Kan NADPH-oxidase worden geremd door apocynine en diphenyleen jodonium?

Answer: Ja, nicotinamide-adenine-dinucleotide-fosfaat (NADPH) oxidase kan worden geremd door apocynine of diphenyleen jodonium (DPI).

Behandeling met Ang II leidde ook tot een significante toename van de intracellulaire productie van reactieve zuurstofsoorten, die volledig kon worden opgeheven door de NADPH-oxidase remmers apocynine of diphenyleen jodonium, wat aangeeft dat Ang II de oxidatieve stress verhoogde via een NADPH-oxidase-afhankelijke route.

NOX-remmers (diphenyleen jodonium (DPI) of apocynine) konden vergelijkbare resultaten bereiken als ML-7, behalve dat er geen effect was op MLCK-activiteit en MLC20-fosforylering.

Significante verminderingen van de effecten van AII op podocyt TRPC6 werden ook waargenomen na voorbehandeling met NADPH-oxidase remmers apocynine of diphenyleen jodonium (DPI).

Bovendien remde de inhibitie van NOX-gemedieerde ROS-productie met apocynine, diphenyleen jodonium (DPI) of NOX2 docking sequentie (Nox2ds)-tat peptide tijdens de eerste 4 uur van PE-stimulatie significant de door PE geïnduceerde hypertrofie van H9c2 cellen, zowel na 24 als 48 uur PE-stimulatie.

Opmerkelijk is dat Ang-II geïnduceerde reactieve zuurstofsoorten (ROS) via een NAD(P)H-oxidase-afhankelijk mechanisme, zoals aangetoond door remming van ROS-productie met de NAD(P)H-oxidase remmers diphenyleen jodonium (DPI) en apocynine.

Bovendien werd de activatie van NADPH-oxidase door beta CD (145,5+/-9,0%; controle: 98,6+/-1,6%) ook opgeheven door de NADPH-oxidase remmers apocynine (100,4+/-3,2%) en diphenyleen jodonium (9,5+/-3,3%).

We gebruikten structureel diverse NADPH-oxidase remmers, aminoethyl-benzenesulfonylfluoride (AEBSF, 100-1000 µM), apocynine (100-1000 µM) en diphenyleen jodonium (DPI, 3-30 µM), om de intrinsieke NADPH-oxidase activiteit in N27 cellen te remmen.

Paraquat-geïnduceerde ROS-productie werd geremd door NADPH-oxidase remmers, apocynine en diphenyleen jodonium (DPI), maar niet door de xanthine/xanthine oxidase remmer allopurinol.

Met gebruik van dihydroethidium als superoxide-indicator werd vastgesteld dat C(2)-ceramide de superoxideproductie verhoogde in endotheelcellen van kleine kransslagaders, wat werd geremd door de NADPH-oxidase remmers N-vanillylnonanamide, apocynine en diphenyleen jodonium.

De contractiele reacties op U46619 in geïsoleerde pulmonale arteriën werden geremd door PEG-catalase en de NADPH-oxidase remmers diphenyleen jodonium (DPI) en apocynine.

De effecten van diphenyleen jodonium (DPI) en apocynine, remmers van NADPH-oxidase, op belangrijke parameters van PSC-activatie werden in vitro geëvalueerd.

Deze effecten konden worden geremd door diphenyleen jodonium en apocynine, wat wijst op een zelfregulerende cyclus door NADPH-oxidase in microgliale activatie als reactie op oAβ.

Diphenyleen jodonium is een remmer van de respiratoire burst-genererende NADPH-oxidase van fagocyten.

NADPH-oxidase remmers [diphenyleen jodonium (DPI) en apocynine (4-hydroxy-3-methoxy-acetofenon)] voorkwamen de door oAβ geïnduceerde microgliale activatie, wat suggereert dat NADPH-oxidase activatie betrokken is bij microgliale activatie.

Daarnaast voorkwamen remmers van NADPH-oxidase (diphenyleen jodonium of apocynine) ook microgliale proliferatie, wat suggereert dat dit mogelijk de bron van waterstofperoxide is.

Remmers van NADPH-oxidase (diphenyleen jodonium, apocynine, D-(+)-neopterine) verminderden ook significant de productie van reactieve zuurstofsoorten, activatie van K(+), Cl(-)-cotransport en apoptose geïnduceerd door N-ethylmaleimide.

NADPH-afhankelijke superoxideproductie door de gesolubiliseerde oxidase van neutrofielen werd met 36% geremd door diphenyleen jodonium bij een 1:1 stoichiometrie met het flavoproteïnegehalte van het enzym.

Bovendien werd door voorbehandeling met TLR4-antistof; remmers van c-Src (PP1), NADPH-oxidase (diphenyleen jodonium chloride en apocynine), p38 MAPK (SB202190), MEK1/2 (U0126), JNK1/2 (SP600125), en NF-kappaB (helenalin); een ROS-vanger (N-acetyl-l-cysteïne); en transfectie met siRNA van TLR4, MyD88, TRAF6, Src, p47(phox), p38, p42, JNK2 of p65 de door CSE gereguleerde COX-2, PGE(2) en IL-6 generatie geremd.

Behandeling van de cellen met de NADPH-oxidase remmers, apocynine en diphenyleen jodonium, remde deze effecten.

UVB-straling genereerde ROS op een dosisafhankelijke wijze, en dit werd significant geremd door diphenyleen jodonium (DPI), apocynine (Apo) en neopterine (Neo), remmers van NADPH-oxidase, en indomethacine (Indo), een cyclo-oxygenase (COX) remmer, maar niet door remmers van de mitochondriale elektronentransportketen en andere cytosolische enzymremmers.

In RBA-1 cellen induceerde JEV MMP-9 expressie en promotoractiviteit, wat werd geremd door voorbehandeling met remmers van NADPH-oxidase (diphenyleen jodonium chloride of apocynine), MAPKs (U0126, SB203580 of SP600125) en een ROS-vanger (N-acetylcysteïne), of transfectie met siRNA's van p47(phox), ERK1, JNK2 en p38.

Dergelijke afgifte van Dectin-1-reactief β-glucaan uit macrofagen werd geremd door ofwel NADPH-oxidase remmers (apocynine en diphenyleen jodonium) of radicalenvangers (N-acetylcysteïne en MCI-186).

ANG II verhoogde superoxideproductie alleen in LP, en dit werd geremd door co-incubatie met diphenyleen jodonium of apocynine (remmers van het NADPH-oxidase complex).

Onze resultaten toonden aan dat IL-1beta de adhesie van HTSMC's aan monocyten versterkte via opregulatie van VCAM-1, wat werd geremd door voorbehandeling met selectieve remmers van PKCalfa (Gö6976), c-Src (PP1), NADPH-oxidase [diphenyleen jodonium (DPI) en apocynine (APO)], intracellulaire calciumchelator (BAPTA/AM), PI-PLC (U73122), CaM (calmidazoliumchloride), CaM kinase II (KN62), p300 (garcinol), NF-kappaB (Bay11-7082), HDAC (trichostatine A), en ROS-vanger [N-acetyl-L-cysteïne (NAC)] of transfectie met siRNA's van MyD88, PKCalfa, Src, p47(phox), p300 en HDAC4.

Hier tonen we aan dat cAMP-afhankelijke decidualisatie kan worden verminderd of versterkt door behandeling van primaire culturen met een NADPH-oxidase remmer (diphenyleen jodonium) respectievelijk een activator (apocynine).

De remming van NAD(P)H-oxidase door apocynine en diphenyleen jodonium, en van het mitochondriale elektronentransportsysteem bij complex II door thenoyltrifluoroaceton (TTFA), remde significant zowel AGE-geïnduceerde ROS-productie als VCAM-1 expressie, terwijl deze effecten werden versterkt door rotenon en antimycin A, specifieke remmers van mitochondriaal complex I respectievelijk III.

De G6PD-remmer DHEA en de remmers van NADPH-oxidase apocynine en diphenyleen jodonium (DPI) voorkwamen zowel superoxidegeneratie als capacitering in menselijke spermatozoa, maar terwijl DPI en DHEA de pentosefosfaatroute (PPP) remden, beïnvloedde apocynine deze niet, wat suggereert dat PPP-activatie tijdens capacitering geen reactie is op verhoogde oxidatieve stress maar een rol speelt door het leveren van reducerende equivalenten aan zuurstof.

Ang II induceerde een tijdsafhankelijke toename in Rac1-activatie en O2(*-) productie in Neuro-2A cellen, en dit werd opgeheven door voorbehandeling met AdN17Rac1 of de NADPH-oxidase remmers apocynine of diphenyleen jodonium.

Onze resultaten toonden aan dat IL-1beta de adhesie van HTSMC's aan monocyten versterkte via opregulatie van VCAM-1, wat werd geremd door voorbehandeling met selectieve remmers van PKCalfa (Gö6976), c-Src (PP1), NADPH-oxidase [diphenyleen jodonium (DPI) en apocynine (APO)], intracellulaire calciumchelator (BAPTA/AM), PI-PLC (U73122), CaM (calmidazoliumchloride), CaM kinase II (KN62), p300 (garcinol), NF-kappaB (Bay11-7082), HDAC (trichostatine A), en ROS-vanger [N-acetyl-L-cysteïne (NAC)] of transfectie met siRNA's.

Het gebruik van diphenyleen jodonium, een remmer van NADPH-oxidase, om de antimicrobiële werking van door menselijke monocyten afgeleide macrofagen te onderzoeken.

We vergeleken de farmacologische profielen van de veelgebruikte NADPH-oxidase remmers, diphenyleen jodonium (DPI), apocynine en 4-(2-amino-ethyl)-benzeensulfonylfluoride (AEBSF), evenals de nieuwe triazolo pyrimidine VAS3947.

IL-1beta en TNF-alpha stimuleerden snel de snelheid van waterstofperoxideproductie door geïsoleerde microglia, en dit werd geremd door diphenyleen jodonium, wat impliceert dat de cytokines direct op microglia inwerken om NADPH-oxidase te stimuleren.

De fracties bereikten dezelfde effecten als bekende NADPH-oxidase remmers, zoals diphenyleen jodonium en apocynine, maar ze vertoonden een betere hydro-oplosbaarheid.


Viliuisk encefalomyelitis wordt gediagnosticeerd in welk geografisch gebied?

Answer: Viliuisk encefalomyelitis (VE) is een endemische neurologische ziekte in Noordoost-Siberië en wordt algemeen beschouwd als een chronische encefalomyelitis van onbekende oorsprong die zich daadwerkelijk verspreidt in de Republiek Sakha (Jakutische Republiek).

ACHTERGROND: Viliuisk encefalomyelitis (VE) is een endemische neurologische ziekte in Noordoost-Siberië en wordt algemeen beschouwd als een chronische encefalomyelitis van onbekende oorsprong die zich daadwerkelijk verspreidt in de Republiek Sakha (Jakutische Republiek).

Communicerende hydrocefalus na eosinofiele meningitis is pathogeen voor chronische Viliuisk encefalomyelitis in Noordoost-Siberië.

Epidemiologie van Viliuisk encefalomyelitis in Oost-Siberië.

. Een epidemie van deze ziekte heeft zich verspreid door de gehele Jakutische Republiek van de Russische Federatie.

METHODEN: Gedetailleerde klinische, pathologische, laboratorium- en epidemiologische studies hebben 414 patiënten met definitieve Viliuisk encefalomyelitis geïdentificeerd in 15 van de 33 administratieve regio's van de Jakutische Republiek tussen 1940 en 1999.

Viliuisk encefalomyelitis in Oost-Siberië - analyse van 390 gevallen.

Viliuisk encefalomyelitis (VE) is een unieke ziekte die voorkomt bij de Jakut (Sakha) bevolking van Oost-Siberië.

Viliuisk encefalomyelitis in Noordoost-Siberië wordt niet veroorzaakt door Borrelia burgdorferi-infectie.

Viliuisk encefalomyelitis (VE) is een endemische neurologische ziekte in Noordoost-Siberië en wordt algemeen beschouwd als een chronische encefalomyelitis van onbekende oorsprong.

Viliuisk encefalomyelitis bij het Iakut-volk van Siberië.

Aanvankelijk geïdentificeerd in een kleine Jakut-Evenk populatie aan de Viliui-rivier in Oost-Siberië, verspreidde de ziekte zich vervolgens via menselijk contact naar nieuwe geografische gebieden, waardoor Viliuisk encefalomyelitis wordt gekenmerkt als een opkomende infectieziekte.

Viliuisk encefalomyelitis (VE) is een unieke neurologische ziekte die voorkomt bij het Iakut (Sakha) volk van Siberië.

Viliuisk encefalomyelitis (VEM) lijkt een endemische ziekte te zijn die de inheemse bevolking in Jakutia (Jakut, Even, Evenk) treft.

Viliuisk encefalomyelitis (VE) is een endemische neurologische ziekte in Noordoost-Siberië en wordt algemeen beschouwd als een chronische encefalomyelitis van onbekende oorsprong die zich daadwerkelijk verspreidt in de Republiek Sakha (Jakutische Republiek). Op zoek naar de pathofysiologie en de veroorzakende factor van VE, voerden we een dwarsdoorsnedeonderzoek uit naar klinische, serologische en neuroimaginggegevens bij chronische VE-patiënten tijdens twee medische expedities naar drie dorpen binnen het Viliuiski-rivierbekken in de Republiek Sakha in 2000 en naar de hoofdstad Jakutsk in 2006.

IgG-antilichamen tegen HTLV-I werden gemeten in het serum en/of cerebrospinale vloeistof van 82 Guameense patiënten met amyotrofische laterale sclerose en parkinsonisme-dementie, 164 Guameense normale controles, 10 patiënten met kuru uit de Eastern Highlands van Papoea-Nieuw-Guinea, 4 patiënten met Viliuisk encefalomyelitis uit de Iakut-regio van Oost-Siberië, 45 Italiaanse patiënten met multiple sclerose en 56 patiënten met polymyositis (49 uit de Verenigde Staten en 7 uit Jamaica).

Viliuisk encefalomyelitis (VE), een progressieve neurologische aandoening met een fatale afloop meestal binnen enkele maanden tot 6 jaar na het begin van de ziekte, wordt alleen gezien bij het Iakut-volk van Siberië.

Overdracht naar niet-verwante personen werd gedocumenteerd in een dichtbevolkte regio rond de stad Jakutsk waar Viliuisk encefalomyelitis eerder niet bekend was.


Wat zijn Septines?

Answer: Septines zijn een evolutionair geconserveerde familie van GTP-bindende eiwitten. Ze zijn betrokken bij diverse processen, waaronder cytokinese, apoptose, infectie, neurodegeneratie en neoplasie. In gist assembleren septines zich tot een zeer geordende reeks filamenten bij de moederknopnek in Saccharomyces cerevisiae-cellen. Septines zijn in verband gebracht met een breed scala aan kankers, waaronder maagkanker, maar de onderliggende mechanismen blijven onduidelijk.

ontdekken dat septines, een onderdeel van het cytoskelet, membraan kromming herkennen op micron-schaal, een veelvoorkomend morfologisch kenmerk van eukaryotische cellulaire processen.

Septines zijn een evolutionair geconserveerde familie van GTP-bindende eiwitten. Ze zijn betrokken bij diverse processen, waaronder cytokinese, apoptose, infectie, neurodegeneratie en neoplasie.

Septines zijn een familie van cytoskeletale GTP-bindende eiwitten die zich assembleren tot membraan-geassocieerde hetero-oligomeren en scaffolds organiseren voor de rekrutering van cytosolische eiwitten of stabilisatie van membraaneiwitten. Septines zijn in verband gebracht met een breed scala aan kankers, waaronder maagkanker, maar de onderliggende mechanismen blijven onduidelijk.

De septines van nidulans bevatten de sterk geconserveerde GTP-bindende en coiled-coil domeinen die ook in andere septines worden gezien.

De septines: rollen in cytokinese en andere processen.

De septines zijn een nieuwe familie van eiwitten die voor het eerst werden herkend in gist als eiwitten geassocieerd met de nekfilamenten.

Septine9 is betrokken bij de vorming van septinefilamenten en cellulaire stabiliteit.

Hier bespreken we deze bevindingen en bespreken we opkomende mechanismen waarmee septines celasymmetrie bevorderen in schimmels en dieren.<CopyrightInformation>© 2011 John Wiley & Sons A/S.</C

Deze observaties samen met geconserveerde sequentiemotieven identificeren de septines als leden van de GTPase-superfamilie.

ACHTERGROND: Septines behoren tot de GTPase-superklasse van eiwitten en zijn functioneel betrokken bij cytokinese en het behoud van cellulaire morfologie.

Septines zijn belangrijke componenten van het cytoskelet die sterk geconserveerd zijn in eukaryoten en een grote rol spelen in cytokinese, patroonvorming en vele ontwikkelingsprocessen.

De septines lijken ook betrokken te zijn bij verschillende andere aspecten van de organisatie van het celoppervlak.

Septines zijn een familie van eukaryote GTP-bindende eiwitten die geconserveerd zijn van gist tot mensen.

Septines zijn een sterk geconserveerde familie van GTP-bindende eiwitten die betrokken zijn bij meerdere cellulaire functies, waaronder celdeling en morfogenese.

Septine-eiwitten zijn geconserveerde structurele eiwitten die vaak regio's van celdeling afbakenen.

Septines zijn GTP-bindende eiwitten die filamenten en hogere-orde structuren vormen op de celcortex van eukaryote cellen en associëren met actine- en microtubule-cytoskeletnetwerken.

Septines zijn guanosine-5'-trifosfaat-bindende eiwitten die betrokken zijn bij uiteenlopende cellulaire processen, waaronder cytokinese, vesikeltransport, membraanherstructurering en scaffolds, en met diverse bindingspartners.

Septines zijn een groep GTP-bindende eiwitten die zich kunnen organiseren in heteromere complexen en vervolgens in grote filamenten.

Septines zijn een geconserveerde familie van GTPases die belangrijke cellulaire processen reguleren zoals celwandintegriteit en septatie in schimmels.

Septines zijn een cytosolische familie van GTP-bindende eiwitten die voor het eerst werden gekarakteriseerd in gist, maar steeds meer erkenning krijgen als cruciale protagonisten in cellulaire gebeurtenissen van hogere eukaryoten. Mannelijke septines zijn geassocieerd met cytokinese en exocytose, evenals met het bijdragen aan de ontwikkeling van neurologische aandoeningen.

Septines zijn een familie van eiwitten die een ringstructuur assembleren bij de moeder-dochter nek tijdens vegetatieve groei, waar ze cytokinese controleren.

Septines zijn een klasse van GTP-bindende eiwitten die geconserveerd zijn in vele eukaryoten. Individuele septinesubunits associëren met elkaar en assembleren tot heteromere complexen die filamenten en hogere-orde structuren vormen in vivo.

De septines zijn een geconserveerde familie van GTP-bindende, filamentvormende eiwitten.

De septines zijn filamentvormende, GTP-bindende eiwitten die geconserveerd zijn van gist tot mensen. Septines assembleren zich tot hogere-orde structuren zoals ringen, staven en gaaswerken met diverse functies, waaronder het dienen als membraandiffusiebarrières en scaffolds voor celsignalering.

Septines zijn een familie van 14 cytoskeletale eiwitten die dynamisch hetero-oligomeren vormen en membraan-microdomeinen organiseren voor eiwitcomplexen.

Septines zijn sterk geconserveerde en essentiële eukaryote cytoskeletale eiwitten die interageren met het binnenste plasmamembraan. Ze zijn betrokken bij essentiële functies die celmembraanherstructurering en compartimentalisatie vereisen, zoals celdeling en dendrietmorfogenese, en zijn in verband gebracht met talrijke ziekten.

Septines zijn geconserveerde GTP-bindende eiwitten die zich assembleren tot heteromere complexen die filamenten en hogere-orde structuren vormen in cellen.

Septines zijn leden van een geconserveerde familie van GTPases die voorkomen in organismen zo divers als gist en zoogdieren.

Septines zijn een familie van geconserveerde eiwitten die essentieel zijn voor cytokinese in een breed scala aan organismen, waaronder schimmels, Drosophila en zoogdieren.

Het menselijk genoom codeert voor 13 leden van een familie van filamentvormende GTP-bindende eiwitten die bekend staan als septines.

Septines zijn evolutionair geconserveerde cytoskeletale GTPases die heteropolymeercomplexen vormen die betrokken zijn bij cytokinese en andere cellulaire processen.

Septines vormen een geconserveerde familie van GTPases die belangrijk zijn bij cytokinese.

Septines zijn een sterk geconserveerde familie van GTP-bindende cytoskeletale eiwitten die betrokken zijn bij meerdere cellulaire functies, waaronder membraantransport, apoptose, celpolariteit, celcyclusregulatie, cytokinese en oncogenese.


Wat is het medicijndoelwit voor Simtuzumab?

Answer: Deze resultaten suggereren dat LOXL2 een aantrekkelijk doelwit kan zijn voor de behandeling van littekenvorming na glaucoomchirurgie, en wijzen op de potentiële therapeutische voordelen van simtuzumab, een gehumaniseerde monoklonale antilichaam afgeleid van GS-607601.

Deze resultaten suggereren dat LOXL2 een aantrekkelijk doelwit kan zijn voor de behandeling van littekenvorming na glaucoomchirurgie, en wijzen op de potentiële therapeutische voordelen van simtuzumab, een gehumaniseerde monoklonale antilichaam afgeleid van GS-607601.

Andere potentiële middelen zullen de silent information regulator-eiwit Sirtuin en het antifibrotische monoklonale antilichaam Simtuzumab tegen lysyl oxidase-achtige molecule 2 zijn.

Het doel van deze studie was het bestuderen van de veiligheid en verdraagbaarheid van simtuzumab, een monoklonaal antilichaam gericht tegen het lysyl oxidase-achtige 2 (LOXL2) enzym, i


Wat is het Dravet-syndroom?

Answer: Het Dravet-syndroom is een van de ernstigste epilepsiesyndromen van de vroege kindertijd, en het gaat gepaard met een zeer hoge morbiditeit en mortaliteit. Het is waarschijnlijk dat het Dravet-syndroom ondergediagnosticeerd wordt bij volwassenen met therapieresistente epilepsie.

Het Dravet-syndroom is een van de ernstigste epilepsiesyndromen van de vroege kindertijd, en het gaat gepaard met een zeer hoge morbiditeit en mortaliteit. De typische presentatie wordt gekenmerkt door hemiklonische of gegeneraliseerde klonische aanvallen die worden uitgelokt door koorts tijdens het eerste levensjaar, gevolgd door myoclonische, absence-, focale en gegeneraliseerde tonisch-klonische aanvallen.

ACHTERGROND: Het Dravet-syndroom is een ernstige vorm van epilepsie.

Het Dravet-syndroom, een ernstig infantiel epilepsiesyndroom, is doorgaans resistent tegen anti-epileptica (AED).

Het Dravet-syndroom is een epilepsiesyndroom met infantiele aanvang, vaak veroorzaakt door mutaties of deleties in SCN1A.

Het Dravet-syndroom is een epileptische encefalopathie die wordt gekenmerkt door meerdere soorten aanvallen.

Haplo-insufficiëntie van het spanningsafhankelijke natriumkanaal Nav1.1 veroorzaakt het Dravet-syndroom, een onbehandelbare epilepsie met aanvang in de kindertijd, met hyperactiviteit, cognitieve achterstand, autistische-achtige gedragingen en voortijdige dood.

Zo kunnen de veelzijdige fenotypen van het Dravet-syndroom genetisch worden ontleed, waarbij synergie wordt onthuld in het veroorzaken van epilepsie, voortijdige dood en tekorten in het langetermijn-ruimtelijk geheugen, maar met interneuron-specifieke effecten op hyperactiviteit en autistische-achtige gedragingen.

Het Dravet-syndroom, of zoals het vroeger werd genoemd ernstige myoclonische epilepsie in de kindertijd, is een medicijnresistente epilepsie die voor het eerst werd beschreven door Charlotte Dravet in 1978.

Ernstige myoclonische epilepsie bij zuigelingen (SMEI), ook bekend als het Dravet-syndroom, is een zeldzame, refractaire vorm van epilepsie, waarvoor recentelijk stiripentol (STP) is goedgekeurd als aanvullende behandeling. Om de effectiviteit en verdraagbaarheid van STP en andere anti-epileptische behandelingen (inclusief ketogeen dieet) als therapie voor patiënten met SMEI te evalueren. We doorzochten het Cochrane Epilepsy Group Specialised Register (15 mei 2013), het Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL, Issue 4 van 12, The Cochrane Library, april 2013), MEDLINE (1

Het Dravet-syndroom is een ernstige epileptische encefalopathie met infantiele aanvang, geassocieerd met mutaties in het natriumkanaal alfa-1 subunit gen SCN1A.

Het Dravet-syndroom is een zeldzame vorm van epilepsie die grotendeels resistent is tegen de huidige anti-epileptica.

Het Dravet-syndroom is een zeldzame epileptische encefalopathie die wordt gekenmerkt door therapieresistente polymorfe aanvallen.

Het Dravet-syndroom is een ernstige vorm van epileptische encefalopathie die wordt gekenmerkt door epileptische aanvallen met vroege aanvang, gevolgd door ataxie en cognitieve achteruitgang.

Het Dravet-syndroom is een ernstige vorm van onbehandelbare pediatrische epilepsie met een hoge incidentie van SUDEP: plotselinge onverwachte dood bij epilepsie.

Het Dravet-syndroom of ernstige myoclonische epilepsie van de zuigelingentijd (SMEI) is een ernstige epileptische encefalopathie die begint in het eerste levensjaar.

Het Dravet-syndroom is een ernstig infantiel epilepsiesyndroom met meerdere aanvalstypen, ontwikkelingsvertraging en slechte prognose.

Het Dravet-syndroom is een onbehandelbaar epileptisch syndroom dat begint in het eerste levensjaar.

Het Dravet-syndroom is een epileptisch syndroom van de zuigelingentijd en vroege kindertijd.

Het Dravet-syndroom is een epileptisch syndroom van de zuigelingentijd.

patiënten met ernstige myoclonische epilepsie van de zuigelingentijd (Dravet-syndroom)

Het Dravet-syndroom is een ernstige infantiele epileptische encefalopathie die in ongeveer 80% van de gevallen wordt veroorzaakt door mutaties in het gen voor de spanningsafhankelijke natriumkanaalsubunit SCN1A.


Wat maakt telomerase tot een goed medicijndoelwit?

Answer: Menselijk telomerase is afwezig in de meeste normale weefsels, maar is abnormaal geactiveerd in alle belangrijke kankercellen. Telomerase stelt tumorcellen in staat om de lengte van telomeren te behouden, waardoor een onbeperkte replicatieve capaciteit mogelijk is.

Menselijk telomerase is afwezig in de meeste normale weefsels, maar is abnormaal geactiveerd in alle belangrijke kankercellen. Telomerase stelt tumorcellen in staat om de lengte van telomeren te behouden, waardoor een onbeperkte replicatieve capaciteit mogelijk is.

Men gelooft dat telomerase noodzakelijk is voor kankercellen om onbeperkt te kunnen groeien

Telomerase, een ribonucleoproteïne-enzym, wordt beschouwd als een universeel therapeutisch doelwit bij kanker vanwege de voorkeursexpressie in kankercellen en de aanwezigheid in 90% van de tumoren.

Interessant is dat bijna 100% van de adenocarcinomen, inclusief borstkankercellen, telomerase tot expressie brengt, wat het een goed doelwit maakt voor telomerase-gerelateerde therapie.

De observatie dat het enzym telomerase in 80-90% van de kankercellen geïsoleerd uit primaire humane tumoren is opgereguleerd, maar afwezig is in naburige cellen van gezond weefsel, heeft geleid tot aanzienlijke inspanningen om telomerase te valideren als een antikanker medicijndoelwit en om effectieve benaderingen voor de inhibitie ervan te ontwikkelen.

Telomerase speelt een belangrijke rol bij celproliferatie en carcinogenese en wordt beschouwd als een goed doelwit voor antikankermedicijnen.

In tegenstelling tot kankercellen hebben de meeste normale menselijke cellen geen of lage telomerase niveaus, wat het een aantrekkelijk doelwit maakt voor antikankermedicijnen.

Telomerase-activiteit wordt onderdrukt in normale menselijke somatische cellen, maar is geactiveerd in de meeste kankers, wat suggereert dat telomerase een belangrijk doelwit kan zijn voor kankertherapie.

Telomerase wordt tot expressie gebracht in meer dan 85% van de kankercellen, waardoor het een bijna universele kankermarker is, terwijl de meerderheid van de normale somatische cellen telomerase-negatief is

De activiteit van telomerase is sterk geassocieerd met carcinogenese, wat het enzym een aantrekkelijk biomarker maakt bij kankerdiagnose en behandeling

De menselijke telomerase reverse transcriptase (hTERT) wordt tot expressie gebracht in meer dan 85% van de tumorcellen, maar wordt gewoonlijk niet gevonden in normale cellen, wat hTERT tot een ideaal tumor-geassocieerd antigeen (TAA) maakt om potentiële vaccins te ontwikkelen die specifiek kankers vernietigen zonder normale weefsels te beschadigen in humane kankerimmunotherapie

De differentiële expressie van telomerase in kankercellen maakt het een aantrekkelijk therapeutisch doelwit

Het bewijs dat telomerase ook aanwezig is in normale B-cellen op verschillende niveaus afhankelijk van hun differentiatie- en activatiestatus maakt de studie van telomerase-activiteit in B-celtumoren bijzonder interessant

Telomerase is opgereguleerd in de meerderheid van de kankercellen en is essentieel voor hun overleving, waardoor het een potentieel antikankermedicijndoelwit is.

Aangezien normale cellen een aanzienlijke telomeerreserve hebben, zelfs bij oudere mensen, maakt dit telomerase tot een aantrekkelijk en potentieel selectief antikankermedicijndoelwit.

De expressie van telomerase in ongeveer 85% van de kankers en de afwezigheid ervan in de meerderheid van de normale cellen maakt het een aantrekkelijk doelwit voor kankertherapie.

Bovendien, aangezien telomerase niet of nauwelijks tot expressie komt in normale cellen, is verondersteld dat geneesmiddelen die telomerase targeten een lage toxiciteit zouden veroorzaken.

Telomerase wordt tot expressie gebracht in de meeste kankercellen, maar niet in normale somatische cellen, wat suggereert dat telomerase een aantrekkelijk doelwit is voor kankerchemotherapie

Telomerase, een speciaal reverse transcriptase, is erkend als een gemeenschappelijke factor in de meeste tumorcellen, en daarmee een onderscheidend kenmerk ten opzichte van niet-malignante cellen

Telomerase wordt gedetecteerd in de meerderheid van prostaatkankers, maar niet in normaal of goedaardig prostaathyperplasie-weefsel.

De katalytische component van telomerase bij mensen, hTERT, is opgereguleerd in bijna 90% van alle kankers, waardoor het de meest wijdverspreide marker van maligniteit is. Met uitzondering van kiemcellen en stamcellen is hTERT ondetecteerbaar in somatische menselijke weefsels.

Het idee dat telomerase wordt geheractiveerd in 80-90% van de menselijke kankers heeft geleid tot het voorstel van telomerase als een veelbelovend therapeutisch doelwit voor nieuwe antikankerinterventies


Wat is DENdb?

Answer: DENdb is een gecentraliseerde online opslagplaats van voorspelde enhancers afkomstig van meerdere menselijke cellijnen. DENdb integreert enhancers voorspeld door vijf verschillende methoden, waardoor een verrijkt catalogus van potentiële enhancers voor elk van de geanalyseerde cellijnen ontstaat. DENdb biedt informatie over de overlap van enhancers met DNase I-hypersensitieve gebieden, ChIP-seq-gebieden van een aantal transcriptiefactoren en transcriptiefactor-bindmotieven, mogelijkheden om enhancer-interacties met DNA te verkennen met behulp van verschillende chromatine-interactie-assays en naburige genen van enhancers. DENdb is ontworpen als een relationele database die snel en efficiënt zoeken, bladeren en visualiseren van informatie mogelijk maakt.

We hebben DENdb ontwikkeld, een gecentraliseerde online opslagplaats van voorspelde enhancers afkomstig van meerdere menselijke cellijnen. DENdb integreert enhancers voorspeld door vijf verschillende methoden, waardoor een verrijkt catalogus van potentiële enhancers voor elk van de geanalyseerde cellijnen ontstaat. DENdb biedt informatie over de overlap van enhancers met DNase I-hypersensitieve gebieden, ChIP-seq-gebieden van een aantal transcriptiefactoren en transcriptiefactor-bindmotieven, mogelijkheden om enhancer-interacties met DNA te verkennen met behulp van verschillende chromatine-interactie-assays en naburige genen van enhancers. DENdb is ontworpen als een relationele database die snel en efficiënt zoeken, bladeren en visualiseren van informatie mogelijk maakt.

DENdb: database van geïntegreerde menselijke enhancers.

Database URL: http://www.cbrc.kaust.edu.sa/dendb/.<CopyrightInformation>© De auteur(s) 2015


Noem schalen die worden gebruikt voor het scoren van patiënten met spinale metastasen?

Answer: Tokuhashi-, Tomita-, Bauer- en Oswestry-scores worden gebruikt voor de overlevingsvoorspelling van patiënten met spinale metastasen.

METHODE: Uitkomsten van chirurgie, prognostische factoren voor overleving en relevantie van Tomita- en Tokuhashi-scores werden onderzocht.

DOEL: Variabiliteit in het gebruik van Tomita- en gewijzigde Bauer-scores bij spinale metastasen beoordelen.

Alleen het Tomita-scoresysteem bleek een onafhankelijke prognostische factor voor de totale overleving te zijn.

CONCLUSIE: Het Tomita-scoresysteem vertegenwoordigt een praktisch en zeer voorspellend prognostisch hulpmiddel.

Analyse van de voorspellende rol en nieuw voorstel voor chirurgische strategieën gebaseerd op de gewijzigde Tomita- en Tokuhashi-scoresystemen voor spinale metastasen.

We wilden ook de validiteit van de prognostische scores in de Tomita- en Tokuhashi-systemen evalueren en verschillende aspecten bespreken om de voorspellende nauwkeurigheid van deze systemen te verbeteren.

CONCLUSIES: Tomita-scores voorspelden de overleving nauwkeuriger dan Tokuhashi-scores.

Een vergelijking van de gewijzigde Tokuhashi- en Tomita-scores bij het bepalen van de prognose voor patiënten met spinale metastasen.

Het is om deze reden dat scoresystemen, zoals de gewijzigde Tokuhashi- en Tomita-scores, zijn ontwikkeld.

De gewijzigde Tokuhashi-score had een betere nauwkeurigheid bij het bepalen van de werkelijke overleving.

Alle vier de scoresystemen kunnen worden gebruikt om deze patiënten te prognosticeren. De gewijzigde Tokuhashi-score is het beste hierin.

Het primaire tumortype en de Tokuhashi-score voorspelden onafhankelijk de overleving bij patiënten met spinale metastasen.

Het primaire tumortype en de Tokuhashi-score voorspelden onafhankelijk de overleving bij patiënten met spinale metastasen na chirurgie.

Er werd een voorspellende score ontwikkeld en vergeleken met alleen de gewijzigde Bauer-score wat betreft het voorspellen van 1-jaars overleving na chirurgie.

Onze voorspellende score presteerde beter dan alleen de gewijzigde Bauer-score en kan worden gebruikt om de overleving na chirurgische interventie voor metastatische ziekte te voorspellen.

Het Tokuhashi-scoresysteem heeft beperkte toepasbaarheid bij de meerderheid van patiënten met ruggenmergcompressie secundair aan wervelmetastasen.

Tokuhashi-, Tomita-, Bauer- en Oswestry-scores zijn ontwikkeld voor overlevingsvoorspelling; echter, geen van deze systemen is geëvalueerd bij nasofaryngeaal carcinoom (NPC). Om de nauwkeurigheid van deze scoresystemen bij het voorspellen van overleving te onderzoeken en prognostische factoren voor overleving van patiënten met spinale metastasen van NPC te identificeren. Retrospectieve analyse van patiënten met spinale metastasen van NPC die in onze instelling werden behandeld. De studie omvatte 87 patiënten met spinale metastasen van NPC. De primaire uitkomstmaat was de overlevingstijd van deze patiënten.

De voorspellende waarde van overleving door de gewijzigde Tokuhashi-score was het hoogst van alle vier de scoresystemen. Patiënten met spinale metastasen van NPC hebben een relatief goede overlevingsprognose.

De gegevens van de huidige studie benadrukken dat de originele Bauer-score en een gewijzigde Bauer-score zonder scoring voor pathologische fractuur praktische en zeer voorspellende preoperatieve scoresystemen lijken te zijn voor patiënten met spinale metastasen.

Een retrospectieve studie van 180 patiënten met longkanker spinale metastasen, waarbij de prognostische score-voorspelde overleving werd vergeleken met de werkelijke overleving. Om de nauwkeurigheid van prognostische scoresystemen bij longkanker spinale metastasen te evalueren en te vergelijken. De gewijzigde Tokuhashi-, Tomita-, gewijzigde Bauer- en Oswestry-scores worden momenteel gebruikt om beslissingen over operatieve behandeling van patiënten met spinale metastasen te begeleiden.

Om de voorspellende waarden van Tokuhashi-score, herziene Tokuhashi-score en Tomita-score systemen voor levensverwachting en behandelingsopties bij patiënten met spinale metastasen te evalueren.

De combinatie van Tokuhashi-score en Tomita-score kan worden toegepast om de postoperatieve overlevingsprognose beter te voorspellen en de chirurgische opties voor patiënten met spinale metastasen te begeleiden.

Er werd een samengesteld model gerapporteerd dat rekening houdt met een gewijzigde Bauer-score, preoperatief albumine en de ambulante status van patiënten met spinale metastasen.


Heeft NADPH-oxidase 5 een subunit nodig voor functie?

Answer: Nee, NADPH-oxidase 5 (NOX5) heeft geen subunits nodig voor functie.

Nox5 vormt een functioneel oligomeer dat wordt gemedieerd door zelfassociatie van zijn dehydrogenasedomein.

Terwijl Nox1-4 regulerende subunits vereisen, waaronder p22phox, is Nox5-activiteit niet afhankelijk van enige subunits.

Dus vormt Nox5 een katalytisch actief oligomeer in het membraan dat wordt gemedieerd door zijn dehydrogenasedomein.

Co-expressie van specifieke Nox-katalytische subunits (Nox1, Nox2, Nox3, Nox4 of Nox5) samen met hun overeenkomstige regulerende subunits (NOXO1/NOXA1 voor Nox1; p47phox/p67phox/Rac voor Nox2; NOXO1 voor Nox3; geen subunits voor Nox4 of Nox5) resulteerde in een duidelijke productie van reactieve zuurstof.


Wat zijn de bijwerkingen tijdens het gebruik van statines bij patiënten met atherosclerose?

Answer:
De bijwerkingen tijdens het gebruik van statines bij patiënten met atherosclerose zijn:
1) Myopathie
2) Verhogingen van transaminasen
3) Diabetes mellitus
4) Nier- en neurologische bijwerkingen.

Een geschiedenis van bijwerkingen werd gerapporteerd door 40 (19,5%) van de patiënten, en bestond voornamelijk uit spierklachten en gastro-intestinale symptomen.

Behandelingsopties voor statine-geassocieerde spiersymptomen.

Spierproblemen en andere bijwerkingen geassocieerd met het gebruik van statines zijn frequente redenen voor niet-naleving en het stoppen met statinetherapie, wat resulteert in onvoldoende controle van hyperlipidemie en een verhoogd cardiovasculair risico.

Er werd geschat dat de absolute risico's van rosuvastatine-geassocieerde spier-, lever- en niergerelateerde bijwerkingen lager zijn dan de overeenkomstige vasculaire voordelen bij personen met een matig vasculair risico.

Rosuvastatine-geïnduceerde proteïnurie lijkt van tubulaire oorsprong te zijn, en houdt geen verband met nierbeschadiging. Rosuvastatine verhoogt het risico op nieuw ontstane diabetes door dosisafhankelijk de insulinegevoeligheid te verminderen.

Statines worden geassocieerd met myopathie, verhogingen van transaminasen en een verhoogd risico op het ontstaan van diabetes mellitus bij sommige patiënten; verbanden tussen statines en andere processen, zoals nier- en neurologische functies, zijn ook bestudeerd met wisselende resultaten.

Spiersymptomen zijn een klinisch relevante bijwerking van statinebehandeling. Deze review is gebaseerd op relevante publicaties verkregen door een selectieve literatuurzoektocht, en op de huidige aanbevelingen van de European Atherosclerosis Society. Minstens 5% van de patiënten die statines gebruiken, heeft statine-geassocieerde spiersymptomen (SAMS).

Niettemin kunnen patiënten jaren na het starten van statinetherapie bijwerkingen ontwikkelen zoals spierpijn en zwakte; echter, het absolute aantal patiënten dat door statine-myopathie wordt getroffen, neemt toe met de duur van de behandeling.

Een beter begrip van de moleculaire mechanismen die betrokken zijn bij statine-geïnduceerde myopathie kan helpen patiëntengroepen te identificeren die gevoelig zijn voor de bijwerkingen van statines, waardoor hun veiligheid wordt verhoogd.|


Entresto bestaat uit welke twee geneesmiddelen?

Answer: Entresto bestaat uit sacubitril en valsartan. Het is een nieuw door de FDA goedgekeurd medicijn dat zowel angiotensine als neprilysine remt, bij de behandeling van hartfalen.

De PARADIGM-HF studie, een grote uitkomststudie bij hartfalen met verminderde ejectiefractie (HFrEF), heeft recent verbeterde cardiovasculaire uitkomsten aangetoond met sacubitril/valsartan (Entresto®, Novartis), nog vaak aangeduid als LCZ696, vergeleken met ACE-remmer therapie, wat ons mogelijk naar een nieuw tijdperk voor de behandeling van hartfalen (HF) leidt.

Dit artikel bespreekt de achtergrond, huidige kennis en gegevens die het gebruik van sacubitril/valsartan (Entresto®), het nieuw door de FDA goedgekeurde medicijn dat zowel angiotensine als neprilysine remt, bij de behandeling van hartfalen ondersteunen.

Rhabdomyolyse na gelijktijdige toediening van atorvastatine en sacubitril/valsartan (Entresto™) bij een 63-jarige vrouw.

Een 63-jarige vrouw, eerder stabiel op een regime van atorvastatine 40 mg dagelijks, carvedilol 25 mg twee keer daags, digoxine 0,125 mg dagelijks, furosemide 40 mg dagelijks, spironolacton 25 mg dagelijks, rivaroxaban 15 mg dagelijks en enalapril 20 mg twee keer daags voor hartfalen, ontwikkelde rhabdomyolyse 26 dagen nadat enalapril was gestopt en sacubitril/valsartan (Entresto™) was gestart.

Sacubitril/valsartan [LCZ696 (Entresto), Novartis Pharmaceuticals Corp.] is het eerste geneesmiddel in een nieuwe klasse die neprilysineremming combineert met angiotensine II receptorantagonisme, waarvan de combinatie werkt door endogene natriuretische peptiden te verhogen en tegelijkertijd het renine-angiotensine-aldosteronsysteem te remmen.

In juli 2015 keurde de Amerikaanse Food and Drug Administration het eerste geneesmiddel van een nieuwe klasse goed voor de behandeling van hartfalen: Valsartan/sacubitril (voorheen bekend als LCZ696 en momenteel op de markt gebracht door Novartis als Entresto) combineert de angiotensine receptorblokker valsartan en de neprilysine remmer prodrug sacubitril in een 1:1 verhouding in een natrium supramoleculair complex.

Sacubitril/valsartan (Entresto) voor chronisch hartfalen; brexpiprazol (Rexulti) voor ernstige depressieve stoornis en schizofrenie; en lumacaftor/ivacaftor (Orkambi) voor taaislijmziekte met specifieke CFTR-mutaties.

Sacubitril∗valsartan (Entresto, Novartis, nog vaak aangeduid als LCZ696) is een combinatiegeneesmiddel dat wordt beschreven als een nieuwe klasse van dubbelwerkende angiotensine receptor-neprilysine remmers (ARNi).

De moleculaire combinatie van sacubitril en valsartan (Entresto) is een nieuw geneesmiddel om het risico op cardiovasculaire sterfte en ziekenhuisopname voor hartfalen te verminderen bij patiënten met chronisch hartfalen (NYHA klasse II-IV) en verminderde ejectiefractie.

▼ Sacubitril valsartan (Entresto-Novartis) is een nieuw oraal geneesmiddel dat is goedgekeurd voor de behandeling van symptomatisch chronisch hartfalen bij volwassenen met verminderde ejectiefractie.(1) Het wordt beschreven als een angiotensine receptor neprilysine remmer en bevat de neprilysine remmer sacubitril en de angiotensine II receptorantagonist valsartan.(1-3) Hier bespreken we het bewijs voor sacubitril valsartan en overwegen we de plaats ervan in de behandeling van hartfalen.


Wat is de doRiNA-database?

Answer: doRiNA is een database van RNA-interacties in post-transcriptionele regulatie.

doRiNA: een database van RNA-interacties in post-transcriptionele regulatie.

Wij bieden een database die de zoektocht naar het ontcijferen van deze regulerende code ondersteunt. Binnen doRiNA cureren, bewaren en integreren we systematisch bindingsplaatsgegevens voor RBPs en miRNA's. Gebruikers kunnen vrij kiezen voor een target (mRNA) of regulator (RBP en/of miRNA) gerichte kijk op de data. We hebben een databaseframework geïmplementeerd met korte responstijden voor complexe zoekopdrachten (bijv. het opvragen van alle targets van een bepaalde combinatie van regulatoren). Alle zoekresultaten kunnen worden doorzocht, geïnspecteerd en geanalyseerd in combinatie met een enorme selectie van andere genoomwijde data, omdat onze database direct gekoppeld is aan een lokale kopie van de UCSC-genoombrowser. Ten tijde van schrijven omvat doRiNA RBP-gegevens voor het menselijk, muis- en wormgenoom. Voor computationele miRNA-targetplaatsvoorspellingen bieden we een update van PicTar-voorspellingen.

DoRiNA 2.0--upgrade van de doRiNA-database van RNA-interacties in post-transcriptionele regulatie.


Is NSD-1015 een remmer van Aromatische L-Aminozuur Decarboxylase?

Answer: Ja, NSD-1015 is een remmer van Aromatische L-Aminozuur Decarboxylase.

Wanneer voorbehandeld met een centrale AADC-remmer (NSD-1015), leidde verdere toediening van l-dopa niet tot een toename van de motoneuronactiviteit, hoewel de expressie van DA in de AADC-cellen niet volledig werd geremd.

Remming van Ddc door de AADC-remmer NSD-1015 of antisense morpholino-oligonucleotiden (MO) verminderde het hersenvolume en de lichaamslengte.

We evalueerden dit in vivo door reverse dialyse van de aromatische L-aminozuur decarboxylase (EC 4.1.1.28) remmer NSD-1015 (20μM) en geselecteerde concentraties van l- of d-tyrosine.

Neurochemische studie van de effecten van de nieuwe anxiolytica afobazol en ladasten op de synthese en het metabolisme van monoaminen en hun metabolieten in de hersenstructuren van Wistar-ratten in het model van monoaminesyntheseremming geïnduceerd door de aromatische aminozuur decarboxylase remmer NSD-1015

Om de neurotransmitterrol(len) van L-3,4-dihydroxyfenylalanine (DOPA) op zichzelf te bepalen, probeerden we te verduidelijken of i.p. injectie van een DOPA-antagonist, DOPA cyclohexyl ester (CHE), de gedragsreacties van bewuste ratten op DOPA zou tegenwerken in aanwezigheid van 3-hydroxybenzylhydrazine (NSD-1015) (100 mg/kg i.p.), een centrale aromatische L-aminozuur decarboxylase (AADC) remmer.

TH- en TPH-activiteiten werden bepaald in weefselextracten door de accumulatie van respectievelijk L-Dopa en 5-HTP te meten na toediening van de aromatische L-aminozuur decarboxylase remmer NSD-1015.

Resultaten van een neurochemische studie naar de effecten van de nieuwe anxiolytica afobazol en ladasten op de synthese en het metabolisme van monoaminen en hun metabolieten, bepaald door HPLC in het model van monoaminesyntheseremming geïnduceerd door NSD-1015 (aromatische L-aminozuur decarboxylase) in de hersenstructuren van Wistar-ratten, worden gerapporteerd.

Een accumulatie van L-dihydroxyfenylalanine (DOPA) in de mediane eminence van vrouwelijke ratten behandeld met 3-hydroxybenzylhydrazine (NSD 1015), een remmer van aromatische L-aminozuur decarboxylase (DOPA decarboxylase) activiteit, werd geassocieerd met een verminderde concentratie dopamine in de mediane eminence en een uitgesproken vermindering van de afgifte van dopamine in het hypofysaire portale bloed.

6S-BH4 verhoogde extracellulaire DOPA-niveaus in aanwezigheid van NSD 1015, een remmer van aromatische L-aminozuur decarboxylase (een maat voor in vivo tyrosinehydroxylase-activiteit), in een mate vergelijkbaar met de toename geïnduceerd door 6R-BH4.

5-HT synthese werd geschat door de accumulatie van de 5-HT-voorloper, 5-hydroxytryptofaan (5-HTP), te meten in de neuro-intermediaire kwab van mannelijke Long-Evans ratten na toediening van NSD 1015, een remmer van aromatische L-aminozuur decarboxylase.

Monoaminesynthese werd bestudeerd in verschillende delen van de hersenen door de geaccumuleerde dopa en 5-hydroxytryptofaan (5-HTP) te meten, 30 min na NSD 1015 (3-hydroxybenzylhydrazine HCl, 100 mg/kg), een remmer van aromatische L-aminozuur decarboxylase, intraperitoneaal toegediend.

HPLC gekoppeld aan elektrochemische detectie werd gebruikt om gelijktijdige metingen te verrichten van de accumulatiesnelheid van 5-hydroxytryptofaan en 3,4-dihydroxyfenylalanine in geselecteerde hersengebieden (striatum, nucleus accumbens, septum, mediale periventriculaire hypothalamus) en thoracale ruggenmerg van ratten behandeld met NSD 1015, een remmer van aromatische L-aminozuur decarboxylase.

De activiteit van 5-hydroxytryptaminerge neuronen is geschat aan de hand van metingen van: concentraties 5-hydroxyindolazijnzuur; de verhouding van de concentraties 5-hydroxyindolazijnzuur tot 5-hydroxytryptamine; de accumulatiesnelheid van 5-hydroxytryptofaan na toediening van een aromatische L-aminozuur decarboxylase remmer (bijv. NSD 1015); de accumulatiesnelheid van 5-hydroxytryptamine, en de afnamesnelheid van 5-hydroxyindolazijnzuur na toediening van een monoamine-oxidase remmer (bijv. pargyline).

De accumulatie van dopa (3,4-dihydroxyfenylalanine) na toediening van NSD 1015 om aromatische L-aminozuur decarboxylase te remmen werd bepaald als een maat voor NE-synthese.

De centrale aromatische aminozuur DOPA decarboxylase remmer, NSD-1015, remt het L-DOPA-geïnduceerde cirkelen bij unilateraal 6-OHDA-gelaedeerde ratten niet.

De centraal werkende aromatische aminozuur dopa decarboxylase (AADC) remmer, 3-hydroxybenzylhydrazine (NSD-1015), wordt veel gebruikt om de neurotransmitterachtige werking van L-DOPA te bestuderen.

De aromatische aminozuur decarboxylase remmer, NSD-1015, verhoogt de afgifte van dopamine: responskenmerken.

De aromatische aminozuur decarboxylase remmer NSD 1015 verhoogde de dopa-concentratie aanzienlijk.

Met behulp van een microdialysetechniek werd het striatum van de rat geperfundeerd met NSD-1015, een remmer van aromatische L-aminozuur decarboxylase, en werd de hoeveelheid L-3,4-dihydroxyfenylalanine (L-DOPA) en 5-hydroxytryptofaan (5-HTP) in het dialysaat gemeten als een maat voor de in vivo activiteit van tyrosinehydroxylase en tryptofanhydroxylase.

Ook bestudeerden we het effect van MnCl2 op extracellulaire niveaus van l-Dopa in aanwezigheid van aromatische aminozuur decarboxylase (AADC) remmer 3-hydroxybenzylhydrazine-HCl (NSD 1015).

De rol van L-DOPA zelf werd onderzocht door verschillende doses van een aromatische L-aminozuur decarboxylase remmer, NSD 1015, toe te dienen voorafgaand aan 100 mg/kg L-DOPA aan 5 dagen oude ratten.

[Neurochemische studie van de effecten van de nieuwe anxiolytica afobazol en ladasten op de synthese en het metabolisme van monoaminen en hun metabolieten in de hersenstructuren van Wistar-rat in het model van monoaminesyntheseremming geïnduceerd door aromatische aminozuur decarboxylase remmer NSD-1015].

DOPA werd gemeten in de voorste hypofyse en hypothalamisch-hypofysair portaalbloed na behandeling met NSD-1015, een DOPA decarboxylase remmer.

Centrale werking van een remmer van hersen dopa-decarboxylase, NSD-1015, op cyanamide-geïnduceerde alcoholconsumptie bij ratten.

Bovendien werd de ethanol-geïnduceerde versterking van 3,4-dihydroxyfenylalanine accumulatie in het mesolimbische dopamine terminalengebied na NSD 1015 (een remmer van l-aromatische aminozuur decarboxylase) volledig tegengegaan door mecamylamine in doses (3,0 en 6,0 mg/kg) die op zichzelf geen effect hadden.

De acetylcholinesterase remmer fysostigmine (0,5 mg/kg s.c.) verhoogde de niveaus van L-dihydroxyfenylalanine (DOPA) en 3,4-dihydroxyfenylazijnzuur (DOPAC) in zowel het corpus striatum als limbische gebieden (nucleus accumbens) na remming van aromatische aminozuur decarboxylase met NSD-1015, wat wijst op een verhoogde dopamine synthese in deze hersengebieden.

Estradiol benzoaat-behandelde ratten hadden significant lagere accumulatie van DOPA in de voorste hypofyse na intraperitoneale toediening van 3,4-hydroxybenzyl-hydrazine dihydrochloride (NSD-1015), een irreversibele remmer van L-aromatische aminozuur decarboxylase, terwijl methyleenblauw de accumulatie van DOPA in de voorste hypofyse niet beïnvloedde vergeleken met controles.

De accumulatie van dihydroxyfenylalanine (DOPA) na toediening van de L-aromatische aminozuur decarboxylase remmer, NSD 1015, werd gebruikt om DA-synthese te schatten.

Remming van PE-synthese door i.p. injectie van de aromatische L-aminozuur decarboxylase remmer, NSD 1015, produceerde een omkering van de effecten van MDL 72,145 en Ro 19-6327.

Na 42 uur onthouding werden ratten uitgedaagd met ofwel cocaïne (15 mg/kg, i.p.) of zoutoplossing, gevolgd door de aromatische L-aminozuur decarboxylase remmer 3-hydroxybenzylhydrazine (NSD-1015; 100 mg/kg, i.p.).

Na observaties van motorische activiteit werd de cerebrale aromatische L-aminozuur decarboxylase remmer NSD-1015 (100 mg/kg intraperitoneaal) toegediend en 30 min later werden de dieren gedecapiteerd voor daaropvolgende analyse van de geaccumuleerde DOPA- en 5-HTP-niveaus in de voorhersenen, als schatting van de snelheid van monoaminesynthese.

De bruikbaarheid van deze techniek werd aangetoond door de effecten op de scans van halothaan- en pentobarbitalanesthesie te vergelijken en door toediening van NSD 1015, een perifere en centrale remmer van L-aromatische aminozuur decarboxylase, tussen scans achter elkaar.

Toevoeging van de aromatische aminozuur decarboxylase remmer, 3-hydroxybenzylhydrazine (NSD 1015), voorkwam de vorming van N-acetylverbindingen uit L-[3H]tyrosine, zonder dat er een accumulatie van label in L-DOPA optrad.

De effecten van de perifere aromatische aminozuur decarboxylase (AADC) remmers, carbidopa en benserazide, en de centrale AADC-remmer, 3-hydroxybenzylhydrazine (NSD-1015) op perifere en hersen monoamine oxidase (MAO) A en B activiteit werden onderzocht bij de rat.

De L-aromatische aminozuur decarboxylase remmer, NSD-1015 (3-hydroxybenzylhydrazine dihydrochloride) werd vervolgens tweemaal daags ICV toegediend in een volume van 5,0 microliter in de volgende doses: 0,005, 0,01, 0,1 en 1,0 microgram.

Hoewel de veronderstelde rol van NSD-1015 is als een aromatische aminozuur decarboxylase remmer, tonen de huidige resultaten aan dat NSD-1015, hetzij als gevolg van deze functie en/of daarnaast, een krachtige activator is van de afgifte van dopamine.|


Is pseudouridine een RNA-modificatie?

Answer: Ja, pseudouridine (Ψ) is de meest voorkomende van meer dan 150 nucleoside-modificaties in RNA.

Pseudouridine (Ψ) is de meest voorkomende van meer dan 150 nucleoside-modificaties in RNA.

Het aantal en de positie van de pseudouridines in het grote subeenheid RNA van Haloarcula marismortui en Deinococcus radiodurans zijn bepaald door een combinatie van totale nucleoside-analyse via HPLC-massaspectrometrie en pseudouridine-sequencing met de reverse transcriptase-methode en via LC/MS/MS.

Pseudouridine is de meest voorkomende van meer dan 100 chemisch verschillende natuurlijke ribonucleotide-modificaties.


Wat doet het menselijke ABCC-genproduct?

Answer: De belangrijke leden die medicijnresistentie veroorzaken behoren tot drie subfamilies van de menselijke ABC-familie; dit zijn ABCB1 (MDR1/P-glycoproteïne van subfamilie ABCB), subfamilie ABCC (MRP's) en ABCG2 (BCRP van subfamilie ABCG), die in verschillende organen tot expressie komen. De ATP-bindende cassette (ABC) transporters vormen een grote familie van membraaneiwitten, die verschillende verbindingen door het membraan transporteren tegen een concentratiegradiënt in, ten koste van ATP-hydrolyse.

structuur, functie en expressie van de belangrijke leden die medicijnresistentie veroorzaken en behoren tot drie subfamilies van de menselijke ABC-familie; dit zijn ABCB1 (MDR1/P-glycoproteïne van subfamilie ABCB), subfamilie ABCC (MRP's) en ABCG2 (BCRP van subfamilie ABCG), die in verschillende organen tot expressie komen.

Transporteiwitten, waaronder leden van de multidrugresistentie-eiwit (MRP)/ABCC-subfamilie, zijn erkend als bijdragend aan deze functie. MRP5 (ABCC5) werd geïdentificeerd als transmembranaal transporteiwit voor cyclische nucleotiden, vooral 3',5'-cyclisch GMP (cGMP), wat wijst op een aanvullende rol in signaaltransductie en een potentiële rol in de ontwikkeling van de placenta.

Volgens de nieuwe nomenclatuur van menselijke ABC-transportergenen omvat de 'ABCC' gen-subfamilie drie klassen die multidrugresistentie-geassocieerde eiwitten (MRP's), sulfonylurea-receptoren (SUR's) en een cystische fibrose transmembranaal conductantie-regulator (CFTR) omvatten.

Met de toevoeging van deze twee genen heeft de volledige menselijke ABCC-subfamilie 12 geïdentificeerde leden (ABCC1-12), waarvan negen uit de multidrugresistentie-achtige subgroep, twee uit de sulfonylurea-receptor subgroep en het CFTR-gen.

Identificatie en bioinformatica karakterisering van een multidrugresistentie-geassocieerd eiwit (ABCC) gen in Plasmodium berghei.

Een belangrijke groep transporters staat bekend als multidrugresistentie-geassocieerde eiwitten (MRP; ABCC-genfamilie).

Aan de andere kant veroorzaken verschillende menselijke multidrugresistentie-eiwitten [menselijke ATP-bindende cassette transporter, subfamilie C (ABCC)] resistentie tegen nucleoside-analogen en bemiddelen het transport van gefosforyleerde nucleoside-derivaten uit de cellen op een ATP-afhankelijke wijze.

Verschillende MRP/ABCC-leden (MRP's 1-3) worden geassocieerd met tumorresistentie, die vaak wordt veroorzaakt door een verhoogde efflux en verminderde intracellulaire accumulatie van natuurlijke product anticancer-medicijnen en andere anticancer-agentia.

In vitro kunnen de MRP/ABCC-transporters gezamenlijk resistentie verlenen tegen natuurlijke product anticancer-medicijnen en hun geconjugeerde metabolieten, platinaverbindingen, folaat-antimetabolieten, nucleoside- en nucleotide-analogen, arseen- en antimoonoxyanionen, peptide-gebaseerde middelen, en in combinatie met veranderingen in fase II conjugatie- of biosynthetische enzymen, klassieke alkylatiemiddelen.

De menselijke MRP/ABCC-transporters, behalve MRP9/ABCC12, zijn allemaal in staat organische anionen te transporteren, zoals medicijnen geconjugeerd aan glutathion, sulfaat of glucuronaat.

De ABCC multidrugresistentie-geassocieerde eiwitten (ABCC-MRP), een subklasse van ABC-transporters, zijn betrokken bij meerdere fysiologische processen waaronder cellulaire homeostase, metaalontgifting en transport van glutathion-geconjugeerde stoffen.

De ABCC-subfamilie van de ATP-bindende cassette (ABC) transporters, voorheen bekend als multidrugresistentie-gerelateerde eiwitten (MRP's), bestaat uit nauw verwante leden die in alle eukaryote organismen voorkomen.

De ATP-bindende cassette (ABC) transporters zijn een superfamilie van membraaneiwitten die vooral bekend staan om hun vermogen om een breed scala aan exogene en endogene stoffen tegen een concentratiegradiënt door membranen te transporteren via ATP-hydrolyse. Er zijn zeven subfamilies van menselijke ABC-transporters, waarvan de 'C' subfamilie (gensymbool ABCC) een van de grootste is.

Negen leden van de ABCC-subfamilie, de zogenaamde multidrugresistentie-eiwitten (MRP's) 1-9, zijn in verband gebracht met het mediëren van multidrugresistentie in tumorcellen in verschillende mate doordat ze chemotherapeutische verbindingen (of hun metabolieten) uit kwaadaardige cellen pompen.


Wat is de verbinding tussen furine en hepcidine?

Answer: Het ijzer-regulerende peptide hepcidine wordt in de lever gesynthetiseerd als een 84-aa pre-pro-hormoon dat door proteolyse via een consensus furine knipplaats wordt gematureerd om het bioactieve 25-aa peptide te genereren dat in de circulatie wordt uitgescheiden. De hepatische prohormoonconvertase furine bemiddelt de posttranslationele verwerking van hepcidine.

Hepcidine wordt voornamelijk geproduceerd door de lever als een propeptide en door furine verwerkt tot het rijpe actieve peptide.

Betrokkenheid van de proproteïneconvertases bij de ijzerhomeostase: proproteïneconvertase 7 scheidt de menselijke transferrinereceptor 1 af en furine activeert hepcidine.

Analyse van primaire hepatocyten van muizen zonder furine, PC5, PACE4 of PC7 toonde aan dat hepcidine, dat de beschikbaarheid van ijzer in de circulatie beperkt, specifiek door furine wordt gegenereerd en niet door PC7.

Onder de PC-familieleden activeert alleen furine hepcidine in hepatocyten, en alleen het volledige membraangebonden PC7 kan direct hTfR1 afscheren door knippen bij Arg100 ↓.

Het menselijke hepcidine-gen bevat drie exonen die coderen voor een 72-aa precursor (pro-hepcidine) met een karakteristieke furine knipplaats direct N-terminaal van de 25-aa belangrijkste hepcidine soort die in plasma en urine wordt gevonden [3]

Pro-hepcidine kan de ijzerexporteur ferroportine niet afbreken tenzij gematureerd door een furine-afhankelijk proces.

Het ijzer-regulerende peptide hepcidine wordt in de lever gesynthetiseerd als een 84-aa pre-pro-hormoon dat door proteolyse via een consensus furine knipplaats wordt gematureerd om het bioactieve 25-aa peptide te genereren dat in de circulatie wordt uitgescheiden. Dit peptide reguleert de ijzerexport uit enterocyten en macrofagen door te binden aan de membraanijzerexporteur ferroportine, wat leidt tot de afbraak ervan.

De posttranslationele verwerking van hepcidine in menselijke hepatocyten wordt bemiddeld door de prohormoonconvertase furine.

Hepcidine wordt gecodeerd als een 84 aminozuur prepropeptide met een typische N-terminale 24 aminozuur endoplasmatisch reticulum targetingsignaal sequentie, en een 35 aminozuur proregio (pro) met een consensus furine knipplaats direct gevolgd door het C-terminaal 25 aminozuur bioactieve ijzer-regulerende hormoon (rijp peptide).

Samenvattend bemiddelt de hepatische prohormoonconvertase furine de posttranslationele verwerking van hepcidine.

Furine kan op zijn beurt de expressie van hepcidine reguleren.

Regulatie van prohepcidine verwerking en activiteit door de subtilisine-achtige proproteïneconvertases Furin, PC5, PACE4 en PC7.

ACHTERGROND/DOELSTELLINGEN: Het ijzer-regulerende peptide hepcidine wordt in de lever gesynthetiseerd als een 84-aa pre-pro-hormoon dat door proteolyse via een consensus furine knipplaats wordt gematureerd om het bioactieve 25-aa peptide te genereren dat in de circulatie wordt uitgescheiden.

Furine-activiteit werd ook gemoduleerd met behulp van furine-inhibitor of siRNA-gemedieerde furine mRNA knockdown.RESULTATEN: We vonden dat pro-hepcidine volledig ferroportine-afbraak kon induceren, maar alleen wanneer verwerkt door furine om de rijpe hepcidine-25 vorm te genereren.

Furine-activiteit werd ook gemoduleerd met behulp van furine-inhibitor of siRNA-gemedieerde furine mRNA knockdown. We vonden dat pro-hepcidine volledig ferroportine-afbraak kon induceren, maar alleen wanneer verwerkt door furine om de rijpe hepcidine-25 vorm te genereren.

CONCLUSIES: Deze resultaten tonen de sleutelrol aan van de convertases Furin, PACE4, PC5 en/of PC7 bij de generatie en secretie van actief hepcidine en suggereren dat de controle van hepcidine verwerking een potentiële therapeutische/diagnostische strategie is bij hepcidine-gerelateerde aandoeningen zoals hemochromatose, inflammatoire ziekten, anemie en kanker.

Bovendien was de gemuteerde versie van pro-hepcidine volledig inefficiënt in het afbreken van ferroportine in macrofagen.CONCLUSIES: Onze resultaten tonen aan dat pro-hepcidine geen biologische activiteit heeft, tenzij volledig gematureerd door een furine-afhankelijk proces om het bioactieve 25-aa peptide te vormen.

De activiteit van het pro-peptide op ferroportine-afbraak is echter nooit onderzocht.METHODEN: Om deze vraag te beantwoorden produceerden we recombinant pro-hepcidine, zowel de wildtype vorm als een furine knipplaats mutant, en testten hun activiteit op ferroportine niveaus in macrofagische J774 cellen.

Deze resultaten tonen de sleutelrol aan van de convertases Furin, PACE4, PC5 en/of PC7 bij de generatie en secretie van actief hepcidine en suggereren dat de controle van hepcidine verwerking een potentiële therapeutische/diagnostische strategie is bij hepcidine-gerelateerde aandoeningen zoals hemochromatose, inflammatoire ziekten, anemie en kanker.|


Welke cellen drukken het CIDEC-eiwit uit bij mensen?

Answer: Het celsterfte-inducerende DNA-fragmentatiefactor alfa-achtige effector c (CIDEC) is een lipidedruppel-geassocieerd eiwit dat de intracellulaire opslag van triglyceriden (TAG) bevordert. CIDEC wordt sterk tot expressie gebracht in adipocyten, maar is ondetecteerbaar in een normale lever. De hepatische expressie stijgt echter tijdens vasten of bij genetisch of dieet-geïnduceerde hepatosteatose bij patiënten.

De expressieniveaus van gerelateerde adipocytenmarkers (PPARγ, C/EBPα), volwassen witte vetweefsel-specifieke markers (Cidec, RIP140) namen toe in aanwezigheid van NPY (10(-7), 10(-9), 10(-11) mol/L).

Het celsterfte-inducerende DNA-fragmentatiefactor alfa-achtige effector c (CIDEC; ook bekend bij knaagdieren als FSP27 of vet-specifiek eiwit 27) is een lipidedruppel-geassocieerd eiwit dat de intracellulaire opslag van triglyceriden (TAG) bevordert. CIDEC/Fsp27 wordt sterk tot expressie gebracht in vetweefsel, maar is ondetecteerbaar in normale lever. De hepatische expressie stijgt echter tijdens vasten of bij genetisch of dieet-geïnduceerde hepatosteatose bij zowel muizen als patiënten.

Onze resultaten suggereren ook dat patiënten die fibraten gebruiken waarschijnlijk verhoogde niveaus van hepatisch CIDEC hebben, wat de efficiënte mobilisatie en het katabolisme van hepatische TAG's kan beperken.

Vet-specifiek eiwit 27 (FSP27, CIDEC bij mensen) is een lipide-coating eiwit dat sterk tot expressie wordt gebracht in volwassen witte adipocyten en bijdraagt aan de vorming van uniloculaire lipidedruppels.

We bestudeerden muismodellen en menselijk weefsel om moleculen te identificeren die geassocieerd zijn met de progressie van ASH en richtten ons op het muis vet-specifieke eiwit 27 (FSP-27)/menselijk celsterfte-inducerend DFF45-achtig effector C (CIDEC) eiwit, dat tot expressie wordt gebracht in wit vetweefsel en de vorming van vetdruppels bevordert.

De hepatische CIDEC mRNA-expressie was verhoogd bij patiënten met AH en correleerde met de mate van hepatische steatose en de ernst van de ziekte, inclusief mortaliteit.

De hepatische expressie van FSP27/CIDEC is sterk omhooggereguleerd bij muizen na chronische-plus-binge ethanoltoediening en bij patiënten met AH; deze opregulatie draagt bij aan alcohol-geïnduceerde leverschade.

FSP27 [celsterfte-inducerend DFFA-achtig effector c (CIDEC) bij mensen] is een eiwit geassocieerd met lipidedruppels dat de vetzuuroxidatiesnelheid (FAO) verlaagt wanneer het overgeëxprimeerd wordt.

Fsp27/CIDEC is een CREB-doelgen dat wordt geïnduceerd tijdens vroeg vasten in de lever en gereguleerd wordt door de FA-oxidatiesnelheid.

Evenzo werd de expressie van CIDEC in HepG2-cellen omhooggereguleerd door zowel etomoxir als HMGCS2-interferentie. Onze gegevens wijzen op een kinetisch autoregulatiemechanisme tussen kort- en langetermijnvasten, waarbij vrije vetzuren die tijdens vroeg vasten aan de lever worden geleverd, worden opgeslagen/geëxporteerd door FSP27/CIDEC, terwijl ze bij langduriger vasten in de mitochondriën worden afgebroken via het carnitine palmitoyltransferase-systeem.

Echter, in vetweefsel kwamen de veranderingen in Cidec mRNA niet overeen met de veranderingen in Cidec-eiwitniveaus, aangezien een HFD de Cidec-eiwithoeveelheid verminderde.

Celsterfte-inducerend DFFA-achtig effector c (CIDEC) eiwit, ook bekend als vet-specifiek eiwit 27 (Fsp27), is gelokaliseerd op lipidedruppels.

Interessant is dat in vetweefsel de expressie van Cidea-eiwit significant gerelateerd was aan lichaamsgewicht (R=.725), epididymaal vetweefsel (EWAT) massa (R=.475) en insulineresistentie (R=.706), terwijl de expressie van Cidec-eiwit omgekeerd gerelateerd was aan lichaamsgewicht (R=-.787), EWAT massa (R=-.706) en insulineresistentie (R=-.679).

Net als in vetweefsel was de expressie van Cidea-eiwit in de lever significant gerelateerd aan lichaamsgewicht (R=.660), EWAT massa (R=.468) en insulineresistentie (R=.599); echter, in tegenstelling tot vetweefsel, waren de Cidec-eiwitniveaus in de lever niet gerelateerd aan lichaamsgewicht of EWAT massa en slechts matig geassocieerd met insulineresistentie (R=-.422, P=0.051).

Het CIDEC-eiwit bevindt zich in lipidedruppels (LD's) en het endoplasmatisch reticulum (ER) en wordt geïnduceerd bij vetafzetting.

CIDEC-eiwit is vereist voor de vorming van uniloculaire lipidedruppels en optimale energieopslag, naast het reguleren van het lipidemetabolisme in adipocyten en hepatocyten.

De hepatische expressie van de celsterfte-inducerende DNA-fragmentatiefactor A-achtige effector familie (CIDEA, CIDEB en CIDEC) genen is sterk omhooggereguleerd in muismodellen van obesitas.

Na differentiatie van adipocyten was het expressiepatroon van Cidec vergelijkbaar met dat van PPARgamma2.

Dit artikel onderzocht het weefselexpressieprofiel van het CIDEC-gen bij runderen met behulp van real-time RT-PCR en suggereert dat bovien CIDEC sterk tot expressie wordt gebracht in vetweefsel.

Menselijke adipocyten drukken hoge niveaus uit van twee verschillende lipidedruppel-eiwitten, vet-specifiek eiwit 27 (FSP27; ook wel CIDEC genoemd), een lid van de CIDE-familie, en perilipine1 (PLIN1), een lid van de PAT-familie.

Deze resultaten suggereren dat insuline de expressie van CIDEA en CIDEC reguleert via PI3K, en dat het de expressie van elk eiwit reguleert via respectievelijk Akt1/2- en JNK2-afhankelijke routes in menselijke adipocyten.

Differentiële regulatie van CIDEA- en CIDEC-expressie door insuline via Akt1/2- en JNK2-afhankelijke routes in menselijke adipocyten.

Differentiële rollen van CIDEA en CIDEC in insuline-geïnduceerde anti-apoptose en lipidedruppelvorming in menselijke adipocyten.

Met behulp van menselijke primaire pre-adipocyten bevestigden we dat de expressie van CIDEC verhoogd was tijdens de differentiatie van pre-adipocyten, en knockdown van CIDEC in menselijke primaire pre-adipocyten resulteerde in differentiatie-defecten.

Celsterfte-inducerend DFF45-achtig effector C (CIDEC) is een lipidedruppel-coating eiwit dat de accumulatie van triglyceriden bevordert en lipolyse remt.

Hier tonen we aan dat knockdown van het lipidedruppel-eiwit FSP27 (ook wel CIDEC genoemd) in menselijke adipocyten de expressie van ATGL op transcriptieniveau verhoogt, terwijl overexpressie van FSP27 het tegenovergestelde effect heeft.

De transcriptieregulatie van Cidec in adipocyten blijft echter onbekend.

Bovendien wordt de hepatische expressie van CIDEC omlaag gereguleerd door aanzienlijk gewichtsverlies.

Deze gegevens tonen aan dat, in overeenstemming met eerdere studies bij knaagdieren, de hepatische expressie van CIDEA en CIDEC, maar niet CIDEB, verhoogd is bij obese mensen.

Transcriptieactivatie van Cidec door PPARgamma2 in adipocyten.

Onze gegevens gaven aan dat extra vetzuren de hepatische CIDEC-expressie stimuleerden en dat een verhoogd niveau van CIDEC hepatische LD-fusie en lipide-accumulatie induceerde.

Door analyse van CIDEC-expressie in 65 menselijke weefsels concluderen we dat menselijk CIDEC voornamelijk tot expressie wordt gebracht in subcutane adipocyten.

Interessant is dat FSP27/CIEDC tot expressie werd gebracht in muis- en menselijke lever en omhooggereguleerd werd bij obese C57BL/6J-muizen.


Wat is de relatie tussen koffieconsumptie en het risico op een beroerte?

Answer: De koffieparadox bij beroertes: verhoogde consumptie geassocieerd met minder beroertes.

De meerderheid van de prospectieve studies heeft een zwakke inverse associatie gerapporteerd tussen matige consumptie van koffie en het risico op een beroerte. Er zijn echter nog geen duidelijke biologische mechanismen bekend waardoor koffie cardiovasculaire gezondheidsvoordelen zou kunnen bieden. In afwachting van de resultaten van verdere langetermijn-RCT's en prospectieve studies lijkt matige consumptie van gefilterde koffie, thee en pure chocolade verstandig.


Wat is het doel van de Orpington Prognostische Schaal?

Answer: De Orpington Prognostische Schaal (OPS) wordt gebruikt om de toekomstige functionele status van beroertepatiënten te voorspellen, om de ernst van de beroerte, de uitkomst en de respons op subacute revalidatie te beoordelen. Bij patiënten met een beroerte hadden OPS en NIHSS een significante bijdrage aan de inschatting van de functionele status en was OPS effectiever dan NIHSS. Anderen meldden echter dat de OPS een beperkte voorspellende nauwkeurigheid heeft voor de ontslagbestemming en een slechte voorspeller is van vervolgzorg.

De ernst van de beroerte werd bepaald met behulp van de Orpington Prognostische Schaal.

Het voorspellen van de respons op revalidatie bij oudere patiënten met een beroerte met behulp van de Orpington Prognostische Schaal en geselecteerde klinische variabelen.

De OPS-scores waren sterke voorspellers van de respons op subacute revalidatie en ontslag FIM motor subscore. De OPS verdient mogelijk een bredere toepassing als prognostische indicator voor patiënten met een beroerte.

DOEL: Het doel van onze studie is om de Orpington Prognostische Schaal (OPS) en de National Institutes of Health Stroke Scale (NIHSS) te vergelijken en te evalueren of ze ons helpen de toekomstige functionele status van patiënten met een beroerte in te schatten.

Vergelijking van de Orpington Prognostische Schaal (OPS) en de National Institutes of Health Stroke Scale (NIHSS) voor de voorspelling van de functionele status van patiënten met een beroerte.

CONCLUSIE: Bij patiënten met een beroerte hadden OPS en NIHSS een significante bijdrage aan de inschatting van de functionele status en was OPS effectiever dan NIHSS.

De Orpington Prognostische Score (OPS) is een klinisch afgeleide schaal voor de ernst van een beroerte die kan worden gebruikt om patiënten in verschillende ernstgroepen in te delen.

De OPS is een valide maat voor de ernst van een beroerte bij Ierse opgenomen patiënten met een beroerte.

CONCLUSIES: Ondanks hoge interbeoordelaarsbetrouwbaarheid en test-hertestbetrouwbaarheid heeft de OPS een beperkte voorspellende nauwkeurigheid voor de ontslagbestemming en is het een slechte voorspeller van vervolgzorg.

DEELNEMERS: Achtenzestig patiënten met een recente beroerte die werden opgenomen voor intramurale revalidatie werden binnen ernststrata (Orpington Prognostische Schaal) gerandomiseerd in 1 van 3 interventiegroepen.

Het voorspellen van de uiteindelijke bestemming na een beroerte met behulp van de Orpington Prognostische Score.

In Calgary is de Orpington Prognostische Score (OPS) gebruikt om de uitkomst te voorspellen als hulpmiddel bij revalidatietriage.

CONCLUSIES: De OPS in de eerste week kan worden gebruikt om de uiteindelijke uitkomst te voorspellen.

Het voorspellen van herstel na een beroerte: drie- en zesmaandspercentages van patiëntgerichte functionele uitkomsten op basis van de Orpington Prognostische Schaal.

CONCLUSIE: OPS-scores kunnen sterk uiteenlopende herstelpercentages voorspellen in vijf belangrijke functionele vaardigheden.

Voorspelling van functionele uitkomst na een beroerte: vergelijking van de Orpington Prognostische Schaal en de NIH Stroke Scale.

CONCLUSIES: Onze resultaten tonen aan dat in een steekproef van voornamelijk milde en matige beroertes, de Orpington Prognostische Schaal vergeleken met de NIH Stroke Scale eenvoudiger te gebruiken is en een iets betere voorspeller is van ADL en hogere niveaus van fysieke functie.

CONCLUSIES: De Orpington-score, beoordeeld op 2 weken na de beroerte, is een nuttige prognostische indicator met bijzondere geschiktheid voor ouderen en kan helpen bij het selecteren van patiënten die waarschijnlijk het meest profiteren van revalidatie op een beroerte-eenheid.

De OPS op 48 uur is een goede voorspeller van de uitkomst na 6 maanden en 2 jaar na een ischemische beroerte en maakt vroege identificatie mogelijk van 3 prognostische groepen, wat kan helpen bij het identificeren van patiënten die waarschijnlijk het meest profiteren van intensieve revalidatie.

Deze studie onderzoekt het prognostische vermogen van de Orpington Prognostische Schaal binnen 48 uur (OPS-1) na opname bij het voorspellen van de uitkomst na 6 maanden en 2 jaar bij acute ischemische beroerte en vergelijkt deze met de 2 weken OPS (OPS-2).

Het verstrekken van herstelpercentages na een beroerte voor specifieke functies met behulp van de Orpington Prognostische Schaal (OPS).

Het bestuderen van de validiteit van de Orpington-schaal als voorspellend instrument voor functionele prognose bij patiënten met een beroerte.

Het doel van deze studie was om het vermogen van de Orpington Prognostische Schaal (OPS) te bepalen om de uitkomst en respons op subacute revalidatie bij oudere patiënten met een beroerte te voorspellen. Tweeëntwintig proefpersonen in de subacute zorginstelling met de diagnose acute beroerte werden prospectief bestudeerd.

ACHTERGROND EN DOEL: Deze studie vergeleek het vermogen van 2 schalen voor beroertebeperkingen, de Orpington Prognostische Schaal en de National Institutes of Health (NIH) Stroke Scale, om invaliditeit te voorspellen zoals gemeten met de Barthel Index voor activiteiten van het dagelijks leven (ADL) en een hoger niveau van zelfgerapporteerde fysieke functie zoals gemeten met de SF-36 fysieke functie-index (PFI) op 1, 3 en 6 maanden na de beroerte.

De Orpington Prognostische Schaal binnen de eerste 48 uur na opname als voorspeller van de uitkomst bij ischemische beroerte.


Veroorzaken IEG's een rimpelingseffect van transcriptie?

Answer: Snelle inductie van immediate-early genen (IEG's) als reactie op groeifactorstimuli gaat gepaard met gelijktijdige opregulatie van hun naburige genen. Het in kaart brengen van de primaire transcripties in de kern met behulp van whole-genome tiling arrays toonde gelijktijdige activatie van transcriptie gecentreerd rond IEG's aan.

Snelle inductie van immediate-early genen (IEG's) als reactie op groeifactorstimuli gaat gepaard met gelijktijdige opregulatie van hun naburige genen.

Zelfs in omliggende intergene gebieden vond transcriptieactivatie gelijktijdig plaats.

Hier tonen we aan dat intensieve transcriptie op één locus vaak overslaat naar fysiek naburige loci.


Welk R-pakket wordt gebruikt voor de analyse van genoomwijde DNA-methyleringsprofielen?

Answer: MethylKit is een uitgebreid R-pakket voor de analyse van genoomwijde DNA-methyleringsprofielen. MethylKit bevat functies voor clustering, visualisatie van de kwaliteit van monsters, differentiële methyleringsanalyse en annotatiefuncties, waardoor veel van de stappen voor het onderscheiden van statistisch significante basen of regio's van DNA-methylering worden geautomatiseerd en vereenvoudigd.

methylKit: een uitgebreid R-pakket voor de analyse van genoomwijde DNA-methyleringsprofielen.

Hier beschrijven we een R-pakket, methylKit, dat snel genoomwijde cytosine-epigenetische profielen analyseert van high-throughput methylerings- en hydroxymethyleringssequencingexperimenten. methylKit bevat functies voor clustering, visualisatie van de kwaliteit van monsters, differentiële methyleringsanalyse en annotatiefuncties, waardoor veel van de stappen voor het onderscheiden van statistisch significante basen of regio's van DNA-methylering worden geautomatiseerd en vereenvoudigd.


Reguleren T-cellen neuropathische pijn?

Answer: Macrofagen-T-cel interacties kunnen neuropathische pijn mediëren via het glucocorticoïde-geïnduceerde TNF

er is bewijs voor een aanzienlijke impact van het immuunsysteem ook bij neuropathische pijn. De rol van het adaptieve immuunsysteem is echter nog onduidelijk.

Onze studie toonde een duidelijke verschuiving van T-cel subsets richting anti-inflammatie bij patiënten met neuropathische pijn.

GITRL, uitgedrukt op macrofagen, stimuleert cytokineafgifte en T-cel activatie, wat resulteert in neuropathische pijn via GITR-afhankelijke mechanismen.

Dus, deze T-cel subset kan specifiek worden gericht om chronische neuropathische pijn te verlichten.<CopyrightInformation>Copyright © 2012 International Association for the Study of Pain

Recente studies tonen aan dat T-cellen een belangrijke rol spelen bij neuropathische pijn na zenuwletsel bij ratten

Deze resultaten tonen een perifere cruciale rol van CatS in de ontwikkeling van neuropathische pijn via de antigeenspecifieke activatie van CD4(+) T-cellen

Chemokine (C-C motif) ligand 1 (CCL-1), een goed gekarakteriseerde chemokine uitgescheiden door geactiveerde T-cellen, speelt een belangrijke rol bij neuropathische pijn veroorzaakt door zenuwletsel en wordt ook geproduceerd in verschillende celtypen in het centraal zenuwstelsel, vooral in de dorsale wortelganglia (DRG)

In de huidige studie onderzochten we systemische T-cel subset reacties en T-cel gerelateerde cytokineprofielen bij patiënten met chronische neuropathische pijn.

Anti-inflammatoire T-cel verschuiving bij neuropathische pijn.

Regulerende T-cellen verminderen neuropathische pijn na perifeer zenuwletsel en experimentele auto-immuun neuritis.

Macrofagen-T-cel interacties mediëren neuropathische pijn via het glucocorticoïde-geïnduceerde tumor necrose factor ligand systeem.


Wat is de incidentie van nieuwe gevallen van X-gebonden adrenoleukodystrofie (ALD) in Australië en Nieuw-Zeeland eind jaren 90?

Answer: gevallen van ALD gediagnosticeerd in Australië en Nieuw-Zeeland tussen 1981 en 1996 en hun families. We schatten dat de gecombineerde incidentie van ALD en zijn varianten in Australazië minstens 1,6 per 100.000 bedraagt.

gevallen van ALD gediagnosticeerd in Australië en Nieuw-Zeeland tussen 1981 en 1996 en hun families. We schatten dat de gecombineerde incidentie van ALD en zijn varianten in Australazië minstens 1,6 per 100.000 bedraagt.


Kan het verkorten van telomeerlengte worden omgekeerd door telomerase?

Answer: Ja, telomerase-gen therapie herstelt de telomeerlengte, beenmergaplasie en overleving bij muizen met aplastische anemie.

De telomeerlengte wordt geregeld rond een evenwichtspunt. Telomeren verkorten tijdens replicatie en worden verlengd door telomerase. Verstoring van het lengte-evenwicht leidt tot ziekte; daarom is het belangrijk de mechanismen die de lengte op moleculair niveau reguleren te begrijpen.

Hoge telomerase-activiteit wordt gedetecteerd in bijna alle menselijke kankers, maar de meeste menselijke cellen zijn vrij van telomerase-activiteit. Er is goed gedocumenteerd bewijs dat heractivatie van telomerase plaatsvindt tijdens cellulaire transformatie. Bij mensen kunnen tumoren afhankelijk zijn van heractivatie van telomerase of ontstaan uit een telomerase-positieve stam-/voorlopercel, of vertrouwen op alternatieve verlenging van telomeren, een telomerase-onafhankelijk mechanisme voor het in stand houden van telomeerlengte.

Samen kunnen deze observaties een herwaardering uitlokken van telomeer- en telomerase-gebaseerde therapieën, zowel bij telomerase-remming voor kankertherapie als telomerase-activatie voor weefselregeneratie en anti-verouderingsstrategieën.

Telomeren verkorten progressief gedurende het leven. Een kenmerk van gevorderde maligniteiten is het vermogen tot continue celdelingen, wat bijna universeel correleert met de stabilisatie van telomeerlengte door heractivatie van telomerase.

Telomerase-gemedieerde verlenging van telomeren geeft celpopulaties het vermogen om onbeperkt te prolifereren. Telomerase is in staat de kortste telomeren in cellen te herkennen en te verlengen;

Telomerase-gen therapie herstelt de telomeerlengte, beenmergaplasie en overleving bij muizen met aplastische anemie.


Is ABCE1 betrokken bij ribosomale recycling?

Answer: Ja, recente studies hebben ABCE1 geïdentificeerd als een ribosoom-recyclingfactor die belangrijk is voor translatie-terminatie in zoogdiercellen, gist en ook archaea

Ribosoomrecycling, georganiseerd door het ATP-bindende cassette (ABC) eiwit ABCE1, kan worden beschouwd als de laatste of de eerste stap binnen het cyclische proces van eiwitsynthese, waarbij translatie-terminatie en mRNA-surveillance worden verbonden met herinitiëren.

Recente studies hebben ABCE1 geïdentificeerd als een ribosoom-recyclingfactor die belangrijk is voor translatie-terminatie in zoogdiercellen, gist en ook archaea.

een terminatie/prerecyclingcomplex dat eRF1-ABCE1 bevat

ABCE1, een eukaryotische ribosoomrecyclingfactor


Wat zijn de klinische kenmerken van het de Morsier-syndroom?

Answer: De klassieke triade van het de Morsier-syndroom (septo-optische dysplasie) omvat hypoplasie van de oogzenuw, het ontbreken van het septum pellucidum en hypoplasie van de hypofyse.

SOD werd vroeger bekend als het de Morsier-syndroom, dat een middenlijn hersenafwijking zoals het ontbreken van het septum pellucidum combineerde met hypoplasie van de oogzenuw.

De triade bestaat uit hypoplasie van de oogzenuw, afwijkingen in hypofysehormonen en middenlijn hersenafwijkingen, hoewel de ernst van de klinische presentatie en het fenotype kan variëren.

INLEIDING: Eerdere studies hebben septo-optische dysplasie (SOD) beschreven om patiënten te karakteriseren die hypoplasie van de oogzenuw, het ontbreken van het septum pellucidum en hypoplasie van de hypofyse hebben.

ACHTERGROND: Septo-optische dysplasie, ook wel het de Morsier-syndroom genoemd, is een aangeboren aandoening die wordt gekenmerkt door de klassieke triade van middenlijn hersenafwijkingen, hypoplasie van de oogzenuw en endocriene disfunctie van de hypofyse.

Septo-optische dysplasie (SOD), ook wel De Morsier-syndroom genoemd, is een ontwikkelingsafwijking van middenlijn hersenstructuren en omvat hypoplasie van de oogzenuw, afwezigheid van het septum pellucidum en hypothalamo-hypofysaire afwijkingen.

De vaak geassocieerde kenmerken van hypopituïtarisme en afwezigheid van het septum pellucidum werden beschouwd als embryonale verbanden onder de naam "septo-optische dysplasie" of "de Morsier-syndroom."

Een MRI van de hersenen toonde het ontbreken van het septum pellucidum aan, wat de diagnose septo-optische dysplasie of de Morsier-syndroom bevestigde.

Septo-optische dysplasie (De Morsier-syndroom) is een ontwikkelingsafwijking van middenlijn hersenstructuren en omvat hypoplasie van de oogzenuw, afwezigheid van het septum pellucidum en hypothalamo-hypofysaire afwijkingen.

Septo-optische dysplasie, ook bekend als het de Morsier-syndroom, is een zeldzame aangeboren aandoening die bijna altijd wordt gekenmerkt door hypoplasie/dysplasie van de oogzenuw, chiasma of optische stralen en het volledige of gedeeltelijke ontbreken van het septum pellucidum.

Het de Morsier-syndroom, of septo-optische dysplasie, is een ontwikkelingsafwijking die wordt gekenmerkt door betrokkenheid van het optische systeem, de hypothalamus-hypofyse-as en het septum pellucidum.

De term septo-optische dysplasie werd in 1956 geïntroduceerd door de Morsier, die de associatie tussen hypoplasie van de oogzenuw en het ontbreken van het septum pellucidum benadrukte.

Septo-optische dysplasie (SOD), ook wel het de Morsier-syndroom genoemd, is een zeldzame aangeboren aandoening, gekenmerkt door twee van de klassieke triadekenmerken: middenlijn hersenafwijkingen, hypoplasie van de oogzenuw (ONH) en endocriene disfunctie van de hypofyse.

[Hypoplasie van de oogzenuw en groeihormoontekort: de Morsier-syndroom].


Toont oculocutaan albinisme een autosomaal recessieve overerving?

Answer: Ja, oculocutaan albinisme toont een autosomaal recessieve overerving.

Oculocutaan albinisme (OCA) is een autosomaal recessieve aandoening die wordt gekenmerkt door hypopigmentatie in ogen, haar en huid, vergezeld van verlies van gezichtsvermogen.

Oculocutaan albinisme type 2 (OCA2) is een autosomaal recessieve hypopigmentatiestoornis bij de mens die geassocieerd is met pathologische mutaties in het OCA2-gen.

Oculocutaan albinisme type 1 (OCA1) wordt gekenmerkt door de afwezigheid van melaninepigmentatie. De mutatie in het TYR-gen maakt OCA1 tot een autosomaal recessieve genetische aandoening.

Onze patiënten werden gediagnosticeerd met oculocutaan albinisme type 1a. Analyse van het stamboekpatroon toonde een autosomaal recessieve overerving aan.

Oculocutaan albinisme (OCA) is een autosomaal recessieve aandoening van de melaninebiosynthese die resulteert in congenitale hypopigmentatie van oculaire en cutane weefsels.

Oculocutaan albinisme is een autosomaal recessieve genetische aandoening.

De melaninebiosynthese is verminderd bij oculocutaan albinisme, een autosomaal recessieve aandoening.

De stambomen waren consistent met een autosomaal recessief overervingspatroon. CONCLUSIE: Dit unieke type oculocutaan albinisme heeft heterogene klinische kenmerken.

ACHTERGROND: Oculocutaan albinisme (OCA) is een autosomaal recessieve erfelijke pigmentatiestoornis die mensen en verschillende andere diersoorten treft.

Het Q402-allel is geassocieerd met autosomaal recessief oculair albinisme wanneer het in trans is met een tyrosinase-genmutatie die geassocieerd is met oculocutaan albinisme type 1.

Analyse met het POINTER-programma toonde aan dat dit type oculocutaan albinisme werd overgeërfd volgens een autosomaal recessief patroon, met een geschatte genfrequentie van 0,025 +/- 0,007 in deze populatie.

We hebben 12 families geïdentificeerd met oculocutaan albinisme type 1 die segregatie van de c.1205G>A-variant vertonen met een bekende pathologische mutatie op het homoloog chromosoom, en tonen geen genetische associatie aan tussen autosomaal recessief oculocutaan albinisme en de Q402-variant.

ACHTERGROND: Type II (tyrosinase-positief) oculocutaan albinisme is een autosomaal recessieve aandoening die recentelijk is gelokaliseerd op chromosoomsegment 15q11-q13.

Het kind met oculair albinisme was heterozygoot voor twee verschillende mutaties in het P-gen. CONCLUSIES: Afwijkingen in het P-gen worden geassocieerd met een breed scala aan klinische fenotypes, waaronder type II oculocutaan albinisme, albinisme geassocieerd met het Prader-Willi-syndroom, en ten minste enkele gevallen van autosomaal recessief oculair albinisme.

Mutaties in het TYR-gen (TYR, 11q14-21, MIM 606933) veroorzaken oculocutaan albinisme type 1 (OCA1, MIM 203100), een ontwikkelingsstoornis met een autosomaal recessief overervingspatroon.

De stambomen waren consistent met een autosomaal recessief overervingspatroon. Dit unieke type oculocutaan albinisme heeft heterogene klinische kenmerken.

Oculocutaan albinisme (OCA) is een autosomaal recessieve aandoening.

Oculocutaan albinisme (OCA) is een autosomaal recessieve aandoening van abnormale melaninevorming, die resulteert in hypopigmentatie van huid, haar en ogen.

De mutatie van het tyrosinase (TYR) gen resulteert in oculocutaan albinisme type 1 (OCA1), een autosomaal recessieve genetische aandoening.

We vonden oculocutaan albinisme bij twee broers en granulaire dystrofie bij drie broers, de moeder en een zoon. Corneale dystrofie is een autosomaal dominante aandoening die onafhankelijk van oculocutaan albinisme wordt geërfd, dat wordt geërfd als een autosomaal recessieve aandoening.

Oculocutaan albinisme (OCA) type 4 is een nieuw geïdentificeerde menselijke autosomaal recessieve hypopigmentaire aandoening die de pigmentatie in huid, haar en ogen verstoort.

BESPREKING: Corneale dystrofie is een autosomaal dominante aandoening die onafhankelijk van oculocutaan albinisme wordt geërfd, dat wordt geërfd als een autosomaal recessieve aandoening.

ACHTERGROND: Oculocutaan albinisme type II (OCA2) is een autosomaal recessief overerfde aandoening, gekenmerkt door wit haar en huid, en verlies van pigment in de ogen.

Is autosomaal recessieve doofheid geassocieerd met oculocutaan albinisme een "toevalssyndroom"?

Oculocutaan albinisme, immunodeficiëntie, hematologische aandoeningen en kleine afwijkingen: een nieuw autosomaal recessief syndroom?


Wat is de grootste metabole gencluster in gist?

Answer: De DAL-cluster is de grootste metabole gencluster in gist en bestaat uit zes aangrenzende genen die eiwitten coderen waarmee Saccharomyces cerevisiae allantoin als stikstofbron kan gebruiken.

De DAL-cluster is de grootste metabole gencluster in gist en bestaat uit zes aangrenzende genen die eiwitten coderen waarmee Saccharomyces cerevisiae allantoin als stikstofbron kan gebruiken.

Ontstaan van een metabole gencluster in gist door adaptieve genverplaatsing.

Bijvoorbeeld, de DAL metabole cluster in gist werd in recente evolutionaire tijden samengesteld in de Hemiascomyceten-lijn, door een reeks herschikkingen die de genen betrokken bij de afbraakroute van allantoin samenbrachten.


Wat is de toepasbaarheid van het MCAST-algoritme?

Answer: Het MCAST-algoritme gebruikt een verborgen Markov-model met een op p-waarde gebaseerd scoresysteem om kandidaat-CRM's te identificeren.

MCAST: scannen op cis-regulerende motiefclusters.

Het MCAST-algoritme gebruikt een verborgen Markov-model met een op p-waarde gebaseerd scoresysteem om kandidaat-CRM's te identificeren. Hier introduceren we een nieuwe versie van MCAST die verbeterde grafische output biedt, een dynamisch achtergrondmodel, statistische betrouwbaarheidsinschattingen gebaseerd op schatting van het false discovery rate en, het belangrijkste, de mogelijkheid om CRM's te voorspellen rekening houdend met epigenomische data zoals DNase I-gevoeligheid of histonmodificatiegegevens. We tonen de geldigheid van MCAST's statistische betrouwbaarheidsinschattingen en het nut van epigenomische priors bij het identificeren van CRM's. BESCHIKBAARHEID EN IMPLEMENTATIE: MCAST maakt deel uit van de MEME Suite software toolkit. Een webserver en broncode zijn beschikbaar op http://meme-suite.org en http://alternate.meme-suite.org

Op een dataset van 16 gap- en pair-rule-genen met 52 bekende CRM's hadden voorspellingen gemaakt door HexDiff een hogere correlatie met de bekende CRM's dan verschillende bestaande CRM-voorspellingsalgoritmen: Ahab, Cluster Buster, MSCAN, MCAST en LWF.

De p-waarde scoring stelt mcast ook in staat om alleen motiefvoorkomens met een significantie onder een door de gebruiker gespecificeerde drempel te accepteren, terwijl het nog steeds betere scores toekent aan motiefvoorkomens met lagere p-waarden. mcast kan lange DNA-sequenties doorzoeken, waarbij het lengteverdelingen tussen motieven binnen een regulatoir module modelleert, maar lengteverdelingen tussen modules negeert.

Gezien een verzameling bekende bindingsmotieven van transcriptiefactoren, zijn er de afgelopen 15 jaar veel bio-informatica methoden voorgesteld om binnen een genomische sequentie kandidaat-CRM's te identificeren die bestaan uit clusters van die motieven. Het MCAST-algoritme gebruikt een verborgen Markov-model met een op p-waarde gebaseerd scoresysteem om kandidaat-CRM's te identificeren.

Het algoritme, genaamd mcast, neemt als invoer een DNA-database en een verzameling bindingsmotieven die bekend zijn om samen te werken. mcast gebruikt een motief-gebaseerd verborgen Markov-model met verschillende nieuwe kenmerken.


Welke ApoE-isoform wordt geassocieerd met atherosclerose en de ziekte van Alzheimer?

Answer: De ApoE4-isoform wordt geassocieerd met een verhoogde frequentie van atherosclerose en de ziekte van Alzheimer (AD).

Van de drie isoformen wordt de apoE4-isoform geassocieerd met een verhoogde frequentie van atherosclerose en de ziekte van Alzheimer (AD).

Homozygotie voor ApoE epsilon4 wordt geassocieerd met atherosclerose en de ziekte van Alzheimer, terwijl ApoE epsilon2 en epsilon3 beschermend lijken te zijn.

Belangrijk is dat lipoproteïnen die de apoE3-isoform bevatten hogere TGF-beta-niveaus en bioactiviteit hadden dan die met apoE4, een belangrijke genetische risicofactor voor atherosclerose en de ziekte van Alzheimer.

ApoE4 is positief geassocieerd met atherosclerose en late-onset en sporadische ziekte van Alzheimer (AD).

Isoform (allel)-specifieke effecten omvatten de associatie van apoE2 met de genetische aandoening type III hyperlipoproteïnemie en met zowel een verhoogd als verlaagd risico op atherosclerose, en de associatie van apoE4 met een verhoogd risico op zowel atherosclerose als de ziekte van Alzheimer, verminderde cognitieve functie en gereduceerde neurietgroei; isoformspecifieke verschillen in cellulaire signaalgebeurtenissen kunnen ook bestaan.

Hoewel APOE-epsilon3 wordt beschouwd als een gen voor lang leven, is APOE-epsilon4 een dubbele risicofactor voor atherosclerose en de ziekte van Alzheimer.

De apolipoproteïne E (apoE) type epsilon 4 isoform specificeert een verhoogde cerebrale en cerebrovasculaire ophoping van amyloïde-beta-eiwit (A beta) en draagt bij aan de genetische vatbaarheid die ten grondslag ligt aan een groot deel (ongeveer 60%) van de typische, sporadische ziekte van Alzheimer.

De structurele voorkeur van apoE4 om functioneel te blijven in oplossing kan de verhoogde mogelijkheid verklaren van de apoE4-isoform om zijn pathofysiologische functies te tonen bij atherosclerose en de ziekte van Alzheimer.

Het apolipoproteïne E (APOE) E4-allel wordt geassocieerd met de ziekte van Alzheimer, hart- en vaatziekten en verminderde levensduur.

Het apolipoproteïne E type 4-allel is een vatbaarheidsgen voor late-onset ziekte van Alzheimer.

Het apolipoproteïne E (ApoE) ε4-allel is de sterkste risicofactor voor sporadische ziekte van Alzheimer (AD), echter blijven de vloeistofconcentraties van ApoE en zijn verschillende isoformen (ApoE2, ApoE3 en ApoE4) bij AD-patiënten en tussen APOE-genotypen (APOE ε2, ε3, ε4) controversieel.

Het apoE4-allel is een belangrijke risicofactor voor late-onset familiale en sporadische ziekte van Alzheimer (AD) en wordt geassocieerd met een slechte uitkomst na hersenletsel.

De verminderde antioxidantactiviteit van E4 kan bijdragen aan de associatie met de ziekte van Alzheimer, hart- en vaatziekten en verminderde levensduur.

De isoform apoE4 wordt geassocieerd met een verhoogd risico op de ziekte van Alzheimer en het is verondersteld dat hoge intracellulaire cholesterolniveaus de amyloïde-ogenverwerkende verwerking van amyloïde precursor-eiwit bevorderen.

Van de drie allelen ɛ2, ɛ3, ɛ4 wordt het ɛ4-allel geassocieerd met een toename van het cholesterolgehalte, het risico op atherosclerose en de ziekte van Alzheimer, terwijl het ɛ2-allel wordt geassocieerd met een afname van het cholesterolgehalte en het risico op atherosclerose.


Zijn ultra-geconserveerde elementen (UCE's) verrijkt in segmentale duplicaties?

Answer: UCE's bevinden zich in intergene of intronische gebieden en zijn uitgeput in segmentale duplicaties. Bovendien tonen we hier aan dat deze elementen bij voorkeur worden gevonden in pathogene deleties (verrijkingsratio 3,6 versus 0,5 in duplicaties), en dat deze associatie niet gerelateerd is aan een hoger geneninhoud.

Hier behandelen we het proces waarbij CNV's worden uitgeput van UCE's.

We beginnen met te laten zien dat uitputting van UCE's kenmerkend is voor de meest recente grootschalige menselijke CNV-datasets en vinden vervolgens dat zelfs nieuw gevormde de novo CNV's, die hooguit één keer door meiose zijn gegaan, significant uitgeput zijn van UCE's.

In opvallend contrast zijn CNV's die specifiek in kankercellen ontstaan, doorgaans niet uitgeput van UCE's en kunnen zelfs significant verrijkt zijn.

Alternatief kan het ontbreken van uitputting van UCE's in kankercellen de zieke toestand weerspiegelen.

UCE's bevinden zich in intergene of intronische gebieden en zijn uitgeput in segmentale duplicaties.

Interessant is dat menselijke UCE's sterk zijn uitgeput in segmentale duplicaties en goedaardige kopieaantalvarianten (CNV's).

Bovendien tonen we hier aan dat deze elementen bij voorkeur worden gevonden in pathogene deleties (verrijkingsratio 3,6 versus 0,5 in duplicaties), en dat deze associatie niet gerelateerd is aan een hoger geneninhoud.

In tegenstelling daarmee vertoonden pathogene CNV's zonder UCE's bijna een drie keer hogere geneninhoud.

We hebben aangetoond dat niet-exonische UCE's zijn uitgeput in segmentale duplicaties (SD's) en kopieaantalvarianten (CNV's) en voorgesteld dat hun ultraconservatie een mechanisme van kopietelling via vergelijking kan weerspiegelen.

Mammalische ultrageconserveerde elementen zijn sterk uitgeput in segmentale duplicaties en kopieaantalvarianten.

Hier tonen we aan dat UCE's significant zijn uitgeput in segmentale duplicaties en kopieaantalvarianten. Opmerkelijk is dat van de UCE's die worden gevonden in segmentale duplicaties of kopieaantalvarianten, de meerderheid exonen overlapt, wat, samen met andere gepresenteerde bevindingen, aangeeft dat UCE's die exonen overlappen een aparte subset vormen.

Ultrageconserveerde elementen (UCE's) zijn sterk uitgeput uit segmentale duplicaties en kopieaantalvariaties (CNV's) in het menselijk genoom, wat suggereert dat deletie of duplicatie van een UCE schadelijk kan zijn voor de zoogdiercel.

Het melanogaster-genoom toonde uitputting van de P-element- en piggyBac-inserties in en rond de Sophophora UCE's.


Welk organisme veroorzaakt wolbewerkersziekte

Answer: Wolbewerkersziekte wordt veroorzaakt door hetzelfde organisme als miltvuur, Bacillus anthracis.

Onafhankelijk werkend van hun beroemdere tegenhangers (Robert Koch en Louis Pasteur), gebruikten Anglo-Amerikaanse miltvuuronderzoekers visuele weergaven van miltvuurbacillen om hun collega's te overtuigen dat een specifieke, identificeerbare oorzaak alle vormen van miltvuur produceerde - kwaadaardige pustel (cutane miltvuur), intestinaal miltvuur en wolbewerkersziekte (pneumonisch miltvuur).

Tegenwoordig zijn wolbewerkersziekte en andere industriële manifestaties van miltvuur uiterst zeldzaam, maar de toenemende dreiging van bioterrorisme betekent dat de internationale angst en historische lessen van deze belangrijke aandoening nooit vergeten mogen worden.