholaminerge polymorfe ventrikeltachycardie is een kwaadaardige ziekte, veroorzaakt door mutaties in eiwitten die de Ca(2+)-homeostase reguleren

het fenotype wordt gekenmerkt door polymorfe ventrikelaritmieën onder stress

Catecholaminerge polymorfe ventrikeltachycardie (CPVT) is een erfelijke hartritmestoornis die wordt gekenmerkt door het optreden van potentieel levensbedreigende polymorfe ventrikel tachyaritmieën bij fysieke of emotionele stress.

CPVT is een erfelijke aritmie die wordt geïnduceerd door fysieke of emotionele stress en kan leiden tot ventrikelfibrillatie, syncope of SCD.

Catecholaminerge polymorfe ventrikeltachycardie (CPVT) is een dodelijke, zeldzame erfelijke aandoening met een geschatte prevalentie van 1:10.000. De genetische varianten die CPVT veroorzaken zijn meestal sterk penetrant. Tot op heden zijn ongeveer 189 varianten in 5 genen (RYR2, CASQ2, CALM1, TRND en KCNJ2) geassocieerd met de pathogenese van CPVT.

Catecholaminerge polymorfe ventrikeltachycardie (CPVT) is een erfelijke aritmogeen hartziekte die wordt gekenmerkt door levensbedreigende aritmieën veroorzaakt door fysieke of emotionele stress, zonder structurele hartafwijkingen.

De aritmieën kunnen syncope veroorzaken of degenereren tot hartstilstand en plotselinge dood

Catecholaminerge polymorfe ventrikeltachycardie (PCVT) is een zeldzame, aangeboren ventrikeltachyaritmie die optreedt bij adrenerge activatie. Het kan leiden tot syncope en/of plotselinge hartdood (SCD).

ACHTERGROND: Catecholaminerge Polymorfe Ventrikeltachycardie (CPVT) is een erfelijke aritmie syndroom, gekenmerkt door polymorfe ventrikeltachycardie geïnduceerd door adrenerge stress.

ACHTERGROND: Catecholaminerge polymorfe ventrikeltachycardie (CPVT) is een primaire elektrische myocardziekte die wordt gekenmerkt door inspannings- en stressgerelateerde ventrikel tachycardie, gemanifesteerd als syncope en plotselinge dood, meestal bij kinderen en adolescenten en zelden beschreven bij volwassenen.

ACHTERGROND: Catecholaminerge polymorfe ventrikeltachycardie (CPVT) is een ernstige erfelijke hartaandoening veroorzaakt door mutaties, voornamelijk in het ryanodine receptor (RyR2) gen.


Is poly (ADP-ribosylatie) betrokken bij transcriptionele controle?

Answer: Ja, poly (ADP-ribosylatie) speelt een rol bij het behoud van transcriptionele nauwkeurigheid.

Histonfosforylering, ubiquitylering, SUMOylering en poly-ADP-ribosylatie, evenals ATP-afhankelijke nucleosoom-remodelingcomplexen, spelen even belangrijke rollen bij het behoud van transcriptionele nauwkeurigheid

Poly(ADP-ribose)polymerase-1 (PARP-1; EC 2.4.2.30) is een overvloedig aanwezig nucleair eiwit dat betrokken is bij DNA-reparatie, celcycluscontrole, geprogrammeerde celdood en transcriptionele regulatie.

Veel bewijslijnen suggereren dat poly(ADP-ribose)polymerase-1 (Parp-1) betrokken is bij de transcriptionele regulatie van verschillende genen als co-activator of co-repressor door modulatie van de chromatinestructuur

Deze resultaten suggereren dat Parp-1 nodig is om transcriptionele regulatie van een breed scala aan genen op genoomniveau te behouden

PARP-1 werd geïdentificeerd als onderdeel van het mH2A1.1 nucleosoomcomplex en werd gevonden geassocieerd met de Hsp70.1-promoter

Bij hitte-shock wordt de aan de Hsp70.1-promoter gebonden PARP-1 vrijgegeven om transcriptie te activeren via ADP-ribosylatie van andere aan de Hsp70.1-promoter gebonden eiwitten

Cycloheximide-geïnduceerde cellen werden behandeld met twee chemische remmers van poly(ADP-ribose)polymerase. 3-Aminobenzamide remde 75% van de inductie van het PAP-gen en 4-hydroxychinazolon, de zeer specifieke remmer van het enzym, blokkeerde bijna volledig de expressie van PAP, wat suggereert dat ADP-ribosylatie inderdaad vereist was voor de opregulatie van PAP-genexpressie door cycloheximide

Remmers van poly(ADP-ribose)polymerase onderdrukten UV-geïnduceerde HIV-1-genexpressie maar niet tat-gemedieerde expressie

Poly(ADP-ribose)polymeraseremmers onderdrukken UV-geïnduceerde expressie van het humaan immunodeficiëntievirus type 1-gen


Wordt nimodipine aanbevolen voor de preventie van vasospasmen bij patiënten met een aneurysmatische subarachnoïdale bloeding?

Answer: Ja, nimodipine wordt aanbevolen en is door de FDA goedgekeurd voor de preventie van vasospasmen na een aneurysmatische subarachnoïdale bloeding. Meerdere studies hebben aangetoond dat nimodipine (oraal of intraveneus toegediend) veilig en effectief is voor de preventie van vasospasmen, het verminderen van de frequentie van ischemische complicaties, het verlagen van de mortaliteit en het verbeteren van de algehele uitkomsten. Andere preventieve medicatie kan ook effectief zijn voor vasomotore preventie bij patiënten met een aneurysmatische subarachnoïdale bloeding.

Dit artikel bespreekt enkele van deze onopgeloste kwesties, waaronder het gebruik van medicatie zoals nimodipine, antifibrinolytica, statines en magnesium; coiling of clipping voor het veiligstellen van het aneurysma; en de preventie en behandeling van mogelijke complicaties.

De resultaten van deze studie waren als volgt: nimodipine toonde voordeel na aneurysmatische SAH; andere calciumkanaalblokkers, waaronder nicardipine, bieden geen ondubbelzinnig voordeel; triple-H therapie, fasudil, transluminale ballonangioplastiek, trombolytica, endothelinreceptorantagonisten, magnesium, statines en diverse therapieën zoals vrije radicalenvangers en antifibrinolytica vereisen aanvullend onderzoek.

De huidige resultaten suggereren dat fasudil even effectief of effectiever is dan nimodipine voor de preventie van cerebrale vasospasmen en daaropvolgende ischemische schade bij patiënten die een operatie ondergaan voor SAH.

Drie studies (2 meta-analyses en 1 gerandomiseerde gecontroleerde trial) toonden aan dat het gebruik van nimodipine voordelen biedt (verminderde morbiditeit en mortaliteit) voor patiënten met aneurysmatische subarachnoïdale bloeding.

Nimodipine is de enige preventieve behandeling die kan worden aanbevolen.

Nimodipine (Nimotop), HMG Co-A reductase remmers (statines) en enoxaparine (Lovenox) waren de enige geneesmiddelen met bewijs van niveau 1 voor de behandeling van vasospasmen door aneurysmatische subarachnoïdale bloeding zoals gedefinieerd door de US Preventative Services Task Force.

De calciumantagonist nimodipine is aangetoond dat het de incidentie van ischemische complicaties na aneurysmatische subarachnoïdale bloeding (SAH) vermindert.

Er was geen significant verschil in de incidentie van DINDs (28 versus 30% in respectievelijk de orale en intraveneuze groepen) of bloedstroomsnelheden in de arteria cerebri media (> 120 cm/seconde, 50 versus 45%, respectievelijk).

De klinische uitkomst volgens de Glasgow Outcome Scale was gelijk in beide groepen, en er was geen verschil in het aantal patiënten met nieuwe infarcten op MRI-beelden.

De resultaten suggereren dat er geen klinisch relevant verschil is in effectiviteit tussen orale en intraveneuze toediening van nimodipine bij het voorkomen van DINDs of cerebrale vasospasmen na SAH.

Het risico op vertraagde cerebrale ischemie wordt verminderd met nimodipine en het vermijden van hypovolemie.

Een aanbeveling (standaard) voor de profylaxe en behandeling van cerebrale vasospasmen met orale nimodipine bij patiënten met een goede graad.

Van de 75 patiënten die aanvankelijk in aanmerking kwamen voor actieve behandeling, onderging 83% een operatie binnen 48 uur na ruptuur, allen kregen nimodipine, 16% kreeg weefselplasminogeenactivator om subarachnoïdale of intraventriculaire stolsels op te lossen, 40% onderging hypertensieve behandeling en 7% onderging transluminale ballonangioplastiek voor vasospasmen.

Alle patiënten met aneurysmatische SAH moeten worden behandeld met de calciumantagonist nimodipine, en onder bepaalde omstandigheden moeten patiënten anticonvulsiva krijgen.

De volgende review geeft een overzicht van pathofysiologische mechanismen; het belang van behandeling met calciumantagonisten, hypervolemische hemodilutie en geïnduceerde arteriële hypertensie wordt besproken in het licht van de huidige literatuur.

Zeven placebogecontroleerde klinische studies hebben aangetoond dat nimodipine de uitkomst verbetert bij patiënten met ernstige neurologische schade door cerebrale vasospasmen.

In een serie van 100 personen met een gescheurd supratentoriaal aneurysma, die een aneurysma-operatie ondergingen in de acute fase en vervolgens intraveneuze behandeling kregen met de calciumkanaalblokker nimodipine, werd het optreden van DID met FND teruggebracht tot 5%.

Er zijn veel mogelijke succesvolle behandelopties voor het voorkomen van vasospasmen, vertraagde ischemische neurologische tekorten en slechte neurologische uitkomsten na aneurysmatische subarachnoïdale bloeding; echter moeten verdere multicenter RCT's worden uitgevoerd om te bepalen of er een significant voordeel is van hun gebruik. Nimodipine is de enige behandeling die in meerdere studies een significant voordeel heeft aangetoond.

Afwezigheid van symptomatische vasospasmen, het optreden van laagdichtheidsgebieden geassocieerd met vasospasmen op CT, en het optreden van bijwerkingen waren vergelijkbaar tussen de twee groepen. De klinische uitkomsten waren gunstiger in de fasudilgroep dan in de nimodipingroep (p = 0,040). Het aandeel patiënten met een goede klinische uitkomst was 74,5% (41/55) in de fasudilgroep en 61,7% (37/60) in de nimodipingroep.

Cerebrale vasospasmen zijn de klassieke oorzaak van vertraagde neurologische achteruitgang die leidt tot cerebrale ischemie en infarct, en daarmee tot slechte uitkomst en soms overlijden, na aneurysmatische subarachnoïdale bloeding (SAH). Vooruitgang in diagnose en behandeling, voornamelijk nimodipine, intensieve zorg, hemodynamische manipulaties en endovasculaire neuroradiologische procedures, hebben de vooruitzichten voor deze patiënten verbeterd, maar de uitkomsten blijven teleurstellend.

Cerebrale vasospasmen zijn de klassieke oorzaak van vertraagde neurologische achteruitgang na aneurysmatische subarachnoïdale bloeding, leidend tot cerebrale ischemie en infarct, en dus tot slechte uitkomst en soms overlijden. Vooruitgang in diagnose en behandeling - voornamelijk het gebruik van nimodipine, intensieve zorg, hemodynamische manipulaties en endovasculaire neuroradiologische procedures - hebben de vooruitzichten voor deze patiënten verbeterd, maar de uitkomsten blijven teleurstellend.

Cerebrale vasospasmen en vertraagde cerebrale ischemie blijven veelvoorkomende complicaties van aneurysmatische subarachnoïdale bloeding (SAH), en toch zijn de therapieën voor cerebrale vasospasmen beperkt. Ondanks een groot aantal klinische onderzoeken is alleen voor calciumantagonisten sterk bewijs voor hun effectiviteit.

De enige bewezen therapie voor vasospasmen is nimodipine.

Nimodipine is geïndiceerd na SAH en tirilazad is niet effectief.

Fasudilhydrochloride en nimodipine toonden beide remmende effecten op cerebrale vasospasmen. De incidentie van symptomatische vasospasmen was vijf van de 33 patiënten in de fasudilgroep en negen van de 32 patiënten in de nimodipingroep. Goede herstelresultaten, beoordeeld met de Glasgow Outcome Scale, werden bereikt door 23 van de 33 patiënten in de fasudilgroep en 19 van de 34 patiënten in de nimodipingroep. Beide geneesmiddelen verbeterden significant het bewustzijnsniveau en neurologische tekorten zoals afasie. Fasudilhydrochloride verbeterde echter motorische stoornissen meer dan nimodipine.


wat is de rol van prostaglandines bij hartregeneratie na een myocardinfarct?

Answer: Prostaglandines zijn betrokken bij weefselregeneratie na een myocardinfarct en remmers van prostanoïdeproductie, zoals aspirine en COX-2-remmers, hebben een negatieve invloed op dit proces. Bovendien wordt farmacologische interferentie met prostaglandinesynthese na een myocardinfarct geassocieerd met verminderde vorming van fibrillair collageen.

Dit duidt erop dat verschillende cyclo-oxygenase (COX)-downstream synthases en metaboliserende enzymen betrokken zijn bij de signalering van AA-producten via de COX-1- en COX-2-pathways. De aanwezigheid van vele enzymen en receptoren [(COX-1, COX-2, microsomaal prostaglandine E synthase (mPGES), cytosolisch prostaglandine E synthase (cPGES), prostaglandine I synthase (PGIS), de PGE(2)-subtypereseptoren (EP(1), EP(2) en EP(4)) en de prostacyclinereceptor (IP)] betrokken bij de biosynthese en activiteit van prostanoïden werd bevestigd door western blot. De studies suggereerden de negatieve effecten van NSAID's, zoals aspirine en COX-2-remmers, die de prostanoïdeproductie onderdrukken tijdens weefselregeneratie van het geïnfarceerde hart bij gebruik van hESC's.

Dus, farmacologische interferentie met bradykinine-receptorbinding of prostaglandinesynthese na MI wordt geassocieerd met verminderde vorming van fibrillair collageen. Hoewel het mechanisme dat verantwoordelijk is voor de waargenomen verandering in fibrogenese onzeker is, kunnen de anti-inflammatoire en antiproliferatieve eigenschappen van deze middelen hiervoor verantwoordelijk zijn.


Wat is de algemene functie van H3K79-methylering?

Answer: ChIP-chip tiling arrays toonden aan dat niveaus van alle graden van genische H3K79-methylering correleren met mRNA-abundantie en dynamisch reageren op veranderingen in genactiviteit.

Saccharomyces cerevisiae-cellen zonder Dot1 vertonen een volledig verlies van H3K79-methylering en defecten in heterochromatine-gemedieerde silencering.

Bovendien is een zure patch aan het C-terminus van Dot1 vereist voor binding van de histon H4-staart in vitro, histon H3K79 di- en trimethylering in vivo, en correcte telomeersilencing.

Recentelijk toonden we aan dat in Drosophila spermatiden H3K79-methylering gepaard gaat met histon H4 hyperacetylatie tijdens chromatine reorganisatie.

In menselijke en muizen spermatiden overlappen di- en tri-methyleerde H3K79 temporeel met hyperacetyleerd H4 en begeleidden zo chromatine reorganisatie.

Onze resultaten gaven aan dat H3K79-methylering een histonmodificatie is die geconserveerd is in Drosophila, muis, rat en menselijke spermatiden en mogelijk een vereiste is voor correcte chromatine reorganisatie.

Hier rapporteren we de cytologische distributie van de evolutionair geconserveerde DOT1L-methyltransferase en de verschillende H3K79-methyleringstoestanden die voortkomen uit haar activiteit (mono-, di- en trimethylering; H3K79me1, me2 en me3, respectievelijk) tijdens de meiotische profase I in muizenspermatocyten.

De heterochromatische centromerische regio's en het geslachtslichaam zijn verrijkt met H3K79me3.

H3K79me-patronen, gecombineerd met de cytologische analyse van de H3.3, γH2AX, macroH2A en H2A.Z histonvarianten, zijn consistent met een differentiële rol voor deze epigenetische merkers in de mannelijke muizen meiotische profase I.

We stellen voor dat H3K79me2 gerelateerd is aan transcriptieheractivatie op autosomen tijdens pachynema, terwijl H3K79me3 kan bijdragen aan het behoud van repressief chromatine in centromerische regio's en het geslachtslichaam.

We tonen aan dat H3K79 dimethylering (H3K79me2) wordt omgezet in monomethylering (H3K79me1) bij HOX-loci naarmate hematopoëtische cellen rijpen, wat samenvalt met een afname in HOX-genexpressie.

H3K79-methylering: een nieuw geconserveerd merkteken dat gepaard gaat met H4 hyperacetylatie voorafgaand aan de histon-naar-protamine overgang in Drosophila en rat.

De overeenkomstige H3K79-methylering is een histonmodificatie die voorafgaat aan de histon-naar-protamine overgang en correleert met histon H4 hyperacetylatie.

In rat correleert H3K79-methylering ook met H4 hyperacetylatie maar niet met actieve RNA-polymerase II, wat kan wijzen op een geconserveerde functie in chromatineherstructurering tijdens de histon-naar-protamine overgang in zowel Drosophila als rat.

Methylering van histonen H3 op posities K4 en K79 is betrokken bij respectievelijk de initiatie van recombinatie en de recombinatie-checkpoint tijdens meiose in de gist.

We bevestigden de rol van Set1-afhankelijke H3K4-methylering in de vorming van dubbelstrengsbreuken (DSB's) tijdens meiose voor de initiatie van meiotische recombinatie, en toonden de betrokkenheid van Dot1 (H3K79-methylering) in DSB-vorming bij afwezigheid van Set1-afhankelijke H3K4-methylering.

Samen identificeerden onze studies het evolutionair geconserveerde YEATS-domein als een nieuw acetyllysine-bindend module en vestigden een directe link tussen histonacetylatie en DOT1L-gemedieerde H3K79-methylering in transcriptieregulatie.

Hier onthullen we de rol van Dot1-afhankelijke histon H3-methylering op lysine 79 (H3K79me) in dit meiotische bewakingsmechanisme.

Bovendien vinden we door genetische manipulatie van Dot1-catalytische activiteit dat de status van H3K79me de meiotische checkpointrespons moduleert.

Methylering van H3K79 is geassocieerd met chromatine bij tot expressie gebrachte genen, hoewel onduidelijk is of deze histonmodificatie vereist is voor transcriptie van alle genen.

Dus, H3K79-methylering is niet essentieel voor transcriptie van Wnt-responsieve of andere intestinale genen, en intestinale toxiciteit is niet onvermijdelijk wanneer DOT1L in vivo inactief wordt gemaakt.

Hoewel mono-, di- en trimethyleringstoestanden van lysines op histonen typisch specifieke functies hebben, zijn er tot nu toe geen specifieke functies toegeschreven aan de verschillende methyleringstoestanden van histon H3 Lysine 79 (H3K79) gegenereerd door Dot1.

Inderdaad, genensilencing in gist, die afhankelijk is van Dot1, berustte op globale H3K79-methyleringsniveaus en niet op één specifieke methyleringstoestand. Verder suggereren onze bevindingen dat histon H2B-ubiquitinering H3K79-trimethylering beïnvloedt door de synthese van alle H3K79-methyleringstoestanden te versterken. Onze resultaten suggereren dat meervoudige methylering van H3K79 leidt tot een binaire code, waarvan wordt verwacht dat deze de mogelijkheden voor regulatie door vermeende demethylases of bindingsproteïnen beperkt.

ChIP-chip analyse toonde histon H3 lysine 79 (H3K79) methyleringsprofielen die correleerden met Mll-AF4-geassocieerde genexpressieprofielen in muriene ALL's en in menselijke MLL-gerangschikte leukemieën.

Om de mechanismen van genoomreprogrammering te verduidelijken, onderzochten we histon H3 lysine 79 dimethylering (H3K79me2) en trimethylering (H3K79me3) in oöcyten en pre-implantatie embryo's via immunocytochemie.

In somatische cellen en oöcyten werd H3K79me2 waargenomen door het hele genoom, terwijl H3K79me3 gelokaliseerd was in de pericentromerische heterochromatine regio's waar geen actieve genen zijn.

Omdat H3K79me2 wordt beschouwd als een marker voor actieve genen, lijkt H3K79-methylering verschillende functies te hebben afhankelijk van het aantal toegevoegde methylgroepen op dezelfde residuen. Zowel H3K79me2 als H3K79me3 namen snel af na bevruchting, en de hypomethyleerde staat werd gehandhaafd in de interfase (voor de blastocystfase), behalve voor een tijdelijke toename van H3K79me2 tijdens mitose (M-fase).

ChIP-chip tiling arrays toonden aan dat niveaus van alle graden van genische H3K79-methylering correleren met mRNA-abundantie en dynamisch reageren op veranderingen in genactiviteit.

De omzetting van H3K79 monomethylering in di- en trimethylering correleerde met de overgang van lage naar hoge genexpressie. We observeerden ook verrijking van H3K79 monomethylering in intergene regio's die bezet zijn door DNA-bindende transcriptieactivatoren. Onze bevindingen benadrukken verschillende overeenkomsten tussen het patroon van H3K4-methylering en dat van H3K79-methylering in zoogdierchromatine, wat wijst op een wijdverspreid mechanisme voor parallelle of opeenvolgende rekrutering van DOT1L en MLL naar genen in hun normale "aan" toestand.

URA3-reporterassays gaven ook aan dat H3K79-methylering vereist is voor HM-silencing. Verrassend genoeg identificeerde een genoomwijde expressieanalyse van H3K79-methyleringsdefecte mutanten slechts enkele telomerische genen, zoals COS12 op TEL-VII-L, die onderhevig zijn aan H3K79-methyleringsafhankelijke natuurlijke silencering.

Verder speelde H3K79-methylering door Dot1 geen rol in het behoud van natuurlijke HML-silencing.

Sinds de ontdekking ongeveer 10 jaar geleden dat Dot1 en zijn zoogdierhomoloog, DOT1L (DOT1-Like), histonmethyltransferase-activiteit bezitten richting histon H3 Lys 79, is grote vooruitgang geboekt in het karakteriseren van hun enzymatische activiteiten en de rol van Dot1/DOT1L-gemedieerde H3K79-methylering in transcriptieregulatie, celcyclusregulatie en de DNA-schade respons.

De histon 3 lysine 79 (H3K79) methyltransferase Dot1l is betrokken bij de ontwikkeling van leukemieën met translocaties van het Mixed Lineage Leukemia (MLL) gen.

Remming van histon H3K79-methylering remt selectief proliferatie, zelfvernieuwing en metastatische potentie van borstkanker.

H3K79-methylering gaat direct vooraf aan de histon-naar-protamine overgang in zoogdier spermatiden en is gevoelig voor bacteriële infecties.

In Drosophila spermatiden gaat H3K79-methylering gepaard met histon H4 hyperacetylatie tijdens chromatine reorganisatie.

In menselijke en muizen spermatiden overlappen di- en tri-methyleerde H3K79 temporeel met hyperacetyleerd H4 en begeleiden zo chromatine reorganisatie.

Tijdens spermiogenese ondergaan haploïde spermatiden uitgebreide chromatineherstructureringen waarbij histonen successief worden vervangen door meer basische protamines om sterk gecompact chromatine te genereren. Hier tonen we voor het eerst aan dat H3K79-methylering een geconserveerd kenmerk is voorafgaand aan de histon-naar-protamine overgang in Drosophila melanogaster en rat.

Wanneer acetylatie werd geremd in gekweekte Drosophila-testes, waren de kernen kleiner en was het chromatine compact, werd er weinig Gpp gesynthetiseerd, was H3K79-methylering sterk verminderd en werden protamines niet gesynthetiseerd.

Deficiëntie van de H3K79 histonmethyltransferase Dot1-achtig eiwit (DOT1L) remt celproliferatie.

Dot1-achtig eiwit (DOT1L) is een evolutionair geconserveerde histonmethyltransferase die lysine 79 van histon H3 (H3K79) methyleert. Zoogdier DOT1L participeert in de regulatie van transcriptie, ontwikkeling, erytropoëse, differentiatie en proliferatie van normale cellen.

H3K79-methylering is een kritische histonmodificatie die celproliferatie reguleert en zou een nieuw histonmerkteken kunnen zijn voor veroudering en kanker.


Waar kunnen we het eiwit lacritine vinden?

Answer: Het eiwit lacritine is te vinden in de traanklieren en speekselklieren, evenals in traanvocht en in de schildklier.

Lacritine, een glycoproteïne dat wordt uitgescheiden door lacrimale acinaire cellen,

Essentieel voor de levensvatbaarheid van het oppervlaktepithelium van het oog en voor normaal zicht is de dunne, maar eiwitrijke, traanfilm waarin het kleine traan-glycoproteïne lacritine een prominente prosecretorische, cytoprotectieve en mitogene rol lijkt te spelen

Lacritine is een prosecretorische mitogeen in tranen en, hoewel een traan-eiwit, bevordert het basale tranenvorming en afscheiding door de traanklier.

cDNA- en genomische klonering van lacritine, een nieuw secretie-versterkend factor uit de menselijke traanklier.

Lacritine mRNA en eiwit worden sterk tot uitgedrukt in de menselijke traanklier, matig in grote en kleine speekselklieren en licht in de schildklier. Geen lacritine-boodschap of eiwit werd gedetecteerd in meer dan 50 onderzochte menselijke weefsels elders.

en traan-specifieke eiwitten zoals lacritine

Deze studie beoordeelde lacritine-niveaus in tranen van gezonde individuen

Lipocaline 1, lactotransferrine, lacritine, lysozym C, lipofiline A en immunoglobuline lambda-keten werden geïdentificeerd als mogelijke biomarker-kandidaten met significant hogere relatieve niveaus in de tranen van patiënten met diabetische retinopathie.

Lacritine is een nieuw menselijk traan-glycoproteïne

Bij primaten werd lacritine geproduceerd in de traanklier en uitgescheiden in traanvocht.

Hier tonen we met kwantitatieve real-time PCR aan dat lacritine wordt uitgedrukt in menselijke borstkankertumoren, borstkankercellijnen en normaal borstweefsel. Het eerder gerapporteerde beperkte expressiepatroon van lacritine is daarom onjuist. Lacritine-transcripten werden niet gedetecteerd in perifere bloedmonsters, wat lacritine een potentiële kandidaat maakt als borstkankermarker-gen.


Waar kunnen we het eiwit dermcidine vinden?

Answer: Dermcidine is een uitgescheiden eiwit dat voornamelijk in zweet wordt gevonden, maar het komt ook voor in serum.

In overeenstemming met de uitgebreide ondervertegenwoordiging van eiwitten van het immuunsysteem, was dermcidine, een uit zweet afgeleid AMP, verminderd in zijn hoeveelheid in het huidsecretome van ED-patiënten

Onlangs is aangetoond dat HSP70 specifiek bindt aan een N-terminale sequentie van een menselijk overlevingsproteïne (DSEP, Dermcidine).

Onze gegevens suggereren dat een bron van Y-P30 naast eccriene klieren mogelijk de placenta is.

Het mechanisme van membraanpermeabilisatie door dermcidine (DCD-1L), een antimicrobieel peptide aanwezig in menselijk zweet,

Een stress-geïnduceerd eiwit geïdentificeerd als dermcidine isoform 2 van Mr. 11 kDa uit bloedplasma van hypertensieve personen

Dermcidine codeert voor het anionische amfifiele peptide DCD-1L, dat een breed spectrum van antimicrobiële activiteit vertoont onder omstandigheden die lijken op die in menselijk zweet

Echter, de ontdekking van dermcidine-afgeleide antimicrobiële peptiden in eccrien zweet


Wat meet de drievoudige screeningstest die tijdens de zwangerschap wordt uitgevoerd?

Answer: Alfa-foetoproteïne (AFP), humaan choriongonadotrofine (hCG) en ongeconjugeerd estriol (uE3)

AFP--1,18 MoM en estriol--1,29 MoM en significant hogere gemiddelde mediaanwaarde voor de vrije bèta-hCG

alfa-foetoproteïne (AFP), 1,02 voor humaan choriongonadotrofine (hCG) en 1,01 voor ongeconjugeerd estriol (uE3)

alfa-foetoproteïne (AFP), bèta humaan choriongonadotrofine (bèta-hCG) en ongeconjugeerd estriol (uE3)

alfa-foetoproteïne (AFP), intact HCG en ongeconjugeerd estriol (uE3)

alfa-foetoproteïne (AFP), totaal bèta humaan choriongonadotrofine (hCG) en estriol (uE3)

alfa-foetoproteïne, HCG en ongeconjugeerd estriol

moederlijk serum alfa-foetoproteïne, humaan choriongonadotrofine en ongeconjugeerd oestriol

moederlijk serum alfa-foetoproteïne, ongeconjugeerd oestriol en humaan choriongonadotrofine


Wat zijn de generieke versies van Viagra?

Answer: Generieke versies van sildenafil zijn Elonza, Caverta, Zenegra-100, Vega Asia, Suhagra-100, Vega, Revatio.

De auteurs voerden een casusreeks van 12 weken uit om de werkzaamheid en veiligheid van Elonza (generieke sildenafil) bij PAH-patiënten te bestuderen.


Welk eiwit interageert met de Ragulator-RAG GTPases om de mTOR-activiteit te regelen?

Answer: Uitgebreide functionele proteomische analyse heeft SLC38A9 vastgesteld als een integraal onderdeel van het Ragulator-RAG GTPases mechanisme dat de activatie van mTOR reguleert.

Gezamenlijk onthullen de bevindingen van onze studie SLC38A9 als een lid van het Rag-Ragulator complex dat de beschikbaarheid van aminozuren doorgeeft aan de mTORC1-activiteit.

Uitgebreide functionele proteomische analyse heeft SLC38A9 vastgesteld als een integraal onderdeel van het Ragulator-RAG GTPases mechanisme. Verhoogde functie van SLC38A9 maakte cellen resistent tegen het onttrekken van aminozuren, terwijl verlies van SLC38A9-expressie de aminozuur-geïnduceerde mTORC1-activatie belemmerde. Dus is SLC38A9 een fysiek en functioneel onderdeel van het aminozuur-sensor mechanisme dat de activatie van mTOR regelt.

SLC38A9 lokaliseert samen met componenten van het Rag-Ragulator complex op lysosomen en associeert met Rag GTPases op een aminozuur-gevoelige en nucleotide-bindende toestand-afhankelijke wijze.

Aminozuren stimuleren, op een Rag-, Ragulator- en vacuolaire adenosinetrifosfatase-afhankelijke wijze, de translocatie van mTORC1 naar het lysosomale oppervlak, waar het interacteert met zijn activator Rheb. Hier identificeren we SLC38A9, een niet-gekarakteriseerd eiwit met sequentie-overeenkomst met aminozuurtransporters, als een lysosomaal transmembraan eiwit dat interacteert met de Rag guanosinetrifosfatasen (GTPases) en Ragulator op een aminozuur-gevoelige wijze.

Aminozuren induceren mTORC1-activatie op lysosomen via de kleine Rag GTPases en het Ragulator complex, waarmee ze eiwitsynthese en celgroei reguleren. Hier identificeren we het menselijke 11-pass transmembrane eiwit SLC38A9 als een nieuw onderdeel van het Rag-Ragulator complex.


Tegen welke organismen is reverse vaccinologie gebruikt?

Answer: Reverse Vaccinologie (RV) werd voor het eerst toegepast op serogroep B Neisseria meningitidis. Dit werk leidde tot verder onderzoek naar andere pathogenen op dezelfde manier: Porphyromonas gingivalis, Streptococcus pneumoniae, Chlamydia pneumoniae, Bacillus anthracis, groep B streptokokken, Helicobacter pylori en Mycobacterium tuberculosis. Wat betreft organismen die dieren aantasten, is RV toegepast voor het ontwerpen van vaccins tegen Theileria parva, Brachyspira hyodysenteriae, Echinococcus granulosus, Ehrlichia ruminantium, Leishmania spp, Rhipicephalus microplus en Brucella melitensis.

Het potentieel van deze nieuwe benadering wordt geïllustreerd door het gebruik van reverse vaccinologie voor de ontwikkeling van een vaccin tegen serogroep B meningokok

Het Neisseria meningitidis serogroep B project, het eerste voorbeeld van Reverse Vaccinologie

Reverse vaccinologie en vaccins voor serogroep B Neisseria meningitidis

Dit proces, voor het eerst toegepast op serogroep B Neisseria meningitidis, wordt reverse vaccinologie genoemd

Een reverse vaccinologie benadering voor de ontwikkeling van een vaccin tegen varkensdysenterie

Varkensdysenterie (SD) is een mucohemorragische colitis bij varkens die ontstaat door infectie van de dikke darm met de anaerobe intestinale spirocheet Brachyspira hyodysenteriae

Reverse vaccinologie benadering identificeert een tegumentaal membraaneiwit enolase van Echinococcus granulosus als vaccin kandidaat

Reverse vaccinologie proces identificeerde het tegumentale membraaneiwit enolase van E. granulosus als vaccin kandidaat

De toepassing van RV op Neisseria meningitidis serogroep B vertegenwoordigt het eerste succes van deze nieuwe benadering

Identificatie van Ehrlichia ruminantium eiwitten die cellulaire immuunresponsen activeren met behulp van een reverse vaccinologie strategie

Ehrlichia ruminantium is een obligaat intracellulaire bacteriële pathogeen die hartwater veroorzaakt, een ernstige door teken overgedragen ziekte van herkauwers in geheel sub-Sahara Afrika

Een reverse vaccinologie benadering voor de identificatie van potentiële vaccinkandidaten van Leishmania spp

Een systematische, functionele genomica en reverse vaccinologie benadering voor de identificatie van vaccinkandidaten in de rundertiek, Rhipicephalus microplus


De Galassi-classificatie wordt gebruikt voor welke aandoening?

Answer: Het Galassi-classificatiesysteem wordt gebruikt om arachnoïdale cysten te classificeren.

Al deze patiënten werden verdeeld in drie subgroepen volgens de Galassi-classificatie.

We concluderen dat fenestratie geschikt is voor cysten van type I en II (Galassi-classificatie), terwijl cysto-peritoneale shunting beter is voor cysten van type III.

Volgens de Galassi-classificatie werden ze onderverdeeld in 3 groepen.

Volgens de Galassi-classificatie werden ze onderverdeeld in drie groepen.

Bij vervolg CT-scan en MRI vertoonden cysten van type I en II (Galassi-classificatie) een gestage neiging tot vermindering of verdwijning.

Alle cysten waren type II volgens de Galassi-classificatie.

Chronische subdurale bloeding in een gigantische arachnoïdale cyste (Galassi-classificatie type III).

De auteurs presenteren CT en MRI van een patiënt met een extreem grote arachnoïdale cyste (Galassi-classificatie type III).

Ongebruikelijke volumevermindering van een arachnoïdale cyste van Galassi graad III na een hoofdtrauma.


Beschrijf het Mozart-effect.

Answer: Het Mozart-effect impliceert de verbetering van redeneervaardigheden bij het oplossen van ruimtelijke problemen bij normale proefpersonen na het luisteren naar Mozarts pianosonate K 448.

DOELSTELLING: Het luisteren naar Mozart K.448 is aangetoond dat het scores op ruimtelijke taken verbetert, wat leidt tot wat bekend staat als het Mozart-effect.

Volgens de eerste publicatie in 1993 door Rauscher et al. [Nature 1993;365:611], impliceert het Mozart-effect de verbetering van redeneervaardigheden bij het oplossen van ruimtelijke problemen bij normale proefpersonen na het luisteren naar Mozarts pianosonate K 448.

Het Mozart-effect is een fenomeen waarbij bepaalde muziekstukken een tijdelijke verbetering van "ruimtelijk-tijdelijk redeneren" teweegbrengen.

Hier onderzochten we de rol van het cerebellum in de associatie tussen ruimtelijke en muzikale domeinen, door prestaties te testen in belichaamde (EMR) of abstracte (AMR) mentale rotatietaken van proefpersonen die luisterden naar Mozart Sonata K.448, waarvan wordt gemeld dat het ruimtelijk-tijdelijk redeneren verbetert, in aanwezigheid of afwezigheid van continue theta-burst stimulatie (cTBS) van het linker cerebellaire hemisfeer. Bij afwezigheid van cerebellaire cTBS beïnvloedde het luisteren naar muziek geen van beide MR-taken, waardoor er geen "Mozart-effect" werd aangetoond.

Mozart K.448 is aangetoond dat het cognitieve functies verbetert, wat leidt tot wat bekend staat als het Mozart-effect.

Mozarts Sonata voor twee piano's in D majeur, K.448 (Mozart K.448), is aangetoond dat het mentale functies verbetert, wat leidt tot wat bekend staat als het Mozart-effect.

Het "Mozart-effect" verwijst naar beweringen dat mensen beter presteren op tests van ruimtelijke vaardigheden na het luisteren naar muziek gecomponeerd door Mozart.

Het "Mozart-effect" is de neiging om hogere scores te behalen op spatiotemporele IQ-subschalen na blootstelling aan complexe muziek zoals Mozarts Sonata K.448.

Het luisteren naar Mozart K.448 is aangetoond dat het scores op ruimtelijke taken verbetert, wat leidt tot wat bekend staat als het Mozart-effect. Echter, de meeste van deze rapporten beschrijven alleen het fenomeen maar missen het wetenschappelijke bewijs dat nodig is om het mechanisme van het Mozart-effect goed te onderzoeken.

Het Mozart-effect is een toename in scores voor ruimtelijk redeneren die direct wordt waargenomen na het luisteren naar de eerste beweging van een Mozart-pianosonate. Rauscher en Shaw (1998) suggereerden dat het uitblijven van een Mozart-effect kan voortkomen uit carry-over effecten van een ruimtelijk redeneertest vooraf, die het effect van het luisteren naar Mozart kunnen verstoren.


Wat is het doel van het Tokuhashi-scoresysteem?

Answer: Het Tokuhashi-scoresysteem is ontwikkeld om de levensverwachting van patiënten met spinale metastasen te voorspellen. De herziene Tokuhashi-score wordt veel gebruikt om indicaties voor chirurgie te evalueren en de overleving te voorspellen bij patiënten met metastatische spinale aandoeningen.

Er werden representatieve scoresystemen gebruikt die betrekking hebben op het voorspellen van de overleving van patiënten met metastatische spinetumoren. De betekenis en beperkingen van deze scoresystemen, evenals de toekomstige perspectieven, werden beschreven. Tokuhashi-score, Tomita-score, Baur-score, Linden-score, Rades-score en Katagiri-score werden geïntroduceerd.

ACHTERGROND: We wilden preoperatieve factoren identificeren die significant correleren met overleving. We streefden er ook naar de geldigheid van de prognostische scores in de Tomita- en Tokuhashi-systemen te evalueren en verschillende aspecten te bespreken om de voorspellende nauwkeurigheid van deze systemen te verbeteren.

Nauwkeurigheid van de herziene Tokuhashi-score bij het voorspellen van overleving bij patiënten met metastatische spinale compressie van het ruggenmerg (MSCC).

CONCLUSIE: We concluderen dat hoewel de voorspellende waarde van de Tokuhashi-score in termen van overlevingstijd hooguit matig is (66%), het feit dat er statistisch significante verschillen in overleving waren tussen de groepen die in dit artikel werden bekeken, aangeeft dat het scoresysteem en de componenten waaruit het bestaat belangrijk zijn bij de evaluatie van deze patiënten bij het overwegen van chirurgie.

Het Tokuhashi-scoresysteem heeft beperkte toepasbaarheid bij de meerderheid van patiënten met spinale compressie secundair aan wervelmetastasen.

Het Tokuhashi-scoresysteem (TSS) is een veelgebruikt prognostisch hulpmiddel.

Voorspellende waarde van Tokuhashi-scoresystemen bij spinale metastasen, met focus op verschillende primaire tumorgroepen: evaluatie van 448 patiënten in de Aarhus-spinale metastasen-database.

DOEL: Het bepalen van de specifieke voorspellende waarde van het Tokuhashi-scoresysteem (T12) en de herziene versie (T15) bij spinale metastasen van verschillende primaire tumoren.

Is de Tokuhashi-score geschikt voor de evaluatie van levensverwachting vóór chirurgie bij Iraanse patiënten met spinale metastasen?

ACHTERGROND: Een van de belangrijkste selectiecriteria voor chirurgie bij spinale metastasen is de levensverwachting en het belangrijkste systeem voor deze voorspelling is voorgesteld door Tokuhashi. Het doel van deze studie was de voorspellende waarde van de Tokuhashi-score voor levensverwachting te evalueren bij Iraanse patiënten met spinale metastasen één jaar na diagnose.

CONCLUSIES: De huidige studie toonde aan dat het herziene Tokuhashi-scoresysteem een praktisch en hoog voorspellend preoperatief scoresysteem kan zijn voor patiënten met spinale metastasen in Iran.

Deze studie evalueerde de Tomita- en Tokuhashi-scoresystemen bij het selecteren van chirurgische procedures en het voorspellen van de prognose van extradurale spinale metastasen.

Analyse van de voorspellende rol en nieuw voorstel voor chirurgische strategieën gebaseerd op de gewijzigde Tomita- en Tokuhashi-scoresystemen voor spinale metastasen.

We vergeleken het Tokuhashi- en Tomita-scoresysteem, twee veelgebruikte scoresystemen voor prognose bij spinale metastasen.

[De voorspellende waarde van het herziene Tokuhashi-scoresysteem voor de overlevingstijd van patiënten met spinale metastasen].

Het evalueren van de voorspellende waarde van het herziene Tokuhashi-scoresysteem voor de levensverwachting van patiënten met spinale metastasen.

Het evalueren van de voorspellende waarden van Tokuhashi-score, herziene Tokuhashi-score en Tomita-score systemen voor levensverwachting en behandelingsopties bij patiënten met spinale metastasen.

DOEL: De herziene Tokuhashi-score wordt veel gebruikt om indicaties voor chirurgie te evalueren en de overleving te voorspellen bij patiënten met metastatische spinale aandoeningen.|


Welke verbindingen bestaan die analogen van schildklierhormoon zijn?

Answer: Verbindingen zoals 3,5-dijood-L-thyronine, T2, GC-24, CO23, DITPA, 3,5-dijodothyropropionzuur, GC-1, Tetrac, 3,3',5,5'-tetrajood-thyroazijnzuur, KB-2115, KB-141, thyronamines, T4-agarose, CGS 23425, D-T3, 3,3',5-trijood-D-thyronine, 3,5-T2, 3,5-dijood-L-thyronine, DIT, 3,5-dijood-L-tyrosine, MIT, 3-monojood-L-tyrosine, triac, 3,3',5-trijood-thyroazijnzuur, 3,5-dijood-4-hydroxyfenylpropionzuur, DIHPA, 3,5-dimethyl-3'-isopropyl-L-thyronine, DIMIT, 3,5-dijood-3'-isopropylthyroazijnzuur en IpTA2 zijn verbindingen die analogen van schildklierhormoon zijn.

natuurlijk voorkomende iodothyronine, 3,5-dijood-L-thyronine (T2)

schildklierhormoonreceptor beta- en α-selectieve agonisten GC-24 en CO23

twee schildklierhormoonagonisten, de TRβ-selectieve GC-24 en de TRα-selectieve CO23

Dijodothyropropionzuur (DITPA) en GC-1, een niet-gejodeerd schildklierhormoonanalogon,

Tetrac remt de binding van schildklierhormoonanalogen aan de receptor op alphavbeta3 en mist thyromimetische activiteit op deze locatie

Andere selectieve thyromimetica, KB-2115 en KB-141

Een andere klasse van schildklierhormoonanalogen, de thyronamines

T4-agarose, een formulering van schildklierhormoon

het schildklierhormoonanalogon 3,5-dijodothyropropionzuur (DITPA)

De schildklierhormoonanalogen DITPA, T(4), en T(4)-agarose,

3,5-dijodothyropropionzuur (DITPA), een schildklierhormoonanalogon

schildklierhormoonanalogen 3,5-dijodothyropropionzuur en CGS 23425

twee schildklierhormoonanalogen, 3,5-dijoodothyropropionzuur (DITPA) en CGS 23425

verschillende schildklierhormoonanalogen, waaronder T4(3,3',5,5'-tetrajood-L-thyronine), rT3(3,3',5'-trijood-L-thyronine), D-T3(3,3',5-trijood-D-thyronine), 3,5-T2(3,5-dijood-L-thyronine), DIT (3,5-dijood-L-tyrosine), MIT (3-monojood-L-tyrosine), tetrac (3,3',5,5'-tetrajood-thyroazijnzuur), triac (3,3',5-trijood-thyroazijnzuur),

3,5-dijood-4-hydroxyfenylpropionzuur (DIHPA) bleek specifiek te binden aan bacterieel geëxprimeerde alfa-1 en beta-1 schildklierhormoonreceptoren

DIHPA is een nieuw thyromimetisch verbinding

Identificatie van eenvoudig gesubstitueerde fenolen met thyromimetische activiteit: cardiale effecten van 3,5-dijood-4-hydroxyfenylpropionzuur

De relatieve affiniteit van de receptor voor schildklierhormoonanalogen was trijoodthyroazijnzuur = T3 groter dan T4 groter dan tetrajoodthyroazijnzuur in oligodendrocyt- en astrocytenkernen

De relatieve bindingsaffiniteit van de receptor voor schildklierhormoonanalogen was in de volgorde TRIAC groter dan L-T3 groter dan D-T3 groter dan L-T4 in beide cellijnen

3,5-dimethyl-3'-isopropyl-L-thyronine (DIMIT) en 3,5-dijood-3'-isopropylthyroazijnzuur (IpTA2), twee schildklierhormoonanalogen,

synthetische schildklieranalogen (3,5,3'-L-trijoodthyronine, 3,5,3'-D-trijoodthyronine, 3,3',5'-L-trijoodthyronine, 3,5,3'-L-trijoodthyroazijnzuur en 3,5-L-dijoodthyronine)

In de huidige studie karakteriseerden we de interacties van de synthetische trijood L-thyronine analogen en schildklierhormoon nucleaire receptor TRβ-selectieve agonisten GC-1 en GC-24 met het wildtype en V30M variant van menselijke transthyretine (TTR).

3-Iodothyronamine (T(1)AM) is een natuurlijk voorkomend schildklierhormoonmetaboliet met duidelijke biologische effecten die tegengesteld zijn aan die van schildklierhormoon.


Is lenvatinib effectief voor schildklierkanker?

Answer: Ja, lenvatinib is effectief voor schildklierkanker.

Nieuwe inzichten in de behandeling van radiojodium-refractaire gedifferentieerde schildkliercarcinomen: naar lenvatinib en verder.

Echter, nog indrukwekkendere responsen en voordelen in progressievrije overleving werden gezien in de fase III SELECT-studie met lenvatinib, wat nog hogere verwachtingen geeft voor het toekomstige beheer van wat nog maar een decennium geleden als een weesziekte werd beschouwd.

Sorafenib en lenvatinib, kleine-molecuul multikinaseremmers, werden respectievelijk in 2013 en 2015 goedgekeurd voor de behandeling van progressieve, symptomatische, radioactief jodium-refractaire, gevorderde gedifferentieerde schildklierkanker.

Een fase 2-studie van lenvatinib (E7080) bij gevorderde, progressieve, radiojodium-refractaire, gedifferentieerde schildklierkanker: een klinische uitkomst- en biomarkerbeoordeling.

CONCLUSIES: Bij patiënten met en zonder eerdere blootstelling aan VEGF-therapie hebben de bemoedigende responspercentages, mediane tijd tot respons en PFS voor lenvatinib geleid tot verder onderzoek in een fase 3-studie.

Sinds 2011 zijn vier multikinaseremmers (MKIs) goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor schildklierkanker - cabozantinib en vandetanib voor medullaire schildklierkanker en sorafenib en lenvatinib voor gedifferentieerde schildklierkanker.

Bovendien hebben vier van die experimentele geneesmiddelen, vandetanib, cabozantinib, sorafenib en lenvatinib, een fase III klinische studie bereikt met gunstige resultaten in progressievrije overleving en algehele overleving bij medullair schildkliercarcinoom en gedifferentieerd schildkliercarcinoom.

ACHTERGROND: Lenvatinib, een orale remmer van vasculair endotheliale groeifactorreceptoren 1, 2 en 3, fibroblastgroeifactorreceptoren 1 tot en met 4, plaatjesafgeleide groeifactorreceptor �, RET en KIT, toonde klinische activiteit in een fase 2-studie bij patiënten met gedifferentieerde schildklierkanker die refractair was voor radiojodium (jodium-131).METHODEN: In onze fase 3, gerandomiseerde, dubbelblinde, multicenterstudie bij patiënten met progressieve schildklierkanker die refractair was voor jodium-131, hebben we 261 patiënten willekeurig toegewezen aan lenvatinib (24 mg per dag in 28-daagse cycli) en 131 patiënten aan placebo.

Positieve fase 1-resultaten bij solide tumoren leidden tot een fase 2-studie bij patiënten met gevorderde, radiojodium-refractaire, gedifferentieerde schildklierkanker (RR-DTC).METHODEN: Achtenvijftig patiënten met RR-DTC die ziekteprogressie hadden in de voorgaande 12 maanden kregen lenvatinib 24 mg eenmaal daags in 28-daagse cycli tot ziekteprogressie, onbeheersbare toxiciteit, terugtrekking of overlijden.


Welke genen zijn gerelateerd aan borstkanker?

Answer:
Borstkanker is een ziekte waarbij bepaalde cellen in de borst abnormaal worden en zich ongecontroleerd en ongeordend vermenigvuldigen om een tumor te vormen. De meest voorkomende vorm van borstkanker begint in de cellen die de kanalen bekleden die melk naar de tepel vervoeren (ductaal carcinoom). Andere vormen van borstkanker beginnen in de klieren die melk produceren (lobulair carcinoom) of in andere delen van de borst.
Vroege borstkanker veroorzaakt meestal geen pijn en kan geen merkbare symptomen vertonen. Naarmate de kanker vordert, kunnen tekenen en symptomen een knobbel of verdikking in of nabij de borst omvatten; een verandering in de grootte of vorm van de borst; tepelafscheiding, gevoeligheid of intrekking (naar binnen draaien); en huidirritatie, putjes of schilfering. Deze veranderingen kunnen echter ook voorkomen bij veel verschillende aandoeningen. Het hebben van een of meer van deze symptomen betekent niet dat iemand zeker borstkanker heeft.
In sommige gevallen kunnen kankergezwellen omliggend weefsel binnendringen en zich verspreiden naar andere delen van het lichaam. Als borstkanker zich verspreidt, verschijnen kankercellen meestal in de botten, lever, longen of hersenen. Tumoren die op één plaats beginnen en zich vervolgens verspreiden naar andere delen van het lichaam worden metastatische kankers genoemd.
Een klein percentage van alle borstkankers komt in families voor. Erfelijke kankers zijn die geassocieerd met geërfde genmutaties. Erfelijke borstkankers treden meestal eerder in het leven op dan niet-geërfde (sporadische) gevallen en hebben vaker beide borsten betrokken.

Variaties van de BRCA1-, BRCA2-, BRCT- en P53-genen verhogen het risico op het ontwikkelen van borstkanker.
De genen NFR2, HER2 en TOP2A worden geassocieerd met borstkanker.

Netwerkanalyse toonde een verhoogde expressie van de meerderheid van de componenten in p53- en BRCA1-subnetwerken in AA borstkankertumor monsters, en leden van de aurora B- en polo-achtige kinase-signaleringsroutes werden ook sterk tot expressie gebracht

Deze resultaten geven aan dat nucleair NRF2-eiwit een belangrijke rol speelt in de proliferatie en/of progressie van borstkanker, en nucleaire NRF2-immunoreactiviteit wordt daarom beschouwd als een krachtige prognostische factor bij borstkankerpatiënten

Onze eerdere studies in borstkankercellen geven aan dat 2CdA en F-ara-A betrokken zijn bij epigenetische regulatie van genexpressie

Het lijkt een nieuw belangrijk element te zijn van de ClF-anticancereffecten en kan wijzen op de potentiële werkzaamheid ervan in epigenetische therapie van solide tumoren, vooral in vroege stadia van carcinogenese

veel moleculaire componenten die homologe recombinatie (HR) reguleren zijn tumorrepressoren: p53, een negatieve regulator, en borstkanker vroege aanvang (BRCA)2, een positieve regulator. Beide spelers interageren niet alleen met elkaar, maar ook direct met menselijke RAD51 (hRAD51), de sleutelrecombinase in HR

Onze bevindingen suggereren een strikte p53-gemedieerde regulatie van hRAD51-functies in HR, zelfs in aanwezigheid van BRCA2

gecoördineerde replicatie en transcriptie van pericentromerische herhalingen maken RNA-interferentie (RNAi)-gemedieerde transmissie van pericentromerisch heterochromatine mogelijk in schizosacharomyces (fission yeast), wat essentieel is voor de juiste functie van centromeren. Rad3/ATR-kinase fosforyleert histon H2A op serine-128/-129 om γH2A te creëren in pericentromerisch heterochromatine tijdens de S-fase, wat Brc1 aantrekt via zijn borstkankergen 1-eiwit (BRCA1) C-terminale (BRCT) domeinen

Eiwit BRCA2 beïnvloedt zijn interacties met de recombinase RAD51 en wordt geassocieerd met een verhoogd risico op kanker

Bij seriële deletiemutatie-experimenten nam de bindingssterkte toe wanneer de C-terminale BRC-herhaling werd verwijderd uit BRC1-8, BRC1-5 en BRC1-3. Deze resultaten kunnen inzicht geven in de effecten van missense- of truncatiemutaties in BRCA2 bij hondentumoren.

Triple-negatieve borstkankers (TNBC) vormen geen enkele ziekte-subgroep en zijn vaak agressieve borstkankers met een slechte prognose. In tegenstelling tot oestrogeen/progesteronreceptor- en HER2 (humane epidermale groeifactorreceptor 2) borstkankers, die reageren op gerichte behandelingen, is er geen effectieve gerichte therapie voor TNBC, hoewel ongeveer 50% van de patiënten reageert op conventionele chemotherapieën, waaronder taxanen, anthracyclines, cyclofosfamide en platinazouten

Genetische BRCA2-onvoldoendeheid wordt geassocieerd met de ontwikkeling van borstkanker; echter, bij sporadische borstkankergevallen wordt paradoxaal genoeg een hoge BRCA2-expressie geassocieerd met een slechte prognose

HER-2 en TOP2A genamplificatie vertoonden een neiging om geassocieerd te zijn met grotere tumorgrootte, positieve lymfeknoopstatus, hoge niveaus van apoptotische en proliferatieve indices, en lage niveaus van p53- en Bcl-2-expressie, wat samen een groep patiënten aanduidt met een vergelijkbare uitkomst tijdens de progressie van de ziekte


Aan de ligand van welke receptoren bindt Denosumab (Prolia)?

Answer: Denosumab is een monoklonaal antilichaam tegen RANKL

Of de factor dezelfde rol speelt bij mensen is van klinisch belang omdat een remmer van RANKL, denosumab, al wordt gebruikt voor de behandeling van botziekten en mogelijk baat kan hebben voor borstkankerpatiënten.

Behandeling van AML-cellen met het klinisch beschikbare RANKL-antilichaam Denosumab resulteerde in een verbeterde NK-cel anti-leukemie reactiviteit.

De opkomende klinische implicatie, ondersteund door recente epidemiologische studies, is dat βAR-blokkers en geneesmiddelen die interfereren met RANKL-signaleringsroutes, zoals Denosumab, de overleving van patiënten kunnen verhogen indien gebruikt als adjuvante therapie om zowel de vroege kolonisatie van bot door metastatische borstkankercellen als de initiatie van de "vicieuze cirkel" van botafbraak veroorzaakt door deze cellen te remmen.

Zowel de effecten van RANKL op osteoclastogenese als cytokineproductie door kwaadaardige cellen konden worden geblokkeerd door verstoring van de RANK-RANKL interactie met denosumab.

In de toekomst zal het arsenaal tegen osteoporotische fracturen waarschijnlijk worden uitgebreid met (1.) nieuwe botanabole stoffen zoals antilichamen gericht tegen de endogene remmers van botvorming sclerostine en dickkopf-1, PTH- en PTHrp-analogen, en mogelijk calcilytica; (2.) nieuwe remmers van botresorptie zoals cathepsine K-remmers die mogelijk de osteoclastfunctie onderdrukken zonder de levensvatbaarheid van osteoclasten te schaden en zo botvorming behouden door het osteoclast-osteoblast crosstalk te behouden, en denosumab, een reeds breed beschikbaar antilichaam tegen RANKL dat osteoclastvorming, functie en overleving remt; en (3.) nieuwe therapeutische strategieën gebaseerd op een uitgebreid begrip van de pathofysiologie van osteoporose die sequentiële therapieën met twee of meer botactieve stoffen kunnen omvatten gericht op het optimaliseren van het beheer van het botkapitaal verworven tijdens de adolescentie en behouden tijdens de volwassenheid in termen van zowel kwantiteit als kwaliteit.

Duidelijk markeert de goedkeuring van denosumab, een monoklonaal antilichaam gericht tegen RANKL, het begin van een nieuw tijdperk voor bottherapie met verschillende aanvullende nieuwe therapieën die in de komende jaren klinische goedkeuring naderen.

Denosumab is een volledig humaan monoklonaal antilichaam tegen RANK Ligand dat wordt toegediend als een subcutane injectie van 60 mg elke 6 maanden.

Meer recentelijk is een remmer van de nucleaire factor-β ligand (RANKL), denosumab, ontwikkeld voor de behandeling van botmetastasen.

Denosumab is een neutraliserend monoklonaal antilichaam tegen RANKL en is recentelijk gevonden om SRE effectiever te remmen dan BP.

Recentelijk is aangetoond dat denosumab, een niet-cytotoxisch IgG2 monoklonaal antilichaam met hoge affiniteit voor menselijke RANKL, klinisch relevante pijnverhoging significant voorkomt vergeleken met zoledroninezuur over verschillende tumortypen.

Denosumab, een anti-RANKL monoklonaal antilichaam met bewezen anti-osteoclastactiviteit, kan immuunresponsen onderdrukken.

We bespreken ook onopgeloste controverses rond het beheer van deze aandoeningen door toediening van nutritionele vitamine D (ergocalciferol en cholecalciferol), vitamine D receptor activatoren (calcitriol, alphacalcidiol, doxercalciferol), D-mimetica (paricalcitol, maxacalcitol), calcimimetica (cinacalcet), recombinant PTH (teriparatide), en receptor activator van nuclear factor-kappaB ligand modulatoren (denosumab); vergelijken de voorspellende waarde voor mortaliteit van PTH en alkalische fosfatase; en onderzoeken potentiële risico’s van botstoornissen en mineraalstoornissen bij CKD-patiënten.

Nieuwe therapieën zoals het antilichaam tegen RANKL (denosumab) ondergaan fase III klinische testen.

Receptor activator van nuclear factor kappa B ligand is een belangrijke cytokine betrokken bij osteoclastactivatie; denosumab, een volledig humaan monoklonaal antilichaam tegen dit molecuul, heeft een grote fractuurstudie afgerond.

Initiële studies hebben aangetoond dat het richten op RANK/RANKL-signaleringsroutes met het volledig humane monoklonale antilichaam denosumab skeletcomplicaties voorkwam bij patiënten met multipel myeloom en andere kankers met botmetastasen.

Er is een zeer specifiek, volledig humaan antilichaam tegen RANKL geproduceerd (denosumab) dat in vroege humane studies de botomzet verlaagt en de botdichtheid verbetert.

Denosumab (AMG 162), een volledig humaan monoklonaal antilichaam tegen RANKL, deelt de farmacologische eigenschappen van OPG maar heeft een significant langere halfwaardetijd die minder frequente toediening mogelijk maakt.


Lijst van fluorescerende reporter-eiwitten.

Answer:
Fluorescerende en luminescente reporter-genen zijn populaire hulpmiddelen geworden voor het realtime monitoren van genexpressie in levende cellen:
groen fluorescerend eiwit
Timer
rood fluorescerend eiwit
geel fluorescerend eiwit
beta-fycoerythrine
koraal fluorescerend reporter-eiwit
verbeterd groen fluorescerend reporter-eiwit
mCherry

Fluorescent Timer, of DsRed1-E5, is een mutant van het rode fluorescerende eiwit dsRed, waarbij de fluorescentie in de loop van de tijd verschuift van groen naar rood naarmate het eiwit rijpt.

Karakterisering van flavine-gebaseerde fluorescerende eiwitten: een opkomende klasse van fluorescerende reporters.

Flavine-gebaseerde fluorescerende eiwitten (FbFP's)

mCherry werd gebruikt als reporter-eiwit

rood cytoplasmatisch fluorescerend reporter-eiwit.

verbeterd groen fluorescerend reporter-eiwit

Fluorescerende en luminescente reporter-genen zijn populaire hulpmiddelen geworden voor het realtime monitoren van genexpressie in levende cellen.

fluorescerend reporter-eiwit [groen fluorescerend eiwit (GFP) en DsRed2]

het aansturen van een cassette voor het verbeterde groene "live" fluorescerende reporter-eiwit (eGFP)

rood fluorescerend reporter-eiwit (RFP) gen.

het groene fluorescerende reporter-eiwit gen

beta-fycoerythrine, een fluorescerend reporter-eiwit afgeleid van algen

levende-cel fluorescerend reporter-eiwit, Timer