Dinutuximab wordt gebruikt voor de behandeling van welke ziekte?

Answer: Dinutuximab, een monoklonaal antilichaam tegen disialoganglioside, wordt gebruikt voor de behandeling van hoog-risico neuroblastoom.

DOEL: Dinutuximab (Unituxin™; ch14.18), een monoklonaal antilichaam tegen disialoganglioside, verbeterde de overleving als onderdeel van de post-consolidatietherapie voor hoog-risico neuroblastoom.

Dinutuximab: Een overzicht bij hoog-risico neuroblastoom.

Dinutuximab (ch14.18; Unituxin™) is een chimeer humaan-muis monoklonaal antilichaam dat bindt aan het glycolipide-antigeen disialoganglioside, dat sterk tot expressie komt op het oppervlak van neuroblastoomcellen. Dit intraveneuze geneesmiddel is goedgekeurd in de EU en de VS als combinatietherapie met granulocyt-macrofagen kolonie stimulerende factor (GM-CSF), interleukine (IL)-2 en isotretinoïne voor de postconsolidatiebehandeling van patiënten met hoog-risico neuroblastoom.

Dinutuximab toegediend in combinatie met GM-CSF, IL-2 en isotretinoïne vertegenwoordigt een belangrijke vooruitgang in de postconsolidatiebehandeling van patiënten met hoog-risico neuroblastoom, waarbij de voordelen zwaarder wegen dan de risico's in een patiëntengroep met een slechte prognose en beperkte therapeutische opties.

Dinutuximab voor de behandeling van pediatrische patiënten met hoog-risico neuroblastoom.

De combinatie van cytokines IL-2 en GM-CSF met het anti-GD2 monoklonale antilichaam ch14.18 (Dinutuximab) heeft een significante verbetering van de uitkomst laten zien voor HR-NB. De FDA en EMA keurden dinutuximab (Unituxin(R)) in 2015 goed voor de behandeling van patiënten met HR-NB die ten minste een partiële respons bereikten na multimodale therapie.

Ernstige bijwerkingen van dinutuximab omvatten pijn, overgevoeligheidsreacties, capillair lek syndroom en hypotensie.
CONCLUSIES: Dinutuximab is het eerste anti-GD2 monoklonale antilichaam dat is goedgekeurd in combinatie met GM-CSF, IL-2 en RA voor onderhoudsbehandeling van pediatrische patiënten met hoog-risico neuroblastoom die ten minste een partiële respons bereiken op eerstelijns multi-agent, multimodale therapie.

Dinutuximab is een chimeer, humaan-murien, anti-GD2 monoklonaal antilichaam dat is goedgekeurd in combinatie met granulocyt-macrofagen kolonie stimulerende factor (GM-CSF), aldesleukine (interleukine-2 [IL-2]) en isotretinoïne (13-cis-retinoïnezuur [RA]) voor onderhoudsbehandeling van pediatrische patiënten met hoog-risico neuroblastoom die ten minste een partiële respons bereiken op eerstelijns multi-agent, multimodale therapie.

De aanbevolen dosering van dinutuximab is 17,5 mg/m
CONCLUSIE: Dinutuximab is een nieuw monoklonaal antilichaam dat effectief is als onderdeel van combinatie-immunotherapie bij pediatrische patiënten met hoog-risico neuroblastoom.

Immunotherapie met het anti-GD2 monoklonale antilichaam ch14.18, of dinutuximab, vertegenwoordigt een belangrijke therapeutische vooruitgang in de behandeling van pediatrisch hoog-risico neuroblastoom en wordt nu beschouwd als onderdeel van de standaardzorg in deze patiëntengroep.

DOEL: De farmacologie, klinische werkzaamheid, veiligheid, dosering en toediening, en rol in therapie van dinutuximab voor de behandeling van hoog-risico pediatrisch neuroblastoom worden besproken.
SAMENVATTING: Dinutuximab (Unituxin, United Therapeutics) is een nieuw monoklonaal antilichaam dat recent is goedgekeurd voor gebruik in combinatie met granulocyt-macrofagen kolonie stimulerende factor, interleukine-2 en isotretinoïne voor de behandeling van pediatrische patiënten met hoog-risico neuroblastoom.

Dit artikel vat de mijlpalen samen in de ontwikkeling van dinutuximab die leidden tot deze eerste goedkeuring voor gebruik (in combinatie met granulocyt-macrofagen kolonie stimulerende factor, interleukine-2 en 13-cis retinoïnezuur) bij de behandeling van pediatrische patiënten met hoog-risico neuroblastoom die ten minste een partiële respons bereiken op voorafgaande eerstelijns multi-agent, multimodale therapie.<br>

De Amerikaanse FDA heeft recent de goedkeuring gegeven voor het gebruik van dinutuximab combinatietherapie voor de behandeling van hoog-risico neuroblastoom bij pediatrische patiënten.

United Therapeutics Corporation en het National Cancer Institute ontwikkelen dinutuximab (Unituxin™; ch14.18), een monoklonaal antilichaam gericht tegen GD2, voor de behandeling van neuroblastoom.

TGFβR1-blokkade met Galunisertib (LY2157299) versterkt de anti-neuroblastoomactiviteit van het anti-GD2 antilichaam Dinutuximab (ch14.18) met natuurlijke killercellen.

DOEL: Immunotherapie van hoog-risico neuroblastoom met het anti-GD2 antilichaam dinutuximab induceert antilichaam-afhankelijke cellulaire cytotoxiciteit (ADCC).

CONCLUSIES Dinutuximab is het eerste anti-GD2 monoklonale antilichaam dat is goedgekeurd in combinatie met GM-CSF, IL-2 en RA voor onderhoudsbehandeling van pediatrische patiënten met hoog-risico neuroblastoom die ten minste een partiële respons bereiken op eerstelijns multi-agent, multimodale therapie.

SAMENVATTING Dinutuximab (Unituxin, United Therapeutics) is een nieuw monoklonaal antilichaam dat recent is goedgekeurd voor gebruik in combinatie met granulocyt-macrofagen kolonie stimulerende factor, interleukine-2 en isotretinoïne voor de behandeling van pediatrische patiënten met hoog-risico neuroblastoom.

CONCLUSIE Dinutuximab is een nieuw monoklonaal antilichaam dat effectief is als onderdeel van combinatie-immunotherapie bij pediatrische patiënten met hoog-risico neuroblastoom.

Dinutuximab (voorheen ch14.18 genoemd), een monoklonaal antilichaam gericht tegen het disialoganglioside GD2, heeft aangetoond de overlevingskansen significant te verbeteren bij patiënten met hoog-risico neuroblastoom.

Transversale myelitis als onverwachte complicatie na behandeling met dinutuximab bij pediatrische patiënten met hoog-risico neuroblastoom: een casusserie.

De bevindingen van de gerandomiseerde fase III-studie (ANBL0032) leidden tot de goedkeuring van dinutuximab voor de behandeling van kinderen met hoog-risico neuroblastoom.


Waar wordt de ChIP-exo methode voor gebruikt?

Answer: Precieze identificatie van de genomische locatie van DNA-bindende eiwitten door exonuclease gekoppelde chromatin immunoprecipitatie (ChIP-exo).

ChIP-exo methode voor het identificeren van de genomische locatie van DNA-bindende eiwitten met bijna enkel-nucleotide nauwkeurigheid.

ChIP-exo maakt identificatie mogelijk van een bijna volledige set van bindingslocaties van DNA-bindende eiwitten met bijna enkel-nucleotide resolutie en vrijwel geen achtergrond.

Precieze identificatie van de genomische locatie van DNA-bindende eiwitten door exonuclease gekoppelde chromatin immunoprecipitatie (ChIP-exo).

Een significante verbetering van de ChIP-seq techniek ontstaat door de toevoeging van een exonuclease behandeling tijdens de immunoprecipitatie stap (ChIP-exo) die de achtergrondruis verlaagt en belangrijker nog, de identificatie van bindingsplaatsen verhoogt tot een niveau dicht bij enkel-base resolutie door effectief het footprinten van DNA-gebonden eiwitten.

De ChIP-exo methode: het identificeren van eiwit-DNA interacties met bijna basepaar precisie.

Het belangrijkste onderscheid van de ChIP-exo methodologie is de opname van lambda exonuclease digestie in de bibliotheekvoorbereidingsworkflow om effectief de linker- en rechter 5' DNA grenzen van de eiwit-DNA crosslink locatie te footprinten.


Waar neigen mitochondriale DNA-deletie breekpunten voor te komen?

Answer: Circulaire dichroïsme en UV-spectrale analyse toonden aan dat mitochondriale G-rijke sequenties nabij deletie breekpunten die veel voorkomen bij menselijke ziekten, G-quadruplex DNA-structuren vormen.

In dit werk voerden we een computationele analyse uit van het menselijke mitochondriale genoom met behulp van de "Pattern Finder" G-quadruplex (G4) voorspellingsalgoritme om te beoordelen of G4-vormende sequenties zich in de nabijheid (binnen 20 basenparen) van bekende mitochondriale DNA-deletie breekpunten bevinden.

Circulaire dichroïsme en UV-spectrale analyse toonden aan dat mitochondriale G-rijke sequenties nabij deletie breekpunten die veel voorkomen bij menselijke ziekten, G-quadruplex DNA-structuren vormen.

Directe herhaalsequenties zijn niet vereist bij de breekpunten van leeftijdsgerelateerde mitochondriale DNA-deleties bij rhesusapen.

De meeste van de geanalyseerde deletie breekpunten vertoonden nucleotide herhalingen die de deleties flankeren.

Momenteel zijn de verschillende typen GQ-sequenties en hun associatie met de stabiliteit van menselijk mtDNA onbekend.
RESULTATEN: Hier tonen we een associatie aan tussen de locaties van menselijke mtDNA deletie breekpunten (plaatsen waar DNA-einden weer samenkomen na verwijdering van een sectie) en sequenties met G-quadruplex vormend potentieel (QFP), en stellen we het vermogen van geselecteerde sequenties vast om GQ in vitro te vormen.

Een biochemische analyse van gezuiverd recombinant menselijk Twinkle-eiwit (genproduct van c10orf2) toonde aan dat de mitochondriale replicatieve helicase inefficiënt goed gekarakteriseerde inter- en intramoleculaire G-quadruplex DNA-substraten ontwindt, evenals een unimoleculair G4-substraat afgeleid van een mitochondriale sequentie die een deletie breekpunt bevat beschreven in menselijke niercelcarcinoom.

DNA-sequenties nabij menselijke mitochondriale DNA-deletie breekpunten die veel voorkomen bij menselijke ziekten vormen G-quadruplexen, een klasse van DNA-structuren die inefficiënt worden ontwonden door de mitochondriale replicatieve Twinkle helicase.

Associatie van G-quadruplex vormende sequenties met menselijke mtDNA deletie breekpunten.


Noem 4 circulaire RNA-moleculen die geassocieerd zijn met carcinogenese.

Answer:
Knockdown van circ-ABCB10 onderdrukte de proliferatie en verhoogde apoptose van borstkankercellen.
Hsa_circ_0058246 was verhoogd in tumormonsters van patiënten met slechte klinische uitkomsten.
Circ-FBXW7-expressie was positief geassocieerd met de algehele overleving van glioblastoompatiënten.
CiRS-7 bevordert de ontwikkeling van kanker door te fungeren als spons voor miR-7.

In het bijzonder vonden we dat de expressie van hsa_circ_0058246 verhoogd was in tumormonsters van patiënten met slechte klinische uitkomsten.

Circulair RNA circ-ABCB10 bevordert de proliferatie en progressie van borstkanker door het sponsen van miR-1271.

Resultaten toonden aan dat circ-ABCB10 significant was opgereguleerd in borstkankergezwelweefsel.

In vitro toonden verlies-van-functie-experimenten aan dat knockdown van circ-ABCB10 de proliferatie onderdrukte en apoptose van borstkankercellen verhoogde.

Over het geheel genomen identificeerden de resultaten een nieuw functioneel circ-ABCB10 in de tumorvorming van borstkanker en onthullen ze de belangrijke regulerende rol van circ-ABCB10 door het sponsen van miR-1271, wat een nieuw inzicht biedt in de pathogenese van borstkanker.

Nieuwe rol van FBXW7 circulair RNA in het onderdrukken van glioma-tumorvorming.

Opregulatie van FBXW7-185aa in kankercellen remde proliferatie en versnelde de celcyclus, terwijl knockdown van FBXW7-185aa maligne fenotypes in vitro en in vivo bevorderde.

Bovendien waren circ-FBXW7- en FBXW7-185aa-niveaus verlaagd in klinische monsters van glioblastoom vergeleken met hun gepaarde tumor-aanliggende weefsels (P<.001). De expressie van circ-FBXW7 was positief geassocieerd met de algehele overleving van glioblastoompatiënten (P = .03). Conclusies: Endogeen circRNA codeert een functioneel eiwit in menselijke cellen, en circ-FBXW7 en FBXW7-185aa hebben potentiële prognostische implicaties bij hersenkanker.

Detectie en karakterisering van ciRS-7: een potentiële bevorderaar van de ontwikkeling van kanker.

Recentelijk rapporteerde een studie dat ciRS-7 fungeerde als oncogen in hepatocellulair carcinoom door het richten op miR-7-expressie. Dit suggereert dat de ciRS-7/miR-7-as oncogenese beïnvloedt en biedt een nieuw perspectief op de mechanismen van verminderde miR-7-expressie in kankergezwelweefsels.

Deze review vat de structuur en functie van circRNAs samen en levert bewijs voor de impact van ciRS-7 in het bevorderen van de ontwikkeling van kanker door te fungeren als spons voor miR-7.


Wat is de enzymatische activiteit van nardilysine?

Answer: Nardilysine (N-arginine dibasische convertase; Nrdc) is een metalloendopeptidase van de M16-familie die het ectodomeenshedding van de voorlopervormen van verschillende groeifactoren en cytokinen bevordert door de protease-activiteiten van disintegrine en metalloproteïnase (ADAM) eiwitten te versterken.

Nardilysine (N-arginine dibasische convertase; Nrdc) is een metalloendopeptidase van de M16-familie die het ectodomeenshedding van de voorlopervormen van verschillende groeifactoren en cytokinen bevordert door de protease-activiteiten van disintegrine en metalloproteïnase (ADAM) eiwitten te versterken.

nardilysine (N-arginine dibasische convertase;


De Mantoux-test detecteert welke latente infectie/ziekte?

Answer: gescreend op tuberculose-infectie met een Mantoux tuberculinehuidtest tuberculinehuidtest (TST) uitgevoerd volgens de Mantoux-methode.

gescreend op tuberculose-infectie met een Mantoux tuberculinehuidtest

De huidige studie rapporteert de resultaten van een driejarige tuberculose-surveillance onder zorgverleners in een groot universitair ziekenhuis in Rome, met gebruik van TST (volgens de standaard Mantoux-techniek)

Laboratoriumdiagnostiek van cellulaire immuniteit tegen pathogene mycobacteriën maakt gebruik van de tuberculinehuidtest (TST, Mantoux tuberculine test)

tuberculinehuidtest (TST) uitgevoerd volgens de Mantoux-methode.

Diaskintest® test en Mantoux-test met 2TE PPD-L werden gelijktijdig uitgevoerd bij 300 kinderen en adolescenten met tuberculose en gevolgd in risicogroepen bij een tuberculose-dispensarium om de sensitiviteit van de nieuwe huidtest bij actieve tuberculose-infectie te bepalen.

Latente tuberculosebehandeling werd aanbevolen bij alle Mantoux-positieve contacten.

De prevalentie van tuberculose-infectie onder opgenomen patiënten op een longafdeling van een stadsziekenhuis werd geëvalueerd met de intradermale tuberculinehuidtest (Mantoux-techniek).

De 100 jaar oude tuberculinehuidtest (Mantoux) is ondanks de vele bekende beperkingen de enige beschikbare diagnostische test voor latente tuberculose-infectie geweest.

Om de prevalentie van latente infectie door Mycobacterium tuberculosis bij drugsgebruikers te bepalen en centra voor drugsgebruikers een praktisch hulpmiddel voor tuberculose-screening te bieden, werden 237 drugsgebruikers onderworpen aan de Monotest en, voor referentiedoeleinden, aan de Mantoux-test.


Wat wordt gemeten met de Proseek-panelen?

Answer: Er bestaan verschillende Proseek multiplex eiwit biomarker panelen: CVD, inflammatoir, neurologie en oncologie biomarker.

In totaal werden 92 biomarkers gemeten voor een gestandaardiseerde maaltijd en 30 en 120 minuten daarna met de Proseek Multiplex CVD III kit.

PROSEEK Multiplex CVD en PROSEEK Multiplex INF

Een multiplex proximity extension assay stelde ons in staat om 157 biomarkers gerelateerd aan cardiovasculaire ziekte (CVD) en inflammatoire aandoeningen te meten bij patiënten uit de internationale, multicenter en gerandomiseerde studie;

Plasmaconcentraties van MMP12 werden bij aanvang gemeten bij 3394 personen met een hoog risico op cardiovasculaire ziekte (CVD) met behulp van de Olink ProSeek CVD I array.

De monsters werden geanalyseerd met een multiplex proximity extension assay waarbij 92 ontstekingsgerelateerde eiwitten gelijktijdig werden gemeten (Proseek Multiplex Inflammation I; Olink Bioscience, Uppsala, Zweden).

In totaal werden 92 biomarkers gemeten voor een gestandaardiseerde maaltijd en 30 en 120 minuten daarna met de Proseek Multiplex Neurology I kit.

We gebruikten proximity extension immunoassay (PEA, Proseek Multiplex, Olink) om de serumspiegels van tweeënnegentig ontstekingsgerelateerde eiwitten te bepalen bij Tsjechische patiënten met SLE (n = 75) en leeftijdsgematchte gezonde controlegroepen (n = 23).

Met behulp van de zeer gevoelige Proximity Extension ImmunoAssay op 92 kankerbiomarkers (Proseek Multiplex, Olink),

Deze nieuwe technologie (Proseek® Multiplex Oncology Plates) kan gelijktijdig de expressie van 92 eiwitten in serum meten op basis van een proximity extension assay.

Niveaus van 82 eiwitten werden in plasma beoordeeld met een proximity extension assay (Proseek Multiplex CVD,

92 ontstekingsproteïnen werden geanalyseerd met een multiplex systeem (Proseek Multiplex Inflammation I, Olink Bioscience)

Serumconcentraties van 92 ontstekingsgerelateerde eiwitten werden gemeten in monsters verkregen van 80 aHSCT-patiënten 14 dagen na transplantatie en van 23 gezonde controlegroepen met behulp van een nieuwe gevoelige proximity extension assay technologie met de Proseek Multiplex Inflammation I kit.

Laboratoriumanalyses werden uitgevoerd met Proximity Extension Assay (Proseek Multiplex CVD I(96 × 96)), ELISA's en RT-PCR.


Is Enlimomab effectief voor de behandeling van beroerte?

Answer: Nee. Anti-ICAM-therapie met enlimomab is geen effectieve behandeling voor ischemische beroerte en kan de uitkomst van de beroerte aanzienlijk verslechteren.

Deze behandeling toonde echter geen voordeel in de Enlimomab Acute Stroke Trial.

Er was geen toename in de frequentie van bijwerkingen bij toenemende doses enlimomab. CONCLUSIES: Doses enlimomab tussen 140 en 480 mg toegediend over 5 dagen verhoogden het risico op bijwerkingen niet bij patiënten met ischemische of hemorragische beroerte gedurende een observatieperiode van 30 +/- 10 dagen.

Onderzoek naar verschillende mogelijke mechanismen voor de negatieve uitkomst in een klinische beroerteproef met enlimomab, een muis anti-menselijk intercellulair adhesiemolecuul-1 antilichaam: een bed-side-to-bench studie.

ACHTERGROND EN DOEL: Enlimomab, een muis monoklonaal anti-menselijk intercellulair adhesiemolecuul (ICAM)-1 antilichaam, had een negatieve uitkomst in een multicenter acute beroerteproef.

Deze observaties bieden verschillende mogelijke mechanismen voor centraal zenuwstelsel-gerelateerde klinische verslechtering die optrad wanneer Enlimomab werd toegediend bij acute ischemische beroerte.

Minder patiënten hadden symptoomvrije herstel met enlimomab dan met placebo (p = 0,004), en meer stierven (22,2 versus 16,2%). Het negatieve effect van enlimomab was duidelijk op dagen 5, 30 en 90 van de behandeling (p = 0,005). Er waren significant meer bijwerkingen bij behandeling met enlimomab dan met placebo, voornamelijk infecties en koorts.

Patiënten die koorts kregen, hadden een grotere kans op een slechte uitkomst of overlijden. De auteurs concluderen dat anti-ICAM-therapie met enlimomab geen effectieve behandeling is voor ischemische beroerte in het bestudeerde model en inderdaad de uitkomst van de beroerte aanzienlijk kan verslechteren.

Patiënten die koorts kregen, hadden een grotere kans op een slechte uitkomst of overlijden.
CONCLUSIES: De auteurs concluderen dat anti-ICAM-therapie met enlimomab geen effectieve behandeling is voor ischemische beroerte in het bestudeerde model en inderdaad de uitkomst van de beroerte aanzienlijk kan verslechteren.

Helaas was de sterfte in deze proef significant hoger in de enlimomab-patiëntengroep dan in de placebogroep.

CONCLUSIES De auteurs concluderen dat anti-ICAM-therapie met enlimomab geen effectieve behandeling is voor ischemische beroerte in het bestudeerde model en inderdaad de uitkomst van de beroerte aanzienlijk kan verslechteren.

ACHTERGROND EN DOEL Enlimomab, een muis monoklonaal anti-menselijk intercellulair adhesiemolecuul (ICAM)-1 antilichaam, had een negatieve uitkomst in een multicenter acute beroerteproef.


Worden AAV-vectoren overwogen voor de behandeling van retinale dystrofieën?

Answer: Ja, AAV-vectoren worden overwogen voor de behandeling van retinale dystrofieën.

Deze nieuwe genvectoren zijn gericht op het veiliger en efficiënter transduceren van retinale cellen, het vergroten van de genverpakkingscapaciteit van AAV, en het toepassen van nieuwe strategieën om de verschillende mechanismen van disfunctie die voorkomen bij erfelijke retinale dystrofieën te corrigeren.


Ondersteunt de International Citicoline Trial on acUte Stroke de werkzaamheid van citicoline voor de behandeling van beroerte?

Answer: Nee. De International Citicoline Trial on acUte Stroke (ICTUS) heeft aangetoond dat citicoline niet effectief is bij de behandeling van matige tot ernstige acute ischemische beroerte.

De meta-analyse toonde aan dat er geen significante verschillen werden gevonden in de langetermijndood (OR=0,91, 95% CI 0,07 tot 1,09, P=0,30), het afhankelijkheidspercentage (OR=1,02, 95% CI 0,87 tot 1,24, P=0,85) en het effectiviteitspercentage (OR=0,98, 95% CI 0,84 tot 1,14, P=0,82) tussen de citicolinegroep en de controlegroep.

Concluderend kan citicoline de langetermijndood en het afhankelijkheidspercentage bij de behandeling van acute beroerte niet verminderen, en het effectiviteitspercentage van citicoline is mogelijk niet beter dan dat van de controles, maar met betrouwbare veiligheid.

INTERPRETATIE: Onder de omstandigheden van de ICTUS-studie is citicoline niet effectief bij de behandeling van matige tot ernstige acute ischemische beroerte.

De studie werd gestopt wegens nutteloosheid bij de derde tussentijdse analyse op basis van volledige gegevens van 2078 patiënten.

Het globale herstel was vergelijkbaar in beide groepen (odds ratio 1,03, 95% CI 0,86-1,25; p=0,364).

Bij mensen heeft een recente studie, de International Citicoline Trial on Acute Stroke (ICTUS), aangetoond dat het globale herstel vergelijkbaar is in de CDP-choline en placebogroepen, maar CDP-choline bleek voordeliger te zijn bij sommige patiënten, zoals degenen met matige beroerte ernst en die niet werden behandeld met t-PA. Verschillende mechanismen zijn voorgesteld om de gunstige werking van CDP-choline te verklaren.


Is menselijke lysyl oxidase-achtige 2 een glycoproteïne?

Answer: Ja, menselijke lysyl oxidase-achtige 2 is een glycoproteïne.

Deze methode werd met succes toegepast op een nieuw recombinant eiwit, menselijke lysyl oxidase-achtige 2. Bovendien werden de glycosylerings-PTM's gemakkelijk gedetecteerd op twee glycosyleringsplaatsen in het eiwit.

toepassing op de karakterisering van menselijke lysyl oxidase-achtige 2 glycosylering

Deze resultaten suggereren dat de N-glycaan bij Asn-644 van hLOXL2 de oplosbaarheid en stabiliteit van het LOX katalytische domein verbetert.


Kan GDF15 een biomarker zijn voor metforminebehandeling?

Answer: Ja, GDF15-niveaus zijn een biomarker voor het gebruik van metformine bij mensen met dysglykemie, en de concentratie ervan weerspiegelt de dosis metformine.

Growth Differation Factor 15 als een nieuwe biomarker voor metformine.

GDF15-niveaus zijn een biomarker voor het gebruik van metformine bij mensen met dysglykemie, en de concentratie ervan weerspiegelt de dosis metformine.


Is rituximab overwogen als behandeling voor het chronisch vermoeidheidssyndroom? (november 2017)

Answer: Het gebruik van rituximab kan voordelig zijn voor CFS/ME, maar het bewijs voor de effectiviteit ervan is nog beperkt.

Het gebruik van rintatolimod en rituximab, evenals counseling, gedrags- en revalidatietherapieprogramma's, kan voordelig zijn voor CFS/ME, maar het bewijs voor hun effectiviteit is nog beperkt.


Remt oncogen-geïnduceerde DNA-replicatiestress genomische instabiliteit?

Answer: Nee, men denkt dat oncogen-geïnduceerde DNA-replicatiestress genomische instabiliteit veroorzaakt.

Men denkt dat oncogen-geïnduceerde DNA-replicatiestress genomische instabiliteit veroorzaakt bij kanker.

Wij stellen voor dat enkelstrengs DNA, gegenereerd als reactie op oncogen-geïnduceerde replicatiestress, het herstel van gedeamineerde cytosines en andere beschadigde basen aantast, wat leidt tot het waargenomen SNS-mutatorfenotype.


Wordt het rotsbeen gebruikt bij het bemonsteren van oud DNA?

Answer: Grootschalige genomische analyses van oude menselijke populaties zijn deels mogelijk geworden dankzij verfijnde bemonsteringstechnieken. Het binnenste deel van het rotsbeen en de cementumlaag in tandwortels worden momenteel erkend als de beste substraten voor dergelijk onderzoek.

Grootschalige genomische analyses van oude menselijke populaties zijn deels mogelijk geworden dankzij verfijnde bemonsteringstechnieken. Het binnenste deel van het rotsbeen en de cementumlaag in tandwortels worden momenteel erkend als de beste substraten voor dergelijk onderzoek.

Onderzoek naar oud DNA (aDNA) omvat invasieve en destructieve bemonsteringsprocedures die vaak onverenigbaar zijn met antropologische, anatomische en bioarcheologische analyses die intacte skeletresten vereisen. Het benige labyrint binnen het rotsbeen heeft aangetoond grotere hoeveelheden endogeen DNA op te leveren dan enig ander skeletelement; echter, toegang krijgen tot dit labyrint in gevallen van een volledig of gereconstrueerd schedel betekent het veroorzaken van grote structurele schade aan de schedelkoepel of basis.

het eerste genoomwijde oude DNA van Anatolische neolithische boeren, waarvan we het genetisch materiaal verkregen door extractie uit rotsbeenderen,


Is recursief splijten vaker voorkomend in korte introns?

Answer: Recent werk in menselijke en fruitvliegweefsels toonde aan dat lange introns uitgebreid cotranscriptioneel en stapsgewijs worden verwerkt, voordat hun twee flankerende exons aan elkaar worden gespliced. Recursief splijten is een proces waarbij grote introns in meerdere stappen worden verwijderd door opnieuw te splicen bij ratchetpunten—5' splice sites die na splicing worden gerecreëerd.

Recent werk in menselijke en fruitvliegweefsels toonde aan dat lange introns uitgebreid cotranscriptioneel en stapsgewijs worden verwerkt, voordat hun twee flankerende exons aan elkaar worden gespliced

Een lang intron kort knippen: recursief splijten en de implicaties ervan.

Bovendien ontdekken we het potentieel om de multi-staps aard van splicing te onderzoeken, waarbij verschillende typen recursieve splicing gebeurtenissen worden beoordeeld

Recursief splijten is een proces waarbij grote introns in meerdere stappen worden verwijderd door opnieuw te splicen bij ratchetpunten—5' splice sites die na splicing worden gerecreëerd.

Samen geven deze resultaten aan dat recursief splijten vaak wordt gebruikt in Drosophila, voorkomt bij mensen, en inzicht biedt in de mechanismen waarmee sommige grote introns worden verwijderd.

Recursief splijten in lange vertebratengenen.

Bovendien worden de RS-sites gevonden in enkele van de langste introns bij vertebraten.

De eigenaardigheden van het splicen van grote introns bij dieren.

Deze "grote introns" moeten tijdig uit het pre-mRNA worden gespliced, wat inhoudt dat verre 5' en 3' acceptor- en donor-splice sites bij elkaar worden gebracht.

Met behulp van een computationele analyse van de genomische sequenties tonen we aan dat vertebraten niet de juiste verrijking van RP-sites in hun grote introns hebben, en daarom een andere methode nodig hebben om splicing te ondersteunen

Onderverdeling van grote introns in Drosophila door recursief splijten bij niet-exonische elementen.

Recursieve splice sites die met zeer strenge criteria worden voorspeld, worden veel vaker gevonden dan verwacht op de sense-strengen van introns >20 kb, maar ze worden slechts op de verwachte frequentie gevonden op de antisense-strengen, en ze zijn ondervertegenwoordigd binnen introns <10 kb.

Deze transcripties ontstaan door gebruik van twee alternatieve transcriptieplaatsen en complexe alternatieve splicingmechanismen en coderen voor eiwitten met lange of korte N-terminale domeinen, complete of incomplete GGL-domeinen, 7 verschillende C-terminale domeinen en een gemeenschappelijk intern domein waar het RGS-domein wordt gevonden.

Deze patronen van verrijking en conservatie geven aan dat recursieve splice sites voordelig zijn in de context van lange introns.

Veel genen met belangrijke rollen in ontwikkeling en ziekte bevatten uitzonderlijk lange introns, maar speciale mechanismen voor hun expressie zijn niet onderzocht.

Echter, sommige lange Drosophila melanogaster introns bevatten een cryptische site, bekend als een recursieve splice site (RS-site), die een multi-staps proces van intronverwijdering mogelijk maakt, genaamd recursief splijten.

Het effect van splice site sterkte was contextafhankelijk en veel significanter voor de 3' splice site van het langere alternatieve intron dan voor de 3' splice site van het kortere alternatieve intron en de gemeenschappelijke 5' splice sites; het was ook significanter in het rat-minigene dan in het muis-minigene.


Is Lysyl oxidase crosslinking collageen?

Answer: Ja, lysyl oxidase (LOX) en LOX-achtige (LOXL) eiwitten spelen cruciale rollen in ECM-remodellering vanwege hun collageen crosslinking en intracellulaire functies.

Lysyl oxidase (LOX) en LOX-achtige (LOXL) eiwitten spelen cruciale rollen in ECM-remodellering vanwege hun collageen crosslinking en intracellulaire functies.

Lysyl oxidase-achtig 1, een crosslinking enzym betrokken bij collageen- en elastinebiogenese

Hetzelfde gold voor het testen van lysyl oxidase, een enzym betrokken bij de crosslinking van matrixmoleculen.

Bovendien vertonen collageenvezels in metastatische longtumoren een grotere lineariteit en organisatie als gevolg van collageen crosslinking door de lysyl oxidase (LOX) familie van enzymen.


Wordt de sternotomie gesloten met behulp van een sternal ZipFix™ implantaat of conventionele stalen draad na een hartoperatie?

Answer: Ja, het sluiten van het sternum na een hartoperatie kan worden gedaan met een draadsluiting of sternal ZipFix™, een kabelbindersysteem dat snel, gemakkelijk te gebruiken, betrouwbaar en veilig is.

Om het verschil te bepalen in sternuminfectie en andere infectieuze gebeurtenissen tussen conventionele draad- en kabelbindersluittechnieken na sternotomie bij een groep patiënten na hartchirurgie.

Onze studie benadrukt een neutraal effect van het sternal ZipFix™ systeem bij patiënten wat betreft sternuminfectie. Postoperatieve complicaties zijn vergelijkbaar bij beide sternumsluitmethoden. Het kabelbindersysteem is snel, gemakkelijk te gebruiken, betrouwbaar en veilig.

Draadsluiting blijft ondanks redelijke nadelen de voorkeursmethode. Geassocieerde complicaties, zoals infectie en sternale instabiliteit, veroorzaken tijd- en kostbare therapieën. Wij presenteren een nieuw hulpmiddel voor sternumsluiting met de eerste klinische ervaring en resultaten. METHODEN: Het sternal ZipFix™ systeem is gebaseerd op het kabelbinderprincipe.

In onze initiële evaluatie hebben de kortetermijnresultaten aangetoond dat het sternal ZipFix™ veilig en effectief kan worden gebruikt. Het is snel, gemakkelijk te gebruiken en dient als een potentieel alternatief voor traditionele draadsluiting.


Is transcriptie van eRNA bidirectioneel?

Answer: Naast de wijdverspreide transcriptie van lange niet-coderende RNA's (lncRNA's) in zoogdiercellen, worden bidirectionele ncRNA's getranscribeerd op enhancers, en worden ze daarom aangeduid als enhancer RNA's (eRNA's). Kallikreïne-gerelateerd peptidase 3 (KLK3), dat codeert voor prostaat-specifiek antigeen (PSA), is een bekend AR-gereguleerd gen en zijn upstream enhancers produceren bidirectionele enhancer RNA's (eRNA's), genoemd KLK3e.

Naast de wijdverspreide transcriptie van lange niet-coderende RNA's (lncRNA's) in zoogdiercellen, worden bidirectionele ncRNA's getranscribeerd op enhancers, en worden ze daarom aangeduid als enhancer RNA's (eRNA's).

Kallikreïne-gerelateerd peptidase 3 (KLK3), dat codeert voor prostaat-specifiek antigeen (PSA), is een bekend AR-gereguleerd gen en zijn upstream enhancers produceren bidirectionele enhancer RNA's (eRNA's), genoemd KLK3e.

De distale enhancer van het gonadotropinehormoon α-subuniet gen, choriongonadotropine alfa (Cga), is verantwoordelijk voor Cga-celspecifieke expressie in gonadotropen en thyrotropen, en we tonen hier aan dat het twee bidirectionele niet-polyadenylerende RNA's codeert waarvan de niveaus enigszins toenemen door blootstelling aan gonadotropine-releasing hormoon, maar niet noodzakelijk gekoppeld zijn aan Cga transcriptieactiviteit.

Er is een rijker beeld ontstaan, waarin transcriptie van coderende genen, enhancer RNA's (eRNA's) en diverse andere niet-coderende transcriptiegebeurtenissen worden geïntegreerd. In deze review geven we een overzicht van recente studies die de mechanismen van RNA-polymerase II (RNA Pol II)-gebaseerde transcriptie-initiatie beschrijven en bespreken we de manieren waarop de transcriptierichting wordt vastgesteld evenals de functionele implicaties.

XR-seq kaarten leggen transcriptie-gekoppelde reparatie vast op locaties van divergente genpromoters en bidirectionele productie van enhancer RNA (eRNA) bij enhancers.

Met deze benadering hebben we een klasse van primaire transcripties (eRNA's) gedefinieerd die uni- of bidirectioneel worden getranscribeerd vanaf oestrogeenreceptor-bindingsplaatsen (ERBS's) met een gemiddelde transcriptie-eenheidslengte van ongeveer 3-5 kb.

We identificeren 76 enhancer RNA's (eRNA's), 40 canonieke lncRNA's, 65 antisense lncRNA's en 35 gebieden van bidirectionele transcriptie (RBT) die verschillend tot expressie komen als reactie op bacteriële lipopolysaccharide (LPS).

In plaats daarvan kan communicatie tussen promoters en enhancers bidirectioneel zijn waarbij promoters nodig zijn om enhancer transcriptie te activeren.

Er is in de afgelopen jaren een nieuw paradigma ontstaan dat transcriptie-initiatie karakteriseert als een bidirectioneel proces dat een groter deel van het genoom omvat dan eerder werd gedacht.


Is het eiwit pelota een ribosomaal reddingsfactor?

Answer: Ja, bij eukaryoten zijn Pelota (Dom34 in gist) en Hbs1 verantwoordelijk voor het oplossen van algemene problemen van ribosomaal vastlopen tijdens de translatie.

een nieuwe bindingspartner van het ribosoomrecycling-eiwit Pelota

Bij eukaryoten zijn Pelota (Dom34 in gist) en Hbs1 verantwoordelijk voor het oplossen van algemene problemen van ribosomaal vastlopen tijdens de translatie.

Bij eukaryoten herkent het eiwitcomplex van Pelota (gist Dom34) en Hbs1 translatie-GTPase het vastgelopen ribosoom dat het defecte mRNA bevat.


Is CXCL7 een chemokine?

Answer: Ja, CXCL7 is een chemokine die sterk tot expressie komt in bloedplaatjes.

CXCL7, een chemokine die sterk tot expressie komt in bloedplaatjes,


Het TRPM2-gen wordt geassocieerd met de ontwikkeling van spontane trombo-embolie?

Answer: De Transient Receptor Potential Melastatin 2 (TRPM2) is een lid van de G-eiwit gekoppelde receptor superfamilie en een nieuw eiwit met dubbele functie dat zowel een ionkanaal als Adenosine 5'-DiphosPhataseRibose (ADPR) hydrolase functie bezit. TRPM2 is betrokken bij Ca2+-signaaltransductie in verschillende cellen als een endogene redoxsensor voor oxidatieve stress en reactieve zuurstofsoorten, en draagt bij aan cytokineproductie, insulineafgifte, motiliteit, Ca2+-influx en Ca2+-afhankelijke cellulaire reacties zoals endotheliale hyperpermeabiliteit en apoptose en kan de bacteriedodende activiteit van macrofagen reguleren

De Transient Receptor Potential Melastatin 2 (TRPM2) is een lid van de G-eiwit gekoppelde receptor superfamilie en een nieuw eiwit met dubbele functie dat zowel een ionkanaal als Adenosine 5'-DiphosPhataseRibose (ADPR) hydrolase functie bezit. TRPM2 is betrokken bij Ca2+-signaaltransductie in verschillende cellen als een endogene redoxsensor voor oxidatieve stress en reactieve zuurstofsoorten, en draagt bij aan cytokineproductie, insulineafgifte, motiliteit, Ca2+-influx en Ca2+-afhankelijke cellulaire reacties zoals endotheliale hyperpermeabiliteit en apoptose.

We tonen hier aan dat het redox-gevoelige transient receptor potential (TRP) kationkanaal TRPM2 tot expressie komt in het fagosomale membraan en de bacteriedodende activiteit van macrofagen reguleert via de activatie van fagosomale acidificatie

Het transient receptor potential melastatin-2 (TRPM2) kanaal is een kanaal dat oxidatieve stress detecteert en tot expressie komt in een aantal ontstekingscellen, en daarom is gesuggereerd dat remming van TRPM2 een gunstig effect kan hebben bij COPD-patiënten.

TRPM2 is een recent geïdentificeerd TRPM-familie kationkanaal dat uniek is onder bekende ionkanalen doordat het een C-terminaal domein bevat dat homolog is aan de NUDT9 ADP-ribose hydrolase en intrinsieke ADP-ribose hydrolase activiteit bezit

Deze resultaten suggereren dat TRPM2 kan deelnemen aan antigeen-geïnduceerde extracellulaire Ca(2+)-influx en daaropvolgende degranulatie. Bovendien werd aangetoond dat TRPM2-remmers voedselallergische reacties in een muismodel verbeteren. Gezamenlijk suggereren deze resultaten dat TRPM2-remmers MMC-degranulatie onderdrukken via regulatie van de toename van [Ca(2+)]cyt. Dus, TRPM2 kan een sleutelrol spelen in degranulatie door de intracellulaire Ca(2+)-concentratie in MMC's te moduleren.

De Na+ en Ca(2+)-doorlaatbare melastatin-gerelateerde transient receptor potential 2 (TRPM2) kanalen kunnen worden geopend door ADP-ribose (ADPR) in combinatie met Ca(2+) of door waterstofperoxide (H(2)O(2)), een experimenteel model voor oxidatieve stress, dat bindt aan het enzymatische Nudix-domein van het kanaal

Deze veranderingen in de extracellulaire omgeving veranderen de activiteit van transient receptor potential melastatin subfamilie lid 2 (TRPM2), een niet-selectief kationkanaal dat tot expressie komt in het centrale zenuwstelsel en het immuunsysteem.

TRPM2 (Transient Receptor Potential Melastatin 2) is een Ca2+-doorlaatbaar ionkanaal dat wordt geactiveerd onder omstandigheden van oxidatieve stress.

Transient receptor potential melastatin 2 (TRPM2) is een thermogevoelig, Ca2+-doorlaatbaar kationkanaal. TRPM2 draagt bij aan de pathogenese van inflammatoire darmziekten, en inflammatoire en neuropathische pijn. We stelden de hypothese dat TRPM2 belangrijk is voor viscerale nociceptie en de ontwikkeling van viscerale hypersensitiviteit.

Hier beschrijven we de computationele identificatie van een melanomen-rijke antisense transcript, TRPM2-AS, gelokaliseerd binnen het locus van TRPM2, een ionkanaal dat gevoeligheid voor celdood kan mediëren

Het transient receptor potential melastatin 2 (TRPM2) kanaal, een Ca(2+)-doorlaatbaar niet-selectief kationkanaal geactiveerd door oxidatieve stress, is betrokken bij neurodegeneratieve ziekten en meer recent bij amyloïde-geïnduceerde toxiciteit

Transient receptor potential melastatin 2 (TRPM2) is een calcium-doorlaatbaar kationkanaal geactiveerd door ADP-ribose of reactieve zuurstofsoorten.

Transient receptor potential melastatin type 2 (TRPM2) is een Ca2+-doorlaatbaar niet-selectief kationkanaal dat tot expressie komt in verschillende celtypen, waaronder hippocampale piramidale neuronen. Bovendien is activatie van TRPM2 tijdens oxidatieve stress in verband gebracht met celdood.


Is een mutatie van het membraaneiwit prM van ZIKV verantwoordelijk voor microcefalie bij pasgeboren baby's?

Answer: Ja, een enkele mutatie in het prM-eiwit van het Zikavirus draagt bij aan foetale microcefalie.

Hier tonen we aan dat een enkele serine-naar-asparagine-substitutie [Ser139→Asn139(S139N)] in het virale polyproteïne de infectiviteit van ZIKV aanzienlijk verhoogde in zowel menselijke als muis neurale voorlopercellen (NPC's) en leidde tot ernstigere microcefalie bij de muisfoetus, evenals hogere sterftecijfers bij pasgeboren muizen.

Een enkele mutatie in het prM-eiwit van het Zikavirus draagt bij aan foetale microcefalie.


Wat is het doel van de PhenCode-database?

Answer: PhenCode (Fenotypes voor ENCODE; http://www.bx.psu.edu/phencode) is een samenwerkingsproject gericht op verkenning om fenotypes van menselijke mutaties te begrijpen in de context van sequentie- en functionele gegevens uit genoomprojecten.

PhenCode (Fenotypes voor ENCODE; http://www.bx.psu.edu/phencode) is een samenwerkingsproject gericht op verkenning om fenotypes van menselijke mutaties te begrijpen in de context van sequentie- en functionele gegevens uit genoomprojecten.

PhenCode: het verbinden van ENCODE-gegevens met mutaties en fenotype.

Deze subsets werden gefilterd tegen ziektegerelateerde varianten in de ClinVar-, UniProtKB/Swiss-Prot- en PhenCode-databases, om neutrale of niet-pathogene gevallen te identificeren.


Wat is de basis van de Sp3-procedure die wordt gebruikt in de proteomica?

Answer: SP3, een nieuwe technologie voor proteomische monsterbereiding met behulp van magnetische kralen. SP3 biedt een snelle en onbevooroordeelde methode voor proteomische monsterbereiding in één buisje die ultrasensitieve analyse mogelijk maakt door bestaande protocollen te overtreffen op het gebied van efficiëntie, schaalbaarheid, snelheid, doorvoer en flexibiliteit.

single-pot solid-phase-enhanced sample preparation (SP3)

Door gebruik te maken van SP3, een nieuwe technologie voor proteomische monsterbereiding met magnetische kralen, hebben we proteoomanalyse teruggebracht tot enkele cellen.

hier introduceren we een nieuw protocol met paramagnetische kralen, genaamd Single-Pot Solid-Phase-enhanced Sample Preparation (SP3). SP3 biedt een snelle en onbevooroordeelde methode voor proteomische monsterbereiding in één buisje die ultrasensitieve analyse mogelijk maakt door bestaande protocollen te overtreffen op het gebied van efficiëntie, schaalbaarheid, snelheid, doorvoer en flexibiliteit.


Wat is "enhancer hijacking"?

Answer: Enhancer hijacking is het moleculaire proces waarbij een structurele variant een TAD-grens verwijdert of verplaatst om TSS's bloot te stellen aan regulerende enhancers waarvan ze normaal geïsoleerd zouden zijn.

Pan-kanker analyse van somatische kopie-aantal veranderingen impliceert IRS4 en IGF2 in enhancer hijacking.

Hier presenteren we een kader voor het afleiden van kankergerelateerde genoverexpressie als gevolg van CRE-herorganisatie (bijv. enhancer hijacking) door SCNA's, genexpressiegegevens en informatie over topologisch associërende domeinen (TAD's) te integreren.

We voerden daarnaast kankersoort-specifieke analyses uit en ontdekten IGF2 als een doelwit voor enhancer hijacking bij colorectale kanker.

Nieuwe moleculaire subtypen waren verschillend verrijkt voor specifieke driver-gebeurtenissen, waaronder hotspot in-frame inserties die KBTBD4 targeten en 'enhancer hijacking' gebeurtenissen die PRDM6 activeren.

Belangrijk is dat dergelijke varianten de enhancerregulatie kunnen beïnvloeden door veranderingen in transcriptiefactorbindingen of enhancer hijacking, en op hun beurt een essentiële bijdrage kunnen leveren aan de ziekteprogressie.

We tonen een nieuwe benadering voor gelijktijdige detectie van genomische herschikkingen en enhanceractiviteit in tumorbiopten. We identificeren nieuwe mechanismen van enhancer-gedreven regulatie van de oncogenen MYC en BCL6, en tonen aan dat het BCL6-locus kan dienen als een enhancer-donor in een "enhancer hijacking" translocatie.


Welke ziekte is tinea?

Answer: Tinea is een oppervlakkige schimmelinfectie van de huid.

Onychomycose is een veelvoorkomende infectie van de nagelunit die meestal wordt veroorzaakt door een dermatofyten (tinea unguium) en treft het vaakst teennagels bij volwassenen.

Huidinfecties met dermatofyten zoals tinea pedis en tinea corporis,

Tinea capitis is de meest voorkomende dermatofyteninfectie bij kinderen.

De term "tinea incognita" verwijst naar diverse klinische presentaties van mycotische infecties die zijn gewijzigd door onjuiste toepassing van topische of systemische corticosteroïden.

Dermatofyteninfecties komen veel voor op alle leeftijden, bij beide geslachten, en ze hebben een wereldwijde verspreiding. Deze infecties omvatten tinea capitis, tinea cruris, tinea pedis, tinea corporis, tinea manuum en tinea barbae. Tinea versicolor, veroorzaakt door Malassezia furfur,

Tinea capitis is een schimmelinfectie van de huid en het haar met betrokkenheid van de haarwortel en de pilosebaceous eenheid.

Het geslacht Trichophyton veroorzaakt de meeste tinea dermatofyteninfecties, waaronder tinea capitis, tinea pedis en tinea unguium (onychomycose).

Bij mannen waren onychomycose (nagelschimmel, 31,5%), tinea pedis (voetschimmel, 27,8%) en acne (24,1%) de meest gediagnosticeerde huidaandoeningen, met contactdermatitis gediagnosticeerd bij 5,6% van de steekproef.

Een statistische 30-jarige studie van dermatomycose in het Sendai National Hospital (1968-1997) toonde veel veranderingen in de prevalente ziekten: Tinea pedis en tinea unguium namen gedurende deze periode constant toe, en de verhouding van de eerstgenoemde geassocieerd met nagelinfectie bereikte uiteindelijk 30% van alle tinea pedis-patiënten.

Tachtig procent van de onderzochte jongens had ten minste één huidaandoening. Tinea capitis (42,66%), scabiës (13,33%), pyodermie (15,33%), plantaire keratodermie (100%) waren de huidaandoeningen.

Tinea capitis is een dermatofyteninfectie die voornamelijk voorkomt in de kindertijd;

Tinea pedis is een chronische schimmelinfectie van de voeten, zeer vaak waargenomen bij patiënten die immuungecompromitteerd zijn of diabetes mellitus hebben.

Tinea-infecties worden veroorzaakt door dermatofyten en worden geclassificeerd op basis van de betrokken locatie. De meest voorkomende infecties bij prepuberale kinderen zijn tinea corporis en tinea capitis, terwijl adolescenten en volwassenen meer kans hebben op het ontwikkelen van tinea cruris, tinea pedis en tinea unguium (onychomycose).

De meest voorkomende ziekten bij aankomst waren dermatologische aandoeningen. Van de adoptiekinderen presenteerde 70% ten minste één huidaandoening, waarvan 57,5% infectieus was; Tinea capitis was de meest voorkomende (n = 42). Het herstelpercentage van Tinea capitis was 89% (n = 32/36).


Hoe worden deletie-breakpoints gedefinieerd?

Answer: Moleculaire mapping van deletie-breakpoints op chromosoom 4 van Drosophila melanogaster. We identificeerden 18 deletie-breakpoints op het niveau van de DNA-nucleotidevolgorde. Veelgebruikte methoden voor de detectie van CNV-breakpoints omvatten long-range PCR en primer walking, waarvan het succes beperkt wordt door de deletiegrootte, GC-gehalte en de aanwezigheid van DNA-herhalingen.

Moleculaire mapping van deletie-breakpoints op chromosoom 4 van Drosophila melanogaster.

In deze studie onderzochten we de deletie-breakpoints van de parkin-mutaties in 22 families met AR-JP en onderzochten we de mogelijke associatie tussen deze deletie-gebeurtenissen en meiotische recombinaties. We identificeerden 18 deletie-breakpoints op het niveau van de DNA-nucleotidevolgorde.

Hemizygote deleties of duplicaties in het grote Duchenne spierdystrofie DMD-gen, verantwoordelijk voor Duchenne en Becker spierdystrofieën, worden routinematig geïdentificeerd met behulp van multiple ligation probe amplificatie en array-gebaseerde comparatieve genomische hybridisatie.

Veelgebruikte methoden voor de detectie van CNV-breakpoints omvatten long-range PCR en primer walking, waarvan het succes beperkt wordt door de deletiegrootte, GC-gehalte en de aanwezigheid van DNA-herhalingen.

De hemizygote deletie van exonen 45-50 in het DMD-gen en de grote autosomale heterozygote PARK2-deletie werden gebruikt om de workflow te demonstreren die steunt op real-time kwantitatieve PCR om het deletiegebied te verkleinen en Sanger-sequencing voor bevestiging van de breakpoints.

Specifiek vormen (AT)n, (GAA)n en (GAAA)n de meest frequente herhalingen bij translocatie-breakpoints, terwijl A-tracts bij voorkeur voorkomen bij deletie-breakpoints.

Met deze aanpak hebben we efficiënt de proximale en distale breakpoints in twee cytogenetische gevallen, één duplicatie en één deletie, tot binnen 5-20 kb gedefinieerd. De resultaten ondersteunen het potentiële gebruik van BAC-gebaseerde PCR-fragmenten om de resolutie van de microarray-CGH-strategie met een orde van grootte te verbeteren.

De deletie-breakpoints werden gedefinieerd door een combinatie van lange polymerasekettingreactie (PCR)-amplificaties, conventionele PCR en DNA-sequencing.

In dit onderzoek werden PCR-gebaseerde technieken en sequencing gebruikt om de deletie-breakpoints te isoleren, gebruikmakend van de recent beschikbare hondengenoomsequentie.

We gebruikten paralog-specifieke primers en long-range PCR om de distale deletie-breakpoints van twee patiënten met de novo deleties die naar deze distale LCR's mapten, te kloneren, sequencen en onderzoeken.

Om de Thailand-deletie-breakpoints te definiëren, gebruikten we polymerasekettingreactie (PCR) om de normaalvolgorde DNA-fragmenten over de breakpoints te amplificeren.


Hoe wordt de nucleaire lokalisatie van lncRNA gemedieerd?

Answer: De lokalisatie van lncRNA naar de kern kan worden gemedieerd door de pentameersequentie AGCCC.

Aangezien veel lncRNA's nucleaire processen reguleren en dus in de kernen moeten worden gelokaliseerd, analyseerden we de sequentievereisten voor nucleaire lokalisatie in een intergeen lncRNA genaamd BORG (BMP2-OP1-responsief gen), dat zowel gespliced als gepolyadenyleerd is maar strikt in de kernen gelokaliseerd is. De subcellulaire lokalisatie van BORG was niet afhankelijk van de context of het niveau van expressie of afbraak, maar eerder afhankelijk van de sequentie van het rijpe, gesplicede transcript. Mutatieanalyses gaven aan dat de nucleaire lokalisatie van BORG werd gemedieerd door een nieuw RNA-motief bestaande uit de pentameersequentie AGCCC met sequentiebeperkingen op posities -8 (T of A) en -3 (G of C) ten opzichte van het eerste nucleotide van het pentameer.

Een nieuw RNA-motief medieert de strikte nucleaire lokalisatie van een lang niet-coderend RNA.


Wat is ATAC-seq?

Answer: De assay voor transposase-toegankelijke chromatine met sequencing (ATAC-seq) is recentelijk ontwikkeld als een methode om open chromatine in kaart te brengen, waarmee de beperkingen in monstergrootte van alternatieve methoden zoals DNase/MNase-seq worden overwonnen.

We beschrijven een assay voor transposase-toegankelijke chromatine met sequencing (ATAC-seq), gebaseerd op directe in vitro transpositie van sequencing-adaptors in native chromatine, als een snelle en gevoelige methode voor integratieve epigenomische analyse. ATAC-seq vangt open chromatineplaatsen met een eenvoudig tweestapsprotocol met 500-50.000 cellen en onthult de wisselwerking tussen genomische locaties van open chromatine, DNA-bindende eiwitten, individuele nucleosomen en chromatinecompactie op nucleotide-resolutie. We ontdekten klassen DNA-bindende factoren die strikt nucleosomen vermijden, kunnen verdragen of de neiging hebben ermee te overlappen. Met behulp van ATAC-seq-kaarten van menselijke CD4(+) T-cellen van een proefpersoon, verkregen op opeenvolgende dagen, toonden we de haalbaarheid aan om het epigenoom van een individu te analyseren binnen een tijdsbestek dat compatibel is met klinische besluitvorming.

Wanneer transcriptiefactoren (TF's) gebonden zijn aan actieve regulerende regio's, verdringen zij canonieke nucleosomen, waardoor deze regio's biochemisch detecteerbaar worden als nucleosoom-arme regio's of toegankelijke/open chromatine. Hier onderzoeken we of open chromatineprofilering kan worden gebruikt om het volledige repertoire van actieve promotoren en enhancers te identificeren die ten grondslag liggen aan weefselspecifieke genexpressie tijdens normale ontwikkeling en oncogenese in vivo. Hiervoor vergelijken we eerst twee verschillende benaderingen om open chromatine in vivo te detecteren met het Drosophila oogprimordium als model: FAIRE-seq, gebaseerd op fysieke scheiding van open versus gesloten chromatine; en ATAC-seq, gebaseerd op preferentiële integratie van een transposon in open chromatine.

De assay voor transposase-toegankelijke chromatine met sequencing (ATAC-seq) is recentelijk ontwikkeld als een methode om open chromatine in kaart te brengen, waarmee de beperkingen in monstergrootte van alternatieve methoden zoals DNase/MNase-seq worden overwonnen.

Assay voor transposase-toegankelijke chromatine met high-throughput sequencing (ATAC-seq) is een nuttige methode om genome-brede chromatine toegankelijkheid en nucleosoompositionering in kaart te brengen.

Analyse van data van Assay for Transposase-Accessible Chromatin Using Sequencing (ATAC-seq).

Vereist een laag aantal levende cellen als input, voor het onderzoeken van chromatine toegankelijkheid over het epigenoom, bekend als de assay voor transposase-toegankelijke chromatine met sequencing (ATAC-seq).


Waarvoor wordt de TALE-iD methode gebruikt?

Answer: TALE-iD is een op methylering gebaseerde methode voor de studie van de native chromatinestructuur.

We passen i3C toe op intacte kernen van levende cellen en maken gebruik van native krachten die chromatinevouwing stabiliseren.

Met verschillende celtypen en loci, computationele modellering en een op methylering gebaseerde orthogonale validatiemethode, "TALE-iD", tonen we aan dat native interacties lijken op gekruislinkte interacties, maar verbeterde signaal-ruisverhoudingen vertonen en meer gericht zijn op regulatorische elementen en CTCF-plaatsen, terwijl ze strikt voldoen aan de beperkingen van topologisch associërende domeinen..


Wat is de ziekte van Paget?

Answer: De ziekte van Paget van het bot (PDB) is een niet-inflammatoire, metabole, skeletale aandoening die wordt gekenmerkt door gelokaliseerde overmatige osteoclastische botresorptie, gevolgd door een compenserende verhoogde osteoblastische activiteit die leidt tot ongestructureerd, fibroblastisch en biomechanisch instabiel bot.

De ziekte van Paget van het bot (PDB) is een niet-inflammatoire, metabole, skeletale aandoening die wordt gekenmerkt door gelokaliseerde overmatige osteoclastische botresorptie, gevolgd door een compenserende verhoogde osteoblastische activiteit die leidt tot ongestructureerd, fibroblastisch en biomechanisch instabiel bot. Als gevolg hiervan is er vervorming en vergroting van het bot met een defect en ongeorganiseerd patroon.

De ziekte van Paget van het bot (PDB) is de op één na meest voorkomende metabole botziekte, na osteoporose. Het wordt gekenmerkt door focale gebieden van verhoogde en ongeorganiseerde botomzetting, gekoppeld aan verhoogde botvorming.

De ziekte van Paget bij volwassenen is de op één na meest voorkomende metabole botziekte na osteoporose. De aandoening wordt gekenmerkt door verhoogde botcelactiviteit, waarbij botafbrekende osteoclasten vaak groter zijn en meer kernen bevatten dan normaal, en osteoblasten die verhoogde hoeveelheden ongeorganiseerd bot produceren. Dit leidt tot vergroot bot van slechte kwaliteit met zowel sclerotische als lytische gebieden.

De ziekte van Paget van het bot is een stoornis in de botremodellering, die leidt tot veranderingen in de architectuur en het algehele uiterlijk van het bot.

In tegenstelling tot eerder beschreven gevallen van mammillaire, vulvaire en perianale Paget-ziekte, worden slokdarm-Paget-cellen vrijwel altijd geassocieerd met onderliggende adenocarcinoom en niet met hooggradige dysplasie ("in situ" ziekte) of primaire Paget-ziekte.

De ziekte van Paget is het meest uitgesproken voorbeeld van botremodellering waarbij abnormale osteoclastische botresorptie gekoppeld blijft aan nieuwe botvorming.

De ziekte van Paget van het bot wordt gekenmerkt door de progressieve en uitgebreide vervanging, in één of meerdere botten, van normaal botweefsel door botweefsel met een ruwe en onregelmatige structuur, waarvan de overmatige en wanordelijke vernieuwing geleidelijk hyperdensiteit en hypertrofie van de betrokken botten veroorzaakt.

Vijfenzestig procent (15/23) van de Paget-ziekte van de borst had 50% van de Paget-cellen die E-cadherine tot expressie brachten, en voor plakoglobine en bèta-catenine was dit respectievelijk 17% (4/23) en 28% (6/21).

De ziekte van Paget van de vulva kan histopathologisch worden nagebootst door verschillende ziekte-entiteiten, maar de meeste van deze entiteiten kunnen klinisch worden onderscheiden van vulvaire Paget-ziekte.

De ziekte van Paget is een intra-epidermaal adenocarcinoom dat wordt gezien op de tepel/areola (mammillaire Paget-ziekte) of in extramammillaire lichaamszones, zoals de anogenitale en perineale huid en de oksel.

ACHTERGROND Mammillaire Paget-ziekte en extramammillaire Paget-ziekte zijn neoplastische aandoeningen waarbij er intra-epitheliale (meestal intra-epidermaal) infiltratie is door neoplastische cellen die klierdifferentiatie vertonen.

Mammillaire Paget-ziekte en extramammillaire Paget-ziekte zijn zeldzame intra-epitheliale neoplasmata.

Mammillaire Paget-ziekte wordt bijna uitsluitend geassocieerd met onderliggende invasieve borstkanker of hooggradige ductale carcinoma in situ (DCIS G3).

De ziekte van Paget is primair een aandoening van de osteoclast.

De ziekte van Paget van het bot is een chronische focale skeletale aandoening die wordt gekenmerkt door verhoogde botresorptie door de osteoclasten.

De ziekte van Paget van het bot is een focale aandoening van verouderend bot.

De ziekte van Paget van het bot is een chronische osteopathie die leidt tot structurele zwakte, hypervasculariteit en botdeformaties.

De ziekte van Paget van de borst is een aandoening van het tepel-areola complex die, hoewel zeldzaam, vaak geassocieerd wordt met een onderliggende carcinoom. Het wordt gekenmerkt door eczeemachtige veranderingen van de tepel.

De ziekte van Paget van de borst is een zeldzame aandoening van het tepel-areola complex die vaak geassocieerd wordt met een onderliggende in situ of invasieve carcinoom.


Wat is de functie van penicillinease, ook bekend als beta-lactamase?

Answer: Beta-lactamases zijn een familie van serine-enzymen die beta-lactam antibiotica hydrolyseren volgens een acylering-deacylering mechanisme.

Beta-lactamases, een familie van serine-enzymen die beta-lactam antibiotica hydrolyseren volgens een acylering-deacylering mechanisme,

beta-lactamases hydrolyseren penicillines zeer snel,

beta-lactam antibiotica zijn uiterst effectief in het verstoren van de synthese van de bacteriële celwand bij zowel gram-positieve als gram-negatieve bacteriën


De gewone huiskat, Felis silvestris catus, en de huishond, Canis familiaris, behoren beide tot welke taxonomische orde?

Answer: Huishonden en katten kunnen worden geïnterpreteerd in termen van hun afstamming van leden van de orde Carnivora.

Huishonden en katten kunnen worden geïnterpreteerd in termen van hun afstamming van leden van de orde Carnivora.

De tandstructuur, smaakzin en maaltijdpatronen van huishonden en katten kunnen worden geïnterpreteerd in termen van hun afstamming van leden van de orde Carnivora.


Wat wordt veroorzaakt door de ectopische expressie van CTCF?

Answer: Ectopische expressie van CTCF in K562-cellen leidde tot groeivertraging en bevordering van differentiatie naar de erytroïde lijn;

Geforceerde ectopische expressie van CTCF remt celgroei in cultuur.

Hier tonen we aan dat ectopische expressie van CTCF in veel celtypen de celklonogeniciteit remt door het veroorzaken van een ernstige groeivertraging zonder apoptose.

Ectopische expressie van CTCF resulteert in ernstige remming van de celgroei op meerdere punten binnen de celcyclus, wat aangeeft dat CTCF-niveaus streng gecontroleerd moeten worden.

Ectopische expressie van CTCF in K562-cellen leidde tot groeivertraging en bevordering van differentiatie naar de erytroïde lijn;

Ectopische expressie van CTCF in verschillende normale en tumorale menselijke cellijnen remt celdeling en klonogeniciteit, met als gevolg dat CTCF als een potentiële tumorrepressorfactor beschouwd moet worden.

Het verwijderen van het BORIS-gen leidt tot veranderde transcriptie van een groot aantal genen en de differentiatie van K562-cellen, terwijl de ectopische expressie van deze CTCF-paraloog leidt tot specifieke veranderingen in transcriptie in MCF7-cellen.

De rol van GATA-1 in de interactie tussen CTCF-sites werd onthuld door zijn ectopische expressie in 293-cellen en door verwijdering van een GATA-1-site in de LCR HS2. Deze bevindingen geven aan dat de erytroïde-specifieke activator GATA-1 werkt op CTCF-sites rond het β-globine locus om weefselspecifieke chromatineorganisatie tot stand te brengen.

Door gebruik te maken van deze modelsystemen hebben we aangetoond dat: (i) ectopische expressie van CTCF in K562-cellen leidde tot groeivertraging en bevordering van differentiatie naar de erytroïde lijn; (ii) CTCF knock-down remde de differentiatie van K562-cellen naar de erytroïde lijn significant; (iii) differentiatie van K562 naar de megakaryocytaire lijn werd niet significant beïnvloed; en (iv) downregulatie van MYC is geïdentificeerd als een van de mechanismen waarmee CTCF erytroïde differentiatie bevordert.

Om te bepalen hoe deze verschillende effecten in vivo zouden integreren, hebben we verschillende expressiesystemen geconstrueerd om de effecten van CTCF op celgroei te bestuderen.

Hoewel MYC het goed gekarakteriseerde CTCF-doelwit is, konden de remmende effecten van CTCF op celgroei niet uitsluitend worden toegeschreven aan repressie van MYC, wat suggereert dat aanvullende CTS-gestuurde genen die betrokken zijn bij groeiregulerende circuits, zoals p19ARF, waarschijnlijk bijdragen aan CTCF-geïnduceerde groeistilstand.

Verwijdering van de CTCF-cohesine bindingsplaats veroorzaakte een remming van de celgroei en instabiliteit van het virale genoom.


Wat is het dardarin-eiwit?

Answer: Mutaties in het leucine-rich repeat kinase 2-gen (LRRK2 of Dardarin) worden beschouwd als een veelvoorkomende oorzaak van autosomaal dominante en sporadische ziekte van Parkinson,

Mutaties in het leucine-rich repeat kinase 2-gen (LRRK2 of Dardarin) worden beschouwd als een veelvoorkomende oorzaak van autosomaal dominante en sporadische ziekte van Parkinson, maar de prevalentie van deze mutaties varieert tussen populaties.

De leucine-rich repeat kinase 2 (LRRK2/dardarin) wordt in verband gebracht met autosomaal dominante familiale en sporadische ziekte van Parkinson (PD);

Mutaties in LRRK2 (leucine-rich repeat kinase 2) (ook bekend als PARK8 of dardarin) zijn verantwoordelijk voor de autosomaal-dominante vorm van PD (ziekte van Parkinson).

Pathogene mutaties in leucine-rich repeat kinase 2 (LRRK2; PARK8) die dardarin coderen, worden geassocieerd met patiënten met autosomaal dominante en sporadische ziekte van Parkinson (PD)

Missense-mutaties in het leucine-rich repeat kinase 2 (LRRK2)/Dardarin-gen, waarvan het product een kinase met meerdere domeinen codeert, zijn bekend als oorzaak van autosomaal dominante laat optredende ziekte van Parkinson (PD).


In welk syndroom is het RPS19-gen het vaakst gemuteerd?

Answer: Ribosomaal eiwit S19 (RPS19), momenteel het enige gen dat geassocieerd wordt met DBA, is gemuteerd bij 25% van de DBA-patiënten, maar de rol ervan in erythropoëse is onbekend.

De RPS19-mutatiegroep werd geassocieerd met een hogere behoefte aan chronische behandeling voor anemie dan andere DBA-groepen.

Eenentwintig gevallen van DBA die tussen december 2008 en augustus 2012 in ons ziekenhuis werden opgenomen, werden gescreend met PCR op mutaties in de negen bekende genen die geassocieerd zijn met DBA: RPS19, RPS24, RPS17, RPL5, RPL11, RPS7, RPL35a, RPS10 en RPS26.

De resultaten toonden aan dat 8 patiënten (38,1%) met DBA mutaties hadden in de genen die coderen voor ribosomaal eiwit, waarbij een RPS19-mutatie werd geïdentificeerd bij 3 patiënten, en mutaties in RPS24, RPS7, RPL5, RPL11 en RPL35A respectievelijk bij 1 patiënt.

Hypospadie kan worden waargenomen bij sommige patiënten met een RPS19-mutatie en sommige dactyl-anomalieën worden geassocieerd met mutaties in RPL11 en RPL5.

Een transgeen muismodel toont een dominant-negatief effect van een puntmutatie in het RPS19-gen geassocieerd met Diamond-Blackfan-anemie.

Mutaties in het gen dat ribosomaal eiwit S19 (RPS19) codeert, zijn geïdentificeerd in ongeveer 25% van de DBA-families.

Diamond-Blackfan-anemie (DBA) is een zeldzame congenitale rode bloedcelaplasie gekenmerkt door anemie, beenmergerythroblastopenie en congenitale afwijkingen, en wordt geassocieerd met heterozygote mutaties in het ribosomaal eiwit (RP) S19-gen (RPS19) bij ongeveer 25% van de probanden.

Ribosomaal eiwit S19 (RPS19), momenteel het enige gen dat geassocieerd wordt met DBA, is gemuteerd bij 25% van de DBA-patiënten, maar de rol ervan in erythropoëse is onbekend.

Aangezien een deel van de DBA-patiënten een tekort heeft aan ribosomaal eiwit S19 (RPS19), hebben we lentivirale vectoren geconstrueerd die het RPS19-gen bevatten voor overexpressie in hematopoëtische voorlopercellen van RPS19-deficiënte DBA-patiënten.

DBA is een heterogene aandoening, veroorzaakt in ongeveer 25% van de gevallen door heterozygote mutaties in het RPS19-gen (DBA1).

Mutaties in het ribosomaal eiwit S19-gen (RPS19) zijn gevonden bij 25% van de patiënten met Diamond-Blackfan-anemie, een zeldzaam syndroom van congenitale beenmergfalen gekenmerkt door erythroblastopenie en diverse misvormingen.

Het gen dat het kleine subeenheid ribosomaal eiwit 19 (RPS19) codeert, is gemuteerd in ongeveer 25% van de gevallen van het beenmergfalen-syndroom Diamond-Blackfan-anemie (DBA), een kinderziekte gekenmerkt door falen van de productie van rode bloedcellen.

Diamond-Blackfan-anemie (DBA) is een zeldzaam erfelijk syndroom van beenmergfalen dat wordt gekenmerkt door pure rode bloedcelaplasie en geassocieerde fysieke misvormingen.

Nonsense-gemedieerde en nonstop afbraak van ribosomaal eiwit S19 mRNA bij Diamond-Blackfan-anemie.

Mutaties in het ribosomaal eiwit (RP) S19-gen zijn gevonden in ongeveer 25% van de gevallen van Diamond-Blackfan-anemie (DBA), een zeldzame congenitale hypoplastische anemie die variabele fysieke misvormingen omvat.

Het gen dat het ribosomaal eiwit S19 (RPS19) codeert, is vaak gemuteerd bij Diamond-Blackfan-anemie (DBA), een congenitale erythroblastopenie.

ACHTERGROND Mutaties in het ribosomaal eiwit S19-gen (RPS19) zijn gevonden bij 25% van de patiënten met Diamond-Blackfan-anemie, een zeldzaam syndroom van congenitaal beenmergfalen gekenmerkt door erythroblastopenie en diverse misvormingen.

Ribosomaal eiwit S19 (RPS19) is vaak gemuteerd bij Diamond-Blackfan-anemie (DBA), een zeldzame congenitale hypoplastische anemie.

Door toepassing van EMSA- en ChIP-methoden in muis-erythroleukemiecellen tonen we aan dat GATA1 en PU.1 in vitro en in vivo binden aan het proximale promotorgebied van het RPS19-gen, dat vaak gemuteerd is bij Diamond-Blackfan-anemie.

Diamond-Blackfan-anemie (DBA) is een congenitaal syndroom van beenmergfalen gekenmerkt door een specifieke tekort aan erytroïde voorlopercellen.

Diamond-Blackfan-anemie (DBA) is een congenitaal syndroom van beenmergfalen gekenmerkt door hypoproliferatieve anemie, geassocieerde fysieke misvormingen en een aanleg voor kanker.


Van welk type sequenties evolueren enhancers?

Answer: Studies hebben enhancers geïdentificeerd die cruciaal waren voor morfologische divergentie en benadrukten hoe nieuwe genetische netwerken die vorm bepalen, zijn ontstaan uit reeds bestaande netwerken. De meeste recent geëvolueerde enhancers ontstaan uit exaptatie van ancestrale DNA, in plaats van lijnspecifieke uitbreidingen van herhaalelementen.

De sequenties van sommige genregulerende elementen wijken aanzienlijk af, zelfs tussen nauw verwante soorten.

De trend is een hoge divergentie van cis-regulerende elementen tussen soorten, mogelijk gecompenseerd door uitgebreide creatie en verlies van regulerende elementen en het herschakelen van hun doelgenen.

Deze studies hebben enhancers geïdentificeerd die cruciaal waren voor morfologische divergentie en benadrukten hoe nieuwe genetische netwerken die vorm bepalen, zijn ontstaan uit reeds bestaande netwerken.

De meeste recent geëvolueerde enhancers ontstaan uit exaptatie van ancestrale DNA, in plaats van lijnspecifieke uitbreidingen van herhaalelementen.

De enhanceractiviteit van santomea evolueerde vanuit een zwakke ancestrale activiteit.


Welke zenuw is betrokken bij het carpale tunnelsyndroom?

Answer: Carpale tunnelsyndroom (CTS) is een focale compressieve neuropathie van de nervus medianus ter hoogte van de pols.

In deze studie was het doel om te bepalen of epineurectomie van de nervus medianus gunstig is bij de chirurgische behandeling van het carpale tunnelsyndroom.

Wij zijn van mening dat epineurectomie van de nervus medianus onnodig is bij de chirurgische behandeling van primaire CTS, aangezien het geen invloed heeft op de middellangetermijnresultaten.

Carpale tunnelsyndroom (CTS) is een focale compressieve neuropathie van de nervus medianus ter hoogte van de pols.

CTS, dat kan voorkomen bij wel 25% van de patiënten die een carpale tunnel release ondergaan, ontstaat meestal door een onvolledige transversale carpale ligament release of een onjuiste initiële diagnose. Patiënten met terugkerende symptomen hebben vaak perineurale fibrose die de nervus medianus vastzet.

Echografie is een gevestigde methode om de nervus medianus te bekijken bij het carpale tunnelsyndroom (CTS).

Het carpale tunnelsyndroom is een neuropathie door beknelling (focale laesie van de perifere zenuw door een lokale oorzaak); in dit geval is de nervus medianus het meest betrokken.

Carpale tunnelsyndroom is een complex van symptomen als gevolg van compressie van de nervus medianus in de carpale tunnel.

Om de relatie te definiëren tussen lichaamsindices van gezonde volwassenen en dwarsdoorsnede-oppervlakken van de carpale tunnel en nervus medianus en om de zenuw/tunnel-index te verkrijgen, die een nieuwe standaard vertegenwoordigt voor het diagnosticeren van carpale tunnelsyndroom met behulp van sonografie.

Beperkte beweging van de nervus medianus bij carpale tunnelsyndroom.

Carpale tunnelsyndroom (CTS) is de meest voorkomende neuropathie van de nervus medianus en is verantwoordelijk voor 90% van alle neuropathieën.

Compressie van de nervus medianus ter hoogte van de pols, of carpale tunnelsyndroom, is het meest erkende zenuwinklemmingssyndroom.


Wat is de functie van LOX-eiwitten in de ECM?

Answer: Lysyl-oxidases (LOX) zijn koperafhankelijke enzymen die primaire aminesubstraten oxideren tot reactieve aldehyden. De best bestudeerde rol van LOX-enzymen is het herstructureren van de extracellulaire matrix (ECM) bij dieren door het crosslinken van collageen en elastine.

De samenstelling en stijfheid van de extracellulaire matrix (ECM) zijn belangrijke drijfveren voor de ontwikkeling en het voortbestaan van fibrotische ziekten. Lysyl-oxidase (LOX) en LOX-achtige (LOXL) eiwitten spelen cruciale rollen in ECM-remodellering vanwege hun collageen crosslinking en intracellulaire functies.

collageen crosslinkend enzym, lysyl-oxidase (LOX).

Een kenmerk van hartfalen (HF) is nadelige remodellering van de extracellulaire matrix (ECM), die wordt gereguleerd door het collageen crosslinkende enzym lysyl-oxidase (LOX).

Lysyl-oxidase (LOX) is een extracellulair matrix (ECM)-modificerend enzym dat betrokken is bij cardiovasculaire remodellering.

Lysyl-oxidases (LOX) zijn koperafhankelijke enzymen die primaire aminesubstraten oxideren tot reactieve aldehyden. De best bestudeerde rol van LOX-enzymen is het herstructureren van de extracellulaire matrix (ECM) bij dieren door het crosslinken van collageen en elastine, hoewel ook intracellulaire functies zijn gerapporteerd.

LOXL2 wordt verondersteld vergelijkbaar te functioneren als LOX in de extracellulaire matrix (ECM) door het bevorderen van crosslinking van collageen en elastine.


Noem alstublieft 3 ziekten die worden behandeld met Valtrex (valaciclovir)

Answer:
Valtrex (valaciclovir) is een antiviraal medicijn dat wordt gebruikt voor de behandeling van infecties met: herpes zoster (gordelroos), herpes simplex genitalis (genitale herpes),
en herpes labialis (koortslippen).

Valaciclovir (Valtrex, Zelitrex), het L-valine-ester van aciclovir, verhoogt de biologische beschikbaarheid van aciclovir met 3- tot 5-voud ten opzichte van wat met orale aciclovir kan worden bereikt. Het vervult veel onvervulde behoeften van momenteel beschikbare anti-herpesvirus therapieën.

In gecontroleerde klinische onderzoeken bij herpes zoster is valaciclovir (1000 mg drie keer per dag) superieur aan aciclovir in het versnellen van het herstel van zoster-geassocieerde pijn en postherpetische neuralgie.

Valaciclovir is het enige antivirale middel dat is goedgekeurd voor een eenmaal daagse dosis suppressieve therapie voor genitale herpes, evenals het enige antivirale middel dat door de Amerikaanse FDA is goedgekeurd voor een 3-daags regime van episodische behandeling van terugkerende genitale herpes.

Valaciclovir is ook geïndiceerd voor het verminderen van de seksuele overdracht van herpes simplex virusinfectie en voor de behandeling van herpes labialis.

Bij herpes zoster is valaciclovir effectiever dan aciclovir of placebo (en even effectief als famciclovir) in het verkorten van de duur en ernst van herpes zoster-geassocieerde pijn en postherpetische neuralgie.

Valaciclovir en famciclovir zijn effectief en veilig voor de behandeling van de eerste episode en terugkerende genitale herpes en zijn nuttig als suppressieve therapie voor personen met frequente terugvallen van genitale herpes.

Valaciclovir en famciclovir zijn aangetoond de genezing van herpes zoster te versnellen, en gegevens suggereren dat deze middelen ook de geassocieerde acute en chronische pijn verminderen bij mensen van 50 jaar en ouder.

Valaciclovir (Valtrex), het L-valyl-ester van aciclovir, is in klinische ontwikkeling voor de behandeling en suppressie van herpesvirusziekten.

Valaciclovir wordt vaak voorgeschreven aan ouderen voor de behandeling van ziekten zoals herpes zoster.

De onderzoeksgroep bestond uit 86 immuungecompromitteerde volwassen patiënten met herpes zoster, die werden behandeld met famciclovir of valaciclovir gedurende 7 dagen.

In de afgelopen twee decennia is de behandeling van deze aandoeningen getransformeerd door guanosine nucleoside antivirale middelen zoals valaciclovir (Valtrex, een hoog biologisch beschikbaar prodrug van aciclovir (Zovirax), en famciclovir (Famvir), een hoog biologisch beschikbaar prodrug van penciclovir (Denavir).
DOELSTELLING: We beschrijven de farmacologie, farmacokinetiek en klinische werkzaamheid van valaciclovir voor de behandeling van herpes simplex, herpes zoster en andere virale infecties.

Bij herpes zoster is valaciclovir even effectief als famciclovir en effectiever dan placebo of aciclovir bij het bevorderen van de genezing van de huid en het herstel van zoster-geassocieerde pijn en postherpetische neuralgie.

Valaciclovir wordt goed verdragen, met handige doseringsfrequenties voor de behandeling van genitale herpes of herpes zoster, en het heeft ook de optie voor gebruik als een korte kuur bij de episodische behandeling van terugkerende genitale herpes, wat allemaal belangrijke voordelen zijn bij het beheer van deze aandoeningen.

Acyclovir (Zovirax, GlaxoSmithKline), valaciclovir (Valtrex, GlaxoSmithKline) of famciclovir (Famvir, Novartis) kunnen worden gebruikt voor de behandeling van herpes zoster, en alle drie zijn aangetoond de duur van de herpetische uitslag en zoster-geassocieerde pijn te verminderen.


Welke olfactorische gen detecteert androsteron?

Answer: Een eerder gerapporteerde associatie tussen de olfactorische receptor OR7D4 en androstenon werd niet gedetecteerd totdat we dit gen specifiek typeten (p = 1,1 × 10 -4). Elk zoogdier kan deze geurcodes ontcijferen om het geslacht, de leeftijd, de endocriene status, de sociale status en het genotype van soortgenoten te onderscheiden met behulp van speciale sensorische receptoren in hun olfactorische systeem.

Elk zoogdier kan deze geurcodes ontcijferen om het geslacht, de leeftijd, de endocriene status, de sociale status en het genotype van soortgenoten te onderscheiden met behulp van speciale sensorische receptoren in hun olfactorische systeem.

Een eerder gerapporteerde associatie tussen de olfactorische receptor OR7D4 en androstenon werd niet gedetecteerd totdat we dit gen specifiek typeten (P = 1,1 × 10(-4)).

Deze bevindingen suggereren dat 1) de waargenomen intensiteit van sommige maar niet alle geurstoffen een erfelijke eigenschap is, 2) het gebruik van een huidig genoomwijd markerpanel geen bekende olfactorische genotype-fenotype associatie detecteerde, en 3) verschillen tussen personen in de perceptie van androstenon worden beïnvloed door het OR7D4-genotype en mogelijk door varianten van andere genen.

De smaak van ethanol was gerelateerd aan variatie binnen een olfactorisch receptor gen (OR7D4) en een gen dat een subeenheid van het epitheliale natriumkanaal (SCNN1D) codeert.


Waar in het lichaam zou het scheepvormig been worden gevonden?

Answer: Het scheepvormig been bevindt zich in de voet

Het accessoire scheepvormig been (AN) is een accessoire ossikel dat anatomisch aan de mediale zijde van de voet ligt, proximaal van het scheepvormig been en continu is met de tibialis posterior pees.

Een 16-jarige jongen ontwikkelde pijn in de linker voet van onbekende oorzaak die niet reageerde op conservatieve behandeling, geassocieerd met koorts en moeite met lopen. Hij werd opgenomen in ons ziekenhuis met osteomyelitis van het accessoire en het lichaam van het scheepvormig been.


Noem een lncRNA geassocieerd met gedilateerde cardiomyopathie.

Answer: De lncRNA H19 is significant omhooggereguleerd in het myocardiale weefsel bij gedilateerde cardiomyopathie.

In de vorige studie hebben we een rattenmodel van gedilateerde cardiomyopathie (DCM) geïnduceerd door adriamycine en vonden we dat de expressie van lncRNA H19 significant omhooggereguleerd was in myocardiaal weefsel.

De lange niet-coderende RNA H19 bevordert cardiomyocyten apoptose bij gedilateerde cardiomyopathie.


Welk gen is verantwoordelijk voor rood haar?

Answer: Varianten van het melanocyten-stimulerend hormoonreceptor-gen worden geassocieerd met rood haar en een lichte huid bij mensen.

Varianten van het melanocyten-stimulerend hormoonreceptor-gen worden geassocieerd met rood haar en een lichte huid bij mensen.

Personen met rood haar hebben een overwegend aandeel van feomelanine in haar en huid en/of een verminderde capaciteit om eumelanine te produceren, wat kan verklaren waarom zij niet bruinen en een verhoogd risico lopen door UV-straling. Bij zoogdieren worden de relatieve verhoudingen van feomelanine en eumelanine gereguleerd door melanocyten stimulerend hormoon (MSH), dat via zijn receptor (MC1R) op melanocyten werkt om de synthese van eumelanine te verhogen en het product van het agouti-locus, dat deze werking tegenwerkt.

Onze bevindingen suggereren dat bij mensen, net als bij andere zoogdieren, de MC1R een controlepunt is in de regulatie van het pigmentatiefenotype en, belangrijker nog, dat variaties in dit eiwit geassocieerd zijn met een slechte bruining.

Bij mensen worden varianten van de melanocortine 1 receptor geassocieerd met rood haar en een lichte huid, en lopend onderzoek in ons laboratorium suggereert dat bepaalde varianten van de melanocortine 1 receptor mogelijk meer geassocieerd zijn met haarkleur dan met huidtype.

Rood haar bij de mens wordt veroorzaakt door bepaalde verlies-van-functie mutaties van een van de peptideproducten van het pro-opiomelanocortine (POMC) gen, de melanocortine-1 receptor (MC1R, MIM 155555).

Dit artikel bespreekt het ontdekkingstraject van de MC1R in de controle van de vachtkleur bij dieren, de daaropvolgende rol van MC1R in de menselijke fysiologie en mogelijk een bredere rol van MC1R in de menselijke huidkankerontwikkeling en menselijke ontwikkeling door de geschiedenis heen.

Varianten van het melanocortine-1 receptor gen bepalen het risico op niet-melanoom huidkanker onafhankelijk van een lichte huid en rood haar.

Er werd een sterke associatie vastgesteld tussen MC1R-genvarianten en een lichte huid en rood haar, vooral de varianten Arg151Cys en Arg160Trp (P<.0001).

Varianten van het melanocortine-1 receptor (MC1R) gen worden geassocieerd met een lichte huid en rood haar.

Sequentiepolymorfisme in het menselijke melanocortine 1 receptor gen als indicator van het rood haar fenotype.

We beschrijven een minisequencing-protocol voor het screenen van DNA-monsters op de aanwezigheid van 12 mutaties in het menselijke melanocortine 1 receptor gen (MC1R), waarvan acht geassocieerd zijn met het rood haar fenotype.

We rapporteren de frequenties van MC1R-varianten in de Britse roodharige populatie.

De melanocortine 1 receptor (MC1R): meer dan alleen rood haar.

Verlies-van-functie mutaties in MC1R zijn geassocieerd met een omschakeling van eumelanine naar feomelanine productie, wat resulteert in een rode of gele vachtkleur.

De meerderheid van de roodharigen is compound heterozygoot of homozygoot voor tot vijf frequente verlies-van-functie mutaties. Een minderheid van roodharigen is echter slechts heterozygoot. De MC1R is daarom een belangrijke bepalende factor voor zongevoeligheid en een genetische risicofactor voor melanoom en niet-melanoom huidkanker.

Veranderde celoppervlakte-expressie van menselijke MC1R variant receptor-allelen geassocieerd met rood haar en huidkankerrisico.

Het menselijke melanocortine-1 receptor gen (MC1R) codeert voor een G-eiwit gekoppelde receptor die voornamelijk tot expressie komt op melanocyten, waar het een sleutelrol speelt in de regulatie van pigmentatie. Variant-allelen worden geassocieerd met rood haar en een lichte huid, bekend als het RHC-fenotype, evenals met huidkankerrisico.

Rood haar is het null-fenotype van MC1R.

Het MC1R-gen heeft veel polymorfismen, waarvan sommige zijn gekoppeld aan variatie in pigmentatiefenotypes binnen menselijke populaties.

De associatiesignalen op het MC1R-genlocus van CDH waren uniform significanter dan traditionele GWA-analyses (de meest significante P voor CDH = 3,11×10⁻¹⁴² versus P voor rs258322 = 1,33×10⁻⁶⁶). De CDH-test zal bijdragen aan het vinden van zeldzame LOF-varianten in GWAS- en sequencingstudies.

Het MC1R-gen speelt een cruciale rol in de pigmentatiesynthese. Verlies-van-functie MC1R-varianten, die de eiwitfunctie verminderen, worden geassocieerd met het rood haar kleur (RHC) fenotype en een verhoogd risico op huidkanker.

Genetische analyse van melanocortine 1 receptor rood haar kleur varianten in een Russische populatie uit Oost-Siberië.

Mutaties in het P-gen waren verantwoordelijk voor het klassieke fenotype van oculocutaan albinisme type 2 (OCA2) bij alle acht personen, en mutaties in het MC1R-gen waren verantwoordelijk voor het rode (in plaats van geel/blonde) haar bij zes van de acht die na de geboorte rood haar behielden.

Sequentievariatie in het melanocortine-1 receptor (MC1R) gen is geassocieerd met rood haar in de normale populatie, maar rood haar is ongebruikelijk bij OCA.

Bij mensen veroorzaken verlies-van-functie MC1R-mutaties een lichte huid, sproeten, rood haar en een verhoogde aanleg voor melanoom; bij muizen is Mc1r verlies-van-functie verantwoordelijk voor de recessieve gele mutatie, geassocieerd met feomelanisch haar en een verminderd aantal epidermale melanocyten.

Mutaties in het P-gen waren verantwoordelijk voor het klassieke fenotype van oculocutaan albinisme type 2 (OCA2) bij alle acht, en mutaties in het MC1R-gen waren verantwoordelijk voor het rode (in plaats van geel/blonde) haar bij zes van de acht die na de geboorte rood haar behielden.

De Melanocortine-1 Receptor (MC1R) is een G-eiwit gekoppelde receptor, die verantwoordelijk is voor de productie van het donkerdere eumelanine pigment en de bruiningrespons.

We tonen aan dat een muis bacterieel artificieel chromosoom (BAC) dat Mc1r bevat, het verlies van Mc1r in transgene muizen efficiënt kan herstellen, en dat overexpressie van de receptor het effect van de endogene antagonist, agouti-eiwit, onderdrukt.

Pleiotrope effecten van het melanocortine 1 receptor (MC1R) gen op menselijke pigmentatie.

Varianten van het melanocortine 1 receptor (MC1R) gen zijn algemeen bij personen met rood haar en een lichte huid, maar de relatieve bijdrage aan deze pigmentaire eigenschappen bij heterozygoten, homozygoten en compound heterozygoten voor varianten op dit locus van de meerdere allelen aanwezig in blanke populaties is onduidelijk.

Een specifieke variant van het MC1R-gen (R-allel) is verantwoordelijk voor het rood haar.

ACHTERGROND Rood haar wordt veroorzaakt door varianten van het melanocortine-1 receptor (MC1R) gen.

Roodharigen zijn meestal compound heterozygoten of homozygoot voor een van een aantal MC1R-polymorfismen die geassocieerd zijn met rood haar.

Varianten van het Melanocortine 1 Receptor (MC1R) gen zijn gevonden die geassocieerd zijn met rood haar en een lichte huid bij mensen.

De genetische basis voor rood haar omvat specifieke mutaties, rood haar kleur (RHC) allelen, in het melanocortine-1 receptor (MC1R) gen.

Een multiplex PCR en een multiplex single base extension protocol werden opgezet voor het genotyperen van zes exons MC1R-variaties met hoge penetrantie voor rood haar (R), vier exons MC1R-variaties met lage penetrantie voor rood haar (r), twee frameshift-variaties met hoge penetrantie voor rood haar (R) en drie variaties in het promotorgebied.

We hebben 174 personen uit 11 grote families met een overwegend rood haar en nog eens 99 niet-verwante roodharigen onderzocht op MC1R-varianten en hebben bevestigd dat rood haar meestal recessief wordt geërfd met de allelen R151C, R160W, D294H, R142H, 86insA en 537insC op dit locus.

Melanocortine receptor 1 (MC1R) en agouti signaal eiwit (ASIP) zijn twee belangrijke genen die de vachtkleurfenotypes bij zoogdieren beïnvloeden, en inactiverende mutaties in het MC1R-gen zijn verantwoordelijk voor de rode vachtkleur bij Europese varkensrassen.

Er werd geen verlies-van-functie mutatie in MC1R gevonden die verantwoordelijk is voor de rode vachtkleur in Europese rassen bij dit ras.

Concluderend werd geen functionele variant gevonden die verantwoordelijk is voor bruinachtige rode kleur in het coderende gebied van MC1R en ASIP bij Tibetaanse varkens.

Rood haar kleur wordt veroorzaakt door varianten van het melanocortine-1 receptor (MC1R) gen.


Van welke bacterie werd EcoRI, restrictie-endonuclease, geïsoleerd?

Answer: Onder honderden restrictie-endonucleases is het EcoRI-enzym het meest bruikbare en meest onderzochte enzym en werd geïsoleerd uit E. coli RY 13

. Onder honderden restrictie-endonucleases is het EcoRI-enzym het meest bruikbare en meest onderzochte enzym. Na sonificatie en ultracentrifugatie werden ruwe extracten van E. coli RY 13 verkregen

Een endonuclease met EcoRI-specificiteit wordt geproduceerd door bacteriën die het ColE1-plasmide bevatten.

Dergelijke bacteriële cellen slagen er niet in om restrictie- of modificatiefuncties in vivo tot expressie te brengen, en fag- of plasmide-DNA verkregen uit ColE1-bevattende cellen heeft ongemodificeerde EcoRI-sites die in vitro worden gekliefd door gezuiverd EcoRI-endonuclease of door enzym geëxtraheerd uit bacteriën die ColE1 dragen.

[Kenmerken van RecA-onafhankelijke recombinatie van plasmiden in E. coli-cellen die restrictie-endonuclease EcoRI produceren].

De zuivering van het EcoRI-restrictie-enzym uit een stam van Escherichia coli die dit enzym overproduceert, werd bemoeilijkt door de onoplosbaarheid van het eiwit, en daarom werd de zuiveringsprocedure aangepast om het herstel van actief enzym te optimaliseren.


Wat is de belangrijkste reden voor de toename van de incidentie van cryptococcale ziekte?

Answer: Het is een toenemende oorzaak van infectie bij immuungecompromitteerde patiënten, met name bij degenen met een HIV-infectie. Momenteel is bij 4,0% van de patiënten met AIDS in het Verenigd Koninkrijk bekend dat zij cryptococcose hebben ontwikkeld. De incidentie van infectie met Cryptococcus neoformans is in het afgelopen decennium verviervoudigd.

De incidentie van infectie met Cryptococcus neoformans is in het afgelopen decennium verviervoudigd. Het is een toenemende oorzaak van infectie bij immuungecompromitteerde patiënten, met name bij degenen met een HIV-infectie. Momenteel is bij 4,0% van de patiënten met AIDS in het Verenigd Koninkrijk bekend dat zij cryptococcose hebben ontwikkeld.

<b>ACHTERGROND</b>: Cryptoccale ziekte is een opportunistische infectie die aanzienlijke morbiditeit en mortaliteit veroorzaakt bij volwassenen met HIV.

Primaire profylaxe met antifungale interventies kan de incidentie van cryptococcale ziekte en de daarmee samenhangende mortaliteit verminderen.
DOELSTELLINGEN: De effectiviteit beoordelen van antifungale interventies voor de primaire preventie van cryptococcale ziekte bij volwassenen met HIV.
ZOEKSTRATEGIE: We doorzochten de volgende databases: MEDLINE, EMBASE, Cumulative Index to Nursing and Allied Health Literature (CINAHL), ClinicalTrials.gov, Database of Abstracts of Reviews of Effectiveness (DARE), Latin American and Caribbean Literature on the Health Sciences (LILACS), en het Cochrane Controlled Trials Register (CCTR).

Toen de twee studies die fluconazol als interventie gebruikten samen werden geanalyseerd (N=518), was de incidentie van cryptococcale ziekte verminderd bij degenen die fluconazol namen voor primaire profylaxe (RR 0,25, 95% CI 0,07, 0,87) vergeleken met degenen die placebo kregen; er was echter geen significant verschil in de totale mortaliteit (RR 0,59, 95% CI 0,14, 2,62).
CONCLUSIES VAN DE AUTEURS: Antifungale primaire profylaxe met itraconazol of fluconazol is effectief in het verminderen van de incidentie van cryptococcale ziekte bij volwassenen met gevorderde HIV-infectie.

Belangrijke gebruikte zoekwoorden zijn onder andere: meningitis, cryptococcaal, cryptococcus, cryptococcose, verworven immunodeficiëntiesyndroom, humaan immunodeficiëntievirus, profylaxe, chemopreventie, antifungale middelen, en de Cochrane-screen voor gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken.
SELECTIECRITERIA: Gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken die antifungale interventies gebruikten voor de primaire preventie van cryptococcale ziekte bij volwassenen met HIV werden geselecteerd.
GEGEVENSVERZAMELING EN -ANALYSE: Twee beoordelaars beoordeelden onafhankelijk de geschiktheid en kwaliteit van de onderzoeken.

AIDS is de belangrijkste predisponerende aandoening voor cryptococcale meningitis, en daarom weerspiegelt het profiel van de meeste patiënten dat van HIV-infectie.

We hebben abstracts beoordeeld van de volgende relevante congressen: International AIDS Conference, International AIDS Society Conference on HIV Pathogenesis and Treatment, en Conference on Retroviruses and Opportunistic Infections.

CONCLUSIES VAN DE AUTEURS Antifungale primaire profylaxe met itraconazol of fluconazol is effectief in het verminderen van de incidentie van cryptococcale ziekte bij volwassenen met gevorderde HIV-infectie.

ACHTERGROND Cryptoccale meningitis is een veelvoorkomende opportunistische infectie bij met het humaan immunodeficiëntievirus (HIV) geïnfecteerde personen.

De incidentie van cryptococcale meningitis is parallel aan die van HIV-infectie toegenomen.

Cryptoccale meningitis (CM), een schimmelinfectie veroorzaakt door Cryptococcus spp., is de meest voorkomende vorm van meningitis en een belangrijke doodsoorzaak onder personen met HIV/AIDS in sub-Sahara Afrika.

De auteurs observeerden geen verschillen in de radiografische verschijningsvormen van pulmonale cryptococcale ziekte tussen patiënten met humaan immunodeficiëntievirus (HIV) en andere immuungecompromitteerde personen.

Ondanks vooruitgang in de behandeling van HIV-infectie blijven de incidentie en mortaliteit van invasieve cryptococcale ziekte aanzienlijk.


Welke genen zijn verantwoordelijk voor de aanpassing aan grote hoogte bij Tibetanen?

Answer: Recente studies hebben genen geïdentificeerd die betrokken zijn bij de aanpassing aan grote hoogte bij Tibetanen. Genetische varianten/haplotypen binnen regio's die drie van deze genen bevatten (EPAS1, EGLN1 en PPARA) worden geassocieerd met relatief verlaagde hemoglobineniveaus die bij Tibetanen op grote hoogte worden waargenomen, wat ondersteunend bewijs levert voor genetische aanpassing aan deze extreme omgeving. Een gen (HMOX2) dat betrokken is bij heemkatabolisme, bevat mogelijk adaptieve varianten bij Tibetanen.

We ontdekten de meest gedifferentieerde varianten tussen TBN en HAN op chromosoom 1q42.2 en 2p21. EGLN1 (of HIFPH2, MIM 606425) en EPAS1 (of HIF2A, MIM 603349), beide gerelateerd aan hypoxie-induceerbare factor, werden respectievelijk het meest gedifferentieerd gevonden in de twee regio's.

Al onze populatiegenomische en statistische analyses geven aan dat EPAS1 en EGLN1 hoogstwaarschijnlijk verantwoordelijk zijn voor de aanpassing aan grote hoogte (HAA) van Tibetanen.

Recente studies hebben genen geïdentificeerd die betrokken zijn bij de aanpassing aan grote hoogte bij Tibetanen. Genetische varianten/haplotypen binnen regio's die drie van deze genen bevatten (EPAS1, EGLN1 en PPARA) worden geassocieerd met relatief verlaagde hemoglobineniveaus die bij Tibetanen op grote hoogte worden waargenomen, wat ondersteunend bewijs levert voor genetische aanpassing aan deze extreme omgeving.

In combinatie met de gerapporteerde gegevens identificeerden we sterke signalen van selectieve sweep in twee hypoxie-gerelateerde genen, EPAS1 en EGLN1.

Drie van deze genen, EPAS1, EGLN1 en PPARA, reguleren of worden gereguleerd door hypoxie-induceerbare factor, een belangrijke regulator van erytropoëse en andere organismale functies.

Identificatie van een Tibetaans-specifieke mutatie in het hypoxische gen EGLN1 en de bijdrage ervan aan de aanpassing aan grote hoogte.

Hier voerden we resequencing uit van het gehele genomische gebied (59,4 kb) van het hypoxische gen EGLN1 (een van de topkandidaten uit de genoomwijde scans) bij Tibetanen en identificeerden 185 sequentievariaties, waaronder 13 nieuwe variaties (12 substituties en 1 insertie of deletie).

De geschatte selectieve intensiteit (0,029 voor het C-allel van rs186996510) plaatst EGLN1 onder de bekende genen die de sterkste selectie hebben ondergaan in menselijke populaties, en het begin van de selectie werd geschat te zijn in het vroege Neolithicum (ongeveer 8.400 jaar geleden).

Twee functionele loci in de promotor van het EPAS1-gen betrokken bij de aanpassing aan grote hoogte bij Tibetanen.

EPAS1 is betrokken bij de hypoxische respons en wordt verondersteld verantwoordelijk te zijn voor de genetische aanpassing aan hypoxie op grote hoogte bij Tibetanen.

Drie van deze genen (EPAS1, EGLN1 en PPARA) worden geassocieerd met verlaagde hemoglobineniveaus vergeleken met niet-Tibetanen die op hoogte leven.

HMOX2 functioneert als een modifier-gen voor aanpassing aan grote hoogte bij Tibetanen.

In deze studie rapporteren we een downstream-gen (HMOX2) dat betrokken is bij heemkatabolisme en dat mogelijk adaptieve varianten bevat bij Tibetanen.

Gezamenlijk stellen we voor dat HMOX2 bijdraagt aan de aanpassing aan grote hoogte bij Tibetanen door te functioneren als een modifier in de regulatie van het hemoglobinemetabolisme.

Positief geselecteerde haplotypen van EGLN1 en PPARA waren significant geassocieerd met het verlaagde hemoglobinefenotype dat uniek is voor deze hooglandpopulatie.

Studies bij Tibetanen onthulden kandidaten voor aanpassing aan grote hoogte in de genen EGLN1 en EPAS1, geassocieerd met een lagere hemoglobineconcentratie.

Hier analyseren we genotypedata van de Nepalese Sherpa en vinden dat Tibetanen een mengsel zijn van voorouderlijke populaties gerelateerd aan de Sherpa en Han-Chinezen. De genen EGLN1 en EPAS1 tonen een opvallende verrijking van hoogland-voorouderlijk DNA in het Tibetaanse genoom, wat aangeeft dat migranten van lage hoogte adaptieve allelen van de hooglanders hebben verkregen.

Alle populatiegenomische en statistische analyses gaven aan dat EPAS1 en EGLN1 hoogstwaarschijnlijk verantwoordelijk zijn voor de aanpassing aan grote hoogte en nauw gerelateerd zijn aan lage Hb-concentraties bij Tibetanen.

Interessant is dat een gen dat eerder bekend stond als belangrijk in de cellulaire zuurstofdetectie, EGLN1 (ook bekend als PHD2), bewijs van positieve selectie vertoont bij zowel Tibetanen als Andeërs.

Het toonde aan dat het C-allel van rs56721780:G C de binding van IKZF1 verminderde, wat leidde tot een verminderde transcriptionele repressie van het EPAS1-gen.

Het Tibetaans-specifieke 200 kb EPAS1-haplotype, geïntrogreerd van een archaïsche menselijke populatie gerelateerd aan Denisovans, onderging evolutionaire afbraak; echter zijn de functionele variant(en) die verantwoordelijk zijn voor de aanpassing aan grote hoogte bij EPAS1/HIF-2α nog niet geïdentificeerd.

Verdere functionele analyse toonde aan dat het lysyl-oxidase (LOX)-gen, dat eerder werd gerapporteerd als verantwoordelijk voor de cross-linking van extracellulaire matrixeiwitten van de amnion, een direct doelwit was van EPAS1.


Wat is het belangrijkste eiwit in bruin vetweefsel (BAT) dat actief is bij thermogenese?

Answer: Ontkoppelingsproteïne 1 (UCP1) is het kenmerkende eiwit dat verantwoordelijk is voor koude- en dieet-geïnduceerde thermogenese in bruin vetweefsel (BAT).

De mitochondriën van bruin vetweefsel (BAT) verschillen van die in andere weefsels doordat ATP-productie niet hun primaire fysiologische rol is. BAT-mitochondriën zijn uitgerust met een gespecialiseerd eiwit dat bekend staat als ontkoppelingsproteïne 1 (UCP1). UCP1 schakelt de elektronentransportketen kortsluitend, waardoor het mitochondriale membraanpotentiaal wordt omgezet in warmte, waardoor BAT een weefsel is dat in staat is de energie-uitgaven en brandstofmetabolisme bij zoogdieren te veranderen zonder fysieke activiteit te verhogen.

Ontkoppelingsproteïne 1 (UCP1) is het kenmerkende eiwit dat verantwoordelijk is voor koude- en dieet-geïnduceerde thermogenese in bruin vetweefsel (BAT).

Thermogenese is een belangrijk homeostatisch mechanisme dat essentieel is voor overleving en normale fysiologische functies bij zoogdieren. Zowel bruin vetweefsel (BAT) (d.w.z. ontkoppelingsproteïne 1 (UCP1)-gebaseerd)

De centrale rol van UCP1 in niet-rillings-thermogenese wordt erkend

JAK2 bevordert de functie van bruin vetweefsel en is vereist voor dieet- en koude-geïnduceerde thermogenese bij muizen.

Bruine adipocyten (BA's) zijn gespecialiseerd in adaptieve thermogenese en activeren bij sympathische stimulatie het mitochondriale ontkoppelingsproteïne (UCP)-1 en oxideren vetzuren om warmte te genereren


Op welke methode is Proseek gebaseerd?

Answer: proximity extension immunoassay

We gebruikten proximity extension immunoassay (PEA, Proseek Multiplex, Olink) om de serumspiegels van tweeënnegentig ontstekingsgerelateerde eiwitten te beoordelen bij Tsjechische patiënten met SLE (n = 75) en leeftijdsgematchte gezonde controlegroepen (n = 23).

Met behulp van de zeer gevoelige Proximity Extension ImmunoAssay op 92 kankerbiomarkers (Proseek)