Welke ziekte wordt behandeld met BCG-immunotherapie?

Answer: Bacillus Calmette-Guérin (BCG) immunotherapie wordt gebruikt voor de behandeling van blaaskanker.

Bacillus Calmette-Guérin immunotherapie voor blaaskanker: een overzicht van immunologische aspecten, klinische effecten en BCG-infecties.

Bacillus Calmette-Guérin (BCG) immunotherapie voor blaaskanker wordt sinds 1976 gebruikt, toen het eerste bewijs van het vermogen om recidief- en progressiecijfers te verlagen werd gepubliceerd.

BCG-immunotherapie is de voorkeursbehandeling voor hooggradige niet-spierinvasieve blaaskanker (NMIBC) na transurethrale resectie.

Nier-tuberculose na intravesicale Bacillus Calmette-Guérin (BCG) immunotherapie voor de behandeling van blaaskanker.

Adjuvante BCG-immunotherapie voor stadium I en II kwaadaardige melanoom.

Intravesicale BCG (Bacillus Calmette-Guerin) immunotherapie wordt veel gebruikt voor de behandeling van NMIBC, maar faalt in het onderdrukken van recidieven van blaastumoren bij tot 40% van de patiënten.

Momenteel blijft Bacillus Calmette-Guerin (BCG) immunotherapie de meest effectieve behandeling en profylaxe voor TCC (Ta, T1, CIS) en heeft het positieve effecten op tumorreccidiefrequentie, ziekteprogressie en verlenging van de overleving.

Respons van blaastumoren met hoog risico op recidief/progressie die sialyl-Tn en sialyl-6-T tot expressie brengen op BCG-immunotherapie.

Gegevens ondersteunen dat BCG een positief effect heeft op tumorreccidiefrequentie, ziekteprogressie en overleving.

Betrokkenheid van de prostaathuismucosa bij blaaskanker kan effectief worden behandeld met BCG-intravesicale immunotherapie - het heeft een vermindering van tumorreccidieven aangetoond, maar geen positief effect op ziekteprogressie of verlenging van de overleving.

Recombinant Mycobacterium bovis BCG voor immunotherapie bij niet-spierinvasieve blaaskanker.

Het voordeel van BCG-immunotherapie boven intravesicale chemotherapie bij oppervlakkige blaaskanker is het duidelijkst bij patiënten met carcinoma in situ (CIS), waarbij de volledige respons stijgt van 50% tot meer dan 70% en het aandeel patiënten dat 5 jaar ziektevrij blijft stijgt van 20% tot 40%. Vergelijkbaar

toediening van Bacillus Calmette-Guérin (BCG) immunotherapie is de standaardzorg geworden voor hooggradige niet-spierinvasieve blaaskanker (NMIBC) en carcinoma in situ (CIS) wat betreft preventie van recidief en progressie. Terwijl de meeste

DOELSTELLINGEN: Bacillus Calmette-Guérin (BCG) immunotherapie wordt beschouwd als de huidige voorkeursbehandeling voor stadium T1 graad 3 (T1G3) blaaskanker (BC), hoewel de effectiviteit beperkt wordt door hoge recidief- en progressiecijfers

De standaardzorg voor de meeste patiënten met niet-spierinvasieve blaaskanker (NMIBC) is immunotherapie met intravesicale Bacillus Calmette-Guérin (BCG), die het immuunsysteem activeert om kwaadaardige cellen te herkennen en te vernietigen en een duurzaam klinisch voordeel heeft aangetoond. Urolo

Intravesicale Mycobacterium bovis bacillus Calmette-Guérin (BCG) immunotherapie is een zeer effectieve behandeling voor carcinoma in situ van de blaas, evenals hoog-risico niet-spierinvasieve urotheelcarcinoom van de blaas. Ondanks

ACHTERGROND: Intravesicale immunotherapie met Mycobacterium bovis (M. bovis) bacillus Calmette-Guerin (BCG) is de huidige standaardzorg tegen oppervlakkig, hooggradig overgangscelcarcinoom (TCC) van de urineblaas (carcinoma in situ en pathologisch T1, graad 3 ziekte)

Het is bijna 40 jaar geleden dat Bacillus Calmette-Guérin (BCG) voor het eerst werd gebruikt als immunotherapie voor de behandeling van oppervlakkige blaaskanker. Des

Intravesicale immunotherapie met bacille Calmette-Guérin (BCG) vaccin is de hoofdbehandeling voor niet-spierinvasieve blaaskanker (NMIBC), met bewezen effecten op het verminderen van recidieven, progressie en sterfte door NMIBC. Echter

propria invasieve tumoren en carcinoma in situ, intravesicale immunotherapie met bacille Calmette-Guérin (BCG) is vaak de eerstelijnsbehandeling om tumorreccidieven te verminderen en mogelijk progressie te verminderen en de overleving te verbeteren. Intravesicale

Hoewel intravesicale toediening van Bacille-Calmette-Guerin (BCG) immunotherapie vele decennia geleden werd goedgekeurd als eerstelijnsbehandeling voor intermediair tot hoog-risico niet-spierinvasieve blaaskanker, is de langetermijneffectiviteit nog steeds discutabel aangezien een deel van 30-40% van de patiënten recidief of progressie van hun ziekte zal ontwikkelen. Basis

VINDINGEN: Hoewel BCG al decennia wordt gebruikt voor de behandeling van hoog-risico NMIBC, omvatten nieuwe toepassingen van immunotherapie het gebruik van exogene cytokines om de immuunrespons te versterken, vaccins om het immuunsysteem tegen specifieke tumor-geassocieerde antigenen te activeren, intravesicale middelen die algemene lokale ontsteking veroorzaken, en gerichte antilichamen tegen eiwitten op het oppervlak van immuuncheckpointremmers.

Geneesmiddelen zoals mitomycine C gebruikt na transurethrale resectie van blaastumor om recidieven te verminderen, bacillus Calmette-Guérin (BCG) intravesicale immunotherapie voor de behandeling van hoog-risico niet-spierinvasieve blaaskanker en urotheel CIS en platinabased systemische chemotherapie om de ziekte-specifieke overleving na cystectomie te verbeteren zijn voorbeelden van therapiegerelateerde atypieën gezien in de urinewegen.

Mitomycine C gebruikt na transurethrale resectie van blaastumor om recidieven te verminderen, BCG intravesicale immunotherapie voor de behandeling van hoog-risico niet-spierinvasieve blaaskanker en urotheelcarcinoom in situ, en platinum-gebaseerde systemische chemotherapie om de ziekte-specifieke overleving na cystectomie te verbeteren zijn enkele oorzaken van therapiegerelateerde atypie in de urineblaas.

Deze uitgebreide review belicht recente ontwikkelingen in intravesicale therapie van blaaskanker en vat de werkingsmechanismen van BCG samen, evenals de belangrijke rol van intravesicale BCG-immunotherapie en andere immunotherapeutische middelen in de therapie en profylaxe van oppervlakkig TCC van de urineblaas.

De volgende twee benaderingen van BCG-immunotherapie werden onderzocht aan de afdeling Urologie van de Universiteit van Padua door specifieke fase II en III onderzoeken die ontworpen waren om de mogelijkheid te evalueren om BCG-gerelateerde bijwerkingen te verminderen zonder therapeutische effectiviteit te compromitteren: (1) door de dosis BCG per instillatie te verlagen 'lage-dosis' regime, (2) door het interval van de instillaties te vertragen 'langzaam-tarief' regime.

Deze review vat de geschiedenis en ontwikkeling van BCG als moderne kankerbehandeling samen, beoordeelt de huidige optimale toepassing van BCG-immunotherapie bij blaaskanker, bespreekt veelbelovende nieuwe therapieën die nauw verwant zijn aan BCG, en verkent kort de mogelijkheid dat BCG of gerelateerde behandelingen een toepassing kunnen hebben bij andere urologische maligniteiten.

Immunotherapie door intravesicale toediening van Bacillus Calmette–Guérin (BCG) wordt gebruikt om oppervlakkige blaaskanker te behandelen en recidieven te voorkomen.

Bacillus Calmette-Guérin (BCG) immunotherapie is momenteel de meest effectieve behandeling van niet-spierinvasieve blaaskanker en een van de meest succesvolle toepassingen van immunotherapie bij de behandeling van kanker.

: De toediening van Bacillus Calmette-Guérin (BCG) immunotherapie is de standaardzorg geworden voor hooggradige niet-spierinvasieve blaaskanker (NMIBC) en carcinoma in situ (CIS) wat betreft preventie van recidief en progressie.

De gegevens die BCG-immunotherapie als standaardzorg voor hooggradige NMIBC en CIS boven andere blaastoedieningsmodaliteiten vestigen, worden gepresenteerd naast het effect dat onderhouds-BCG-therapie heeft op het behouden van het immunoprotectieve effect.

SAMENVATTING: Wanneer T1 hooggradige niet-spierinvasieve blaaskanker persistent is of kort na een volledige kuur bacille Calmette-Guérin (BCG) plus onderhoud terugkeert, is verdere BCG waarschijnlijk niet effectief; dit voldoet aan de nieuwe definitie van een "BCG-resistente" ziekte.

Prognostische betekenis van pre- en post-behandeling PD-L1 expressie bij patiënten met primaire hooggradige niet-spierinvasieve blaaskanker behandeld met BCG-immunotherapie.

-behandeling PD-L1 expressie werd geassocieerd met ongunstige pathologische kenmerken bij primaire hooggradige NMIBC en het expressieniveau na BCG-immunotherapie was significant verlaagd bij patiënten met refractair recidief. PD

We hebben in totaal 141 hooggradige NMIBC-gevallen beoordeeld die werden behandeld met transurethrale resectie + ≥ 6 BCG-instillaties tussen 2004 en 2017.

Momenteel wordt BCG veel gebruikt en is het het meest effectieve immunotherapeutische middel tegen oppervlakkig overgangscelcarcinoom.

In de afgelopen drie decennia is intravesicale toediening van Mycobacterium bovis bacille Calmette-Guérin (BCG) gebruikt voor de behandeling van blaaskanker en het blijft voorop lopen in immunotherapie voor kankerpatiënten.

Hoewel BCG-gebaseerde therapie de meest effectieve intravesicale therapie is voor dit type tumor en het enige middel dat bekend is om progressie naar spierinvasieve blaaskanker te verminderen, is BCG in ongeveer 30-40% van de gevallen niet effectief en recidiveert de ziekte bij tot 50% van de patiënten.

Aangezien BCG wordt beschouwd als een effectief voertuig voor de afgifte van antigenen vanwege zijn unieke kenmerken, is de genetische manipulatie van deze mycobacteriën aantrekkelijk geweest in de zoektocht naar minder toxische en krachtigere therapeutische middelen voor immunotherapie van blaaskanker.

Adjuvante immunotherapie met BCG bij de behandeling van regionale lymfekliermetastasen van kwaadaardige melanoom.

BCG-immunotherapie voor overgangscelcarcinoom in situ van de blaas.

BCG-immunotherapie van blaaskanker: remming van tumorreccidief en bijbehorende immuunresponsen.

Vroege ervaringen met BCG-immunotherapie voor kwaadaardige melanoom en C. parvum voor havercelcarcinoom zijn bemoedigend.

Bacillus Calmette-Guérin immunotherapie voor urogenitale kanker.

In de afgelopen 7 jaar zijn 151 patiënten met kwaadaardige melanoom behandeld met BCG-immunotherapie alleen of als aanvulling op chirurgische therapie.|


Welke epigenetische markeringen worden door PRC1 aangebracht?

Answer: PRC2 induceert trimethylatie van histon H3 lysine 27 (H3K27) (H3K27me3), wat vervolgens wordt afgelezen door PRC1 dat verder H2A monoubiquitinering (H2Aub1) katalyseert, waardoor een transcriptioneel stil chromatinaconformatie ontstaat.

In Arabidopsis thaliana colocaliseert LHP1 met H3K27me3 epigenetische markeringen door het hele genoom en interageert met leden van PRC1 en PRC2 evenals met een lang niet-coderend RNA.

Wanneer cellen in senescentie komen, gaat de binding aan RD van zowel PRC1- als PRC2-complexen verloren, wat leidt tot een verlaagd niveau van histon H3K27 trimethylatie (H3K27me3).

PRC2 induceert trimethylatie van histon H3 lysine 27 (H3K27) (H3K27me3), wat vervolgens wordt afgelezen door PRC1 dat verder H2A monoubiquitinering (H2Aub1) katalyseert, waardoor een transcriptioneel stil chromatinaconformatie ontstaat.

Lange tijd werd voorgesteld dat het PcG-mechanisme een hiërarchische rekrutering van PcG-repressieve complexen (PRC's) naar doelgenen volgt, waarbij de binding van PRC2 en de incorporatie van H3 lysine 27 trimethyl markeringen leidde tot rekrutering van PRC1, dat op zijn beurt H2A monoubiquitinering medieerde.

Histon H2A monoubiquitinering (H2Aub1), gekatalyseerd door Polycomb-Repressief Complex 1 (PRC1), is een belangrijke epigenetische markering in Polycomb-silencing. Ho

Intrigerend genoeg werden veel promotoren door alle drie de histonmarkeringen gereguleerd, waarbij ze hypergemethyleerd werden met verlies van H3K4me3 of H3K27me3 en hypomethyleerd met uitputting van H2AK119ub, en veel van deze co-gereguleerde loci behoorden tot diegenen die vaak doelwit zijn van aberrante hypermethylatie bij kanker.


Richt erenumab zich op het calcitonine-gen-gerelateerde peptide?

Answer: Nee, erenumab richt zich op de receptor van het calcitonine-gen-gerelateerde peptide.

Er zijn vier monoklonale antilichamen ontwikkeld: één die zich richt op de receptor van het calcitonine-gen-gerelateerde peptide (erenumab) en drie die zich richten op het calcitonine-gen-gerelateerde peptide zelf (eptinezumab, fremanezumab en galcanezumab).


Welk sleutelfgen is betrokken bij het interstitiële 6q25 microdeletiesyndroom?

Answer: Interstitiële deleties van de lange arm van chromosoom 6 zijn zeldzaam. Klinisch worden deze deleties beschouwd als onderdeel van een uniek microdeletiesyndroom geassocieerd met verstandelijke beperking en spraakstoornissen, typische dysmorfe kenmerken, structurele afwijkingen van de hersenen, microcefalie en niet-specifieke multiple orgaanafwijkingen. ARID1B is het sleutelfgen achter het 6q microdeletiesyndroom.

Interstitiële 6q25 microdeletiesyndroom: ARID1B is het sleutelfgen.

Interstitiële deleties van de lange arm van chromosoom 6 zijn zeldzaam. Klinisch worden deze deleties beschouwd als onderdeel van een uniek microdeletiesyndroom geassocieerd met verstandelijke beperking en spraakstoornissen, typische dysmorfe kenmerken, structurele afwijkingen van de hersenen, microcefalie en niet-specifieke multiple orgaanafwijkingen. Het kritieke gebied voor het interstitiële 6q microdeletie fenotype werd in kaart gebracht op 6q24-6q25, met name het 6q25.3 gebied dat de genen ARID1B en ZDHHC14 bevat. Er is verondersteld dat haplo-insufficiëntie van deze genen de normale ontwikkeling van de hersenen belemmert en verantwoordelijk is voor het fenotype. Dit casusrapport beschrijft een meisje met typische kenmerken van het 6q microdeletiesyndroom, waaronder globale ontwikkelingsachterstand, spraakstoornissen, duidelijke dysmorfe kenmerken, dysgenese van het corpus callosum, veelvoorkomende ledemaatafwijkingen en gehoorverlies. Chromosoomanalyse door array-CGH toonde een kleine interstitiële 6q deletie van ongeveer 1,1 Mb DNA die slechts één coderend gen bevat, ARID1B. Wij suggereren dat ARID1B het sleutelfgen is achter het 6q microdeletiesyndroom, en bespreken de mogelijke rol ervan in de fenotypische manifestaties.

Het kritieke gebied voor het interstitiële 6q microdeletie fenotype werd in kaart gebracht op 6q24-6q25, met name het 6q25.3 gebied dat de genen ARID1B en ZDHHC14 bevat. Het is


Brensocatib werd getest voor de behandeling van welke ziekte?

Answer: Brensocatib werd getest voor bronchiectasie. Brensocatib bij patiënten met bronchiectasie werd geassocieerd met verbeteringen in klinische uitkomsten van bronchiectasie.

Fase 2 onderzoek van de DPP-1 remmer Brensocatib bij bronchiectasie.

METHODE: In een fase 2, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie, hebben we patiënten met bronchiectasie die in het voorgaande jaar ten minste twee exacerbaties hadden gehad, in een verhouding van 1:1:1 willekeurig toegewezen aan placebo, 10 mg brensocatib, of 25 mg brensocatib eenmaal daags gedurende 24 weken.

CONCLUSIES: In deze 24 weken durende studie werd reductie van neutrofiele serineprotease-activiteit met brensocatib bij patiënten met bronchiectasie geassocieerd met verbeteringen in klinische uitkomsten van bronchiectasie.

in deze 24 weken durende studie werd reductie van neutrofiele serineprotease-activiteit met brensocatib bij patiënten met bronchiectasie geassocieerd met verbeteringen in klinische uitkomsten van bronchiectasie. (F

cerbaties. Brensocatib (INS1007) is een orale reversibele remmer van dipeptidylpeptidase 1 (DPP-1), een enzym dat verantwoordelijk is voor de activatie van neutrofiele serineproteasen. METHODE: In een fase 2, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie, hebben we patiënten met bronchiectasie die in het voorgaande jaar ten minste twee exacerbaties hadden gehad, in een verhouding van 1:1:1 willekeurig toegewezen aan placebo, 10 mg brensocatib, of 25 mg brensocatib onc

de 24 weken durende behandelingsperiode. De incidentie van tandheelkundige en huidgerelateerde bijwerkingen van bijzondere interesse was hoger bij de doses van 10 mg en 25 mg brensocatib dan bij placebo. CONCLUSIES: In deze 24 weken durende studie werd reductie van neutrofiele serineprotease-activiteit met brensocatib bij patiënten met bronchiectasie geassocieerd met verbeteringen in klinische uitkomsten.


Wat is de functie van het eiwit Cuf1?

Answer: Cuf1 is een koper-sensorische transcriptiefactor.

CUF1 was betrokken bij zowel koperopname als koperontgifting als reactie op koperveranderingen.


Hoeveel groepen virussen bestaan er in de Baltimore-classificatie?

Answer: Er zijn zeven "Baltimore-klassen" (BC's) die de belangrijkste kenmerken van virusreproductie definiëren.

Fylogenetische analyses van viruskenmerkgenen gecombineerd met analyses van gen-delingnetwerken tonen aan dat replicatiemodules van vijf BC's (drie klassen van RNA-virussen en twee klassen van reverse-transkriberende virussen) zijn geëvolueerd uit een gemeenschappelijke voorouder die een RNA-gestuurde RNA-polymerase of een reverse transcriptase codeerde.

Vergelijking van deze routes leidde tot de classificatie van virussen in zeven "Baltimore-klassen" (BC's) die de belangrijkste kenmerken van virusreproductie definiëren. Ho

In elk van de 13 validatiedatasets die mens, makaak, chimpansee, varken, muis, rat en alle zeven Baltimore-virusclassificatiegroepen omvatten, levert het kenmerk statistisch significante (p


Wat is het effect van Dkk1 op Wnt-signaaltransductie?

Answer: Transcriptionele silencering van de Wnt-antagonist DKK1 is een uitgescheiden eiwit dat Wnt-signaaltransductie tegenwerkt en essentiële rollen speelt in de embryogenese van gewervelde dieren.

Transcriptionele silencering van de Wnt-antagonist DKK1 door promotor-methylering wordt geassocieerd met versterkte Wnt-signaaltransductie

DKK1 zelf is een doelwit van TCF/β-catenine-gemedieerde transcriptie, deze bevindingen suggereren dat DKK1 deel uitmaakt van een negatieve terugkoppelingslus in MM en mogelijk fungeert als een tumorsuppressor.

Continue antagonisme door Dkk1 activeert canonieke Wnt-signaaltransductie tegen.

Dkk1-afhankelijke remming van Wnt-signaaltransductie

Wnt-remming veroorzaakt door de AVE-afgeleide Dkk1,

Een model suggereert dat DKK1-binding aan LRP6 de Wnt-geïnduceerde Frizzled-LRP6 complexvorming verstoort, terwijl het andere model voorstelt dat DKK1-interactie met LRP6 de internalisatie en afbraak van LRP6 bevordert, waardoor het LRP6-niveau aan het celoppervlak wordt verminderd.

We concluderen dat DKK1-remming van LRP6 onafhankelijk is van LRP6-internalisatie en afbraak.

Hier tonen we aan dat tetracycline-gereguleerde expressie van de canonieke Wnt-remmer DKK1 in TEC's gelokaliseerd is in zowel de cortex als medulla van volwassen muizen

Verwijdering van DKK1 bij DKK1-involuteerde muizen leidt tot volledige herstel, wat suggereert dat canonieke Wnt-signaaltransductie vereist is voor de differentiatie of proliferatie van TEC-populaties

Onderdrukking van Wnt-signaaltransductie door Dkk1

DKK1-gemedieerde remming van Wnt-signaaltransductie.

In vitro studies suggereren dat een verminderde antagonistische werking van DKK1 op canonieke Wnt-signaaltransductie bijdraagt aan het moleculaire effect van deze mutatie en de pathogene consequentie.

Wnt-signaalactivatie in afwezigheid en aanwezigheid van DKK1 werd beoordeeld met een TCF4-gebaseerde reporter genassay in Saos-2 cellen

DKK1, een negatieve regulator van Wnt-signaaltransductie, is een doelwit van het beta-catenine/TCF-pad.

De rol van de Wnt-signaalantagonist DKK1 in de ontwikkeling

We vonden dat dkk1 de post-MBT Wnt-signaaltransductie blokkeert en dkk1 een doelwit is van de pre-MBT Wnt-signaaltransductie.

Onze bevindingen toonden verder aan dat miR-217 het CSC-achtige fenotype bevorderde via targeting van dickkopf-1 (DKK1), resulterend in constitutieve activatie van Wnt-signaaltransductie

Specifiek veroorzaakte TNFα inductie van de Wnt-signaalremmer Dkk1 in osteoblasten op mRNA- en proteïneniveau, met een gelijktijdige toename van RANKL

Dickkopf 1 (Dkk1), een belangrijke uitgescheiden Wnt-signaalantagonist, bindt met hoge affiniteit aan LRP6 en voorkomt de vorming van het Frizzled-Wnt-LRP6 complex als reactie op Wnts.

Geforceerde overexpressie van DKK1 werkte de effecten van GATA6 op Wnt-signaaltransductie in pancreaskankercellen tegen.

DKK1 is een uitgescheiden eiwit dat Wnt-signaaltransductie tegenwerkt en essentiële rollen speelt in de embryogenese van gewervelde dieren, inclusief hoofdinductie, skeletontwikkeling en ledemaatpatronering.

DKK1 werkt antagonistisch op Wnt-signaaltransductie zonder promotie van LRP6-internalisatie en afbraak.

Dus in deze studie onderzochten we of het anti-MM-effect van T3E gemedieerd kan worden via epigenetische wijziging van het Wnt-antagonistgen Dickkopf-1 (DKK1).

Dickkopf1 (DKK1) staat bekend als antagonist van Wnt-signaaltransductie door directe hoge-affiniteitsbinding aan het extracellulaire domein van de WNT-coreceptor lipoproteïne receptor-gerelateerd eiwit 6 (LRP6).

f-gerelateerd eiwit 1 (Dkk1), een vitale antagonist van Wnt-signaaltransductie, werd gerapporteerd als nauw verbonden met bot-homeostase en osteoporose. Interesse

gnaling. Dickkopf 1 (Dkk1), een belangrijke uitgescheiden Wnt-signaalantagonist, bindt met hoge affiniteit aan LRP6 en voorkomt de vorming van het Frizzled-Wnt-LRP6 complex als reactie op

Deze resultaten tonen de effectiviteit aan van systemische expressie van uitgescheiden Wnt-antagonisten als een algemene strategie voor conditionele inactivatie van Wnt-signaaltransductie in volwassen organismen en illustreren een opvallende afhankelijkheid van een enkel groeifactorpad voor het behoud van de architectuur van de volwassen dunne darm en dikke darm.

In dit verband is een mechanisme waarmee E2 de hippocampus beschermt tegen cerebrale ischemie het voorkomen van de post-ischemie verhoging van Dkk1, een neurodegeneratief factor die fungeert als antagonist van het canonieke Wnt-signaalpad, en tegelijkertijd het induceren van pro-overlevings Wnt/β-Catenine-signaaltransductie in hippocampale neuronen.

Specifiek onthulden we een mechanisme waarbij IL1β WNT-signaaltransductie opreguleert via downregulatie van WNT-antagonisten, DKK1 en FRZB.

DKK1 is een antagonist met hoge affiniteit voor LRP6, een Wnt-coreceptor die samenwerkt met de Frizzled serpentine receptor om Wnt-signaaltransductie te initiëren.

Twee verschillende modellen zijn voorgesteld om het mechanisme te verklaren waarmee DKK1 LRP6-functie tegenwerkt.

Bidirectioneel effect van de Wnt-signaalantagonist DKK1 op de modulatie van de opname van antraxtoxine.


Wat is bimagrumab

Answer: Bimagrumab is een volledig humaan monoklonaal antilichaam dat de activinetype II-receptoren blokkeert, waardoor de activiteit van myostatine en andere negatieve regulatoren van skeletspieren wordt voorkomen.

Blokkade van Activinetype II-receptoren voor de behandeling van spierverlies bij chronische obstructieve longziekte.

Bimagrumab (BYM338) is een nieuw volledig humaan monoklonaal antilichaam dat sterke promyogene effecten op skeletspieren uitoefent door activinetype II-receptoren (ActRII) te blokkeren.

REDEN: Bimagrumab is een volledig humaan monoklonaal antilichaam dat de activinetype II-receptoren blokkeert, waardoor de activiteit van myostatine en andere negatieve regulatoren van skeletspieren wordt voorkomen.

ACHTERGROND: Bimagrumab is een humaan monoklonaal antilichaam dat activinetype II-receptoren (ActRII) remt, met anabole werking op de skeletspiermassa door het blokkeren van de binding van myostatine en andere negatieve regulatoren van spiergroei.

Bimagrumab is een humaan anti-ActRII-antilichaam waarvan is vastgesteld dat het de spiermassa en functie verhoogt door ActRII-signaaloverdracht te blokkeren.


Lijst van oraal bio-beschikbare MPS1 kinase remmers

Answer: 1 h-pyrrolo [3,2-c] pyridine, cct271850, nms-p715, 4-aminopyrazalo, bos172722 en cct251455.

Identificatie van de hot spot residuen voor pyridine derivaat remmer CCT251455 en ATP-substraatbinding op monopolaire spoel 1 (MPS1) kinase door moleculaire dynamica simulatie.

Hoge proliferatiesnelheid en een gecompromitteerde spoelassemblagecontrole geven gevoeligheid voor de MPS1 remmer BOS172722 bij drievoudig-negatieve borstkankers.

BOS172722 (CCT289346) is een zeer krachtige, selectieve en oraal bio-beschikbare remmer van de spoelassemblagecontrole kinase MPS1. Behandeling met BOS172722 alleen induceert significante sensibilisatie voor celdood, met name in hoog prolifererende drievoudig-negatieve borstkanker (TNBC) cellijnen met gecompromitteerde spoelassemblagecontrole activiteit.

Karakterisering van CCT271850, een selectieve, orale en krachtige MPS1 remmer, gebruikt om in vivo MPS1 remming direct te meten versus therapeutische effectiviteit.

CCT271850 is een krachtige, selectieve en oraal bio-beschikbare MPS1 kinase remmer. Op basis van in vivo farmacodynamische versus effectiviteitsrelaties voorspellen we dat meer dan 80% remming van MPS1 activiteit gedurende ten minste 24 uur nodig is om tumorstabilisatie of regressie te bereiken met CCT271850.

Ontdekking van 4-(4-aminopyrazolo[1,5-a][1,3,5]triazin-8-yl)benzamiden als nieuwe, zeer krachtige en selectieve, oraal bio-beschikbare remmers van Tyrosine Threonine Kinase, TTK.

Richten op de mitotische controle voor kankertherapie met NMS-P715, een remmer van MPS1 kinase.

MPS1 kinase is een sleutelregelaar van de spoelassemblagecontrole (SAC), een mitotisch mechanisme dat specifiek vereist is voor correcte chromosoomuitlijning en segregatie. Het is abnormaal overexpress in een breed scala aan menselijke tumoren en is noodzakelijk voor tumorcelproliferatie. Hier rapporteren we de identificatie en karakterisering van NMS-P715, een selectieve en oraal bio-beschikbare kleine molecuul remmer van MPS1, die selectief de proliferatie van kankercellen vermindert, terwijl normale cellen vrijwel onaangetast blijven. NMS-P715 versnelt mitose en beïnvloedt de lokalisatie van kinetochorecomponenten, wat leidt tot massale aneuploidie en celdood in diverse tumorcelijnen en remt tumorgroei in preklinische kankermodellen. Het remmen van de SAC kan een veelbelovende nieuwe benadering zijn om selectief kankercellen aan te pakken.


Kan radioschirurgie worden gebruikt voor de DNET-tumoren?

Answer: Ja, radioschirurgie wordt gebruikt voor de DNET (Dysembryoplastic neuroepithelial) tumoren. De bewijskracht is echter beperkt.

Salvage gamma knife radioschirurgie bij de behandeling van dysembryoplastische neuro-epitheliale tumoren: Langetermijnuitkomst in een casusserie van één instelling.

ACHTERGROND: Dysembryoplastische neuro-epitheliale tumoren (DNT/DNET) zijn zeldzame epileptogene tumoren. Microschirurgie blijft de beste behandelingsoptie, hoewel er casusrapporten bestaan over het gebruik van gamma knife radioschirurgie (GKRS) in geselecteerde gevallen. Wij onderzochten de langetermijnuitkomst van GKRS-behandelde DNT's in onze instelling in de context van de huidige diagnostische en behandelingsmogelijkheden.

Langdurige controle van aanvallen werd verkregen na GKRS van twee afzonderlijke resterende DNT-componenten langs de chirurgische marge (2005 en 2010). Een 27-jarige man die een totale resectie onderging van het contrastversterkende deel van een DNT (1999) behaalde tijdelijke controle van therapieresistente epilepsie ondanks AED's; blijvende klinische controle van aanvallen werd bereikt in 2002 na GKRS van een kleine, terugkerende DNT-component. Een 28-jarige man onderging STR van DNT (1994 en 2004) wat resulteerde in tijdelijke controle van therapieresistente epilepsie. Blijvende controle van aanvallen werd verkregen na GKRS van een resterende tumor (2005).CONCLUSIE: GKRS zoals uitgevoerd in onze serie was effectief wat betreft tumor- en aanvalcontrole.

Prospectieve studies zijn noodzakelijk om de rol van GKRS bij de behandeling van DNT's vast te stellen.

Twee zeldzame gevallen van therapieresistente epilepsie veroorzaakt door Dysembryoplastische Neuro-epitheliale Tumoren (DNET) worden gerapporteerd en hun verschillende behandeling besproken. Het eerste geval vereiste stimulatie van de nervus vagus en radioschirurgie, terwijl het latere werd geopereerd met behulp van neuronavigatie.


Wat zijn commensale bacteriën?

Answer: De darmmicrobiota bestaat uit een groot aantal microben, die gewoonlijk worden beschouwd als commensale bacteriën. Het in stand houden van de commensale bacteriën die het darmmicrobioom vormen, is essentieel voor zowel de darmgezondheid als de systemische gezondheid.

De overheersende bacteriën variëren, maar over het algemeen hebben patiënten met vasculitis de neiging om meer pathogene en minder commensale bacteriën te hebben bij actieve ziekte.

De darmmicrobiota bestaat uit een groot aantal microben, die gewoonlijk worden beschouwd als commensale bacteriën.

Het in stand houden van de commensale bacteriën die het darmmicrobioom vormen, is essentieel voor zowel de darmgezondheid als de systemische gezondheid.

Commensale bacteriën zijn een belangrijke factor in de menselijke gezondheid en de pathogenese van ziekten.


Welke ziekte wordt geassocieerd met defecten in zowel KDM6A (lysine-specifieke demethylase 6A) als KMT2D (lysine-methyltransferase 2D)

Answer: In de afgelopen 20 jaar zijn mutaties in vijf belangrijke COMPASS-complexgenen gekoppeld aan drie menselijke aangeboren syndromen: Kabuki-syndroom (type 1 [KMT2D] en 2 [KDM6A])

In de afgelopen 20 jaar zijn mutaties in vijf belangrijke COMPASS-complexgenen gekoppeld aan drie menselijke aangeboren syndromen: Kabuki-syndroom (type 1 [KMT2D] en 2 [KDM6A]),

Heterozygote, de novo dominante mutaties in KMT2D of KDM6A liggen ten grondslag aan KS.

Alle 25 patiënten met KS droegen de novo, waarschijnlijk pathogene of pathogene varianten in KMT2D of KDM6A.

Kabuki-syndroom is een zeldzame genetische aandoening, veroorzaakt door mutaties in de KMT2D- of KDM6A-genen, die meerdere organen aantast bij de meerderheid van de patiënten, waaronder de ogen.

Studies hebben vastgesteld dat pathogene varianten van de lysine-specifieke methyltransferase 2D (KMT2D) en lysine-specifieke demethylase 6A (KDM6A) genen de belangrijkste oorzaken van KS zijn

In totaal hebben we 11 nieuwe varianten ontdekt - negen in KMT2D en twee in KDM6A. Zeven van de nieuwe varianten (alle KMT2D) waren waarschijnlijk de oorzaak van het KS-fenotype.

Twee genen zijn aangetoond gemuteerd te zijn bij patiënten met KS: lysine (K)-specifieke demethylase 6A (KDM6A) en lysine (K)-specifieke methyltransferase 2D (KMT2D, voorheen MLL2).

Tot slot kan het begrijpen van de interacties tussen KMT2D en zijn doelgenen andere kandidaatgenen onthullen voor tot nu toe onverklaarde gevallen van Kabuki-syndroom.

Kabuki-syndroom wordt veroorzaakt door mutaties of deleties van lysine (K)-specifieke methyltransferase 2D (KMT2D) en lysine-specifieke methylase 6A (KDM6A).

Ondanks meer dan 350 gedocumenteerde gevallen is het oro-dentaal spectrum geassocieerd met Kabuki-syndroom en de expressie van KMT2D (histon-lysine N-methyltransferase 2D) of KDM6A (lysine-specifieke demethylase 6A) genen in tandontwikkeling niet goed gedefinieerd. Hier rapporteren we zeven niet-verwante Thaise patiënten met

Exonale deleties die het lysine (K)-specifieke demethylase 6A (KDM6A) gen verstoren, zijn aangetoond als een zeldzame oorzaak van KS.

Identificatie van KMT2D- en KDM6A-varianten door gerichte sequencing bij patiënten met Kabuki-syndroom en andere aangeboren aandoeningen.

Heterozygote germinale mutaties in het KMT2D-gen zijn bekend als oorzaak van Kabuki-syndroom (OMIM 147920), een ontwikkelingsstoornis van meerdere systemen.

Mutaties in KDM6A veroorzaken Kabuki-syndroom.

Kabuki-syndroom, een aangeboren craniofaciale aandoening, manifesteert zich door mutaties in een X-gebonden histon H3 lysine 27 demethylase (UTX/KDM6A) of een H3 lysine 4 methylase (KMT2D).


Welke transcriptiefactor reguleert noodgranulopoëse?

Answer: De transcriptiefactor CCAAT/enhancer binding protein β (C/EBPβ) speelt een cruciale rol bij de differentiatie en proliferatie van hematopoëtische stamcellen.

In deze studie observeerden we dat Stat3 en C/ebpβ de transcriptie van FANCC activeren en bijdragen aan DNA-reparatie. Onze bevindingen geven aan dat de expressie van FancC toeneemt tijdens de door Stat3 en C/ebpβ geïnduceerde initiatie van noodgranulopoëse door deze transcriptiefactoren en wordt gehandhaafd tot de beëindiging door Icsbp.

Differentiatie en proliferatie van hematopoëtische stamcellen worden gereguleerd door C/EBPβ, een transcriptiefactor die vereist is voor noodgranulopoëse.

We toonden eerder aan dat C/EBPβ, een transcriptiefactor die nodig is voor noodgranulopoëse.

Cyclic AMP responsive element binding-eiwitten zijn betrokken bij 'nood'-granulopoëse via de opregulatie van CCAAT/enhancer binding protein β.

In tegenstelling tot de definitieve rol van de transcriptiefactor CCAAT/Enhancer binding protein α (C/EBPα) in steady-state granulopoëse, suggereren eerdere bevindingen dat granulopoëse tijdens noodsituaties, zoals infectie, afhankelijk is van C/EBPβ.

Retrovirale transductie van een dominant-negatieve CREB-mutant verminderde de C/EBPβ mRNA-niveaus en verminderde significant de proliferatie/differentiatie van granulocytenvoorlopers, terwijl een constitutief actieve vorm van CREB de transcriptie van C/EBPβ bevorderde.

Deze gegevens suggereren dat CREB-eiwitten betrokken zijn bij de regulatie van granulopoëse via de opregulatie van C/EBPβ.

C/EBPβ is betrokken bij de amplificatie van vroege granulocytenvoorlopers tijdens candidemie-geïnduceerde "nood" granulopoëse.

De transcriptiefactor CCAAT/enhancer binding protein β (C/EBPβ) speelt een cruciale rol in noodgranulopoëse.

Bij infectie werd C/EBPβ op eiwitniveau opgereguleerd in alle granulopoëtische subpopulaties.

Gezamenlijk suggereren deze gegevens dat C/EBPβ betrokken is bij de efficiënte amplificatie van vroege granulocytenvoorlopers tijdens candidemie-geïnduceerde noodgranulopoëse.

C/EBPbeta is vereist voor 'nood' granulopoëse.

Hier tonen we aan dat grote aantallen granulocyten werden gegenereerd uit C/EBPalpha-deficiënte voorlopercellen na cytokine-stimulatie in vivo.

Deze gegevens suggereren een cruciale functie voor C/EBPbeta in noodgranulopoëse, die zowel differentiatie als proliferatie van granulocytenvoorlopers vereist.

We toonden eerder aan dat C/EBPβ, een transcriptiefactor die nodig is voor noodgranulopoëse, een sleutelrol speelt op het niveau van hematopoëtische stam-/voorlopercellen onder stresscondities.

[Differentiatie en proliferatie van hematopoëtische stamcellen worden gereguleerd door C/EBPβ, een transcriptiefactor die vereist is voor noodgranulopoëse].

De transcriptiefactor CCAAT/enhancer binding protein β (C/EBPβ) speelt een cruciale rol in noodgranulopoëse, maar de precieze ontwikkelingsstadia waarin C/EBPβ vereist is, zijn onbekend.

'Steady-state' granulopoëse is absoluut afhankelijk van de transcriptiefactor C/EBPalpha, maar de transcriptiemechanismen die ten grondslag liggen aan noodgranulopoëse blijven onduidelijk.

Stat3 en CCAAT enhancer-binding protein β (C/ebpβ) activeren de transcriptie van het Fanconi C-gen tijdens noodgranulopoëse.

Transcriptiefactor CCAAT/enhancer binding protein β (C/EBPβ) speelt een cruciale rol in noodgranulopoëse, maar de precieze ontwikkelingsstadia waarin C/EBPβ vereist is, zijn onbekend.

Reguleert G-CSF-afhankelijke expressie van CCAAT-enhancer-binding protein β (C/EBPβ), een cruciale factor in de noodgranulopoëse-respons. Bovendien reguleert STAT

De productie van granulocyten neemt toe na infectie of als reactie op cytokine-stimulatie, en de activatie van de transcriptiefactor CCAAT/enhancer-binding protein β (C/EBPβ) is vereist voor dergelijke stress-geïnduceerde granulopoëse, terwijl C/EBPα een cruciale rol speelt in het handhaven van steady-state granulopoëse.

Reparatie. Onze bevindingen geven aan dat de expressie van FancC toeneemt tijdens de door Stat3 en C/ebpβ geïnduceerde initiatie van noodgranulopoëse door deze transcriptiefactoren en wordt gehandhaafd tot de beëindiging door Icsbp.

Aangezien CN-patiënten reageren op G-CSF-behandeling, zelfs in afwezigheid van LEF-1 en C/EBPalpha, concluderen we dat behandeling van CN-patiënten met farmacologische doses G-CSF NAMPT/NAD(+)/SIRT1-afhankelijke "nood" granulopoëse activeert via C/EBPbeta.

Icsbp remt de expressie van Stat3 en C/ebpβ, transcriptiefactoren die essentieel zijn voor het initiëren en in stand houden van granulopoëse, en activeert de transcriptie van Fanconi C (

RORC1 orkestreert myelopoëse door negatieve (Socs3 en Bcl3) en positieve (C/EBPβ) regulatoren van granulopoëse te onderdrukken respectievelijk te bevorderen, evenals de sleuteltranscriptiemediatoren van myeloïde voorloperceltoewijzing en differentiatie naar de monocytische/macrofagenlijn (IRF8 en PU.1).

STAT3 reguleert direct de G-CSF-afhankelijke expressie van CCAAT-enhancer-binding protein β (C/EBPβ), een cruciale factor in de noodgranulopoëse-respons.

Cytokinebehandeling of schimmelinfectie induceerde opregulatie van C/EBPbeta maar niet van C/EBPalpha of C/EBPepsilon transcripties in granulocytenvoorlopers, en C/EBPbeta-deficiënte voorlopers vertoonden verminderde nood-geïnduceerde granulopoëse in vitro en in vivo.

C/EBPbeta remde proliferatie minder sterk dan C/EBPalpha.

Verdere verduidelijking van de functies en regulatie van C/EBPβ in hematopoëtische stamcellen zal het begrip van stress-hematopoëse bevorderen.


Wanneer kreeg eptinezumab zijn eerste FDA-goedkeuring?

Answer: In februari 2020 werd eptinezumab in de VS goedgekeurd voor de preventieve behandeling van migraine bij volwassenen.

In februari 2020 werd eptinezumab in de VS goedgekeurd voor de preventieve behandeling van migraine bij volwassenen.


Welke database bestaat die regulerende sites voor splicing in de menselijke basale ganglia bevat?

Answer: Braineacv2 is geïdentificeerd als een database die regulerende sites voor splicing in de menselijke basale ganglia bevat.

Regulerende sites voor splicing in de menselijke basale ganglia zijn verrijkt met ziekte-relevante informatie.

Genome-wide associatiestudies hebben een toenemend aantal veelvoorkomende genetische varianten gegenereerd die geassocieerd zijn met het risico op neurologische en psychiatrische aandoeningen. Een verbeterd begrip van de genetische controle van genexpressie in de menselijke hersenen is van vitaal belang, aangezien dit waarschijnlijk de modus operandi is voor veel causale varianten. Echter, de complexiteit van het bemonsteren van menselijke hersenen beperkt de verklarende kracht van hersengerelateerde expressie-kwantitatieve eigenschapsloci (eQTL) en alleel-specifieke expressie (ASE) signalen. Wij pakken dit aan door gebruik te maken van gepaarde genomische en transcriptomische data van putamen en substantia nigra van 117 menselijke hersenen, waarbij we regulatie op verschillende RNA-verwerkingsstadia onderzoeken en nieuwe transcripties ontdekken. We identificeren ziekte-relevante regulerende loci, vinden dat splicing eQTL's verrijkt zijn met regulerende informatie van neuron-specifieke genen, dat ASE's cel-specifieke regulerende informatie bieden met bewijs voor cellulaire specificiteit, en dat onvolledige annotatie van het hersentranscriptoom de interpretatie van risicoloci voor neuropsychiatrische aandoeningen beperkt. Deze bron van regulerende data is toegankelijk via onze webserver, http://braineacv2.inf.um.es/.


Moet minocycline worden gebruikt bij milde ziekte van Alzheimer?

Answer: Nee. Minocycline vertraagde de voortgang van cognitieve of functionele achteruitgang bij mensen met milde ziekte van Alzheimer niet gedurende een periode van 2 jaar.

Conclusies en relevantie: Minocycline vertraagde de voortgang van cognitieve of functionele achteruitgang bij mensen met milde AD niet gedurende een periode van 2 jaar.


Wat is pyroptose?

Answer: Pyroptose is een inflammatoire vorm van celdood die wordt veroorzaakt door bepaalde inflammasomen, wat leidt tot de splitsing van gasdermine D (GSDMD) en de activatie van inactieve cytokines zoals IL-18 en IL-1β. Er is gemeld dat pyroptose nauw verband houdt met sommige ziekten zoals atherosclerose en diabetische nefropathie. Onlangs hebben enkele studies gevonden dat pyroptose de proliferatie, invasie en metastase van tumoren kan beïnvloeden, wat wordt gereguleerd door sommige niet-coderende RNA's en andere moleculen.

Apoptose wordt relatief gemakkelijk herkend vanwege zijn unieke morfologie, maar lytische celdood kan optreden in de vorm van accidentele necrose, mitochondriale permeabiliteitstransitie-gedreven necrose, necroptose, pyroptose, ferroptose en parthanatose.

Pyroptose is een pro-inflammatoire vorm van geprogrammeerde celdood, waarvan het ontstaan direct afhankelijk is van de activatie van caspase-1.

Pyroptose is een type geprogrammeerde lytische celdood die geactiveerd kan worden via het canonieke of niet-canonieke inflammasoompad.

Pyroptose is een inflammatoire vorm van celdood die wordt veroorzaakt door bepaalde inflammasomen, wat leidt tot de splitsing van gasdermine D (GSDMD) en de activatie van inactieve cytokines zoals IL-18 en IL-1β. Er is gemeld dat pyroptose nauw verband houdt met sommige ziekten zoals atherosclerose en diabetische nefropathie. Onlangs hebben enkele studies gevonden dat pyroptose de proliferatie, invasie en metastase van tumoren kan beïnvloeden, wat wordt gereguleerd door sommige niet-coderende RNA's en andere moleculen.


Wat is een HapMap

Answer: HapMap is een internationale inspanning om een geannoteerde haplotypekaart te creëren van de meest voorkomende haplotype-sequenties wereldwijd.

We beschrijven de Phase II HapMap, die meer dan 3,1 miljoen menselijke single nucleotide polymorfismen (SNP's) karakteriseert, getypeerd in 270 individuen uit vier geografisch diverse populaties en omvat 25-35% van de veelvoorkomende SNP-variatie in de onderzochte populaties.

Het International Haplotype Map Project (HapMap) heeft een essentiële database geleverd voor studies van menselijke populatiegenetica en genoomwijde associaties. Fases I en II van het HapMap-project genereerden genotypedata over ongeveer 3 miljoen SNP-loci in 270 individuen die vier populaties vertegenwoordigen.

Een haplotypekaart (HapMap), gericht op het beschrijven van deze variatiepatronen over het gehele genoom, is recent ontwikkeld door het International HapMap Consortium.

We bespreken in dezelfde context het haplotypekaartproject (HapMap) als een hulpmiddel om het onderzoek naar mogelijke associaties tussen genoomveranderingen en veelvoorkomende ziekten te vergemakkelijken.

Het "HapMap"-project is nu in uitvoering om patronen van linkage disequilibrium (LD) in het menselijk genoom te karakteriseren.

Een van de doelen van het International HapMap Project is het identificeren van veelvoorkomende haplotypen in genen.

Een van de bijzonder belangrijke projecten is het International HapMap Project, dat de catalogus van menselijke genetische variatie voor ziekte-associatiestudies levert.

Een belangrijk doel van het HapMap-project is het mogelijk maken van de identificatie van tag single nucleotide polymorfismen (SNP's) die een aanzienlijk deel van de veelvoorkomende menselijke genetische variabiliteit vastleggen, terwijl slechts een klein deel van de SNP's getypeerd hoeft te worden [International HapMap Consortium, 2005: Nature 437:1299-1320].

Het International HapMap Consortium heeft een inspanning geleverd om alle veelvoorkomende variatie over het genoom in kaart te brengen (varianten met een minor allele frequentie (MAF) van ten minste 5% in een of meer etnische groepen).

Genoomsamenwerkingen, zoals HapMap en het Welcome Trust Case-Control Consortium single nucleotide polymorphism (SNP) mapping project, hebben veelvoorkomende genetische variaties geïdentificeerd in ziekten van groot belang voor de volksgezondheid. Dergelijke genetische s

Om de evaluatie van bestaand bewijs van associatie en verder onderzoek te vergemakkelijken, hebben we de uitgebreide genotypedata, beschikbaar via het International HapMap Project (HapMap), over DTNBP1 aangevuld door specifiek alle geassocieerde single-nucleotide polymorfismen te typeren die in elk van de studies van de Centre d'Etude du Polymorphisme Humain (CEPH)-afgeleide HapMap-sample (CEU) zijn gerapporteerd.

In dit hoofdstuk zullen we demonstreren hoe het HapMap-materiaal en het Haploview-programma kunnen worden gebruikt om genetische data van HapMap te verwerken en analyseren, om LD-relaties tussen SNP's te evalueren en om tagging SNP's te selecteren die onderzocht kunnen worden in ziekte-associatiestudies.

Met de beschikbaarheid van de HapMap – een bron die veelvoorkomende patronen van linkage disequilibrium (LD) beschrijft in vier verschillende menselijke populatiemonsters – hebben we nu een krachtig hulpmiddel om de rol van genetische variatie in de biologie van het genoom te ontleden.

Hoewel onze SNP-selectie gebaseerd was op HapMap-gegevens, die een subset zijn van alle veelvoorkomende SNP's, vangen deze panelen effectief het merendeel van alle veelvoorkomende variatie en bieden ze een hoge kracht om risicogenen te detecteren die niet in de HapMap-gegevens zijn vertegenwoordigd.

Onze resultaten tonen aan dat de HapMap CEU-monsters een adequate basis bieden voor tag SNP-selectie bij Finse individuen, zonder dat er een kaart specifiek voor de Finse populatie hoeft te worden gemaakt, en suggereren dat de vier-populatie HapMap-gegevens nuttige informatie zullen bieden voor tag SNP-selectie buiten de specifieke populaties waarvan ze zijn bemonsterd.

RESULTATEN: Voor elke SNP biedt de SCAN-database: (i) samenvattende informatie van eQTL-mapping van HapMap SNP's naar genexpressie (beoordeeld met de Affymetrix exon-array) in de volledige set van HapMap CEU (Caucasiërs uit UT, VS) en YRI (Yoruba uit Ibadan, Nigeria) monsters; (ii) LD-informatie, in het geval van een HapMap SNP, inclusief welke genen variatie vertonen in sterke LD (paargewijze of multilocus LD) met de variant en hoe goed de SNP wordt gedekt door verschillende high-throughput platforms; (iii) samenvattende informatie beschikbaar uit openbare databases (bijv.

Het HapMap-project is een van de grootste openbare bronnen van menselijke single-nucleotide polymorfismen (SNP's), die meer dan 3 miljoen SNP's karakteriseert, getypeerd in meer dan 1000 individuen.

Vervolgens bestuderen we hoe goed de HapMap SNP's de niet-getypeerde SNP's in het gebied vastleggen.

HapMap biedt linkage disequilibrium (LD)-informatie over een monster van 3,7 miljoen SNP's die gebruikt kan worden voor tag SNP-selectie in genoomwijde associatiestudies.

INLEIDING Het primaire doel van het International Haplotype Map Project is het ontwikkelen van een haplotypekaart van het menselijk genoom die de veelvoorkomende patronen van genetische variatie beschrijft, om zo het zoeken naar de genetische oorzaken van menselijke ziekten te versnellen.

ACHTERGROND: Het HapMap-project is een openbaar beschikbare catalogus van veelvoorkomende genetische varianten die bij mensen voorkomen, momenteel inclusief enkele miljoenen SNP's verspreid over 1115 individuen uit 11 verschillende

Het doel van het International HapMap Project is het bepalen van de veelvoorkomende patronen van DNA-sequentievariatie in het menselijk genoom en deze informatie vrij beschikbaar te stellen in het publieke domein.


Welke kankertypen worden geassocieerd met mutaties in het TWIST1-gen?

Answer: Verlies-van-functie mutaties van TWIST1, een katalytische component van het polycomb repressieve complex 1, worden waargenomen in ongeveer 10% van alle menselijke kankers, waaronder maag-, niet-kleincellige long-, ductaal borstkanker, niet-kleincellige longkanker, prostaatkanker, eierstokkanker, borsttumor, papillair schildklierkanker en maagkanker.

Hier hebben we een cohort van 26 vrouwen met BRCA1/2-negatieve erfelijke borstkanker geanalyseerd om te bestuderen of een deel van deze families mutaties in Saethre-Chotzen-geassocieerde genen zou kunnen hebben. DNA-sequentieanalyse van TWIST1 toonde geen pathogene mutaties in de coderende sequentie bij een van de 26 patiënten.

Vanwege het potentiële belang van deze bevinding organiseerden we een multicenterstudie waarbij mensen met een bevestigde TWIST1-mutatie en SCS werden opgenomen om te bepalen of er een verhoogd risico op kanker aanwezig is.

Deze Ser 68 wordt in vitro gefosforyleerd door p38, c-Jun N-terminale kinasen (JNK) en extracellulaire signaal-gereguleerde kinasen 1/2, en de fosforyleringsniveaus correleren positief met Twist1-eiwitniveaus in menselijke embryonale nier 293- en borstkankercellen.

STAT3 medieert TGF-β1-geïnduceerde TWIST1-expressie en prostaatkankerinvasie.

In de huidige studie bepaalden we de onderliggende mechanismen van TGF-β1-geïnduceerde TWIST1-expressie en het effect ervan op de invasie van prostaatkankercellen.

We tonen een mechanistische cascade aan waarbij TGF-β1 STAT3-activatie en HIF-1α-stabilisatie opreguleert, gevolgd door TWIST1-expressie, wat leidt tot prostaatkankerinvasie.

Differentiele expressie en activatie van epidermale groeifactor receptor 1 (EGFR1), ERK, AKT, STAT3 en TWIST1 in niet-kleincellige longkanker (NSCLC).

Remming van TWIST1 leidt tot activatie van oncogen-geïnduceerde senescentie in oncogen-gedreven niet-kleincellige longkanker.

Het stilleggen van TWIST1 in oncogen-gedreven NSCLC's vertegenwoordigt een nieuwe en veelbelovende therapeutische strategie.

Het stilleggen van TWIST1 in KRAS-mutante menselijke NSCLC-celijnen resulteerde in dramatische groeiremming en activatie van een latent oncogen-geïnduceerd senescentieprogramma of, in sommige gevallen, apoptose.

De basale helix-loop-helix transcriptiefactor Twist1 werkt samen met mutant Kras om longadenocarcinoom te induceren in transgene muismodellen en remming van Twist1 in deze modellen leidde tot Kras-geïnduceerde senescentie.

Structuur-functie studies van het bHLH fosforyleringsdomein van TWIST1 in prostaatkankercellen.

Ten slotte verminderde de dubbele fosfatidylinositide 3-kinase (PI3K)-mammalian target of rapamycin (mTOR) remmer BEZ235 sterk de door TWIST1 geïnduceerde migratie die afhankelijk was van het TQS-motief. De fosforyleringstoestand van TWIST1 TQS bepaalt de intensiteit van de door TWIST1 geïnduceerde pro-metastatische capaciteit in prostaatkankercellen, wat mechanistisch deels verklaard kan worden door de keuze van de dimerische partner van TWIST1.

De hypo-fosforyleringsmimiek Twist1-AQA-mutatie vertoonde verminderde pro-metastatische activiteit vergeleken met wild-type TWIST1 in vitro, wat suggereert dat fosforylering van het TWIST1 TQS-motief noodzakelijk was voor pro-metastatische functies.

Twist1 is een belangrijke regulator van kankergeassocieerde fibroblasten.

In xenograftmodellen werd tumorinfiltratie van Twist1-expressieve CAF's sterk versterkt door ectopische IL6-expressie in maag- of borstkankercellen.

Gedwongen expressie van Twist1 in normale fibroblasten was ook voldoende om CAF-markerexpressie en kwaadaardig karakter in maagkankercellen zowel in vitro als in vivo te stimuleren.

TWIST1, een transcriptiefactor van epitheliale-mesenchymale transitie (EMT), is cruciaal voor oncogen-gedreven niet-kleincellige longkanker (NSCLC) tumorgenese.

De transcriptiefactor ETV5 medieert BRAFV600E-geïnduceerde proliferatie en TWIST1-expressie in papillair schildklierkankercellen.

Reguleert Twist1 op in niet-kleincellige longkankercellen, wat leidt tot verhoogde migratie, invasie en resistentie tegen crizotinib.

Combinatie van Twist1 siRNA en crizotinib verminderde significant de celvitaliteit, remde celinvasie en migratie, en bevorderde apoptose in A549-CD74-ROS1 G2032R mutatiecellen.

Deze resultaten suggereren dat de CD74-ROS1 G2032R-mutatie het EMT-fenotype induceert door de expressie van Twist1 te verhogen, wat resulteert in medicijnresistentie. Combinatie van Twist1-silencing en ROS1-remmer kan een krachtige strategie bieden om ROS1+ NSCLC-patiënten met crizotinibresistentie te behandelen.

Disruptie van ETV6 leidt tot TWIST1-afhankelijke progressie en resistentie tegen epidermale groeifactor receptor tyrosine kinase remmers in prostaatkanker.

Onze resultaten impliceren ETV6 als een potentiële marker voor het voorspellen van de effectiviteit van een EGFR-gerichte kankerbehandeling. Combinatietherapie met TWIST1-remmers kan de antiproliferatieve effecten van EGFR-TKI's versterken.

Lange niet-coderende RNA PVT1 bevordert EMT via mediatie van microRNA-186 dat Twist1 target in prostaatkanker.

Bovendien kan PVT1 EMT bevorderen door upregulatie van Twist1, een transcriptiefactor geassocieerd met EMT. We bevestigden vervolgens dat PVT1 fungeert als een spons voor miRNA-186-5p en Twist1 positief reguleert via een spons-effect.

Mechanistisch kan Sox5 binden aan de Twist1-promotor en Twist1 activeren, wat EMT initieert. Belangrijk is dat knockdown van Sox5 in prostaatkankercellen leidde tot minder mesenchymaal fenotype en verminderde celmigratie.

We stellen een nieuw mechanisme voor waarbij Smad3/Sox5/Twist1 EMT bevordert en bijdraagt aan de progressie van prostaatkanker.

TMPRSS4 reguleert TWIST1-expressie op via STAT3-activatie om migratie van prostaatkankercellen te induceren.

Samenvattend toonden we een mechanistische cascade aan waarbij TMPRSS4 STAT3-activatie en daaropvolgende TWIST1-expressie opreguleert, wat leidt tot migratie van prostaatkankercellen.

Fosforylering van serine 68 van Twist1 door MAPK's stabiliseert Twist1-eiwit en bevordert de invasiviteit van borstkankercellen.

Twist1 wordt tot expressie gebracht in borstkanker, lever-, prostaat-, maag- en andere kankertypen, en de expressie ervan wordt meestal geassocieerd met invasieve en metastatische kankertypen.

Germline mutatiescreening van de Saethre-Chotzen-geassocieerde genen TWIST1 en FGFR3 in families met BRCA1/2-negatieve borstkanker.

Gekoppelde TWIST1-E12 heterodimeren vertoonden een fenocopië van de Twist1-DQD-mutatie in veel in vitro assays, wat suggereert dat TWIST1-fosforylering kan resulteren in heterodimerisatie in prostaatkankercellen.

Onze resultaten geven ook aan dat het TWIST1-gen mogelijk een nieuw susceptibiliteitsgen voor borstkanker is.

Bij mensen kan een germline-mutatie (c.309C>G) in het TWIST1-oncogen predisponeren voor borstkanker en de expressie ervan is geassocieerd met tumorprogressie en metastase.

dat het TWIST1-gen mogelijk een nieuw susceptibiliteitsgen voor borstkanker is. Aanvullende studies zijn nodig.

Foxa1-expressie wordt geassocieerd met luminale borstkanker (LBC) met een goede prognose, terwijl Twist1-expressie geassocieerd is met basaalachtige borstkanker (BLBC) met een slechte prognose vanwege de rol in het bevorderen van epitheliale-mesenchymale transitie (EMT), invasiviteit en metastase.

Associaties van gen-brede SNP's in SNAI1 en TWIST1 met susceptibiliteit voor borstkanker en eierstokkanker bij Chinese Han-vrouwen.

Deze resultaten geven aan dat tamoxifen Twist1-afbraak significant kan versnellen om kanker celinvasie en metastase te onderdrukken, wat suggereert dat tamoxifen niet alleen kan worden gebruikt voor de behandeling van ER-positieve borstkankers, maar ook om Twist1-gemedieerde invasie en metastase in ER-negatieve borstkankers te verminderen.

Twist1-niveaus waren ook verhoogd in de metastatische prostaatkanker-afgeleide celijn DU145, in geïmmortaliseerde longfibroblasten en in een subset van longkankermonsters, allemaal op een mutant p53-afhankelijke wijze.


Wat onderzocht de RESILIENT-studie?

Answer: Er werd een wereldwijde, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie uitgevoerd om te bevestigen dat BYM338 (bimagrumab), een antilichaam tegen de activinetype II-receptor, de motorische functie verbetert bij patiënten met sporadische inclusion body myositis na 52 weken behandeling bestaande uit intraveneuze toediening elke 4 weken in doses van 10, 3 en 1 mg/kg.

Er werd een wereldwijde, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie uitgevoerd om te bevestigen dat BYM338 (bimagrumab), een antilichaam tegen de activinetype II-receptor, de motorische functie verbetert bij patiënten met sporadische inclusion body myositis na 52 weken behandeling bestaande uit intraveneuze toediening elke 4 weken in doses van 10, 3 en 1 mg/kg.


Noem de kenmerken van de pentade van trombotische trombocytopenische purpura.

Answer: Trombotische trombocytopenische purpura (TTP) wordt typisch gekenmerkt door de symptomatische pentade van koorts, trombocytopenie, microangiopathische hemolytische anemie, neurologische afwijkingen en nierfalen.

Onze patiënt presenteerde zich met de klassieke pentade van TTP-symptomen: anemie, trombocytopenie, koorts, verhoogde creatinine en veranderde mentale status.

Trombotische trombocytopenische purpura (TTP) wordt typisch gekenmerkt door de symptomatische pentade van koorts, trombocytopenie, microangiopathische hemolytische anemie, neurologische afwijkingen en nierfalen.

Desalniettemin wordt de klassieke pentade van microangiopathische hemolytische anemie (MAHA), trombocytopenie, neurologische disfunctie, nierdisfunctie en koorts slechts bij 40 procent van de patiënten gezien.

TTP wordt gekenmerkt door de klassieke pentade van trombocytopenie, hemolyse, koorts, nierbeschadiging en neurologische tekorten, maar de patiënt kan zich presenteren met elk atypisch symptoom gerelateerd aan microtrombi-vorming in de microcirculatie.

Trombotische trombocytopenische purpura (TTP) is een acute, levensbedreigende ziekte met verspreide plaatjesrijke tromboses in kleine bloedvaten die variabel presenteert met de klassieke klinische "pentade" van microangiopathische hemolytische anemie, trombocytopenie, koorts, veranderde mentale status en acute nierbeschadiging.

De patiënt werd gediagnosticeerd met trombotische trombocytopenische purpura (TTP) na de pentade van klinische kenmerken: microangiopathische hemolytische anemie, trombocytopenie, koorts, neurologische en nierafwijkingen.

Trombotische trombocytopenische purpura (TTP) wordt gekenmerkt door de pentade van koorts, trombocytopenie, microangiopathische hemolytische anemie, fluctuerende neurologische symptomen en nierdisfunctie.

Trombotische trombocytopenische purpura (TTP) is een multisysteemziekte gekenmerkt door een pentade bestaande uit trombocytopenie, microangiopathische hemolytische anemie, nierdisfunctie, neurologische tekenen en koorts.

Klinische trombotische trombocytopenische purpura (TTP) wordt gekenmerkt door een pentade van microangiopathische hemolytische anemie, trombocytopenie, neurologische symptomen, nierbetrokkenheid en koorts.

ACHTERGROND: De pentade van trombocytopenie, hemolytische anemie, milde nierdisfunctie, neurologische tekenen en koorts karakteriseert klassiek het syndroom van trombotische trombocytopenische purpura

Trombotische trombocytopenische purpura (TTP) is een bloedstollingsstoornis die klassiek presenteert met de pentade van koorts, trombocytopenie, microangiopathische hemolytische anemie, nierdisfunctie en veranderingen in de mentale status. Hoe

Trombotische trombocytopenische purpura is klassiek gekarakteriseerd door de pentade van koorts, microangiopathische hemolytische anemie, neurologische symptomen, nierdisfunctie en trombocytopenie. De pat

Trombotische trombocytopenische purpura (TTP) is een syndroom gekenmerkt door de klinische pentade van microangiopathische hemolytische anemie (MAHA), trombocytopenie, nierfalen, fluctuerende neurologische tekenen en koorts. De a

Trombotische trombocytopenische purpura werd voor het eerst beschreven in 1924 door Moschowitz als een ziekte die zich presenteert met een pentade van tekenen en symptomen (anemie, trombocytopenie, koorts, hemiparese en hematurie). Pr

Trombotische trombocytopenische purpura (TTP) is een aparte, zeldzame maar potentieel levensbedreigende aandoening die klassiek, maar niet altijd, presenteert met een pentade van acute hemolytische anemie, trombocytopenie, neurologische symptomen, nierinsufficiëntie en koorts. Autoimmun

wordt klinisch gekenmerkt door de pentade van trombocytopenie, Coombs-negatieve hemolytische anemie, koorts, nierafwijkingen en neurologische stoornissen. Advanc

t werd gediagnosticeerd met trombotische trombocytopenische purpura (TTP) na de pentade van klinische kenmerken: microangiopathische hemolytische anemie, trombocytopenie, koorts, neurologische en nierafwijkingen. Magnetische reso

Hij werd later gediagnosticeerd met trombotische trombocytopenische purpura (TTP) op basis van het feit dat hij de meeste componenten van de TTP-pentade presenteerde (behalve koorts), waaronder veranderde mentale status, acute nierbeschadiging, trombocytopenie en bewijs van rode bloedcelfragmentatie en zijn ADAMTS13-niveau werd voor therapie vastgesteld op minder dan 10%.

Trombotische trombocytopenische purpura (TTP) is een snel progressief hematologisch syndroom gedefinieerd door de pentade van trombocytopenie, microangiopathische hemolytische anemie, neurologische afwijkingen, koorts en nierdisfunctie.

Het wordt gekenmerkt door een pentade van klinische bevindingen, waaronder microangiopathische hemolytische anemie, trombocytopenische purpura, neurologische en nierafwijkingen en koorts.

Het is een multisystemische aandoening gekenmerkt door een klinische pentade van trombocytopenie, microangiopathische hemolytische anemie, diffuse en niet-focale neurologische symptomen, verminderde nierfunctie en koorts.

Aanvankelijk presenteerde zij zich met koorts en systemische malaise, waarna zij dialyse-afhankelijke acute nierinsufficiëntie, epileptische aanvallen, trombocytopenie en een hemolytische anemie ontwikkelde – de pentade van kenmerken gezien bij TTP.

Trombotische trombocytopenische purpura (TTP) bestaat uit de pentade van trombocytopenie, hemolytische anemie, koorts, neurologische afwijkingen en nierziekte.

Trombotische trombocytopenische purpura is een klinisch syndroom gedefinieerd door de pentade van trombocytopenie, microangiopathische hemolytische anemie, koorts en nier- en neurologische afwijkingen.

ONGETITELD: De pentade van trombocytopenie, hemolytische anemie, milde nierdisfunctie, neurologische tekenen en koorts karakteriseert klassiek het syndroom van trombotische trombocytopenische purpura (TTP).

Trombotische trombocytopenische purpura (TTP) wordt gekenmerkt door de pentade van microangiopathische hemolytische anemie, trombocytopenie, neurologische symptomen, nierinsufficiëntie en koorts.

Het wordt gekenmerkt door de pentade van trombocytopenie, microangiopathische hemolytische anemie, neurologische symptomen, koorts en nierafwijkingen.

Trombotische trombocytopenische purpura (TTP) is een zeldzame aandoening van onbekende etiologie, klinisch gekenmerkt door een diagnostische pentade (trombocytopenie, microangiopathische hemolytische anemie, neurologische tekenen en symptomen, koorts en nierbeschadiging).

TTP wordt gekenmerkt door een pentade van klinische bevindingen, waaronder microangiopathische hemolytische anemie, trombocytopenie, nierafwijkingen, neurologische tekenen en koorts.

Hoewel de pentade van trombocytopenie, microangiopathische hemolytische anemie, koorts en nier- en neurologische afwijkingen de klinische presentatie van TTP karakteriseert, presenteren weinig patiënten zich met alle tekenen en symptomen.

geen gevallen van congenitale TTP. De klassieke pentade van TTP (microangiopathische hemolytische anemie, trombocytopenie, neurologische symptomen, nierdisfunctie en koorts) was

TTP is een levensbedreigende ziekte, gekenmerkt door de pentade van Moschcowitz: trombocytopenie, microangiopathische hemolytische anemie, fluctuerende neurologische tekenen, nierfalen en koorts.

1 Dit geval presenteerde zich met de pentade van trombotische trombocytopenische purpura: ernstige trombocytopenie (plaatjes 9 × 10^9/L), microangiopathische hemolytische anemie (reticulocyten 245 × 10^9/L (20-110)), LDH >5000 U/L (<425)), neurologische afwijkingen (Glasgow Coma Scale 10/15), nierfalen (creatinine 140 µmol/L (<97)), koorts (37,7℃).

Alle 31 patiënten voldeden aan de diagnostische criteria voor TTP; 16 (52%) hadden de volledige "pentade" van microangiopathische hemolytische anemie, trombocytopenie, neurologische afwijkingen, nierfalen en koorts.

Trombotische trombocytopenische purpura (TTP) is een zeldzame aandoening gekenmerkt door een pentade van microangiopathische hemolytische anemie, trombocytopenie, nierdisfunctie, koorts en een fluctuerend neurologisch syndroom.

ACHTERGROND: Idiopathische trombotische trombocytopenische purpura (TTP) is een zeldzame hematologische noodsituatie gekenmerkt door de pentade van microangiopathische hemolytische anemie, trombocytopenie, neurologische symptomen, nierbeschadiging en koorts die onvermijdelijk fataal is indien onbehandeld.

De diagnose TTP wordt meestal gesteld op basis van de pentade van anemie, trombocytopenie, nierziekte, neurologische afwijkingen en koorts.

Later werd hij verwezen naar onze intensive care; met de klassieke pentade van trombocytopenische purpura, namelijk trombocytopenie, microangiopathische hemolytische anemie, nierfalen, encefalopathie en koorts.

Trombotische trombocytopenische purpura (TTP) is een zeldzame aandoening die meestal voorkomt bij jongvolwassenen. Het wordt gekenmerkt door een pentade van klinische bevindingen: koorts, neurologische afwijkingen, nierdisfunctie, microangiopathische hemolytische anemie en trombocytopenie.


Wat zijn organoïden?

Answer: Organoïden zijn driedimensionale fysiologische in vitro structuren die morfologische en functionele kenmerken van in vivo weefsels nabootsen en aanzienlijke voordelen bieden ten opzichte van traditionele celkweekmethoden.

Menselijke cerebrale organoïden (HCO's) zijn een in vitro model van vroege neurale ontwikkeling, gericht op het modelleren en begrijpen van hersenontwikkeling en neurologische aandoeningen.

Om nieuwe in vitro en in vivo modellen van ACC te ontwikkelen, werden de technieken van organoïde kweek en patiënt-afgeleide tumor xenograft (PDX), die de afgelopen jaren aandacht hebben gekregen bij andere maligniteiten, toegepast.

Mammaliaanse intestinale organoïden zijn multicellulaire structuren die sterk lijken op de structuur van het intestinale epitheel en in vitro kunnen worden gegenereerd uit intestinale stamcellen onder geschikte kweekomstandigheden.

Organoïden zijn driedimensionale fysiologische in vitro structuren die morfologische en functionele kenmerken van in vivo weefsels nabootsen en aanzienlijke voordelen bieden ten opzichte van traditionele celkweekmethoden.


Noem 3 therapeutische toepassingen voor botulinetoxine.

Answer: Botulinetoxine-injecties zijn effectief bij het verlichten van focale spasticiteit als gevolg van letsels aan de bovenste motorneuronen, migrainehoofdpijn, een overactieve blaas en het verlichten van pijn in het sacro-iliacale gewricht.

Botulinetoxine-injecties zijn effectief bij het verlichten van focale spasticiteit als gevolg van letsels aan de bovenste motorneuronen.

Controversegebieden in de behandeling van migraine tijdens de zwangerschap, waaronder het gebruik van magnesium, triptanen versus butalbital-combinatiemedicijnen en onabotulinumtoxine, worden ook besproken.

Onabotulinumtoxine A-injectie bij de behandeling van chronische migraine

en drie open-label studies, namelijk de Chronic Migraine OnabotulinuMtoxinA

het REal-life gebruik van botulinetoxine voor de symptomatische behandeling van volwassenen met chronische migraine,

Verschillende sacro-iliacale gewrichtsinjecties hebben aangetoond pijnverlichting te bieden bij patiënten die aan deze aandoening lijden. Diverse technieken voor intra-articulaire injecties, sacrale takblokkades en radiofrequente ablatie, zowel onder fluoroscopie- als echogeleide, worden in dit artikel besproken. Minder gebruikelijke technieken zoals prolotherapie, plaatjesrijk plasma-injecties en botulinetoxine-injecties worden ook besproken.

Hoewel botulinetoxine A op recept verkrijgbaar is voor cosmetisch en therapeutisch gebruik, zijn er voorheen geen gevallen van botulisme met detecteerbare serumtoxine toegeschreven aan cosmetische of therapeutische botulinetoxine-injecties.

Botulinetoxines hebben echter ook therapeutische toepassingen voor medische aandoeningen, waaronder strabismus.

Klinische manifestaties en behandeling van botulisme worden besproken en botulinetoxine in de behandeling van pediatrische strabismus wordt besproken.

BOTOX-injectie om strabismus te behandelen na infantiel botulisme type B-infectie.

Botulinetoxine wordt sinds de eerste goedkeuring voor de behandeling van strabismus en blefarospasme door de Food and Drug Administration (FDA) in 1989 gebruikt bij de behandeling van talrijke neuromusculaire, autonome en sensorische aandoeningen.

Toepassingen werden uitgelegd voor prostaatstoornissen. BoNT-toepassingen in de urologie zijn bij de behandeling van detrusor-externe sfincter dyssynergie, detrusor-overactiviteit, detrusor-onderactiviteit, spastische aandoeningen van de urethrale sfincter, chronische prostaatpijn, interstitiële cystitis, niet-fibrotische blaasuitstroomobstructie (inclusief goedaardige prostaathyperplasie) en acute urineretentie bij vrouwen.CONCLUSI

Tot op heden is het toxine gebruikt voor de behandeling van een breed scala aan aandoeningen die gepaard gaan met spierhyperactiviteit, klierhypersecreties en pijn.


Wat is de rol van Tcf3 bij het behoud van pluripotentie?

Answer: Tcf3 is een integraal onderdeel van de kernregulerende circuit van ES-cellen, dat een autoregulatoir lus omvat met de pluripotentie-regulatoren. Tcf3 bezet samen met de pluripotentie-regulatoren Oct4 en Nanog promotors door het hele genoom. De afname van Tcf3 reguleert het differentiatiepotentieel van muis embryonale stamcellen via Wnt-signaaltransductie. De afname van Tcf3 is een noodzakelijke stap richting Wnt-gemedieerde onderdrukking van differentiatie. Het uitputten van Tcf3 maakt het mogelijk om ongedifferentieerde muis ESC's te behouden.

Overeenkomstig zijn de transcripties van de pluripotentiegenen Esrrb, Tfcp2l1 en Klf2, die door TCF3 in mESC's worden onderdrukt, verhoogd in cellen die TERRA overexpressen.

Verdere studies toonden aan dat T-celfactor 3 (TCF3) een potentieel downstream doelwit is van TERRA en het effect van TERRA in het behoud van mESC's medieert.

Een daarvan codeert voor T-celfactor 3 (TCF3), een transcriptiefactor die belangrijke rollen speelt bij de differentiatie van ESC's.

Belangrijk is dat het knockdown van hnRNP H/F niet alleen de switch in TCF3 AS nabootste, maar ook hESC-kolonies destabiliseerde en differentiatie induceerde. Ter verklaring hiervan tonen we aan dat de expressie van het bekende TCF3-doelwit E-cadherine, cruciaal voor het behoud van ESC-pluripotentie, wordt onderdrukt door E47 maar niet door E12.

De transcriptiefactor T-celfactor-3 (Tcf3) bezet samen met de pluripotentie-regulatoren Oct4 en Nanog promotors door het hele genoom.

Tcf3 is een integraal onderdeel van de kernregulerende circuit van ES-cellen, dat een autoregulatoir lus omvat met de pluripotentie-regulatoren.

Onze resultaten suggereren dat het Wnt-pad via Tcf3 ontwikkelingssignalen direct naar de kernregulerende circuit van ES-cellen brengt om de balans tussen pluripotentie en differentiatie te beïnvloeden.

Tcf3 lokaliseert zich op vele pluripotentiegenen in embryonale stamcellen.

Tcf3 fungeert als transcriptierepressor en onthult dat β-catenine direct de functie van Tcf3 opheft.

Remming van glycogeen synthase kinase-3 (Gsk3) ondersteunt muis embryonale stamcellen (ESC's) door Tcf3 te moduleren, maar de kritieke doelwitten stroomafwaarts van Tcf3 zijn onduidelijk.

Omgekeerd bootste geforceerde expressie de remming van Gsk3 of deletie van Tcf3 na door differentiatie te onderdrukken en zelfvernieuwing te behouden.

Wnt-signaaltransductie reguleert het differentiatiepotentieel van muis embryonale stamcellen via de afname van Tcf3.

We vonden dat de afname van Tcf3, een lid van de Tcf/Lef-familie en een sleutelspeler in de controle van zelfvernieuwing en pluripotentie, een specifieke en primaire reactie op Wnt-activatie in ESC's vertegenwoordigt.

Het herstellen van Tcf3-expressie herstelde gedeeltelijk de neurale defecten die werden waargenomen in Apc-mutante ESC's, wat suggereert dat de afname van Tcf3 een noodzakelijke stap is richting Wnt-gemedieerde onderdrukking van neurale differentiatie.

De afname van Tcf3 in de context van constitutief actieve Wnt-signaaltransductie is niet het gevolg van DNA-methylering van de promotor, maar wordt waarschijnlijk veroorzaakt door een veelheid aan mechanismen op zowel RNA- als proteïneniveau, zoals blijkt uit de waargenomen afname van activerende histonmerken (H3K4me3 en H3-acetylatie) en de opregulatie van miR-211, een nieuw Wnt-gereguleerd microRNA dat Tcf3 target en vroege neurale differentiatie in muis ESC's afzwakt.

Wnt-signaaltransductie verlaagt de expressie van Tcf3, mogelijk op zowel transcriptioneel als post-transcriptioneel niveau, en benadrukt daarmee een nieuw mechanisme waarmee Wnt-signaaltransductie neuro-ectodermale lijn-differentiatie in muis embryonale stamcellen remt.

Transcriptiefactor 3 (TCF3), een doelwit van miR-449a, kan de expressie van Nanog verlagen, en het herstellen van TCF3-expressie in miR-449a-expresserende Nanog-negatieve cellen hief de cellulaire stamheid op.

Het uitputten van zowel Tcf3 als Lef1 maakt het mogelijk om ongedifferentieerde muis ESC's te behouden.


Voor welke pathologische aandoening wordt MK-1602 gebruikt?

Answer: MK-1602 is beoordeeld in klinische onderzoeken voor de acute behandeling van migraine.

Ondertussen bevindt 1 kleine-molecuul CGRP-receptorantagonist (ubrogepant, MK-1602) zich momenteel in fase 3-studies voor de acute behandeling van migraine.

We pasten deze strategie toe voor een ander klinisch programma in een laat stadium: ubrogepant (MK-1602), een nieuwe orale calcitonine-gen-gerelateerde peptide receptorantagonist voor de acute behandeling van migraine.

Ubrogepant (MK-1602) is een nieuwe, orale, calcitonine-gen-gerelateerde peptide receptorantagonist in klinische ontwikkeling met positieve fase III-resultaten voor de acute behandeling van migraine.

DOEL: Het doel van deze studie was het evalueren van de werkzaamheid en verdraagbaarheid van ubrogepant (MK-1602), een calcitonine-gen-gerelateerde peptide receptorantagonist (CGRP-RA), voor de acute behandeling van migraine.

Een fase IIb gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie van ubrogepant voor de acute behandeling van migraine.


Is er een verband tussen veranderingen in ADCY7 en colitis ulcerosa?

Answer: Ja. Genoomwijde analyses wijzen op een verband tussen mutaties in ACVR1 en colitis ulcerosa als gevolg van verlies-aan-functie mutaties in ADCY7.

Om de genetische architectuur van de inflammatoire darmziekten colitis ulcerosa en de ziekte van Crohn verder te ontrafelen, hebben we de volledige genomen van 4.280 patiënten met lage dekking gesequenced en vergeleken met 3.652 eerder gesequencede populatiecontroles over 73,5 miljoen varianten. Vervolgens hebben we vanuit deze sequenties geïmputeerd in nieuwe en bestaande genoomwijde associatiestudie-cohorten en getest op associatie bij ∼12 miljoen varianten in totaal 16.432 gevallen en 18.843 controles. We ontdekten een missense variant in ADCY7 met een frequentie van 0,6% die het risico op colitis ulcerosa verdubbelt. Ondanks goede statistische power identificeerden we geen andere nieuwe laagfrequente risicovarianten en bleek dat dergelijke varianten weinig erfelijkheid verklaarden.


Wat is het werkingsmechanisme van satralizumab?

Answer: Satralizumab is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat recyclet en gericht is tegen de interleukine-6 (IL-6) receptor, goedgekeurd voor de behandeling van neuromyelitis optica spectrum stoornis (NMOSD).

Satralizumab (Enspryng®), een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat recyclet en gericht is tegen de interleukine-6 (IL-6) receptor, is ontwikkeld door Chugai Pharmaceutical en Roche voor de behandeling van neuromyelitis optica spectrum stoornis (NMOSD).

Monoklonale antilichamen die gericht zijn tegen het terminale complement (eculizumab), CD19 (inebilizumab) en de interleukine-6 receptor (satralizumab) hebben in recente fase 3-studies hun werkzaamheid aangetoond bij het voorkomen van NMOSD-aanvallen en hebben daaropvolgend goedkeuring gekregen in de VS en andere landen.

Twee hiervan, de anti-interleukine 6 (IL-6) middelen tocilizumab en satralizumab, zijn bestudeerd bij actieve NMOSD.

De interleukine-6 receptor remmer satralizumab en het anti-CD19 antilichaam inebilizumab hebben positieve fase III-studieresultaten gepubliceerd en wachten binnenkort op goedkeuring.

Klinische studies bij AQP4-IgG-positieve NMOSD-patiënten toonden succes met eculizumab (dat de splitsing van complementfactor C5 voorkomt, waardoor de vorming van chemotactisch C5a en het membraan-aanvalscomplex C9neo wordt geblokkeerd), inebilizumab (dat CD19+ B-cellen uitput) en satralizumab (anti-IL-6R dat de IL-6 werking blokkeert).

Inleiding: Recente onderzoeken hebben aangetoond dat IL-6 receptor (IL-6R) remmers zoals tocilizumab en satralizumab effectief zijn in het verminderen van het aantal terugvallen bij patiënten met NMOSD.

SION: Bij NMOSD-patiënten met antilichamen tegen aquaporine 4 hebben monoklonale antilichamen die B-cellen uitputten (rituximab en inebilizumab) of interfereren met interleukine 6 signalering (tocilizumab en satralizumab) of complementactivatie (eculizumab) een superieure werkzaamheid vergeleken met placebo.

We hebben nu drie middelen geïndiceerd voor de behandeling van NMO, waaronder (eculizumab [Soliris®]), een anti-C5 complementremmer, satralizumab (ENSRYNG®), een monoklonaal antilichaam tegen de IL-6 receptor (IL-6R) dat de productie van B-celantilichamen blokkeert, en inebilizumab (Uplinza®), een monoklonaal antilichaam dat bindt aan het B-celoppervlakte-antigeen CD19 met daaropvolgende lymfocytolyse van B- en plasmablastcellen en afname van antilichaamproductie.

Satralizumab is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam gericht tegen de interleukine-6 receptor.

ACHTERGROND: Satralizumab, een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam gericht tegen de interleukine-6 receptor, verminderde het risico op terugval bij patiënten met neuromyelitis optica spectrum stoornis (NMOSD) wanneer toegevoegd aan immunosuppressieve therapie.

Satralizumab, een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam, is ontworpen om NMOSD te behandelen door zich te richten op de IL-6 receptor.

We hebben nu drie middelen geïndiceerd voor de behandeling van NMO, waaronder (eculizumab [Soliris®]), een anti-C5 complementremmer, satralizumab (ENSRYNG®), een monoklonaal antilichaam tegen de IL-6 receptor (IL-6R) dat de productie van B-celantilichamen blokkeert, en inebilizumab (Uplinza®), een monoklonaal antilichaam dat bindt aan het B-celoppervlakte-antigeen CD19 met daaropvolgende lymfocytolyse van B- en plasmablastcellen met afname van antilichaamproductie.

Na aanzienlijke vooruitgang in de diagnostiek zijn we nu dicht bij klasse I bewijs voor een therapeutisch effect van verschillende geneesmiddelen bij NMO spectrum stoornissen, met name met het anti-interleukine-6 receptor antilichaam (satralizumab) en het anti-complement-5 antilichaam (eculizumab).

Enkele van deze geneesmiddelen zijn de in 2019 goedgekeurde complementremmer eculizumab, andere middelen in een laat ontwikkelingsstadium zijn de gewijzigde opvolger ravulizumab, het IL-6 receptor antilichaam satralizumab, het CD19-richtende antilichaam inebilizumab en het TACI-Fc fusie-eiwit telitacicept.


Wordt mucine-overexpressie geassocieerd met ziekte?

Answer: Ja, mucines zijn overexpress in verschillende maligniteiten en ontstekingen.

Het pathologische mechanisme achter hepatolithiasis is nauw verbonden met bacteriële infecties van de intrahepatische galwegen, gevolgd door chronische ontsteking en de overexpressie van mucine 5AC (MUC5AC).

MUC1 is een membraanglycoproteïne, dat bij adenocarcinomen overexpress wordt en een verkorte O-glycosylering vertoont.

Mucin 13 (MUC13) wordt naar verluidt overexpress in menselijke maligniteiten.

Ontsteking veroorzaakt MUC1-overexpressie en hypoglycosylering.


Wat zijn de 4 types holoprosencefalie?

Answer: Holoprosencefalie is een zeldzame aangeboren aandoening die het gevolg is van het falen van splitsing of onvolledige differentiatie van de structuren van de voorhersenen op verschillende niveaus of in verschillende mate. Afhankelijk van de mate van betrokkenheid wordt het ingedeeld in 4 types: Alobair, Semilobair, Lobair en de variant van middelste interhemisferische fusie.

Holoprosencefalie is een zeldzame aangeboren aandoening die het gevolg is van het falen van splitsing of onvolledige differentiatie van de structuren van de voorhersenen op verschillende niveaus of in verschillende mate. Afhankelijk van de mate van betrokkenheid wordt het ingedeeld in 4 types: Alobair, Semilobair, Lobair en de variant van middelste interhemisferische fusie.

Neuroradiologische studies hebben gedetailleerde kenmerken geleverd van vier hoofdtypes holoprosencefalie: alobair, semilobair, lobair en de middelste interhemisferische variant.

Holoprosencefalie wordt behandeld onder de volgende koppen: alobaire, semilobaire en lobaire holoprosencefalie; arrhinencefalie; agenesie van het corpus callosum; hypofyseafwijkingen; achterhersenaandoeningen; syntelencefalie; aprosencefalie/atelencefalie; neurale buisdefecten; gelaatsafwijkingen; mediane gespleten lip; kleine gelaatsafwijkingen; enkele maxillaire centrale snijtand; holoprosencefalie-achtig fenotype; epidemiologie; genetische oorzaken van holoprosencefalie; teratogene oorzaken van holoprosencefalie; SHH-mutaties; ZIC2-mutaties; SIX3-mutaties; TGIF-mutaties; PTCH-mutaties; GLI2-mutaties; FAST1-mutaties; TDGF1-mutaties; en DHCR7-mutaties.

De classificaties van alobair, semilobair en lobair type A en B holoprosencefalie worden elk weergegeven, met een extra geval van semilobaire holoprosencefalie gecompliceerd door een subdurale effusie.


Welke gistgenen coderen voor condensine?

Answer: Smc2-Smc4 vormt de kern van de Saccharomyces cerevisiae condensine, die de compactie van metafasechromosomen bevordert. Zowel SMC2 als SMC4 zijn essentieel voor chromosoomoverdracht in anafase. Smc2-8 onderdrukt de ophoping van catenanen, mitotische arrestatie en groeidefecten veroorzaakt door histonuitputting bij semi-permissieve temperatuur.

Condensine Smc2-Smc4-dimeren zijn flexibel en dynamisch.

Hier onderzoeken we de topologie van Smc2-Smc4-dimeren van het S. cerevisiae condensinecomplex met hogesnelheids-atoomkrachtmicroscopie (AFM) in vloeistof.

Interessant is dat SAC-activatie wordt onderdrukt door de afwezigheid van Top2 en Smc2, een essentieel onderdeel van condensine. Inderdaad, smc2-8 onderdrukt de ophoping van catenanen, mitotische arrestatie en groeidefecten veroorzaakt door histonuitputting bij semi-permissieve temperatuur.

Om de bijdragen van de structurele onderhoudsproteïnen van chromosomen (SMC's) aan condensine-activiteit beter te begrijpen, hebben we een aantal biochemische, biofysische en DNA-geassocieerde eigenschappen van het Smc2p-Smc4p-paar van gist getest.

Smc2/4 vormt de kern van de Saccharomyces cerevisiae condensine, die de compactie van metafasechromosomen bevordert.

Zowel SMC2 als SMC4 zijn essentieel voor chromosoomoverdracht in anafase.

Hier tonen we aan dat drie TTN-genen chromosoomsteunproteïnen coderen van de condensine- (SMC2) en cohesine- (SMC1 en SMC3) klassen.

We tonen aan dat drie TTN-genen chromosoomsteunproteïnen coderen van de condensine- (SMC2) en cohesine- (SMC1 en SMC3) klassen. Deze prot

, en Cnd3, drie niet-SMC-subunits die een hoge mate van sequentieconservatie vertonen met kikkersubunits, zijn essentieel voor levensvatbaarheid, en hun genonderbreking leidt tot een fenotype dat niet te onderscheiden is van dat waargenomen bij cut3-477 en cut14-208, bekende mutaties in SMC4- en SMC2-achtige subunits. Condensine-subunit

De kernsubunits van het complex zijn leden van de SMC2 (Structureel Onderhoud van Chromosomen) en SMC4-genfamilies. We heb

Temperatuurgevoelige mutaties van BRN1 kunnen worden onderdrukt door overexpressie van een nieuw gen YCG1, dat homolog is aan een andere Xenopus-condensinesubunit, XCAP-G. Overexpressie van SMC2, een gen dat nodig is voor chromosoomcondensatie en een homoloog van de XCAP-E-condensine, onderdrukt brn1 niet, wat wijst op functionele specialisatie van componenten van het condensinecomplex.


Wat is een andere naam voor het medicijn AMG334?

Answer: AMG334 wordt ook erenumab genoemd.

De resultaten van fase 2 gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken voor de preventie van episodische en chronische migraine die de werkzaamheid en veiligheid aantonen van vier monoklonale antilichamen gericht op het calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP) pad [ALD403 (eptinezumab), AMG334 (erenumab), LY2951742 (galcanezumab) en TEV48125 (fremanezumab)] zijn recentelijk gepubliceerd, en fase 3 onderzoeken zijn in uitvoering.


Beschrijf de genetische determinanten van veelvoorkomende epilepsieën

Answer: Genetische determinanten van veelvoorkomende epilepsieën worden gedefinieerd als de interactie van mutaties in een van twee niet-gekoppelde genen, SCN1 en SCN2, die respectievelijk coderen voor de eiwitten hamartine en epileptine. Verstoring van deze genen is in verband gebracht met epileptische encefalopathieën, maar het is niet helemaal duidelijk of dit direct vertaalt naar een verhoogd risico op epilepsie of via epigenetische veranderingen.

De epilepsieën vormen een klinisch heterogene groep neurologische aandoeningen. Ondanks sterk bewijs voor erfelijkheid, hebben genoomwijde associatiestudies weinig succes gehad bij het identificeren van risicoloci die geassocieerd zijn met epilepsie, waarschijnlijk vanwege relatief kleine steekproefgroottes en onvoldoende statistische kracht. Wij streefden ernaar risicoloci te identificeren via meta-analyses van genoomwijde associatiestudies voor alle epilepsie en de twee grootste klinische subtypen (genetische gegeneraliseerde epilepsie en focale epilepsie).METHODEN: We combineerden genoomwijde associatiegegevens van 12 cohorten van personen met epilepsie en controles uit populatiegebaseerde datasets. Controles waren etnisch gematcht met de gevallen. We fenotypeerden personen met epilepsie in categorieën van genetische gegeneraliseerde epilepsie, focale epilepsie of niet-geclassificeerde epilepsie. Na gestandaardiseerde filtering voor kwaliteitscontrole en imputatie om rekening te houden met verschillende genotyperingsplatforms op de locaties, voerden onderzoekers op elke locatie een lineaire mixed-model associatieanalyse uit voor elke dataset. Door samenvattende statistieken te combineren, voerden we fixed-effects meta-analyses uit van alle epilepsie, focale epilepsie en genetische gegeneraliseerde epilepsie. We stelden de genoomwijde significantiedrempel in op p<1,66 × 10^(-8).RESULTATEN: We includeerden 8696 gevallen en 26.157 controles in onze analyse. Meta-analyse van het alle-epilepsie cohort identificeerde loci op 2q24.3 (p=8,71 × 10^(-10)), waarbij SCN1A werd geïmpliceerd, en op 4p15.1 (p=5,44 × 10^(-9)), waar PCDH7 ligt, dat codeert voor een protocadherinemolecuul dat eerder niet in verband werd gebracht met epilepsie. Voor het cohort van genetische gegeneraliseerde epilepsie noteerden we een enkel signaal op 2p16.1 (p=9,99 × 10^(-9)), waarbij VRK2 of FANCL werd geïmpliceerd. Geen enkele enkel-nucleotide polymorfisme bereikte genoomwijde significantie voor focale epilepsie.INTERPRETATIE: Deze meta-analyse beschrijft een nieuw locus dat eerder niet in verband werd gebracht met epilepsie en levert aanvullend bewijs over de genetische architectuur van deze aandoeningen, met als uiteindelijk doel ondersteuning te bieden bij ziekteclassificatie en prognose. De gegevens suggereren dat specifieke loci pleiotroop kunnen werken door het risico op epilepsie in het algemeen te verhogen, of effecten kunnen hebben die beperkt zijn tot een specifiek epilepsiesubtype. Toekomstige genetische analyses kunnen profiteren van zowel samenvoegen (d.w.z. het groeperen van epilepsietypen) als splitsen (d.w.z. analyse van specifieke klinische subtypen).FINANCIERING: International League Against Epilepsy en meerdere overheids- en filantropische instanties.


Moet nerinetide worden gebruikt voor de behandeling van ischemische beroerte?

Answer: Nerinetide verbeterde niet het aandeel ischemische beroertepatiënten dat goede klinische uitkomsten behaalde na endovasculaire trombectomie vergeleken met patiënten die placebo kregen.

337 (61,4%) van 549 patiënten met nerinetide en 329 (59,2%) van 556 met placebo behaalden een mRS-score van 0-2 na 90 dagen (aangepaste risicoratio 1,04, 95% BI 0,96-1,14; p=0,35). Secundaire uitkomsten waren vergelijkbaar tussen de groepen.

INTERPRETATIE: Nerinetide verbeterde niet het aandeel patiënten dat goede klinische uitkomsten behaalde na endovasculaire trombectomie vergeleken met patiënten die placebo kregen.


Wat is de rol van alcohol acyltransferasen in fruitaroma?

Answer: Vluchtige esters, een belangrijke klasse van verbindingen die bijdragen aan het aroma van veel fruit, worden gesynthetiseerd door alcohol acyltransferasen (AAT). De expressie van alle Cm-AAT-genen wordt tijdens het rijpen omhoog gereguleerd en geremd in antisense ACC-oxidase meloenen en in fruit behandeld met de ethyleenantagonist 1-methylcyclopropene (1-MCP), wat wijst op een positieve regulatie door ethyleen.

Moleculaire en biochemische kenmerken van een gen dat codeert voor een alcohol acyltransferase betrokken bij de vorming van aroma vluchtige esters tijdens het rijpen van meloen.

We concluderen dat CM-AAT1 een belangrijke rol speelt in de vorming van aroma vluchtige stoffen in de meloen.

Vluchtige esters, een belangrijke klasse van verbindingen die bijdragen aan het aroma van veel fruit, worden gesynthetiseerd door alcohol acyltransferasen (AAT).

De expressie van alle Cm-AAT-genen wordt tijdens het rijpen omhoog gereguleerd en geremd in antisense ACC-oxidase meloenen en in fruit behandeld met de ethyleenantagonist 1-methylcyclopropene (1-MCP), wat wijst op een positieve regulatie door ethyleen.

De AAT1-locus is cruciaal voor de biosynthese van esters die bijdragen aan de 'rijpe appel'-smaak in 'Royal Gala' en 'Granny Smith' appels.


Wat is het Hikikomori-syndroom?

Answer: Het 'Hikikomori'-syndroom (HS) bestaat uit langdurige en ernstige sociale terugtrekking.

Hikikomori, afkomstig van de Japanse woorden 'hiku' (trekken) en 'komoru' (zich terugtrekken), is een klinische aandoening waarbij een persoon zichzelf meer dan 6 maanden opsluit in zijn/haar eigen huis.

De kenmerken en sociale functioneren van pathologische sociale terugtrekking, "Hikikomori", in een setting van tweedelijnszorg: een cohortstudie van één jaar.

ACHTERGROND: Pathologische sociale terugtrekking, genaamd "Hikikomori", is een cultuurgebonden syndroom in Japan en een ernstig sociaal probleem in Japan.

Hikikomori, of ernstige sociale terugtrekking, betreft patiënten die zijn gestopt met deelname aan de dagelijkse routine en het grootste deel van de tijd opgesloten in hun kamer doorbrengen gedurende een periode van 6 maanden of langer, zonder duidelijke psychose.

Deze studie heeft tot doel de sociaaldemografische en klinische kenmerken en mogelijke klinische subtypen te bepalen die de 12-maandsuitkomsten voorspellen van gevallen met het hikikomori-syndroom, een ernstige vorm van sociale terugtrekking.

Een 12-maanden durende studie van het hikikomori-syndroom van sociale terugtrekking: klinische karakterisering en voorstel van verschillende subtypen.

INLEIDING: Het 'Hikikomori'-syndroom (HS) bestaat uit langdurige en ernstige sociale terugtrekking.

In 1998 bedacht de Japanse psychiater Tamaki Saitō de term hikikomori, verwijzend naar een toestand gekenmerkt door sociale terugtrekking en vermijding (onderwijs, werk, vriendschappen) gecombineerd met aanhoudende isolatie en opsluiting in het eigen huis gedurende ten minste 6 maanden, door verschillende factoren.

ACHTERGROND: Pathologische sociale terugtrekking, genaamd "Hikikomori", is een cultuurgebonden syndroom in Japan en een ernstig sociaal probleem.

Geschiedenis van sociale isolatie, wij stelden de diagnose hikikomori-syndroom volgens de definitie van de Japanse overheid, die als volgt luidt: levensstijl gericht op huis; geen interesse of bereidheid om naar school of werk te gaan; aanhoudende symptomen langer dan 6 maanden; en uitsluiting van andere psychiatrische en ontwikkelingsstoornissen. Gezien zijn

Een vorm van ernstige sociale terugtrekking, genaamd hikikomori, is vaak beschreven in Japan en wordt gekenmerkt door adolescenten en jongvolwassenen die kluizenaars worden in het huis van hun ouders, maanden of jaren niet kunnen werken of naar school kunnen gaan.

In Japan zijn nieuwe expressieve vormen van psychiatrische fenomenen zoals "moderne depressie" en "hikikomori" (een syndroom van ernstige sociale terugtrekking dat minstens zes maanden duurt) vooral onder jongeren gemeld. Econom

Hikikomori is een Japans woord dat een aandoening beschrijft die vooral adolescenten of jongvolwassenen treft die geïsoleerd van de wereld leven, opgesloten in het huis van hun ouders, dagen, maanden of zelfs jaren lang opgesloten in hun slaapkamer, en weigeren zelfs met hun familie te communiceren.

Echter, een lage ASA-score werd gerelateerd aan een psychologische disfunctie in de Japanse culturele context; hikikomori-symptomen, die worden gedefinieerd als de wens om in zijn of haar eigen kamer te blijven en het begrip van dit gedrag bij andere mensen.

Identificatie van het hikikomori-syndroom van sociale terugtrekking: psychosociale kenmerken en behandelvoorkeuren in vier landen.

Bestaat het 'hikikomori'-syndroom van sociale terugtrekking buiten Japan? Een voorlopige internationale studie.

Hikikomori, een cultuurgebonden syndroom van sociale terugtrekking in Japan?: Een voorstel voor DSM-5.

Hikikomori, een ernstige vorm van sociale terugtrekking, is een groeiend sociaal probleem in Japan en internationaal.

ACHTERGROND: Pathologische sociale terugtrekking, genaamd "Hikikomori", is een cultuurgebonden syndroom en een ernstig sociaal probleem.

DOEL: Hikikomori, afkomstig van de Japanse woorden 'hiku' (trekken) en 'komoru' (zich terugtrekken), is een klinische aandoening waarbij een persoon zichzelf meer dan

Azië en de Verenigde Staten. Hikikomori werd gedefinieerd als een periode van 6 maanden of langer waarin bijna alle tijd thuis wordt doorgebracht en sociale situaties en sociale relaties worden vermeden, geassocieerd met significante

DOEL: Onderzoeken of het 'hikikomori'-syndroom (sociale terugtrekking) dat in Japan wordt beschreven ook in andere landen bestaat, en zo ja, hoe patiënten met het syndroom worden gediagnosticeerd en behandeld. METHODEN: Twee hikikomori-casussen werden gestuurd naar psychiaters in Australië, Bangladesh, India, Iran, Japan, Korea, Taiwan, Tha

Hikikomori (sociale terugtrekking die zes maanden of langer duurt) is een groeiend probleem onder Japanse adolescenten en jongvolwassenen, met recente schattingen dat ongeveer 1% van de Japanse jongeren ooit een episode van hikikomori zal doormaken.|