Wat is het belangrijkste symptoom van het Doose-syndroom?

Answer: Myoclonische astatic epilepsie is het belangrijkste symptoom van het Doose-syndroom, een moeilijk te behandelen idiopathische gegeneraliseerde epilepsie van de vroege kinderjaren.

KD is bijzonder effectief bij myoclonische astatic epilepsie (MAE; Doose-syndroom) en het West-syndroom, waarbij respectievelijk 100% en 81,25% van de patiënten een vermindering van meer dan 50% van de aanvallen hadden.

Myoclonische astatic epilepsie (Doose-syndroom) - een lamotrigine-responsieve epilepsie?

DOEL: Myoclonische astatic epilepsie (MAE, Doose-syndroom) is een moeilijk te behandelen idiopathische gegeneraliseerde epilepsie van de vroege kinderjaren.

Herman Doose beschreef in 1970 voor het eerst het gegeneraliseerde kinder-epilepsiesyndroom van myoclonische astatic epilepsie (MAE) en schreef vanaf deze eerste beschrijving een genetische oorzaak toe.

RECENTE VINDINGEN: In de afgelopen jaren vinden neurologen nieuwe indicaties om deze dieetbehandelingen te gebruiken, mogelijk zelfs als eerstelijnstherapie, waaronder infantiele spasmen, myoclonische-astatische epilepsie (Doose-syndroom), Dravet-syndroom en status epilepticus (inclusief FIRES-syndroom).

Eerste langetermijnervaring met het weesgeneesmiddel rufinamide bij kinderen met myoclonische-astatische epilepsie (Doose-syndroom).

INLEIDING: We evalueerden de langetermijneffectiviteit en verdraagbaarheid van het weesgeneesmiddel rufinamide (RUF) bij kinderen met farmacoresistente myoclonische-astatische epilepsie (MAE, Doose-syndroom).

Mutaties in het SCN1A-gen, dat codeert voor de spanningsafhankelijke natriumkanaal α1-subunit, worden geassocieerd met ernstige myoclonische epilepsie in de zuigelingenperiode of Dravet-syndroom (DS), maar slechts zelden met myoclonische astatic epilepsie (MAE, of Doose-syndroom).

De moeilijkheid vroeg in het beloop van het Lennox-Gastaut-syndroom is het onderscheiden van deze diagnose van ernstige myoclonische epilepsie van de zuigeling (Dravet-syndroom) of van myoclonische-astatische epilepsie (Doose-syndroom), aangezien de aanvalspatronen in deze drie syndromen bij aanvang kunnen overlappen.

Doose-syndroom (myoclonische-astatische epilepsie): 40 jaar vooruitgang.

Doose-syndroom, traditioneel ook bekend als myoclonische-astatische epilepsie, werd voor het eerst beschreven als een uniek epilepsiesyndroom door Dr. Hermann Doose in 1970.

Van 38 patiënten hadden 22 het Lennox-Gastaut-syndroom (58%); 6 hadden myoclonische-astatische epilepsie van Doose (16%); 5 hadden symptomatische gegeneraliseerde epilepsie, niet nader gespecificeerd (13%); en 5 hadden symptomatische lokalisatie-gerelateerde epilepsie (13%).

Met felbamaatbehandeling werden 6 patiënten (16%) aanvalsvrij, waaronder 4 van de 6 patiënten met myoclonische-astatische epilepsie van Doose; 24 patiënten (63%) hadden een vermindering van meer dan 50% in aanvalfrequentie.

Minder vaak waargenomen fenotypes omvatten myoclonische-astatische epilepsie (MAE of Doose-syndroom), Lennox-Gastaut-syndroom (LGS), infantiele spasmen en vaccin-gerelateerde encefalopathie en aanvallen.

Dit omvat syndromen met meerdere etiologieën, waaronder Lennox-Gastaut-syndroom en infantiele spasmen; ontwikkelingssyndromen van onbekende etiologie, zoals Landau-Kleffner-syndroom; en idiopathische epilepsieën, zoals myoclonische-astatische (Doose) epilepsie.

Het moet vroeg in de behandeling van het Dravet-syndroom en myoclonische-astatische epilepsie (Doose-syndroom) worden overwogen.

Het doel van dit artikel is een korte review te presenteren van de natuurlijke geschiedenis van myoclonische astatic epilepsie (MAE; Doose-syndroom) en het Lennox-Gastaut-syndroom (LGS).

[Klinische casus van de maand. Myoclonische-astatische epilepsie bij een jong kind (MAE) of Doose-syndroom].

Zijn farmacoresistente epilepsie die 7 jaar geleden begon, vertoont symptomen en tekenen van zowel epilepsie met myoclonische-astatische aanvallen (Doose-syndroom) als Lennox-Gastaut-syndroom.

DOEL: Voor 1986 werd het spectrum van kinder-epilepsieën, waaronder Lennox-Gastaut-syndroom (LGS) en Doose-syndroom (DS), gezamenlijk bekend als "epilepsia myoclonica astatica," beschouwd als één enkele ziekte.

We rapporteerden een 7-jarig meisje met myoclonische-astatische epilepsie van de vroege kinderjaren (Doose-syndroom).

Andere myoclonische epilepsiesyndromen met aanvang in het eerste levensjaar (Aicardi's neonatale (vroege) myoclonische encefalopathie, West-syndroom, Dravet's ernstige myoclonische epilepsie en Dravet's goedaardige myoclonische epilepsie van de zuigeling), in de vroege kinderjaren (Lennox-Gastaut-Dravet-syndroom, myoclonische variant van Lennox-Gastaut Dravet-syndroom, myoclonische-astatische epilepsie van Doose, goedaardige myoclonische epilepsieën (BME), of zelfs in de late kinderjaren (kinder-absentie-epilepsie met myoclonieën versus myoclonische absentie-epilepsie) zijn waarschijnlijk genetisch complexe aandoeningen.

Een studie naar epileptische valaanvallen (EDA) door gelijktijdige video-polygrafische opnames werd uitgevoerd bij een epileptische patiënt met myoclonische astatic aanvallen (Doose-syndroom).

Er zijn een aantal varianten of atypische vormen voorgesteld. Hierdoor vormt de differentiële diagnose een grote uitdaging en omvat specifieke gegeneraliseerde epilepsieën, d.w.z. metabole of inflammatoire; secundair gegeneraliseerde epilepsieën, d.w.z. die ontstaan in de frontale kwab; en ernstige vormen van idiopathische gegeneraliseerde epilepsie, d.w.z. Doose-syndroom.

Video-EEG-analyse van valaanvallen bij myoclonische astatic epilepsie van de vroege kinderjaren (Doose-syndroom).

Het klinische en EEG-patroon, de hoge familiale incidentie worden gedeeld door het Doose-syndroom, waarvan de huidige serie lijkt een subgroep te zijn, evenals andere goed gedefinieerde syndromen: goedaardige en ernstige myoclonische epilepsieën van de zuigeling.


Zijn mutaties in het GARS-gen geïdentificeerd als oorzaak van Charcot-Marie-Tooth ziekte type 2D (CMT2D)?

Answer: Charcot-Marie-Tooth ziekte type 2D (CMT2D) wordt veroorzaakt door missense-mutaties in het glycyl-tRNA synthetase-gen (GARS).

Charcot-Marie-Tooth ziekte type 2D is een erfelijke axonale en glycyl-tRNA synthetase (GARS)-geassocieerde neuropathie die wordt veroorzaakt door een mutatie in GARS.

Mutaties in het GARS-gen veroorzaken Charcot-Marie-Tooth 2D en distale spinale musculaire atrofie type V - allelische aandoeningen die worden gekenmerkt door overwegend distale zwakte en atrofie van de bovenste extremiteiten, meestal beginnend in het tweede decennium van het leven.

Charcot-Marie-Tooth ziekte type 2D (CMT2D) is een dominant overervende perifere neuropathie veroorzaakt door missense-mutaties in het glycyl-tRNA synthetase-gen (GARS).

De 13 genen die bekend zijn als geassocieerd met de CMT2-subtypen zijn KIF1B (CMT2A1), MFN2 (CMT2A2), RAB7A (voorheen RAB7) (CMT2B), LMNA (CMT2B1), MED25 (CMT2B2), TRPV4 (CMTC), GARS (CMT2D), NEFL (CMT2E/1F), HSPB1 (CMT2F), MPZ (CMT2I/J), GDAP1 (CMT2H/K), HSPB8 (CMT2L) en AARS (CMT2N).

De diagnose van GARS-geassocieerde axonale neuropathie is gebaseerd op klinische bevindingen, elektromyografie (EMG) en moleculair genetisch onderzoek van GARS, dat codeert voor glycyl-tRNA synthetase.

Sporadische juveniele musculaire atrofie van de distale bovenste extremiteit of Hirayama's ziekte (HD) en autosomaal dominante motorische distale neuronopathie/axonopathie (CMT2D/dSMA-V), veroorzaakt door mutaties in het glycyl-tRNA synthetase (GARS) gen, delen enkele klinische kenmerken waaronder: jonge leeftijd bij aanvang, voorkeur voor de distale bovenste extremiteit, asymmetrie, het sparen van proximale spieren en ongebruikelijke koudegevoeligheid.

Distale erfelijke motorische neuropathie type V (dHMN-V) en Charcot-Marie-Tooth syndroom (CMT) type 2 met overwegende handbetrokkenheid, ook bekend als CMT2D en Silver syndroom (SS), zijn zeldzame fenotypisch overlappende ziekten die kunnen worden veroorzaakt door mutaties in de Berardinelli-Seip Congenitale Lipodystrofie 2 (BSCL2) en in het glycyl-tRNA synthetase coderende (GARS) gen.

We hebben eerder mutaties in het gen dat codeert voor glycyl-tRNA synthetase (GARS) geïmpliceerd als de oorzaak van CMT2D en dSMA-V.

Van de vele erfelijke Charcot-Marie-Tooth perifere neuropathieën wordt type 2D (CMT2D) veroorzaakt door dominante puntmutaties in het gen GARS, dat codeert voor glycyl tRNA synthetase (GlyRS).

Missense-mutaties in het glycyl-tRNA synthetase (GARS) gen zijn recentelijk gerapporteerd in families met dHMN-V, CMT2D, of beide.

Op basis van de aanwezigheid of afwezigheid van sensorische veranderingen werd het ziektefenotype aanvankelijk gedefinieerd als distale spinale musculaire atrofie type V (dSMA-V) in drie families, Charcot-Marie-Tooth ziekte type 2D (CMT2D) in één familie, en als dSMA-V of CMT2D bij patiënten van een andere grote familie. Linkage aan chromosoom 7p15 en de aanwezigheid van ziekte-geassocieerde heterozygote GARS-mutaties zijn geïdentificeerd bij patiënten uit elk van de vijf bestudeerde families.


Welke behandeling leidt tot een toename van het aantal neutrofielen bij ernstige congenitale neutropenie?

Answer: In fase I/II/III-studies bij patiënten met ernstige congenitale en cyclische neutropenie resulteerde behandeling met recombinant humaan granulocyten-coloniestimulerende factor (r-metHuG-CSF) in een stijging van het absolute neutrofielenaantal (ANC) en een vermindering van infecties

Dit hoofdstuk richt zich op cyclische en congenitale neutropenie, twee zeer interessante en zeldzame hematologische aandoeningen die ernstige chronische neutropenie veroorzaken. Beide aandoeningen reageren goed op behandeling met de myeloïde groeifactor, granulocyten-coloniestimulerende factor (G-CSF)

Gegevens van meer dan 600 patiënten met CN verzameld door het Severe Chronic Neutropenia International Registry (SCNIR) tonen aan dat, ongeacht het specifieke CN-subtype, meer dan 95% van deze patiënten reageert op recombinant humane (rHu)G-CSF met ANC-waarden die boven 1,0 x 10(9)/L kunnen worden gehandhaafd.

Langdurige veiligheid van behandeling met recombinant humaan granulocyten-coloniestimulerende factor (r-metHuG-CSF) bij patiënten met ernstige congenitale neutropenie

In fase I/II/III-studies bij patiënten met ernstige congenitale en cyclische neutropenie resulteerde behandeling met recombinant humaan granulocyten-coloniestimulerende factor (r-metHuG-CSF) in een stijging van het absolute neutrofielenaantal (ANC) en een vermindering van infecties

Een aanhoudende ANC-respons werd gezien bij 40/44 patiënten met ernstige congenitale neutropenie en 10/10 patiënten met cyclische neutropenie

We onderzochten perifere bloed mononucleaire cellen (PBMC) van SCN-patiënten die normalisatie van hun bloedneutrofielenaantallen vertoonden in een fase II klinische studie met recombinant humaan granulocyten-coloniestimulerende factor (rhG-CSF)

Ernstige congenitale neutropenie (SCN) is een stoornis van de myelopoëse gekenmerkt door ernstige neutropenie als gevolg van een maturatiestop op het niveau van promyelocyten

In tegenstelling tot rhGM-CSF-behandeling reageerden alle vijf patiënten op rhG-CSF tijdens de eerste 6 weken van de behandeling met een toename van het ANC tot boven 1.000/microL. Het ANC-niveau kon worden gehandhaafd tijdens de onderhoudsbehandeling

Behandeling van deze patiënten met granulocyten-coloniestimulerende factor (G-CSF) leidt tot een significante toename van circulerende neutrofielen en een vermindering van infectiegerelateerde gebeurtenissen bij meer dan 95% van de patiënten

Bij patiënten met chronische neutropenie kan rhGM-CSF het aantal neutrofielen verhogen


Welke genen zijn aangetast bij het ROMANO-WARD-syndroom?

Answer: De genen die betrokken zijn bij het ROMANO-WARD-syndroom zijn KCNQ1, KCNE1, KCNE2, KCNH2, SCN5A, CAV3, SCN4B, AKAP9, SNTA1, KCNJ5 en Ankyrin-B.

Lang QT-syndroom (LQTS) type 1 is het meest voorkomende type erfelijke LQTS en wordt in verband gebracht met mutaties in het KCNQ1-gen.

Dit rapport beschrijft een familie over drie generaties met een ernstig fenotype van lang-QT-syndroom-1 (LQTS-1) veroorzaakt door een enkel-nucleotide mutatie in het KQT-achtige, spanningsafhankelijke kaliumkanaal-1-gen (KCNQ1; MIM 607542).

Mutaties in een hartspanning-afhankelijk kaliumkanaal, KCNQ1, zijn verantwoordelijk voor de meest voorkomende vorm van LQTS, LQTS1.

Negen patiënten werden gediagnosticeerd met LQT1 en negen met LQT2. De andere zes personen waren gezond, zonder symptomen die kenmerkend zijn voor verlengd QT-syndroom, maar kwamen uit families met bevestigde ziektegevallen. De studie werd uitgevoerd bij leden van vier families. Om te zoeken naar mutaties (met behulp van mSSCP en sequencing) werd genomisch DNA verkregen van patiënten om de expressieniveaus van de genen KCNQ1 en KCNH2 (HERG), betrokken bij het ontstaan van klinische ziekteverschijnselen, te bepalen.

De diagnose van RWS wordt gesteld door verlenging van het QTc-interval in afwezigheid van specifieke omstandigheden die dit verlengen (bijvoorbeeld QT-verlengende medicijnen) en/of moleculair genetisch onderzoek van de genen die bekend zijn geassocieerd met RWS, waarvan KCNQ1 (locusnaam LQT1), KCNH2 (locusnaam LQT2) en SCN5A (locusnaam LQT3) het meest voorkomend zijn. Andere, minder vaak betrokken genen zijn KCNE1 (locusnaam LQT5), KCNE2 (locusnaam LQT6), CAV3 (locusnaam LQT9), SCN4B (locusnaam LQT10), AKAP9 (locusnaam LQT11), SNTA1 (locusnaam LQT12) en KCNJ5 (locusnaam LQT13).

Type-1 lang-QT-syndroom (LQT1) wordt veroorzaakt door mutaties in het KCNQ1-gen.

Aangeboren LQTS wordt het vaakst veroorzaakt door mutaties in KCNQ1 (Kv7.1), terwijl medicatie-geïnduceerde LQTS het gevolg is van remming van het HERG-kanaal (human ether-a-go-go-related gene).

Mutaties in de spanningsafhankelijke kaliumkanaalsubeenheid KCNQ1 veroorzaken de meest voorkomende vorm van LQTS.

Genetische studies hebben mutaties geïdentificeerd in zes ionkanaalgenen, KCNQ1, KCNH2, SCN5A, KCNE1 en KCNE2 en het accessoire eiwit Ankyrin-B-gen, die verantwoordelijk zijn voor deze aandoening.

Zeven familieleden waren dragers van twee aminozuurveranderingen in cis (V254M-V417M) in het hartkaliumkanaalgen KCNQ1.

KCNQ1 (voorheen KVLQT1 genoemd) is een Shaker-achtig spanningsafhankelijk kaliumkanaalgen dat verantwoordelijk is voor het LQT1-subtype van LQTS.

Vijf genen zijn betrokken bij het Romano-Ward-syndroom, de autosomaal dominante vorm van LQTS: KVLQT1, HERG, SCN5A, KCNE1 en KCNE2.

Het wordt meestal overgeërfd als een autosomaal dominant kenmerk (Romano-Ward-syndroom). Het primaire defect bij LQT1 is een mutatie in KVLQT1, een gen dat de porievormende alfa-subunit van een K+-kanaal codeert.

Romano-Ward-syndroom is een autosomaal dominant lang-QT-syndroom (LQTS) dat getroffen personen vatbaar maakt voor plotselinge dood door tachyaritmieën. We onderzochten de moleculaire basis van LQTS in een Taiwanese familie. Klinische en genetische analyses toonden aan dat een mutatie gekoppeld was aan het human ether-a-go-go-related gene (HERG).

We beschrijven een Zweedse familie waarbij de proband en zijn broer lijden aan ernstig Romano-Ward-syndroom (RWS) geassocieerd met samengestelde heterozygotie voor twee mutaties in KVLQT1 (ook bekend als KCNQ1 en KCNA9).

Het hartnatriumkanaalgen SCN5A is ook gemuteerd in sommige Romano-Ward-gevallen, wat defecten veroorzaakt in INa, de hartinwaartse Na+-stroom.

Deze bevindingen leveren het eerste bewijs voor een recessieve vorm van het Romano-Ward lang-QT-syndroom en geven aan dat homozygote mutaties in KVLQT1 niet noodzakelijkerwijs het Jervell en Lange-Nielsen-syndroom veroorzaken.


Komt melanoom voor bij mensen van Afrikaanse afkomst?

Answer: Ja. Afrikanen met een donkere huid hebben een verminderd risico op het krijgen van alle soorten huidkanker vergeleken met blanken. De incidentie van kwaadaardig melanoom bij zwarte mensen in Johannesburg was 1,2 per 100.000 en vertegenwoordigde 2% van alle kankers. Het grootste aantal gevallen deed zich voor in de leeftijdsgroep van 50-70 jaar en er was een vrouwelijke oververtegenwoordiging. Zoals in eerdere studies waren de voornamelijk aangetaste locaties de voet en de hand, voornamelijk op de plantaire en palmaire oppervlakken.

ALM is het meest voorkomende type melanoom onder Aziaten, Afrikanen,

ALM ontwikkelt zich op palmaire, plantaire en subunguale huid, en de biologie ervan verschilt van die van andere cutane melanomen, waarbij zonlicht de belangrijkste bekende omgevingsfactor is.

We presenteren vier albino's met histologische diagnoses van huidkanker.

Vier Nigeriaanse albino's (twee mannen en twee vrouwen) met huidkanker.

De locaties van de laesies omvatten het hoofd [plaveiselcelcarcinoom (SCC) bij twee patiënten en basaalcelcarcinoom (BCC) bij één patiënt] en de bovenste extremiteit (melanoom).

Negenentwintig patiënten (18 mannen en 11 vrouwen) met huidkanker werden geïdentificeerd.

Kaposi-sarcoom geassocieerd met HIV vertegenwoordigde 81,8 procent van de gevonden KS-gevallen. Plaveiselcelcarcinoom (SCC) stond op de tweede plaats en kwaadaardig melanoom op de derde.

Eerdere studies hebben frequente mutaties in de BRAF- en NRAS-genen aangetoond bij cutaan melanoom, maar deze veranderingen zijn niet onderzocht in de zeldzame categorie melanomen van zwarte Afrikanen.

In een serie melanomen van zwarte Afrikanen (n=26) werden slechts twee BRAF-mutaties (8%) gevonden, beide verschillend van de veelvoorkomende T1799A-substitutie. Bovendien vertoonden melanomen van zwarte Afrikanen alleen mutaties in NRAS exon 1 (12%), terwijl NRAS exon 2-mutaties dominant waren bij melanomen van blanken. Dus waren de frequenties van BRAF- en NRAS-mutaties bijzonder laag bij melanomen van zwarte Afrikanen, wat een andere pathogenese van deze tumoren ondersteunt.

Kwaadaardig melanoom (MM) blijft wereldwijd een zeldzaamheid bij kinderen, maar mogelijk nog meer bij zwarte Afrikanen. Voor zover wij weten is het huidige verslag van MM bij een tweeënhalf jaar oude Nigeriaan met een vooraf bestaand congenitaal gigantisch harig naevus waarschijnlijk het eerste (in toegankelijke literatuur) bij een zwart Afrikaans kind.

Kwaadaardige melanomen bij zwarte Afrikanen bevinden zich voornamelijk op de onderste ledematen.

Onze bevindingen geven aan dat melanomen op de onderste ledematen bij zwarte Afrikanen verschillende kenmerken van agressiviteit vertonen; met name was de proliferatieve activiteit hoog en waren p16-veranderingen frequent, zoals blijkt uit het verlies van eiwitkleuring. Onze bevindingen gaven ook aan dat de diagnose bij zwarte Afrikanen vertraagd wordt gesteld.

Afrikanen met een donkere huid hebben een verminderd risico op het krijgen van alle soorten huidkanker vergeleken met blanken, maar de verhouding van hun incidentiecijfers van cutaan kwaadaardig melanoom tot die van plaveiselcelcarcinoom is groter dan de overeenkomstige verhouding bij blanken.

Albino Afrikanen lijken, vergeleken met normaal gepigmenteerde Afrikanen, een relatief klein risico te hebben op het krijgen van cutaan kwaadaardig melanoom in vergelijking met niet-melanomen. Dit geldt waarschijnlijk ook voor albino en normaal gepigmenteerde blanken.

Er is weinig data beschikbaar over melanoom bij zwarte Afrikanen.

De gemiddelde leeftijd bij presentatie van de 39 vrouwen en 24 mannen was 60,5 jaar (bereik 30 tot 85 jaar), met een piekincidentie in het zesde decennium. De voet was de meest voorkomende locatie van de ziekte (45 patiënten). Zeven patiënten hadden subunguaal melanoom, zeven hadden primaire mucosale laesies, en bij zes kon de primaire laesie niet worden gevonden.

De slechte prognose bij zwarte patiënten in Zuid-Afrika is het gevolg van vertraagde presentatie met dikke primaire laesies en gevorderde ziekte.

De uitkomst van de behandeling bij 40 zwarte patiënten (27 vrouwen, 13 mannen; gemiddelde leeftijd 62,9 jaar) met plantaire melanomen over een periode van 13 jaar werd geanalyseerd.

Vertraging in presentatie en lokaal gevorderde ziekte kunnen de slechte prognose van plantaire melanomen bij zwarte Zuid-Afrikanen verklaren.

Achttien gevallen van kwaadaardige huidtumoren gezien in het University of Port Harcourt Teaching Hospital over 3 jaar (1984 tot 1987) werden geanalyseerd op diagnoses, locatie van tumoren, geslacht en leeftijd. Zeven patiënten (39%) hadden kwaadaardige melanomen die alleen de voetzolen aantastten, terwijl hetzelfde aantal plaveiselcelcarcinomen had die wijdverspreid waren over verschillende delen van het lichaam.

Niet-blanke populaties ervoeren over het algemeen een veel lagere incidentie van melanoom, hoewel er enige overlap was tussen de incidentiecijfers van blanken en niet-blanken.

Populaties van Afrikaanse afkomst hadden een hogere incidentie dan die van Aziatische oorsprong, maar het werd geconcludeerd dat dit grotendeels te wijten was aan de hoge frequentie van tumoren bij Afrikanen op de voetzool.

Pathologische kenmerken van eenentwintig gevallen van kwaadaardig melanoom bestudeerd in het University of Nigeria Teaching Hospital, Enugu gedurende de periode januari 1974 tot december 1975 worden gepresenteerd. Kwaadaardig melanoom was verantwoordelijk voor 2,4% van alle tumoren en 4,5% van alle kwaadaardige tumoren, met de hoogste leeftijdsincidentie in het vijfde tot zevende decennium.

81% van de melanomen kwam voor op de voetzool, wat de hypothese bevestigt dat de gepigmenteerde huid bij Afrikanen resistent is tegen kwaadaardig melanoom.

Dit artikel rapporteert de incidentie van deze laesie in associatie met invasieve kwaadaardige melanomen van de voeten en handen van zwarte Afrikanen.

Follow-upgegevens (over een periode van 3 jaar) en de histologische verschijningsvormen van de primaire laesie werden bestudeerd en gerelateerd bij 40 zwarte patiënten met kwaadaardig melanoom.

Kwaadaardig melanoom van de huid bij zwarten is een formidabele en sinistere tumor.

De incidentie van kwaadaardig melanoom bij zwarte mensen in Johannesburg was 1,2 per 100.000 en vertegenwoordigde 2% van alle kankers. Het grootste aantal gevallen deed zich voor in de leeftijdsgroep van 50-70 jaar en er was een vrouwelijke oververtegenwoordiging. Zoals in eerdere studies waren de voornamelijk aangetaste locaties de voet en de hand, voornamelijk op de plantaire en palmaire oppervlakken.

Eenentwintig gevallen van kwaadaardig melanoom bij de Igbo's van Nigeria zijn geanalyseerd. De voorkeurslocatie is de voetzool. Dit resultaat ondersteunt de conclusie dat negers de ziekte neigen te hebben in de niet-gepigmenteerde delen.

Een geval van leptomeningeaal melanoom bij een Afrikaans kind van 7 jaar wordt gepresenteerd, samen met een onderzoek naar pigmentatie in de normale Afrikaanse hersenen.


Wat is het effect van resveratrol op mTOR-activiteit?

Answer: Resveratrol (RSV) remt leucine-gestimuleerde mTORC1-activatie door de mTOR/DEPTOR-interactie te bevorderen.

Resveratrol remt mTOR-signaaltransductie door de interactie tussen mTOR en DEPTOR te bevorderen.

Hier tonen we aan dat RSV insuline- en leucine-gestimuleerde mTOR-signaaltransductie in C2C12 fibroblasten remt via een Sirt1-onafhankelijke mechanisme.

Behandeling van C2C12-cellen met RSV remde dramatisch insuline-gestimuleerde fosforylering van Akt, S6 kinase en 4E-BP1, maar had weinig effect op tyrosinefosforylering van de insuline-receptor en activatie van het p44/42 MAPK-signaleringspad.

RSV-behandeling blokkeerde ook gedeeltelijk de fosforylering van mTOR en S6 kinase in TSC1/2-deficiënte muis embryonale fibroblasten, wat wijst op de aanwezigheid van een remmingsplaats stroomafwaarts van TSC1/2.

Samenvattend onthullen onze studies dat RSV leucine-gestimuleerde mTORC1-activatie remt door de mTOR/DEPTOR-interactie te bevorderen en zo een nieuw mechanisme blootlegt waarmee RSV mTOR-activiteit negatief reguleert.

Recente studies suggereren dat modulatie van het mTOR-signaleringspad een belangrijke rol kan spelen bij het mediëren van de gunstige effecten van RSV.

Resveratrol remt de mTOR mitogene signalering die wordt opgewekt door geoxideerd LDL in gladde spiercellen.

Resveratrol blokkeerde de oxLDL-geïnduceerde fosforylering en activatie van het PI3K/Akt/mTOR/p70S6K-pad en remde sterk zowel DNA-synthese als proliferatie van gladde spiercellen.

Bij concentraties die mTOR remmen, onderdrukt resveratrol cellulaire veroudering.

Hier toonden we aan dat resveratrol bij cytostatische, bijna toxische concentraties S6-fosforylering remde en de senescente morfologie in menselijke cellen voorkwam.

Resveratrol reguleert de PI3K/Akt/mTOR-signaleringspaden in menselijke U251 gliomacellen naar beneden.

Aan de andere kant verhoogde RSV significant de associatie tussen mTOR en zijn remmer, DEPTOR.

Resveratrol remt mTOR-signaaltransductie door DEPTOR te targeten.

Recente studies suggereren dat het onderdrukken van het signaalpad gemedieerd door mTOR, een bekende energiesensor die diverse hormonale, voedings- en omgevingssignalen integreert om celgroei, metabolisme en overleving te reguleren, een belangrijke rol kan spelen bij het mediëren van het gunstige effect van RSV.

Resveratrol activeert AMPK om ERK- en mTOR-signaaltransductie in sensorische neuronen te verminderen en remt incisie-geïnduceerde acute en chronische pijn.

Onze resultaten tonen aan dat resveratrol ERK- en mTOR-signaaltransductie in sensorische neuronen sterk remt op een tijd- en concentratieafhankelijke wijze en dat deze effecten worden gemedieerd door AMPK-activatie en onafhankelijk zijn van sirtuïne-activiteit.

Resveratrol versterkt de antitumoreffecten van temozolomide in glioblastoom via het ROS-afhankelijke AMPK-TSC-mTOR-signaleringspad.

Resveratrol versterkt de antitumoractiviteit van de mTOR-remmer rapamycine in meerdere borstkankercellijnen voornamelijk door het onderdrukken van rapamycine-geïnduceerde AKT-signaaltransductie.

In overeenstemming met de in vitro bevindingen werd resveratrol-interventie in het PTEN knockout muismodel geassocieerd met een vermindering van de prostaathoeveelheden van mTOR complex 1 (mTORC1) activiteit en een verhoogde expressie van SIRT1.

Resveratrol remde de fosforylering van PI3K, AKT en mTOR.

Resveratrol verlichtte ook de PI3K/Akt/mTOR-signaleringsweg door downregulatie van Akt-fosforylering en upregulatie van PTEN-expressie.

Resveratrol verminderde de fosforylering van ribosomaal eiwit S6 en de mTOR-remmer rapamycine versterkte verder de door resveratrol geïnduceerde celdood.

De SIRT1-activator resveratrol vermindert, terwijl de SIRT1-remmer nicotinamide mTOR-activiteit verhoogt op een SIRT1-afhankelijke wijze.

We concluderen dat resveratrol een remmer is van globale eiwitsynthese, en dat dit effect wordt gemedieerd via modulatie van mTOR-afhankelijke en -onafhankelijke signalering.

RSV-behandeling heeft geen effect op de expressieniveaus van mTOR, raptor en DEPTOR, maar bevordert sterk de interactie tussen mTOR en zijn remmer DEPTOR.

Bovendien werd het remmende effect van RSV op leucine-gestimuleerde mTOR-signaaltransductie sterk verminderd in cellen waarbij de expressieniveaus van DEPTOR werden onderdrukt door RNAi.

Echter, meestal wordt RSV gevonden als remmer van de activiteit van de mTOR-pathway-eiwitten, en als activator van AMPK en LKB1, die mTOR-signaaltransductie kunnen onderdrukken.

In de afgelopen jaren hebben talrijke studies gesuggereerd dat het onderdrukken van de activiteit van mammalian target of rapamycin (mTOR), een kritieke regulator van celmetabolisme, groei en proliferatie, een sleutelmechanisme kan zijn dat ten grondslag ligt aan de anticarcinogene eigenschappen van resveratrol.

Resveratrol blokkeert specifiek dit pad, waardoor oxLDL-geïnduceerde proliferatie van gladde spiercellen wordt geremd.

Resveratrol veroorzaakt celcyclusarrest en induceert apoptotische celdood in verschillende soorten kankercellen.

Resveratrol verminderde zowel de expressie als de fosforylering van Akt.

Modulatie van de AMPK-, Akt- en mTOR-paden.

RSV (2,5-5 μM) remde de clonogene overleving van PC3- en 22RV1-cellen, maar niet van normale prostaat PNT1A-cellen.

RSV versterkte IR-activatie van ATM en AMPK, maar remde basale en IR-geïnduceerde fosforylering van Akt.

Onze resultaten suggereren dat RSV de celcyclus arresteert, apoptose bevordert en prostaatkankercellen gevoelig maakt voor IR waarschijnlijk via een wenselijke dubbele werking om het ATM-AMPK-p53-p21(cip1)/p27(kip1)-pad te activeren en het Akt-signaleringspad te remmen.

Resveratrol pre-behandeling vermindert vroege ontstekingsreacties geïnduceerd door status epilepticus via mTOR-signaaltransductie.

Er is gevonden dat resveratrol meerdere componenten van de fosfatidylinositol 3-kinase (PI3K)/Akt en mTOR-signaleringspaden target, waaronder PI3K, Akt, PTEN en DEPTOR, wat suggereert dat deze natuurlijke verbinding en zijn derivaten een veelbelovende nieuwe kankerbehandeling kunnen bieden.

Autofagische celdood geïnduceerd door resveratrol is afhankelijk van het Ca(2+)/AMPK/mTOR-pad in A549-cellen.

Concluderend tonen we aan dat door resveratrol geïnduceerde A549-celdood werd gemedieerd door het proces van autofagische celdood via het Ca(2+)/AMPK-mTOR-signaleringspad.


Zijn mensen met bloedgroep O beschermd tegen ernstige malaria?

Answer: Het lijkt erop dat personen met bloedgroep O relatief resistent zijn tegen de ernstige ziekte veroorzaakt door een P. falciparum-infectie.

Differentiële carbonylatie van cytoskelet-eiwitten in erytrocyten van bloedgroep O: mogelijke rol bij bescherming tegen ernstige malaria.

Onze bevindingen wijzen op een mogelijke correlatie tussen de bescherming tegen ernstige malaria bij personen met bloedgroep O en een specifiek patroon van 4-HNE-carbonylatie van cytoskelet-eiwitten.

Er is een overwegende aanwezigheid van bloedgroep O in malaria-endemische gebieden, en verschillende aanwijzingen suggereren dat ABO-bloedgroepen de uitkomst van een P. falciparum-infectie kunnen beïnvloeden.

Deze gegevens leveren het eerste bewijs dat ABO-bloedgroepantigenen de macrophage-clearance van P. falciparum-geïnfecteerde erytrocyten beïnvloeden en suggereren een extra mechanisme waardoor bloedgroep O resistentie tegen ernstige malaria kan bieden.

Bloedgroepfenotypes A en B zijn risicofactoren voor cerebrale malaria in Odisha, India.

Type O is significant geassocieerd met bescherming tegen cerebrale malaria, patiënten met bloedgroep A en B hadden een verhoogd risico op het ontwikkelen van cerebrale malaria.

Bloedgroep O beschermt tegen ernstige Plasmodium falciparum-malaria via het mechanisme van verminderde rosetting.

Malaria is een belangrijke selectiedruk geweest op de menselijke populatie, en verschillende erytrocytenpolymorfismen zijn geëvolueerd die resistentie tegen ernstige malaria bieden. Plasmodium falciparum-rosetting, een parasitaire virulentiefenotype geassocieerd met ernstige malaria, is verminderd in erytrocyten van bloedgroep O vergeleken met groepen A, B en AB, maar de bijdrage van het ABO-bloedgroupsysteem aan bescherming tegen ernstige malaria heeft weinig aandacht gekregen.

We stelden de hypothese op dat bloedgroep O resistentie tegen ernstige falciparum-malaria kan bieden via het mechanisme van verminderde rosetting.

Het lijkt erop dat personen met bloedgroep O relatief resistent zijn tegen de ernstige ziekte veroorzaakt door een P. falciparum-infectie.


Welke oogziekte wordt behandeld met het Athens-protocol?

Answer: Het Athens-protocol (transepitheliale topografie-geleide PRK therapeutische remodelering, gecombineerd met collagen cross-linking op dezelfde dag) is ontwikkeld voor de behandeling van corneale blindheid door ernstige corneale littekens.

Behandeling van keratoconus: langdurige stabiliteit van topografie-geleide normalisatie gecombineerd met hoge-fluence CXL stabilisatie (het Athens-protocol).

Het Athens-protocol om de progressie van keratectasie te stoppen en de corneale regelmaat te verbeteren, toont veilige en effectieve resultaten als een behandelingsoptie voor keratoconus. Het progressieve potentieel voor langdurige afvlakking rechtvaardigt voorzichtigheid bij de oppervlaktenormalisatie om overcorrectie te vermijden.

De behandeling van corneale blindheid door ernstige corneale littekens met het Athens-protocol (transepitheliale topografie-geleide PRK therapeutische remodelering, gecombineerd met collagen cross-linking op dezelfde dag).

Om de veiligheid en effectiviteit te evalueren van gecombineerde transepitheliale topografie-geleide photorefractieve keratectomie (PRK) therapeutische remodelering, gecombineerd met collagen cross-linking (CXL) op dezelfde dag. Dit protocol werd gebruikt voor de behandeling van corneale blindheid door ernstige corneale littekens.

Behandeling van corneale ectasie na LASIK met gecombineerde, op dezelfde dag uitgevoerde, topografie-geleide gedeeltelijke transepitheliale PRK en collagen cross-linking: het Athens-protocol.

Veranderingen in corneale refractieve kracht en symmetrie na normalisatie van ectasieën behandeld met gedeeltelijke topografie-geleide PTK gecombineerd met hogere-fluence CXL (het Athens-protocol).

Om een serie patiënten met corneale ectasie na LASIK te evalueren die het Athens-protocol ondergingen: gecombineerde topografie-geleide photorefractieve keratectomie (PRK) om geïnduceerde myopie en astigmatisme te verminderen of te elimineren, gevolgd door sequentiële, op dezelfde dag uitgevoerde ultraviolet A (UVA) corneale collagen cross-linking (CXL).

DOEL: Om epitheliale remodelering te vergelijken in keratoconusogen die photorefractieve keratectomie en corneale collagen cross-linking (Athens-protocol) ondergingen met die in onbehandelde keratoconusogen en gezonde ogen. LOCATIE: Privékliniek, Athene, Griekenland. ONTWERP: Vergelijkende casusserie. METHODEN: Fourier-domein anterior segment optische coherentietomografie (AS-OCT) werd gebruikt om in vivo 3-dimensionale epitheliale diktemappen en centrum-, boven-, onder-, maximum-, minimum-, gemiddelde, midperifere en variabiliteitsgegevens te verkrijgen. RESULTATEN: Groep A bestond uit 175 behandelde keratoconusogen (Athens-protocol); Groep B, 193 onbehandelde keratoconusogen; en Groep C, 160 gezonde ogen.

CONCLUSIES: Het Athens-protocol om de progressie van keratectasie te stoppen en de corneale regelmaat te verbeteren, toont veilige en effectieve resultaten als een behandelingsoptie voor keratoconus.

Om epitheliale remodelering te vergelijken in keratoconusogen die photorefractieve keratectomie en corneale collagen cross-linking (Athens-protocol) ondergingen met die in onbehandelde keratoconusogen en gezonde ogen. Privékliniek, Athene, Griekenland.


Wat is de rol van AMPK-kinase bij myocardiale remodeling na een myocardinfarct

Answer:
AMP-geactiveerde proteïnekinase (AMPK) is een belangrijke sensor van cellulaire energie. De activatie van AMPK door metformine voorkomt hartremodellering na een myocardinfarct (MI).
Adiponectine beschermt het hart tegen ischemie-reperfusie letsel via een AMPK-afhankelijk mechanisme.
De activatie van AMPK door metformine en de daaropvolgende onderdrukking van TLR-activiteit kunnen worden beschouwd als een doelwit bij het beschermen van het geïnfarceerde hart.

Deze gegevens suggereren dat adiponectine het hart beschermt tegen ischemie-reperfusie letsel via zowel AMPK- als COX-2-afhankelijke mechanismen.

De verbeterde hartfunctie werd geassocieerd met verlaagde niveaus van atriaal natriuretisch peptide mRNA in de metformine-behandelde groep (50% reductie vergeleken met MI, P < 0,05).

Moleculaire analyses suggereren dat een veranderde fosforyleringsstatus van AMP-kinase en lage insulinespiegels de heilzame effecten van metformine mediëren.

AMP-geactiveerde proteïnekinase (AMPK) is een belangrijke sensor van cellulaire energie. De activatie van AMPK door metformine voorkomt hartremodellering na een myocardinfarct (MI).

Deze resultaten suggereren dat de activatie van AMPK door metformine en de daaropvolgende onderdrukking van TLR-activiteit kunnen worden beschouwd als een doelwit bij het beschermen van het geïnfarceerde hart, wat mogelijk een verband aangeeft tussen AMPK en TLR's.


Wat is het werkingsmechanisme van solanezumab?

Answer: Solanezumab is een monoklonaal antilichaam tegen amyloïde beta-peptide (Aβ). Het is getest voor de behandeling van patiënten met de ziekte van Alzheimer.

Anti-amyloïde behandeling bij asymptomatische AD (A4) is een preventiestudie gericht op de behandeling van oudere personen met normale cognitie maar met een risico op het ontwikkelen van AD-dementie op basis van biomarkerbewijs van amyloïde (preklinische AD). Ze kozen solanezumab voor de anti-amyloïde behandeling voor A4.

Passieve immunotherapie met monoklonale antilichamen (mAbs) tegen Aβ bevindt zich in een laat klinisch ontwikkelingsstadium, maar recentelijk zijn de twee meest geavanceerde mAbs, Bapineuzumab en Solanezumab, respectievelijk gericht op een N-terminale of centrale epitoop

Immunotherapeutische middelen zijn ontwikkeld om het neurotoxische amyloïde β42-eiwit te verwijderen en de veronderstelde amyloïde β42-geïnduceerde neurotoxiciteit en neurodegeneratie te voorkomen. De meest opvallende van deze immunotherapieën zijn bapineuzumab en solanezumab.

Verwijdering van Aβ en verbeterde cognitieve functie in diermodellen van AD. Klinische onderzoeken met verschillende geneesmiddelen, waaronder AN1792, bapineuzumab en solanezumab,

solanezumab, een anti-β-amyloïde (Aβ) antilichaam

Anti-Aβ monoklonale antilichamen (bapineuzumab en solanezumab) worden nu ontwikkeld

Solanezumab, een gehumaniseerd anti-Aβ monoklonaal antilichaam gericht tegen het middengebied van het Aβ-peptide, bleek oplosbare Aβ-soorten te neutraliseren.

Solanezumab (LY2062430) is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat bindt aan het centrale gebied van β-amyloïde, een peptide waarvan wordt aangenomen dat het een sleutelrol speelt in de pathogenese van de ziekte van Alzheimer (AD).

Solanezumab is een gehumaniseerd anti-amyloïde β monoklonaal antilichaam dat wordt ontwikkeld als passieve immunisatiebehandeling om de progressie van de ziekte van Alzheimer (AD) te vertragen.

Deze situatie werd aangetroffen bij de ontwikkeling van LY2062430, een therapeutisch monoklonaal antilichaam tegen het middengebied van het amyloïde beta-peptide (Aβ) dat klinisch wordt onderzocht voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer.

Solanezumab is een monoklonaal antilichaam dat bindt aan β-amyloïde (Aβ), een eiwit dat een sleutelrol speelt in de pathogenese van AD.

Solanezumab kan oplosbare Aβ-peptiden neutraliseren,

LY2062430 (solanezumab) is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat wordt bestudeerd als een mogelijke ziekte-modificerende behandeling van AD.


Wat zijn de belangrijkste klinische Villefranche-criteria voor het klassieke Ehlers-Danlos-syndroom?

Answer: De belangrijkste klinische Villefranche-criteria voor het klassieke Ehlers-Danlos-syndroom zijn huidhyperextensibiliteit, dystrofische littekens en gewrichtshypermobiliteit.

Alle type V collageen defecten werden geïdentificeerd binnen een groep van 102 patiënten die voldeden aan alle belangrijke klinische Villefranche-criteria, dat wil zeggen huidhyperextensibiliteit, dystrofische littekens en gewrichtshypermobiliteit


Wat is de behandeling van neuropathische pijn bij kinderen?

Answer:
Het is onduidelijk of er een behandeling geregistreerd is voor pediatrisch gebruik. De gerapporteerde behandelingen zijn:
Oxcarbazepine
Opioïden alleen, in rotaties of met analgetica (bijv. ketamine- en lidocaïne-infuus)
Opioïden en benzodiazepines
Pregabaline - is een van de eerste geneesmiddelen die geregistreerd is voor de behandeling van neuropathische pijn. Het is onduidelijk of pregabaline specifiek geregistreerd is voor de behandeling van neuropathische pijn bij kinderen, maar het wordt in de praktijk gebruikt.
Tricyclische antidepressiva
Lidocaïne 5% pleisters voor chronische gelokaliseerde neuropathische pijn

Oxcarbazepine, een metaboliet van carbamazepine, wordt gebruikt als antiepilepticum, analgeticum voor neuropathische pijn en bij de behandeling van affectieve stoornissen. Het is goedgekeurd door de Food and Drug Administration voor partiële aanvallen bij volwassenen als zowel aanvullende therapie als monotherapie, en als aanvullende therapie bij kinderen van 2 tot 16 jaar

Bij moeilijk behandelbare neuropathische pijn door kanker worden vaak adjuvante analgetica gebruikt samen met opioïden

Ketamine en lidocaïne kunnen veilig samen met gelijktijdige opioïden worden toegediend via infusie voor de behandeling van refractaire neuropathische pijn veroorzaakt door kanker.

Patiënt-gecontroleerde analgesie met morfine als continue subcutane of intraveneuze infusies en de mogelijkheid van een bolusinjectie is geschikt voor kinderen vanaf 6 jaar.

Bij neuropathische pijn of fantoompijn moeten co-analgetica worden gebruikt om pijn effectief te behandelen bij jonge patiënten.

Pregabaline is een van de eerste geneesmiddelen die geregistreerd is voor de behandeling van neuropathische pijn. Het is ook geïndiceerd als adjuvante therapie bij de behandeling van epilepsie en voor gegeneraliseerde angststoornis. Pregabaline is een GABA-analoog

De behandeling werd typisch gestart met een tricyclisch antidepressivum, en 5 van de 6 meisjes merkten verbetering van hun symptomen, waaronder 2 met duidelijke verbetering, en nog eens 3 met substantiële verbetering die de therapie konden stoppen zonder terugval. CONCLUSIES: Vulvodynie komt voor bij jonge meisjes en, wanneer behandeld als een neuropathische pijnstoornis, bleek het bij de meerderheid van de behandelde patiënten in deze kleine casusserie dramatisch te verbeteren of te verdwijnen.

We beschrijven een casusserie van vijf adolescenten die werden behandeld met lidocaïne 5% pleisters voor chronische gelokaliseerde neuropathische pijn door verschillende oorzaken met minimale bijwerkingen. De behandeling was effectief bij vier van de vijf patiënten, met slechts één patiënt die klaagde over minimale pijnverlichting

Tweeëntwintig kinderen, of 14% van de kinderen op opioïde therapie, ondergingen 30 opioïde rotaties. Mucositis was de oorzaak van pijn bij 19 (70%) kinderen, botpijn bij 3 (11%) kinderen, en postoperatieve, viscerale of neuropathische pijn bij de rest. De opioïde werd geroteerd vanwege overmatige bijwerkingen met adequate analgesie (70%), overmatige bijwerkingen met inadequate analgesie (16,7%) of tolerantie (6,7%). Vijf (23%) kinderen hadden twee rotaties nodig, 3 tijdens dezelfde opname. De favoriete rotaties waren morfine naar fentanyl bij 20 (67%) kinderen en fentanyl naar hydromorphone bij 6 (20%). Bijwerkingen van opioïden werden in 90% van de gevallen opgelost, alle mislukkingen deden zich voor bij rotatie van morfine naar fentanyl.

Om de hypothese te testen dat kinderen met terminale kanker en neuropathische pijn snelle verhogingen van opioïden en benzodiazepines nodig hebben direct voor overlijden, vergeleken we het medicatiegebruik in de laatste 72 uur van het leven bij kinderen met en zonder neuropathische pijn

Stervende kinderen met kanker en neuropathische pijn hebben een hogere basisbehoefte aan morfine en benzodiazepines en vereisen snelle verhogingen van beide geneesmiddelen in de laatste 72 uur van het leven dan stervende kinderen zonder neuropathische pijn.

Ketaminebehandeling kan effectief zijn bij kinderen met ernstige neuropathische pijn die niet reageren op andere analgetica. Deze patiënt toont ook de haalbaarheid van langdurige ketaminebehandeling in de pediatrische oncologie en dat dergelijke behandeling in een thuissituatie kan worden toegediend.

Orale amitriptyline is gebruikt als analgeticum in een breed scala aan pijnsituaties. Ondanks de langdurige beschikbaarheid van een parenteraal preparaat, zijn de weinige rapporten over deze formulering beperkt tot farmacokinetische studies bij gezonde vrijwilligers, onderzoeken bij depressieve patiënten en analyses van elektro-encefalogram (EEG) activatie. We hebben retrospectief onze ervaring met intraveneuze (IV) amitriptyline in het Children's Hospital Boston en het Children's Hospital Stanford herzien. Acht kinderen (leeftijd 5-16,6 jaar), die geen medicatie via de orale route konden verdragen, kregen IV amitriptyline voor diverse indicaties, waaronder neuropathische pijn, depressie, slaapstoornissen en als adjuvans bij opioïde analgesie.


Welk fenomeen staat bekend als de "calciumparadox" in het geïsoleerde geperfuseerde hart?

Answer: Wanneer harten worden gereperfundeerd met Ca++ na een korte periode van Ca++-vrije perfusie, wordt onomkeerbaar verlies van elektrische en mechanische activiteit waargenomen. Dit fenomeen, voor het eerst beschreven door Zimmerman en Hulsmann, werd de "calciumparadox" genoemd. Dit fenomeen gaat gepaard met een snelle consumptie van myocardiale hoogenergetische fosfaatvoorraden. De Ca(2+)-paradox vormt een goed model om Ca(2+)-overbelasting schade bij ischemische hartaandoeningen te bestuderen. De Ca(2+)-paradox kan worden opgewekt door geïsoleerde harten gedurende 3 of 5 minuten te perfunderen met Ca(2+)-vrij medium, gevolgd door 30 minuten Ca(2+)-aanvulling. Een mogelijke mechanisme voor de 'calciumparadox' is dat blootstelling aan een calciumvrij medium extracellulair calcium verwijdert, waardoor het sarcolemma meer doorlaatbaar wordt voor calcium. Bij calciumaanvulling wordt celschade veroorzaakt door calciuminstroom. Cardiale disfunctie door de Ca2+-paradox kan geassocieerd zijn met apoptose.

"Calciumparadox" als term beschrijft de schadelijke effecten die optreden bij een hart dat wordt geperfundeerd met een calciumvrije oplossing gevolgd door aanvulling, inclusief verlies van mechanische activiteit en verstoring van sarcomeren.

Calciumparadox bleek de leden van de MAPK-familie (p43-ERK, JNKs, p38-MAPK) sterk te activeren.

Voor zover wij weten is dit de eerste keer dat is aangetoond dat de calciumparadox apoptose induceert bij amfibieën, waarbij p38-MAPK en calpain een belangrijke rol spelen.

De Ca(2+)-paradox vormt een goed model om Ca(2+)-overbelasting schade bij ischemische hartaandoeningen te bestuderen. Wij en anderen hebben aangetoond dat contractuur en calpain betrokken zijn bij de door de Ca(2+)-paradox geïnduceerde schade.

De Ca(2+)-paradox werd opgewekt door geïsoleerde rattenharten te perfunderen met Ca(2+)-vrij KH-medium gedurende 3 of 5 minuten, gevolgd door 30 minuten Ca(2+)-aanvulling.

Deze resultaten leveren bewijs dat contractuur de belangrijkste oorzaak is van contractiele disfunctie, terwijl activatie van calpain celdood medieert in de Ca(2+)-paradox.

De Ca2+-paradox is een belangrijk fenomeen om celschade door Ca2+-overbelasting in het myocard te bestuderen. Hoewel intracellulaire Ca2+-overbelasting fungeert als trigger en modulator van celdood door apoptose onder verschillende pathofysiologische omstandigheden, is het voorkomen van apoptose in harten die aan de Ca2+-paradox zijn blootgesteld nog niet aangetoond.

Ca2+-paradox werd geïnduceerd door het geïsoleerde rattenhart 5 minuten te perfunderen met Ca2+-vrij medium, gevolgd door reperfusie met Ca2+-houdend medium gedurende 30 minuten.

Deze studie suggereert dat cardiale disfunctie door de Ca2+-paradox geassocieerd kan zijn met apoptose.

Normotherme perfusie van het geïsoleerde rattenhart gedurende 3 minuten met Krebs-Henseleit-oplossing waarin Ca2+ werd vervangen door EDTA, gevolgd door perfusie met een Ca2+-houdend medium, induceerde structurele en metabolische veranderingen die elektronmicroscopisch en histochemisch werden aangetoond. In tegenstelling tot ischemische reperfusieschade waren bij de calciumparadox de histochemisch bestudeerde enzymen alfa-glucaan-fosforylase, lactaatdehydrogenase, succinaatdehydrogenase, bèta-hydroxyboterzuurdehydrogenase en ATPases beter behouden in het subendocardiale gebied van de linker ventrikel.

Aan de andere kant waren myocyten in het subepicardiale gebied en in het middenmyocardium sterk beschadigd en waren alle karakteristieke tekenen van de calciumparadox aanwezig, waaronder hypercontractiebanden met myofilamentfusie, extrusie en accumulatie van oedemateuze mitochondriën met voorkomen van elektrondicht materiaal in mitochondriale cristae, scheuren van het sarcolemma in alle lagen, scheiding van intercalated discs, enz.

Intracellulaire Ca2+-overbelasting in het myocard kan niet alleen worden geïnduceerd na herintroductie van Ca2+-houdende vloeistof in rattenharten die eerder met Ca2+-vrij buffer werden geperfundeerd, een fenomeen dat "de calciumparadox" wordt genoemd, maar ook tijdens toediening van een Ca2+-ionofoor aan hartweefsel. In rattenharten was de myocardiale schade veroorzaakt door de Ca2+-paradox ernstiger dan die na toediening van de Ca2+-ionofoor A23187, zoals blijkt uit de hoeveelheid vrijgekomen lactaatdehydrogenase.

Wanneer harten worden gereperfundeerd met Ca++ na een korte periode van Ca++-vrije perfusie, wordt onomkeerbaar verlies van elektrische en mechanische activiteit waargenomen. Dit fenomeen, voor het eerst beschreven door Zimmerman en Hulsmann, werd de "calciumparadox" genoemd. Chizzonite en Zak rapporteerden recent dat rattenharten een leeftijdsafhankelijke respons vertoonden in een calciumparadoxmodel.

Schade wordt opgelopen door geïsoleerde harten bij aanvulling met calcium na een korte periode van perfusie met calciumvrij medium bij 37 graden. Een mogelijke mechanisme voor de 'calciumparadox' is dat blootstelling aan een calciumvrij medium extracellulair calcium verwijdert, waardoor het sarcolemma meer doorlaatbaar wordt voor calcium. Bij calciumaanvulling wordt celschade veroorzaakt door calciuminstroom.

Geïsoleerde perfusie van het hart met een Ca2+-vrij perfusaat gevolgd door een Ca2+-houdend perfusaat veroorzaakt dramatische veranderingen in de fysiologie en biochemie van het weefsel, een fenomeen dat bekend staat als de calciumparadox. Een soortgelijk paradoxaal effect van Ca2+ is ook gerapporteerd in de nier.

Er wordt geconcludeerd dat er onder deze omstandigheden geen calciumparadox optreedt in de nier van de hond en het wordt gesuggereerd dat de Ca2+-paradox mogelijk alleen kenmerkend is voor spierweefsel dat Ca2+-afhankelijke contractie kan ondergaan.

Wanneer geïsoleerde rattenharten worden geperfundeerd met Ca2+-houdend medium na een korte Ca2+-vrije periode, treedt onomkeerbare celschade op (calciumparadox). Dit fenomeen gaat gepaard met een snelle consumptie van myocardiale hoogenergetische fosfaatvoorraden, voorafgaand aan het verschijnen van deze verbindingen in het effluent perfusiemiddel.


Is er een kristalstructuur van de volledige lengte van de flaviviridae NS5 (Methyltransferase - RNA-afhankelijke RNA-polymerase)?

Answer: Ja, er is een kristalstructuur van de volledige lengte van het Japanse encefalitisvirus (Flaviviridae) NS5 - PDB:4K6M

Flavivirus NS5 bevat een methyltransferase (MTase) in het N-terminale deel van ongeveer 265 residuen en een RNA-afhankelijke RNA-polymerase (RdRP) in het C-terminale deel. Een van de belangrijkste interesses en uitdagingen bij NS5 is het begrijpen van de wisselwerking tussen RdRP en MTase als een uniek natuurlijk gefuseerd eiwit in virale genoomreplicatie en cap-vorming. Hier rapporteren we de eerste kristalstructuur van de volledige lengte flavivirus NS5 van het Japanse encefalitisvirus.

(DENV) niet-structureel eiwit 5 (NS5) bestaat uit twee globulaire domeinen gescheiden door een linker van 10 residuen. Het N-terminale domein is betrokken bij de synthese van een mRNA cap 1-structuur ((7Me)GpppA(2'OMe)) aan het 5'-uiteinde van het virale genoom en bezit guanylyltransferase-, guanine-N7-methyltransferase- en nucleoside-2'O-methyltransferase-activiteiten. Het C-terminale domein is een RNA-afhankelijke RNA-polymerase die verantwoordelijk is voor de synthese van viraal RNA. Hoewel kristalstructuren van de twee geïsoleerde domeinen zijn verkregen, zijn er geen structurele gegevens voor de volledige lengte NS5. Het is ook onduidelijk of de twee NS5-domeinen met elkaar interageren om een stabiele structuur te vormen waarbij de relatieve oriëntatie van de twee domeinen vastligt. Om de structuur en dynamiek van DENV type 3 NS5 in oplossing te onderzoeken, voerden we small-angle röntgenspreidingsexperimenten uit met het volledige eiwit. NS5 bleek monomeer en goed gevouwen te zijn onder de geteste condities.

Westnijlvirus (WNV) NS5-eiwit bevat een methyltransferase (MTase) domein dat betrokken is bij RNA-capping en een RNA-afhankelijke RNA-polymerase (RdRp) domein dat essentieel is voor virusreplicatie. Kristalstructuren van afzonderlijke WNV MTase- en RdRp-domeinen zijn opgelost; echter is de structuur van volledige lengte NS5 nog niet bepaald. Om meer inzicht te krijgen in de structuur van NS5 en de interacties tussen de MTase- en RdRp-domeinen, hebben we een panel van zeven monoklonale antilichamen (mAbs) gegenereerd tegen het NS5-eiwit van WNV (Kunjin-stam) en hun bindingsplaatsen in kaart gebracht met behulp van een reeks verkorte NS5-eiwitten en synthetische peptiden. Bindingsplaatsen van vier mAbs (5D4, 4B6, 5C11 en 6A10) werden toegewezen aan residuen 354-389 in het fingers subdomein van de RdRp. Dit is consistent met het vermogen van deze mAbs om RdRp-activiteit in vitro te remmen en suggereert dat dit gebied een potentieel doelwit is voor RdRp-remmers. Met behulp van een reeks synthetische peptiden identificeerden we ook een lineair epitoop (gebonden door mAb 5H1) dat werd toegewezen aan een stretch van 13 aminozuren rondom residuen 47 en 49 in het MTase-domein, een regio die voorspeld wordt te interageren met het palm subdomein van de RdRp. Het falen van één mAb (7G6) om te binden aan zowel N- als C-terminale verkorte NS5-recombinanten geeft aan dat het antilichaam een conformationeel epitoop herkent dat de aanwezigheid van residuen in zowel het MTase- als het RdRp-domein vereist.


Hoe beïnvloeden Hsp70 en Hsp110 de stabiliteit van mRNA?

Answer: Hsp70 en Hsp110 fungeren in vivo als RNA-bindende entiteiten om de juiste vouwing van RNA-substraten te begeleiden voor daaropvolgende regulerende processen zoals mRNA-afbraak en/of translatie.

Hsp/Hsc70- en Hsp110-eiwitten binden in vitro bij voorkeur aan AU-rijke RNA

bepaalde hitte-schok-eiwitten kunnen in vivo fungeren als RNA-bindende entiteiten om de juiste vouwing van RNA-substraten te begeleiden voor daaropvolgende regulerende processen zoals mRNA-afbraak en/of translatie

Mammalische Hsp70- en Hsp110-eiwitten binden aan RNA-motieven die betrokken zijn bij mRNA-stabiliteit.


Wat is het Voorzichtige Dieet?

Answer: Het Voorzichtige voedingspatroon wordt gekenmerkt door een hoge consumptie van groenten, fruit, volkorenproducten en een lage consumptie van geraffineerde graanproducten, peulvruchten, vis en gevogelte. Over het algemeen wordt aanbevolen om de inname van verzadigde/transvetten onder de 10% van de totale calorieën te houden en cholesterol onder de 300 mg/dag en/of een vezelinname van ≥ 25 g/dag bij vrouwen en ≥ 35 gram per dag bij mannen.

Langdurig dieet werd beoordeeld met behulp van voedselfrequentievragenlijsten (FFQ's) elke 4 jaar sinds 1986. Voorzichtige (rijk aan groenten) en Westerse (rijk aan vlees) patronen werden geïdentificeerd met behulp van een hoofdcomponentenanalyse.

Het Voorzichtige voedingspatroon werd gekenmerkt door een hoge consumptie van groenten, fruit, volkorenproducten en een lage consumptie van geraffineerde graanproducten, terwijl het Westerse voedingspatroon werd gekenmerkt door een hoge consumptie van geraffineerde graanproducten, desserts, zoetigheden en bewerkte vleeswaren.

aerobe oefening gecombineerd met dieetadviezen (inname van verzadigde/transvetten minder dan 10% van de totale calorieën en cholesterol minder dan 300 mg/dag en/of vezelinname ≥ 25 g/dag bij vrouwen en ≥ 35 gram per dag bij mannen)

een voorzichtig patroon (rijk aan vis, erwten, honing, noten, sap, gedroogd fruit, plantaardige olie, lever en biologisch vlees, en kokosnoten en laag in gehydrogeneerd vet en niet-bladgroenten)

Het Voorzichtige patroon werd gekenmerkt door een hogere inname van fruit, groenten, peulvruchten, vis, gevogelte en volle granen, terwijl het Westerse patroon werd gekenmerkt door een hogere inname van rood en bewerkt vlees, zoetigheden en desserts, frieten en geraffineerde granen.


Wat is de rol van necroptose in kankertherapie?

Answer: Necroptose, een nieuwe vorm van geprogrammeerde celdood (PCD), is caspase-onafhankelijk maar afhankelijk van RIPK en RIPK3. De apoptotische, autofagische en necroptotische routes van PCD bleken met elkaar verbonden te zijn, waarbij moleculen zoals FLIP als brug tussen deze routes fungeren. Daarom zou gelijktijdige activatie van de drie PCD-routes kankertherapie effectiever maken, terwijl inductie van necroptose een alternatief kan zijn in gevallen waar apoptose-inducerende chemotherapie niet effectief is. Bijvoorbeeld, remming van GSK3B bleek de medicijnresistentie van p53-null coloncarcinomen te omzeilen door necroptose mogelijk te maken als reactie op 5-FU behandeling.

Eerdere bewijzen suggereren dat necroptose significante effecten heeft bij het reguleren van verschillende fysiologische processen en ziekten, zoals ischemisch hersenletsel, immuunsysteemstoornissen en kanker.

De signaalroutes ervan hebben iets gemeen met apoptose, hoewel de moleculaire mechanismen van necroptose verder moeten worden opgehelderd.

Necroptose, een nieuwe vorm van geprogrammeerde celdood, is caspase-onafhankelijk maar afhankelijk van RIPK en RIPK3. Bovendien wordt gesuggereerd dat necroptose specifiek kan worden geremd door kleine moleculaire remmers zoals necrostatine-1.

Remming van GSK3B omzeilt medicijnresistentie van p53-null coloncarcinomen door necroptose mogelijk te maken als reactie op chemotherapie

Celdood van 5-fluorouracil (5FU)-behandelde p53-null GSK3B-onderdrukte coloncarcinoomcellen vond plaats via PARP1-afhankelijke en AIF-gemedieerde maar RIP1-onafhankelijke necroptose. In vivo studies toonden aan dat de medicijnresistente xenograft tumormassa significant werd verminderd alleen wanneer 5FU werd toegediend na remming van GSK3B.

Het induceren van geprogrammeerde celdood (PCD) is een veelbelovende methode om de progressie van tumorcellen te voorkomen of te remmen. Intricate kruiscommunicatie tussen verschillende geprogrammeerde celdoodroutes, waaronder celdood door apoptose, necroptose of autofagie, speelt een cruciale rol in de regulatie van PCD.

Dit overzichtsartikel richt zich op het richten op FLIP (Fas-associated death domain-like interleukin-1-converting enzyme-like inhibitory protein) signalering als brug tussen verschillende PCD-processen als een effectieve benadering voor kankerbeheer.

Verbindingen tussen apoptotische, autofagische en necrotische routes: implicaties voor de ontwikkeling van kankertherapie

Na introductie van moleculaire routes die autofagie en necrose (ook necroptose of geprogrammeerde necrose genoemd) beheersen, richten we ons op het onderling verbonden karakter van celdoodsignalen


Kan venlafaxine NET en SERT blokkeren?

Answer: Ja, venlafaxine remt zowel NET als SERT.

Behandeling gedurende 14 dagen met 70 mg/kg per dag venlafaxine, dat zowel NET als SERT remt, of 10 mg/kg per dag phenelzine, een monoamine-oxidase remmer, veroorzaakte antidepressieve effecten op gedrag zonder de expressie van NET of SERT te veranderen.

Chronische behandeling met venlafaxine beïnvloedde SERT- en NET-binding anders dan paroxetine of desipramine.

Paroxetine en venlafaxine zijn krachtige antagonisten van de serotonine-transporter (SERT) en zwakkere antagonisten van de noradrenaline-transporter (NET)

Met behulp van een nieuwe bloedtest die de bezetting van CNS-transporters schat, hebben we de relatieve SERT- en NET-bezetting van paroxetine en venlafaxine bij menselijke proefpersonen geschat om de relatieve mate van SERT- en NET-remming te beoordelen

Vervolgens voerden we het eerste gerapporteerde onderzoek uit naar epistasis tussen het SERT-gen en het noradrenaline-transporter-gen (SLC6A2, alias NET) bij AN, aangezien een eerdere studie suggereerde dat atypische AN reageert op de dubbele serotonine-noradrenaline heropnameremmer venlafaxine

Van bijzonder belang waren de bevindingen dat paroxetine, algemeen beschouwd als een selectieve SERT-antagonist, een matig hoge affiniteit voor NET bezit en dat venlafaxine, dat is beschreven als een "dubbele heropnameremmer", een zwakke affiniteit voor NET bezit

De verhoudingen van gemeten bezettings-ED(50)-waarden (doses waarbij 50% bezetting optreedt) tussen SERT-, NET- en DAT-plaatsen voor duloxetine, venlafaxine, nomifensine, indatraline, DOV 21,947 en DOV 216,303 waren consistent met de verhoudingen van de in vitro affiniteiten tussen deze doelbindingsplaatsen

SERT- en NET-bezetting door venlafaxine en milnacipran bij niet-menselijke primaten: een PET-studie

In deze studie bij niet-menselijke primaten wilden we de relatie tussen SERT- en NET-affiniteit onderzoeken door de in vivo bezetting van beide transporters door venlafaxine en milnacipran te meten

We stelden de hypothese op dat venlafaxine monoamine-transporters dosisafhankelijk zou beïnvloeden, waarbij lage doses selectieve vermindering van SERT-bindingsplaatsen veroorzaken en hogere doses zowel SERT- als NET-bindingsplaatsen verminderen

Vergelijkende studies met klinisch gebruikte antidepressiva toonden aan dat venlafaxine een profiel had dat vergelijkbaar was met S33005 maar minder potent was. Clomipramine interageerde eveneens met SERTs en NETs maar ook met verschillende andere receptortypen, terwijl citalopram en reboxetine respectievelijk voorkeur hadden voor SERTs en NETs. Concluderend, S33005 interageert krachtig met SERTs en, in mindere mate, met NETs.

Venlafaxine blokkeert zowel serotonine- als noradrenaline-transporters (SERT en NET), met een hogere affiniteit voor SERT. Serotonerge effecten treden op bij lagere doses, terwijl zowel serotonerge als noradrenerge effecten optreden bij hogere doses venlafaxine.

Samengevat wijzen de resultaten van deze studie erop dat de lage dosis venlafaxine selectief de heropname van 5-HT blokkeerde, terwijl de hoge dosis de heropname van zowel 5-HT als NE blokkeerde. Bovendien werd een versterking van de serotonerge neurotransmissie door venlafaxine alleen bereikt onder omstandigheden waarbij de desensitisatie van de terminale 5-HT(1B) autoreceptor werd toegevoegd aan die van de somatodendritische 5-HT(1A) receptor.


Is reumatoïde artritis vaker voorkomend bij mannen of vrouwen?

Answer: Ziektepatronen bij RA verschillen tussen de geslachten; de aandoening komt vaker voor bij vrouwen, die een agressievere ziekte en een slechtere lange termijn uitkomst vertonen.

Onze resultaten tonen een hoge prevalentie van RA bij LAC-vrouwen met een verhouding van 5,2 vrouwen per man

RA bij LAC-vrouwen is niet alleen vaker voorkomend, maar vertoont ook enkele klinische kenmerken die verschillen van de RA-presentatie bij mannen. Sommige van deze kenmerken kunnen de hoge percentages invaliditeit en slechtere prognose verklaren die worden waargenomen bij vrouwen met RA in LAC

Intense anti-CCP2-reactie was 19,8 keer hoger bij vrouwen dan bij mannen,

De reacties op behandeling in de loop van de tijd waren beter bij mannen in dit prebiologische tijdperk; vrouwen hadden een slechtere progressie ondanks vergelijkbare behandeling.

BMI lijkt geassocieerd te zijn met RA-ziekteactiviteit bij vrouwen, maar niet bij mannen.

In totaal 5.161 RA-patiënten (4.082 vrouwen en 1.079 mannen)

Bij vrouwen was de DAS28 significant hoger dan bij mannen vanwege hogere scores voor algemene gezondheid en gevoelige gewrichten. Evenzo werden HAQ en VAS-pijn significant hoger beoordeeld bij vrouwen.

ESR nam significant toe met de leeftijd, onafhankelijk van andere variabelen van ziekteactiviteit. Deze toename was uitgesprokener bij mannelijke dan bij vrouwelijke patiënten

Ziektepatronen bij RA verschillen tussen de geslachten; de aandoening komt vaker voor bij vrouwen, die een agressievere ziekte en een slechtere lange termijn uitkomst vertonen.

De verhouding vrouw tot man was 2,5:1 en de gemiddelde leeftijd bij diagnose was 49,4 +/- 14,9 jaar voor vrouwen en 55,3 +/- 15,6 jaar voor mannen (P < 0,0003)

bij 244 vrouwelijke en 91 mannelijke patiënten met reumatoïde artritis.


Wat is FINDbase?

Answer: Frequency of INherited Disorders database (FINDbase) (http://www.findbase.org) is een relationele database, afgeleid van de ETHNOS-software, waarin frequenties van veroorzakende mutaties die leiden tot erfelijke aandoeningen wereldwijd worden vastgelegd. Databasegegevens omvatten de populatie en etnische groep, de naam van de aandoening en het gerelateerde gen, vergezeld van links naar eventuele corresponderende locus-specifieke mutatiedatabases, naar de respectievelijke Online Mendelian Inheritance in Man-vermeldingen en de mutatie samen met de frequentie ervan in die populatie. De initiële informatie is afgeleid van de gepubliceerde literatuur, locus-specifieke databases en genetische ziekteconsortia. FINDbase biedt een gebruiksvriendelijke zoekinterface, die directe toegang geeft tot de lijst en frequenties van de verschillende mutaties. Zoekresultaten kunnen in tabel- of grafische vorm worden weergegeven, vergezeld van referentie(s) over de gegevensbron. Geregistreerde gebruikers uit drie verschillende groepen, namelijk beheerder, nationaal coördinator en curator, zijn verantwoordelijk voor het beheer van de database en/of het online invoeren/corrigeren van gegevens via een met een wachtwoord beveiligde interface. Toegang tot de database is gratis en er zijn geen registratievereisten voor het opvragen van gegevens. FINDbase biedt een eenvoudig, webgebaseerd systeem voor het verzamelen en opvragen van populatiegebaseerde mutatiegegevens en kan niet alleen dienen als een waardevol online hulpmiddel voor moleculair genetisch testen van erfelijke aandoeningen, maar ook als een non-profitmodel voor duurzame financiering van databases, in de vorm van een 'database-tijdschrift'.

FINDbase: een relationele database die frequenties van genetische defecten registreert die leiden tot erfelijke aandoeningen wereldwijd.

Frequency of INherited Disorders database (FINDbase) (http://www.findbase.org) is een relationele database, afgeleid van de ETHNOS-software, waarin frequenties van veroorzakende mutaties die leiden tot erfelijke aandoeningen wereldwijd worden vastgelegd. Databasegegevens omvatten de populatie en etnische groep, de naam van de aandoening en het gerelateerde gen, vergezeld van links naar eventuele corresponderende locus-specifieke mutatiedatabases, naar de respectievelijke Online Mendelian Inheritance in Man-vermeldingen en de mutatie samen met de frequentie ervan in die populatie. De initiële informatie is afgeleid van de gepubliceerde literatuur, locus-specifieke databases en genetische ziekteconsortia. FINDbase biedt een gebruiksvriendelijke zoekinterface, die directe toegang geeft tot de lijst en frequenties van de verschillende mutaties. Zoekresultaten kunnen in tabel- of grafische vorm worden weergegeven, vergezeld van referentie(s) over de gegevensbron. Geregistreerde gebruikers uit drie verschillende groepen, namelijk beheerder, nationaal coördinator en curator, zijn verantwoordelijk voor het beheer van de database en/of het online invoeren/corrigeren van gegevens via een met een wachtwoord beveiligde interface. Toegang tot de database is gratis en er zijn geen registratievereisten voor het opvragen van gegevens. FINDbase biedt een eenvoudig, webgebaseerd systeem voor het verzamelen en opvragen van populatiegebaseerde mutatiegegevens en kan niet alleen dienen als een waardevol online hulpmiddel voor moleculair genetisch testen van erfelijke aandoeningen, maar ook als een non-profitmodel voor duurzame financiering van databases, in de vorm van een 'database-tijdschrift'.

FINDbase (http://www.findbase.org) heeft als doel frequenties van klinisch relevante genomische variaties te documenteren, namelijk veroorzakende mutaties en farmacogenomische markers, wereldwijd.

We hebben eerder gerapporteerd over de ontwikkeling en upgrade van FINDbase (www.findbase.org), een database die veroorzakende mutaties en farmacogenomische marker-allelfrequenties registreert in verschillende populaties over de hele wereld.

FINDbase: een wereldwijde database voor frequenties van genetische variatie-allelen, bijgewerkt.


Kan een vitamine B1-tekort encefalopathie veroorzaken?

Answer: Wernicke-encefalopathie (WE) is een ernstig neurologisch syndroom veroorzaakt door een tekort aan thiamine (vitamine B1) en klinisch gekenmerkt door het plotseling optreden van veranderingen in de mentale toestand, oculaire afwijkingen en ataxie. Het wordt vaak geassocieerd met zwaar alcoholgebruik. Andere klinische associaties zijn hyperemesis gravidarum (HG), uithongering en langdurige intraveneuze voeding.

Wernicke-encefalopathie (WE) is een potentieel omkeerbare maar ernstige neurologische manifestatie veroorzaakt door een tekort aan vitamine B1 (thiamine)

Zowel de thyrotoxicose als een katabole toestand door de hyperemesis werden verondersteld een vitamine B1-tekort te hebben veroorzaakt, wat leidde tot de Wernicke-encefalopathie.

Wernicke-encefalopathie (of Wernicke-Korsakoff-encefalopathie) is een zelden gediagnosticeerde neurologische aandoening, die wordt veroorzaakt door een tekort aan vitamine B1.

Wernicke-encefalopathie wordt veroorzaakt door een tekort aan thiamine (vitamine B1).

Wernicke-encefalopathie is een neurologische aandoening veroorzaakt door een tekort aan thiamine (vitamine B1), gekenmerkt door duizeligheid, ataxie en mentale verwarring.

Wernicke-encefalopathie (WE) wordt veroorzaakt door een tekort aan thiamine (vitamine B1) en wordt het meest gevonden bij personen met chronisch alcoholisme en ondervoeding.

Wernicke-encefalopathie (WE) is een acute neurologische ziekte die het gevolg is van een tekort aan thiamine (vitamine B1).

Wernicke-encefalopathie is een acute neuropsychiatrische aandoening, veroorzaakt door een tekort aan thiamine (vitamine B1).

Wernicke-encefalopathie (WE) is een ernstig neurologisch syndroom veroorzaakt door een tekort aan thiamine (vitamine B1) en klinisch gekenmerkt door het plotseling optreden van veranderingen in de mentale toestand, oculaire afwijkingen en ataxie.

Wernicke-encefalopathie-Korsakoff-syndroom (WE-KS) komt vaak voor bij alcoholisten, wordt veroorzaakt door thiaminetekort (TD; vitamine B1) en geassocieerd met laesies in de thalamus (THAL).

Thiaminetekort (vitamine B1), geassocieerd met diverse aandoeningen, waaronder chronisch alcoholisme en bariatrische chirurgie voor morbide obesitas, kan leiden tot de neurologische aandoening Wernicke-encefalopathie (WE)

Wernicke-encefalopathie wordt veroorzaakt door thiaminetekort en kan worden herkend aan ernstige neurologische symptomen die soms gepaard gaan met systemische tekenen.

INLEIDING: Wernicke-encefalopathie, een pathologie veroorzaakt door een tekort aan vitamine B1 (thiamine), is vaak moeilijk te diagnosticeren en kan leiden tot ernstige cognitieve gevolgen als het onbehandeld blijft.

OBSERVATIE: Wij rapporteren een geval van encefalopathie door een dubbel vitamine-tekort van zowel thiamine (vitamine B1) als niacine (vitamine PP) bij een 80-jarige vrouw, opgenomen voor ernstige sepsis veroorzaakt door aspiratiepneumonie.

Acute Wernicke-encefalopathie (WE) wordt veroorzaakt door een diep tekort aan vitamine B1 (thiamine) en presenteert zich vaak met de klassieke klinische triade van mentale verwarring, ataxie en oftalmoplegie.

[Wernicke's encefalopathie en polyneuropathie geassocieerd met vitamine B-complex tekort na bariatrische chirurgie].

ACHTERGROND: Thiaminetekort bij patiënten die alcohol misbruiken kan Wernicke-encefalopathie (WE) veroorzaken.

Wernicke-encefalopathie – een invaliderende acute of subacute neurologische aandoening – wordt veroorzaakt door een tekort aan thiamine (vitamine B1).

Wernicke-encefalopathie is een ernstige neurologische manifestatie van een tekort aan vitamine B1.

Post-mortem bevindingen tonen aan dat een tekort aan thiamine (vitamine B1) dat voldoende is om onomkeerbare hersenschade te veroorzaken, bij 80-90% van deze patiënten niet ante-mortem wordt gediagnosticeerd. De oorzaken van vitamine-tekort worden besproken met speciale aandacht voor de remming van de orale absorptie van thiaminehydrochloride bij de mens, veroorzaakt door ondervoeding aanwezig bij alcoholische patiënten of door de directe effecten van ethanol op het intestinale transport.

Wernicke-encefalopathie is een ernstige neurologische aandoening veroorzaakt door een tekort aan vitamine B1 of thiamine.

Wernicke-encefalopathie is het gevolg van een tekort aan thiamine (vitamine B1). Veelvoorkomende oorzaken zijn alcoholisme en maagstoornissen.


Welk methyl-CpG-bindend eiwit wordt, wanneer gemuteerd, het kenmerk voor het Rett-syndroom?

Answer: Het Rett-syndroom (RTT) wordt veroorzaakt door mutaties in het methyl-CpG-bindend eiwit 2 (MECP2) gen, waarbij moleculaire studies MECP2-mutaties hebben geïdentificeerd bij tot wel 80% van de klassieke RTT-patiënten. Het MECP2-eiwit helpt bij het proces van transcriptiesilencing via DNA-methylering. We veronderstellen daarom dat verstoring van dit gen de normale ontwikkelingsexpressie van verschillende andere genen verandert, waarvan sommige verantwoordelijk moeten zijn voor het eigenaardige neurologische fenotype van RTT.

Het Rett-syndroom (RTT) ontstaat door verlies-van-functie mutaties in het gen dat codeert voor het methyl-CpG-bindend eiwit 2 (MeCP2) en wordt gekenmerkt door abnormale motorische, respiratoire en autonome controle, cognitieve beperkingen, autistische-achtige gedragingen en een verhoogd risico op aanvallen.

Het Rett-syndroom (RTT) is een autismespectrumstoornis veroorzaakt door een mutatie in het gen dat codeert voor methyl CpG-bindend eiwit 2 (MECP2).

Ernstig arrhythmische ademhaling is een kenmerk van het Rett-syndroom (RTT) en beïnvloedt de kwaliteit van leven van patiënten en hun families diepgaand. Het afgelopen decennium is het ziekteveroorzakende gen, methyl-CpG-bindend eiwit 2 (Mecp2), geïdentificeerd en zijn muismodellen ontwikkeld die veel aspecten van het menselijke syndroom nabootsen, inclusief ademhalingsstoornissen.

Het Rett-syndroom (RTT) is een X-gebonden dominant neuro-ontwikkelingsstoornis die zich manifesteert bij vrouwen, meestal na het eerste levensjaar.

Onlangs is ontdekt dat RTT wordt veroorzaakt door mutaties in het methyl-CpG-bindend eiwit 2 (MECP2) gen. MECP2 helpt bij het proces van transcriptiesilencing via DNA-methylering; we veronderstellen dat verstoring van dit gen de normale ontwikkelingsexpressie van verschillende andere genen verandert, waarvan sommige verantwoordelijk moeten zijn voor het eigenaardige neurologische fenotype van RTT.

Moleculaire studies hebben MECP2-mutaties geïdentificeerd bij tot wel 80% van de klassieke RTT-patiënten; het type mutatie heeft enige invloed op de fenotypische manifestatie van RTT, maar het patroon van X-inactivatie lijkt de fenotypische ernst te bepalen.


Zijn epigenetische modificaties betrokken bij de ontwikkeling en ziekte van het cardiovasculaire systeem?

Answer: Genetische en epigenetische factoren zijn van groot belang in de cardiovasculaire biologie en ziekte. Abnormale epigenetische mechanismen kunnen leiden tot pathologische gevolgen zoals cardiovasculaire ziekte (CAD). Recente studies hebben ons begrip van de regulatie van cardiovasculaire ontwikkeling op chromatineniveau sterk uitgebreid, inclusief het herschikken van chromatine en de modificatie van histonen. Het begrijpen van regulatie op chromatineniveau zal dus een beter inzicht in genregulatie als geheel mogelijk maken en kan een fundamentele basis vormen voor cardiovasculaire ziekte.

De regulatie van genexpressie door de wisselwerking van DNA-methylering en histonmodificaties is goed vastgesteld, hoewel de kennis over de functie van epigenetische signaturen bij cardiovasculaire ziekte nog grotendeels onontgonnen is.

De studie van epigenetische markers is daarom een zeer veelbelovende grens van de wetenschap die kan bijdragen aan een dieper begrip van moleculaire mechanismen die ten grondslag liggen aan de modulatie van genexpressie in de biomoleculaire routes die verbonden zijn met cardiovasculaire ziekten.

Deze review belicht onze huidige kennis van epigenetische genregulatie en het bewijs dat chromatine-remodellering en histonmodificaties sleutelrollen spelen in de pathogenese van cardiovasculaire ziekte door (her)programmering van cardiovasculaire (stam)cellen in hun toewijding, identiteit en functie.

Opvallend is dat meerdere subunits van switching defective/sucrose non-fermenting (SWI/SNF) chromatine-remodelleringscomplexen zijn geïdentificeerd als sterke kandidaten die ten grondslag liggen aan deze defecten, omdat ze fysiek en functioneel interageren met cardiogene transcriptiefactoren die cruciaal zijn voor de hartontwikkeling, zoals TBX5, GATA-4 en NKX2-5. Hoewel deze studies een cruciale rol van SWI/SNF-complexen in de hartontwikkeling en aangeboren hartziekten aangeven, hebben veel spannende nieuwe ontdekkingen hun cruciale rol in het volwassen hart geïdentificeerd, zowel in fysiologische als pathologische omstandigheden waarbij meerdere celtypen in het hart betrokken zijn, waaronder cardiomyocyten, vasculaire endotheelcellen, pericyten en neurale kamcellen.

Recente studies hebben ons begrip van de regulatie van cardiovasculaire ontwikkeling op chromatineniveau sterk uitgebreid, inclusief het herschikken van chromatine en de modificatie van histonen. Regulatie op chromatineniveau integreert meerdere inputs en coördineert brede genexpressieprogramma's. Het begrijpen van regulatie op chromatineniveau zal dus een beter inzicht in genregulatie als geheel mogelijk maken en kan een fundamentele basis vormen voor cardiovasculaire ziekte.

Genetische en epigenetische factoren zijn van groot belang in de cardiovasculaire biologie en ziekte. Roken, een van de belangrijkste cardiovasculaire risicofactoren, wordt deels bepaald door genetische achtergrond en gaat gepaard met veranderde epigenetische patronen.

Epigenetische modificaties, waaronder DNA-methylering, histonmodificatie (acetylatie, methylering en fosforylering) en miRNA, zijn cruciaal voor het reguleren van ontwikkelingsprocessen. Abnormale epigenetische mechanismen kunnen echter leiden tot pathologische gevolgen zoals cardiovasculaire ziekte (CAD), neurodegeneratieve ziekten, obesitas, metabole stoornissen, bot- en skeletaandoeningen en diverse vormen van kanker.

Cardiovasculaire ziektepaden worden nu benaderd vanuit een epigenetisch perspectief, inclusief die geassocieerd met atherosclerose, angiogenese, ischemie-reperfusieschade en de cardiovasculaire respons op hypoxie en schuifspanning, onder vele anderen. Met toenemende interesse en uitbreidende samenwerkingen in het veld kunnen we nieuwe inzichten verwachten vanuit epigenetische perspectieven op cardiovasculaire gezondheid.

Epigenetische modificaties zijn erfelijke veranderingen in het genoom die genexpressie kunnen regelen zonder de DNA-sequentie te veranderen. Het doel van deze review is een overzicht te geven van mogelijke mechanismen van epigenetische regulatie van genexpressie als reactie op milieuverontreinigende stoffen die leiden tot cardiovasculaire ziekten (CVD).

Vanuit verschillende studiebenaderingen gericht op het algemene begrip van de sleutelregulerende genen van paden, of het bemonsteren van populatiecohorten voor globale en gen-specifieke veranderingen, is het mogelijk geweest om verschillende epigenetische signaturen van milieu-exposure relevant voor CVD te identificeren.

Er ontstaat een begrip van chromatine-remodellering als reactie op omgevingsstimuli die bevorderlijk zijn voor CVD, met de belofte van nieuwe diagnostische en therapeutische kandidaten.

Geconsolideerde kennis groeit over de rol van epigenetische regelmechanismen in de fysiologie van vasculaire ontwikkeling en vasculaire toon, evenals in de pathogenese van cardiovasculaire ziekte. De modulatie van genexpressie door modificatie van het epigenoom via structurele veranderingen in de chromatine-architectuur zonder veranderingen in de geassocieerde genomische DNA-sequentie is onderdeel van de cellulaire respons op omgevingsveranderingen. Dergelijke omgevingscondities, die uiteindelijk worden vertaald in aanpassingen van het cardiovasculaire systeem, omvatten ook pathologische condities zoals atherosclerose of myocardinfarct.

Opkomende gegevens suggereren dat deze epigenetische modificaties ook invloed hebben op de ontwikkeling van cardiovasculaire ziekte. Histonmodificaties leiden tot modulatie van de expressie van genetische informatie door wijziging van de DNA-beschikbaarheid. Daarnaast beïnvloeden RNA-gebaseerde mechanismen (bijv. microRNA's en lange niet-coderende RNA's) de ontwikkeling van ziekte.

Hier schetsen we recent werk met betrekking tot epigenetische veranderingen in een cardiovasculaire ziektecontext.

Epigenetica kan een van de mogelijke wetenschappelijke verklaringen zijn voor de impact van dergelijke intra-uteriene risicofactoren op de latere ontwikkeling van cardiovasculaire ziekte (CVD) tijdens de volwassenheid.

Epigenetische mechanismen omvatten DNA-methylering, histonmodificatie en microRNA-veranderingen, die gezamenlijk de cel in staat stellen snel te reageren op omgevingsveranderingen. Een aantal CVD-risicofactoren, zoals voeding, roken, vervuiling, stress en het circadiaanse ritme, zijn geassocieerd met modificatie van epigenetische markeringen. Verdere bestudering van deze mechanismen kan leiden tot vroegere preventie en nieuwe therapieën voor CVD.

Epigenetische veranderingen worden geassocieerd met ontsteking en cardiovasculaire ziekte bij patiënten met chronische nierziekte.

Epigenetische mechanismen die ten grondslag liggen aan metabole en cardiovasculaire ziekten.

Epigenetische regulatie van cardiovasculaire differentiatie.

Epigenetische controlemechanismen spelen een sleutelrol in de regulatie van embryonale ontwikkeling en weefselhomeostase en moduleren cardiovasculaire ziekten.


Welke deiodinases zijn aanwezig in skeletspier?

Answer: Type 2 en Type 3 deiodinases worden tot expressie gebracht in skeletspier en hun expressie wordt gemoduleerd door ziekte en vasten.

De iodothyronine deiodinases D1, D2 en D3 maken weefsel-specifieke aanpassing van schildklierhormoonspiegels mogelijk als reactie op verschillende omstandigheden, zoals hypothyreoïdie of vasten. De mogelijke expressie van D2 mRNA in skeletspier is intrigerend omdat dit enzym een rol zou kunnen spelen in zowel systemische als lokale T3-productie

De expressie van D2 mRNA in menselijke skeletspier wordt gemoduleerd door vasten en insuline, maar niet door hypothyreoïdie.

SM had zeer lage D2-activiteit en opnieuw werden er geen verschillen gevonden tussen groepen; D3-activiteit in SM was hoger bij NTIS dan bij controles

Deiodinase-activiteiten werden vervolgens gemeten in celsonicaten. De verhouding van T3-productie in celsonicaten (katalytische efficiëntie) werd vermenigvuldigd met de weefselactiviteiten gerapporteerd in menselijke lever (D1) en skeletspier (D2)


Welke genen zijn betrokken bij de reactie van patiënten op warfarine?

Answer: De volgende genen zijn geassocieerd met de reactie van patiënten op warfarine: CYP2C9, VKORC1, ORM1, CYP4F2, EPHX1, CYP2C18, CYP2C19, CYP3A5, proteïne S, stollingsfactor V, PROC, GGCX.

We identificeerden ORM1 als een ander polymorf gen dat de warfarinedosering beïnvloedt. Dragers van ORM1 *S hebben lagere onderhoudsdoses nodig om een optimaal antistollingsniveau te bereiken en te behouden.

Het detecteren van genetische polymorfismen van CYP2C9 en VKORC1 kan het klinisch gebruik van warfarine sturen om het risico op bijwerkingen, waaronder bloedingen, te verminderen bij patiënten die chronische antistollingstherapie ontvangen.

De genen die coderen voor cytochroom P450 (CYP) 2C9 (CYP2C9) en vitamine K epoxide reductase complex subunit 1 (VKORC1) zijn respectievelijk de belangrijkste genetische bepalers van de farmacokinetiek en farmacodynamiek van warfarine.

Talrijke studies hebben aangetoond dat deze genen een significante bijdrage leveren aan de warfarinedosering. Het CYP2C9-gen is ook geassocieerd met het bloedingsrisico bij warfarinegebruik. Het CYP4F2-gen beïnvloedt de beschikbaarheid van vitamine K en levert een kleine bijdrage aan de warfarinedosering.

Er zijn andere genetische polymorfismen die de reactie op warfarine verder kunnen verklaren. Het VKORC1-genotype is een belangrijke bepalende factor voor de reactie op warfarine bij Chinezen, maar sommige genetische varianten die in andere etnische groepen een grote invloed hebben op de warfarinereactie en dosering, komen niet vaak voor bij Chinezen.

De allelen rs1799853 (*2) en rs1057910 (*3) van het CYP2C9-gen, evenals rs9923231 van het VKORC1-gen, waren geassocieerd met de benodigde warfarinedosis om anticoagulatie met een INR van 2-3 te bereiken.

Polymorfismen in de genen die het cytochroom P450 2C9-enzym (CYP2C9) en de vitamine K epoxide reductase (VKORC1) coderen, zijn bekend als bijdragen aan de variabiliteit in gevoeligheid voor coumarines.

VKORC1- en CYP2C9-polymorfismen zijn belangrijke factoren die de warfarinedosering beïnvloeden bij Soedanese patiënten.

De reactie op het antistollingsmiddel warfarine wordt sterk beïnvloed door genetische polymorfismen in de VKORC1- en CYP2C9-genen.

De HDA-gebaseerde assays toonden een klinisch acceptabele prestatie voor het genotyperen van de VKORC1 -1639G>A SNP en twee SNP's (430C>T en 1075A>C) voor het CYP2C9-enzym (CYP2C9*2 en CYP2C9*3), die allemaal relevant zijn in de farmacogenetica van warfarine.

Genetische variabiliteit in de VKORC1- en CYP2C9-genen wordt geassocieerd met een verhoogde gevoeligheid voor warfarine.

CYP2C9- en VKORC1-polymorfismen die bekend zijn om de reactie op warfarine te beïnvloeden.

Genetische varianten van VKORC1, CYP2C9, CYP4F2 en EPHX1 bleken significante voorspellers te zijn voor de onderhoudsdosering van warfarine, en verklaarden 26,6% van de dosisvariabiliteit.

CYP2C9 was het belangrijkste gen voor het bepalen van de initiële antistollingscontrole, terwijl VKORC1 belangrijker was voor stabiele anticoagulatie. Nieuwe associaties met enkele klinische uitkomsten werden gevonden met single nucleotide polymorfismen in de cytochroom 450-genen CYP2C18 en CYP2C19, die onafhankelijk waren van de associaties met CYP2C9 en in genen die coderen voor CYP3A5, proteïne S en stollingsfactor V, hoewel de verklaarde variabiliteit door deze genen klein was.

De VKORC1 -1639 G>A polymorfie, lichaamsgewicht, leeftijd en serumalbumine bleken de interindividuele variabiliteit te beïnvloeden.

De CYP2C9- en VKORC1-genen zijn aangetoond bepalend te zijn voor de reactie op warfarine.

Op basis van deze observaties keurde de Food and Drug Administration (FDA) een etiketteringswijziging voor warfarine goed die genetische informatie van VKORC1 en CYP2C9 omvat als factoren die de interindividuele variabiliteit in warfarinedosering beïnvloeden.

De twee belangrijkste genen van belang, het cytochroom P450 2C9-gen, CYP2C9, en het vitamine K epoxide reductase complex 1-gen, VKORC1, met betrekking tot de reactie op warfarine.

De invloed van CYP2C9- en VKORC1-genotypen op de warfarinedosering is consequent aangetoond in diverse raciale en etnische patiëntengroepen in observationele studies en gerandomiseerde klinische onderzoeken.

Genetische factoren die de farmacokinetiek van geneesmiddelen beïnvloeden (CYP2C9) en de farmacodynamische respons (VKORC1). Met name de ontdekking van polymorfismen in het VKORC1-gen die een sterke invloed hebben op de orale antistollingsdosis heeft de verwachtingen verhoogd dat genetische testen.

Onze gegevens suggereren dat het CYP2C9-genotype, leeftijd en lichaamsgrootte belangrijke bepalers zijn van de warfarinedosering bij Afro-Amerikanen. Onze gegevens suggereren verder dat de VKORC1 G6853C-polymorfie op zichzelf mogelijk niet nuttig is voor het voorspellen van warfarinedoseringen in deze raciale groep.

Er werd een sterke associatie gevonden tussen genetische polymorfismen in zes genen, waaronder VKORC1, CYP2C9, PROC, EPHX1, GGCX en ORM1, en de interindividuele variabiliteit in het antistollingseffect van warfarine; de sterkste voorspellers waren VKORC1 en CYP2C9.

Drie van de zes VKORC1 SNP's bleken zeer sterk geassocieerd met de gemiddelde warfarinedosis die nodig is om de doelwaarde van de internationale genormaliseerde ratio (INR; p<0,0001) te bereiken.

Deze resultaten zijn van aanzienlijk klinisch belang en bevestigen recent gepubliceerde resultaten over de rol van deze twee genen bij het modificeren van de warfarinemetabolisme en onderhoudsdosering. De consistente bevindingen over de rol van VKORC1 en CYP2C9 in warfarinemetabolisme en onderhoudsdosering vormen een klinisch nuttig bewijsprincipe voor het gebruik van farmacogenomische informatie in de geneeskunde en kunnen leiden tot een beter begrip van de werking van warfarine.

Klinische studies toonden een verhoogd plasmagehalte van S-warfarine, verminderde klaring van S-warfarine, verhoogde frequentie van bloedingen en verlenging van ziekenhuisopnames bij patiënten met variant CYP2C9-allelen.


Wat is het molecuulgewicht van het eiwit angiogenine?

Answer: Het molecuulgewicht van angiogenine is 14.120 Da. De rundsangiogenine is 14.595 Da

Angiogenine is een krachtig bloedvat-inducerend polypeptide met een molecuulgewicht van 14.000 dat een unieke ribonucleolytische activiteit heeft.

Rundsangiogenine is een enkelstrengs eiwit van 125 aminozuren; het bevat zes cysteïnes en heeft een berekend molecuulgewicht van 14.595.

De aminozuursamenstelling van dit basische (isoelectrisch punt groter dan 9,5), enkelstrengs eiwit met een molecuulgewicht van ongeveer 14.400 is bepaald.

werd gevonden een molecuulgewicht van 15 kDa te hebben op SDS-PAGE, en de sequentie van de N-terminale 25 aminozuurresiduen was identiek aan die van rundsangiogenine

Humane angiogenine is een plasma-eiwit van 14 kDa met angiogene en ribonucleolytische activiteiten.

Dit eiwit heeft een molecuulgewicht van 14 kD en is identiek aan de angioplastische factor angiogenine.


Noem natriumglucose co-transporter-2 (SGLT2) remmers die door de FDA zijn goedgekeurd voor de behandeling van type 2 diabetes mellitus.

Answer: Canagliflozine, samen met dapagliflozine en empagliflozine, zijn SGLT2-remmers die door de Amerikaanse FDA zijn goedgekeurd voor gebruik bij de behandeling van type 2 diabetes.

Om beschikbare studies van empagliflozine te beoordelen, een natriumglucose co-transporter-2 (SGLT2) remmer die in 2014 door de Europese Commissie en de Amerikaanse Food and Drug Administration is goedgekeurd voor de behandeling van type 2 diabetes mellitus (T2DM).

Empagliflozine is een nieuwe eenmaal daagse orale SGLT2-remmer met een werkingsmechanisme dat onafhankelijk is van β-celfunctie en het insulinepad.

Natrium-glucose cotransporter type 2 (SGLT2) remmers zoals canagliflozine en dapagliflozine zijn goedgekeurd voor de behandeling van type 2 diabetes mellitus.

De huidige studie benadrukt de moleculaire interacties tussen een nieuw door de Food and Drug Administration (FDA) goedgekeurd antidiabeticum 'Invokana' (chemisch bekend als Canagliflozine) met AChE en SGLT2 om een verband te leggen tussen de behandeling van T2DM en de ziekte van Alzheimer (AD).

Invokana (Canagliflozine) als een dubbele remmer van acetylcholinesterase en natriumglucose co-transporter 2: vooruitgang in de koppeling tussen de ziekte van Alzheimer en diabetes type 2 via een enzoinformatica studie.

Deze analyse beoordeelde de effecten van de SGLT2-remmer canagliflozine op modelgebaseerde metingen van bètacelfunctie bij patiënten met type 2 diabetes.

Remmers van de natrium-glucose co-transporter 2 (SGLT2) bevorderen de uitscheiding van glucose om de niveaus van geglycosyleerd hemoglobine (HbA1c) te verlagen. Canagliflozine was de eerste SGLT2-remmer die door de Amerikaanse FDA werd goedgekeurd voor gebruik bij de behandeling van type 2 diabetes, en recentelijk is ook dapagliflozine goedgekeurd.

Remming van natriumglucose co-transporter 2 (SGLT2) met canagliflozine bij type 2 diabetes mellitus.

Canagliflozine (Invokana™), een orale selectieve natrium-glucose co-transporter 2 (SGLT2) remmer, wordt wereldwijd ontwikkeld door Mitsubishi Tanabe Pharma en Janssen Pharmaceuticals, een dochteronderneming van Johnson and Johnson, voor de behandeling van type 2 diabetes mellitus.


Wat is het gemuteerde gen bij de ziekte van Gaucher?

Answer: Het glucocerebrosidase-gen (GBA)

Het glucocerebrosidase-gen (GBA), gelegen in een genrijke regio op chromosoom 1q 21, is gemuteerd bij de ziekte van Gaucher

(GD) is de meest voorkomende lysosomale stapelingsziekte en wordt veroorzaakt door defecten in het GBA-gen dat glucocerebrosidase codeert

(GD) ontstaat door een tekort aan het lysosomale enzym glucocerebrosidase

De ziekte van Gaucher wordt veroorzaakt door defecte glucocerebrosidase-activiteit

Ziekte van Gaucher (GD), het erfelijke tekort aan glucocerebrosidase

Mutaties in het glucocerebrosidase (GBA) gen veroorzaken de ziekte van Gaucher (GD)

mutaties in het glucocerebrosidase (GBA) gen

(GD) is een aandoening van het glycosfingolipidenmetabolisme veroorzaakt door een tekort aan lysosomaal zuur beta-glucosidase

Ziekte van Gaucher (GD) is een heterogene ziekte gekenmerkt door een verminderde activiteit van het lysosomale glucocerebrosidase.

Mutaties in GBA kunnen leiden tot de ziekte van Gaucher

Ziekte van Gaucher (GD) is een autosomaal recessieve aandoening veroorzaakt door mutaties in het glucocerebrosidase-gen

De ziekte van Gaucher ontstaat bij de meeste patiënten door mutaties in het gen dat glucocerebrosidase codeert

volledige deletie van het beta-glucocerebrosidase-gen werd onderzocht bij 25 niet-verwante niet-Joodse patiënten met de ziekte van Gaucher

Ziekte van Gaucher is een heterogene aandoening gekenmerkt door verminderde activiteit van het lysosomale enzym glucocerebrosidase

Ziekte van Gaucher, veroorzaakt door verminderde activiteit van het lysosomale enzym glucocerebrosidase

screening van het glucocerebrosidase-gen door SSCP-analyse toonde een abnormaal patroon van exon 10 bij twee niet-verwante Italiaanse Gaucher-patiënten

(GD) is een erfelijk tekort aan beta-glucocerebrosidase

Ziekte van Gaucher is type 1. De N370S-mutatie in het glucocerebrosidase-gen is verantwoordelijk voor 63% van de gemuteerde allelen

gemuteerde glucocerebrosidase-allelen van Portugese type 1 Gaucher-patiënten

de frequentie van gemuteerde allelen die voorkomen in het glucocerebrosidase-gen werd bepaald bij 247 Gaucher-patiënten

Ziekte van Gaucher vertoont duidelijke fenotypische variatie en moleculaire heterogeniteit, met verschillende eenvoudige en complexe allelen van het zuur beta-glucosidase-gen

Ziekte van Gaucher in 3 opeenvolgende generaties werd getest op de aanwezigheid van de 2 veelvoorkomende mutaties die bekend zijn in het glucocerebrosidase-gen

Ziekte van Gaucher vertoont duidelijke fenotypische variatie en moleculaire heterogeniteit, met zeven puntmutaties in het zuur beta-glucosidase (beta-Glc) gen

cDNA-clonen die de volledige coderende sequentie van menselijk glucocerebrosidase bevatten, werden geïsoleerd uit bibliotheken afkomstig van Gaucher-patiënten