Hoeveel pseudogenen zijn er aanwezig in het C. elegans-genoom?

Answer: Bewijs suggereert dat een vijfde van de geannoteerde Caenorhabditis elegans-genen pseudogenen kunnen zijn. Ten minste 4% van de geannoteerde C. elegans-genen kan als pseudogen worden herkend door simpelweg de sequentiegegevens nader te bekijken. Dus van de 18.000 transcripties worden er ongeveer 3.500 verwacht pseudogenen te zijn.

Bewijs dat suggereert dat een vijfde van de geannoteerde Caenorhabditis elegans-genen pseudogenen kunnen zijn

meer dan 18.000 transcripties in elk monster

De overige verklaring is dat de meeste van de geannoteerde genen in de recent gedupliceerde categorie pseudogenen zijn, een proportie die overeenkomt met 20% van alle geannoteerde C. elegans-genen.

Ten minste 4% van de geannoteerde C. elegans-genen kan als pseudogen worden herkend door simpelweg de sequentiegegevens nader te bekijken.


Wat is een Aquaporine-kanaal?

Answer: Aquaporines zijn membraankanalen die tot expressie komen in bijna elk organisme en betrokken zijn bij de bidirectionele overdracht van water en kleine opgeloste stoffen over celmembranen. Aquaporines hebben belangrijke biologische functies en zijn in verband gebracht met verschillende pathofysiologische aandoeningen, wat wijst op een groot translationeel potentieel in aquaporine-gebaseerde diagnostiek en therapieën.

Aquaporines zijn membraankanalen die tot expressie komen in bijna elk organisme en betrokken zijn bij de bidirectionele overdracht van water en kleine opgeloste stoffen over celmembranen. Aquaporines hebben belangrijke biologische functies en zijn in verband gebracht met verschillende pathofysiologische aandoeningen, wat wijst op een groot translationeel potentieel in aquaporine-gebaseerde diagnostiek en therapieën.


Wat is cluster of differentiation?

Answer: Cluster of Differentiation (CD) zijn cellulaire antigenen die worden gebruikt om celpopulaties te identificeren, zoals T-lymfocytpopulaties en macrofagen.

De karakterisering van de MSC's werd bepaald door hun cluster of differentiation (CD) markerprofiel.

De monsters werden immunohistochemisch gekleurd voor cluster of differentiation (CD)4, CD8, CD16, CD25, CD56 en CD68 met behulp van immunofluorescentie om verschillende T-lymfocytpopulaties en macrofagen te identificeren.

definitie van erkende cellulaire antigenen (aangeduid met CD: Cluster of Differentiation).


Noem twee medicijnen die zijn opgenomen in de Juluca-pil.

Answer: De Juluca®-pil bevat dolutegravir en rilpivirine. Het is het eerste twee-medicijn single-tablet regimen (STR) dat is goedgekeurd voor de behandeling van HIV-1-infectie bij volwassenen.

Dolutegravir/rilpivirine (Juluca®) is het eerste twee-medicijn single-tablet regimen (STR) dat is goedgekeurd voor de behandeling van HIV-1-infectie bij volwassenen.


Welk hulpmiddel is ontwikkeld voor het taggen van biomedische concepten via interactieve learning?

Answer: ezTag is een webgebaseerd annotatiehulpmiddel dat het annoteren van een breed scala aan biologische concepten ondersteunt, met of zonder vooraf bestaande trainingsgegevens. Het stelt curatoren in staat om annotaties uit te voeren en trainingsgegevens te leveren met mensen in de lus. ezTag ondersteunt zowel abstracts in PubMed als volledige artikelen in PubMed Central. Het biedt ook lexicon-gebaseerde concepttagging evenals de meest geavanceerde vooraf getrainde taggers zoals TaggerOne, GNormPlus en tmVar. ezTag is gratis beschikbaar op http://eztag.bioqrator.org.

ezTag: het taggen van biomedische concepten via interactieve learning.

Om het annoteren van een breed scala aan biologische concepten te ondersteunen, met of zonder vooraf bestaande trainingsgegevens, hebben we ezTag ontwikkeld, een webgebaseerd annotatiehulpmiddel dat curatoren in staat stelt annotaties uit te voeren en trainingsgegevens te leveren met mensen in de lus. ezTag ondersteunt zowel abstracts in PubMed als volledige artikelen in PubMed Central. Het biedt ook lexicon-gebaseerde concepttagging evenals de meest geavanceerde vooraf getrainde taggers zoals TaggerOne, GNormPlus en tmVar. ezTag is gratis beschikbaar op http://eztag.bioqrator.org.


Welke cellen produceren Interleukine 17A?

Answer: Interleukine (IL)-17A wordt uitgescheiden door T helper type 17 (TH17) cellen.

Verschillende studies hebben een verhoogde expressie/afgifte van Th17-gerelateerde cytokine, IL-17A, bij ASD aangetoond.

interleukine (IL)-17A, uitgescheiden door T helper type 17 (TH17) cellen,

IL-17A, duidelijk geproduceerd door TH17 cellen

IL-22 en IL-17A stammen af van zowel onafhankelijke als overlappende lijnen, gedefinieerd als T helper (Th)22 en IL-22+ Th17 cellen.


Wordt durvalumab gebruikt voor de behandeling van longkanker?

Answer: Ja, Durvalumab is een anti-PDL-1 antilichaam dat wordt gebruikt voor de behandeling van niet-kleincellige longkanker.

In de fase III PACIFIC-studie werd consolidatie met durvalumab, een anti-PDL-1 antilichaam, geassocieerd met een overlevingsvoordeel bij patiënten met LA-NSCLC die reageerden op gelijktijdige chemoradiotherapie.

METHODE: Er werd een elektronische literatuurzoektocht uitgevoerd in openbare databases (MEDLINE, Excerpta Medica dataBASE [EMBASE] en Cochrane) en congresverslagen naar onderzoeken met PD-1 remmers (nivolumab en pembrolizumab) en PD-L1 remmers (atezolizumab, durvalumab en avelumab) bij patiënten met NSCLC.

Durvalumab bij patiënten met niet-kleincellige longkanker: huidige ontwikkelingen.

Durvalumab als monotherapie toonde klinische werkzaamheid en een beheersbaar veiligheidsprofiel bij gevorderde niet-kleincellige longkanker, met name in de ≥25% PD-L1+ populatie.

Zes geneesmiddelen, waaronder één CTLA-4 remmer (ipilimumab), twee PD-1 remmers (nivolumab en pembrolizumab) en drie PD-L1 remmers (atezolizumab, avelumab en durvalumab), zijn goedgekeurd voor de behandeling van verschillende soorten kanker, waaronder zowel solide tumoren zoals melanoom, longkanker, hoofd- en halskanker, blaaskanker en Merkelcelkanker als hematologische tumoren zoals klassiek Hodgkin-lymfoom.

DOEL VAN DE REVIEW: Het therapeutisch arsenaal voor gevorderde niet-kleincellige longkanker is de afgelopen jaren aanzienlijk geëvolueerd. Immuncheckpointremmers die gericht zijn op geprogrammeerde celdood-1 zoals pembrolizumab en nivolumab of geprogrammeerde celdood ligand 1 zoals atezolizumab, durvalumab en avelumab hebben gunstige werkzaamheidsresultaten laten zien in deze patiëntengroep in de eerstelijns- en tweedelijnsbehandeling.

Bovendien suggereren preklinische en vroege klinische gegevens dat chemotherapie en bestraling synergistisch kunnen werken met anti-PD-1/PD-L1 therapie om antitumorimmuniteit te bevorderen, wat heeft geleid tot de start van klinische onderzoeken met deze geneesmiddelen bij patiënten met stadium III NSCLC. Een voorlopige rapportage van een gerandomiseerde fase III-studie, de PACIFIC-studie, toonde een indrukwekkende toename van de mediane progressievrije overleving met consolidatieve durvalumab, een PD-L1 remmer, vergeleken met observatie na cCRT.

ICI, zoals de PD-1 remmers nivolumab en pembrolizumab en de PD-L1 remmer atezolizumab, zijn al op de markt voor de behandeling van voorbehandelde patiënten met gevorderde NSCLC.

De PACIFIC-studie die durvalumab beoordeelt na standaard chemoradiotherapie voor lokaal gevorderde NSCLC heeft zijn primaire eindpunt al bereikt en het potentieel van durvalumab zal worden versterkt als fase III gerandomiseerde studies van eerstelijns- (MYSTIC-studie) en tweedelijns- of latere lijnen (ARCTIC-studie) therapie superieur blijken te zijn aan de huidige standaard van zorg.<br>


Interageert LRP1 met de Urokinase receptor?

Answer: Ja

Interacties met een complex gevormd door uPA en zijn remmer PAI-1 veroorzaken een afname van de receptor aan het celoppervlak en recycling van de receptor via het clathrine-gemedieerde pad, een proces dat afhankelijk is van de associatie met LRP-1.

Hier onderzochten we of er een directe interactie is tussen uPAR, een glycosyl-fosfatidylinositol-verankerd eiwit, en LRP, een transmembraanreceptor,

Directe binding van domein 3 (D3) van uPAR aan LRP is vereist voor de klaring van uPA-PAI-1-bezet uPAR


Is obesitas gerelateerd aan cognitieve achteruitgang?

Answer: Obesitas is een veelvoorkomende medische aandoening die steeds meer wordt erkend als een risicofactor voor achteruitgang in cognitieve prestaties, onafhankelijk van andere comorbide medische aandoeningen. Overgewicht en obesitas worden geassocieerd met een verhoogd risico op subnormale intellectuele prestaties bij jonge volwassen mannen. Personen met een laag geboortegewicht en adolescenten met overgewicht/obesitas lopen een bijzonder risico op subnormale prestaties.

De eerste resultaten suggereren dat obese kinderen hogere cognitieve scores hebben en dat dit resultaat wordt gedreven door degenen die vrouwelijk, niet-inheems en woonachtig zijn in een stedelijk gebied.

Aan de andere kant van de gewichtsverdeling hebben inheemse kinderen die ernstig mager of mager zijn significant lagere cognitieve scores, een relatie die blijft bestaan na correctie voor mogelijke vertekening en die lijkt te versterken tussen de leeftijden van vijf en acht jaar.

Obesitas wordt geassocieerd met verminderde cognitieve functie, verminderde grijze stofvolume en aangetaste integriteit van de witte stof in cognitieve gerelateerde hersengebieden bij patiënten met MDD.

De gegevens suggereren dat overgewicht of obesitas in de midlife mogelijk schadelijker is voor de daaropvolgende leeftijdsgerelateerde cognitieve achteruitgang dan overgewicht of obesitas in latere levensfasen.

Slechte cognitieve prestaties waren aanwezig bij 37% van de steekproef. Algemene obesitas (BMI ≥ 25) en slechte cognitie waren sterk geassocieerd in aanwezigheid van abdominale obesitas. Slechte cognitie was negatief geassocieerd met overgewicht (BMI 23-25) met een normale tailleomvang.

BMI zou kunnen worden gebruikt als een kandidaat-risicomarker om mensen met een hoger risico op cognitieve tekorten te identificeren, en als een interventiedoel voor aanpassingen van cognitieve uitkomsten.

Obesitas is een veelvoorkomende medische aandoening die steeds meer wordt erkend als een risicofactor voor achteruitgang in cognitieve prestaties, onafhankelijk van andere comorbide medische aandoeningen.

Overgewicht en obesitas worden geassocieerd met een verhoogd risico op subnormale intellectuele prestaties bij jonge volwassen mannen. Personen met een laag geboortegewicht en adolescenten met overgewicht/obesitas lopen een bijzonder risico op subnormale prestaties.

Cognitieve functiestoornissen zijn geassocieerd met obesitas bij zowel mensen als knaagdieren.

Obesitas in de kleuterjaren werd in deze studie geassocieerd met slechtere uitkomsten voor sommige cognitieve metingen. Sterkere relaties tussen obesitas en cognitie of onderwijsniveau kunnen later in de kindertijd naar voren komen.

Er is parallel bewijs dat mensen met overgewicht of obesitas doorgaans slechter presteren op verschillende cognitieve taken.

Hoewel het onderzoek op dit gebied groeit, is onze kennis over obesitas-gerelateerde cognitieve disfunctie en hersenveranderingen nog niet gesynthetiseerd.

De huidige review integreert de recente literatuur over patronen van obesitas-gerelateerde cognitieve disfunctie en hersenveranderingen en geeft ook mogelijke mechanismen voor deze neuropathologische veranderingen aan.

De review mondt uit in een voorlopig model van obesitas-gerelateerde cognitieve disfunctie en suggesties voor toekomstig onderzoek, inclusief de mogelijke omkeerbaarheid van deze veranderingen door gewichtsverlies.<br>

Bewijs voor de verhoogde prevalentie van diabetes en obesitas wordt besproken in relatie tot cognitieve achteruitgang.

Deze artikelen geven aan dat de leeftijd van aanvang van Type 1 diabetes relevant kan zijn voor toekomstige cognitieve functie en dat de ziekteduur van Type 2 diabetes en socioculturele factoren gerelateerd zijn aan cognitieve achteruitgang tijdens het verouderingsproces.

Dit themanummer sluit af met een conceptueel kader voor het koppelen van obesitas en diabetes aan versnelde cognitieve achteruitgang gerelateerd aan het verouderingsproces.

De nadelige effecten van diabetes en obesitas op cognitieve functies worden steeds beter erkend.

Bovendien tonen deze studies aan dat stressvolle omgevingsomstandigheden neurocognitieve disfunctie geassocieerd met obesitas en diabetes nadelig kunnen beïnvloeden.


Beschrijf het werkingsmechanisme van ibalizumab.

Answer: Ibalizumab is een gehumaniseerde monoklonale antilichaam die werkt als een post-attachment remmer door te binden aan het tweede domein van CD4 op T-lymfocyten en het voorkomen van de verbinding van HIV met CCR5 of CXCR4. Het is recentelijk goedgekeurd door de Food and Drug Administration als een nieuw intraveneus antiretroviraal middel voor zwaar behandelde HIV-volwassenen met multiresistente infecties.

TaiMed Biologics ontwikkelt ibalizumab (Trogarzo™, ibalizumab-uiyk) - een gehumaniseerde IgG4 monoklonale antilichaam - als behandeling voor HIV-1 infectie. Ibalizumab blokkeert de HIV-toegang tot CD4-cellen terwijl het de normale immunologische functie behoudt en is de eerste CD4-gerichte post-attachment HIV-1 remmer en de eerste gehumaniseerde monoklonale antilichaam voor de behandeling van HIV/AIDS.

Onderzoek naar HIV-toegangsremmers omvat de nieuwe CD4-attachment remmer fostemsavir, die zich richt op het HIV-envelope glycoproteïne 120, en de recent goedgekeurde ibalizumab, die bindt aan de CD4-receptor.

Trogarzo (ibalizumab-uiyk) is een CD4-gerichte post-attachment HIV-1 remmer, geïndiceerd voor gebruik samen met andere antiretrovirale remmers bij volwassenen met multiresistente HIV-1 infectie die niet reageren op hun antiretrovirale regime.

ACHTERGROND: Ibalizumab, een gehumaniseerde IgG4 monoklonale antilichaam, blokkeert de toegang van het humaan immunodeficiëntievirus type 1 (HIV-1) door niet-competitieve binding aan CD4.

RESULTATEN: Ibalizumab is een nieuwe gehumaniseerde monoklonale antilichaam. Het werkt als post-attachment remmer door te binden aan het tweede domein van CD4 op T-lymfocyten en het voorkomen van de verbinding van HIV met CCR5 of CXCR4 en is recentelijk goedgekeurd door de Food and Drug Administration in de Verenigde Staten als een nieuw intraveneus antiretroviraal middel voor zwaar behandelde HIV-volwassenen met multiresistente infecties.

Bovendien vonden we dat een breed neutraliserend antilichaam, ibalizumab, dat zich richt op CD4 in afwezigheid van gp120, hetzelfde bindingsoppervlak bezet als het tweede interface dat hier op gp120 is geïdentificeerd.

Hier bespreken we een dergelijk middel, ibalizumab, een parenteraal CD4 post-attachment remmer die effectiviteit heeft aangetoond als onderdeel van combinatie-antiretrovirale therapie bij de behandeling van HIV-1.
RECENTE VINDINGEN: In een fase III klinische studie bij HIV-geïnfecteerde deelnemers met multiklassige antiretrovirale medicijnresistentie leidde de intraveneuze toediening van ibalizumab tot een daling van plasma HIV-1 RNA met meer dan 0,5 log bij 83% van de deelnemers na 1 week.


Beschrijf informatie verkregen door immunofenotypering.

Answer: Massacytometrie maakt uitgebreide immunofenotypering en functionele beoordelingen op enkele cellen mogelijk, waarbij de complexiteit van het immuunsysteem en de moleculair heterogene gevolgen van primaire immunodeficiëntie defecten worden vastgelegd. Circulerende B-, T- en dendritische cellen werden gedefinieerd met behulp van flowcytometrische analyse zoals aanbevolen door het Human Immunology Project Consortium. Klinische toepassingen van flowcytometrie die momenteel in het laboratorium worden gebruikt, omvatten bepaling van celoppervlakteantigenen of immunofenotypering van hematologische cellen, DNA-analyse van hematopoëtische maligniteiten en solide tumoren, en meting van CD4 (T helper/inducer cel) absolute tellingen en T helper/T suppressor (CD4/CD8) verhoudingen bij de evaluatie van immuundeficiëntie.

zowel CD4+ absolute tellingen (cellen/μL) en percentages; en CD8+ absolute tellingen (cellen/μL) en percentages.

Circulerende B-, T- en dendritische cellen werden gedefinieerd met behulp van flowcytometrische analyse zoals aanbevolen door het Human Immunology Project Consortium.

Massacytometrie maakt uitgebreide immunofenotypering en functionele beoordelingen op enkele cellen mogelijk, waarbij de complexiteit van het immuunsysteem en de moleculair heterogene gevolgen van primaire immunodeficiëntie defecten worden vastgelegd.

Klinische toepassingen van flowcytometrie die momenteel in het laboratorium worden gebruikt, omvatten bepaling van celoppervlakteantigenen of immunofenotypering van hematologische cellen, DNA-analyse van hematopoëtische maligniteiten en solide tumoren, en meting van CD4 (T helper/inducer cel) absolute tellingen en T helper/T suppressor (CD4/CD8) verhoudingen bij de evaluatie van immuundeficiëntie.

De diagnostiek van lymfoproliferatieve aandoeningen (LPD's) omvat het gecombineerde gebruik van flowcytometrie (FC) en immunohistochemie (IHC). Dit resulteert vaak in dubbele immunofenotypische testen.


Wat is het werkingsmechanisme van Emicizumab?

Answer: Emicizumab (Hemlibra®) is een bispecifieke gehumaniseerde monoklonale antilichaam die de functie van ontbrekend geactiveerd FVIII herstelt door geactiveerd FIX en FX te verbinden om effectieve hemostase te faciliteren bij patiënten met hemofilie A.

Emicizumab-kxwh (Hemlibra®) is een bispecifieke gehumaniseerde monoklonale antilichaam die de functie van ontbrekend geactiveerd FVIII herstelt door geactiveerd FIX en FX te verbinden om effectieve hemostase te faciliteren bij patiënten met hemofilie A.

ACHTERGROND: Emicizumab (ACE910) is een bispecifiek antilichaam dat de cofactorfunctie van geactiveerde stollingsfactor VIII nabootst.

SAMENVATTING: Achtergrond Emicizumab is een anti-geactiveerd factor IX/FX bispecifiek antilichaam dat de cofactorfunctie van geactiveerd FVIII nabootst.

Opkomende bypass-middelen, waaronder zymogeenachtige factor IXa- en Xa-moleculen, zijn in ontwikkeling en een bispecifiek antilichaam, emicizumab, toonde werkzaamheid aan in een fase 3-studie bij mensen met hemofilie A en inhibitoren.

SAMENVATTING: Achtergrond Emicizumab is een anti-factor (F)IXa/X bispecifiek monoklonaal antilichaam (mAb), dat de cofactoractiviteit van factor (F)VIIIa nabootst.

Er kunnen veiligheidszorgen bestaan bij het combineren van emicizumab met bypass-middelen. Gecombineerde bypass-middelen en bispecifiek antilichaam verhoogden de trombineproductie tot 17 keer.


Wat is de genetische oorzaak van het Roberts-syndroom?

Answer: Het Roberts-syndroom (RBS) is een menselijke ontwikkelingsstoornis veroorzaakt door mutaties in de cohesine-acetyltransferase ESCO2.

Mutaties in Esco2 veroorzaken het Roberts-syndroom, een ontwikkelingsziekte die wordt gekenmerkt door ernstige prenatale retardatie evenals afwijkingen aan ledematen en gezicht.

Genetische koppelingsstudies tonen aan dat mutaties in cohesie-pathways verantwoordelijk zijn voor multispectrale ontwikkelingsafwijkingen die cohesinopathieën worden genoemd. Deze omvatten het Roberts-syndroom (RBS),

Het Roberts-syndroom en SC-focomeliasyndroom zijn zeldzame autosomaal recessieve genetische aandoeningen die de uitersten van het spectrum van ernst van dezelfde aandoening vertegenwoordigen, veroorzaakt door mutaties in het ESCO2-gen.

Het Roberts-syndroom (RBS) is een menselijke ontwikkelingsstoornis veroorzaakt door mutaties in de cohesine-acetyltransferase ESCO2.

RBS ontstaat door autosomaal recessieve mutaties in de cohesine-hulpfactor ESCO2, het gen dat codeert voor een N-acetyltransferase die het SMC3-subunit van het cohesinecomplex target.


Wat is DiseaseEnhancer?

Answer: DiseaseEnhancer is een handmatig samengestelde bron van een catalogus van menselijk ziekte-geassocieerde enhancers. Vanaf juli 2017 bevat DiseaseEnhancer 847 ziekte-geassocieerde enhancers in 143 menselijke ziekten. Kenmerken van de database omvatten basisinformatie over enhancers (d.w.z. genomische locatie en doelgenen); ziektetypen; geassocieerde varianten op de enhancer en hun gemedieerde fenotypen (d.w.z. winst/verlies van enhancer en de veranderingen in transcriptiefactorbindingen).

DiseaseEnhancer: een bron van een catalogus van menselijk ziekte-geassocieerde enhancers.

Om beter gebruik te faciliteren van gepubliceerde gegevens en het verkennen van enhancer-deregulatie in verschillende menselijke ziekten, hebben we DiseaseEnhancer (http://biocc.hrbmu.edu.cn/DiseaseEnhancer/) gecreëerd, een handmatig samengestelde database voor ziekte-geassocieerde enhancers. Vanaf juli 2017 bevat DiseaseEnhancer 847 ziekte-geassocieerde enhancers in 143 menselijke ziekten. Kenmerken van de database omvatten basisinformatie over enhancers (d.w.z. genomische locatie en doelgenen); ziektetypen; geassocieerde varianten op de enhancer en hun gemedieerde fenotypen (d.w.z. winst/verlies van enhancer en de veranderingen in transcriptiefactorbindingen).

DiseaseEnhancer biedt een veelbelovende weg voor onderzoekers om het begrip van enhancer-deregulatie in ziektepathogenese te vergemakkelijken en nieuwe biomarkers te identificeren voor ziekte-diagnose en therapie.


Is Tisagenlecleucel effectief voor B-cellymfoom?

Answer: Ja, de CD19-gerichte CAR T-celtherapie tisagenlecleucel produceert duurzame responsen bij patiënten met terugkerend en refractair diffuus grootcellig B-cellymfoom.

De fase II JULIET-studie suggereert dat de CD19-gerichte CAR T-celtherapie tisagenlecleucel duurzame responsen produceert bij patiënten met terugkerend en refractair diffuus grootcellig B-cellymfoom.

Tisagenlecleucel bij kinderen en jongvolwassenen met B-cel lymfoblastisch leukemie.

ACHTERGROND: In een single-center fase 1-2a studie produceerde de anti-CD19 chimere antigeenreceptor (CAR) T-celtherapie tisagenlecleucel hoge percentages volledige remissie en werd geassocieerd met ernstige maar voornamelijk omkeerbare toxische effecten bij kinderen en jongvolwassenen met terugkerende of refractaire B-cel acute lymfoblastische leukemie (ALL).

CONCLUSIES: In deze wereldwijde studie van CAR T-celtherapie zorgde een enkele infusie van tisagenlecleucel voor duurzame remissie met langdurige persistentie bij pediatrische en jongvolwassen patiënten met terugkerende of refractaire B-cel ALL, met voorbijgaande hoge graad toxische effecten.

Chimere antigeenreceptor T-cellen tonen werkzaamheid bij B-cel maligniteiten, wat leidde tot goedkeuring door de Amerikaanse Food and Drug Administration van axicabtagene ciloleucel (oktober 2017) en tisagenlecleucel (mei 2018) voor grootcellig B-cellymfoom na 2 eerdere therapielijnen.

Dit artikel bespreekt gegevens over het huidige beheer van diffuus grootcellig B-cellymfoom, met focus op axicabtagene ciloleucel, tisagenlecleucel en lisocabtagene maraleucel.<br>

De chimere antigeenreceptor (CAR) T-celtherapie tisagenlecleucel richt zich op en elimineert CD19-expressieve B-cellen en toonde werkzaamheid tegen B-cellymfomen in een single-center fase 2a studie.
METHODE: We voerden een internationale, fase 2, cruciale studie uit van centraal vervaardigde tisagenlecleucel bij volwassen patiënten met terugkerend of refractair diffuus grootcellig B-cellymfoom die niet in aanmerking kwamen voor of ziekteprogressie hadden na autologe hematopoëtische stamceltransplantatie.

Er werden geen verschillen gevonden tussen responsgroepen in tumorexpressie van CD19 of immuuncontrole-gerelateerde eiwitten.
CONCLUSIES: In deze internationale studie van CAR T-celtherapie bij terugkerend of refractair diffuus grootcellig B-cellymfoom bij volwassenen werden hoge percentages duurzame responsen bereikt met het gebruik van tisagenlecleucel.

Dit was een mijlpaal in tumorimmunologie vanwege het significante antitumoreffect van tisagenlecleucel voor de behandeling van patiënten met terugkerende/refractaire B-ALL.

Op 30 augustus 2017 keurde de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) Novartis' tisagenlecleucel (CTL-019, Kymriah) goed, een synthetisch bio-immuunproduct van anti-CD19 chimere antigeenreceptor (CAR) T-cellen, voor de behandeling van terugkerende/refractaire B-cel acute lymfoblastische leukemie (B-ALL).

In het afgelopen jaar werden twee anti-CD19 CAR T-celtherapieproducten, axicabtagene ciloleucel en tisagenlecleucel, goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor de behandeling van terugkerend of refractair grootcellig B-cellymfoom na ten minste twee lijnen systemische therapie, gebaseerd op multicenter single-arm fase twee klinische onderzoeken.

Op 30 augustus 2017 keurde de Amerikaanse Food and Drug Administration tisagenlecleucel goed voor de behandeling van patiënten tot 25 jaar met B-cel precursor acute lymfoblastische leukemie (ALL) die refractair is of in tweede of latere terugval verkeert.

Tisagenlecleucel voor de behandeling van B-cel acute lymfoblastische leukemie.

Achtergrond: Tisagenlecleucel is een anti-CD19 chimere antigeenreceptor (CAR19) T-celtherapie die is goedgekeurd voor de behandeling van kinderen en jongvolwassenen met terugkerende/refractaire (r/r) B-cel acute lymfoblastische leukemie (B-ALL).


Wat is de functie van GFRAL?

Answer: GFRAL (weesreceptor van de gliale-afgeleide neurotrofische factor (GDNF) receptor α familie) is een receptor met een hoge affiniteit voor GDF15. GFRAL-expressie is beperkt tot neuronen in de achterhersenen en komt niet voor in perifere weefsels, wat suggereert dat de door GDF15-GFRAL gemedieerde regulatie van voedselinname via een centraal mechanisme verloopt.

GFRAL is de receptor voor GDF15 en de ligand bevordert gewichtsverlies bij muizen en niet-menselijke primaten.

We ontdekten verder dat de expressie van GFRAL beperkt was tot neuronen in de achterhersenen en niet aanwezig was in perifere weefsels, wat suggereert dat de door GDF15-GFRAL gemedieerde regulatie van voedselinname via een centraal mechanisme verloopt.

Hier rapporteren we dat GDNF-familie receptor α-achtig (GFRAL), een weeslid van de GFR-α familie, een receptor met hoge affiniteit is voor GDF15.

Hier identificeren we gliale cel-afgeleide neurotrofische factor (GDNF) receptor alpha-achtig (GFRAL) als een hersenstam-beperkte receptor voor groeifactor en differentiatie factor 15 (GDF15).

Vier laboratoria hebben recentelijk GFRAL geïdentificeerd, een weesreceptor van de gliale-afgeleide neurotrofische factor (GDNF) receptor α familie, als de receptor voor MIC-1/GDF15, die signaleert via de coreceptor Ret.


Wat is de rol van ZCCHC17?

Answer: ZCCHC17 is een hoofdregelaar van synaptische genexpressie bij de ziekte van Alzheimer. Hoofdregelaaranalyse identificeert ZCCHC17 als normaal ondersteunend aan de expressie van een netwerk van synaptische genen, en voorspelt dat disfunctie van ZCCHC17 bij AD leidt tot een lagere expressie van deze genen. ZCCHC17 wordt normaal gesproken tot expressie gebracht in neuronen en is vroeg in het verloop van AD-pathologie verminderd. Het verlies ervan in ratneuronen leidt tot een lagere expressie van de meerderheid van de voorspelde synaptische doelwitten.

ZCCHC17 is een hoofdregelaar van synaptische genexpressie bij de ziekte van Alzheimer.

In een poging om de moleculaire drijfveren van synaptische en neurofysiologische disfunctie bij de ziekte van Alzheimer (AD) beter te begrijpen, analyseerden we neuronale genexpressiegegevens van menselijk AD-hersenweefsel om hoofdregelaars van synaptische genexpressie te identificeren.Resultaten: Hoofdregelaaranalyse identificeert ZCCHC17 als normaal ondersteunend aan de expressie van een netwerk van synaptische genen, en voorspelt dat disfunctie van ZCCHC17 bij AD leidt tot een lagere expressie van deze genen. We tonen aan dat ZCCHC17 normaal gesproken tot expressie wordt gebracht in neuronen en vroeg in het verloop van AD-pathologie verminderd is. We laten zien dat verlies van ZCCHC17 in ratneuronen leidt tot een lagere expressie van de meerderheid van de voorspelde synaptische doelwitten en dat ZCCHC17 de expressie van een vergelijkbaar genennetwerk bij mensen en ratten aanstuurt. Deze bevindingen ondersteunen een geconserveerde functie van ZCCHC17 tussen soorten en identificeren het verlies van ZCCHC17 als een belangrijke vroege drijfveer van lagere synaptische genexpressie bij AD.

Resultaten
Hoofdregelaaranalyse identificeert ZCCHC17 als normaal ondersteunend aan de expressie van een netwerk van synaptische genen, en voorspelt dat disfunctie van ZCCHC17 bij AD leidt tot een lagere expressie van deze genen.

We suggereren dat NEUROD6, ZCCHC17, PPEF1 en MANBAL mogelijk betrokken zijn bij LOAD, met voorspelde verbanden met calciumsignaaltransductie en eiwitmannosylatie.

Deze bevindingen ondersteunen een geconserveerde functie van ZCCHC17 tussen soorten en identificeren het verlies van ZCCHC17 als een belangrijke vroege drijfveer van lagere synaptische genexpressie bij AD.
Beschikbaarheid en implementatie: Matlab- en R-scripts die in dit artikel zijn gebruikt, zijn beschikbaar op https://github.com/afteich/AD_ZCC.
Contact: aft25@cumc.columbia.edu.
Aanvullende informatie: Aanvullende gegevens zijn beschikbaar op Bioinformatics online.


Is ADP-ribosylatie een PTM?

Answer: Ja, Poly-ADP-ribosylatie (PARylatie) is een post-translationele modificatie (PTM) van eiwitten die een cruciale rol speelt in veel biologische processen die verband houden met celstressreacties.

ADP-ribosylatie is een PTM waarbij ADP-ribosyltransferasen nicotinamide adenine dinucleotide (NAD+) gebruiken om doelwit-eiwitten te modificeren met ADP-ribose

Poly-ADP-ribosylatie (PARylatie) is een post-translationele modificatie (PTM) van eiwitten die een cruciale rol speelt in veel biologische processen die verband houden met celstressreacties.

ADP-ribosylatie is een post-translationele modificatie (PTM) die betrokken is bij verschillende belangrijke cellulaire processen, variërend van regulatie van DNA-reparatie en chromatinestructuur tot celmetabolisme en stressreacties.


Heeft epidurale anesthesie voor pijnbestrijding tijdens de bevalling invloed op de Apgar-score van de baby?

Answer: Epidurale analgesie voor pijnbestrijding tijdens de bevalling leek geen directe invloed te hebben op de neonatale toestand zoals bepaald door Apgar-scores of op opnames op de neonatale intensive care.

We hebben retrospectief 93 opeenvolgende patiënten met een eenlingzwangerschap geanalyseerd die een keizersnede ondergingen met gecombineerde spinale-epidurale anesthesie. De patiënten werden verdeeld in twee groepen, afhankelijk van het gebruik van 6% HES 130/0.4: groep A (461 ± 167 ml zoutoplossing-gebaseerde HES toegediend; 43 patiënten) en groep B (geen HES toegediend; 50 patiënten). De belangrijkste uitkomstmaat was het chloridegehalte in de navelstreng bij de bevalling. Het volume dat werd toegediend vanaf opname in de operatiekamer tot de bevalling was niet significant verschillend tussen de groepen. Het chloridegehalte in de navelstreng bij de bevalling was statistisch significant hoger in groep A dan in groep B, maar klinisch vergelijkbaar (108 ± 2 versus 107 ± 2 mmol/l, P = 0,02). Er werden geen verschillen waargenomen in de Apgar-score of andere laboratoriumgegevens van de navelstreng bij de bevalling (Na+, K+, pH, base excess)

CONCLUSIE Subarachnoïdale of epidurale sufentanil, in de doses gebruikt in deze studie, in combinatie met lokale anesthetica, had hetzelfde effect op de duur van de bevalling na analgesie en op de Apgar-score van pasgeborenen.


Wat is latexparel fagocytose?

Answer: De scavengerfunctie van macrofagen werd beoordeeld met een in vitro latexparel fagocytose assay. Wij ontwikkelden een op scanning cytometrie gebaseerde high-throughput assay voor macrofaag fagocytose die gebonden en geïnternaliseerde niet-opsoniseerde latexparels kwantificeert.

De scavengerfunctie van macrofagen werd beoordeeld met een in vitro latexparel fagocytose assay.

Wij ontwikkelden een op scanning cytometrie gebaseerde high-throughput assay voor macrofaag fagocytose die gebonden en geïnternaliseerde niet-opsoniseerde latexparels kwantificeert.

Voor de fagocytose assay werden fluoresceïne-geconjugeerde polystyreenparels geïncubeerd met macrofaagmonolagen in witte luminostrips. Na incubatie werden de cellen gewassen, geliseerd en werd fagocytose gekwantificeerd door het bepalen van de fluorescentie-intensiteit met een fluorescentieplaatlezer. Het aantal gefagocyteerde parels werd bepaald aan de hand van een standaardcurve van parelaantal versus fluorescentie-uitvoer.


Is fosfolipide hydroperoxide glutathion peroxidase een selenoproteïne?

Answer: Ja, de fosfolipide hydroperoxide glutathion peroxidase (PHGPx/GPx4) is het belangrijkste selenoproteïne.

Glutathion peroxidase (Gpx1) is het belangrijkste selenoproteïne in de meeste weefsels bij dieren.

Het seleno-enzym Gpx4 is essentieel voor vroege embryogenese en celviabiliteit vanwege zijn unieke functie om fosfolipide-oxidatie te voorkomen.

het belangrijkste selenoproteïne dat wordt tot expressie gebracht door kiemcellen in de testis, de fosfolipide hydroperoxide glutathion peroxidase (PHGPx/GPx4)


Beschrijf CGmapTools

Answer: CGmapTools verbetert de precisie van heterozygote SNV-aanroepen en ondersteunt alleel-specifieke methyleringsdetectie en visualisatie in bisulfiet-sequencinggegevens.

CGmapTools verbetert de precisie van heterozygote SNV-aanroepen en ondersteunt alleel-specifieke methyleringsdetectie en visualisatie in bisulfiet-sequencinggegevens.

DNA-methylering is belangrijk voor genstillegging en imprinting in zowel planten als dieren. Recente vooruitgangen in bisulfietsequencing maken detectie van single nucleotide variaties (SNV's) mogelijk met hoge gevoeligheid, maar het nauwkeurig identificeren van heterozygote SNV's uit gedeeltelijk C-naar-T geconverteerde sequenties blijft een uitdaging.Resultaten: We hebben twee methoden ontworpen, BayesWC en BinomWC, die de precisie van heterozygote SNV-aanroepen aanzienlijk verbeterden van ongeveer 80% naar 99%, terwijl vergelijkbare terugroepwaarden behouden bleven. Met deze SNV-aanroepen boden we functies voor alleel-specifieke DNA-methyleringsanalyse (ASM) en het visualiseren van de methyleringsstatus op reads. Toepassing van ASM-analyse op een eerdere dataset toonde aan dat gemiddeld 1,5% van de onderzochte regio's allel-methylering vertoonde, welke significant verrijkt waren in transposonelementen en waarschijnlijk gedeeld werden door hetzelfde celtype. Een dynamische fragmentstrategie werd gebruikt voor DMR-analyse in data met lage dekking en kon differentieel gemethyleerde regio's (DMR's) vinden die gerelateerd zijn aan sleutelgenen betrokken bij tumorgenese met behulp van een openbare kankerdataset. Ten slotte hebben we 40 toepassingen geïntegreerd in het softwarepakket CGmapTools om DNA-methylooms te analyseren. Dit pakket gebruikt CGmap als formaatinterface, ontwerpt binaire formaten om de bestandsgrootte te verkleinen en snelle gegevensopvraging te ondersteunen, en kan worden toegepast voor context-, gen-, bin-, regio- en monstergewijze analyses en visualisaties.Beschikbaarheid en implementatie: De CGmapTools-software is vrij beschikbaar op https://cgmaptools.github.io/.

Dit pakket gebruikt CGmap als formaatinterface, ontwerpt binaire formaten om de bestandsgrootte te verkleinen en snelle gegevensopvraging te ondersteunen, en kan worden toegepast voor context-, gen-, bin-, regio- en monstergewijze analyses en visualisaties.
Beschikbaarheid en implementatie: De CGmapTools-software is vrij beschikbaar op https://cgmaptools.github.io/.
Contact: guoweilong@cau.edu.cn.
Aanvullende informatie: Aanvullende gegevens zijn beschikbaar op Bioinformatics online.


Is inositol effectief voor trichotillomanie?

Answer: Nee, inositol is niet effectief voor trichotillomanie

Patiënten die inositol kregen toegewezen, vertoonden geen significant grotere verminderingen op primaire of secundaire uitkomstmaten vergeleken met placebo (alle P>0,05).

Dit is de eerste studie die de werkzaamheid van inositol bij de behandeling van trichotillomanie beoordeelt, maar er werden geen verschillen in symptoomvermindering gevonden tussen inositol en placebo.

Aan het einde van de studie was 42,1% van de patiënten 'veel of zeer veel verbeterd' met inositol vergeleken met 35,3% met placebo.

Conclusies • De review geeft aan dat yoga, aerobe oefening, acupunctuur, biofeedback, hypnose, en inositol en N-acetylcysteïne allemaal veelbelovend zijn bij de behandeling van excoriatiestoornis en andere lichaamsgerichte repetitieve gedragingen, zoals trichotillomanie.

Toekomstige studies zouden moeten onderzoeken of inositol gunstig kan zijn bij het beheersen van het trekkingsgedrag in een subgroep van personen met trichotillomanie.


Hoe wordt de Regulatory Trait Concordance (RTC) berekend?

Answer: Regulatory Trait Concordance (RTC) die rekening houdt met de lokale LD-structuur en eQTLs en GWAS-resultaten integreert om de subset van associatiesignalen te onthullen die het gevolg zijn van cis eQTLs.

Regulatory Trait Concordance (RTC) die rekening houdt met de lokale LD-structuur en eQTLs en GWAS-resultaten integreert om de subset van associatiesignalen te onthullen die het gevolg zijn van cis eQTLs.

Na streng testen op een gedeelde causale variant met behulp van zowel het Joint Likelihood Mapping- als het Regulatory Trait Concordance-framework, vonden we dat gen-niveau kwantificatie het aantal causale cis-eQTLs significant onderschatte.

We hebben de Regulatory Trait Concordance (RTC) score aangepast om de waarschijnlijkheid te meten dat eQTLs actief zijn in meerdere weefsels en om de waarschijnlijkheid te berekenen dat een GWAS-geassocieerde variant en een eQTL hetzelfde functionele effect taggen.

In de huidige studie stellen we een empirische methodologie voor, die we Regulatory Trait Concordance (RTC) noemen, die rekening houdt met de lokale LD-structuur en eQTLs en GWAS-resultaten integreert om de subset van associatiesignalen te onthullen die het gevolg zijn van cis eQTLs.


Waar wordt filipinekleuring voor gebruikt?

Answer: Intracellulair en totaal cholesterol (TC) werden gemeten met behulp van filipinekleuring.

sequestratie van cholesterol naar het perinucleaire gebied, zoals blijkt uit de filipinekleuring.

De huidige diagnose voor NP-C is gebaseerd op de observatie van het opgehoopte cholesterol in fibroblasten van getroffen personen, met behulp van een invasieve en tijdrovende test, genaamd filipinekleuring.

Het cholesterolgehalte in het membraan werd gemeten door filipinekleuring

intracellulair en totaal cholesterol (TC) werden gemeten met behulp van filipinekleuring


Bevordert TIAM1 de tumorprogressie bij colorectale kanker (CRC)?

Answer: Nee. Bij colorectale kanker (CRC) onderdrukt TIAM1 de tumorprogressie door de activiteit van YAP/TAZ te reguleren.

Hier identificeren we TIAM1 als een cruciale antagonist van CRC-progressie door het remmen van TAZ en YAP, effectors van WNT-signaaltransductie. We tonen aan dat TIAM1 tussen het cytoplasma en de kern shuttleert en TAZ/YAP tegengaat via verschillende mechanismen in de twee compartimenten. In het cytoplasma lokaliseert TIAM1 zich bij het destructiecomplex en bevordert het de afbraak van TAZ door de interactie met βTrCP te versterken. Kern-TIAM1 onderdrukt de interactie van TAZ/YAP met TEADs, waardoor de expressie van TAZ/YAP-doelgenen die betrokken zijn bij epitheliale-mesenchymale transitie, celmigratie en invasie wordt geremd, en onderdrukt daardoor de migratie en invasie van CRC-cellen. Belangrijk is dat een hoge hoeveelheid kern-TIAM1 in klinische monsters geassocieerd wordt met een verhoogde overleving van CRC-patiënten. Gezamenlijk suggereren onze bevindingen dat TIAM1 bij CRC de tumorprogressie onderdrukt door de activiteit van YAP/TAZ te reguleren.

Kern-TIAM1 onderdrukt de interactie van TAZ/YAP met TEADs, remt de expressie van TAZ/YAP-doelgenen die betrokken zijn bij epitheliale-mesenchymale transitie, celmigratie en invasie, en onderdrukt daardoor de migratie en invasie van CRC-cellen.

Met behulp van een orthotoop xenograftmodel in naakte muizen bevestigden we dat het stilleggen van Tiam1 de tumorgroei kon verminderen door subcutane injectie en de long- en levermetastasen van colorectale kankercellen kon onderdrukken.

Gezamenlijk suggereren onze bevindingen dat TIAM1 bij CRC de tumorprogressie onderdrukt door de activiteit van YAP/TAZ te reguleren.<br>


Welke database is ontwikkeld die experimenteel bevestigde gecarbonyleerde eiwitten bevat?

Answer: Eiwitcarbonylatie, een chemisch diverse oxidatieve post-translationele modificatie, wordt algemeen beschouwd als de biomarker voor oxidatieve stress en eiwitschade. CarbonylDB is ontwikkeld als een handmatig samengestelde databron van experimenteel bevestigde gecarbonyleerde eiwitten/plaatsen. De CarbonylDB bevat momenteel 1495 gecarbonyleerde eiwitten en 3781 plaatsen van 21 soorten, met mens, rat en gist als de top drie soorten.

CarbonylDB: een samengestelde databron van eiwitcarbonylatieplaatsen.

Eiwitcarbonylatie, een chemisch diverse oxidatieve post-translationele modificatie, wordt algemeen beschouwd als de biomarker voor oxidatieve stress en eiwitschade. Ondanks hun belang en uitgebreide studies bestaat er geen database/bron over gecarbonyleerde eiwitten/plaatsen. Aangezien dergelijke informatie zeer nuttig is voor onderzoek in biologie/geneeskunde, hebben we handmatig een databron (CarbonylDB) samengesteld van experimenteel bevestigde gecarbonyleerde eiwitten/plaatsen.Resultaten: De CarbonylDB bevat momenteel 1495 gecarbonyleerde eiwitten en 3781 plaatsen van 21 soorten, met mens, rat en gist als de top drie soorten. We hebben verdere analyses uitgevoerd van deze gecarbonyleerde eiwitten/plaatsen en hun voorkomen en bezettingspatronen gepresenteerd. Carbonylatieplaatsgegevens over serumalbumine bieden met name een uitstekend modelsysteem om de dynamiek van oxidatieve eiwitmodificaties/-schade te begrijpen.

Resultaten De CarbonylDB bevat momenteel 1495 gecarbonyleerde eiwitten en 3781 plaatsen van 21 soorten, met mens, rat en gist als de top drie soorten.

Aangezien dergelijke informatie zeer nuttig is voor onderzoek in biologie/geneeskunde, hebben we handmatig een databron (CarbonylDB) samengesteld van experimenteel bevestigde gecarbonyleerde eiwitten/plaatsen.
Resultaten: De CarbonylDB bevat momenteel 1495 gecarbonyleerde eiwitten en 3781 plaatsen van 21 soorten, met mens, rat en gist als de top drie soorten.

Carbonylatieplaatsgegevens over serumalbumine bieden met name een uitstekend modelsysteem om de dynamiek van oxidatieve eiwitmodificaties/-schade te begrijpen.
Beschikbaarheid en implementatie: De CarbonylDB is beschikbaar als een webbron en voor download op http://digbio.missouri.edu/CarbonylDB/.
Aanvullende informatie: Aanvullende gegevens zijn beschikbaar op Bioinformatics online.


Wat is de functie van het Nup153-eiwit?

Answer: Nup153 is een groot (153 kD) O-gebonden glycoproteïne dat een onderdeel is van de mandstructuur aan de nucleoplasmatische zijde van kernporiecomplexen. Nup153 is een nucleoporin die nucleaire import medieert. Naast het belangrijk zijn voor de porie-architectuur, is Nup153 een belangrijke deelnemer aan zowel import als export. Tijdens de overgang naar mitose leidt Nup153 eiwitten die betrokken zijn bij membraanherstructurering naar de nucleaire envelop.

Nup153 bij het hervormen van functionele nucleaire enveloppen

Gezamenlijk toonden deze resultaten aan dat emerin, LBR en verschillende NPC-componenten (RanBP2, Nup153, p62), maar niet Tpr, zich zeer vroeg in de telofase rondom chromosomen herconstitueerden vóór het herstel van nucleaire importactiviteit.

Op basis van eiwitdomeinovereenkomst, de menselijke nucleoporin Nup153

menselijke Nup153 medieert nucleaire import

Tijdens de overgang naar mitose leidt Nup153 eiwitten die betrokken zijn bij membraanherstructurering naar de nucleaire envelop.

Over het geheel genomen onderstreept de veelzijdige aard van Nup153 een opkomende visie van de nucleaire porie als het knooppunt van vele belangrijke cellulaire processen.

Nucleoporin NUP153 bewaakt de integriteit van het genoom door de nucleaire import van 53BP1 te bevorderen.

De nucleaire mand bestaat uit de 3 nucleoporines Nup153, Nup50 en Tpr, maar hun specifieke rol voor de structurele organisatie van deze NPC-substructuur is echter niet goed vastgesteld

Het nucleaire porie-eiwit Nup153 associeert met chromatine en reguleert de expressie van hartgenen in dystrofische mdx-harten.

De nucleoporin Nup153 is betrokken bij de DNA-schade respons, toegeschreven aan een rol in het bevorderen van nucleaire import van 53BP1.

Nup153 is een groot (153 kD) O-gebonden glycoproteïne dat een onderdeel is van de mandstructuur aan de nucleoplasmatische zijde van kernporiecomplexen.

Naast het belangrijk zijn voor de porie-architectuur, is Nup153 een belangrijke deelnemer aan zowel import als export.

Ten slotte tonen we aan dat het C-terminale deel van NUP153 vereist is voor effectieve nucleaire import van 53BP1, en dat 53BP1 via de interactie tussen NUP153 en importine-β in de kern wordt geïmporteerd.

Onze gegevens definiëren de structuur-functie relaties binnen deze opkomende 53BP1-NUP153/importine-β route en impliceren dit mechanisme in het behoud van genoomintegriteit.

Hier bieden we de volledige resultaten van deze screening als een informatiebron, en valideren en karakteriseren we functioneel een van de geïdentificeerde 'hits': een kernporiecomponent NUP153 als een nieuw factor die specifiek vereist is voor de nucleaire import van 53BP1.


Is pacritinib effectief voor de behandeling van myelofibrose?

Answer: Ja. Pacritinib (PAC), een multi-kinaseremmer met specificiteit voor JAK2, FLT3 en IRAK1 maar die JAK1 spaart, heeft klinische activiteit aangetoond bij myelofibrose met minimale myelosuppressie.

Pacritinib en het gebruik ervan bij de behandeling van patiënten met myelofibrose die trombocytopenie hebben.

Pacritinib, een dubbele remmer van JAK2 en FLT3 die ook IRAK1 remt, heeft aangetoond dat het gunstig kan beïnvloeden bij MF-geassocieerde splenomegalie en symptoomlast, terwijl het beperkte myelosuppressie veroorzaakt met beheersbare gastro-intestinale toxiciteit.

Andere JAK-remmers, zoals fedratinib en pacritinib, bleken nuttig te zijn bij MF.

Conclusies en relevantie: Bij patiënten met myelofibrose en trombocytopenie, inclusief degenen met eerdere anti-JAK-therapie, was pacritinib twee keer per dag effectiever dan BAT, inclusief ruxolitinib, voor het verminderen van splenomegalie en symptomen.

Ontwikkelingen van JAK-remmers, zoals ruxolitinib, pacritinib, momelotinib en fedratinib, maakten effectieve behandeling van MF-patiënten mogelijk.

Pacritinib (PAC), een multi-kinaseremmer met specificiteit voor JAK2, FLT3 en IRAK1 maar die JAK1 spaart, heeft klinische activiteit aangetoond bij MF met minimale myelosuppressie.

Pacritinib zou een behandelingsoptie kunnen zijn voor patiënten met myelofibrose, inclusief degenen met baseline cytopenieën waarvoor de opties bijzonder beperkt zijn.

Conclusies en relevantie
Bij patiënten met myelofibrose en trombocytopenie, inclusief degenen met eerdere anti-JAK-therapie, was pacritinib twee keer per dag effectiever dan BAT, inclusief ruxolitinib, voor het verminderen van splenomegalie en symptomen.

Deskundig commentaar: Pacritinib heeft veelbelovende resultaten getoond bij patiënten met myelofibrose en trombocytopenie.

Pacritinib, een dubbele remmer van JAK2 en FLT3, verbetert ziektegerelateerde symptomen en tekenen met beheersbare gastro-intestinale toxiciteit bij patiënten met myelofibrose met splenomegalie en hoogrisicokenmerken, zonder duidelijke myelosuppressie te veroorzaken, en kan daarom een belangrijke behandelingsoptie bieden voor een breed scala aan patiënten met myelofibrose.

Pacritinib is een actief middel bij patiënten met MF en biedt een potentiële behandelingsoptie voor patiënten met bestaande anemie en trombocytopenie.

Dit artikel onderzoekt de rol van JAK2- en FLT3-signaaltransductie bij myelofibrose en geeft een overzicht van de klinische ontwikkeling van pacritinib als nieuwe therapie voor myelofibrose.

Pacritinib lijkt een effectief middel te zijn voor de controle van MF-gerelateerde symptomen en splenomegalie met mogelijk minder hematologische bijwerkingen vergeleken met ruxolitinib en lijkt een bijzonder veelbelovend middel voor anemische en trombocytopenische patiënten.


Hoe kan PEGylering recombinant geneesmiddelen verbeteren?

Answer: PEGylering verbetert voornamelijk de farmacokinetiek en helpt bij het voorkomen van bijwerkingen door de moleculaire massa van eiwitten en peptiden te vergroten en ze te beschermen tegen proteolytische enzymen.

Door de moleculaire massa van eiwitten en peptiden te vergroten en ze te beschermen tegen proteolytische enzymen, verbetert PEGylering voornamelijk de farmacokinetiek en helpt het bij het voorkomen van bijwerkingen.


Kan blootstelling aan zware metalen zoals lood (Pb) of cadmium (Cd) veranderingen in DNA-methyleringspatronen veroorzaken in Isoetes sinensis?

Answer: Veranderingen in DNA-methylering van de bedreigde plant Isoetes sinensis zijn aangetoond te worden beïnvloed door zowel Pb als Cd

DNA-methylering in bedreigde planten na blootstelling aan zware metalen, de Isoetes sinensis, een bedreigde plant, werd blootgesteld aan drie verschillende concentraties van twee zware metalen lood (Pb) en cadmium (Cd)

De resultaten toonden aan dat het DNA-gemethyleerde profiel van I. sinensis werd beïnvloed door Pb- en Cd-stress.

Er was geen significant verschil in de hoeveelheid DNA-methylering tussen de controle (CK), de Pb-stressgroep en de Cd-stressgroep (CK 46,96%, Pb 48,23% en Cd 48,1%).

Echter, het volledige methyleringsniveau van de Pb-stressgroep (28,34%) en de Cd-stressgroep (20,25%) was lager dan de controle (33,91%), terwijl het hemi-methyleringsniveau van de Pb-stressgroep (19,89%) en de Cd-stressgroep (27,85%) hoger was dan de controle (13,04%).

Consistent werd een dramatische verandering in DNA-methyleringspatronen gedetecteerd in H. verticillata blootgesteld aan overtollig koper.

Hydrilla verticillata gebruikt twee verschillende manieren om DNA-methylering te beïnvloeden onder overtollige koperstress. Door de ophoping van zware metalen wordt Hydrilla verticillata (L.f.) Royle, een geworteld ondergedoken meerjarig waterplantje, ontwikkeld als een potentieel hulpmiddel om het door zware metalen vervuilde aquatische ecosysteem te reinigen.

Het aandeel DNA-methylering (inclusief hypermethylering) door zowel Pb- als Cd-stress is bijna gelijk (39,04% en 39,71%), maar het aandeel DNA-demethylering door Cd is hoger dan dat door Pb (46,86% versus 33,92%).<br>


Beschrijf GeneCodeq

Answer: De exponentiële daling van de kosten van genoomsequencing heeft geleid tot een snelle groei van genomische data. Het merendeel van de entropie van short read-gegevens ligt niet in de sequentie van de leesbasen zelf, maar in hun Quality Scores - de betrouwbaarheidsmeting dat elke base correct is gesequenced. Verliesvrije compressiemethoden naderen nu hun theoretische limieten en daarom is er behoefte aan verliesgevende methoden die de complexiteit van deze data verder verminderen zonder de downstream analyses te beïnvloeden. GeneCodeq is een Bayesiaanse methode geïnspireerd door coderingstheorie voor het aanpassen van quality scores om de comprimeerbaarheid van quality scores te verbeteren zonder de nauwkeurigheid van genotypering nadelig te beïnvloeden. Het model maakt gebruik van een corpus van k-mers om de entropie van de quality scores te verminderen en daarmee de comprimeerbaarheid van deze data (in FASTQ- of SAM/BAM/CRAM-bestanden), wat resulteert in compressieverhoudingen die die van andere methoden aanzienlijk overtreffen. GeneCodeq kan worden gecombineerd met bestaande verliesgevende compressieschema's om de entropie verder te verminderen en stelt de gebruiker in staat een referentiepanel van verwachte sequentievariaties op te geven om de modelnauwkeurigheid te verbeteren.

GeneCodeq: compressie van quality scores en verbeterde genotypering met behulp van een Bayesiaans kader.

De exponentiële daling van de kosten van genoomsequencing heeft geleid tot een snelle groei van genomische data. Het merendeel van de entropie van short read-gegevens ligt niet in de sequentie van de leesbasen zelf, maar in hun Quality Scores - de betrouwbaarheidsmeting dat elke base correct is gesequenced. Verliesvrije compressiemethoden naderen nu hun theoretische limieten en daarom is er behoefte aan verliesgevende methoden die de complexiteit van deze data verder verminderen zonder de downstream analyses te beïnvloeden.RESULTATEN: Wij stellen hier GeneCodeq voor, een Bayesiaanse methode geïnspireerd door coderingstheorie voor het aanpassen van quality scores om de comprimeerbaarheid van quality scores te verbeteren zonder de nauwkeurigheid van genotypering nadelig te beïnvloeden. Ons model maakt gebruik van een corpus van k-mers om de entropie van de quality scores te verminderen en daarmee de comprimeerbaarheid van deze data (in FASTQ- of SAM/BAM/CRAM-bestanden), wat resulteert in compressieverhoudingen die die van andere methoden aanzienlijk overtreffen. Onze aanpak kan ook worden gecombineerd met bestaande verliesgevende compressieschema's om de entropie verder te verminderen en stelt de gebruiker in staat een referentiepanel van verwachte sequentievariaties op te geven om de modelnauwkeurigheid te verbeteren. Naast uitgebreide empirische evaluatie, leiden we ook nieuwe theoretische inzichten af die de empirische prestaties en valkuilen van corpus-gebaseerde compressieschema's voor quality scores in het algemeen verklaren. Ten slotte tonen we aan dat als positief neveneffect van compressie het model kan leiden tot verbeterde genotyperingsnauwkeurigheid.BESCHIKBAARHEID EN IMPLEMENTATIE: GeneCodeq is beschikbaar op: github.com/genecodeq/eval

RESULTATEN
Wij stellen hier GeneCodeq voor, een Bayesiaanse methode geïnspireerd door coderingstheorie voor het aanpassen van quality scores om de comprimeerbaarheid van quality scores te verbeteren zonder de nauwkeurigheid van genotypering nadelig te beïnvloeden.

Verliesvrije compressiemethoden naderen nu hun theoretische limieten en daarom is er behoefte aan verliesgevende methoden die de complexiteit van deze data verder verminderen zonder de downstream analyses te beïnvloeden.
RESULTATEN: Wij stellen hier GeneCodeq voor, een Bayesiaanse methode geïnspireerd door coderingstheorie voor het aanpassen van quality scores om de comprimeerbaarheid van quality scores te verbeteren zonder de nauwkeurigheid van genotypering nadelig te beïnvloeden.

Ten slotte tonen we aan dat als positief neveneffect van compressie het model kan leiden tot verbeterde genotyperingsnauwkeurigheid.
BESCHIKBAARHEID EN IMPLEMENTATIE: GeneCodeq is beschikbaar op: github.com/genecodeq/eval CONTACT: dan@petagene.comAanvullende informatie: Aanvullende gegevens zijn beschikbaar op Bioinformatics online.


Is Glyceraldehyde 3-fosfaat dehydrogenase (GAPDH) gerapporteerd als een plasminogeenreceptor in pathogene bacteriën?

Answer: Glyceraldehyde 3-fosfaat dehydrogenase (GAPDH) is gerapporteerd als een plasminogeenreceptor in veel pathogene bacteriën.

binding van plasminogeen (Plg) aan bacteriële oppervlakken, aangezien is aangetoond dat deze interactie bijdraagt aan bacteriële adhesie aan gastheercellen, invasie van gastweefsels en ontduiking van het immuunsysteem. Verschillende bacteriële eiwitten staan bekend als receptoren voor Plg, waaronder glyceraldehyde-3-fosfaat dehydrogenase (GAPDH),

Bovendien werden verschillende isoformen van glyceraldehyde 3-fosfaat dehydrogenase (GAPDH) en galectine (GAL) geïdentificeerd in beide antigenische extracten als plasminogeen-bindende eiwitten.

Gezuiverde GAPDH bleek menselijk plasminogeen en fibrinogeen te binden in Far-Western blot en ELISA-gebaseerde assays.

GAPDH vertoont een hoge affiniteit voor plasmin en een aanzienlijk lagere affiniteit voor plasminogeen.


Welke de novo truncerende mutaties in WASF1 veroorzaken een verstandelijke beperking?

Answer: De novo truncerende mutaties in WAS-eiwitfamilielid 1 (WASF1) werden geïdentificeerd bij vijf niet-verwante individuen met een matige tot ernstige verstandelijke beperking met autistische kenmerken en epileptische aanvallen. WASF1, ook bekend als WAVE1, maakt deel uit van het WAVE-complex en fungeert als een mediator tussen Rac-GTPase en actine om actinepolymerisatie te induceren. De drie mutaties die via Matchmaker Exchange werden verbonden waren c.1516C>T (p.Arg506Ter), die voorkomt bij drie niet-verwante individuen, c.1558C>T (p.Gln520Ter), en c.1482delinsGCCAGG (p.Ile494MetfsTer23). Alle drie de varianten worden voorspeld om het C-terminale actine-bindende WCA-domein gedeeltelijk of volledig te verstoren. Functionele studies met fibroblastcellen van twee getroffen individuen met de c.1516C>T-mutatie toonden een getruncateerd WASF1 en een defect in actineherstructurering aan.

Hier identificeerden we, met behulp van exoomsequencing en volledige-genoomsequencing, drie de novo truncerende mutaties in WAS-eiwitfamilielid 1 (WASF1) bij vijf niet-verwante individuen met een matige tot ernstige verstandelijke beperking met autistische kenmerken en epileptische aanvallen. WASF1, ook bekend als WAVE1, maakt deel uit van het WAVE-complex en fungeert als een mediator tussen Rac-GTPase en actine om actinepolymerisatie te induceren. De drie mutaties die via Matchmaker Exchange werden verbonden waren c.1516C>T (p.Arg506Ter), die voorkomt bij drie niet-verwante individuen, c.1558C>T (p.Gln520Ter), en c.1482delinsGCCAGG (p.Ile494MetfsTer23). Alle drie de varianten worden voorspeld om het C-terminale actine-bindende WCA-domein gedeeltelijk of volledig te verstoren. Functionele studies met fibroblastcellen van twee getroffen individuen met de c.1516C>T-mutatie toonden een getruncateerd WASF1 en een defect in actineherstructurering aan. Deze studie levert bewijs dat de novo heterozygote mutaties in WASF1 een zeldzame vorm van verstandelijke beperking veroorzaken.


Kan CPX-351 worden gebruikt voor de behandeling van tuberculose?

Answer: Nee, CPX-351 is een nieuwe liposomale formulering van cytarabine en daunorubicine die recentelijk door de FDA is goedgekeurd voor de behandeling van acute myeloïde leukemie (AML).

CPX-351 is een nieuwe liposomale formulering van cytarabine en daunorubicine die recentelijk door de FDA is goedgekeurd voor de behandeling van acute myeloïde leukemie (AML).


Welke eiwitten vormen het nucleaire porie-mandje in menselijke cellen?

Answer: Nup133 is vereist voor de juiste assemblage en dynamiek van het nucleaire porie-mandje in embryonale stamcellen. Bovendien vereist de associatie van TREX-2 met het NPC de mandje-nucleoporines NUP153 en TPR, maar is onafhankelijk van transcriptie. De nucleoporin Nup153 is vereist voor de vorming van het nucleaire porie-mandje, verankering van het nucleaire poriecomplex en import van een subset van nucleaire eiwitten.

Hier tonen we aan dat de NPC-mandje-eiwitten Nup1 en Nup60 direct membraanvervorming induceren door amphipatische helixinvoeging in de lipide dubbellaag.

Bovendien vereist de associatie van TREX-2 met het NPC de mandje-nucleoporines NUP153 en TPR, maar is onafhankelijk van transcriptie.

In esc1Delta-cellen verspreiden Ulp1 en nucleaire mandjecomponenten Nup60 en Mlp1 zich niet langer breed rond de nucleaire periferie, maar colocaliseren ze in een klein aantal dichtgekleurde perinucleaire focussen.

NPC's die zijn samengesteld zonder Nup153 misten verschillende componenten van het nucleaire mandje, waren ongelijk verdeeld in de nucleaire envelop (NE) en waren, in tegenstelling tot wildtype NPC's, mobiel binnen de NE.

De incorporatie van het nucleaire porie-mandje-eiwit Nup153 in nucleaire poriestructuren is afhankelijk van lamina-assemblage: bewijs uit celvrije extracten van Xenopus-eieren.

Met licht- en EM-immunolokalisatie bepaalden we dat het zoogdierlijke Tpr geconcentreerd is binnen het nucleaire mandje van het poriecomplex in een distributie vergelijkbaar met Nup153 en Nup98.

Immunofluorescentie en immuno-elektronenmicroscopie lokaliseren het vertebraten Nup93 aan het nucleaire mandje en bij of nabij de nucleaire ingang van het gated kanaal van de porie.

Opvallend is dat Nup133 en Nup107 van het Nup107/160 subcomplex en Nup153 en Nup50 van het nucleaire porie-mandje bijna een volledige complement van nucleoporines naar de LacO-array rekruteerden.

Nup153 is een groot (153 kD) O-gebonden glycoproteïne dat een onderdeel is van de mandjestructuur aan de nucleoplasmatische zijde van nucleaire poriecomplexen.

Nup153 is een moleculair bestanddeel van het nucleaire porie-mandje van het nucleaire poriecomplex (NPC) dat een cruciale rol speelt in de nucleaire export van RNA's en eiwitten.

De nucleoporines Nup60p, Nup2p en Nup1p vormen een deel van de nucleaire mandjestructuur van het Saccharomyces cerevisiae nucleaire poriecomplex (NPC).

Door postembedding immuno-elektronenmicroscopie hebben we de posities van verschillende menselijke NPC-eiwitten in kaart gebracht ten opzichte van de NPC-kern en het geassocieerde mandje, waaronder Nup93, Nup96, Nup98, Nup107, Nup153, Nup205 en het coiled coil-gedomineerde 267-kDa eiwit Tpr.

De targetinformatie voor Nup153 bevindt zich in het NH2-terminale domein aangezien dit deel van het molecuul een normaal cytoplasmatisch eiwit, pyruvaatkinase, naar de nucleaire zijde van het nucleaire poriecomplex kan dirigeren.

We tonen aan dat de assemblage en integriteit van het nucleaire mandje niet wordt beïnvloed door Nup153-depletie, terwijl de integriteit wordt verstoord in cellen die hoge concentraties van het zinkvingerdomein van Nup153 tot expressie brengen.

Wanneer het volledige menselijke Nup153 in BHK-cellen wordt tot expressie gebracht, hoopt het zich op de juiste wijze op aan de nucleoplasmatische zijde van de nucleaire envelop.

Een van deze eiwitten, de nucleoporin Nup153, is gelokaliseerd in het nucleaire mandje van het poriecomplex en is aangetoond een centraal onderdeel te zijn van het nucleaire transportmachinerie.

Hier wordt een SLAP geïdentificeerd als het nucleaire poriecomplex-eiwit Nup153, een lid van de F/GXFG-motief-bevattende nucleoporines.

Nup133 is vereist voor de juiste assemblage en dynamiek van het nucleaire porie-mandje in embryonale stamcellen. Nup133 behoort tot het Y-complex, een sleutelelement van het skelet van het nucleaire poriecomplex (NPC).

De nucleoporin Nup153 is vereist voor de vorming van het nucleaire porie-mandje, verankering van het nucleaire poriecomplex en import van een subset van nucleaire eiwitten. Het nucleaire poriecomplex (NPC) is een grote eiwitrijke structuur waardoor bidirectioneel transport van macromoleculen over de nucleaire envelop (NE) plaatsvindt.

Om hun bijdragen aan NPC- en mandjestructuur verder te beoordelen, werden de genen die coderen voor Nup93, Nup96, Nup107 en Nup205 posttranscriptioneel gesilenced door RNA-interferentie (RNAi) in HeLa-cellen, ter aanvulling op recente RNAi-experimenten met Nup153 en Tpr.

Immunogoudlabeling voor Nup98 resulteert ook in preferentiële labeling van NPC-kernregio's, terwijl is aangetoond dat Nup153 via zijn aminoterminale domein bindt aan de nucleaire coaxiale ring die de NPC-kernstructuren en Tpr verbindt.

Ulp1, waarvan het behoud aan nucleaire poriën afhankelijk is van het Nup84-complex, beïnvloedt THO-afhankelijke genexpressie, terwijl de aan het nucleaire mandje geassocieerde Mlp1/Pml39-eiwitten de pre-mRNA-export in een later stadium voorkomen en bijdragen aan mRNA-kwaliteitscontrole.


Bindt lucatumumab aan CD140?

Answer: Nee, lucatumumab is een volledig gehumaniseerde anti-CD40 antilichaam die de interactie van CD40L met CD40 blokkeert en ook antilichaam-afhankelijke cellulaire cytotoxiciteit (ADCC) medieert.

Lucatumumab is een volledig gehumaniseerde anti-CD40 antilichaam die de interactie van CD40L met CD40 blokkeert en ook antilichaam-afhankelijke cellulaire cytotoxiciteit (ADCC) medieert.

Fase I-studie van het anti-CD40 gehumaniseerde monoklonale antilichaam lucatumumab (HCD122) bij teruggekeerde chronische lymfatische leukemie.

Verzadiging van de CD40-receptor op CLL-cellen was uniform bij alle doses na behandeling, maar bleef ook aanwezig op de laagste concentratie tijdstippen in de cohorten van 3,0 mg/kg of hoger.


Wat is het werkingsmechanisme van arimoclomol?

Answer: Arimoclomol is een co-inducer van hitte-shock-eiwitten die de vouwing van pas gesynthetiseerde eiwitten bevordert. Het versterkt het vermogen van gedifferentieerde neuronen om hitte-shock te overleven.

Een lage dosis gelijktijdige toediening van celastrol en arimoclomol, die Hsps induceert, verbeterde het vermogen van gedifferentieerde neuronen om hitte-shock te overleven.

DOELSTELLING: Het onderzoeken van de veiligheid en verdraagbaarheid evenals de voorlopige werkzaamheid van arimoclomol, een co-inducer van hitte-shock-eiwitten die de vouwing van pas gesynthetiseerde eiwitten bevordert, bij patiënten met snel progressieve SOD1 amyotrofische laterale sclerose (ALS).

De versterker van hitte-shock-eiwitten arimoclomol verbetert het hervouwen, de rijping en de lysosomale activiteit van glucocerebrosidase.

Het experimentele geneesmiddel arimoclomol, dat zich in fase II/III klinische onderzoeken bevindt, is een goed gekarakteriseerde HSP-versterker en is uitgebreid klinisch getest.

Regioselectieve en enantiospecifieke synthese van de HSP co-inducer arimoclomol uit chirale glycidyle derivaten.

Orale toediening van arimoclomol, een kleine molecuul co-inducer van HSP's die momenteel in klinische onderzoeken is voor Niemann-Pick ziekte type C (NPC), herhaalde de effecten van recombinant menselijk HSP70, wat suggereert dat therapieën gebaseerd op hitte-shock-eiwitten klinische evaluatie verdienen voor de behandeling van lysosomale stapelingsziekten (LSD's).

Met behulp van rat myoblastculturen vonden we dat het opwaarderen van de hitte-shock-respons met arimoclomol belangrijke pathologische markers van sIBM in vitro verminderde.

Het werkingsmechanisme van arimoclomol omvat de versterking van de hitte-shock-respons, en behandeling met arimoclomol verhoogde de expressie van Hsp70.

We hebben eerder aangetoond dat behandeling met een co-inducer van de hitte-shock-respons genaamd arimoclomol effectief is in het SOD(G93A) muismodel van ALS, waarbij de ziekteprogressie wordt vertraagd en de levensduur van SOD(G93A) muizen wordt verlengd (Kieran et al.

Arimoclomol is een hydroxylamine-derivaat, een groep verbindingen die unieke eigenschappen hebben als co-inducers van hitte-shock-eiwitexpressie, maar alleen onder omstandigheden van cellulaire stress.

Arimoclomol is een experimenteel geneesmiddel voor amyotrofische laterale sclerose (ALS) dat de genexpressie van hitte-shock-eiwitten versterkt tijdens celstress.

Arimoclomol is een co-activator die de binding van geactiveerde HSF1 aan hitte-shock-elementen (HSE's) in de promotorregio's van induceerbare Hsp-genen verlengt.

Arimoclomol, een versterker van hitte-shock-eiwitexpressie die betrokken is bij de cellulaire stressrespons, is de afgelopen jaren naar voren gekomen als een potentiële therapeutische kandidaat bij amyotrofische laterale sclerose (ALS).

DOELSTELLING Het onderzoeken van de veiligheid en verdraagbaarheid evenals de voorlopige werkzaamheid van arimoclomol, een co-inducer van hitte-shock-eiwitten die de vouwing van pas gesynthetiseerde eiwitten bevordert, bij patiënten met snel progressieve SOD1 amyotrofische laterale sclerose (ALS).

We hebben eerder aangetoond dat behandeling met arimoclomol, een co-inducer van de hitte-shock-stressrespons, de ziekteprogressie vertraagt in het muismodel met gemuteerd superoxide dismutase 1 van amyotrofische laterale sclerose, een fatale motorneuronziekte.

De doelstellingen van de huidige studie waren het beoordelen van de veiligheid, verdraagbaarheid en farmacokinetiek van arimoclomol bij ALS.

In deze review vatten we het bewijs samen voor de neuroprotectieve effecten van verhoogde hitte-shock-eiwitexpressie door Arimoclomol en andere inducers van de hitte-shock-respons.


Wat zijn de effecten van STEF-depletie?

Answer: De mechanismen die de actinekap reguleren zijn momenteel slecht begrepen. STEF/TIAM2, een Rac1-selectieve guanine nucleotide-uitwisselingsfactor, lokaliseert zich aan de nucleaire envelop, waar het co-localiseert met de belangrijke perinucleaire eiwitten Nesprin-2G en Non-spier myosine IIB (NMMIIB), en reguleert daar de perinucleaire Rac1-activiteit. STEF-depletie vermindert apicale perinucleaire actinekabels (een fenotype dat wordt hersteld door actieve Rac1 naar de nucleaire envelop te richten), verlaagt de nucleaire stijfheid en vermindert de expressie van TAZ-gereguleerde genen, wat wijst op een verandering in mechanosensorische paden als gevolg van verstoring van de actinekap.

De mechanismen die de actinekap reguleren zijn momenteel slecht begrepen. Hier tonen we aan dat STEF/TIAM2, een Rac1-selectieve guanine nucleotide-uitwisselingsfactor, zich lokaliseert aan de nucleaire envelop, waar het co-localiseert met de belangrijke perinucleaire eiwitten Nesprin-2G en Non-spier myosine IIB (NMMIIB), en de perinucleaire Rac1-activiteit reguleert. We laten zien dat STEF-depletie apicale perinucleaire actinekabels vermindert (een fenotype dat wordt hersteld door actieve Rac1 naar de nucleaire envelop te richten), de nucleaire hoogte verhoogt en de nucleaire heroriëntatie belemmert. STEF-downregulatie vermindert ook perinucleair pMLC en verlaagt de door myosine gegenereerde spanning aan de nucleaire envelop, wat suggereert dat STEF-gemedieerde Rac1-activiteit de NMMIIB-activiteit reguleert om de stabilisatie van de perinucleaire actinekap te bevorderen. Ten slotte verlaagt STEF-depletie de nucleaire stijfheid en vermindert het de expressie van TAZ-gereguleerde genen, wat wijst op een verandering in mechanosensorische paden als gevolg van verstoring van de actinekap.

STEF-depletie verminderde drastisch dbcAMP-geïnduceerde neurietgroei.

STEF-depletie en Rac1-N17-expressie verminderden cAMP-geïnduceerde TC10-inactivatie.

Ten slotte verlaagt STEF-depletie de nucleaire stijfheid en vermindert het de expressie van TAZ-gereguleerde genen, wat wijst op een verandering in mechanosensorische paden als gevolg van verstoring van de actinekap.<br>


Geef alstublieft de symptomen van mazelen weer.

Answer: De belangrijkste symptomen van de ziekte zijn hoge koorts die optreedt na een incubatieperiode van 9-10 dagen en de rode uitslag die enkele dagen na het begin van de koorts verschijnt. Naast specifieke gegeneraliseerde symptomen kan mazelen ook oculaire symptomen hebben. De meest voorkomende bijkomende symptomen zijn conjunctivitis, coryza en hoest.

koorts en gegeneraliseerde maculopapulaire uitslag, plus ≥1 van de volgende symptomen: coryza, conjunctivitis of hoest.

Mazelen is een zeer besmettelijke virale infectie die gepaard gaat met klinische symptomen zoals koorts, hoest, conjunctivitis, coryza, uitslag en verhoogde serum immunoglobuline M (IgM) antilichamen.

Deze patiënt had typische klinische symptomen van mazeleninfectie: koorts, uitslag, hoest en coryza.


Verbetert simvastatine de uitkomsten van aneurysmatische subarachnoïdale bloeding?

Answer: Nee. Simvastatine toonde geen voordelen bij het verminderen van de incidentie van vasospasme, DCI of sterfte door alle oorzaken na aneurysmatische subarachnoïdale bloeding. Patiënten met aneurysmatische subarachnoïdale bloeding dienen niet routinematig behandeld te worden met simvastatine tijdens de acute fase.

Gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken hebben aangetoond dat simvastatine en intraveneus magnesium DCI niet voorkomen en de functionele uitkomsten na aneurysmatische subarachnoïdale bloeding (aSAH) niet verbeteren.

Conclusies Simvastatine toonde geen voordelen bij het verminderen van de incidentie van vasospasme, DCI of sterfte door alle oorzaken na aneurysmatische SAH. Wij concluderen dat patiënten met SAH niet routinematig behandeld moeten worden met simvastatine tijdens de acute fase.

We vonden geen statistisch significante effecten op vasospasme gedetecteerd door transcraniële cerebrale Doppler (relatief risico [RR], 0,91; 95% betrouwbaarheidsinterval [BI], 0,55-1,49), vertraagde cerebrale ischemie (DCI) (RR, 0,85; 95% BI, 0,63-1,14), of sterfte door alle oorzaken (RR, 1,02; 95% BI, 0,67-1,54).

ACHTERGROND: Simvastatine zou gunstig kunnen zijn voor patiënten met aneurysmatische subarachnoïdale bloeding. Echter, de resultaten blijven controversieel.

CONCLUSIES: Vergeleken met de controle-interventie bleek simvastatine geen invloed te hebben op vertraagd ischemisch tekort, vertraagde cerebrale infarcten, mRS≤2, vasospasme, IC-opname, ziekenhuisopname en mortaliteit bij patiënten met acute aneurysmatische subarachnoïdale bloeding.

Huidig bewijs ondersteunt het profylactisch gebruik van clazosentan, magnesium of simvastatine niet.

Recentelijk werd acute behandeling met simvastatine niet als gunstig aangetoond voor neurologische uitkomst volgens de gemodificeerde Rankin-schaal.

CONCLUSIE: Deze studie toonde aan dat behandeling met 80 mg simvastatine effectief was in het voorkomen van cerebraal vasospasme na aneurysmatische SAH, maar de klinische uitkomst bij Koreaanse patiënten niet verbeterde.

Hoge dosis simvastatine is effectief in het voorkomen van cerebraal vasospasme na aneurysmatische subarachnoïdale bloeding: een prospectieve cohortstudie bij Koreaanse patiënten.

CONCLUSIES De huidige studie ondersteunt niet dat acute behandeling met simvastatine de cognitieve uitkomst na aneurysmatische subarachnoïdale bloeding verbetert.

CONCLUSIES Hoge dosis simvastatine behandeling dient niet routinematig voorgeschreven te worden bij aneurysmatische subarachnoïdale bloeding.

CONCLUSIES Vergeleken met de controle-interventie bleek simvastatine geen invloed te hebben op vertraagd ischemisch tekort, vertraagde cerebrale infarcten, mRS≤2, vasospasme, IC-opname, ziekenhuisopname en mortaliteit bij patiënten met acute aneurysmatische subarachnoïdale bloeding.

Er waren ook geen verschillen in DID, vertraagde cerebrale infarcten, gunstige mRS-uitkomst en MMSE-scores, en cognitieve stoornissen beoordeeld met MMSE tussen beide groepen.
CONCLUSIES: De huidige studie ondersteunt niet dat acute behandeling met simvastatine de cognitieve uitkomst na aneurysmatische subarachnoïdale bloeding verbetert.


Welke databases kunnen gegevens uitwisselen via de API van Matchmaker Exchange?

Answer: Matchmaker Exchange (MME) is opgericht om een gefedereerd netwerk te creëren dat databases met genomische en fenotypische gegevens verbindt via een gemeenschappelijke application programming interface (API). Tot op heden kunnen zeven databases gegevens uitwisselen via de API: GeneMatcher, PhenomeCentral, DECIPHER, MyGene2, matchbox, Australian Genomics Health Alliance Patient Archive en Monarch Initiative; laatstgenoemde is inbegrepen voor het matchen van modelorganismen.

Om dergelijke communicatie te vergemakkelijken en de zoektocht naar patiënten of modelorganismen met vergelijkbare fenotypen en varianten in specifieke kandidaatgenen te verbeteren, hebben we de Matchmaker Exchange (MME) ontwikkeld. MME is opgericht om een gefedereerd netwerk te creëren dat databases met genomische en fenotypische gegevens verbindt via een gemeenschappelijke application programming interface (API). Tot op heden kunnen zeven databases gegevens uitwisselen via de API (GeneMatcher, PhenomeCentral, DECIPHER, MyGene2, matchbox, Australian Genomics Health Alliance Patient Archive en Monarch Initiative; laatstgenoemde is inbegrepen voor het matchen van modelorganismen).


Is pazopanib een effectieve behandeling voor glioblastoom?

Answer: Nee. Pazopanib verbetert de overleving van glioblastoompatiënten niet.

RESULTATEN: De zes-maanden progressievrije overlevingspercentages (PFS) in fase II (n = 41) waren respectievelijk 0% en 15% in de PTEN/EGFRvIII-positieve en PTEN/EGFRvIII-negatieve cohorten, wat leidde tot vroege beëindiging.

Pazopanib als monotherapie verlengde de PFS in deze patiëntengroep niet, maar toonde in situ biologische activiteit aan, zoals aangetoond door radiografische responsen.


Wat is het doel van de Ottawa Enkelregel?

Answer: De Ottawa Enkelregels zijn een klinisch beslissingsinstrument dat wordt gebruikt om onnodige röntgenfoto's bij enkel- en voetletsels te minimaliseren. Het toont de gebieden van gevoeligheid die moeten worden geëvalueerd bij patiënten met enkeltrauma om de noodzaak van beeldvorming te bepalen.

DOELSTELLING: De Ottawa Enkelregels (OAR) zijn een klinisch beslissingsinstrument dat wordt gebruikt om onnodige röntgenfoto's bij enkel- en voetletsels te minimaliseren. De OAR zijn een betrouwbaar hulpmiddel om fracturen uit te sluiten bij kinderen ouder dan 5 jaar wanneer toegepast door artsen.

ACHTERGROND: De Ottawa Enkelregels, Ottawa Knie Regel en Canadian C-Spine Rule - samen bekend als The Ottawa Rules - zijn een set internationaal gevalideerde klinische beslissingsregels ontwikkeld om onnodige diagnostische beeldvorming op de spoedeisende hulp te verminderen.

DOELSTELLING: Het is belangrijk om de LRAR verder te onderzoeken en te vergelijken met de reeds gevalideerde Ottawa Enkelregels (OAR) om mogelijk de zorgkosten te beperken en onnodige stralingsblootstelling te verminderen zonder afbreuk te doen aan de diagnostische nauwkeurigheid.

ACHTERGROND: Enkelbeslissingsregels zijn ontwikkeld om de patiëntenzorg te versnellen en het aantal röntgenfoto's van enkel en voet te verminderen. Tot nu toe zijn er slechts drie systematische reviews uitgevoerd over de nauwkeurigheid van de Ottawa Enkel- en Voetregels (OAFR) bij volwassenen en kinderen.

ONGETITELD: De originele en gewijzigde Ottawa Enkelregels (OARs) zijn ontwikkeld als klinische beslissingsregels voor gebruik op de spoedeisende hulp.

DOEL: De Ottawa enkelregels hebben geleid tot een vermindering van het aantal röntgenfoto's op de Spoedeisende Hulp (SEH).

Ottawa enkelregels en subjectieve perceptie van de chirurg om de noodzaak van röntgenfoto's te evalueren na een verstuiking van voet en enkel.

CONCLUSIE: De Ottawa enkelregels toonden een hoge betrouwbaarheid bij het beslissen wanneer röntgenfoto's moeten worden gemaakt bij verstuikingen van voet en/of enkel.

DOEL
De Ottawa enkelregel (OAR) is een klinische beslissingsregel die wordt gebruikt op spoedeisende hulpafdelingen om te identificeren welke patiënten met een acuut enkel-/middenvoetletsel röntgenonderzoek nodig hebben.

ACHTERGROND
De Ottawa Enkelregels, Ottawa Knie Regel en Canadian C-Spine Rule - samen bekend als The Ottawa Rules - zijn een set internationaal gevalideerde klinische beslissingsregels ontwikkeld om onnodige diagnostische beeldvorming op de spoedeisende hulp te verminderen.

CONCLUSIE De Ottawa enkelregels toonden een hoge betrouwbaarheid bij het beslissen wanneer röntgenfoto's moeten worden gemaakt bij verstuikingen van voet en/of enkel.

Berekenende beslissingen: Ottawa Enkelregel De Ottawa Enkelregel toont de gebieden van gevoeligheid die moeten worden geëvalueerd bij patiënten met enkeltrauma om de noodzaak van beeldvorming te bepalen.

Nauwkeurigheid van de Ottawa Enkelregels toegepast door niet-arts zorgverleners op een pediatrische spoedeisende hulp.<AbstractText Label="OBJECTIVE" NlmCategory="OBJECTIVE">De Ottawa Enkelregels (OAR) zijn een klinisch beslissingsinstrument dat wordt gebruikt om onnodige röntgenfoto's bij enkel- en voetletsels te minimaliseren.


Waarvoor wordt CIBERSORT gebruikt?

Answer: CIBERSORT is een veelzijdige computationele methode voor het karakteriseren van de celcompositie van complexe weefsels op basis van hun genexpressieprofielen.

We beschreven onlangs CIBERSORT, een veelzijdige computationele methode voor het kwantificeren van celfracties uit bulkweefsel genexpressieprofielen (GEP's).

We introduceren CIBERSORT, een methode voor het karakteriseren van de celcompositie van complexe weefsels op basis van hun genexpressieprofielen.

Door CIBERSORT toe te passen, een computationele benadering om leukocytenrepresentatie in bulk tumortranscriptomen af te leiden, identificeerden we complexe associaties tussen 22 verschillende leukocyten subsets en kanker overleving.

We pasten een gevestigde computationele benadering (CIBERSORT) toe op bulk genexpressieprofielen van bijna 11.000 tumoren om de proporties van 22 subsets van immuuncellen af te leiden. We onderzochten associaties tussen elk celtype en overleving en respons op chemotherapie, waarbij cellulaire proporties als kwartielen werden gemodelleerd.

Ten slotte karakteriseerden we de algehele overvloed van tumor-infiltrerende immuuncellen in borstkankers uit TCGA en METABRIC met behulp van ESTIMATE en de relatieve frequentie van 22 immuuncel subsets in borstkankers uit METABRIC met behulp van CIBERSORT.

Door support vector regressie te combineren met voorafgaande kennis van expressieprofielen van gezuiverde leukocyten subsets, kan CIBERSORT nauwkeurig de immuunsamenstelling van een tumorbiopt schatten.

De belangrijkste beperkingen van deze studie zijn het gebruik van diverse platforms voor het meten van genexpressie, waaronder enkele die nog niet eerder met CIBERSORT zijn gebruikt, en de gecombineerde analyse van verschillende vormen van follow-up over studies heen.

In deze studie, gebaseerd op een deconvolutie-algoritme (bekend als CIBERSORT) en klinisch geannoteerde expressieprofielen, analyseerden we voor het eerst uitgebreid de tumor-infiltrerende immuuncellen aanwezig in CRC.

In deze studie, gebaseerd op een metagene-benadering (bekend als CIBERSORT) en een online database, The Cancer Immunome Atlas (https://tcia.at/), analyseerden we uitgebreid de tumor-infiltrerende immuuncellen aanwezig in longadenocarcinoom (LUAD) en longplaveiselcelcarcinoom (LUSC).

Met dit kader vergelijken we een veelgebruikte state-of-the-art referentie-gebaseerde algoritme (genaamd constrained projection) met twee niet-geconstrueerde benaderingen, waaronder CIBERSORT en een methode gebaseerd op robuuste partiële correlaties.

CYT werd gedefinieerd door GZMA- en PRF1-expressie, en CIBERSORT werd gebruikt om de intratumorale immuuncelsamenstelling te evalueren.

CIBERSORT werd gebruikt om het aandeel van 22 immuunceltypen te schatten om hun relatie met pathologische complete respons (pCR), ziektevrije overleving (DFS) en totale overleving (OS) te bestuderen.

De recent ontwikkelde CIBERSORT-methode maakt immuuncelprofilering mogelijk door deconvolutie van genexpressie-microarraygegevens.

Onze gegevens tonen aan dat deconvolutie van genexpressiegegevens met CIBERSORT waardevolle informatie biedt over de immuuncelsamenstelling van HCC-patiënten.

CIBERSORT werd gebruikt om 22 immuunceltypen te onderscheiden uit de tumortranscriptomen.

We gebruikten CIBERSORT om immuuncelcomponenten te deconvolueren op basis van PBMC's of genomics datasets van volledig bloed bij IPF.

Nieuwe algoritmen die deconvolutie van bulk tumortranscriptomen mogelijk maken om de relatieve proporties van infiltrerende leukocyten te vinden, zoals CIBERSORT, zouden geschikt moeten zijn voor dit doel, maar in de praktijk falen ze erin γδ T-lymfocyten nauwkeurig te herkennen.

CIBERSORT zou grootschalige analyse van RNA-mengsels voor cellulaire biomarkers en therapeutische doelen mogelijk moeten maken (http://cibersort.stanford.edu/).

Daarnaast werd CIBERSORT in silico deconvolutie gebruikt om fracties van immuuncel subpopulaties binnen de genexpressiedatasets te bepalen.

We analyseerden IL-34 mRNA-expressie in borstkankercellijnen en borstkankerpatiënten en pasten gevestigde computationele benaderingen toe (CIBERSORT, ESTIMATE, TIMER, TCIA) om genexpressiegegevens van The Cancer Genome Atlas (TCGA) te analyseren.

Wanneer toegepast op het tellen van hematopoëtische subsets in RNA-mengsels van verse, ingevroren en gefixeerde weefsels, inclusief solide tumoren, presteerde CIBERSORT beter dan andere methoden met betrekking tot ruis, onbekende mengselinhoud en nauw verwante celtypen.

In dit hoofdstuk geven we een inleiding op de CIBERSORT-methode en illustreren we het gebruik ervan voor het karakteriseren van TIL's in tumormonsters die geprofileerd zijn met microarray of RNA-Seq.<br>

Door CIBERSORT toe te passen, bepaalden we de relatieve proporties van immuuncellen in 41 gezonde menselijke levermonsters, 305 HCC-monsters en 82 HCC aangrenzende weefsels.


Zijn de novo-mutaties in regulatorische elementen verantwoordelijk voor neuro-ontwikkelingsstoornissen?

Answer: Ja. De novo-mutaties in sterk evolutionair geconserveerde, foetaal hersenactieve elementen zijn significant en specifiek verrijkt bij neuro-ontwikkelingsstoornissen. Er wordt geschat dat, over het hele genoom, 1-3% van de patiënten zonder een diagnostische coderende variant pathogene de novo-mutaties draagt in foetaal hersenactieve regulatorische elementen en dat slechts 0,15% van alle mogelijke mutaties binnen sterk geconserveerde foetaal hersenactieve elementen neuro-ontwikkelingsstoornissen veroorzaakt met een dominant mechanisme.

De rol van de novo-mutaties in regulatorische elementen die genen beïnvloeden die geassocieerd zijn met ontwikkelingsstoornissen, of andere genen, is in wezen onontgonnen gebleven. We identificeerden de novo-mutaties in drie klassen van veronderstelde regulatorische elementen bij bijna 8.000 patiënten met ontwikkelingsstoornissen. Hier tonen we aan dat de novo-mutaties in sterk evolutionair geconserveerde, foetaal hersenactieve elementen significant en specifiek verrijkt zijn bij neuro-ontwikkelingsstoornissen. We identificeerden een significante tweevoudige verrijking van herhaaldelijk gemuteerde elementen. We schatten dat, over het hele genoom, 1-3% van de patiënten zonder een diagnostische coderende variant pathogene de novo-mutaties draagt in foetaal hersenactieve regulatorische elementen en dat slechts 0,15% van alle mogelijke mutaties binnen sterk geconserveerde foetaal hersenactieve elementen neuro-ontwikkelingsstoornissen veroorzaakt met een dominant mechanisme.

De novo-mutaties in regulatorische elementen bij neuro-ontwikkelingsstoornissen. We schatten eerder dat 42% van de patiënten met ernstige ontwikkelingsstoornissen pathogene de novo-mutaties draagt in coderende sequenties.


Welke molecule wordt door Olaratumab gericht?

Answer: Olaratumab is een recombinant humaan monoklonaal antilichaam dat bindt aan de platelet-derived growth factor receptor-α (PDGFRα). Het wordt gebruikt voor de behandeling van zachte weefsel sarcoom.

ACHTERGROND EN DOELSTELLINGEN: Olaratumab is een recombinant humaan monoklonaal antilichaam dat bindt aan platelet-derived growth factor receptor-α (PDGFRα).

Conclusies: Over het geheel genomen geven deze gegevens aan dat olaratumab, alleen en in combinatie met de standaardzorg, de groei van sommige preklinische PDGFRα-expressieve pediatrische bot- en zachte weefsel tumormodellen blokkeert.

Recente gerandomiseerde fase II-studiegegevens hebben aangetoond dat de toevoeging van olaratumab, een nieuw monoklonaal antilichaam tegen platelet-derived growth factor receptor alpha (PDGFRα), aan doxorubicine een ongekende verbetering van de algehele overleving geeft aan patiënten met anthracycline-naïeve gevorderde zachte weefsel sarcoom.

Hoewel preklinische gegevens aantonen dat olaratumab specifiek PDGFRα-gemedieerde oncogene signalering remt met bijbehorende antitumoreffecten, suggereert het ontbreken van correlatie tussen farmacodynamische markers van PDGFRα-remming en klinisch voordeel van olaratumab andere mechanismen dan alleen modulatie van downstream PDGFRα moleculaire routes.

Lartruvo® (olaratumab) is een volledig humaan immunoglobuline G subklasse 1 (IgG1) monoklonaal antilichaam dat platelet-derived growth factor receptor alpha (PDGFRα) remt.

Olaratumab werkt door selectief te binden aan PDGFRα, waardoor PDGF-ligandbinding wordt geblokkeerd en PDGFRα-activatie en downstream signalering worden geremd.

Olaratumab is een humaan antiplatelet-derived growth factor receptor α monoklonaal antilichaam dat antitumorale activiteit heeft in humane sarcoom xenograftmodellen.

DOEL Olaratumab is een recombinant humaan IgG1 monoklonaal antilichaam tegen PGDFRα.

Recentelijk toonde remming van platelet-derived growth factor receptor (PDGFR)-α door het monoklonale antilichaam olaratumab veelbelovende klinische activiteit.

Olaratumab (IMC-3G3) is een volledig humaan anti-PDGFRα monoklonaal antilichaam.

Olaratumab is een gehumaniseerd IgG1 monoklonaal antilichaam dat de platelet-derived growth factor receptor alpha (PDGFRα) blokkeert.

Olaratumab is een volledig humaan IgG1-type anti-PDGFR-α monoklonaal antilichaam met een hoge affiniteit en een lage 50% remmingsconcentratie (IC50).

Olaratumab (IMC-3G3) is een volledig humaan monoklonaal antilichaam dat selectief bindt aan humane PDGFRα en ligandbinding blokkeert.

Olaratumab is een volledig humaan IgG1 monoklonaal antilichaam dat bindt aan platelet-derived growth factor receptor α (PDGFR-α) en zo de binding van zijn liganden en receptoractivatie voorkomt.

ACHTERGROND EN DOELSTELLINGEN Olaratumab is een recombinant humaan monoklonaal antilichaam dat bindt aan platelet-derived growth factor receptor-α (PDGFRα).

Olaratumab, een monoklonaal antilichaam gericht tegen humane platelet-derived growth factor receptor α, plus doxorubicine verbeterde significant de algehele overleving bij patiënten met gevorderd zachte weefsel sarcoom (STS) in een eerdere fase 1b/2 gerandomiseerde studie.

Olaratumab (LY3012207/IMC-3G3) is een humaan mAb dat exclusief bindt aan PDGFRα en recent versnelde FDA-goedkeuring en voorwaardelijke EMA-goedkeuring ontving voor de behandeling van gevorderde volwassen sarcoompatiënten in combinatie met doxorubicine.

Het belangrijkste is de combinatie van het standaard cytotoxische middel doxorubicine plus de platelet-derived growth factor receptor (PDGFR) remmer olaratumab, hoewel definitieve resultaten van een fase III-studie worden verwacht.

DATA SYNTHESIS Olaratumab is een humaan antiplatelet-derived growth factor receptor α monoklonaal antilichaam.

Lartruvo (olaratumab) is een monoklonaal antilichaam tegen het extracellulaire domein van PDGFRA.

Met behulp van fosfo-specifieke antilichamen tonen we aan dat olaratumab PDGFRα-activatie als reactie op PDGF-BB vermindert, en de fosforylering van extracellular signal-regulated kinase 1 en 2, Elk-1, p38, Akt, focal adhesion kinase, mechanistic target of rapamycin, C10 regulator of kinase II, en C10 regulator of kinase-like vermindert, wat suggereert dat PDGFRα bijdraagt aan mitogenese en actine reorganisatie via diverse downstream effectors.

<AbstractText Label="DATA SYNTHESIS" NlmCategory="RESULTS">Olaratumab is een humaan antiplatelet-derived growth factor receptor α monoklonaal antilichaam.

Olaratumab: Eerste wereldwijde goedkeuring. Olaratumab (Lartruvo™) is een volledig humaan IgG1 monoklonaal antilichaam gericht tegen de humane platelet-derived growth factor (PDGF) receptor α (PDGFRα).

Fase I-studie van olaratumab bij Japanse patiënten met gevorderde solide tumoren. Olaratumab (IMC-3G3) is een volledig humaan IgG1 monoklonaal antilichaam dat selectief bindt aan het externe domein van humane platelet-derived growth factor receptor-α met hoge affiniteit en ligandbinding blokkeert.

Populatie farmacokinetische modellering van Olaratumab, een anti-PDGFRα humaan monoklonaal antilichaam, bij patiënten met gevorderde en/of gemetastaseerde kanker.<AbstractText Label="ACHTERGROND EN DOELSTELLINGEN">Olaratumab is een recombinant humaan monoklonaal antilichaam dat bindt aan platelet-derived growth factor receptor-α (PDGFRα).

Een fase Ib/gerandomiseerde fase II-studie van doxorubicine met of zonder het monoklonale antilichaam tegen PDGFR-α, olaratumab, toonde een significant verschil in mediane algehele overleving in het voordeel van de olaratumab-arm.


Wat is PANDAS-ziekte?

Answer: PANDAS staat voor (pediatric autoimmune neuropsychiatric disorders associated with streptococcal infection) en wordt verondersteld het resultaat te zijn van een verstoorde immuunrespons na een infectie die neuropsychiatrische symptomen veroorzaakt.

Langdurige uitkomsten van kinderen met pediatric autoimmune neuropsychiatric disorder associated with streptococcal infections (PANDAS)

Antibiotica zijn uitgebreid gebruikt door clinici om patiënten met PANDAS of PANS (pediatric autoimmune neuropsychiatric disorders associated with streptococcal infections) te behandelen.

De pediatric autoimmune neuropsychiatric disorders associated with streptococcal infection (PANDAS)

DOELSTELLINGEN Pediatric Autoimmune Neuropsychiatric Disorders Associated with Streptococcal Infections (PANDAS) is een nieuw gedefinieerde ziekte in de neuropsychiatrie en ontstaat door een auto-immuunmechanisme na een infectie met Group A Beta Hemolytic Streptococcus (GABHS).

De pediatric autoimmune neuropsychiatric disorders associated with streptococcal infections (PANDAS) worden in de basis gekenmerkt door obsessief-compulsieve symptomen en/of tics die worden uitgelokt door infecties met groep-A beta-hemolytische Streptococcus.

PANDAS-syndroom (Paediatric Autoimmune Neuropsychiatric Disorders Associated with Streptococcus) is een zeldzame ziekte die in 1998 werd beschreven.

PANDAS (pediatric autoimmune neuropsychiatric disorders associated with streptococcal infection) is een goed gedefinieerd syndroom waarbij tics (motorisch en/of vocaal) en/of obsessief-compulsieve stoornis consistent verergeren in temporele correlatie met een infectie door groep A beta-hemolytische streptokokken.

Recentelijk is er interesse voor een subtype van obsessief-compulsieve stoornis (OCD) en ticstoornissen die gezamenlijk bekendstaan als Pediatric Autoimmune Neuropsychiatric Disorders Associated with Streptococcus (PANDAS), waarvan wordt aangenomen dat het secundair is aan auto-immuniteit van het centraal zenuwstelsel (CZS) die optreedt in relatie tot een infectie met groep A streptokokken.

Diagnose en behandeling van de PANDAS (pediatric autoimmune neuropsychiatric disorders associated with streptococcal infections) variant van het Gilles de la Tourette-syndroom (GTS) en obsessief-compulsieve stoornis (OCD) met aanvang in de kindertijd zijn nog steeds controversiële kwesties.

ACHTERGROND Pediatric autoimmune neuropsychiatric disorders associated with streptococcal infections (PANDAS) zijn immuungemedieerde ziekten die worden gekenmerkt door obsessief-compulsieve symptomen en/of tics die worden uitgelokt door infecties met groep A Streptococcus.

'Pediatric Autoimmune Neuropsychiatric Disorders Associated with Streptococcal Infections' (PANDAS) identificeerde een unieke subgroep patiënten met plotselinge aanvang van obsessief-compulsieve stoornis (OCD)-symptomen die klinisch gerelateerd zijn aan Streptococcus-infectie en vergezeld gaan van neuropsychologische en motorische symptomen.'


Worden fagosomale eiwitten geubiquitineerd?

Answer: Ja, fagosomale eiwitten worden geubiquitineerd, en ubiquitinering bleek noodzakelijk te zijn voor de vorming van zure multivesiculaire structuren.

Fagosomale eiwitten worden geubiquitineerd, en ubiquitinering bleek noodzakelijk te zijn voor de vorming van zure multivesiculaire structuren.

De membranen van de bacteriële fagosoom zijn verrijkt met geubiquitineerde eiwitten op een wijze die het Dot/Icm type IV secretiesysteem vereist, wat wijst op de betrokkenheid van effectors bij de manipulatie van het ubiquitineringsmechanisme van de gastheer.


Een groepsimmuniteit van welk percentage van de bevolking is vereist om sporadische uitbraken te voorkomen?

Answer: Een groepsimmuniteit van 95% van de bevolking is vereist om sporadische uitbraken te voorkomen.

Een groepsimmuniteit van meer dan 95% is vereist om sporadische virale uitbraken in een bevolking te voorkomen.

Echter, een groepsimmuniteit van meer dan 95% is vereist om sporadische virale uitbraken in een bevolking te voorkomen.


Verbetert tremelimumab de overleving van mesothelioompatiënten?

Answer: Nee. Tremelimumab verlengde de totale overleving niet significant vergeleken met placebo bij patiënten met eerder behandeld kwaadaardig mesothelioom.

ACHTERGROND: Tremelimumab, een monoklonaal antilichaam tegen CTLA4, toonde aanvankelijk goede activiteit wanneer het alleen werd gebruikt bij patiënten met mesothelioom, maar verbeterde de totale overleving van patiënten die faalden op eerstelijns- of tweedelijnschemotherapie niet vergeleken met placebo in de DETERMINE-studie.

INTERPRETATIE: De combinatie van tremelimumab en durvalumab leek actief te zijn, met een goed veiligheidsprofiel bij patiënten met mesothelioom, wat verdere verkenning rechtvaardigt.

Biologische en klinische overwegingen sluiten het gebruik van tremelimumab als monotherapie voor MM uit en, meer algemeen, is het gebruik van immuuncheckpointremmers voor MM nog grotendeels twijfelachtig en niet ondersteund door bewijs.

Op de datum van gegevensafsluiting (24 januari 2016) waren 307 (80%) van de 382 patiënten overleden in de tremelimumab-groep en 154 (81%) van de 189 patiënten in de placebogroep. De mediane totale overleving in de intention-to-treat populatie verschilde niet tussen de behandelingsgroepen: 7,7 maanden (95% BI 6,8-8,9) in de tremelimumab-groep en 7,3 maanden (5,9-8,7) in de placebogroep (hazard ratio 0,92 [95% BI 0,76-1,12], p=0,41).

INTERPRETATIE: Tremelimumab verlengde de totale overleving niet significant vergeleken met placebo bij patiënten met eerder behandeld kwaadaardig mesothelioom.

ACHTERGROND Tremelimumab, een monoklonaal antilichaam tegen CTLA4, toonde aanvankelijk goede activiteit wanneer het alleen werd gebruikt bij patiënten met mesothelioom, maar verbeterde de totale overleving van patiënten die faalden op eerstelijns- of tweedelijnschemotherapie niet vergeleken met placebo in de DETERMINE-studie.

INTERPRETATIE Tremelimumab verlengde de totale overleving niet significant vergeleken met placebo bij patiënten met eerder behandeld kwaadaardig mesothelioom.

<b>ACHTERGROND</b>: Tremelimumab, een monoklonaal antilichaam tegen CTLA4, toonde aanvankelijk goede activiteit wanneer het alleen werd gebruikt bij patiënten met mesothelioom, maar verbeterde de totale overleving van patiënten die faalden op eerstelijns- of tweedelijnschemotherapie niet vergeleken met placebo in de DETERMINE-studie.


Kan enasidenib worden gebruikt voor de behandeling van acute myeloïde leukemie?

Answer: Ja, enasidenib is goedgekeurd voor de behandeling van volwassenen met teruggekeerde en refractaire acute myeloïde leukemie met een IDH2-mutatie.

In augustus 2017 heeft de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) enasidenib (Idhifa, Celgene/Agios) goedgekeurd voor volwassenen met teruggekeerde en refractaire acute myeloïde leukemie (AML) met een IDH2-mutatie.