Verhoogt een selectieve sweep de genetische variatie?

Answer: Een selectieve sweep is een fenomeen waarbij de fixatie van sterk voordelige allelen binnen een populatie de genetische diversiteit vermindert bij gedeeltelijk gekoppelde neutrale loci. Verminderde variatie of afwijkingen van neutraliteit, samen met een overschot aan gefixeerde vervangingsplaatsen, wijzen op een selectieve sweep.

Een Oost-Afrikaanse populatie die aanleiding gaf tot niet-Afrikanen onderging een selectieve sweep die de subcentromerische regio beïnvloedde waar MTMR8 is gelokaliseerd. Deze en soortgelijke sweeps in vier andere regio's van het X-chromosoom, gedocumenteerd in de literatuur, verminderden effectief de genetische diversiteit van niet-Afrikaanse chromosomen.

een selectieve sweep die genetische variatie heeft verwijderd uit een groot deel van het drive X-chromosoom.

bewijs van verminderde diversiteit en een overschot aan gefixeerde vervangingsplaatsen, consistent met een soort-brede selectieve sweep.

recente onafhankelijke selectieve sweeps in AGO2 hebben de genetische variatie verminderd

episodes van natuurlijke selectie (waarschijnlijk een selectieve sweep) die voorafgingen aan de coalescentie van menselijke lijnen, binnen de laatste 25 miljoen jaar, verklaren de waargenomen verminderde diversiteit

verminderde variatie of afwijkingen van neutraliteit die kunnen wijzen op een recente selectieve sweep

Beschouw een genetische locus die een sterk voordelig allel draagt dat recentelijk is gefixeerd in een grote populatie. Omdat sterk voordelige allelen snel fixeren, wordt de sequentiediversiteit bij gedeeltelijk gekoppelde neutrale loci verminderd. Dit fenomeen staat bekend als een selectieve sweep.

een lokale selectieve sweep of demografisch proces dat de variabiliteit verminderde

verminderde variatie (een selectieve sweep)

de mtDNA-diversiteit, maar niet de nucleaire DNA-diversiteit, is verminderd ten opzichte van de neutrale verwachting van moleculaire evolutie, wat wijst op de werking van een selectieve sweep

Bovendien wordt verwacht dat de hoeveelheid genetische variatie na een selectieve sweep ongelijk is over demes: een grotere vermindering van de verwachte heterozygotie treedt op in de subpopulatie waaruit de voordelige mutatie afkomstig is dan in de aangrenzende subpopulaties.

Onze observatie van vermindering in variatie bij zowel intragenische als flankerende loci van het mutant pfcrt-gen bevestigde het selectieve sweep-model van natuurlijke selectie in chloroquine-resistente P.

Een selectieve sweep beschrijft de vermindering van gekoppelde genetische variatie door sterke positieve selectie.

In deze situaties zou adaptatie gewoonlijk 'zachte' selectieve sweeps produceren, waarbij meerdere adaptieve allelen tegelijkertijd door de populatie sweepen, hetzij omdat de allelen al aanwezig waren als staande genetische variatie, hetzij omdat ze onafhankelijk ontstonden door terugkerende de novo-mutaties.

CONCLUSIES: De sterke vermindering van nucleotidevariatie bij OsAMT1;1 in rijst werd veroorzaakt door een selectieve sweep rond OsAMT1;1, wat het stikstofopnamesysteem onder sterke selectie door de rijstpolderbodem tijdens de domesticatie van rijst kan weerspiegelen.


Welke ziektefenotypen worden geassocieerd met PRPS1-mutaties?

Answer: X-gebonden Charcot-Marie-Tooth ziekte type 5 (CMTX5), Arts-syndroom en niet-syndromische sensorineurale doofheid (DFN2) zijn allelische syndromen, veroorzaakt door verminderde activiteit van fosforibosylpyrofosfaatsynthetase 1 (PRS-I) door verlies-van-functie mutaties in PRPS1.

X-gebonden Charcot-Marie-Tooth ziekte type 5 (CMTX5), Arts-syndroom en niet-syndromische sensorineurale doofheid (DFN2) zijn allelische syndromen, veroorzaakt door verminderde activiteit van fosforibosylpyrofosfaatsynthetase 1 (PRS-I) door verlies-van-functie mutaties in PRPS1

Onze bevindingen tonen aan dat CMTX5, Arts-syndroom en DFN2 fenotypische clusters zijn op een intrafamiliaal continuüm, inclusief overlappende fenotypen zelfs binnen individuen. De respectievelijke fenotypische presentatie lijkt bepaald te worden door de exacte PRPS1-mutatie en de resterende enzymactiviteit, waarbij laatstgenoemde grotendeels wordt beïnvloed door de mate van scheve X-inactivatie

Mutaties in PRPS1 worden geassocieerd met een spectrum van niet-syndromische tot syndromische gehoorverlies

X-gebonden Charcot-Marie-Tooth ziekte, Arts-syndroom en prelinguale niet-syndromische doofheid vormen een ziektecontinuüm: bewijs uit een familie met een nieuwe PRPS1-mutatie.

Tot nu toe beschreven mutaties in PRPS1 zijn allemaal missense mutaties die resulteren in PRS-I superactiviteit of in variabele niveaus van verminderde activiteit, resulterend in X-gebonden Charcot-Marie-Tooth ziekte-5 (CMTX5), Arts-syndroom en X-gebonden niet-syndromische sensorineurale doofheid (DFN2).

X-gebonden Charcot-Marie-Tooth ziekte type 5 (CMTX5) wordt veroorzaakt door mutaties in het gen dat fosforibosylpyrofosfaatsynthetase I (PRPS1) codeert

Gain-of-function mutaties in PRPS1 veroorzaken een superactiviteit van het PRS-I eiwit, terwijl verlies-van-functie mutaties resulteren in X-gebonden niet-syndromische sensorineurale doofheid type 2 (DFN2), of in syndromische doofheid inclusief Arts-syndroom en X-gebonden Charcot-Marie-Tooth ziekte-5 (CMTX5).

Het spectrum van PRPS1-gerelateerde aandoeningen geassocieerd met verminderde activiteit omvat Arts-syndroom, Charcot-Marie-Tooth ziekte-5 (CMTX5) en X-gebonden niet-syndromische sensorineurale doofheid (DFN2).


Is het gebruik van antioxidantensupplementen geïndiceerd bij patiënten met een risico op coronaire hartziekte?

Answer:
antioxidantensuppletie
Er is echter geen duidelijk bewijs voor het klinische en prognostische voordeel van deze suppletie.
Momenteel zijn er geen aanbevelingen voor antioxidanttherapie bij patiënten met coronaire hartziekte.
De American Heart Association raadt momenteel het consumeren van een uitgebalanceerd dieet aan met de nadruk op antioxidantenrijke fruit en groenten, maar raadt geen antioxidantensuppletie aan voor de algemene bevolking.

Wij en anderen hebben observationele epidemiologische studies gepubliceerd ter ondersteuning van vitamines bij de primaire preventie van hart- en vaatziekten, maar de resultaten van interventiestudies zijn gemengd.

Voor vitamine E suggereren observationele gegevens voordeel bij doses van 100 tot 400 IE/dag. Resultaten van recente grootschalige onderzoeken zijn gemengd, waarbij sommige een bescheiden voordeel tonen, maar anderen geen voordeel suggereren, vooral voor secundaire preventie. Resultaten voor B-vitamines zijn ook gemengd en verder gecompliceerd door de recente verrijking van meel met folaat. Als een hogere inname van B-vitamines het risico op hart- en vaatziekten vermindert, zijn de voordelen waarschijnlijk het grootst voor primaire preventie en in populaties met een inname onder de voedingsreferentienormen.

In de dosis-respons meta-analyse leverde elke toename van 30 mg/dag vitamine C, 30 IE/dag vitamine E en 1 mg/dag bètacaroteen een geschat relatief risico voor coronaire hartziekte op van respectievelijk 1,01 (95% BI, 0,99-1,02), 0,96 (95% BI, 0,94-0,99) en 1,00 (95% BI, 0,88-1,14). CONCLUSIES: Onze bevindingen in deze meta-analyse suggereren dat een toename in de voedingsinname van antioxidante vitamines veelbelovend is voor mogelijke preventie van coronaire hartziekte.

Hoge niveaus van α-tocoferol in serum werden in een andere studie geassocieerd met 30% lager risico op coronaire hartziekte (HR 0,71; 95% BI 0,53-0,94). Onder mineralen (zink, selenium en chroom) werd een inverse associatie tussen zink en coronaire hartziekte waargenomen; niveaus lager dan 14,1 µmol/L waren geassocieerd met een verhoogd risico op coronaire hartziekte (RR 1,70; 95% BI 1,21-2,38).

De beschikbare informatie over dit onderwerp is schaars. Verdere prospectieve studies zijn nodig om de rol van deze voedingsstoffen in het cardiovasculair risico van patiënten met diabetes te verduidelijken.

Suppletie met co-enzym Q10 in een dosering van 150 mg lijkt de ontstekingsmarker IL-6 te verlagen bij patiënten met coronaire hartziekte.

Co-enzym Q10 supplementen in een dosis van 150 mg kunnen oxidatieve stress verminderen en de activiteit van antioxidante enzymen verhogen bij patiënten met coronaire hartziekte. Een hogere dosis co-enzym Q10 supplementen (>150 mg/dag) kan een snelle en duurzame antioxidatie bevorderen bij patiënten met coronaire hartziekte.

Suppletie met alfa-tocoferol of bètacaroteen heeft geen beschermend effect op macrovasculaire uitkomsten of totale mortaliteit bij mannelijke rokers met diabetes.

Suppletie met natriumseleniet verhoogt de GPx-1 activiteit in endotheelcellen en bij patiënten met coronaire hartziekte. Toekomstige studies moeten aantonen of de lange termijn uitkomst van coronaire hartziekte kan worden verbeterd.

Na 7,3 jaar behandeling en follow-up verminderde een combinatiepil van foliumzuur, vitamine B6 en vitamine B12 geen gecombineerde eindpunt van totale cardiovasculaire gebeurtenissen bij vrouwen met een hoog risico, ondanks een significante verlaging van homocysteïne.

In deze populatiegebaseerde studie was het gebruik van vitamine E niet gerelateerd aan mortaliteit, maar deze schijnbaar niet-significante bevinding lijkt een combinatie te zijn van verhoogde mortaliteit bij personen met ernstige cardiovasculaire ziekte en een mogelijk beschermend effect bij personen zonder.

In deze grote cohort van ogenschijnlijk gezonde Amerikaanse mannelijke artsen was zelfgekozen suppletie met vitamine E, vitamine C of multivitaminen niet geassocieerd met een significante afname van totale hart- en vaatziekten of sterfte aan coronaire hartziekte.

De American Heart Association heeft het consumeren van een uitgebalanceerd dieet met nadruk op antioxidantenrijke fruit en groenten aanbevolen, maar heeft geen aanbevelingen gedaan over vitamine E-suppletie voor de algemene bevolking. Hoewel vitamine E-suppletie voor de meeste mensen veilig lijkt, moeten aanbevelingen van zorgprofessionals de onzekerheid over bewezen voordeel, zoals aangetoond in klinische onderzoeken, weerspiegelen.

Recente studies tonen aan dat suppletie met antioxidante vitamines E en C voordelen heeft bij de preventie van coronaire hartziekte; suppletie met bètacaroteen kan echter schadelijke effecten hebben en wordt niet aanbevolen. Huidig bewijs suggereert dat patiënten met coronaire hartziekte waarschijnlijk baat hebben bij het innemen van vitamine E in een dosering van 400 IE per dag en vitamine C in een dosering van 500 tot 1.000 mg per dag. Klinisch specialisten kunnen ook overwegen vitamine-suppletie voor preventie van coronaire hartziekte bij hoogrisicopatiënten. Folaat verlaagt verhoogde homocysteïne niveaus, maar bewijs voor routinematig gebruik van supplementen bestaat nog niet.

Bij patiënten met een hoog risico op cardiovasculaire gebeurtenissen had behandeling met vitamine E gedurende gemiddeld 4,5 jaar geen duidelijk effect op cardiovasculaire uitkomsten.


Wat zijn de belangrijkste functies van het menselijke HuR (ELAVL1) eiwit in fibroblasten?

Answer: HuR is een RNA-bindend eiwit dat labiele mRNA's kan stabiliseren die AU-rijke elementen bevatten in hun 3' niet-vertalende regio's en waarvan is aangetoond dat het shuttleert tussen de kern en het cytoplasma. Eerder is aangetoond dat de functie van HuR betrokken is bij het behoud van een "jong cel" fenotype in modellen van replicatieve cellulaire senescentie. Verlies van HuR wordt gekoppeld aan verminderde expressie van proliferatieve genen tijdens replicatieve senescentie. Belangrijk is dat overexpressie van HuR in senescente cellen een "jongere" fenotype herstelde, terwijl een vermindering van HuR-expressie het senescente fenotype versterkte. HuR geassocieerd met de 3' niet-vertalende regio van het mRNA dat het langlevendheids- en stressrespons-eiwit SIRT1 codeert, stabiliseerde het SIRT1 mRNA en verhoogde de SIRT1-expressieniveaus. In mesenchymale cellen speelt HuR een dominante rol in de longontwikkeling en fungeert het als een belangrijke post-translationele regulator van netwerken die weefselhermodellering tijdens vertakkingsmorfogenese aansturen. In fibroblasten verminderde knockdown van HuR de endogene expressie van TGFβ1 onder exogene TGFβ1-behandeling, gelijktijdig met de afname van Col1a, Col3a en fibronectine-expressie. HuR (human antigen R) remt de translatie van ARF mRNA, waardoor de replicatieve levensduur van muisembryonale fibroblasten (MEF's) behouden blijft. HuR wordt beschouwd als een globale regulator van celcyclusprogressie en tumorgenese. Via zijn post-translationele invloed op specifieke doel-mRNA's kan HuR de cellulaire respons op proliferatieve, stress-, apoptotische, differentiatie-, senescentie-, inflammatoire en immuunstimuli veranderen.

De H(2)O(2)-afhankelijke sGCβ1-opregulatie was toe te schrijven aan stabilisatie van sGCβ1 mRNA, geconditioneerd door de translocatie van het mRNA-bindende eiwit HuR van de kern naar het cytosol, en de verhoogde mRNA-binding van HuR aan de 3' niet-vertalende regio van sGCβ1.

Silencing van HuR keerde de effecten van H(2)O(2) op sGCβ1-niveaus en cGMP-synthese om.

Onze resultaten identificeren H(2)O(2) als een endogene mediator die bijdraagt aan de regulatie van de vasculaire toon en wijzen op een sleutelrol van HuR in de stabilisatie van sGCβ1 mRNA.

De cytoplasmatische export van het RNA-bindende eiwit HuR, een proces dat zijn functie kritisch reguleert, werd recentelijk aangetoond te worden geremd door de AMP-geactiveerde proteïnekinase (AMPK).

Eerder is aangetoond dat HuR-functie betrokken is bij het behoud van een "jong cel" fenotype in modellen van replicatieve cellulaire senescentie.

De in vitro bindingsselectiviteit van HuR wijst op het vermogen van een ARE-sequentie om een mRNA in vivo te destabiliseren, wat wijst op een cruciale rol voor HuR in de regulatie van mRNA-afbraak.

Zuivering en daaropvolgende analyses tonen aan dat dit 32 kDa eiwit identiek is aan een recent geïdentificeerd lid van de Elav-achtige genfamilie (ELG) genaamd HuR.

We tonen ook aan dat HuR kan worden geïnduceerd om te herverdelen van de kern naar het cytoplasma en dat deze herverdeling geassocieerd is met een veranderde functie.

RNA-stabilisatie door het AU-rijke element-bindende eiwit HuR, een ELAV-eiwit.

ELAV-eiwit HuA (HuR) kan zich herverdelen tussen kern en cytoplasma en wordt opgereguleerd tijdens serumstimulatie en T-celactivatie.

HuR is een RNA-bindend eiwit dat labiele mRNA's kan stabiliseren die AU-rijke elementen bevatten in hun 3' niet-vertalende regio's en waarvan is aangetoond dat het shuttleert tussen de kern en het cytoplasma (18, 19).

We stellen voor dat HuR eerst mRNA's met AU-rijke elementen in de kern bindt en ze vervolgens begeleidt door de kernporie, waarbij het bescherming biedt tijdens en na export naar het cytoplasmatische compartiment.

Samengevat tonen deze gegevens aan dat er een correlatie bestaat tussen de binding van HuR aan het AU-rijke motief in vitro en de destabiliserende eigenschappen die door deze sequentie in vivo worden verleend.

HuR interageert met AU-rijke elementen in de 3'UTR van veel proto-oncogenen, cytokines en transcriptiefactoren, waarmee het de expressie van deze mRNA's op post-translationeel niveau reguleert.

Transfectie-assays met een CAT-reporterconstruct toonden verminderde expressie van de reporter, wat suggereert dat HuR betrokken kan zijn bij de fijnregeling van de expressie van het NF1-gen.

Belangrijk is dat overexpressie van HuR in senescente cellen een "jongere" fenotype herstelde, terwijl een vermindering van HuR-expressie het senescente fenotype versterkte.

Onze studies benadrukken een cruciale rol voor HuR tijdens het proces van replicatieve senescentie.

Hier beschrijven we, met behulp van twee modellen van replicatieve senescentie, de invloed van het RNA-bindende eiwit HuR op de regulatie van de expressie van verschillende genen waarvan de expressie afneemt tijdens senescentie.

We tonen aan dat HuR-niveaus, HuR-binding aan doel-mRNA's die proliferatieve genen coderen, en de halfwaardetijden van dergelijke mRNA's lager zijn in senescente cellen.

Verlies van HuR wordt gekoppeld aan verminderde expressie van proliferatieve genen tijdens replicatieve senescentie.

Hoewel in vitro experimenten ongedifferentieerde binding van Hu-eiwitten gesynthetiseerd in bacteriële systemen aan vele verschillende AU-rijke elementen (ARE's) toonden, wijzen in vivo studies op een cytoplasmatische rol voor HuR-eiwit in het tegengaan van de snelle afbraak van enkele specifieke ARE-bevattende mRNA's, afhankelijk van fysiologische situaties.

Onze gegevens suggereren dat de ARE-bindingsspecificiteit van HuR in vivo wordt gemoduleerd om alleen te interageren met en dus specifieke ARE's te reguleren op een celtype- en fysiologische toestand-afhankelijke wijze.

Overexpressie van HuD en HuR in muisfibroblasten veroorzaakte een opvallende stabilisatie van het endogene MARCKS mRNA, zelfs onder omstandigheden waarin het MARCKS mRNA normaal actief wordt afgebroken, d.w.z. na behandeling van cellen met phorbolester.

Onze bevindingen impliceren mRNA-stabilisatie in de door cytokines gemedieerde toename van eotaxine-expressie en suggereren sterk een rol voor HuR in dit effect.

Proteasoomremming verhoogt het HuR-niveau, herstelt de hitte-induceerbare HSP72-expressie en thermotolerantie in WI-38 senescente menselijke fibroblasten.

Dit resultaat is consistent met de voorgestelde rol van HuR bij het assisteren van mRNA-export naar het cytoplasma en het tegengaan van de afbraak ervan.

HuR-immunoprecipitaties waren positief voor RhoB mRNA, wat wijst op een in vivo associatie, en Western blot-analyse en immunofluorescentie toonden aan dat HuR snel van de kern naar het cytoplasma verschuift na UV-licht.

HuR is een ligand voor nucleaire mRNA's die adenylate-uridylate-rijke (ARE) elementen bevatten in de 3'-niet-vertalende regio.

HuR is een ligand voor nucleaire mRNA's die adenylate-uridylate-rijke elementen bevatten in de 3'-niet-vertalende regio. Eenmaal gebonden aan het mRNA wordt HuR herkend door adaptereiwitten die vervolgens de nucleaire export van het complex faciliteren. In het cytosol wordt gedacht dat HuR functioneert om de stabiliteit en translatie van zijn ligandboodschap te controleren.

Het RNA-bindende eiwit HuR reguleert de stabiliteit van vele doel-mRNA's.

Hier rapporteren we dat HuR geassocieerd is met de 3' niet-vertalende regio van het mRNA dat het langlevendheids- en stressrespons-eiwit SIRT1 codeert, het SIRT1 mRNA stabiliseerde en de SIRT1-expressieniveaus verhoogde.

In deze studie onderzochten we de moleculaire mechanismen die ten grondslag liggen aan de ATP-analoog adenosine-5'-O-(3-thio)triphosphaat-geïnduceerde nucleocytoplasmatische shuttle van de mRNA-stabiliserende factor HuR in menselijke (h) mesangiale cellen (MC).

HuR is een essentiële regulator van mesenchymale reacties tijdens longvertakking.

Onze gegevens onthullen HuR als het eerste RBP dat is geïdentificeerd dat een dominante rol speelt in longontwikkeling en als een belangrijke post-translationele regulator van netwerken die weefselhermodellering tijdens vertakkingsmorfogenese aansturen.

Hier toonden we een relevantie aan voor miR-9 in HL-pathogenese en identificeerden we twee nieuwe doelwitten, Dicer1 en HuR.

We tonen aan dat remming van miR-9 leidt tot derepressie van DICER en HuR, wat op zijn beurt resulteert in een afname van cytokineproductie door HL-cellen, gevolgd door een verminderde capaciteit om normale inflammatoire cellen aan te trekken.

Een geconserveerde TGFβ1/HuR feedbacklus reguleert de fibrogene respons in fibroblasten.

Knockdown van HuR verminderde de endogene expressie van TGFβ1 onder exogene TGFβ1-behandeling, gelijktijdig met de afname van Col1a, Col3a en fibronectine-expressie.

Onze studie stelde hier een TGFβ1/HuR feedbacklus vast die de fibrogene respons in fibroblasten reguleert, en het richten op deze feedbacklus heeft groot potentieel om fibrose te beheersen.

Hier toonden we aan dat verhoogde stabilisatie en daaropvolgende overexpressie van HuR mRNA gekoppeld waren aan TTP-deficiëntie. Deze bevindingen werden waargenomen in borstkankercellijnen met een invasief fenotype en werden verder bevestigd in ZFP36-knockout muisfibroblasten.

We tonen aan dat een TTP-HuR-ongelijkheid correleert met verhoogde expressie van AU-rijke element (ARE) mRNA's die coderen voor genen betrokken bij kankerinvasie.

Hier tonen we aan dat een RNA-bindend eiwit, HuR (human antigen R), de translatie van ARF mRNA remt, waardoor de replicatieve levensduur van muisembryonale fibroblasten (MEF's) behouden blijft.

Het resultaat van deze analyse was een lijst van doelgenen die via HuR worden gereguleerd vanwege hun associatie (verhoogd of verminderd) met de nucleaire hnRNP A1-RNP-complexen.

De differentieel verrijkte mRNA's bleken te behoren tot GO-categorieën die relevant zijn voor biologische processen die worden verwacht voor hnRNP A1 en HuR (zoals transport, transcriptie, translatie, apoptose en celcyclus), wat wijst op hun gezamenlijke functie in mRNA-metabolisme.

Hier tonen we aan dat overexpressie van RNase L de celgroei vermindert en het RNA-bindende eiwit HuR, een regulator van celcyclusprogressie en tumorgenese, downreguleert.

Samengevat wijzen onze resultaten erop dat NO subsets van mRNA's stabiliseert in fibroblasten, identificeren HuR als een RBP die betrokken is bij de NO-respons, onthullen dat HuR alleen onvoldoende is om verschillende mRNA's door NO te stabiliseren, en tonen aan dat HO-1-inductie door NO wordt gereguleerd door HuR.

Suppressie van HuR met siRNA resulteerde in een afzwakking van het 3T3-L1 differentiatieprogramma, wat consistent is met de controle van HuR over de expressie van mRNA-liganden die cruciaal zijn voor het differentiatieproces.

In muisembryonale fibroblasten bond HuR aan en stabiliseerde het mRNA voor Mdm2, een kritische negatieve regulator van p53.

Onze resultaten onthullen een positief feedbackmechanisme voor de regulatie van HuR, dat een belangrijke rol kan spelen in de regulatie van HuR tijdens replicatieve senescentie.

In delende cellen associeert het RNA-bindende eiwit HuR zich met en stabiliseert labiele mRNA's die proliferatieve eiwitten coderen, gebeurtenissen die gekoppeld zijn aan de verhoogde cytoplasmatische aanwezigheid van HuR.

Op basis van deze observaties stelden we een rol voor HuR voor in het bevorderen van de proliferatie van vasculaire gladde spiercellen.

We stellen voor dat HuR bijdraagt aan de regulatie van hVSMC-groei en homeostase in pathologieën die geassocieerd zijn met proliferatie van vasculaire gladde spiercellen.

Antiapoptotische functie van het RNA-bindende eiwit HuR, uitgevoerd via prothymosine alfa.

We rapporteren het antiapoptotische effect van het RNA-bindende eiwit HuR, een kritische regulator van het post-translationele lot van doeltranscripten.

Gezamenlijk ondersteunen onze gegevens een regulatieschema waarbij HuR bindt aan het ProTalpha mRNA, de cytoplasmatische abundantie en translatie verhoogt, en daarmee een antiapoptotisch programma opwekt.

CARM1 remt replicatieve senescentie door HuR te methyleren en daarmee het vermogen van HuR te versterken om de afbraak van cycline A, cycline B1, c-fos, SIRT1 en p16 mRNA's te reguleren.

HuR, ook bekend als Elavl1, is een RNA-bindend eiwit dat embryonale ontwikkeling, overleving van voorlopercellen en celstressresponsen reguleert.

Gezamenlijk onthullen deze studies een evolutionair geconserveerd post-translationeel mechanisme waarbij competitieve interacties tussen HuR en miR-200b angiogenese controleren.

Immunoprecipitatie van RNA-eiwitcomplexen en luciferase-reporterassays geven aan dat HuR de onderdrukkende activiteit van miR-200b tegengaat, de expressie van miR-200b downreguleert en de expressie van VEGF-A bevordert.

Hier presenteren we bewijs dat CUGBP1 en HuR gezamenlijk de translatie van occludine reguleren en een cruciale rol spelen in het behoud van de integriteit van tight junctions (TJ) in de intestinale epitheelcelmonolaag.

Deze bevindingen geven aan dat CUGBP1 de translatie van occludine remt door de rekrutering van occludine mRNA naar P-bodies te verhogen, terwijl HuR de translatie van occludine bevordert door de translocatie van occludine mRNA naar P-bodies te blokkeren via verdringing van CUGBP1.

Via zijn post-translationele invloed op specifieke doel-mRNA's kan HuR de cellulaire respons op proliferatieve, stress-, apoptotische, differentiatie-, senescentie-, inflammatoire en immuunstimuli veranderen.

We richten ons op de goed erkende betrokkenheid van HuR bij kanker en chronische ontsteking, en bespreken opkomende studies die HuR koppelen aan cardiovasculaire, neurologische en spierpathologieën. We bespreken ook de vooruitgang, het potentieel en de uitdagingen van het therapeutisch richten op HuR.

Deze resultaten geven aan dat HuR de translatie van occludine mRNA reguleert via Chk2-afhankelijke fosforylering van HuR en dat deze invloed cruciaal is voor het behoud van de epitheliale barrière-integriteit in het intestinale kanaal.

Het RNA-bindende eiwit HuR moduleert de stabiliteit en translatie van vele doel-mRNA's.

Hier onderzochten we de rol van HuR in de regulatie van occludine-expressie en daarmee in de functie van de intestinale epitheliale barrière.

HuR bond aan de 3'-niet-vertalende regio van het occludine mRNA en versterkte de translatie van occludine.


Welke kinasen remt baricitinib?

Answer: Baricitinib is een remmer van de Janus kinase-familie van enzymen (JAK's) met selectiviteit voor JAK1 en JAK2.

Omkering van Alopecia Areata na behandeling met de JAK1/2-remmer baricitinib.

Baricitinib (ook bekend als LY3009104 of INCB028050), een nieuw en krachtig klein molecuul remmer van de Janus kinase-familie van enzymen (JAK's) met selectiviteit voor JAK1 en JAK2, is momenteel in klinische ontwikkeling voor de behandeling van reumatoïde artritis (RA) en andere ontstekingsaandoeningen.

Een patiënt met AA werd opgenomen in een klinische studie om de werkzaamheid van baricitinib, een JAK1/2-remmer, te onderzoeken voor de behandeling van gelijktijdig CANDLE-syndroom. In vivo werden preklinische studies uitgevoerd met het C3H/HeJ AA muismodel om het mechanisme van klinische verbetering door baricitinib te beoordelen.

Fase II-gegevens voor vier JAK-remmers (baricitinib,

Positieve klinische studie resultaten zijn ook gerapporteerd voor verschillende andere JAK-remmers, waaronder baricitinib. Verschillende andere JAK-remmers en andere kleine moleculaire entiteiten worden ook ontwikkeld in studies variërend van preklinische modellen tot grote klinische onderzoeken.


Is er bewijs dat suggereert dat triiodothyronine neuroprotectieve eigenschappen heeft bij traumatisch hersenletsel?

Answer: Ja, het is aangetoond dat triiodothyronine neuroprotectieve eigenschappen uitoefent in de context van traumatisch hersenletsel.

Exogene toediening van T3 biedt neuroprotectie in een muismodel van traumatisch hersenletsel.

Behandeling met T3 (1,2 μg/100 g lichaamsgewicht, i.p.) 1 uur na TBI resulteerde in een significante verbetering van motorisch en cognitief herstel na CCI, evenals in een duidelijke vermindering van laesievolumes.

Western blot-analyse toonde het vermogen van T3 om hersentrauma te verminderen door modulatie van cytoplasmatisch-nucleaire shuttling van nuclear factor-κB (NF-κB). Vierentwintig uur na hersentrauma vertoonden T3-behandelde muizen ook een significant lager aantal TUNEL(+) apoptotische neuronen en verminderde inductie van Bax, vergeleken met de controle met voertuig. Bovendien verhoogde T3 significant de post-TBI expressie van de neuroprotectieve neurotrofines (BDNF en GDNF) vergeleken met voertuig.

Het stimulerende effect van T3 op perifere zenuwregeneratie kan aanzienlijke therapeutische potentie hebben.

De huidige studie levert bewijs dat het perifere zenuwstelsel een eigen systeem heeft dat verantwoordelijk is voor de lokale productie van 3,5,3'-triiodothyronine, wat een sleutelrol kan spelen tijdens het regeneratieproces.

Hoewel is verondersteld dat T3 neuronale regeneratie na CNS-letsel kan bevorderen, is de 5'-D2 respons op hersenletsel onbekend.

De uitkomst na hersenletsel correleert nauw met de intensiteit van deze veranderingen, met name met catecholamine plasma niveaus en de ernst van het lage triiodothyronine syndroom.

De schildklierhormonen triiodothyronine (T3) en L-thyroxine lijken regeneratie te bevorderen in het perifere en centrale zenuwstelsel (CNS).

T3-behandeling beïnvloedde de algemene niveaus van incorporatie van alle behandelde groepen over alle dagen na de operatie.

De effecten van T3 lijken een verhoogde gevoeligheid van de cellen van het beschadigde zenuwstelsel voor het hormoon te omvatten.

T3, toegediend over een periode van 8 weken, stimuleerde axonale regeneratie in de dorsale cortex en het corpus callosum en bevorderde de genezing van de wond in het corpus callosum. De resultaten van dit onderzoek suggereren dat het gebruik van T3 in de klinische behandeling van letsel aan het centrale zenuwstelsel mogelijk minder waardevol is dan eerder werd aangegeven door eerdere auteurs.


Wat is de rol van mTOR in de hypertrofische respons en hartfalen?

Answer: Wanneer ze werden blootgesteld aan drukbelasting, vertoonden muizen zonder mTOR een verminderde hypertrofische respons en versnelde progressie van hartfalen. Daarom speelt mTOR complex 1-signaleringsroute een belangrijke rol in de myocardiale respons op stress, om de levensvatbaarheid van cardiomyocyten en hartfalen te reguleren.

Myocardiale MTOR-activiteit verandert tijdens hypertrofie en hartfalen (HF).

Wanneer ze werden blootgesteld aan drukbelasting, vertoonden muizen zonder Mtor een verminderde hypertrofische respons en versnelde progressie van HF.

Onze resultaten tonen een rol aan voor het MTORC1-signaleringsnetwerk in de myocardiale respons op stress. In het bijzonder benadrukken ze de rol van 4E-BP1 bij het reguleren van de levensvatbaarheid van cardiomyocyten en bij HF. Omdat de effecten van verminderde MTOR-activiteit werden gemedieerd via verhoogde remmende activiteit van 4E-BP1, kan het afzwakken van dit mechanisme een nieuwe therapeutische strategie vormen om de hartfunctie bij klinisch hartfalen te verbeteren.


Is Lysine-specifieke demethylase 1 (LSD1) een cruciale regulator van hematopoëse?

Answer: Ja. Lysine-specifieke demethylase 1 beperkt de proliferatie van hematopoëtische voorlopercellen en is essentieel voor de terminale differentiatie van erytroïde, granulomonocytische en megakaryocytische voorlopercellen.

Histon lysine-specifieke demethylase 1 (LSD1) eiwit is betrokken bij Sal-achtige eiwit 4 (SALL4)-gemedieerde transcriptierepressie in hematopoëtische stamcellen.

shRNA-gemedieerde knockdown van LSD1 in hematopoëtische voorlopercellen resulteerde in veranderde SALL4 downstream genexpressie en verhoogde cellulaire activiteit.

Onze gegevens toonden aan dat histon demethylase LSD1 mogelijk negatief de SALL4-gemedieerde transcriptie reguleert, en de dynamische regulatie van SALL4-geassocieerde epigenetische factoren gezamenlijk de vroege proliferatie van hematopoëtische voorlopercellen moduleert.

Lysine-specifieke demethylase 1 beperkt de proliferatie van hematopoëtische voorlopercellen en is essentieel voor terminale differentiatie.

LSD1 vertegenwoordigt een centrale regulator van hematopoëtische stam- en voorlopercellen.

LSD1-kd leidde tot een uitgebreide expansie van granulomonocytische, erytroïde en megakaryocytische voorlopercellen.

LSD1-kd werd geassocieerd met de opregulatie van sleutelgenen in de hematopoëse.

Onze bevindingen onderscheiden LSD1 als een kritische regulator van hematopoëse.

Een korte Gfi-1B isoform reguleert erytroïde differentiatie door het rekruteren van het LSD1-CoREST complex via de dimethylatie van zijn SNAG-domein.

Dynamische interactie tussen TAL1 oncoproteïne en LSD1 reguleert TAL1 functie in hematopoëse en leukemogenese.

Hier rapporteerden we dat eiwitkinase A (PKA)-gemedieerde fosforylering de interactie van TAL1 met lysine-specifieke demethylase (LSD1) reguleert, die methylgroepen verwijdert van gemethyleerd Lys 4 op histon H3 staarten. Fosforylering van serine 172 in TAL1 destabiliseert specifiek de TAL1-LSD1 interactie, wat leidt tot promoter H3K4 hypermethylatie en activatie van doelgenen die onderdrukt waren in normale en kwaadaardige hematopoëse.

LSD1-gemedieerde epigenetische modificatie is vereist voor TAL1 functie en hematopoëse.

We tonen aan dat TAL1 geassocieerd is met histon demethylase complexen die lysine-specifieke demethylase 1 (LSD1), RE1 silencing transcriptiefactor corepressor (CoREST), histon deacetylase 1 (HDAC1) en histon deacetylase 2 bevatten in erytroleukemie en T-cel leukemie cellen.

We demonstreren dat de TAL1-geassocieerde LSD1, HDAC1 en hun enzymatische activiteiten gecoördineerd worden geremd tijdens de vroege fasen van erytroïde differentiatie.

TAL1 rekruteert LSD1 naar de gesilenceerde p4.2 promoter in ongedifferentieerde, maar niet in gedifferentieerde, muriene erytroleukemie (MEL) cellen.

De dynamische regulatie van het TAL1-geassocieerde LSD1/HDAC1 complex kan het begin van erytroïde differentiatieprogramma’s bepalen.

Epigenetische regulatie van hematopoëtische differentiatie door Gfi-1 en Gfi-1b wordt gemedieerd door de cofactoren CoREST en LSD1.

Remming van CoREST en LSD1 verstoort de differentiatie van erytroïde, megakaryocytische en granulocytaire cellen evenals primaire erytroïde voorlopercellen.

We tonen aan dat chromatine-regulerende eiwitten CoREST en LSD1 transcriptierepressie door Gfi-eiwitten mediëren. Lijnrestrictieve inzet van deze cofactoren via interactie met Gfi-eiwitten controleert hematopoëtische differentiatie.

Samengevat onderscheiden onze bevindingen LSD1 als een kritische regulator van hematopoëse en wijzen op ernstige, maar omkeerbare, bijwerkingen van een LSD1-gerichte therapie.


Is K-63 gekoppelde eiwitubiquitinering gerelateerd aan proteasomale afbraak?

Answer: Ubiquitinering is vooral bekend vanwege zijn rol bij het richten van eiwitten voor afbraak door het proteasoom, maar er is ook snel bewijs voor de niet-proteolytische functies van ubiquitine. Een voorbeeld van de regulerende, in plaats van proteolytische, functie van ubiquitine wordt geleverd door onderzoek naar de tumor necrose factor (TNF) receptor-geassocieerde factor (TRAF) eiwitten, die functioneren als ubiquitine-ligases om lysine 63 (K(63))-gekoppelde polyubiquitineketens te synthetiseren om eiwitkinase-activatie te mediëren via een proteasoom-onafhankelijk mechanisme. Sommige TRAF-eiwitten, zoals TRAF2 en TRAF3, zijn recentelijk aangetoond een positieve rol te spelen in de canonieke route die nuclear factor kappaB (NF-kappaB) activeert via IkappaB kinase beta (IKKbeta), maar een negatieve rol in de non-canonieke route die NF-kappaB activeert via IKKalpha. Deze tegengestelde rollen van TRAF-eiwitten kunnen verband houden met hun vermogen om verschillende vormen van polyubiquitineketens te synthetiseren. Inderdaad, het TRAF2-interacterende eiwit RIP kan IKK-activatie mediëren wanneer het gemodificeerd is door K(63) polyubiquitineketens, maar wordt gericht op afbraak door het proteasoom wanneer het K(48)-gepolyubiquitineerd is door de NF-kappaB remmer A20. Zo zijn ubiquitineketens dynamische schakelaars die signaaluitkomsten op dramatisch verschillende manieren kunnen beïnvloeden. In tegenstelling tot K48-gekoppelde polyubiquitineketens, functioneren K63-gekoppelde polyubiquitineketens in niet-proteasomale biologische processen.

In tegenstelling tot K48-gekoppelde polyubiquitineketens, functioneren K63-gekoppelde polyubiquitineketens in niet-proteasomale biologische processen.

Modificatie van eiwitten door toevoeging van lysine (K)-63-gekoppelde polyubiquitine (polyUb) ketens wordt verondersteld belangrijke rollen te spelen in diverse cellulaire gebeurtenissen, waaronder DNA-reparatie, signaaltransductie en receptor-endocytose.

Ubiquitinering is vooral bekend vanwege zijn rol bij het richten van eiwitten voor afbraak door het proteasoom, maar er is ook snel bewijs voor de niet-proteolytische functies van ubiquitine. Een voorbeeld van de regulerende, in plaats van proteolytische, functie van ubiquitine wordt geleverd door onderzoek naar de tumor necrose factor (TNF) receptor-geassocieerde factor (TRAF) eiwitten, die functioneren als ubiquitine-ligases om lysine 63 (K(63))-gekoppelde polyubiquitineketens te synthetiseren om eiwitkinase-activatie te mediëren via een proteasoom-onafhankelijk mechanisme. Sommige TRAF-eiwitten, zoals TRAF2 en TRAF3, zijn recentelijk aangetoond een positieve rol te spelen in de canonieke route die nuclear factor kappaB (NF-kappaB) activeert via IkappaB kinase beta (IKKbeta), maar een negatieve rol in de non-canonieke route die NF-kappaB activeert via IKKalpha. Deze tegengestelde rollen van TRAF-eiwitten kunnen verband houden met hun vermogen om verschillende vormen van polyubiquitineketens te synthetiseren. Inderdaad, het TRAF2-interacterende eiwit RIP kan IKK-activatie mediëren wanneer het gemodificeerd is door K(63) polyubiquitineketens, maar wordt gericht op afbraak door het proteasoom wanneer het K(48)-gepolyubiquitineerd is door de NF-kappaB remmer A20. Zo zijn ubiquitineketens dynamische schakelaars die signaaluitkomsten op dramatisch verschillende manieren kunnen beïnvloeden.

Belangrijk is dat hoewel Lys-48-gekoppelde ubiquitineketens proteasomale afbraak lijken te activeren, de aanwezigheid van Lys-63-gekoppelde ubiquitineketens suggereert dat ubiquitinering van IP(3)R's fysiologische gevolgen kan hebben die verder gaan dan signalering voor afbraak.

Ketens van ubiquitine gekoppeld via lysine 48 (K48) worden geassocieerd met eiwitafbraak, terwijl ketens gekoppeld via lysine 63 (K63) geassocieerd worden met intracellulaire signalering.

Lys(48)-gekoppelde ketens richten eiwitten op voor proteasomale afbraak, en Lys(63)-gekoppelde ketens functioneren in signaaltransductie, endocytose en DNA-reparatie.

Opmerkelijk is dat de aangehechte Lys-48- en Lys-63-gekoppelde ubiquitineketens homogeen zijn en gescheiden zijn op aparte IP(3)R-subunits, en dat Lys-48-gekoppelde ubiquitineketens, maar niet Lys-63-gekoppelde ketens, vereist zijn voor IP(3)R-afbraak.

Geactiveerde inositol 1,4,5-trisfosfaatreceptoren worden gemodificeerd door homogene Lys-48- en Lys-63-gekoppelde ubiquitineketens, maar alleen Lys-48-gekoppelde ketens zijn vereist voor afbraak.


Kunnen transcriptiefactoren fungeren als cel-cel signaalmoleculen?

Answer: Ja. Recente gegevens ondersteunen de opvatting dat transcriptiefactoren - in het bijzonder homeoproteïnen - van cel tot cel kunnen worden overgedragen en directe niet-cel-autonome (en dus paracriene) activiteiten hebben.

Pax6 is een transcriptiefactor die essentieel is voor de ontwikkeling van weefsels, waaronder de ogen, het centrale zenuwstelsel en endocriene klieren van gewervelde en ongewervelde dieren. Het reguleert de expressie van een breed scala aan moleculen, waaronder transcriptiefactoren, celadhesie- en kortafstand cel-cel signaalmoleculen, hormonen en structurele eiwitten

Recente gegevens ondersteunen de opvatting dat transcriptiefactoren - in het bijzonder homeoproteïnen - van cel tot cel kunnen worden overgedragen en directe niet-cel-autonome (en dus paracriene) activiteiten hebben


Magnetische kralen zijn in talrijke toepassingen gebruikt. Noem enkele coatings die worden gebruikt.

Answer:
aptameren
enzymen
streptavidine
concanavaline A
carboxyl-gemodificeerd
TiO2
antilichamen
SELEX-bibliotheek
gesynthetiseerd DNA
C18
C8
oligo(dT)

Aptameren zijn korte, enkelstrengs (ss) oligonucleotiden die in staat zijn doelmoleculen met hoge affiniteit te herkennen.

Recente ontwikkelingen omvatten immobilisatie van getagde enzymen op magnetische nanodeeltjes.

Met behulp van magnetische kralen om DNA met verschillende structuren te immobiliseren, evalueerden we de in vitro bindingsactiviteiten van twee goed gekarakteriseerde DNA-reparatie-eiwitten, Escherichia coli MutS en menselijke p53.

Een affiniteitscaptatie betrof een enzymatische assay voor trombine met gebruik van peptide-aptameren als affiniteitliganden op magnetische kralen

Tijdens fagenselectie worden de biotinyleerde antigenen gebonden aan streptavidine-gekoppelde magnetische kralen,

aptameer-functionalisatie van magnetische kralen

native antilichaam geïmmobiliseerd op magnetische kralen

Isolatie van plasmamembraan met behulp van geïmmobiliseerde concanavaline A magnetische kralen.

Digoxine werd op het oppervlak van streptavidine magnetische kralen gecoat.

covalen immobilisatie van het antigeen op carboxyl-gemodificeerde magnetische kralen (HOOC-MBs) geactiveerd met N-(3-dimethylaminopropyl)-N'-ethylcarbodiimide (EDC) en N-hydroxysulfosuccinimide (sulfo-NHS), gevolgd door incubatie in een mengsel met variabele concentraties van het antigeen en een vaste concentratie van een HRP-gelabeld detectie-antilichaam.

Aptameren tegen HNE werden geïmmobiliseerd op magnetische kralen

De hoge specificiteit werd verkregen door gebruik van magnetische kralen en aptameren,

Meerdere doelen (maltase, invertase, lipase) werden geïmmobiliseerd op de magnetische kralen door covalente koppeling met 1-(3-dimethyl-aminopropyl)-3-ethyl-carbodiimide (EDC) en N-hydroxysuccinimide (NHS) als reactiereagentia.

Een speciale SELEX-bibliotheek werd geconstrueerd met als doel deze bibliotheek op magnetische kralen te immobiliseren

aptameren geladen op de magnetische kralen

, gesynthetiseerd DNA is gebonden aan magnetische kralen


is farmacologische behandeling van subklinische hypothyreoïdie effectief in het verminderen van cardiovasculaire gebeurtenissen?

Answer: of SH een hoog risico op cardiovasculaire ziekte met zich meebrengt, en of LT4-therapie een langdurig voordeel heeft dat duidelijk opweegt tegen de risico's van overijverige behandeling bij deze personen, blijven controversiële onderwerpen.

De beslissing om oudere mensen te behandelen is nog steeds een onopgeloste klinische uitdaging - ten eerste vanwege het gebrek aan adequaat krachtige gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken van L-T4 bij sHT-patiënten, die cardiovasculaire harde eindpunten onderzoeken in verschillende leeftijdsklassen; en ten tweede vanwege de negatieve effecten van mogelijke overbehandeling.

Het ontbreken van specifieke gerandomiseerde onderzoeken waarin oudere of zeer oude proefpersonen worden opgenomen, gericht op het evalueren van de effectiviteit van hormoonvervanging op de algehele overleving en vermindering van cardiovasculair risico, samen met de negatieve effecten van mogelijke overbehandeling, maakt de beslissing om oudere mensen te behandelen nog steeds een onopgeloste klinische uitdaging.

Bij patiënten met type 2 diabetes mellitus dient de aanwezigheid van SH als een extra risicofactor voor endotheliale disfunctie.

Behandeling van SCH met levothyroxine werd geassocieerd met minder IHD-gebeurtenissen bij jongere individuen, maar dit was niet duidelijk bij oudere mensen.

Subklinische hyperthyreoïdie lijkt een risicofactor te zijn voor het ontwikkelen van grote cardiovasculaire gebeurtenissen, vooral beroerte bij oudere volwassenen uit de algemene bevolking met normale linker ventrikel functie.

SCH lijkt de postoperatieve uitkomst voor patiënten te beïnvloeden door de ontwikkeling van postoperatieve atriumfibrillatie te verhogen. Het is echter nog niet bewezen of preoperatieve thyroxinevervangende therapie voor patiënten met SCH postoperatieve atriumfibrillatie na CABG kan voorkomen.

Bij CHF-patiënten worden TSH-waarden die zelfs licht boven het normale bereik liggen onafhankelijk geassocieerd met een grotere kans op progressie van hartfalen.

In huidige RCT's resulteerde levothyroxinevervangende therapie voor subklinische hypothyreoïdie niet in verbeterde overleving of verminderde cardiovasculaire morbiditeit. Gegevens over gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven en symptomen toonden geen significante verschillen tussen interventiegroepen.

De daadwerkelijke effectiviteit van schildklierhormoonvervanging in het verminderen van het risico op cardiovasculaire gebeurtenissen moet echter nog worden opgehelderd. Concluderend suggereren de veelheid en de mogelijke omkeerbaarheid van subklinische hypothyreoïdie-geassocieerde cardiovasculaire afwijkingen dat de beslissing om een patiënt te behandelen afhankelijk moet zijn van de aanwezigheid van risicofactoren, in plaats van van een TSH-drempelwaarde.

Of SH echter een hoog risico op cardiovasculaire ziekte met zich meebrengt, en of LT4-therapie een langdurig voordeel heeft dat duidelijk opweegt tegen de risico's van overijverige behandeling bij deze personen, blijven controversiële onderwerpen.


Kan catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) plotselinge hartdood veroorzaken?

Answer: Catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) kan plotselinge hartdood veroorzaken.

Twee broers en zussen overleden plotseling op de leeftijden van 9 en 10 jaar

Catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) is een type hartritmestoornis die voorkomt bij mensen met een structureel normaal hart. Door stress of angst geïnduceerde afgifte van endogene catecholamines veroorzaakt een disfunctie in het myocytaire calcium-ionkanaal, wat leidt tot ventriculaire aritmieën die duizeligheid, syncope of plotselinge hartdood kunnen veroorzaken.

Tijdens een follow-up van 48±94 maanden traden aritmie-incidenten (plotselinge hartdood en afgebroken hartstilstand) geassocieerd met non-compliance op bij 2 patiënten.

We rapporteren een familie met herhaalde gebeurtenissen van plotselinge hartdood en terugkerende ventriculaire fibrillatie bij een tienermeisje, waarbij autopsiegegevens en klinische onderzoeken inconclusief waren. De diagnose catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) werd pas gesteld na het vinden van een genmutatie in de cardiale ryanodine-receptor.

Catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) is een verwoestende erfelijke aandoening die wordt gekenmerkt door episodische syncope en/of plotselinge hartstilstand tijdens inspanning of acute emotie bij personen zonder structurele hartafwijkingen. Hoewel zeldzaam, wordt vermoed dat CPVT een aanzienlijk deel van de plotselinge hartdodens bij jonge mensen veroorzaakt.

catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) en het Brugada-syndroom (BrS) laten geen bewijs achter bij autopsie

een spectrum van erfelijke hartritmestoornissen die plotselinge hartdood (SCD) bevorderen, waaronder het lange QT-syndroom (LQTS), korte QT-syndroom (SQTS), Brugada-syndroom (BrS) en catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT).

CPVT is een familiaal aritmogeen syndroom dat wordt gekenmerkt door abnormale calcium (Ca(2+)) verwerking, ventriculaire aritmieën en plotselinge hartdood.

Mutaties in RyR2 zijn gekoppeld aan catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) en plotselinge hartdood.

Patiënten met CPVT presenteren zich vaak met inspannings- of emotie-geïnduceerde syncope, de eerste presentatie kan ook plotselinge hartdood zijn.

Onder de vijf belangrijkste aritmogene aandoeningen die voorkomen zonder structurele hartaandoening is catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT), een zeer dodelijke vorm van erfelijke aritmieën.

Patiënten met CPVT lopen een hoog risico op het ontwikkelen van levensbedreigende ventriculaire aritmieën wanneer onbehandeld.

Catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) is een erfelijke aritmie syndroom dat wordt gekenmerkt door VT geïnduceerd door adrenerge stress in afwezigheid van structurele hartaandoening en een hoge incidentie van plotselinge hartdood.

CPVT is een erfelijke aritmie syndroom veroorzaakt door genmutaties die de cardiale ryanodine-receptor Ca(2+)-releasekanalen destabiliseren. Plotselinge hartdood wordt niet volledig voorkomen door conventionele medicamenteuze therapie met β-blokkers al dan niet in combinatie met Ca(2+)-kanaalblokkers.

Catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) is een erfelijke aritmogene aandoening die plotselinge hartdood kan veroorzaken door ventriculaire fibrillatie (VF).

Belangrijke potentiële oorzaken van plotselinge hartdood zonder hartziekte zijn primaire elektrische aandoeningen zoals het Brugada-syndroom, lange QT-syndroom (LQTS), korte QT-syndroom en catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardieën.

catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) en het Brugada-syndroom (BrS) zijn primaire erfelijke aritmie syndromen die syncope en plotselinge hartdood kunnen veroorzaken bij jonge mensen.

Catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) is een cardiale channelopathie gekenmerkt door veranderde intracellulaire calciumverwerking wat leidt tot ventriculaire aritmieën en een hoog risico op plotselinge hartdood bij jonge patiënten met een normaal structureel hart.

Catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) is een erfelijke aritmogene aandoening die syncope-episodes veroorzaakt gerelateerd aan stress of emotie en zelfs plotselinge hartdodens.

Catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie veroorzaakt door mutaties in het RyR2-gen manifesteert zich als ernstige aritmieën en kan een kandidaat zijn voor plotselinge hartdood.

Patiënten gediagnosticeerd met een elektrische cardiomyopathie hebben een verhoogd risico op syncope en plotselinge hartdood (SCD).

Patiënten met CPVT presenteren zich met inspanningsgeïnduceerde syncope en plotselinge hartdood maar normale rustelektrocardiogrammen.

Meer dan 80% van de SCD komt voor bij patiënten met organische hartaandoeningen. Echter, ongeveer 10-15% van de SCD vindt plaats bij patiënten met een structureel normaal hart en de meerderheid van deze patiënten is jong. In deze groep patiënten veroorzaken veranderingen in genen die cardiale ionkanalen coderen een wijziging in de functie van het kanaal wat resulteert in een elektrofysiologische ondergrond voor ventriculaire aritmieën en SCD. Gezamenlijk worden deze aandoeningen Cardiale Ion Channelopathieën genoemd. De 4 belangrijkste syndromen in deze groep zijn: het Lange QT-syndroom (LQTS), het Brugada-syndroom (BrS), het Korte QT-syndroom (SQTS) en de Catecholaminerge Polymorfe VT (CPVT).

Belangrijke potentiële oorzaken van plotselinge hartdood zonder hartziekte zijn primaire elektrische aandoeningen zoals het Brugada-syndroom, lange QT-syndroom (LQTS), korte QT-syndroom (SQTS) en catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardieën (CPVT).

Catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) is een familiaire cardiale aritmie die gerelateerd is aan een mutatie in het RYR2- of CASQ2-gen. Het komt voor bij patiënten met een structureel normaal hart en veroorzaakt syncope en plotselinge hartdood uitgelokt door inspanning of emotie.

Potentieel dodelijke ionkanaalstoornissen (channelopathieën) zoals het lange QT-syndroom (LQTS), catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT)

Abnormale spontane, diastolische Ca2+-lekkage uit het SR door disfunctionele RyR2 draagt bij aan de vorming van vertraagde nabewegingen (delayed after-depolarisations), waarvan wordt gedacht dat ze ten grondslag liggen aan de fatale aritmie die voorkomt bij zowel hartfalen (HF) als catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT).

Catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) is een zeldzame erfelijke aandoening die zich presenteert met syncope of plotselinge hartdood.

Mutaties in RyR2 zijn gekoppeld aan inspanningsgeïnduceerde plotselinge hartdood (catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie [CPVT]).

Catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) is een erfelijke aritmie die wordt geopenbaard door inspanning of stress, gekenmerkt door getriggerde activiteit en plotselinge hartdood bij getroffen patiënten.

families die CPVT (catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie) vertonen, een aandoening waarbij fysieke of emotionele stress ernstige tachyaritmieën kan uitlokken die kunnen leiden tot plotselinge hartdood.

die vaak leidt tot plotselinge dood bij HF en bij CPVT.

Catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) is een erfelijke aandoening gekenmerkt door adrenergisch gemedieerde polymorfe ventriculaire tachycardie die leidt tot syncope en plotselinge hartdood.

Catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) is een autosomaal dominant erfelijke aandoening gekenmerkt door adrenergisch geïnduceerde polymorfe ventriculaire tachycardieën en geassocieerd met plotselinge hartdood.

Deze gegevens suggereren dat "lekkende" RyR2-kanalen fatale hartritmestoornissen kunnen veroorzaken, wat een mogelijke verklaring biedt voor CPVT.

Catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) is een zeldzame aritmogene aandoening die wordt gekenmerkt door syncope-episodes en plotselinge hartdood op jonge leeftijd tijdens fysieke stress of emotie, in afwezigheid van structurele hartaandoeningen.

catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT), idiopathische ventriculaire fibrillatie (VF) en aritmogene rechterventrikel cardiomyopathie (ARVC) zijn verantwoordelijk voor een relevant deel van de gevallen van plotselinge hartdood in jonge patiëntengroepen.

is recentelijk aangetoond betrokken te zijn bij ten minste twee vormen van plotselinge hartdood (SCD): (1) Catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT)


Wat is het werkingsmechanisme van DNA-topoisomerase II-remmers?

Answer: DNA-topoisomerase II-remmers doden kankercellen door het veroorzaken van dubbele strengbreuken in het DNA, wat uiteindelijk leidt tot apoptotische celdood. Bovendien is aangetoond dat door geneesmiddelen geïnduceerde histonverwijdering ook geassocieerd is met verminderde DNA-reparatie, epigenetische veranderingen en transcriptiederegulatie.

DNA-topoisomerase II-remmers vormen een belangrijke klasse van chemotherapeutica tegen kanker, waarvan wordt aangenomen dat ze kankercellen elimineren door het induceren van dubbele strengbreuken in het DNA.

We tonen aan dat anthracyclines histonverwijdering bevorderen, ongeacht hun vermogen om dubbele strengbreuken in het DNA te veroorzaken. De histonvariant H2AX, die een belangrijk onderdeel is van de DNA-schade respons, wordt ook verwijderd door anthracyclines, en het verwijderen van H2AX wordt geassocieerd met verminderde DNA-reparatie.

Inductie van apoptotische celdood door DNA-topoisomerase II-remmers

De resultaten die we hebben verkregen geven duidelijk aan dat topoisomerase II-giffen celdood induceren door apoptose.

Histonverwijdering dereguleert het transcriptoom in kankercellen

We definiëren een nieuw werkingsmechanisme van de anthracycline anticancermiddelen doxorubicine en daunorubicine op de chromatinbiologie, met belangrijke gevolgen voor DNA-schade responsen, epigenetica en transcriptie.


Zijn histon deacetylase (HDAC) remmers goede kandidaten om metastase van solide tumoren te beheersen?

Answer: Ja, sommige HDAC-remmers, zoals Vorinostat, worden getest voor menselijke behandeling nadat ze succesvol bleken in diermodellen. Combinatie met andere geneesmiddelen zal waarschijnlijk nodig zijn om metastase te beheersen.

JNJ-26481585 remde ook volledig de groei van C170HM2 colorectale levermetastasen, terwijl 5-fluorouracil/Leucovorin opnieuw slechts een bescheiden activiteit toonde.

Hoewel niet voldaan werd aan de RECIST-responscriteria voor adequate activiteit als monotherapie, suggereren de waargenomen verdraagbare toxiciteiten en het potentieel voor klinisch voordeel in termen van stabiele ziekte dat verdere beoordeling van vorinostat als onderdeel van combinatiebehandeling met chemotherapeutische of gerichte middelen bij gemetastaseerde borstkanker kan worden uitgevoerd.

Behandelingen met verschillende structurele klassen van HDACi induceerden gelijktijdig celdood en bevorderden celmigratie en metastase in meerdere kankerceltypen. Onderdrukking van HDACi-geïnduceerde PKC's leidt tot de ontwikkeling van weinig toxische en langdurige therapeutische strategieën om mogelijk kanker als een chronische ziekte te behandelen.

mRNA-expressieanalyse van muizen met longtumoren suggereerde dat de verbeterde chemopreventieve activiteit van de combinatie gerelateerd is aan atorvastatine-modulatie van DNA-reparatie, SAHA-modulatie van angiogenese, en dat beide geneesmiddelen invasie- en metastasepaden moduleren.

Histon deacetylase (HDAC) remmers induceerden morfologische differentiatie, celcyclusuitstap en een verschuiving naar een gedifferentieerd, melanocytair genexpressieprofiel in gekweekte UM-cellen. VPA remde de groei van UM-tumoren in vivo.

Wanneer beide geneesmiddelen samen werden gebruikt, werden additieve effecten waargenomen op het migratoire en invasieve gedrag, maar niet op tumor-endotheel- en tumor-matrixinteractie. Afzonderlijke mTOR- of HDAC-remming vertraagt processen gerelateerd aan tumormetastase. De RAD001-VPA-combinatie toonde voordeel ten opzichte van VPA-monotherapie, met name wat betreft migratie en invasie.

Concluderend kunnen sequentiële behandelingen van muizen met MS-275 gevolgd door TRAIL meerdere paden targeten om EMT om te keren en tumorprogressie, angiogenese en metastase te remmen, en vormen ze een nieuwe therapeutische benadering voor de behandeling van kanker.

In vivo synergiseerde AA98 met vorinostat om tumorgroei en metastase te remmen.

We rapporteren de eerste preklinische gegevens voor de preventie van hersenmetastasen van triple-negatieve borstkanker. Vorinostat is hersendoordringbaar en kan de vorming van hersenmetastasen met 62% voorkomen. Het werkingsmechanisme omvat de inductie van DNA-dubbelstrengsbreuken, wat rationele combinaties met DNA-actieve geneesmiddelen of bestraling suggereert.

Combinatie van vorinostat met bestraling kan een potentiële behandelingsoptie zijn voor patiënten met borstkanker die hersenmetastasen ontwikkelen.

Hoewel monotherapie met PCI-24781 bescheiden effecten had op STS-groei en metastase, werd een duidelijke remming waargenomen bij combinatie met chemotherapie.

In een 4T1 gemetastaseerd borstkankermodel remde AN-7 de vorming van longlaesies met 76% en AN-9 met 47%, wat de grotere werkzaamheid van AN-7 ten opzichte van AN-9 verder aantoont (P<0,02). Zowel AN-7 als AN-9 vertoonden antimetastatische en antiangiogene activiteiten door vermindering van vascularisatie, bFGF-expressie en HIF-1alpha.

Aangezien langdurige orale toediening van 50 mg/kg of een enkele orale dosis van 1,2 g/kg AN-7 geen bijwerkingen veroorzaakte en de eerste significante antikankeractiviteit vertoonde, zal AN-7 waarschijnlijk een hoge therapeutische index hebben en gunstig kunnen zijn voor prostaatkankerpatiënten.

We tonen aan dat apicidine het H-ras-geïnduceerde invasieve fenotype van MCF10A menselijke borstepitheelcellen significant remt, parallel aan een specifieke downregulatie van matrix metalloproteïnase (MMP)-2, maar niet MMP-9. We tonen ook aan dat apicidine een morfologische omkering en groeiremming induceert van H-ras MCF10A-cellen, vergelijkbaar met die geïnduceerd door andere HDAC-remmers.

We vonden ook dat NaB drie genen induceerde die bekende metastaseremmers zijn, en 11 genen downreguleerde die metastase bevorderen.


Is spier-LIM-eiwit (MLP) betrokken bij cardiomyopathieën?

Answer: Het skeletspier LIM-eiwit 1 (SLIM1) wordt sterk tot expressie gebracht in skelet- en hartspier, en de expressie ervan is significant verlaagd bij gedilateerde menselijke cardiomyopathie.

Het verlies van muizen-MLP leidt tot gedilateerde cardiomyopathie, en mutaties in menselijk MLP veroorzaken cardiale hypertrofie, wat wijst op een cruciale rol van MLP bij het behouden van normale hartfunctie.

Spier LIM-eiwit (MLP) wordt voorgesteld als een centrale speler in de pathogenese van hartspierziekte. In overeenstemming hiermee leidt het homozygote verlies van MLP tot cardiale hypertrofie en gedilateerde cardiomyopathie. Bovendien wordt MLP geïnduceerd in verschillende modellen van cardiale hypertrofie zoals aortabandering en myocardinfarct.

Spier LIM-eiwit (MLP) null muizen worden vaak gebruikt als model voor menselijke gedilateerde cardiomyopathie.

Een gebrek aan MLP leidt tot een leeftijdsafhankelijke verstoring van de excitatie-contractiekoppeling met resulterende contractiele disfunctie en secundaire fibrose.

Onze gegevens geven aan dat MLP bijdraagt aan spierstijfheid en noodzakelijk is voor maximale arbeid en vermogensgeneratie.

Interessant is dat MLP ook verlaagd werd gevonden bij mensen met hartfalen (Zolk et al. Circulation 101:2674-2677, 2000) en MLP-mutaties kunnen hypertrofische en gedilateerde vormen van cardiomyopathie bij mensen veroorzaken (Bos et al. Mol Genet Metab 88:78-85, 2006; Geier et al. Circulation 107:1390-1395, 2003; Hershberger et al. Clin Transl Sci 1:21-26, 2008; Knöll et al. Cell 111:943-955, 2002; Knöll et al. Circ Res 106:695-704, 2010; Mohapatra et al. Mol Genet Metab 80:207-215, 2003).

MLP werd al snel een belangrijk model voor experimentele cardiologie toen werd aangetoond dat MLP-deficiëntie leidt tot myocardiale hypertrofie gevolgd door een gedilateerde cardiomyopathie en hartfalenfenotype (Arber et al. Cell 88:393-403, 1997).

Eerdere studies hebben een associatie aangetoond tussen CSRP3 missense-mutaties en ofwel gedilateerde cardiomyopathie (DCM) of HCM, maar al deze studies konden geen uitgebreid genetisch bewijs leveren voor een oorzakelijke rol van CSRP3-mutaties.

We gebruikten een nieuw ontworpen monoklonaal antilichaam om aan te tonen dat spier LIM-eiwit (MLP), het eiwit gecodeerd door CSRP3, voornamelijk een cytosolair component is van cardiomyocyten en niet strak verankerd is aan sarcomere structuren. Onze functionele gegevens uit zowel in vitro als in vivo analyses suggereren dat ten minste één van de gemuteerde vormen van MLP lijkt te destabiliseren in het hart van HCM-patiënten met een CSRP3 missense-mutatie.

Spier LIM-eiwit (MLP) is een cytoskelet-eiwit gelokaliseerd bij de Z-schijf van sarcomeren. Mutaties in het menselijke MLP-gen worden geassocieerd met hypertrofische en gedilateerde cardiomyopathie.

Onze gegevens tonen aan dat Mlp84B essentieel is voor normale hartfunctie en vestigen het Drosophila-model voor het onderzoeken van de mechanismen die defecte cardiale Z-schijfcomponenten verbinden met de ontwikkeling van cardiomyopathie.

Spier LIM-eiwit (MLP) is een cytoskeletaal LIM-only eiwit dat tot expressie komt in gestreepte spier. Mutaties in menselijk MLP worden geassocieerd met cardiomyopathie;

TTN-gecodeerde titine, CSRP3-gecodeerde spier LIM-eiwit en TCAP-gecodeerde telethonine zijn Z-schijfeiwitten die essentieel zijn voor de structurele organisatie van het cardiale sarcomeer en de stretchsensor van de cardiomyocyt. Alle drie genen zijn vastgesteld als cardiomyopathie-geassocieerde genen voor zowel gedilateerde cardiomyopathie (DCM) als hypertrofische cardiomyopathie (HCM).

Ongeveer 4,1% van niet-verwante patiënten had HCM-geassocieerde MLP- of TCAP-mutaties. MLP/TCAP-HCM vertoont fenotypisch gelijkenis met myofilament-HCM en is ernstiger dan de subset patiënten die nog steeds zonder ziekteveroorzakende mutatie blijven. De precieze rol van W4R-MLP in de pathogenese van DCM of HCM verdient nadere studie.

MLP (muscle-LIM-protein) deficiënte muizen ontwikkelen DCM en veranderingen in de mechanische koppeling van cardiomyocyten resulteren in veranderingen aan de intercalated disks en verhoogde accumulatie van adherens junction-eiwitten.

Gerichte deletie van cytoskeletaal spier LIM-eiwit (MLP) in muizen leidt consequent tot gedilateerde cardiomyopathie (DCM) na één of meer maanden.

Samenvattend toonden jonge MLPKO-muizen aanzienlijke veranderingen in passieve myocardiale eigenschappen en ontspanningstijd, maar niet in de meeste systolische kenmerken. Deze resultaten wijzen erop dat de progressie naar hartfalen in het MLPKO-model mogelijk wordt aangedreven door diastolische myocardiale disfunctie en abnormale passieve eigenschappen in plaats van systolische disfunctie.

Muizen zonder spier LIM-eiwit (MLP) ontwikkelen morfologische en klinische tekenen die lijken op menselijke gedilateerde cardiomyopathie en hartfalen.

Onze resultaten tonen aan dat de afwezigheid van MLP leidt tot lokaal verlies van mitochondriën. We veronderstellen dat dit wordt veroorzaakt door een verstoorde interactie tussen cytoskelet en mitochondriën, wat interfereert met energiewaarneming en energietransfer. Herstel van energie-tekort door stimulatie van mitochondriale biogenese kan een nuttige therapeutische strategie zijn om het energie-ongelijkgewicht bij hartfalen te verbeteren.

Eerder onderzoek heeft aangetoond dat mutaties in spier LIM-eiwit (MLP) hypertrofische cardiomyopathie (HCM) kunnen veroorzaken. Om inzicht te krijgen in de moleculaire basis van het ziektefenotype, analyseerden we de bindingskenmerken van wild-type MLP en van de (C58G) mutant MLP die hypertrofische cardiomyopathie veroorzaakt.

De moleculaire basis voor HCM-veroorzakende mutaties in het MLP-gen zou daarom een verandering kunnen zijn in het evenwicht van interacties van het ternair complex MLP-N-RAP-alpha-actinine.

Spier LIM-eiwit (MLP) is een lid van de cysteïne-rijke eiwit (CRP) familie en is betrokken bij zowel myogenese als sarcomeerassemblage. In die laatste rol bindt het zyxin en alpha-actinine, die beide betrokken zijn bij actine-organisatie. Een MLP-deficiënte muis is beschreven; deze muizen ontwikkelen gedilateerde cardiomyopathie en hartfalen.

We identificeerden een patiënt met DCM en EFE, met een mutatie in MLP waarbij het residu lysine 69 is vervangen door arginine (K69R).

MLP-knockout muizen ontwikkelen een uitgesproken cardiale hypertrofie reactie en gedilateerde cardiomyopathie (DCM). MLP is daarom een kandidaatgen voor erfelijke vormen van hypertrofische cardiomyopathie (HCM) en DCM bij mensen.

Familieonderzoeken toonden cosegregatie van klinisch aangedane individuen met de respectievelijke mutaties in MLP. CONCLUSIE: Hier presenteren we bewijs dat mutaties in het CRP3/MLP-gen HCM kunnen veroorzaken.

Het skeletspier LIM-eiwit 1 (SLIM1) wordt sterk tot expressie gebracht in skelet- en hartspier, en de expressie ervan is significant verlaagd bij gedilateerde menselijke cardiomyopathie.

Gerichte verstoring van spier LIM-eiwit (MLP) is eerder aangetoond te leiden tot gedilateerde cardiomyopathie met veel van de klinische tekenen van hartfalen, hoewel de effecten van MLP-verstoring op passieve ventriculaire mechanica en myocytenarchitectuur niet bekend zijn.

Deze resultaten suggereren dat de verstoring van het cytoskeletale eiwit MLP resulteert in minder compliant passief weefsel en gelijktijdige structurele veranderingen in de driedimensionale myocytenarchitectuur die gedeeltelijk de ventriculaire disfunctie in het gedilateerde hart kunnen verklaren.

Mutaties in cysteïne- en glycine-rijke eiwit 3 (CSRP3), het gen dat MLP codeert, zijn direct geassocieerd met menselijke cardiomyopathieën, terwijl afwijkende expressiepatronen worden gerapporteerd in menselijke cardiale en skeletspierziekten.


Welke gen draagt de mutatie T790M?

Answer: De T790M-mutatie verwijst naar de mutatie in exon 20 van het EGFR-gen

Bijna de helft van alle gevallen van verworven resistentie tegen epidermale groeifactorreceptor (EGFR) tyrosinekinaseremmers (TKI's) voor niet-kleincellige longkanker (NSCLC) is te wijten aan de T790M-mutatie in EGFR exon 20.

Twee typen epidermale groeifactorreceptor (EGFR) mutaties in exon 19 en exon 21 (ex19del en L858R) zijn prevalent bij longkankerpatiënten en gevoelig voor gerichte EGFR-remming. Een resistentiemutatie in exon 20 (T790M) is gevonden die optreedt bij medicamenteuze behandeling wanneer patiënten terugvallen.

Verworven EGFR C797S-mutatie veroorzaakt resistentie tegen AZD9291 bij niet-kleincellige longkanker met EGFR T790M.

Echter, resistentie tegen de EGFR TKI's ontwikkelt zich meestal secundair aan de T790M-mutatie in exon 20.

De T790M-mutatie in EGFR is verantwoordelijk voor ongeveer de helft van alle longkankergevallen met verworven resistentie tegen de huidige klinische EGFR tyrosinekinaseremmers.

Bij niet-kleincellige longkanker (NSCLC) is de threonine(790)-methionine(790) (T790M) puntmutatie van de EGFR-kinase een van de belangrijkste oorzaken van verworven resistentie tegen de eerste generatie tyrosinekinaseremmers (TKI's), zoals gefitinib en erlotinib.

Zowel AKT- als MEK-remming droegen bij aan celdood onafhankelijk van erlotinib in de T790M-bevattende H1975 en de geteste EGFR-WT cellijnen.

De EGFR T790M-mutatie wordt over het algemeen beschouwd als de moleculair-genetische basis van verworven TKI-resistentie.

Prognostische impact van metastasen in het centrale zenuwstelsel na verworven resistentie tegen EGFR-TKI: slechtere prognose geassocieerd met T790M-negatieve status en leptomeningeale metastasen.

In EGFR-gemuteerde NSCLC-cellijnen met de verworven resistentie threonine-naar-methionine mutatie in codon 790 (T790M),

Om T790M-gemedieerde verworven resistentie van longkankercellen tegen epidermale groeifactorreceptor tyrosinekinaseremmers (EGFR TKI's) te overwinnen, tweede generatie

Ongeveer 50% van de gevallen van verworven resistentie (AR) is te wijten aan een secundaire T790M-mutatie in exon 20 van het EGFR-gen;


wat is de rol van FGF-2 bij cardiale regeneratie na myocardinfarct?

Answer: Exogeen FGF-2 bleek angiogenese en myocardiale perfusie te verhogen, myocardiale regeneratie te bevorderen door de SDF-1α/CXCR4-as te activeren, en daarmee de hartfunctie na myocardinfarct te verbeteren. Bovendien versterkt prevascularisatie met microsferen die basaal FGF bevatten de voordelen van cardiomyocyttransplantatie. In een andere studie werd aangetoond dat transmyocardiale boorrevascularisatie gecombineerd met heparinehoudende basale fibroblastgroeifactor (bFGF)-bevattende afbreekbare stentimplantatie (TMDRSI) de proliferatie van Cardiale Progenitorcellen bevordert en differentiatie in cardiomyocyten stimuleert via activatie van de SDF-1/CXCR4-as, terwijl myocardiale apoptose wordt geremd, waardoor myocardiale regeneratie na myocardinfarct wordt versterkt en de hartfunctie verbetert.

Om te onderzoeken of transmyocardiale boorrevascularisatie gecombineerd met heparinehoudende basale fibroblastgroeifactor (bFGF)-bevattende afbreekbare stentimplantatie (TMDRSI) myocardiale regeneratie kan bevorderen na acuut myocardinfarct

De nieuwe methode blijkt in staat te zijn CSC-proliferatie en differentiatie in cardiomyocyten te bevorderen via activatie van de SDF-1/CXCR4-as, terwijl myocardiale apoptose wordt geremd, waardoor myocardiale regeneratie na AMI wordt versterkt en de hartfunctie verbetert. Dit kan een nieuwe strategie bieden voor myocardiale regeneratie na AMI.

Om de effecten van exogeen basaal fibroblastgroeifactor (bFGF) op myocardiale regeneratie na acuut myocardinfarct (AMI) te onderzoeken.

Exogeen bFGF bleek angiogenese en myocardiale perfusie te verhogen, myocardiale regeneratie te bevorderen door activatie van de SDF-1α/CXCR4-as, en daarmee de hartfunctie te verbeteren, wat een nieuwe therapeutische strategie voor AMI kan bieden.

Ondersteuning voor de paracriene hypothese wordt geleverd door gegevens die aantonen dat verschillende genen, coderend voor factoren (VEGF, FGF-2, HGF, IGF-I en TB4) die potentiële mediatoren zijn van de effecten van het Akt-MSC-geconditioneerde medium, significant worden opgereguleerd in de Akt-MSCs, vooral als reactie op hypoxie. Samengevat ondersteunen onze gegevens Akt-MSC-gemedieerde paracriene mechanismen van myocardiale bescherming en functionele verbetering.

Prevascularisatie met microsferen die basale fibroblastgroeifactor bevatten, versterkt de voordelen van cardiomyocyttransplantatie. We verwachten dat dit systeem zal bijdragen aan regeneratieve geneeskunde door de brede toepassing ervan op andere groeifactoren.


Zijn 5q35-microdeleties betrokken bij de ontwikkeling van het Sotos-syndroom?

Answer: Verlies-van-functie mutaties van NSD1 en 5q35-microdeleties die NSD1 omvatten, zijn een belangrijke oorzaak van het Sotos-syndroom (Sos), dat wordt gekenmerkt door overgroei, macrocefalie, karakteristieke gelaatstrekken en variabele verstandelijke beperking (ID).

Verlies-van-functie mutaties van NSD1 en 5q35-microdeleties die NSD1 omvatten, zijn een belangrijke oorzaak van het Sotos-syndroom (Sos), dat wordt gekenmerkt door overgroei, macrocefalie, karakteristieke gelaatstrekken en variabele verstandelijke beperking (ID)

We observeerden een nieuwe 3,5 Mb 5q subtelomerische deletie bij een 3-jarig meisje met ontwikkelingsachterstand, hypotonie en meerdere kleine afwijkingen. Vergelijking van haar fenotype met de weinige gepubliceerde patiënten met terminale 5q35-deleties toonde verschillende overlappende kenmerken, maar ook opmerkelijke verschillen zoals korte gestalte versus macrosomie. Na het rapport van 5q35.3 microdeleties bij het Sotos-syndroom integreerden we de gepubliceerde BAC's in de publieke conceptsequentie en bepaalden we exact de deletiegrootte bij onze patiënt door FISH-analyse met 15 BAC-probes. We toonden aan dat de deletie bij onze patiënt direct grenst aan de gerapporteerde deletieplaats van het Sotos-syndroom.

De wisseling in FGFR3- en FGFR4-expressieprofiel tijdens de menselijke nierontwikkeling kan verantwoordelijk zijn voor tijdelijke hypercalciëmie bij patiënten met het Sotos-syndroom door 5q35-microdeleties.

Meerdere mechanismen zijn betrokken bij het ontstaan van 5q35-microdeleties bij het Sotos-syndroom.

Klinisch en genetisch spectrum van 18 niet-verwante Koreaanse patiënten met het Sotos-syndroom: frequente 5q35-microdeletie en identificatie van vier nieuwe NSD1-mutaties.

Hier beschrijven we een nieuw geval van het Sotos-syndroom met een 5q35-microdeletie, die het fibroblast groeifactor receptor 4 (FGFR4) gen aantast, gepresenteerd met infantiele hypercalciëmie.

Microdeleties op 5q35.3, die NSD1 omvatten, zijn verantwoordelijk voor ongeveer 10% van de niet-Japanse gevallen van Sotos.

Alu-gerelateerde 5q35-microdeleties bij het Sotos-syndroom.

De meeste gevallen van het Sotos-syndroom worden veroorzaakt door intragenische NSD1-mutaties of 5q35-microdeleties.

Een geval van het Sotos-syndroom met 5q35-microdeletie en nieuwe klinische bevindingen.

Er zijn twee typen mutaties die NSD1-haplo-insufficiëntie veroorzaken: mutaties binnen het NSD1-gen (mutatietype) en een 5q35 submicroscopische deletie die het gehele NSD1-gen omvat (deletietype).

aCGH en metafase FISH zijn nuttig voor snelle diagnose van 5q35-microdeletie geassocieerd met het Sotos-syndroom.


Tumoren van welke drie organen worden klassiek geassocieerd met het multiple endocriene neoplasie type 1 syndroom?

Answer: Multiple endocriene neoplasie type 1 syndroom is een erfelijke kankersyndroom dat wordt gedefinieerd door het voorkomen van meerdere neuro-endocriene tumoren en wordt klassiek geassocieerd met het gecombineerde voorkomen van twee of meer tumoren die de bijschildklier, de alvleesklier en de hypofyse betreffen. Andere tumoren, waaronder maar niet beperkt tot bijniercortex tumor, carcinoïde tumoren, lipoom, leiomyoom, duodenaal gastrinoom, hepatische focale nodulaire hyperplasie en renale angiomyolipoom, angiofibroom, collagenoom, schildklier tumor en meningeoom, kunnen ook aanwezig zijn.

Multiple endocriene neoplasie type 1 (MEN1; voorheen bekend als Wermer syndroom) is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door het gecombineerde voorkomen van twee of meer tumoren die de bijschildklier, de eilandjes van Langerhans in de alvleesklier en de voorste hypofyse betreffen; ook zijn enkele andere tumoren beschreven.

Hyperparathyreoïdie is het meest voorkomende kenmerk van MEN1 (95% van de patiënten), alvleesklier eilandjescellen tumoren of alvleesklier NET (neuro-endocriene tumor) komen voor bij 40-70% en hypofysetumoren bij 30-40% van de MEN1-patiënten.

Daarnaast kunnen andere tumoren aanwezig zijn, zoals bijniercortex tumoren, carcinoïde tumoren, lipomen, angiofibromen, collagenomen en meningeomen.

De belangrijkste oorzaken zijn maligne pancreatische neuro-endocriene tumoren (NET) en thymus carcinoïden.

Multiple endocriene neoplasie type 1 (MEN1) wordt autosomaal dominant overgeërfd en leidt tot een verhoogde aanleg voor de ontwikkeling van hyperplastische of neoplastische veranderingen in de bijschildklier en hypofyse, en de endocriene alvleesklier, samen met talrijke andere karakteristieke tumoren en kenmerken.

Multiple endocriene neoplasie type 1 (MEN1) is een autosomaal dominant syndroom dat wordt gekenmerkt door het gecombineerde voorkomen van tumoren van de bijschildklier en bijniercortex, en neuro-endocriene tumoren (NET's) van de alvleesklier en hypofyse.

De pancreatische NET's zijn voornamelijk gastrinomen en insulinomen, en de hypofyse NET's zijn meestal prolactinomen en somatotrofinen.

We bespreken de potentiële rol van miRNA's in de endocriene alvleesklier, de hypofyse en de bijschildklieren - gebieden waar MEN1 een hoge penetrantie vertoont.

Bovendien hebben studies aangetoond dat dysregulatie van miRNA's verantwoordelijk was voor endocriene carcinogenese, inclusief pancreatische, hypofyse- en bijschildklier tumoren.

MEN1 en MEN2 zijn zeldzame erfelijke kankersyndromen die een verscheidenheid aan endocriene en niet-endocriene tumoren tot expressie brengen.

Multiple endocriene neoplasie type 1 (MEN1) is een zeldzaam erfelijk tumoren syndroom dat aanleg geeft voor tumorontwikkeling in verschillende endocriene organen.

De belangrijkste manifestaties omvatten hyperparathyreoïdie, tumoren van de endocriene alvleesklier en hypofyse.

Naast deze drie zijn verschillende andere endocriene (bijniercortex, voorste darm carcinoïde) en niet-endocriene (lipoom, angiofibroom, collagenoom, ependymoom, meningeoom) tumoren beschreven die geassocieerd zijn met dit syndroom.

Zowel familiale als sporadische vormen van de ziekte zijn bekend. De diagnose MEN1 kan worden gesteld als twee van de drie belangrijkste manifestaties bij dezelfde patiënt worden gevonden, terwijl de diagnose familiale MEN1 vereist dat één MEN1-patiënt en een eerstegraads familielid ten minste één MEN1-manifestatie vertonen.

Zowel goedaardige (bijschildklier, voorste hypofyse) als kwaadaardige (gastrinoom, glucagonoom) laesies kunnen zich ontwikkelen bij MEN1-patiënten.

Multiple endocriene neoplasie type 1 (MEN1) is een klassiek erfelijk tumoren syndroom dat wordt gekenmerkt door een genetische aanleg om een verscheidenheid aan neuro-endocriene neoplasieën en hormoon-excessyndromen te ontwikkelen.

Multiple endocriene neoplasie type 1 (MEN1) is een familiaal syndroom dat wordt gekenmerkt door tumoren van de bijschildklier, enteropancreatische en hypofyse.

Multiple endocriene neoplasie type 1 (MEN1) is een autosomaal dominant erfelijk tumoren syndroom dat wordt gekenmerkt door de ontwikkeling van meerdere endocriene tumoren.

Meerdere angiofibromen in het gezicht werden waargenomen bij 28 (88%) van de patiënten met MEN1, met 16 patiënten (50%) die 5 of meer hadden. Angiofibromen waren klinisch en histologisch identiek aan die bij personen met tubereuze sclerose. Collagenomen werden waargenomen bij 23 patiënten (72%). Ook werden cafe-au-lait vlekken gezien bij 12 patiënten (38%), lipomen bij 11 patiënten (34%), confetti-achtige hypopigmentatie maculae bij 2 patiënten (6%) en meerdere gingivale papels bij 2 patiënten (6%).

Meerdere angiofibromen, collagenomen, lipomen, confetti-achtige hypopigmentatie maculae en meerdere gingivale papels zijn cutane manifestaties van MEN1 en moeten worden gezocht bij zowel familieleden van patiënten met MEN1 als bij personen met hyperparathyreoïdie of andere MEN1-geassocieerde tumoren.

Multiple endocriene neoplasie type 1 (MEN1) is een autosomaal dominant erfelijke aandoening die wordt gekenmerkt door nodulaire proliferatie van de bijschildklieren en tumoren van de voorste hypofyse, de endocriene alvleesklier en het neuro-endocriene celsysteem van de darm.

Hier rapporteren we een genetische studie van een vrouwelijke MEN1-patiënt met de associatie van nodulaire hyperplasie van twee bijschildklieren, een insulinoma, meerdere duodenale gastrinomen, een prolactinoom en een gastrische carcinoïde.

Multiple endocriene neoplasie type 1 (MEN1) wordt klinisch gedefinieerd door het gecombineerde voorkomen van meerdere tumoren, typisch van de bijschildklieren, de eilandjes van Langerhans in de alvleesklier en de voorste hypofyse.

Ter ondersteuning van eerdere bevindingen in eilandjesceltumoren vonden we downregulatie van de celcyclusregelaar p18 in zowel de pancreatische eilandjes als hypofyse adenomen, wat suggereert dat verminderde p18-niveaus belangrijk kunnen zijn voor MEN1-gerelateerde tumorgenese in meerdere weefsels. Verrassend identificeerden we verhoogde p16-transcripten in pancreatische eilandjes en hypofysetumoren.

De patiënt werd onderzocht en gediagnosticeerd met multiple endocriene neoplasie type I (MEN I), familiair (moeder met MEN I). Een scintigrafisch onderzoek met 99mTc-MIBI werd uitgevoerd om hyperfunctionerende bijschildklieren te lokaliseren vanwege biochemische diagnose van primaire hyperparathyreoïdie.

De tumor werd verwijderd en histologisch bevestigd als een carcinoïde binnen een thymus bij een MEN type I syndroom.

MEN I-patiënten kunnen profiteren van onderzoek met dit middel dat mogelijk niet alleen endocriene pathologie van de bijschildklier kan lokaliseren, maar ook onbekende geassocieerde tumoren.

Pancreatische endocriene tumoren komen sporadisch voor en als onderdeel van multiple endocriene neoplasie type 1 (MEN1) en von Hippel-Lindau (VHL) syndromen.

We hebben 22 niet-familiaire en 16 MEN1-geassocieerde pancreatische endocriene tumoren geanalyseerd op verlies van heterozygotie (LOH) op 3p, 11q13 en 18q. LOH op 3p werd aangetoond in 45% en 36% van de tumoren van respectievelijk 31 patiënten met niet-familiaire en MEN1-geassocieerde ziekte.

De gegevens wijzen op betrokkenheid van tumoren suppressorgenes op 3p en 18q, naast het MEN1-gen op 11q13, bij de tumorgenese van zowel niet-familiaire als MEN1-geassocieerde pancreatische endocriene tumoren.

Multiple endocriene neoplasie type 1 (MEN1) wordt gekenmerkt door de ontwikkeling van endocriene tumoren van de bijschildklier en hypofyse, alvleesklier en duodenum. Minder frequent voorkomende tumoren geassocieerd met MEN1 omvatten niet-endocriene tumoren zoals lipomen en angiofibromen.

Een verhoogde incidentie van schildklierneoplasmata, leiomyomen, bijniercortex hyperplasie, hepatische focale nodulaire hyperplasie en renale angiomyolipomen is waargenomen in de MEN1-populatie.

Een germinale mutatie van het MEN1-gen werd gedetecteerd, en deleties van het MEN1-gen werden consequent aangetoond in meerdere neuro-endocriene tumoren die de bijschildklieren en de alvleesklier betreffen, en een hepatische neuro-endocriene tumor metastase, zoals voorspeld door Knudson's "two hit" hypothese.

Twee hits van het MEN1-gen werden ook gedetecteerd in weefsel van een oesofageaal leiomyoom, wat suggereert dat tumorgenese direct gerelateerd was aan de onderliggende MEN1 van de patiënt.

Daarentegen toonden folliculair schildklieradenoom, papillair schildkliercarcinoom, hepatische focale nodulaire hyperplasie en bijniercortex hyperplasie consequent behoud van heterozygotie van het MEN1-gen met flankmarkers en een intragenisch marker. Daarom lijken deze tumoren zich te ontwikkelen via pathogenetische routes die verschillen van klassieke MEN1-geassocieerde tumoren.

Twaalf niet-verwante (Duitse) MEN1-families en hun geassocieerde tumoren (5 bijschildklier tumoren, 1 vipoom, 1 gastrinoom, 1 insulinoma) werden gekarakteriseerd op MEN1-genmutaties door single-strand conformational variant (SSCV) analyse en DNA-sequentieanalyse, evenals op verlies van heterozygotie op chromosoom 11q13.

Multiple endocriene neoplasie type 1 (MEN1) bestaat uit goedaardige, en soms kwaadaardige, tumoren (vaak meervoudig in een weefsel) van de bijschildklieren, enteropancreatisch neuro-endocrien systeem, voorste hypofyse en andere weefsels. Huidangiofibromen en huidcollagenomen zijn veelvoorkomend.


Welke eiwit is betrokken bij Spinocerebellaire ataxie type 3?

Answer: Ataxine-3 is een ubiquitair tot expressie komende deubiquitinerende enzym met belangrijke functies in het proteasomale eiwitafbraakpad en de regulatie van transcriptie. Het C-terminus van het ataxine-3 eiwit bevat een polyglutamine (PolyQ) regio die, wanneer mutatie-uitgebreid tot meer dan 52 glutamines, de neurodegeneratieve ziekte spinocerebellaire ataxie 3 (SCA3) veroorzaakt.

Spinocerebellaire ataxie type 3 (SCA3) is de meest voorkomende erfelijke cerebellaire ataxie in Europa, de VS en Japan, leidend tot invaliditeit en overlijden door motorische complicaties. Hoewel het aangedane eiwit ataxine-3 ubiquitair in de hersenen voorkomt, is grijze stof atrofie predominant in het cerebellum en de hersenstam.

Spinocerebellaire ataxie type 3 (SCA3) is een erfelijke spinocerebellaire ataxie veroorzaakt door de expansie van trinucleotide CAG herhalingen in het gen dat ataxine-3 codeert.

Ataxine-3 is een ubiquitair tot expressie komende deubiquitinerende enzym met belangrijke functies in het proteasomale eiwitafbraakpad en de regulatie van transcriptie. Het C-terminus van het ataxine-3 eiwit bevat een polyglutamine (PolyQ) regio die, wanneer mutatie-uitgebreid tot meer dan 52 glutamines, de neurodegeneratieve ziekte spinocerebellaire ataxie 3 (SCA3) veroorzaakt.

Spinocerebellaire ataxie type 3 is een neurodegeneratieve aandoening veroorzaakt door de expansie van de polyglutamine herhalingsregio binnen het ataxine-3 eiwit.

Spinocerebellaire ataxie type 3 wordt veroorzaakt door een polyglutamine expansie in het ataxine-3 eiwit, resulterend in een toxische functiewinst van het gemuteerde eiwit.

Hier bieden we inzicht in het mechanisme waarmee ubiquitinering direct de activiteit van ataxine-3 versterkt, een DUb betrokken bij eiwitkwaliteitscontrole en het ziekte-eiwit in de polyglutamine neurodegeneratieve aandoening, Spinocerebellaire Ataxie Type 3.

Ataxine-3, het ziekte-eiwit in de neurodegeneratieve aandoening Spinocerebellaire Ataxie Type 3 of Machado-Joseph ziekte, is een cysteïneprotease betrokken bij het ubiquitine-proteasoom pad.

Ataxine-3 (AT3) is het eiwit dat de erfelijke neurodegeneratieve aandoening spinocerebellaire ataxie type 3 veroorzaakt wanneer de polyglutamine (polyQ) streng nabij het C-terminus een kritieke lengte overschrijdt.

Hier, in studies van spinocerebellaire ataxie type 3, ook bekend als Machado-Joseph ziekte (SCA3/MJD), tonen we aan dat het ziekte-eiwit ataxine-3 zich ophoopt in ubiquitine-gemarkeerde intranucleaire inclusies selectief in neuronen van aangedane hersengebieden.

Deze pathogene herhaling in MJD/SCA3 codeert voor een uitgebreide keten van het aminozuur glutamine in het ziekte-eiwit, dat bekend staat als ataxine-3.

Machado-Joseph ziekte (MJD), ook wel spinocerebellaire ataxie type 3 genoemd, wordt veroorzaakt door mutant ataxine-3 met een polyglutamine expansie.

Mutant ataxine-3 is abnormaal gevouwen en proteolytisch gekliefd in spinocerebellaire ataxie type 3. Het C-terminale gebied van het eiwit omvat een polyglutamine streng die uitgebreid is in spinocerebellaire ataxie type 3.


Wat is Tn-seq?

Answer: De transposon mutagenese en high-throughput sequencing (Tn-seq) is een techniek die kwantitatieve beoordeling van individuele mutanten binnen een transposon mutantbibliotheek mogelijk maakt door de transposon-genoomovergangen te sequencen en vervolgens de aanwezigheid van mutanten samen te stellen door mapping naar een basisgenoom. Met Tn-seq is het mogelijk om snel alle insertiemutanten in een bibliotheek te definiëren en zo niet-essentiële genen te identificeren onder de omstandigheden waarin de bibliotheek werd geproduceerd. Identificatie van de fitheid van individuele mutanten onder specifieke omstandigheden kan worden uitgevoerd door de bibliotheek bloot te stellen aan selectieve druk.

Met behulp van Tn-seq, een genoomwijde fitheidsprofileringstechniek, identificeerden we verschillende functies die nodig zijn voor de fitheid van Y. pestis in vivo die eerder niet bekend waren als belangrijk.

Tn-seq is een techniek die kwantitatieve beoordeling van individuele mutanten binnen een transposon mutantbibliotheek mogelijk maakt door de transposon-genoomovergangen te sequencen en vervolgens de aanwezigheid van mutanten samen te stellen door mapping naar een basisgenoom. Met Tn-seq is het mogelijk om snel alle insertiemutanten in een bibliotheek te definiëren en zo niet-essentiële genen te identificeren onder de omstandigheden waarin de bibliotheek werd geproduceerd. Identificatie van de fitheid van individuele mutanten onder specifieke omstandigheden kan worden uitgevoerd door de bibliotheek bloot te stellen aan selectieve druk.

Genoomwijde fitheid en genetische interacties bepaald door Tn-seq, een high-throughput massaal parallelle sequencemethode voor micro-organismen.

Tn-seq: high-throughput parallelle sequencing voor fitheid- en genetische interactiestudies in micro-organismen.

Hier presenteren we de methode Tn-seq, waarmee het mogelijk is geworden om kwantitatief de fitheid van de meeste genen in een micro-organisme te bepalen en om kwantitatieve genetische interacties op genoomwijde schaal en in een high-throughput manier te screenen. Tn-seq kan zo studies sturen in de annotatie van genen en complexe fenotypen ontrafelen.

Hier presenteren we een methode (Tn-seq) om nauwkeurig kwantitatieve genetische interacties op genoomwijde schaal in micro-organismen te bepalen. Tn-seq is gebaseerd op de assemblage van een verzadigde Mariner transposon insertiebibliotheek. Na selectie van de bibliotheek worden veranderingen in frequentie van elke insertiemutant bepaald door massaal de flankgebieden te sequencen.

Genoomwijde fitheidsanalyse in microben die verzadigende transposon mutagenese combineert met massaal parallelle sequencing (Tn-seq) levert een maat voor de bijdrage van elk gen aan een gegeven groeiconditie.

De procedure maakt gebruik van een nieuwe Tn-seq methodologie gebaseerd op de generatie en amplificatie van enkelstrengs cirkels die transposon overgangssequenties dragen (de Tn-seq cirkelmethode),

Tn-seq meet de frequentie van daadwerkelijke leden van een heterogene mutantpool die onder zuiverende selectie staan om de bijdrage van elk niet-essentieel gen in het genoom aan de fitheid van een organisme onder een bepaalde conditie te bepalen. Hier gebruiken we Tn-seq om genfunctie te beoordelen in de Gram-negatieve γ-proteobacterie Shewanella oneidensis stam MR-1.

Met het oog op dit doel maakten we gebruik van een kwantitatieve genetische footprintingtechniek bekend als transposon insertie sequencing (Tn-seq) in combinatie met comparatieve pathogenomics om het genetische repertoire van een referentie ExPEC-isolaat functioneel te ontleden. Met Tn-seq en high-throughput zebravis infectiemodellen volgden we veranderingen in de abundantie van ExPEC-varianten binnen verzadigde transposon mutantbibliotheken na selectie binnen verschillende gastheerniches.|


Is metabool syndroom gerelateerd aan hart- en vaatziekten?

Answer: Het metabool syndroom (MetS) wordt gekenmerkt door een cluster van risicofactoren waaronder centrale obesitas, hypertensie, dyslipidemie en insulineresistentie. Het MetS wordt geassocieerd met een verhoogd risico op hart- en vaatziekten (HVZ) en type 2 diabetes mellitus (T2DM).

Het metabool syndroom (MetS) wordt gekenmerkt door een cluster van risicofactoren waaronder centrale obesitas, hypertensie, dyslipidemie en insulineresistentie. Het MetS wordt geassocieerd met een verhoogd risico op hart- en vaatziekten (HVZ) en type 2 diabetes mellitus (T2DM).

Als een moleculaire schakel tussen metabole signalen, ontsteking en vasculaire disfunctie kan resistine worden voorgesteld als een belangrijke factor in de verhoogde ontstekingsstatus die wordt veroorzaakt door metabole stress gerelateerd aan overmatige calorie-inname, en zo bijdragen aan het risico op metabool syndroom (MetS), type 2 diabetes (T2DM) en hart- en vaatziekten (HVZ).

Het metabool syndroom (MetS) wordt geassocieerd met een hoger risico op zowel type 2 diabetes mellitus als hart- en vaatziekten.

De dikte van de carotis intima-media (CIMT) wordt veel gebruikt als een surrogaatmarker voor atherosclerose en hart- en vaatziekten (HVZ).


Is er een functionele associatie tijdens virale replicatie tussen flaviviridae viraal RNA-afhankelijke RNA-polymerase en viraal helicase?

Answer: Verschillende laboratoria hebben bewijs gevonden voor een eiwitcomplex dat veel van de niet-structurele (NS) eiwitten die door het virus worden gecodeerd omvat. NS3, NS4A, NS4B, NS5A en NS5B lijken structureel en functioneel met elkaar te interageren. De interactie tussen de helicase, NS3, en de RNA-polymerase, NS5B, speelt een sleutelrol in virale replicatie. Pull-down experimenten en oppervlakte plasmon resonantie data wijzen op een directe interactie tussen NS3 en NS5B die voornamelijk wordt gemedieerd via het proteasedomein van NS3. Deze interactie vermindert de basale ATPase-activiteit van NS3. Echter, NS5B stimuleert productvorming in RNA-ontwindingsexperimenten onder condities van een overschot aan nucleïnezuursubstraat. Wanneer de concentraties van NS3 en NS5B hoger zijn dan die van het nucleïnezuursubstraat, verlaagt NS5B de snelheid van NS3-geëxecuteerde ontwinding. Onder pre-steady-state condities, waarbij NS3- en substraatconcentraties vergelijkbaar zijn, nam de productvorming toe in aanwezigheid van NS5B. De toename was consistent met een 1:1 complex gevormd tussen de twee eiwitten.

Verschillende laboratoria hebben bewijs gevonden voor een eiwitcomplex dat veel van de niet-structurele (NS) eiwitten die door het virus worden gecodeerd omvat. NS3, NS4A, NS4B, NS5A en NS5B lijken structureel en functioneel met elkaar te interageren. In deze studie onderzochten we de interactie tussen de helicase, NS3, en de RNA-polymerase, NS5B. Pull-down experimenten en oppervlakte plasmon resonantie data wijzen op een directe interactie tussen NS3 en NS5B die voornamelijk wordt gemedieerd via het proteasedomein van NS3. Deze interactie vermindert de basale ATPase-activiteit van NS3. Echter, NS5B stimuleert productvorming in RNA-ontwindingsexperimenten onder condities van een overschot aan nucleïnezuursubstraat. Wanneer de concentraties van NS3 en NS5B hoger zijn dan die van het nucleïnezuursubstraat, verlaagt NS5B de snelheid van NS3-geëxecuteerde ontwinding. Onder pre-steady-state condities, waarbij NS3- en substraatconcentraties vergelijkbaar zijn, nam de productvorming toe in aanwezigheid van NS5B. De toename was consistent met een 1:1 complex gevormd tussen de twee eiwitten. Een fluorescent gelabelde vorm van NS3 werd gebruikt om deze interactie te onderzoeken via fluorescentiepolarisatie-bindingsassays. Resultaten van deze assay ondersteunen interacties die een 1:1 complex tussen NS3 en NS5B omvatten.

Tegenstrijdige resultaten zijn gerapporteerd met betrekking tot NS3 in RNA-synthese. Om het effect van NS3 op de RNA-afhankelijke RNA-polymerase activiteit (RdRp) van het klassieke varkenspestvirus (CSFV) NS5B en de NS3-NS5B interactie te onderzoeken, werden respectievelijk RdRp-reacties, GST-pull-down assays en co-immunoprecipitatie-analyses uitgevoerd met NS5B en ofwel NS3-eiwit of de verschillende getruncateerde NS3-mutanten. We vonden dat NS3 de RdRp-activiteit van NS5B dosisafhankelijk stimuleerde door te binden aan NS5 via een NS3 proteasedomein. Verder werd het in kaart brengen van belangrijke regio's van het NS3 proteasedomein uitgevoerd door deletiemutagenese, geassocieerd met RdRp-reacties, GST-pull-down assays en co-immunoprecipitatie-analyses. Resultaten toonden aan dat stimulatie van CSFV NS5B RdRp-activiteit werd verkregen door NS3-binding aan NS5B via een 31-aminozuurfragment aan het N-terminale uiteinde van het NS3 proteasedomein, wat een specifieke NS3-NS5B interactie medieerde.

De protocollen die in deze eenheid worden beschreven, worden gebruikt om drie recombinante enzymen te zuiveren die veel worden gebruikt in HCV-onderzoek: het HCV NS3 proteasedomein, het helicasedomein als een NS3+NS4A complex, en de NS5B RNA-afhankelijke RNA-polymerase. De actieve enzymen worden tot homogeniteit gezuiverd door middel van tweekolomchromatografie om een screeningsprogramma voor HCV-remmers te ondersteunen.

Onder potentiële doelwitten bevinden zich virale instapfactoren, waaronder scavenger receptor type B1 (SR-B1) en CD81, evenals neutraliserende antilichamen tegen de virale glycoproteïnen. Populaire doelwitten gerelateerd aan translatie en replicatie zijn de NS3/4A protease (geremd door telaprevir en boceprevir) en de NS5B polymerase, evenals de NS2/3 autoprotease, de NS3 helicase, en niet-enzymatische doelwitten zoals NS4B en NS5A eiwitten.

Het NS3 helicasedomein concurreert met NS3 full-length voor NS5 RdRp-binding, met een K(d) van 2,5 μM. Aangezien NS3 en NS5 vereist zijn voor DENV-replicatie, kan deze snelle assay worden gebruikt om te screenen op niet-nucleoside, allosterische remmers die de interactie tussen de twee eiwitten verstoren.


Zijn defecten in recombinatiereparatie betrokken bij carcinogenese?

Answer: Ja. De met borstkanker geassocieerde BRCA1- en BRCA2-eiwitten zijn sterk betrokken bij recombinatiereparatie.

Erfelijke mutaties in genen die betrokken zijn bij HR worden geassocieerd met genherordening en kunnen een vereiste zijn voor tumorgroei bij sommige kankergevoelige erfelijke ziekten zoals Bloom-, Werner- en Rothmund-Thomson-syndromen.

Varianten in het XRCC3-gen kunnen resulteren in een veranderde eiwitstructuur of -functie, wat de efficiëntie van DSBR kan beïnvloeden en kan leiden tot kanker.

Hoewel alcoholconsumptie gerelateerd is aan een verhoogd kankerrisico, blijft het moleculaire mechanisme onduidelijk. Hier tonen we aan dat een inname van 10% alcohol gedurende 4 weken bij ratten genotoxisch is door inductie van micronuclei. Acetaldehyde (AA), het eerste product van ethanolmetabolisme, wordt verondersteld verantwoordelijk te zijn voor DNA-schade veroorzaakt door alcohol.

Hoewel de efficiëntie van deze reparatieprocessen de effectiviteit van kankerchemotherapieën die DNA als doelwit hebben aanzienlijk vermindert, draagt een verminderde DNA-reparatie bij aan mutagenese en genomische instabiliteit die leiden tot carcinogenese.

Schade-respons- en reparatiepaden zijn belangrijke barrières tegen carcinogenese.

Polymorfismen in DNA-reparatiegenen en verschillen in reparatiecapaciteit tussen individuen zijn uitgebreid gedocumenteerd. Voor colorectale kanker is het verlies van mismatch-reparatiegenactiviteit een belangrijke genetische factor. Nucleotide excisie reparatie (NER), recombinatiereparatie (RR) en base excisie reparatie (BER) paden spelen cruciale rollen in de bescherming tegen andere kankers, en wij wilden hun rol in colorectale kanker onderzoeken.