Wat zijn pQTL's?

Answer: De identificatie van proteïne-kwantitatieve eigenschapslocussen (pQTL's) kan een krachtige aanvullende methode zijn om ons begrip van ziekteprocessen te verbeteren.

Een genoomwijde associatiestudie identificeert proteïne-kwantitatieve eigenschapslocussen (pQTL's).

De identificatie van proteïne-kwantitatieve eigenschapslocussen (pQTL's) kan een krachtige aanvullende methode zijn om ons begrip van ziekteprocessen te verbeteren.

Toch blijft de impact van genetische variatie, inclusief eQTL's, op proteïneniveaus slecht begrepen. Om dit aan te pakken, brachten we genetische varianten in kaart die geassocieerd zijn met eQTL's, ribosoombezetting (rQTL's) of proteïne-abundantie (pQTL's). We vonden dat de meeste QTL's geassocieerd zijn met transcriptie-expressieniveaus, met daaruit voortvloeiende effecten op ribosoom- en proteïneniveaus.

Door de genetische variatie te bestuderen die genexpressieniveaus (cis-expressie kwantitatieve eigenschapslocussen [cis-eQTL's]) en proteïneniveaus (cis-proteïne QTL's [cis-pQTL's]) beïnvloedt, bepaalden we dat jonge, primatenspecifieke genen verrijkt zijn in cis-eQTL's en cis-pQTL's.

Kwantitatieve eigenschapslocusanalyse (QTL) identificeerde zeven genomische loci die fibrosefenotypen beïnvloeden (pQTL's) met genoomwijde significantie op chromosomen 4, 5, 7, 12 en 17.

We observeerden verrijking van proteïne-kwantitatieve eigenschapslocussen (pQTL's) voor cellulaire gevoeligheid voor twee veelgebruikte chemotherapeutica: cisplatine en paclitaxel.

Hier bepaalden we de abundantie van proteïnen in plasma van 96 oudere Europeanen met behulp van een nieuwe aptameer-gebaseerde proteomische technologie en voerden we een genoomwijde lokale (cis-)regulatoire associatieanalyse uit om proteïne-kwantitatieve eigenschapslocussen (pQTL) te identificeren.

we beschrijven een proteomische kwantitatieve eigenschapslocusstudie (pQTL) van plasma-proteoomscreens in een F(2) intercross van 455 muizen, in kaart gebracht met 177 genetische markers over het genoom.


Wat is Dysforische Melkuitdrijvingsreflex?

Answer: Dysforische melkuitdrijvingsreflex (D-MER) wordt gekenmerkt door een plotselinge dysforie, of onaangenaam gevoel dat optreedt bij de melkuitdrijvingsreflex (MER) en niet langer dan een paar minuten aanhoudt. Na de melkuitdrijving verdwijnt de dysforie. Symptomen kunnen afnemen na 3 maanden of ze kunnen gedurende de hele borstvoedingsperiode aanhouden.

ACHTERGROND: Dysforische melkuitdrijvingsreflex (D-MER) wordt gekenmerkt door een plotselinge dysforie, of onaangenaam gevoel dat optreedt bij de MER en niet langer dan een paar minuten aanhoudt.

Alle drie de vrouwen beschreven het plotselinge begin van negatieve gevoelens bij het starten van elke borstvoedingssessie. De dysforie verdween na elke melkuitdrijving.

Dysforische Melkuitdrijvingsreflex (D-MER) is een plotselinge emotionele "dip" die bij sommige vrouwen net voor het vrijkomen van melk optreedt en niet langer dan een paar minuten aanhoudt. De korte negatieve gevoelens variëren in ernst van weemoed tot zelfverachting en lijken een fysiologische oorzaak te hebben.

Dysforische melkuitdrijvingsreflex (D-MER) veroorzaakt golven van negatieve emoties die duren vanaf kort vóór de eerste melkuitdrijving tot de baby begint krachtig te drinken. Symptomen kunnen afnemen na 3 maanden of ze kunnen gedurende de hele borstvoedingsperiode aanhouden.

<b>ACHTERGROND</b>: Dysforische melkuitdrijvingsreflex (D-MER) wordt gekenmerkt door een plotselinge dysforie, of onaangenaam gevoel dat optreedt bij de MER en niet langer dan een paar minuten aanhoudt.

Na de melkuitdrijving verdwijnt de dysforie.
GEVALSBESCHRIJVING: Deze casusserie geeft een verslag van drie vrouwen die D-MER hebben ervaren.

De dysforie verdween na elke melkuitdrijving.
BESPREKING: Literatuur over D-MER is beperkt tot één gepubliceerde kwalitatieve onderzoeksstudie en twee gepubliceerde casusrapporten.

ACHTERGROND Dysforische melkuitdrijvingsreflex (D-MER) wordt gekenmerkt door een plotselinge dysforie, of onaangenaam gevoel dat optreedt bij de MER en niet langer dan een paar minuten aanhoudt.


Is Rucaparib effectief voor eierstokkanker?

Answer: Ja. Rucaparib is een orale, kleine molecule, poly(ADP-ribose)polymerase-remmer die is goedgekeurd voor de behandeling van patiënten met gevorderde eierstokkanker die behandeld zijn met twee of meer chemotherapieën en een BRCA1- of BRCA2-genmutatie hebben die is vastgesteld met een goedgekeurde companion diagnostische test.

INTERPRETATIE: Bij patiënten met BRCA-mutante of BRCA-wildtype en LOH hoge platinumgevoelige eierstokkanker die behandeld zijn met rucaparib, was de progressievrije overleving langer dan bij patiënten met BRCA-wildtype LOH lage carcinomen.

Hoge LOH wordt geassocieerd met respons op de PARP-remmer rucaparib bij BRCA-wildtype eierstokkanker.

Rucaparib goedgekeurd voor eierstokkanker.

De FDA heeft de PARP-remmer rucaparib goedgekeurd voor de behandeling van vrouwen met gevorderde eierstokkanker die al behandeld zijn met ten minste twee chemotherapieën en een BRCA1- of BRCA2-genmutatie hebben vastgesteld door een goedgekeurde companion diagnostische test.

Rucaparib (Rubraca™) is een orale, kleine molecule, poly(ADP-ribose)polymerase-remmer die wordt ontwikkeld door Clovis Oncology, Inc. (Boulder, CO, VS) voor de behandeling van solide tumoren. Het is in de VS goedgekeurd als monotherapie voor de behandeling van patiënten met schadelijke BRCA-mutaties (germline en/of somatisch) geassocieerde gevorderde eierstokkanker die behandeld zijn met twee of meer chemotherapieën.

In 2016 keurde de Amerikaanse Food and Drug Administration drie nieuwe geneesmiddelen goed voor de behandeling van solide maligniteiten: olaratumab bij geselecteerde patiënten met weke delen sarcoom, atezolizumab voor de behandeling van blaaskanker, en rucaparib voor de behandeling van eierstokkanker; ook in 2016 werd het gebruik van eerder goedgekeurde antikankermiddelen (inclusief atezolizumab) uitgebreid naar 11 nieuwe patiëntengroepen.

Conclusies: Rucaparib was goed verdraagbaar en had effectiviteit bij patiënten met platinumgevoelige germline BRCA1/2-gemuteerde HGOC.

DOEL: Het beoordelen van de farmacologie, veiligheid, werkzaamheid en de rol van rucaparib bij de behandeling van terugkerende, gevorderde eierstokkanker.
SAMENVATTING: In totaal hebben 2 fase I/II-studies en 1 fase II-studie de veiligheid en werkzaamheid van orale rucaparib bij eierstokkanker geëvalueerd.

Rucaparib bleek relatief goed verdraagbaar in klinische onderzoeken, met de meest voorkomende bijwerkingen als bloedarmoede, vermoeidheid en misselijkheid.
CONCLUSIE: Rucaparib lijkt een veilige en effectieve nieuwe optie te zijn in de behandeling van terugkerende, gevorderde BRCA1/2-mutante eierstokkanker.

Bij patiënten met schadelijke BRCA1/2-mutaties werd een totale responsratio van 80% bereikt in de fase II-studie Assessment of Rucaparib in Ovarian CancEr Trial 2 (ARIEL2).

Dit artikel vat de mijlpalen samen in de ontwikkeling van rucaparib die hebben geleid tot deze eerste goedkeuring voor eierstokkanker.<br>

Deze resultaten ondersteunen verdere klinische evaluatie van rucaparib, hetzij als monotherapie of als aanvulling op chemotherapie voor de behandeling van sporadische eierstokkanker.<br>

Rucaparib: een Poly(ADP-Ribose) Polymerase Remmer voor BRCA-gemuteerde terugkerende eierstokkanker.

CONCLUSIE Rucaparib lijkt een veilige en effectieve nieuwe optie te zijn in de behandeling van terugkerende, gevorderde BRCA1/2-mutante eierstokkanker.

Rucaparib ontving de Breakthrough Therapy-onderscheiding van de Amerikaanse FDA voor de behandeling van platinumgevoelige BRCA-gemuteerde gevorderde eierstokkankerpatiënten die meer dan twee lijnen van platinumgebaseerde therapie hebben ontvangen.

ACHTERGROND Rucaparib, een poly(ADP-ribose)polymerase-remmer, heeft antikankeractiviteit bij terugkerende eierstokkanker met een BRCA-mutatie of een hoog percentage van genoomwijde verlies van heterozygotie.

Rucaparib: het verleden, heden en de toekomst van een nieuw goedgekeurde PARP-remmer voor eierstokkanker.

FDA-goedkeuringssamenvatting: Rucaparib voor de behandeling van patiënten met schadelijke BRCA-mutatie geassocieerde gevorderde eierstokkanker.

Olaparib en rucaparib zijn door de Amerikaanse FDA goedgekeurd als monotherapie voor gevorderde terugkerende eierstokkanker.


Wat is het "eiwitinferentieprobleem"?

Answer: Een grote uitdaging in shotgun-proteomics is het toewijzen van geïdentificeerde peptiden aan de eiwitten waarvan ze afkomstig zijn, dit wordt het eiwitinferentieprobleem genoemd.

Het eiwitinferentieprobleem belemmert nog steeds de automatische toewijzing van peptide-sequenties aan eiwitten, wat daardoor de kwantificering van sequentievarianten belemmert.

Het eiwitinferentieprobleem kan worden beschouwd als een speciaal eiwitkwantificeringsprobleem in de zin dat werkelijk aanwezige eiwitten die eiwitten zijn waarvan de abundantie-waarden niet nul zijn.

Eiwitinferentie is een belangrijk onderwerp in proteomics-onderzoek. Het hoofddoel is het selecteren van een geschikte subset van kandidaat-eiwitten die de waargenomen peptiden het beste verklaren.

Het samenstellen van peptiden die zijn geïdentificeerd uit tandem-massaspectra tot een lijst van eiwitten, aangeduid als eiwitinferentie, is een belangrijk onderwerp in shotgun-proteomics.

Een grote uitdaging in shotgun-proteomics is het toewijzen van geïdentificeerde peptiden aan de eiwitten waarvan ze afkomstig zijn, dit wordt het eiwitinferentieprobleem genoemd.


Wat is het verband tussen lithiumgebruik tijdens de zwangerschap en Ebstein-anomalie?

Answer: Er wordt algemeen aangenomen dat lithiumgebruik geassocieerd is met een verhoogd risico op Ebstein-anomalie. Echter, recentere studies betwijfelen deze associatie.

Er is een mogelijkheid dat lithium in het bijzonder geassocieerd kan zijn met Ebstein-anomalie, maar het huidige bewijs kan deze associatie niet definitief bevestigen of ontkennen.

Een grondige echoscopische screening van de organen dient te worden uitgevoerd bij lithiumexpositie, terwijl nieuwere studies geen verhoogd risico op Ebstein-anomalie lieten zien.

Er werden geen vrouwen gevonden die lithium gebruikten tijdens de zwangerschap in vier case-control studies van Ebstein-anomalie met respectievelijk 25, 34, 59 en 89 getroffen kinderen. In twee cohortstudies werden risicoratio's van 3,0 (95% betrouwbaarheidsinterval [BI], 1,2 tot 7,7) en 1,5 (95% BI, 0,4 tot 6,8) voor alle aangeboren afwijkingen waargenomen.

[Ebstein-anomalie van de tricuspidalisklep na prenatale blootstelling aan lithium].

Een Ebstein-anomalie werd vastgesteld, met insufficiëntie van de tricuspidalisklep. Blootstelling aan lithium in utero werd vastgesteld. Literatuurrapporten geven een associatie aan tussen blootstelling aan lithium in utero en hartafwijkingen, met name Ebstein-anomalie.

Lithium wordt veel gebruikt bij de behandeling van bipolaire stemmingsstoornissen, en teratogene effecten omvatten cardiovasculaire afwijkingen, met name Ebstein-anomalie.

Sommige studies suggereren dat lithium mogelijk betrokken is als teratogeen dat de incidentie van Ebstein-anomalie verhoogt bij de nakomelingen van vrouwelijke patiënten met manisch-depressieve psychose die lithium kregen toegediend tijdens de zwangerschap.

Dwarsdoorsnede-echocardiografie werd gebruikt om twee pasgeborenen te evalueren van wie de moeders lithium innamen tijdens de zwangerschap. Bij één baby werd Ebstein-anomalie van de tricuspidalisklep geïdentificeerd. Bij de andere baby gaf de dwarsdoorsnede-echocardiografie geruststelling dat de baby geen Ebstein-anomalie had.

Men denkt dat deze malformatie het gevolg is van een direct teratogeen effect van lithium op de atrioventriculaire overgang.

Wanneer lithium schade veroorzaakt: een blik op Ebstein-anomalie.

De zoektermen waren lithium, zwangerschap, teratogeen, afwijkingen (door geneesmiddelen veroorzaakt), Ebstein-anomalie en bijwerkingen.
GEGEVENSVERZAMELING EN SYNTHES: In de jaren 70 werd een zeer sterke associatie gesuggereerd tussen maternale lithiumbehandeling tijdens de zwangerschap en Ebstein-anomalie van het hart bij de nakomelingen.

Blootstelling aan lithium in utero tijdens het eerste trimester van de zwangerschap kan geassocieerd zijn met een verhoogd risico op hartafwijkingen, vooral de zeldzame Ebstein-anomalie.

GEGEVENSVERZAMELING EN SYNTHES In de jaren 70 werd een zeer sterke associatie gesuggereerd tussen maternale lithiumbehandeling tijdens de zwangerschap en Ebstein-anomalie van het hart bij de nakomelingen.

ACHTERGROND Er is bezorgdheid dat blootstelling aan lithium vroeg in de zwangerschap geassocieerd kan zijn met een duidelijke toename van het risico op Ebstein-anomalie (een obstructief defect van de rechter ventrikeluitstroombaan) bij zuigelingen en algemene aangeboren hartafwijkingen, maar de gegevens zijn tegenstrijdig en beperkt.

CONCLUSIES Maternale lithiumgebruik tijdens het eerste trimester werd geassocieerd met een verhoogd risico op hartafwijkingen, inclusief Ebstein-anomalie; de omvang van dit effect was kleiner dan eerder werd verondersteld.

Onze gegevens suggereren dat Ebstein-anomalie geassocieerd is met maternale mentale gezondheidsproblemen in het algemeen en niet specifiek met lithium of benzodiazepines; daarom kan het veranderen of stoppen van medicatie mogelijk niet preventief zijn.

Blootstelling aan lithium tijdens het eerste trimester lijkt het risico op aangeboren hartafwijkingen te verhogen, vooral Ebstein-anomalie.

Gerapporteerde neonatale problemen bij maternale lithiumtherapie omvatten Ebstein-anomalie, slechte ademhalingsinspanning en cyanose, ritmestoornissen, nefrogene diabetes insipidus, schildklierdisfunctie, hypoglykemie, hypotonie en lethargie, hyperbilirubinemie en grote baby's voor de zwangerschapsduur.

Alle case-control studies met betrekking tot Ebstein-anomalie waren negatief, en onder 222 zuigelingen met Ebstein-anomalie en 44 met tricuspidalisatresie had geen van de moeders lithium gebruikt tijdens de zwangerschap.

1 patiënt in de lithiumgroep koos voor zwangerschapsafbreking nadat Ebstein-anomalie werd vastgesteld via prenatale echocardiografie.

Maternale lithium en neonatale Ebstein-anomalie: evaluatie met dwarsdoorsnede-echocardiografie.


Activeert verubecestat BACE?

Answer: Nee, verubecestat is een krachtige BACE-remmer.

Verubecestat is een krachtige BACE1-enzymremmer die momenteel wordt onderzocht in fase III-onderzoeken voor de behandeling van milde tot matige en prodromale ziekte van Alzheimer.


Wat doet het Ribosoom-gebonden Kwaliteitscontrolecomplex?

Answer: Het Ribosoom-gebonden Kwaliteitscontrolecomplex (RQC), dat nascent peptiden herkent die vertaald zijn van abnormale mRNA's, polyubiquityleert deze abnormale peptiden, haalt ze uit de vastgelopen 60S subeenheid en begeleidt ze uiteindelijk naar het proteasoom voor afbraak.

Het ribosoom-gebonden kwaliteitscontrolecomplex: van het opruimen van abnormale peptiden tot het handhaven van proteostase

Onder deze processen wordt translatie-eiwitkwaliteitscontrole uitgevoerd door het Ribosoom-gebonden Kwaliteitscontrolecomplex (RQC), dat nascent peptiden herkent die vertaald zijn van abnormale mRNA's, deze abnormale peptiden polyubiquityleert, ze uit de vastgelopen 60S subeenheid verwijdert en ze uiteindelijk begeleidt naar het proteasoom voor afbraak. In deze review richten we ons op het werkingsmechanisme van het RQC-complex, van binding aan de vastgelopen 60S tot de aflevering van abnormale peptiden aan het proteasoom, en beschrijven we de cellulaire gevolgen van een tekort in de RQC-route, zoals abnormale eiwitaggregatie.


Wat is emicizumab?

Answer: ACE910 (emicizumab) is een gehumaniseerd bispecifiek antilichaam dat factor IXa en X herkent en de functie van factor VIII nabootst.

Emicizumab (ACE910) verbindt geactiveerde factor IX en factor X om de functie van geactiveerde factor VIII te herstellen, die ontbreekt bij personen met hemofilie A.

Emicizumab profylaxe bij hemofilie A met inhibitoren.

Emicizumab profylaxe werd geassocieerd met een significant lagere frequentie van bloedingsgebeurtenissen dan geen profylaxe bij deelnemers met hemofilie A met inhibitoren.

Behandeling en preventie van bloedingsepisodes bij patiënten met ernstige hemofilie A vereisen frequente intraveneuze injecties van factor VIII.

ACE910 (emicizumab) is een gehumaniseerd bispecifiek antilichaam dat factor IXa en X herkent en de functie van factor VIII nabootst.

Emicizumab is een bispecifiek antilichaam dat zowel het enzym factor IXa (FIXa) als het substraat factor X (FX) herkent.


Welke ziekte wordt overgedragen door de Lone Star Teken, Amblyomma americanum?

Answer: Amblyomma americanum (Lone star teken) is een belangrijke ziekteverwekker in de Verenigde Staten. Het draagt verschillende menselijke pathogenen over, waaronder de veroorzakers van menselijke monocytische ehrlichiose, tularemie en zuidelijke teken-geassocieerde huiduitslagziekte [STARI] of Masters-ziekte.

Tegenwoordig blijft A. americanum een belangrijke vector voor door teken overgedragen ziekten. Naast andere soorten worden Rickettsia, Ehrlichia en Borrelia allemaal overgedragen door de lone star teken.

Zuidelijke teken-geassocieerde huiduitslagziekte en anafylaxie op rood vlees na tekenbeten worden toegeschreven aan de lone star teken.

Lone Star teken (Amblyomma americanum) en de uitslag wordt STARI genoemd (zuidelijke teken-geassocieerde huiduitslagziekte).

Amblyomma americanum (Lone star teken) is een belangrijke ziekteverwekker in de Verenigde Staten. Het draagt verschillende menselijke pathogenen over, waaronder de veroorzakers van menselijke monocytische ehrlichiose, tularemie en zuidelijke teken-geassocieerde huiduitslagziekte.

E. chaffeensis wordt in stand gehouden in een complex cyclus waarbij witstaartherten (WTD; Odocoileus virginianus) als primaire reservoir dienen en de lone star teken (LST; Amblyomma americanum) als primaire vector.

Amblyomma americanum, de lone star teken, is de meest voorkomende en meest agressieve teken die mensen bijten in het zuidoosten van de Verenigde Staten. Het staat bekend om het overdragen van de veroorzakers van menselijke ehrlichioses, Ehrlichia chaffeensis en Ehrlichia ewingii.

Rickettsia parkeri is een lid van de groep van vlekkenkoorts-rickettsiae en veroorzaakt een koortsachtige ziekte bij mensen die vaak "Tidewater spotted fever" of "R. parkeri rickettsiose" wordt genoemd. Hoewel de Gulf Coast teken, Amblyomma maculatum Koch, de primaire vector van R. parkeri is, is aangetoond dat een klein deel van A. americanum ook R. parkeri kan dragen.

Lyme-achtige ziekte (ook bekend als zuidelijke teken-geassocieerde huiduitslagziekte [STARI] of Masters-ziekte) wordt overgedragen door de Lone Star teken (Amblyomma americanum).

Overdracht van Ehrlichia chaffeensis van lone star teken (Amblyomma americanum) naar witstaartherten (Odocoileus virginianus).

Monocytische ehrlichiose bij mensen veroorzaakt door de intracellulaire bacterie Ehrlichia chaffeensis is een opkomende infectieziekte die wordt overgedragen door de lone star teken, Amblyomma americanum.

Zuidelijke teken-geassocieerde huiduitslagziekte is een Lyme-achtig syndroom dat voorkomt in de zuidelijke staten. Borrelia lonestari, waarvan wordt gesuggereerd dat het een mogelijke veroorzaker is van zuidelijke teken-geassocieerde huiduitslagziekte, infecteert van nature witstaartherten (WTD; Odocoileus virginianus) en wordt overgedragen door de lone star teken (Amblyomma americanum).


Wat is de functie van ubiquilines?

Answer: Ubiquilines, een familie van ubiquitine-bindende eiwitten, zijn betrokken bij alle eiwitafbraakroutes. Ubiquiline (UBQLN) eiwitten zijn adaptoren die verondersteld worden ubiquitine-gemarkeerde eiwitten te koppelen aan het proteasoom.

Ubiquiline (UBQLN) eiwitten zijn adaptoren die verondersteld worden ubiquitine-gemarkeerde eiwitten te koppelen aan het proteasoom.

Ubiquilines zijn eiwitten die functioneren als ubiquitine-receptoren in eukaryoten. Mutaties in twee ubiquiline-coderende genen zijn in verband gebracht met het ontstaan van neurodegeneratieve ziekten. De functies van ubiquilines zijn echter nog slecht begrepen.

Ubiquitinering en vervolgens ubiquitine (Ub) receptor-eiwitten (bijv. p62 en ubiquilines) zijn belangrijke gemeenschappelijke factoren voor het richten van misgevouwen eiwitten naar meerdere kwaliteitscontrolebestemmingen, waaronder het proteasoom, lysosomen en mogelijk aggresomen, evenals voor het activeren van mitofagie om defecte mitochondriën te verwijderen.

We tonen aan dat ubiquiline-familie-eiwitten transmembranaire domeinen in het cytosol binden om aggregatie te voorkomen en tijdelijk kansen bieden voor membraantargeting. Na verloop van tijd rekruteren ubiquilines een E3-ligase om gebonden cliënten te ubiquitineren. De aangehechte ubiquitine bindt aan het UBA-domein van ubiquiline, dat normaal gebonden is aan een intramoleculair UBL-domein, en stabiliseert het ubiquiline-cliëntcomplex.

Ubiquilines (Ubqlns) zijn een familie van ubiquitine-receptoren die de levering van hydrofobe en geaggregeerde ubiquitine-gemarkeerde eiwitten aan het proteasoom voor afbraak bevorderen.

Ubiquilines, een familie van ubiquitine-bindende eiwitten, zijn betrokken bij alle eiwitafbraakroutes.

Ubiquilines (UBQLN), een familie van adaptor-eiwitten met gedeeltelijke homologe structuur aan ubiquitine, worden voorgesteld om de proteasomale afbraak van ubiquitine-gemarkeerde substraten te faciliteren.


Welk algoritme is ontwikkeld voor de voorspelling van de subcellulaire lokalisatie van eiwitten met behulp van deep learning?

Answer: DeepLoc is een algoritme dat is ontwikkeld voor de voorspelling van de subcellulaire lokalisatie van eiwitten met behulp van deep learning.

DeepLoc: voorspelling van de subcellulaire lokalisatie van eiwitten met behulp van deep learning.


Noem het continent van herkomst voor de bruine gestreepte wants (Halyomorpha halys)

Answer: De bruine gestreepte wants (Halyomorpha halys) is afkomstig uit Azië

De bruine gestreepte wants, Halyomorpha halys (Stål) (BMSB) is een exotisch invasief insect afkomstig uit Oost-Azië, dat momenteel aanzienlijke schade veroorzaakt aan fruit, groenten en andere gewassen in de meeste Mid-Atlantische staten van de VS.

De bruine gestreepte wants, Halyomorpha halys (Stål), is een polyfaag plaaginsect dat inheems is in het noordoosten van Azië, waar het verschillende bomen, groenten en peulvruchtgewassen beschadigt.

De bruine gestreepte wants (BMSB, Halyomorpha halys) is een Oost-Aziatische soort die nu is gevestigd in Noord-Amerika en Europa, en die in het oosten van de Verenigde Staten van Amerika (VS) en Italië aanzienlijke economische verliezen in de landbouw veroorzaakt.

De bruine gestreepte wants, Halyomorpha halys (Stål), is een invasieve soort die afkomstig is uit regio's van China, Japan, Korea en Taiwan.

De bruine gestreepte wants, Halyomorpha halys, een inheemse soort uit Azië, is een ernstige invasieve plaag geworden in de VS.

De bruine gestreepte wants, Halyomorpha halys (Stål), afkomstig uit China, Japan en Korea, is uitgegroeid tot een schadelijke invasieve plaag van diverse gewassen in Noord-Amerika en Europa.

De bruine gestreepte wants, Halyomorpha halys, is een zeer polyfaag Aziatisch herbivoor en een economisch belangrijke invasieve plaag in Noord-Amerika en Europa.

De bruine gestreepte wants, Halyomorpha halys (Stål), (Hemiptera: Pentatomidae) is een invasieve polyfaag landbouw- en stedelijke overlastplaag van Aziatische oorsprong die zich verspreidt in Noord-Amerika en Europa.

De bruine gestreepte wants, Halyomorpha halys, is inheems in Azië (China, Taiwan, Japan en het Koreaanse schiereiland).

De bruine gestreepte wants, Halyomorpha halys (Stål), is een invasieve soort uit Azië die ernstige landbouwschade kan veroorzaken.

De bruine gestreepte wants (BMSB), Halyomorpha halys (Stål), is een invasieve wantsenfamilie geïntroduceerd uit Azië in de Verenigde Staten, Canada, meerdere Europese landen en Chili.

De invasieve bruine gestreepte wants, Halyomorpha halys (Stål; Hemiptera: Pentatomidae), is recentelijk naar voren gekomen als een schadelijke plaag van tuinbouwgewassen in Noord-Amerika en Europa. Inheems in Oost-Azië, verspreidt dit zeer polyfaag insect zich snel wereldwijd.

De bruine gestreepte wants (BMSB), Halyomorpha halys (Stål) (Hemiptera: Pentatomidae), een invasief en polyfaag insect uit Azië,

De bruine gestreepte wants, Halyomorpha halys (Stål), is inheems in Oost-Azië en dringt momenteel Noord-Amerika binnen.


Noem alstublieft 6 symptomen van roodvonk.

Answer: Symptomen van roodvonk zijn onder andere koorts, uitslag, aardbeientong en keelpijn. In sommige gevallen worden ook andere symptomen gezien, zoals angulaire stomatitis, tonsillair exsudaat en gezwollen lymfeklieren.

Koorts komt waarschijnlijk voor bij roseola, erythema infectiosum (vijfde ziekte) en roodvonk.

De uitslag die geassocieerd wordt met roodvonk ontwikkelt zich meestal op de bovenste romp en verspreidt zich vervolgens over het hele lichaam, met uitzondering van de handpalmen en voetzolen.

Roodvonk bestaat uit een diffuse exantheem geassocieerd met slijmvliesveranderingen.

In 1976 werden koortsgevallen boven de 38 graden Celsius gezien bij ongeveer 81,4%, en een koortsduur van 2 tot 5 dagen bij 86,6% van de patiënten. Gevallen met een matige tot ernstige uitslag werden waargenomen bij 68,2%, ernstige roodheid van de keel bij 29,9%, aardbeientong bij 86,3% en angulaire stomatitis bij 37,7% van de patiënten.

Kweek-supernatanten van stammen zonder detecteerbare hoeveelheden van de bekende exotoxines (ETs) waren sterk mitogeen, wat wijst op de productie van andere streptokokkenmitogenen. Er werd een correlatie vastgesteld tussen klinische symptomen met betrekking tot exantheem en koorts. Stammen die twee of drie toxines produceerden veroorzaakten een intensere exantheem. De lichaamstemperatuur van de patiënt was hoger (gelijk aan of boven 38 graden Celsius) wanneer de infecterende stam ETB produceerde.

) SI met een uitgesproken generalisatie inclusief een faryngeale (31 gevallen), waarvan 4 met een uitslag (roodvonk); extrafaryngeale (7 gevallen), waarvan 6 met een uitslag (roodvonk); 2) SI zonder uitgesproken generalisatie (gelokaliseerd) inclusief 33 gevallen met betrokkenheid van de longen en tonsillen en een gewoon verloop, en 11 gevallen van plotselinge dood.

In totaal werden 171 van de 252 roodvonkdiagnoses microbiologisch bevestigd bij 158 patiënten. De mediane leeftijd was 3,8 jaar (interkwartielbereik: 2,91-4,78), waarbij de meerderheid (57%) jonger was dan 4 jaar. Er was koorts bij 89% van de gevallen (95% BI: 84-94%), met een temperatuur boven 38°C bij 73% (95% BI: 65-80%), vergrote lymfeklieren bij 70% (95% BI: 58-82%), afwezigheid van hoest bij 73% (95% BI: 65-80%) en tonsillair exsudaat slechts bij 24% (95% BI: 17-31%).


Galblaasdragerschap is een goed erkend middel voor de verspreiding van welke bacterie?

Answer: Galblaasdragerschap wordt geassocieerd met de verspreiding van Salmonella Typhi.

Dragerschapsprevalentie van Salmonella enterica serotype Typhi in galblaas van volwassen autopsiegevallen uit Mozambique.

CONCLUSIES: We rapporteren een hoge prevalentie van S. Typhi in galblaas bij volwassen autopsiegevallen uit Mozambique.

Salmonella extracellulaire matrixcomponenten beïnvloeden biofilmvorming en galblaaskolonisatie.

Salmonella enterica serovar Typhi, de veroorzaker van buiktyfus bij mensen, vormt biofilms die worden ingekapseld door een extracellulaire matrix (ECM). Biofilms bevorderen kolonisatie en persistente infectie in galblaas van mensen en muismodellen van chronisch dragerschap.

In vitro modellering van galblaas-geassocieerde Salmonella spp. kolonisatie.

De gastheer-pathogeen interacties die plaatsvinden in de galblaas tijdens Salmonella Typhi kolonisatie dragen bij aan de pathogenese van buiktyfus tijdens de acute en chronische stadia van de ziekte. De galblaas is het primaire reservoir tijdens chronisch buiktyfusdragerschap.

Chronisch Salmonella dragerschap: epidemiologie, diagnose en galblaasperistentie.

Galblaasdragerschap is aangetoond te worden gemedieerd door biofilmvorming op galstenen en door intracellulaire persistentie in het galblaasepitheel van muizen.

Galblaasepitheel als niche voor chronisch Salmonella dragerschap.

Deze chronische toestand wordt sterk geassocieerd met de aanwezigheid van galstenen in de galblaas van geïnfecteerde dragers waarop Salmonella robuuste biofilms kan vormen. We veronderstellen echter dat naast galstenen ook het galblaasepitheel bijdraagt aan het vestigen/onderhouden van chronisch dragerschap.


Wat is inbegrepen in de Mentzer-index?

Answer: De Mentzer-index (MCV/RBC) is de verhouding tussen het gemiddelde corpusculaire volume (MCV) en het aantal rode bloedcellen (RBC). Het wordt gebruikt voor het onderscheid tussen thalassemie en ijzertekortanemie.

In deze studie werd macrocytaire anemie door FAD gedefinieerd als een MCV ≥100 fL en foliumzuur ≤6 ng/mL; pernicieuze anemie als een MCV ≥100 fL, vitamine B12 <200 pg/mL en serum positieve antistoffen tegen maag pariëtale cellen; ijzertekortanemie als een MCV <80 fL en ijzer <60 μg/dL; en thalassemie-trait als een MCV <74 fL, rode bloedcel (RBC) telling >5,0 × 10(12)/L, en Mentzer-index (MCV/RBC) <13.

Volledige bloedtelling (CBC) parameters van 2196 zeker gediagnosticeerde monsters (1272 beta-thalassemie minor en 924 ijzertekort) werden gebruikt om de volgende indices en formules te evalueren: Bessman-index (RDW), Mentzer-formule (MCV/RBC), England en Fraser-formule (MCV - RBC - 5 x Hb - 3,4), Shine en Lal-formule (MCV² x MCH/100), Ehsani-formule (MCV - 10 x RBC), Srivastava-formule (MCH/RBC), Green en King-formule (MCV² x RDW/Hb x 100), red distribution width index RDWI (RDW x MCV/RBC), RDW/RBC, evenals onze formule (MCV - RBC - 3 x Hb).

De verhouding tussen het gemiddelde corpusculaire volume (MCV) en het aantal rode bloedcellen (RBC) kan automatisch worden berekend met elk van de nieuwere hematologie-analyzers. METHODEN: De resultaten van 398 patiëntscreenings werden verzameld. Gegevens uit de set werden verdeeld in trainings- en validatiesubsets. De Mentzer-verhouding werd bepaald via een receiver operating characteristic (ROC) curve op de eerste subset, en gescreend op thalassemie met de tweede subset.

Mentzer-verhouding MCV/RBC detecteerde alle gevallen van beta-thalassemie maar was een slechte index voor het detecteren van ijzertekort.


Welke ziekte wordt behandeld met Fexinidazol?

Answer: Orale fexinidazol is effectief voor laatstadium menselijke Afrikaanse trypanosomiasis.

In de zoektocht naar nieuwe therapeutica is het herbestemmen van het breedspectrum antiprotozoaire middel fexinidazol voltooid in fase III-onderzoeken met de verwachting dat het de eerste orale behandeling voor HAT zal zijn.

Orale fexinidazol voor laatstadium Afrikaanse Trypanosoma brucei gambiense trypanosomiasis: een cruciale multicentrische, gerandomiseerde, non-inferioriteitsstudie.

Daarom wilden we de veiligheid en werkzaamheid beoordelen van een orale kuur met fexinidazol (een 2-gesubstitueerde 5-nitroimidazool met bewezen trypanocide activiteit) versus nifurtimox-eflornithine combinatiebehandeling bij patiënten met laatstadium g-HAT.

INTERPRETATIE: Onze bevindingen tonen aan dat orale fexinidazol effectief en veilig is voor de behandeling van T. b. gambiense-infectie vergeleken met nifurtimox-eflornithine combinatiebehandeling bij patiënten met laatstadium HAT.

DOEL: Fexinidazol (FEX) is een nitroimidazool dat wordt ontwikkeld als een nieuwe trypanocide behandeling voor menselijke Afrikaanse trypanosomiasis/slaapziekte.

We observeerden ook dat fexinidazol en fexinidazol sulfone effectiever zijn dan benznidazol en nifurtimox als curatieve behandelingen, met name voor acute stadia van infecties, waarschijnlijk als gevolg van de hogere en langdurigere blootstelling aan het sulfone-derivaat.

Specifiek bespreken de auteurs de nitroimidazoolverbinding fexinidazol, een van de weinige geneesmiddelen die fase II-onderzoeken heeft bereikt.

Nieuwe hulpmiddelen die worden overwogen zijn onder andere kleine doelen voor de controle van tseetseevliegen, het gebruik van snelle diagnostische tests en orale behandeling met fexinidazol of oxaborolen.

Fexinidazolmetabolieten waren effectief in de behandeling van T. cruzi in een muismodel van acute infectie, met genezingspercentages die beter waren dan die bereikt werden met fexinidazol zelf of benznidazol.

Fexinidazolbehandeling bleek ook myocarditis te verminderen bij alle dieren geïnfecteerd met VL-10 of Colombiaanse resistente T. cruzi-stammen, hoewel parasietuitroeiing niet bij alle behandelde dieren werd bereikt bij de geteste doseringen.
CONCLUSIES: Fexinidazol is een effectieve orale behandeling van acute en chronische experimentele CD veroorzaakt door benznidazol-gevoelige, gedeeltelijk resistente en resistente T. cruzi.

Fexinidazol is matig actief in vitro tegen Afrikaanse trypanosomen (IC₅₀ tegen laboratoriumstammen en recente klinische isolaten varieerde tussen 0,16 en 0,93 µg/mL) en orale toediening van fexinidazol in doses van 100 mg/kg/dag gedurende 4 dagen of 200 mg/kg/dag gedurende 5 dagen genas muizen met respectievelijk acute en chronische infectie, waarbij het laatste model staat voor het gevorderde en fatale stadium van de ziekte wanneer parasieten zich in de hersenen hebben verspreid.

Fexinidazol: een potentiële nieuwe geneesmiddelkandidaat voor de ziekte van Chagas.

ACHTERGROND: Nieuwe veilige en effectieve behandelingen voor de ziekte van Chagas (CD) zijn dringend nodig.

Antitrypanosomale activiteit van fexinidazolmetabolieten, potentiële nieuwe geneesmiddelkandidaten voor de ziekte van Chagas.

Bepaling van een optimaal doseringsschema voor fexinidazol, een nieuw oraal geneesmiddel voor de behandeling van menselijke Afrikaanse trypanosomiasis: eerste klinische studies bij mensen.

Hier rapporteren we dat fexinidazol, een geneesmiddel dat momenteel in fase 1 klinische onderzoeken is voor de behandeling van Afrikaanse trypanosomiasis, veelbelovend is voor de behandeling van viscerale leishmaniasis.

CONCLUSIES Fexinidazol is een effectieve orale behandeling van acute en chronische experimentele CD veroorzaakt door benznidazol-gevoelige, gedeeltelijk resistente en resistente T. cruzi.

Fexinidazol, een 2-gesubstitueerde 5-nitroimidazool geneesmiddelkandidaat herontdekt na uitgebreide screening door de Drugs for Neglected Diseases initiative en momenteel in fase I klinische studie voor de behandeling van menselijke Afrikaanse trypanosomiasis, werd geëvalueerd in experimentele modellen van acute en chronische CD veroorzaakt door verschillende stammen van Trypanosoma cruzi.

INTERPRETATIE Onze bevindingen tonen aan dat orale fexinidazol effectief en veilig is voor de behandeling van T. b. gambiense-infectie vergeleken met nifurtimox-eflornithine combinatiebehandeling bij patiënten met laatstadium HAT.

Fexinidazol is een 5-nitroimidazool geneesmiddel dat momenteel in klinische ontwikkeling is voor de behandeling van menselijke slaapziekte (menselijke Afrikaanse trypanosomiasis [HAT]), veroorzaakt door infectie met soorten van de protozoaire parasiet Trypanosoma brucei.

ACHTERGROND EN DOELSTELLINGEN Fexinidazol is een 5-nitroimidazool die recentelijk is opgenomen in een klinische werkzaamheidsstudie als oraal geneesmiddel voor de behandeling van menselijke Afrikaanse trypanosomiasis (HAT).

Fexinidazol, een 2-gesubstitueerde 5-nitroimidazool herontdekt door de Drugs for Neglected Diseases initiative (DNDi) na uitgebreide screening van openbare en farmaceutische databanken, heeft het potentieel om een korte, veilige en effectieve orale behandeling te worden die zowel acute als chronische HAT geneest.


Is Tocilizumab effectief voor reuzencelarteritis?

Answer: Ja, Tocilizumab is effectief voor reuzencelarteritis. De werkzaamheid is bewezen in klinische onderzoeken. Tocilizumab kan zijn therapeutische effecten bij reuzencelarteritis uitoefenen door de proliferatie en activatie van Tregs te verhogen, en door het terugdraaien van het pathogene Treg-phenotype dat wordt gezien tijdens actieve ziekte.

Opkomend bewijs voor aanvullende therapie met tocilizumab, methotrexaat, aspirine, angiotensine-receptorblokkers en statines is bemoedigend en kan leiden tot een meer gangbare rol voor deze therapieën bij patiënten met GCA.

TNF-α-remmers zijn ineffectief bij reuzencelarteritis, terwijl observationeel bewijs en een fase 2 gerandomiseerde studie het gebruik van tocilizumab ondersteunen bij terugkerende reuzencelarteritis.

DOELSTELLINGEN: Recentelijk hebben gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken de werkzaamheid van de interleukine (IL)-6 receptorantagonist tocilizumab (TCZ) bij reuzencelarteritis (GCA) bewezen.

CONCLUSIES: TCZ kan zijn therapeutische effecten bij GCA uitoefenen door de proliferatie en activatie van Tregs te verhogen, en door het terugdraaien van het pathogene Treg-phenotype dat wordt gezien tijdens actieve ziekte.

Cyclofosfamide en tocilizumab lijken veelbelovend maar vereisen validatie in verdere studies.

Daarom werd tocilizumab (gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat bindt aan de menselijke interleukine-6 receptor) geïntroduceerd als een potentiële reddingstherapie met een snelle opeenvolgende resolutie van de systemische symptomen en stabilisatie van de oftalmologische laesies. CONCLUSIES: Hoewel een laat effect van steroïdepulsen formeel niet kan worden uitgesloten in deze dramatische situatie, bood tocilizumab waarschijnlijk een beslissend effect in het voorkomen van bilaterale blindheid en kan het hebben bijgedragen aan het afbouwen van steroïden. Tocilizumab kan een nieuwe vroege effectieve tweedelijnsbehandelingsoptie zijn bij corticosteroïderesistente anterieure ischemische optische neuropathie.

Tocilizumab voor reuzencelarteritis met corticosteroïderesistente progressieve anterieure ischemische optische neuropathie.

CONCLUSIES: Tocilizumab, wekelijks of om de week toegediend, gecombineerd met een 26 weken durende prednisonafbouw, was superieur aan zowel 26 weken als 52 weken prednisonafbouw plus placebo wat betreft aanhoudende glucocorticoïd-vrije remissie bij patiënten met reuzencelarteritis. Langere follow-up is noodzakelijk om de duurzaamheid van de remissie en de veiligheid van tocilizumab te bepalen.

Twee RCT's hebben de werkzaamheid van tocilizumab naast glucocorticoïden (GC's) bij de behandeling van reuzencelarteritis (GCA) aangetoond.

Recente gerandomiseerde placebogecontroleerde onderzoeken hebben gerapporteerd over de werkzaamheid en veiligheid van abatacept en vooral tocilizumab bij het induceren en behouden van remissie van GCA.

Als een biologische therapie geïndiceerd is, en gezien de in deze review besproken gegevens, zou de eerste keuze tocilizumab zijn bij GCA en anti-TNF-α middelen (voornamelijk infliximab) bij TAK.

Een gunstige uitkomst werd snel waargenomen op zowel klinische als biologische gegevens, wat een corticoïd besparende therapie mogelijk maakte.
CONCLUSIE: Tocilizumab is een veelbelovende behandeling van reuzencelarteritis, maar gecontroleerde onderzoeken zijn nodig om de werkzaamheid te bevestigen.

INLEIDING: De behandeling van reuzencelarteritis is gebaseerd op langdurige corticosteroïdtherapie, maar bijwerkingen komen vaak voor, vooral bij ouderen.
CASUSRAPPORTEN: We rapporteren drie patiënten met reuzencelvasculitis behandeld met tocilizumab, een interleukine-6 receptorantilichaam, vanwege resistentie of intolerantie voor corticosteroïdtherapie.

Verschillende studies hebben gerapporteerd dat tocilizumab effectief is bij aortitis geassocieerd met Takayasu-arteritis en reuzencelarteritis.

Voorlopige klinische onderzoeksgegevens suggereren dat abatacept en tocilizumab het risico op terugval bij GCA verminderen.

Tocilizumab, een effectieve behandeling voor terugkerende reuzencelarteritis.


Is er een verband tussen de nucleaire positie en de keuze van het DNA-herstelpad?

Answer: Ja. De nucleaire positie bepaalt de keuze van het DNA-herstelpad, wat een nieuw niveau van regulatie in DSB-herstel onthult dat wordt gecontroleerd door de ruimtelijke organisatie van DNA binnen de kern.

De nucleaire positie bepaalt de keuze van het DNA-herstelpad.

We tonen aan dat DSB's die worden geïnduceerd aan het nucleaire membraan (maar niet bij nucleaire poriën of het nucleaire interieur) niet snel de DNA-schaderespons (DDR) activeren en herstellen via homologe recombinatie (HR). Real-time en superresolutie beeldvorming onthullen dat DNA-DSB's binnen lamina-geassocieerde domeinen niet migreren naar meer permissieve omgevingen voor HR, zoals de nucleaire poriën of het nucleaire interieur, maar in plaats daarvan ter plaatse worden hersteld door alternatieve end-joining. Onze resultaten zijn consistent met een model waarin de nucleaire positie de keuze van het DNA-herstelpad bepaalt, wat een nieuw niveau van regulatie in DSB-herstel onthult dat wordt gecontroleerd door de ruimtelijke organisatie van DNA binnen de kern.


Kan niet-geubiquitineerd Tomm20 mitofagie bevorderen?

Answer: De translocase van de buitenste mitochondriale membraan 20 (Tomm20) is een mitochondriale translocase die, wanneer geubiquitineerd, mitofagie bevordert.

In totaal werden 338 nieuwe doelwitten geïdentificeerd en hiervan hebben we glycogeen synthase kinase 3β (Gsk3β) gevalideerd, dat α-synucleïne kan fosforyleren, en translocase van de buitenste mitochondriale membraan 20 (Tomm20), een mitochondriale translocase die, wanneer geubiquitineerd, mitofagie bevordert, als SCFFbxo7-substraten zowel in vitro als in vivo. Ubiquitineketenrestrictie-analyses toonden aan dat Fbxo7 Gsk3β modificeerde met behulp van K63-verbindingen.


Veroorzaakt het verwijderen van SARM1 neurodegeneratie?

Answer: Muizenstam met Sarm1-verwijdering (Sarm1-/-) is sterk resistent tegen axonale neurodegeneratie.

Ten slotte, met behulp van neuronen van twee verschillende mutante muizenstammen waarvan de axonen sterk resistent zijn tegen neurodegeneratie (Wld(S) en Sarm1(-/-)), ontdekten we dat de drie verschillende fibrillen door axonen werden uitgescheiden na anterograde transport, in afwezigheid van axonale lysis, wat aangeeft dat trans-neuronale verspreiding kan plaatsvinden in intacte gezonde neuronen.


Is DNA-polymerase θ betrokken bij DNA-reparatie?

Answer: Ja, DNA-polymerase θ beschermt tegen genomische instabiliteit via een alternatieve end-joining reparatieweg voor DNA-dubbelstrengsbreuken.

DNA-polymerase θ (Pol θ) is betrokken bij verschillende cellulaire processen, waaronder de reparatie van dubbelstrengsbreuken en het omzeilen van apurinische/apyrimidinische plaatsen.

Pol θ is het bepalende enzym voor een DSB-reparatieweg die "alternatieve end-joining" (altEJ) of "theta-gemedieerde end-joining" wordt genoemd.

DNA-polymerase θ is een belangrijke speler in PARP-gemedieerde DNA-schadeherstel en essentieel voor het overleven van kankercellen waarbij homologe recombinatie is aangetast.

DNA-polymerase θ beschermt tegen genomische instabiliteit via een alternatieve end-joining reparatieweg voor DNA-dubbelstrengsbreuken.


Noem de geneesmiddelen die zijn opgenomen in de Vosevi polypil.

Answer: De Vosevi pil bevat sofosbuvir, velpatasvir en voxilaprevir. Het is goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) voor volwassen patiënten met een chronische hepatitis C-virus (HCV) infectie zonder cirrose of met gecompenseerde cirrose (Child-Pugh A) die: genotype 1, 2, 3, 4, 5 of 6 infectie hebben en eerder zijn behandeld met een HCV-regime dat een NS5A-remmer bevatte; en genotype 1a of 3 infectie hebben en eerder zijn behandeld met een HCV-regime dat sofosbuvir bevatte zonder een NS5A-remmer.

Op 18 juli 2017 keurde de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) de vaste dosis combinatie (FDC) sofosbuvir/velpatasvir/voxilaprevir (SOF/VEL/VOX) (Vosevi) goed, een interferonvrij, compleet regime voor volwassen patiënten met een chronische hepatitis C-virus (HCV) infectie zonder cirrose of met gecompenseerde cirrose (Child-Pugh A) die: genotype 1, 2, 3, 4, 5 of 6 infectie hebben en eerder zijn behandeld met een HCV-regime dat een NS5A-remmer bevatte; en genotype 1a of 3 infectie hebben en eerder zijn behandeld met een HCV-regime dat sofosbuvir bevatte zonder een NS5A-remmer.


Welk deel van welk lichaamsorgaan regelt de circadiane klok?

Answer: de suprachiasmatische kern (SCN) van de hypothalamus fungeert als de centrale klok bij zoogdieren, de circadiane expressie van klokgenen

de suprachiasmatische kern (SCN) van de hypothalamus fungeert als de centrale klok bij zoogdieren, de circadiane expressie van klokgenen

Bij zoogdieren is de suprachiasmatische kern (SCN) van de hypothalamus de locatie van de belangrijkste circadiane klok

De suprachiasmatische kern (SCN) van de hypothalamus orkestreert dagelijkse ritmes van fysiologie en gedrag bij zoogdieren.

De suprachiasmatische kern huisvest de centrale circadiane klok en wordt gekenmerkt door de tijdig gereguleerde expressie van klokgenen.

Klokgenen regelen circadiane ritmes zowel centraal, in de suprachiasmatische kern van de hersenen, als perifeer, binnen elk orgaan van het lichaam.

Het circadiane systeem van zoogdieren bestaat uit een centrale oscillator in de suprachiasmatische kern van de hypothalamus, die perifere klokken in organen door het hele lichaam coördineert.

De centrale klok in de suprachiasmatische kern (SCN) is goed bestudeerd,

Bij zoogdieren past een meesterklok, gelegen in de suprachiasmatische kernen (SCN) van de hypothalamus, de timing aan van andere zelfonderhoudende oscillatoren in de hersenen en perifere organen.

Circadiane klokken zijn endogene en biologische oscillaties die optreden met een periode van minder dan 24 uur. Bij zoogdieren is de centrale circadiane pacemaker gelokaliseerd in de suprachiasmatische kern (SCN) en is verbonden met perifere weefsels via neurale en hormonale signalen.

De suprachiasmatische kern (SCN) regelt circadiane ritmes bij zoogdieren

De omgevingslicht-donker (LD) cyclus zet de centrale circadiane klok in de suprachiasmatische kern (SCN) van zoogdieren.

Hoewel circadiane ritmes in de fysiologie en het gedrag van zoogdieren afhankelijk zijn van een biologische klok in de suprachiasmatische kernen (SCN) van de hypothalamus, is het moleculaire mechanisme van deze klok feitelijk cel-autonoom en geconserveerd in bijna alle cellen van het lichaam.

Het circadiane tijdssysteem van zoogdieren bestaat uit een centrale pacemaker in de suprachiasmatische kern (SCN) van de hersenen en nevenoscillatoren in bijna alle lichaamscellen.

De suprachiasmatische kern van de hersenen is het circadiane centrum, dat ritmische omgevings- en gedragsinformatie doorgeeft aan perifere weefsels om de circadiane fysiologie te regelen.

Het zenuwcentrum dat verantwoordelijk is voor het regelen van ons circadiane ritme bevindt zich in een cluster cellen die bekend staat als de suprachiasmatische kern in de hypothalamus.


Welke algoritmen worden gebruikt voor compressie van SAM-bestanden?

Answer: Het meest populaire formaat voor genomische data is het SAM (Sequence Alignment/Map) formaat, dat informatie bevat zoals uitlijning, kwaliteitswaarden, enz. Deze bestanden zijn groot (in de orde van terabytes), wat compressie noodzakelijk maakt. GeneComp, NGC, SAMZIP en QVZ zijn algoritmen die compressie uitvoeren op data opgeslagen in SAM-bestanden.

Het meest populaire formaat voor genomische data is het SAM-formaat, dat informatie bevat zoals uitlijning, kwaliteitswaarden, enz. Deze bestanden zijn groot (in de orde van terabytes), wat compressie noodzakelijk maakt. In dit werk stellen we een nieuwe referentie-gebaseerde compressor voor SAM-bestanden voor, die verschillende compressieniveaus kan accommoderen, gebaseerd op de specifieke behoeften van de gebruiker. In het bijzonder stelt de voorgestelde compressor GeneComp de gebruiker in staat om verliesgevende compressie van de kwaliteitscores uit te voeren, waarvan is bewezen dat ze meer dan de helft van het gecomprimeerde bestand innemen (wanneer verliesloos gecomprimeerd). We tonen aan dat de voorgestelde compressor GeneComp over het algemeen betere compressieverhoudingen bereikt dan eerder voorgestelde algoritmen wanneer deze in verliesloze modus werkt.

De enorme omvang van deze data motiveert de ontwikkeling van data compressie-algoritmen die bruikbaar zijn voor de implementatie van de verschillende opslagbeleid die worden toegepast op de geproduceerde tussen- en eindresultaatbestanden. In dit artikel presenteren we NGC, een tool voor de compressie van gemapte korte leesdata opgeslagen in het wijdverspreide SAM-formaat. NGC maakt verliesloze en verliesgevende compressie mogelijk en introduceert de volgende twee nieuwe ideeën: ten eerste presenteren we een manier om het aantal benodigde codewoorden te verminderen door gebruik te maken van gemeenschappelijke kenmerken van reads die op dezelfde genomische posities zijn gemapt; ten tweede presenteren we een zeer configureerbare manier voor de kwantisatie van per-base kwaliteitswaarden, die hun invloed op downstream analyses in acht neemt. NGC, geëvalueerd met verschillende real-world datasets, bespaart 33-66% schijfruimte met verliesloze en tot 98% schijfruimte met verliesgevende compressie. Door twee populaire variant- en genotypingsvoorspellingshulpmiddelen toe te passen op de gedecomprimeerde data, konden we aantonen dat de verliesgevende compressiemodi >99% van alle opgeroepen varianten behouden terwijl ze vergelijkbare methoden in sommige configuraties overtreffen.

Onderzoek in bio-informatica omvat voornamelijk het verzamelen en analyseren van een grote hoeveelheid genomische data. Dit vereist natuurlijk efficiënte opslag en overdracht van deze enorme hoeveelheid data. In de afgelopen jaren is er onderzoek gedaan naar efficiënte compressie-algoritmen om de grootte van verschillende sequencingdata te verminderen. Een manier om de overdrachtstijd van grote bestanden te verbeteren is door maximale verliesloze compressie toe te passen. In dit artikel presenteren we SAMZIP, een gespecialiseerd coderingsschema voor sequentie-uitlijningsdata in SAM (Sequence Alignment/Map) formaat, dat de compressieverhouding van bestaande compressietools verbetert.

Recente vooruitgangen in sequencingtechnologie hebben geleid tot een drastische verlaging van de kosten voor het sequencen van een genoom. Dit heeft een ongekende hoeveelheid genomische data gegenereerd die opgeslagen, verwerkt en verzonden moet worden. Om deze inspanning te vergemakkelijken, stellen we een nieuwe verliesgevende compressor voor de kwaliteitswaarden in genomische databestanden (bijv. FASTQ en SAM-bestanden) voor, die ongeveer de helft van de opslagruimte beslaan (in de ongecomprimeerde staat). Verliesgevende compressie maakt compressie van data mogelijk voorbij de verliesloze limiet. RESULTATEN: Het voorgestelde algoritme QVZ vertoont betere rate-distortion prestaties dan eerder voorgestelde algoritmen, voor verschillende verstoringsmaatstaven en voor het verliesloze geval. Bovendien stelt het de gebruiker in staat om elke quasi-convexe verstoringsfunctie te definiëren die geminimaliseerd moet worden, een functie die niet door eerdere algoritmen werd ondersteund. Ten slotte tonen we aan dat met QVZ gecomprimeerde data betere prestaties vertonen in genotypering dan data gecomprimeerd met eerder voorgestelde algoritmen, in die zin dat voor een vergelijkbare bitrate een genotypering dichter bij die met de originele kwaliteitswaarden wordt bereikt.

We beschrijven CSAM (Compressed SAM format), een compressiebenadering die verliesloze en verliesgevende compressie voor SAM-bestanden biedt.

GeneComp, een nieuwe referentie-gebaseerde compressor voor SAM-bestanden.


Waar staat MetaHIT voor?

Answer: Metagenomics van het Menselijk Intestinaal Kanaal (MetaHIT) project richt zich voornamelijk op het menselijke microbioom

Het belang van de samenstelling van het microbioom is zo relevant dat verschillende consortia zoals het Human Microbiome Project (HMP) en het Metagenomics van het Menselijk Intestinaal Kanaal (MetaHIT) project zich voornamelijk richten op het menselijke microbioom.


Noem 4 geneesmiddelen die worden gebruikt voor de behandeling van opioïdeverslaving of overdosis

Answer: Suboxone (buprenorfine/naloxon) en methadon worden gebruikt om te helpen bij opioïdeontwenning en naloxon wordt gebruikt om overdoses te behandelen

Momenteel beveelt het American College of Obstetricians and Gynecologists methadon, buprenorfine of buprenorfine/naloxon aan bij de behandeling van prenatale opioïde misbruik.

PubMed werd doorzocht en literatuur werd beoordeeld over de effectiviteit, veiligheid en bijwerkingenprofielen van onthoudingsbehandeling, buprenorfine-naloxon behandeling en methadonbehandeling.

Methadon is een opioïde die wordt voorgeschreven voor pijnbestrijding en wordt ook verstrekt via opioïdebehandelprogramma's voor de behandeling van opioïdegebruikstoornissen.

Gelukkig zijn er effectieve medicijnen (d.w.z. methadon, buprenorfine en orale en injecteerbare naltrexon) beschikbaar voor de behandeling van opioïdeverslaving.

We beschrijven de belangrijkste klassen van beschikbare medicamenteuze behandelingen, waaronder opioïde-agonisten (bijv. methadon, buprenorfine, LAAM), antagonisten (bijv. naltrexon)

De ontwikkeling van buprenorfine, een partiële opioïde-agonist, als een effectieve behandeling voor opioïdeverslaving opende de mogelijkheid voor een minder belastend toezichtproces,

Hoewel de synthetische opioïde buprenorfine al bijna 30 jaar klinisch beschikbaar is, is het gebruik ervan pas recent veel wijdverspreider geworden voor de behandeling van opioïdeverslaving


Kunnen nanodeeltjes worden gebruikt voor nabeeldvorming?

Answer: Nanodeeltjes worden gebruikt voor nabeeldvorming.

Ultralange fosforescentie van wateroplosbare organische nanodeeltjes voor in vivo nabeeldvorming

Nabeeld of aanhoudende luminescentie elimineert de noodzaak voor lichtexcitaties en omzeilt daarmee het probleem van autofluorescentie, wat veelbelovend is voor moleculaire beeldvorming. Echter, huidige aanhoudende luminescentiemiddelen zijn zeldzaam en beperkt tot anorganische nanodeeltjes. Deze studie rapporteert het ontwerpprincipe, de synthese en het proof-of-concept gebruik van organische halfgeleider nanodeeltjes (OSN's) met ultralange fosforescentie voor in vivo nabeeldvorming.

Deze studie introduceert niet alleen de eerste categorie wateroplosbare organische nanodeeltjes met ultralange fosforescentie, maar onthult ook een universeel ontwerpprincipe om de levensduur van fosforescerende moleculen te verlengen tot een niveau dat effectief kan zijn voor moleculaire beeldvorming.


Beschrijf het werkingsmechanisme van Romosozumab.

Answer: Romosozumab, een gehumaniseerde monoklonale antilichaam die bindt aan sclerostine, voorkomt dat sclerostine dit remmende effect uitoefent. In aanwezigheid van romosozumab wordt het Wnt-signaleringspad geactiveerd, wat leidt tot botvorming en toename van de botmineraaldichtheid. Het wordt gebruikt voor de behandeling van osteoporose.

Romosozumab, een monoklonale antilichaam die sclerostine bindt, heeft een dubbel effect op bot door botvorming te verhogen en botresorptie te verminderen, en heeft daardoor gunstige effecten op beide aspecten van de regulatie van botvolume.

Romosozumab is een gehumaniseerde monoklonale antilichaam tegen sclerostine die bindt aan sclerostine, waardoor de binding van Wnt-liganden aan hun co-receptoren mogelijk wordt, wat resulteert in een toename van botvorming en botmineraaldichtheid (BMD).

Romosozumab (Romo), een gehumaniseerde sclerostine-antilichaam, is een botvormend middel in ontwikkeling voor de behandeling van osteoporose.

Behandeling met sclerostine-antilichaam (romosozumab) verhoogt botvorming terwijl het botresorptie vermindert, wat leidt tot toename van botvolume en botmineraaldichtheid.

Romosozumab, een gehumaniseerde monoklonale antilichaam die bindt aan sclerostine, voorkomt dat sclerostine dit remmende effect uitoefent. Daarom wordt in aanwezigheid van romosozumab het Wnt-signaleringspad geactiveerd, wat leidt tot botvorming en toename van de botmineraaldichtheid.

Romosozumab, een gehumaniseerde monoklonale sclerostine-antilichaam in ontwikkeling voor de behandeling van osteoporose, heeft een uniek werkingsmechanisme op bot: het verhoogt botvorming en vermindert botresorptie.

Romosozumab, een anti-sclerostine antilichaam, en abaloparatide, een PTH-gerelateerd peptide-analoog, bevinden zich momenteel in gevorderde stadia van klinische evaluatie en tonen tot nu toe werkzaamheid samen met een gunstig veiligheidsprofiel.

Update over romosozumab: een gehumaniseerde monoklonale antilichaam tegen sclerostine.

Romosozumab is een gehumaniseerde immunoglobuline G2 monoklonale antilichaam die bindt en de werking van sclerostine blokkeert, een eiwit dat door osteocyten wordt uitgescheiden en een extracellulaire remmer is van de canonieke Wnt-signaleringsroute.

EXPERTMENING Het blokkeren van de werking van sclerostine met romosozumab is een veelbelovende nieuwe therapeutische benadering voor osteoanabole therapie van osteoporose; gegevens over werkzaamheid en veiligheid uit grote gecontroleerde studies worden nog verwacht.

BESCHREVEN GEBIEDEN Romosozumab is het eerste gehumaniseerde monoklonale sclerostine-antilichaam dat in klinische onderzoeken is getest.

Romosozumab is een gehumaniseerde monoklonale antilichaam gericht tegen sclerostine.

Romosozumab, een anti-sclerostine antilichaam, remt de werking van sclerostine, een canonieke Wnt-signaalremmer die door osteocyten wordt uitgescheiden, en versterkt de canonieke Wnt-signaleringsroute.

Een farmacokinetisch model met absorptie van de eerste orde en dubbele eliminatiepaden werd gebruikt om de kinetiek van romosozumab, een monoklonale antilichaam (mAb) tegen sclerostine, te beschrijven.

Net als bij preklinische dierstudies met sclerostine-antilichamen tonen eerste klinische studies aan dat romosozumab botvorming en botmineraaldichtheid verhoogt.


Welke eiwitten worden gereguleerd door Nrf2?

Answer: Het Keap1-Nrf2-systeem staat bekend als een sensor voor elektrofiele verbindingen en beschermt cellen tegen oxidatieve stress door inductie van verschillende antioxidante enzymen.

Nuclear Factor E2-Related Factor-2 remt de activiteit van het NLRP3-inflammasoom negatief door het remmen van door reactieve zuurstofsoorten geïnduceerde NLRP3-priming.

Nrf2-gereguleerde doelwitten, waaronder glutathionreductase, glutathion S-transferase en NAD(P)H-quinon-oxidoreductase-1 (NQO1).

Nuclear factor erythroid 2-related factor 2 (Nrf2) is een neuroprotectieve transcriptiefactor die recentelijk toenemende aandacht heeft gekregen.

Het Keap1-Nrf2-systeem staat bekend als een sensor voor elektrofiele verbindingen en beschermt cellen tegen oxidatieve stress door inductie van verschillende antioxidante enzymen.


Welk medicijn geneest hepatitis C?

Answer: Sofosbuvir-gebaseerde therapie geneest hepatitis C-virusinfectie

Sofosbuvir-gebaseerde therapie geneest hepatitis C-virusinfectie na eerdere behandelingsfalen bij een patiënt met gelijktijdige lymfoom.

Het opkomende archetypische voorbeeld is de verontwaardiging over de kosten van sofosbuvir, een medicijn dat bewezen hepatitis C-infectie geneest


Is er een rol voor interleukine-11 bij cardiovasculaire fibrose?

Answer: Ja. Upregulatie van interleukine 11 (IL11) is de dominante transcriptierespons op TGFB1-blootstelling en is vereist voor het profibrotische effect ervan. IL11 en zijn receptor (IL11RA) worden specifiek tot expressie gebracht in fibroblasten, waar ze niet-canonische, ERK-afhankelijke autocriene signalering stimuleren die nodig is voor de synthese van fibrogene eiwitten. Bij muizen veroorzaakt fibroblast-specifieke Il11 transgeenexpressie of Il11-injectie hart- en nierfibrose en orgaanfalen, terwijl genetische verwijdering van Il11ra1 beschermend is tegen ziekte. Remming van IL11 voorkomt dus fibroblastactivatie in verschillende organen en soorten als reactie op een reeks belangrijke profibrotische stimuli.

IL11 is een cruciale bepalende factor van cardiovasculaire fibrose.

Met geïntegreerde beeldvorming-genomica analyses van primaire menselijke fibroblasten vonden we dat upregulatie van interleukine 11 (IL11) de dominante transcriptierespons is op TGFB1-blootstelling en vereist is voor het profibrotische effect ervan. IL11 en zijn receptor (IL11RA) worden specifiek tot expressie gebracht in fibroblasten, waar ze niet-canonische, ERK-afhankelijke autocriene signalering stimuleren die nodig is voor de synthese van fibrogene eiwitten. Bij muizen veroorzaakt fibroblast-specifieke Il11 transgeenexpressie of Il11-injectie hart- en nierfibrose en orgaanfalen, terwijl genetische verwijdering van Il11ra1 beschermend is tegen ziekte. Remming van IL11 voorkomt dus fibroblastactivatie in verschillende organen en soorten als reactie op een reeks belangrijke profibrotische stimuli. Deze gegevens onthullen een centrale rol van IL11 bij fibrose en wij stellen remming van IL11 voor als een nieuwe therapeutische strategie om fibrotische ziekten te behandelen.


Noem de belangrijkste risicofactoren voor de ziekte van Alzheimer.

Answer:
Apolipoproteïne E4
type 2 diabetes
Clusterine
Hypertensie
veroudering
obesitas

Apolipoproteïne E4 (E4) en type 2 diabetes zijn belangrijke risicofactoren voor cognitieve achteruitgang en late vorm van de ziekte van Alzheimer (AD)

Cardiovasculaire risicofactoren, vooral hypertensie, zijn ook belangrijke risicofactoren voor de ziekte van Alzheimer (AD).

Clusterine (Apo J) is een van de belangrijkste risicofactoren voor de sporadische vorm van AD.

Hypertensie is een van de belangrijkste risicofactoren voor aandoeningen van het centraal zenuwstelsel (CZS) zoals beroerte en de ziekte van Alzheimer (AD).

Belangrijke risicofactoren voor AD zijn veroudering en diabetes. Onlangs is obesitas in verband gebracht met een verhoogd risico op dementie.


Wat kan worden voorspeld met de Wells-criteria?

Answer: De Wells-criteria worden gebruikt om de klinische waarschijnlijkheid van longembolie te bepalen.

Materialen en Methoden Deze HIPAA-conforme, door de institutionele beoordelingscommissie goedgekeurde studie werd uitgevoerd op de spoedeisende hulp van een tertiair zorgacademisch medisch centrum met ongeveer 60.000 jaarlijkse bezoeken en omvatte alle patiënten bij wie een longembolie (LE) werd vermoed en die tussen 1 januari 2011 en 31 augustus 2013 een CT-longangiografie ondergingen. De vereiste om geïnformeerde toestemming te verkrijgen werd opgeheven. Elke CT-aanvraag voor longangiografie werd beoordeeld met behulp van CDS op basis van de Wells-criteria.

Incrementele diagnostische kwaliteitswinst van CTA ten opzichte van V/Q-scan bij de beoordeling van longembolie door middel van een Wells-score Bayesiaans model: resultaten van de ACDC-samenwerking.

DOELSTELLING: Ons doel was de diagnostische waarde van computertomografie-angiografie (CTA) en ventilatie-perfusiescan (V/Q) te evalueren bij de beoordeling van longembolie (LE) met behulp van een Bayesiaans statistisch model. METHODEN: Wells-criteria bepaalden de pretest waarschijnlijkheid.

Aangezien haar directe risico op VTE laag was (Wells-criteria), werd haar geadviseerd mechanische maatregelen te nemen ter preventie van VTE, samen met voortzetting van de reeds voorgeschreven rivaroxaban-therapie voor haar avalvulaire atriumfibrilleren.

Voor spoedeisende hulp-patiënten van 18 jaar en ouder met vermoedelijke LE werden het gebruik en de opbrengst van CTPE vergeleken 19 maanden voor en 32 maanden na de implementatie van de CDS-interventie op basis van de Wells-criteria, verstrekt op het moment van CTPE-aanvraag, geïmplementeerd in april 2012.

Correlatie tussen de Wells-score en de Quanadli-index bij patiënten met longembolie.

ACHTERGROND EN DOEL: Het bepalen van de klinische waarschijnlijkheid van longembolie (LE) met het Wells-score systeem is de eerste stap naar de diagnose van LE.

De klinische waarschijnlijkheid van LE werd bepaald volgens het Wells- en het gewijzigde Wells-score systeem.

CONCLUSIE: Gewijzigde Wells-criteria hebben een hoge sensitiviteit maar lage specificiteit bij de diagnose van LE.

METHODEN: Dit was een prospectief onderzoek naar de sensitiviteit van multidetector CTPA bij patiënten met een vooraf klinische beoordeling van een hoge waarschijnlijkheid van LE volgens de Wells-criteria.

Wanneer de Wells-criteria werden gedichotomiseerd in longembolie-onwaarschijnlijk (n=88, 66%) of longembolie-waarschijnlijk (n=46, 34%), was de prevalentie respectievelijk 3% en 28%.

Wanneer de Wells-criteria werden getrichotomiseerd in lage pretest waarschijnlijkheid (n=59, 44%), matige pretest waarschijnlijkheid (n=61, 46%) of hoge pretest waarschijnlijkheid (n=14, 10%), was de prevalentie van longembolie respectievelijk 2%, 15% en 43%.

De immunoturbidimetrische en snelle enzymgekoppelde immunosorbentassay d-dimeer testen hadden vergelijkbare sensitiviteiten (94%) en specificiteiten (45% versus 46%).
CONCLUSIE: Wells-criteria hebben een matige tot substantiële interbeoordelaarsovereenkomst en schatten betrouwbaar het risico van pretest waarschijnlijkheid bij patiënten met vermoedelijke longembolie.

Prospectieve validatie van de Wells-criteria bij de evaluatie van patiënten met vermoedelijke longembolie.


Wat is het doel van de Tabix-tool?

Answer: Tabix is het eerste generieke hulpmiddel dat op positie gesorteerde bestanden in TAB-gescheiden formaten zoals GFF, BED, PSL, SAM en SQL-export indexeert en snel kenmerken ophaalt die overlappen met opgegeven regio's. Kenmerken van Tabix zijn onder andere weinig zoekfunctie-aanroepen per query, gegevenscompressie met gzip-compatibiliteit en directe FTP/HTTP-toegang. Tabix is geïmplementeerd als een gratis commandoregeltool en als een bibliotheek in C, Java, Perl en Python. Het is bijzonder nuttig voor het handmatig onderzoeken van lokale genomische kenmerken via de commandoregel en stelt genoomkijkers in staat om enorme databestanden en externe aangepaste sporen via netwerken te ondersteunen.

Tabix: snelle opvraging van sequentiekenmerken uit generieke TAB-gescheiden bestanden.

Tabix is het eerste generieke hulpmiddel dat op positie gesorteerde bestanden in TAB-gescheiden formaten zoals GFF, BED, PSL, SAM en SQL-export indexeert en snel kenmerken ophaalt die overlappen met opgegeven regio's. Kenmerken van Tabix zijn onder andere weinig zoekfunctie-aanroepen per query, gegevenscompressie met gzip-compatibiliteit en directe FTP/HTTP-toegang. Tabix is geïmplementeerd als een gratis commandoregeltool en als een bibliotheek in C, Java, Perl en Python. Het is bijzonder nuttig voor het handmatig onderzoeken van lokale genomische kenmerken via de commandoregel en stelt genoomkijkers in staat om enorme databestanden en externe aangepaste sporen via netwerken te ondersteunen.

<b>ONGETITELD</b>: Tabix is het eerste generieke hulpmiddel dat op positie gesorteerde bestanden in TAB-gescheiden formaten zoals GFF, BED, PSL, SAM en SQL-export indexeert en snel kenmerken ophaalt die overlappen met opgegeven regio's.

ONGETITELD Tabix is het eerste generieke hulpmiddel dat op positie gesorteerde bestanden in TAB-gescheiden formaten zoals GFF, BED, PSL, SAM en SQL-export indexeert en snel kenmerken ophaalt die overlappen met opgegeven regio's.


Wat is MULTOVL?

Answer: MULTOVL is een applicatiesuite die meerdere overlappingen van genomische regio's snel en efficiënt detecteert en statistisch analyseert. Het pakket ondersteunt de detectie van meerdere regio-intersecties, unies en 'solitaire' genomische regio's. De significantie van daadwerkelijk waargenomen overlappingen wordt geschat door deze te vergelijken met empirische nulverdelingen die worden gegenereerd door willekeurige herschikking van de invoerregio's.

MULTOVL: snelle meerdere overlappingen van genomische regio's.

We presenteren de MULTOVL applicatiesuite die meerdere overlappingen van genomische regio's snel en efficiënt detecteert en statistisch analyseert. Het pakket ondersteunt de detectie van meerdere regio-intersecties, unies en 'solitaire' genomische regio's. De significantie van daadwerkelijk waargenomen overlappingen wordt geschat door deze te vergelijken met empirische nulverdelingen die worden gegenereerd door willekeurige herschikking van de invoerregio's.


Hoe is Hsd17b1 geassocieerd met endometriose?

Answer: Er is bewijs gevonden voor een associatie tussen de Ser312Gly-polymorfisme in HSD17B1 en endometriose in een Japanse populatie. Het A-allel van HSD17B1 lijkt een hoger risico op endometriose te geven. Remming van het estradiol-synthetiserende enzym 17beta-hydroxysteroïde dehydrogenase type 1 (17beta-HSD1) is voorgesteld als een veelbelovende nieuwe therapeutische optie om oestrogeenafhankelijke aandoeningen zoals endometriose te behandelen.

Associatie tussen endometriose en genetische polymorfismen van de estradiol-synthetiserende enzymgenen HSD17B1 en CYP19

Hier hebben we geëvalueerd of het risico en de ernst van endometriose geassocieerd zijn met polymorfismen in estradiol-synthetiserende enzymgenen: het Ser312Gly-polymorfisme in 17-beta-hydroxysteroïde dehydrogenase type 1 (HSD17B1) en het Arg264Cys-polymorfisme in cytochroom P450, subfamilie XIX (CYP19)

Individuen met ten minste één A-allel (A/G- of A/A-genotype) van HSD17B1 vertoonden een significant verhoogd risico op endometriose (A/G-genotype: aangepaste OR, 3,06; 95%CI 1,21-7,74; A/A-genotype: aangepaste OR, 3,02; 95%CI 1,08-8,43). Er was een significante trend die de A/G + A/A-genotypen associeerde met de ernst van endometriose (P voor trend <0,01).

Er is bewijs gevonden voor een associatie tussen de Ser312Gly-polymorfisme in HSD17B1 en endometriose in een Japanse populatie. Het A-allel van HSD17B1 lijkt een hoger risico op endometriose te geven.

Het verlagen van de lokale estradiolconcentratie door remming van het estradiol-synthetiserende enzym 17beta-hydroxysteroïde dehydrogenase type 1 (17beta-HSD1) is voorgesteld als een veelbelovende nieuwe therapeutische optie om oestrogeenafhankelijke aandoeningen zoals endometriose en borstkanker te behandelen.


Waar wordt het medicijn Tecfidera tegen gebruikt?

Answer: Tecfidera is goedgekeurd voor de behandeling van relapsing-remitting multiple sclerose.

Dimethylfumaraat (Tecfidera™) is een effectieve therapie voor terugkerende vormen van multiple sclerose (MS).

dimethylfumaraat (Tecfidera(®)) voor multiple sclerose.

Tecfidera is goedgekeurd voor de behandeling van relapsing-remitting multiple sclerose

Dimethylfumaraat (Tecfidera): een nieuw oraal middel voor multiple sclerose.


Is er een ziekte of aandoening genaamd Exploderend Hoofdsyndroom?

Answer: Exploderend hoofdsyndroom (EHS) wordt gekenmerkt door luide geluiden of een gevoel van explosie in het hoofd tijdens slaapovergangen.

Dit casusrapport beschrijft de allereerste diagnose van exploderend hoofdsyndroom bij een patiënt met langdurige epilepsie en nieuwe nachtelijke gebeurtenissen.

Exploderend hoofdsyndroom (EHS) wordt gekenmerkt door luide geluiden of een gevoel van explosie in het hoofd tijdens slaapovergangen.

Exploderend hoofdsyndroom wordt gekenmerkt door de waarneming van luide geluiden tijdens de overgang van slaap naar wakker zijn of van wakker zijn naar slaap.

Exploderend hoofdsyndroom wordt gekenmerkt door de waarneming van abrupte, luide geluiden bij het in slaap vallen of wakker worden.

In tegenstelling tot sommige eerdere theorieën, bleek exploderend hoofdsyndroom een relatief veelvoorkomende ervaring te zijn bij jongere mensen.

Vijftig patiënten met het "exploderend hoofdsyndroom" worden beschreven.

Ondanks het feit dat de kenmerkende symptomatologie ongeveer 150 jaar geleden voor het eerst werd beschreven, heeft exploderend hoofdsyndroom relatief weinig empirische en klinische aandacht gekregen.

Na eerst de geschiedenis, prevalentie en geassocieerde kenmerken te bespreken, worden de beschikbare polysomnografiegegevens en vijf hoofdetiologische theorieën voor exploderend hoofdsyndroom samengevat.

Exploderend hoofdsyndroom: zes nieuwe gevallen en literatuuroverzicht.

Exploderend hoofdsyndroom op de epilepsiebewakingseenheid: casusrapport en literatuuroverzicht.

Exploderend hoofdsyndroom: een casusrapport.

Exploderend hoofdsyndroom komt veel voor bij studenten aan de universiteit.

Episodes van exploderend hoofdsyndroom gingen gepaard met klinisch significante niveaus van angst, en een minderheid (2,80%) ervoer het in die mate dat het geassocieerd was met klinisch significante stress en/of beperkingen.

Recent is de aandacht gevestigd op een aandoening genaamd exploderend hoofdsyndroom, die wordt gekenmerkt door onaangename, zelfs angstaanjagende sensaties van flitsende lichten en/of geluiden tijdens gerapporteerde slaap.

Exploderend hoofdsyndroom is een zeldzaam fenomeen maar kan een significante verstoring van de levenskwaliteit veroorzaken.

De zeldzame hoofdpijnaandoening hypnische hoofdpijn en het exploderend hoofdsyndroom worden ook besproken.

ACHTERGROND Exploderend hoofdsyndroom (EHS) wordt gekenmerkt door aanvallen van een plotseling geluid of explosief gevoel in het hoofd, die optreden tijdens de overgang van wakker zijn naar slapen of van slapen naar wakker zijn.

INLEIDING Exploderend hoofdsyndroom (EHS) is een zeldzame parasomnia waarbij de getroffen personen wakker worden uit hun slaap met het gevoel van een luide knal.

Dit tot nu toe niet gerapporteerde syndroom wordt gekenmerkt door het gevoel van een explosief geluid in het hoofd, meestal in de schemerfase van de slaap.

EHS is een goed gedefinieerde ziekte-entiteit met een goedaardig karakter.

Klinische kenmerken van het exploderend hoofdsyndroom.

Het exploderend hoofdsyndroom: polysomnografische opnames en therapeutische suggesties.

Dit artikel bespreekt de kenmerken van een zeldzame aandoening genaamd "het exploderend hoofdsyndroom." Patiënten beschrijven angstaanjagende aanvallen van een pijnloze explosie in hun hoofd.

Er wordt een casus gerapporteerd van een 47-jarige vrouw die lijdt aan het exploderend hoofdsyndroom. Dit syndroom bestaat uit een plotseling ontwaken door een luid geluid kort na het in slaap vallen, soms vergezeld van een lichtflits.


Wat is INCB3619?

Answer: INCB3619 is een selectieve, krachtige, oraal bio-beschikbare kleine-molecuulremmer van een subset van ADAM-proteasen die de verwerking en activatie van meerdere ErbB-liganden, waaronder hereguline, voorkomt. Bovendien remt INCB3619 gefitinib-resistente HER3-signalisatie en versterkt het de remming van EGFR-signalisatie door gefitinib bij NSCLC. Toediening van INCB3619 aan muizen met tumoren verminderde het afschilferen van ErbB-liganden in vivo en remde de ErbB-pathway-signalisatie (bijv. fosforylering van Akt), tumorcelproliferatie en overleving.

Een selectieve ADAM-remmer, INCB3619, voorkomt de verwerking en activatie van meerdere ErbB-liganden, waaronder hereguline. Bovendien remt INCB3619 gefitinib-resistente HER3-signalisatie en versterkt het de remming van EGFR-signalisatie door gefitinib bij NSCLC.

INCB3619 werd geïdentificeerd als een representatieve selectieve, krachtige, oraal bio-beschikbare kleine-molecuulremmer van een subset van ADAM-proteasen die het afschilferen van ErbB-liganden blokkeert. Toediening van INCB3619 aan muizen met tumoren verminderde het afschilferen van ErbB-liganden in vivo en remde de ErbB-pathway-signalisatie (bijv. fosforylering van Akt), tumorcelproliferatie en overleving. Verder werkte INCB3619 synergetisch met klinisch relevante kankertherapieën en vertoonde het geen duidelijke of versterkende toxiciteiten, inclusief fibroplasie, de dosisbegrenzende toxiciteit geassocieerd met breed-spectrum matrix metalloprotease-remmers.


Wat is crenezumab?

Answer: Crenezumab is een gehumaniseerde antilichaam gericht tegen Amyloïde-β (Aβ) dat momenteel in meerdere klinische onderzoeken wordt getest voor de preventie van de ziekte van Alzheimer. Het reageert sterk met amyloïde plaques en detecteert N-terminaal gemodificeerde Aβ-peptiden Aβ4-42 en pyroglutamaat Aβ3-42.

Solanezumab en Crenezumab zijn twee gehumaniseerde antilichamen gericht tegen Amyloïde-β (Aβ) die momenteel in meerdere klinische onderzoeken worden getest voor de preventie van de ziekte van Alzheimer.

Opmerkelijk is dat Solanezumab een sterke bindingsaffiniteit aan plaques toonde. We bevestigden ook dat Bapineuzumab geen N-gekorte of gemodificeerde Aβ herkent, terwijl Solanezumab en Crenezumab wel N-terminaal gemodificeerde Aβ-peptiden Aβ4-42 en pyroglutamaat Aβ3-42 detecteren.

Concluderend reageren de biosimilaire antilichamen Solanezumab, Crenezumab en Bapineuzumab sterk met amyloïde plaques, wat in contrast staat met het NT4X-antilichaam dat plaques in menselijk weefsel nauwelijks herkent.


Beschrijf het verdwijnende longsyndroom.

Answer: Het verdwijnende longsyndroom, ook bekend als idiopathische reusachtige bulluze emfyseem, is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door reusachtige emfysemateuze bullae. Het is een zeldzaam radiologisch syndroom waarbij de longen op de röntgenfoto lijken te verdwijnen. Het komt meestal voor bij jonge, slanke mannelijke rokers met grote bullae in een of meer bovenkwabben die ten minste een derde van de hemithorax innemen. Dit syndroom wordt geassocieerd met aanzienlijke morbiditeit en mortaliteit.

Het verdwijnende longsyndroom is een klinische presentatie van reusachtige bulluze emfyseem die gepaard gaat met aanzienlijke morbiditeit en mortaliteit.

Een klein aantal casusrapporten heeft een pathologische entiteit beschreven die het verdwijnende longsyndroom (VLS) wordt genoemd, een zeldzame bulluze longaandoening die meestal wordt veroorzaakt door tabaksroken.

Reusachtige bulluze emfyseem, of verdwijnend longsyndroom, komt typisch voor bij jonge, slanke mannelijke rokers met grote bullae in een of meer bovenkwabben die ten minste een derde van de hemithorax innemen.

Het verdwijnende longsyndroom, ook bekend als idiopathische reusachtige bulluze emfyseem, is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door reusachtige emfysemateuze bullae.

Het verdwijnende longsyndroom (VLS) is een zeldzaam radiologisch syndroom waarbij de longen op de röntgenfoto lijken te verdwijnen.

Reusachtige bulluze emfyseem (GBE), bekend als 'verdwijnend longsyndroom', komt meestal voor in combinatie met chronische obstructieve longziekte (COPD).

Het verdwijnende longsyndroom (VLS) is een zeldzaam en onderscheidend klinisch syndroom dat meestal jonge mannen treft. VLS leidt tot ernstige progressieve dyspneu en wordt gekenmerkt door uitgebreide, asymmetrische, perifere en voornamelijk bovenkwab reusachtige longbullae.

Hier beschrijven we een zeldzaam geval van idiopathische bulluze emfyseem/verdwijnend longsyndroom (VLS) bij een 33-jarige mannelijke patiënt met een geschiedenis van marihuanamisbruik die zich presenteert in het ziekenhuis met pleuritische pijn op de borst, vermoedelijk veroorzaakt door een pneumothorax op basis van de thoraxfoto.

Verdwijnend longsyndroom (reusachtige bulluze emfyseem): CT-bevindingen bij 7 patiënten en een literatuuroverzicht.

Uiteindelijk toonde zijn CT-thorax de diagnose van reusachtige bulluze ziekte/verdwijnend longsyndroom aan.


Waar richten de trispecifieke HIV-antilichamen zich op?

Answer: Trispecifieke HIV-antilichamen (Abs) maken het mogelijk dat één molecuul interactie heeft met drie onafhankelijke HIV-1 envelopdeterminanten: de CD4-bindingsplaats, het membraan-proximale externe gebied (MPER) en de V1V2 glykaanplaats.

We hebben trispecifieke antilichamen (Abs) ontworpen die het mogelijk maken dat één molecuul interactie heeft met drie onafhankelijke HIV-1 envelopdeterminanten: de CD4-bindingsplaats, het membraan-proximale externe gebied (MPER) en de V1V2 glykaanplaats.


Wat is calcifilaxie

Answer: Calcific uraemische arteriolopathie, ook bekend als calcifilaxie, is een ongebruikelijke en potentieel dodelijke aandoening die wordt gekenmerkt door verkalking van kleine bloedvaten en ischemische huidnecrose.

Calcific uraemische arteriolopathie (calcifilaxie) is een ongebruikelijke en potentieel dodelijke aandoening die wordt gekenmerkt door verkalking van kleine bloedvaten en ischemische huidnecrose.

Calcifilaxie geassocieerd met nierfalen, ook wel calcific uraemische arteriolopathie (CUA) genoemd, is een levensbedreigende aandoening die meestal wordt gezien bij patiënten met eindstadium nierziekte die chronisch dialyseren of na een niertransplantatie.

Calcific uraemische arteriolopathie (CUA, calcifilaxie) is een zeldzame ziekte die voornamelijk voorkomt bij dialysepatiënten en geassocieerd wordt met een hoge mortaliteit. Pijnlijke huidulceraties en verkalking van de huidarteriolen kenmerken calcifilaxie.

WAT BEKEND IS EN DOELSTELLING: Calcifilaxie is een zeldzame en potentieel levensbedreigende oorzaak van huidnecrose en wordt slecht herkend door clinici bij niet-uremische patiënten.
CASUSBESCHRIJVING: Wij rapporteren vijf gevallen van warfarine-geïnduceerde calcifilaxie bij patiënten met normale nierfunctie.

ACHTERGROND EN DOELSTELLINGEN: Calcifilaxie, of calcific uraemische arteriolopathie, is een goed beschreven entiteit bij patiënten met eindstadium nierziekte en niertransplantatie; echter is er weinig systematische informatie beschikbaar over calcifilaxie door niet-uremische oorzaken.

WAT BEKEND IS EN DOELSTELLING Calcifilaxie is een zeldzame en potentieel levensbedreigende oorzaak van huidnecrose en wordt slecht herkend door clinici bij niet-uremische patiënten.

DOELSTELLING Calcifilaxie, een zeldzame aandoening die typisch nierfalenpatiënten treft, leidt tot vasculaire verkalking met daaropvolgende huidnecrose, gangreen en vaak overlijden door sepsis.

Calcifilaxie is een door metastatische verkalking geïnduceerde vasopathie die leidt tot afsluiting van kleine bloedvaten.

Calcifilaxie is een vasopathie van kleine bloedvaten, gekenmerkt door verkalking van de middelste vaatwand die zich ontwikkelt bij enkele patiënten met chronisch nierfalen.

ACHTERGROND Calcifilaxie is een syndroom bestaande uit vasculaire verkalking, trombose en huidnecrose.

Calcifilaxie wordt gekenmerkt door verkalking in de middelgrote en kleine arteriole bloedvaten en kan een levensbedreigende complicatie zijn die vaak geassocieerd wordt met chronische nierziekte (CKD).

Calcifilaxie wordt gekenmerkt door pijnlijke, violaceous, gevlekte huidlaesies (livedo reticularis) die kunnen voortschrijden tot weefselnecrose, niet-genezende zweren, gangreen en mogelijk amputatie, sepsis of overlijden.

Calcifilaxie is een relatief zeldzame ziekte, voornamelijk waargenomen bij dialysepatiënten, geassocieerd met hoge sterftecijfers en gekenmerkt door pijnlijke huidulceraties.

Calcifilaxie is een zeldzame aandoening van geïnduceerde systemische overgevoeligheid waarbij weefsels reageren op geschikte uitlokkende agentia met een plotselinge lokale verkalking. Het wordt gekenmerkt door acute calciumafzetting in de middelste laag van kleine en middelgrote dermale bloedvaten die kunnen leiden tot epidermale ischemie, ulceratie en necrose.

Calcifilaxie is een zeldzame aandoening gekenmerkt door verkalking van de middelste laag van kleine en middelgrote bloedvaten die vervolgens leidt tot ischemische necrose.

Calcifilaxie is een ziekte waarbij metastatische verkalking kleine en middelgrote bloedvaten aantast, wat resulteert in significante dermatologische manifestaties.

Calcifilaxie is een ernstige complicatie van chronisch nierfalen, vrijwel uitsluitend beperkt tot patiënten die dialyse ondergaan. Histologische kenmerken van calcifilaxie omvatten verkalking van kleine bloedvaten in huid, onderhuids weefsel en inwendige organen. Deze vasculaire veranderingen bevorderen weefselischemie die vaak resulteert in weefselnecrose.

Calcific uraemische arteriolopathie, ook wel calcifilaxie genoemd, is een zeldzame maar ernstige aandoening gekenmerkt door verkalking van de middelste vaatwand van kleine bloedvaten die leidt tot weefselischemie.

Calcifilaxie is een zeldzame complicatie die elk jaar voorkomt bij 1% van de patiënten met eindstadium nierziekte (ESRD). Uitgebreide microvasculaire verkalking en afsluiting/trombose leiden tot violaceous huidlaesies, die zich ontwikkelen tot niet-genezende zweren met secundaire infectie, vaak leidend tot sepsis en overlijden.

Calcifilaxie is een zeldzame, meestal fatale vasopathische aandoening gekenmerkt door cutane ischemie en necrose door verkalking van arteriolen.

Calcifilaxie is een zeldzame en potentieel fatale complicatie van eindstadium nierziekte (ESRD) en secundaire hyperparathyreoïdie geassocieerd met een abnormale calciumstofwisseling.

Calcifilaxie veroorzaakt verkalking, trombose, cutane ischemie en necrose in de huid en het onderhuidse weefsel.

Calcifilaxie is een zeldzaam fenomeen van verkalking van middelgrote en kleine bloedvaten die leidt tot cutane necrose die vasculitis nabootst.

Calcifilaxie combineert kenmerken van vasculaire trombotische afsluiting en endoluminale verkalking.

Calcifilaxie verwijst naar een syndroom van calciumafzetting in de kleine en middelgrote dermale bloedvaten die kunnen leiden tot epidermale ischemie, ulceratie en necrose.


Wat is de alternatieve verlenging van telomeren?

Answer: Alternatieve verlenging van telomeren (ALT) is een telomerase-onafhankelijke telomeeronderhoudsmechanisme dat voorkomt in ongeveer 15% van de kankers. Er wordt voorgesteld dat het bij voorkeur plaatsvindt aan de telomerische achterblijvende strengen, wat leidt tot heterogene telomeerlengtes die worden waargenomen in de meeste ALT-kankers.

Door deze ALT-cellen te vergelijken met ouderlijke telomerase-positieve cellen, observeerden we dat ALT-cellen buitensporig lange telomerische overhangen bezitten die voortkomen uit telomeerverlengingsprocessen die voornamelijk tijdens de S-fase plaatsvinden. ALT-cellen vertoonden een voorkeur voor verlenging van de telomerische achterblijvende strengen, terwijl telomerase-positieve cellen een vergelijkbare verlenging tussen leidende en achterblijvende strengen vertoonden. We stellen voor dat het ALT-pad bij voorkeur plaatsvindt aan de telomerische achterblijvende strengen, wat leidt tot de heterogene telomeerlengtes die worden waargenomen in de meeste ALT-kankers.

Alternatieve verlenging van telomeren (ALT) is een telomerase-onafhankelijke telomeeronderhoudsmechanisme dat voorkomt in ongeveer 15% van de kankers.


Welk orgaan drukt het hormoon FGF21 uit en scheidt het af?

Answer: Fibroblast groeifactor 21 (FGF21) is een belangrijke endocriene metabole regulator die tot expressie komt in meerdere weefsels, waaronder de lever en het vetweefsel. Hoewel de hoogste expressieniveaus in de alvleesklier zijn, is er weinig bekend over de functie van FGF21 in dit weefsel.

We hebben eerder aangetoond dat Fibroblast groeifactor 21 (Fgf21) tot expressie komt in de thymus evenals in de lever.

Fibroblast groeifactor 21 (FGF21) is een belangrijke endocriene metabole regulator die tot expressie komt in meerdere weefsels, waaronder de lever en het vetweefsel. Hoewel de hoogste expressieniveaus in de alvleesklier zijn, is er weinig bekend over de functie van FGF21 in dit weefsel.


Wat is de biologische rol van neddylatie?

Answer: NEDDylatie is een post-translationele eiwitmodificatie die nauw verbonden is met ubiquitinatie en daarmee eiwitafbraak. Het heeft echter zijn eigen enzymmachinerie. Het is gekoppeld aan ubiquitinatie en is belangrijk voor het behouden van cellulaire homeostase.

Neddylatie speelt een belangrijke rol in de regulatie van de functie van muis- en menselijke dendritische cellen.

Door gebruik te maken van meerdere maar complementaire benaderingen, bepaalden we de rol van een belangrijk maar minder begrepen type PTM, namelijk neddylatie, in het reguleren van DC-functies.

Remming van neddylatie onderdrukte de afgifte van pro-inflammatoire cytokines door DC's als reactie op Toll-like receptor, nucleotide oligomerisatie domein-achtige receptor en niet-infectieuze CD40L-stimulatie.

Het blokkeren van neddylatie zou een nieuwe strategie kunnen zijn om immuun-gemedieerde ziekteprocessen te verminderen.

Neddylatie is een proces dat vergelijkbaar is met ubiquitinatie. Het heeft echter zijn eigen enzymmachinerie. Het is gekoppeld aan ubiquitinatie en is belangrijk voor het behouden van cellulaire homeostase.

Eiwitten in het neddylatiepad zijn ook gekoppeld aan de regulatie van DDR.

NEDDylatie is een post-translationele eiwitmodificatie die nauw verbonden is met ubiquitinatie en daarmee eiwitafbraak.

Het neddylatie-conjugatiepad speelt een cruciale rol bij het mediëren van ubiquitinatie van eiwitten en de regulatie van talrijke biologische processen.

De huidige review beschrijft de biologische betekenis van NEDDylatie voor de nieuw geïdentificeerde substraten en het opkomende bewijs voor de samenwerking tussen de ubiquitine- en NEDD8-paden om eiwitfunctie te controleren.

Door de conformatie, stabiliteit, subcellulaire lokalisatie of bindingsaffiniteit van het substraat voor DNA of eiwitten te veranderen, reguleert neddylatie diverse cellulaire processen, waaronder de ubiquitine-proteasoomsysteem-gemedieerde eiwitafbraak, eiwittranscriptie, celsignalering enz.

Net als bij ubiquitinatie wordt neddylatie gemedieerd door een cascade van drie NEDD8-specifieke enzymen, een E1-activatie-enzym, een E2-conjugatie-enzym en een van de verschillende E3-ligases.

Neddylatie is een post-translationele eiwitmodificatie die een ubiquitine-achtig eiwit NEDD8 aan doelwit-eiwitten koppelt.

Neddylatie wordt gewoonlijk gemedieerd door NEDD8-specifieke enzymen (typische neddylatie) en soms door ubiquitine-enzymen (atypische neddylatie).

De activiteit van cullin-RING type ubiquitinatie E3-ligases wordt gereguleerd door neddylatie, een proces analoog aan ubiquitinatie dat culmineert in de covalente hechting van het ubiquitine-achtige eiwit Nedd8 aan cullines.

De Cullin-RING E3 ubiquitine ligases (CRLs) reguleren de homeostase van ongeveer 20% van de cellulaire eiwitten en hun activatie vereist neddylatie van hun cullin-subunit.

Eiwitneddylatie, een recent gekarakteriseerde post-translationele modificatie die het ubiquitine-achtige molecuul NEDD8 aan substraten toevoegt, moduleert belangrijke biologische processen, terwijl disfunctie van neddylatie verschillende ernstige ziekten kan veroorzaken, zoals kanker.

Het is echter onbekend of en hoe UBE2F, een minder gekarakteriseerd neddylatie E2-enzym, de overleving van longkankercellen reguleert, en of en hoe NOXA, een pro-apoptotisch eiwit, wordt geubiquitineerd en afgebroken door welk E3-enzym en via welke ubiquitine-koppeling. Experimenteel ontwerp: Methoden van immunohistochemie en immunoblotting werden gebruikt om de UBE2F-eiwitexpressie te onderzoeken.

Dysregulatie in de ubiquitinatie- en neddylatiepaden wordt geassocieerd met veel vormen van kanker.

Neddylatie is een post-translationele modificatie die diverse biologische processen controleert door het covalent koppelen van het ubiquitine-achtige eiwit NEDD8 aan specifieke doelwitten.

Ubiquitine kan diverse polyubiquitineketens vormen op zijn zeven lysines, die belangrijke functies vervullen in verschillende biologische processen.


Wat is break induced replicatie?

Answer: Break-induced replicatie (BIR) is een belangrijk mechanisme dat gespecialiseerd is in het repareren van enkelzijdige dubbelstrengs DNA-breuken (DSB's). Dit type DSB-breuk ontstaat typisch bij ingestorte replicatievorken of bij geërodeerde telomeren. BIR begint met de invasie van een gebroken DNA-einde in een homologe template, gevolgd door de start van DNA-synthese die kan doorgaan over honderden kilobasen.

Break-induced replicatie (BIR) is een belangrijk mechanisme dat gespecialiseerd is in het repareren van enkelzijdige dubbelstrengs DNA-breuken (DSB's). Dit type DSB-breuk ontstaat typisch bij ingestorte replicatievorken of bij geërodeerde telomeren. BIR begint met de invasie van een gebroken DNA-einde in een homologe template, gevolgd door de start van DNA-synthese die kan doorgaan over honderden kilobasen. Deze synthese verschilt drastisch van S-fase replicatie doordat BIR niet via een replicatievork verloopt, maar via een migrerende bubbel en geassocieerd is met conservatief overerven van nieuw gesynthetiseerd DNA. Deze ongebruikelijke vorm van DNA-replicatie is verantwoordelijk voor frequente genetische instabiliteiten die met BIR geassocieerd zijn, waaronder hypermutagenese, wat kan leiden tot de vorming van mutatieclusters, uitgebreide verlies van heterozygositeit, chromosomale translocaties, kopie-aantal variaties en complexe genomische herschikkingen. Naast experimentele systemen met gist die aanvankelijk werden gebruikt om eukaryotische BIR te onderzoeken, hebben recente studies in verschillende organismen, waaronder mensen, meerdere voorbeelden opgeleverd van BIR die wordt geïnitieerd binnen verschillende cellulaire contexten, waaronder ingestorte replicatievorken en telomeeronderhoud in afwezigheid van telomerase.


Wat is een fibrocyt?

Answer: Fibrocyten zijn uit het beenmerg afkomstige voorlopercellen die groeifactoren produceren en bijdragen aan fibrogenese in de longen. Fibrocyten zijn circulerende mesenchymale voorlopers (CD45+, col 1+) die worden aangetrokken naar fibrotische gebieden.

Fibrocyten zijn circulerende mesenchymale voorlopers (CD45+, col 1+) die worden aangetrokken naar fibrotische gebieden.

We evalueerden of uit het beenmerg (BM) afkomstige voorlopercellen, fibrocyten,

Met behulp van flowcytometrie om circulerende, collageen type 1+ cellen te identificeren, vonden we twee populaties: (i) CD45+CD34+ (fibrocyten)

fibrocyten, de spoelvormige fibroblast-achtige hematopoëtische cellen

Circulerende fibrocyten zijn unieke uit hematopoëtische oorsprong afkomstige stamcellen waarvan is gerapporteerd dat ze een cruciale rol spelen bij wondgenezing.

Fibrocyten, een hematopoëtische stamcelbron van fibroblasten/myofibroblasten, werden eerder in verband gebracht met infiltratie in de darm en het versterken van ontsteking

Fibrocyten zijn uit het beenmerg afkomstige voorlopercellen die groeifactoren produceren en bijdragen aan fibrogenese in de longen


Welke cellulaire functies worden beïnvloed door lncRNA H19 in het hart?

Answer: H19 kan autophagie in cardiomyocyten remmen door epigenetische silencering van DIRAS3. Verhoogde H19 bevordert apoptose via PA2G4. Downregulatie van H19 bevordert proliferatie en remt apoptose. H19 induceert mineralisatie van klepinterstitiële cellen. H19 draagt bij aan proliferatie van cardiale fibroblasten en fibrose, wat deels werkt via repressie van DUSP5/ERK1/2.

Bovendien werd gevonden dat overexpressie van H19 de expressie van DIRAS3 downreguleert, mTOR-fosforylering bevordert en autophagie-activatie remt in cardiomyocyten blootgesteld aan hoge glucose.

Concluderend suggereert onze studie dat H19 autophagie in cardiomyocyten kan remmen door epigenetische silencering van DIRAS3, wat nieuwe inzichten kan bieden in het begrijpen van de moleculaire mechanismen van diabetische cardiomyopathie.

LncRNA H19 remt autophagie door epigenetische silencering van DIRAS3 in diabetische cardiomyopathie.

De lange niet-coderende RNA H19 bevordert apoptose van cardiomyocyten bij gedilateerde cardiomyopathie.

H19 knockdown in het myocardium van DCM-ratten verminderde apoptose van cardiomyocyten en verbeterde de structuur en functie van de linker ventrikel. Behandeling met adriamycine werd geassocieerd met verhoogde expressie van H19 en miR-675 en toegenomen apoptose in neonatale cardiomyocyten.

Bovendien werd gevonden dat H19 knockdown de expressie van PA2G4 verhoogde en apoptose onderdrukte in cardiomyocyten blootgesteld aan adriamycine. Concluderend suggereert onze studie dat de H19/miR-675-as betrokken is bij de bevordering van apoptose van cardiomyocyten door PA2G4 te targeten, wat een nieuwe therapeutische strategie kan bieden voor de behandeling van adriamycine-geïnduceerde DCM.

Downregulatie van lange niet-coderende RNA H19 bevordert proliferatie van P19CL6-cellen en remt apoptose tijdens de late fase van cardiale differentiatie via miR-19b-gemoduleerde Sox6.

Biologische functie-analyse toonde aan dat knockdown van H19 celproliferatie bevorderde en celapoptose remde. H19 onderdrukte de expressie van miR-19b en miR-19b targette Sox6, wat celproliferatie remde en apoptose bevorderde in P19CL6-cellen tijdens de late fase van cardiale differentiatie.

Downregulatie van H19 bevorderde celproliferatie en remde celapoptose tijdens de late fase van cardiale differentiatie door de negatieve rol van miR-19b in Sox6-expressie te reguleren, wat suggereert dat manipulatie van H19-expressie kan dienen als een potentiële strategie voor hartaandoeningen.

Knockdown- en overexpressie-experimenten toonden aan dat H19 een sterk osteogeen fenotype induceert door het NOTCH1-pad te wijzigen.

Een knockdown van H19 in klepinterstitiële cellen (VICs) verhoogde de expressie van NOTCH1 en verlaagde het niveau van RUNX2 en BMP2, twee downstream targets die door NOTCH1 worden geremd. In rescue-experimenten voorkwam de transfectie van een vector die codeert voor het actieve Notch intracellulaire domein de door H19 geïnduceerde mineralisatie van klepinterstitiële cellen.

Lange niet-coderende RNA H19 reguleert de DUSP5/ERK1/2-as in proliferatie van cardiale fibroblasten en fibrose.

Ectopische overexpressie van H19 vermindert de hoeveelheid DUSP5 en verhoogt de proliferatie van cardiale fibroblasten, terwijl H19-silencing het tegenovergestelde effect veroorzaakt. In bredere zin tonen deze resultaten aan dat LncRNA H19 bijdraagt aan proliferatie van cardiale fibroblasten en fibrose, wat deels werkt via repressie van DUSP5/ERK1/2.