Wat zijn de belangrijkste voordelen van kallisto ten opzichte van vergelijkbare methodologieën?

Answer: Kallisto is een pseudo-alignment algoritme, een methode om RNA-sequencing te kwantificeren. Het wordt gebruikt in RNA-seq omdat het veel sneller en efficiënter is dan andere methodologieën.

Resultaten tonen aan dat telgegevens slechte parameterinschattingen geven, grote intercepten en hoge inter-sample variabiliteit; terwijl TPM-waarden van Kallisto en Salmon hoge lineariteit vertonen in alle analyses.

Salmon en Kallisto TPM-gegevens geven de beste fit voor het bestudeerde lineaire model. Dit suggereert dat TPM-waarden geschat met Salmon en Kallisto de ideale RNA-seq metingen zijn voor deconvolutiestudies.

Evenzo verminderen nieuwe pseudo-alignment-gebaseerde protocollen zoals Kallisto en Sleuth de runtime en verbeteren ze de prestaties.

De recent geïntroduceerde Kallisto pseudoaligner heeft de kwantificering van transcripties in RNA-sequencingexperimenten radicaal vereenvoudigd.

Arkas-Quantification zet Kallisto in voor parallelle cloudcomputaties en is handig geïntegreerd downstream van de BaseSpace Sequence Read Archive (SRA) import/conversie applicatie genaamd SRA Import. Arkas-Analysis annoteert de Kallisto-resultaten door gestructureerde informatie direct uit bron-FASTA-bestanden met per-contig metadata te extraheren, berekent differentiële expressie en gen-set verrijkingsanalyse op zowel coderende genen als transcripties.

RNA-sequencing reads werden verwerkt met vijf workflows (Tophat-HTSeq, Tophat-Cufflinks, STAR-HTSeq, Kallisto en Salmon) en de resulterende genexpressiemetingen werden vergeleken met expressiegegevens gegenereerd door natlab gevalideerde qPCR-assays voor alle eiwitcoderende genen.

kallisto, een RNA-seq kwantificatieprogramma dat twee ordes van grootte sneller is dan eerdere benaderingen en vergelijkbare nauwkeurigheid bereikt. Kallisto pseudo-aligneert reads aan een referentie, waarbij een lijst van transcripties wordt geproduceerd die compatibel zijn met elke read, terwijl het uitlijnen van individuele basen wordt vermeden.

Het bevat zes onafhankelijke kernworkflows met state-of-the-art technologie en tientallen populaire geavanceerde tools zoals Tophat-Cufflink-Cuffdiff, Subread-featureCounts-DESeq2, STAR-RSEM-EBSeq, Bowtie-eXpress-edgeR, kallisto-sleuth, HISAT-StringTie-Ballgown, en integreert in Snakemake, een modern pipeline management systeem.

We presenteren kallisto, een RNA-seq kwantificatieprogramma dat twee ordes van grootte sneller is dan eerdere benaderingen en vergelijkbare nauwkeurigheid bereikt.

Gebruik kallisto om 30 miljoen niet-uitgelijnde paired-end RNA-seq reads te analyseren in minder dan 10 minuten op een standaard laptop.


Welke methodologie gebruikt de HercepTest?

Answer: De HercepTest is gebaseerd op immunohistochemie.

De expressie van HER2 werd bepaald door immunohistochemie (IHC) met behulp van DAKO-HercepTest™ en genamplificatie met DuoCISH met behulp van een DAKO-DuoCISH-kit.


Welk R/Bioconductor-pakket is ontwikkeld voor het zoeken naar genexpressiehandtekeningen?

Answer: SignatureSearch is een R/Bioconductor-pakket dat een reeks bestaande en nieuwe algoritmen integreert in een analyseomgeving voor het zoeken naar genexpressiehandtekeningen (ESE), gecombineerd met functionele verrijkingsanalyse (FEA) en visualisatiemethoden om de interpretatie van de zoekresultaten te vergemakkelijken.

signatureSearch: omgeving voor het zoeken naar genexpressiehandtekeningen en functionele interpretatie.

signatureSearch is een R/Bioconductor-pakket dat een reeks bestaande en nieuwe algoritmen integreert in een analyseomgeving voor het zoeken naar genexpressiehandtekeningen (GES), gecombineerd met functionele verrijkingsanalyse (FEA) en visualisatiemethoden om de interpretatie van de zoekresultaten te vergemakkelijken. Bij een typische GES-zoekopdracht (GESS) wordt een query GES gezocht in een database van GES'en verkregen uit grote aantallen metingen, zoals verschillende genetische achtergronden, ziektebeelden en medicijnperturbaties. Databasematches die gecorreleerde handtekeningen met de query delen, duiden op gerelateerde cellulaire reacties die vaak worden bestuurd door verbonden mechanismen, zoals medicijnen die de expressieresponsen van een ziekte nabootsen. Om te identificeren welke processen voornamelijk worden gemoduleerd in de GESS-resultaten, hebben we gespecialiseerde FEA-methoden ontwikkeld in combinatie met visualisatietools voor medicijndoelwitnetwerken. De aangeboden analysetools zijn nuttig voor het bestuderen van de effecten van genetische, chemische en omgevingsperturbaties op biologische systemen, evenals voor het doorzoeken van single-cell GES-databases om nieuwe netwerkverbindingen of celtypen te identificeren. De signatureSearch-software is uniek doordat het toegang biedt tot een geïntegreerde omgeving voor GESS/FEA-routines die verschillende nieuwe zoek- en verrijkingsmethoden omvat, efficiënte datastructuren en toegang tot vooraf gebouwde GES-databases, en gebruikers in staat stelt te werken met aangepaste databases.


Welke molecule wordt door Upadacitinib gericht?

Answer: Upadacitinib is een Janus kinase 1-remmer ontwikkeld voor de behandeling van matige tot ernstige reumatoïde artritis.

We geven een overzicht van de ontwikkeling en recente toepassing van Janus kinase (JAK)-remmers bij de behandeling van IMID's, inclusief eerstegeneratie pan-JAK-remmers (tofacitinib, baricitinib, ruxolitinib, peficitinib) en tweedegeneratie selectieve JAK-remmers (decernotinib, filgotinib, upadacitinib).

Upadacitinib is een Janus kinase 1-remmer die momenteel wordt geëvalueerd in fase III-studies voor reumatoïde artritis.

ACHTERGROND EN DOELSTELLINGEN: Upadacitinib is een Janus kinase (JAK) 1-remmer die wordt ontwikkeld voor de behandeling van reumatoïde artritis (RA) en andere inflammatoire aandoeningen.

RESULTATEN: In gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken werden de primaire werkzaamheidseindpunten behaald voor tofacitinib (JAK 1/3-remmer - fase III), upadacitinib (JAK 1-remmer - fase II) en AJM300 (α4-integrine antagonist - fase II) bij colitis ulcerosa.

Upadacitinib is een Janus kinase 1-remmer in ontwikkeling voor de behandeling van verschillende inflammatoire aandoeningen, waaronder reumatoïde artritis (RA).

Upadacitinib remt selectief Janus Kinase 1 (JAK1), wat mogelijk JAK2- en JAK3-gerelateerde bijwerkingen kan verminderen.

ACHTERGROND
Fase 2-studies met upadacitinib, een selectieve Janus kinase 1 (JAK1)-remmer, hebben veiligheid en werkzaamheid aangetoond bij de behandeling van patiënten met actieve reumatoïde artritis.

ACHTERGROND
Upadacitinib is een selectieve remmer van Janus kinase 1 en was werkzaam in fase 2-studies bij patiënten met matige tot ernstige reumatoïde artritis.

Upadacitinib is een nieuw selectief oraal Janus kinase 1 (JAK)-remmer die wordt ontwikkeld voor de behandeling van verschillende inflammatoire aandoeningen.

ACHTERGROND EN DOELSTELLINGEN
Upadacitinib is een Janus kinase (JAK) 1-remmer die wordt ontwikkeld voor de behandeling van reumatoïde artritis (RA) en andere inflammatoire aandoeningen.

DOELSTELLINGEN
Upadacitinib (ABT-494) is een selectieve Janus kinase 1-remmer die wordt ontwikkeld voor de behandeling van auto-immuun inflammatoire aandoeningen.

RESULTATEN
In gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken werden de primaire werkzaamheidseindpunten behaald voor tofacitinib (JAK 1/3-remmer - fase III), upadacitinib (JAK 1-remmer - fase II) en AJM300 (α4-integrine antagonist - fase II) bij colitis ulcerosa.

Deskundigencommentaar: Upadacitinib heeft een snel en gunstig werkzaamheidsprofiel getoond bij RA, maar ondanks dat het een selectieve JAK1-remmer is, lijkt het een vergelijkbaar veiligheidsprofiel te hebben als minder selectieve Jakinibs.

Behandelde gebieden: In dit artikel bespreken we een nieuw ontwikkelde orale selectieve JAK-remmer, upadacitinib, voor de behandeling van RA.

<b>DOELSTELLINGEN</b>: Upadacitinib (ABT-494) is een selectieve Janus kinase 1-remmer die wordt ontwikkeld voor de behandeling van auto-immuun inflammatoire aandoeningen.

Beoordeling van het effect van CYP3A-remming, CYP-inductie, OATP1B-remming en een vetrijke maaltijd op de farmacokinetiek van de JAK1-remmer upadacitinib.

DOELSTELLINGEN: We beoordeelden de relatieve werkzaamheid en veiligheid van eenmaal daagse toediening van 15 en 30 mg upadacitinib (een JAK1-selectieve remmer) bij patiënten met actieve reumatoïde artritis (RA).

In tegenstelling hiermee werd de werkzaamheid van filgotinib, een selectieve JAK1-remmer, bij CD-patiënten aangetoond in de gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde fase II FITZROY-studie. Upadacitinib toonde ook veelbelovende resultaten in een fase II-studie bij matige tot ernstige CD.

Upadacitinib is een Janus kinase 1-remmer ontwikkeld voor de behandeling van matige tot ernstige reumatoïde artritis (RA) en werd recentelijk goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor deze indicatie bij volwassenen die onvoldoende reageerden op of intolerant waren voor methotrexaat.

DOEL: We wilden de veiligheid en werkzaamheid evalueren van meerdere doseringen van de selectieve Janus kinase 1-remmer upadacitinib bij patiënten met matige tot ernstige atopische dermatitis.

Het doel van deze studie was om de effecten van upadacitinib, een Janus kinase 1-remmer, op de in vivo activiteit van verschillende cytochroom P450 (CYP)-enzymen te karakteriseren met behulp van een cocktailbenadering.

Methoden: Structuurgebaseerde hypothesen werden gebruikt om de JAK1-selectieve remmer upadacitinib te ontwerpen.

Beide nieuwe verbindingen zijn actief op de meerderheid van de vier JAK-familieleden (JAK1, JAK2, JAK3 en TYK2), terwijl de meest recente benadering gericht is op de ontwikkeling van JAK1-selectieve remmers (upadacitinib en filgotinib) met als doel het veiligheidsprofiel te verbeteren door de effecten op JAK3 en vooral JAK2 te minimaliseren.

Upadacitinib (ABT-494) is een selectieve JAK1-remmer die is ontwikkeld met de hypothese dat een grotere selectiviteit voor JAK1 ten opzichte van andere JAK-familieleden zal leiden tot een gunstiger baten-risico profiel.

Upadacitinib is een JAK-remmer die is ontworpen om selectief te zijn voor JAK1 en is recentelijk goedgekeurd voor gebruik bij patiënten met matige tot ernstige RA.

We evalueerden de werkzaamheid en veiligheid van upadacitinib, een orale selectieve Janus kinase 1-remmer, in een gerandomiseerde studie bij patiënten met de ziekte van Crohn (CD).

Upadacitinib richt zich selectief op JAK1-afhankelijke ziekteveroorzakers zoals IL-6 en IFNγ, terwijl het de effecten op reticulocyten en natuurlijke killercellen (NK-cellen) vermindert, wat mogelijk heeft bijgedragen aan de verdraagbaarheidsproblemen van tofacitinib. Methoden: Structuurgebaseerde hypothesen werden gebruikt om de JAK1-selectieve remmer te ontwerpen.

DOELSTELLINGEN: Upadacitinib (ABT-494) is een selectieve Janus kinase 1-remmer die wordt ontwikkeld voor de behandeling van auto-immuun inflammatoire aandoeningen.

Upadacitinib is een selectieve Janus kinase (JAK) 1-remmer die wordt ontwikkeld voor de behandeling van reumatoïde artritis.

Fysiologische gevolgen. Upadacitinib is ongeveer 60 keer selectiever voor JAK1 dan voor JAK2, en meer dan 100 keer selectiever.

Voorkeursremming van JAK1 ten opzichte van JAK3 door Upadacitinib: blootstelling-responsanalyses van ex vivo gegevens uit 2 fase 1 klinische onderzoeken en vergelijking met Tofacitinib.

Hier toonden we aan dat Upadacitinib, een JAK-1-remmer, de proliferatie van cytokine-afhankelijke ATL-celijnen en de expressie van p-STAT5 remde.

Selectieve JAK1-remmers voor de behandeling van atopische dermatitis: focus op Upadacitinib en Abrocitinib.

Upadacitinib en abrocitinib zijn orale kleine moleculen die het JAK/STAT-pad remmen door selectief JAK1 te blokkeren.

Verschillende meer selectieve JAK-1-remmers, waaronder filgotinib en upadacitinib, hebben ook positieve resultaten getoond in fase II-studies en zijn momenteel in fase III-ontwikkelingsprogramma's.

Opkomende gegevens met selectieve JAK1-remmers upadacitinib en filgotinib zien er veelbelovend uit.

DOEL: De werkzaamheid, inclusief het vermogen om radiografische progressie te remmen, en veiligheid van upadacitinib, een JAK1-selectieve remmer, werden geëvalueerd in vergelijking met placebo of adalimumab bij patiënten met reumatoïde artritis (RA) die onvoldoende reageerden op methotrexaat (MTX).

ACHTERGROND: Fase 2-studies met upadacitinib, een selectieve Janus kinase 1 (JAK1)-remmer, hebben veiligheid en werkzaamheid aangetoond bij de behandeling van patiënten met actieve reumatoïde artritis.

ACHTERGROND: Upadacitinib is een selectieve remmer van Janus kinase 1 en was werkzaam in fase 2-studies bij patiënten met matige tot ernstige reumatoïde artritis.

Upadacitinib is een selectieve Janus Kinase 1-remmer die wordt ontwikkeld voor de behandeling van verschillende inflammatoire aandoeningen, waaronder reumatoïde artritis.

Upadacitinib is een nieuw ontwikkelde selectieve Janus kinase 1-remmer voor de behandeling van reumatoïde artritis en andere auto-immuunziekten.

Upadacitinib is een selectieve Janus kinase 1-remmer die wordt ontwikkeld voor de behandeling van verschillende inflammatoire auto-immuunziekten, waaronder reumatoïde artritis.

ACHTERGROND: Upadacitinib, een orale Janus kinase (JAK)1-selectieve remmer, toonde werkzaamheid in combinatie met stabiele achtergrond van conventionele synthetische ziekte-modificerende antireumatische geneesmiddelen (csDMARDs) bij patiënten met reumatoïde artritis die onvoldoende reageerden op DMARDs.

Deze fase 1-studie karakteriseerde het effect van meerdere doses upadacitinib, een orale Janus kinase 1-selectieve remmer, op de farmacokinetiek van het cytochroom P450 (CYP) 2B6-substraat bupropion.

Tot nu toe zijn drie JAK-remmers getest bij patiënten met matige tot ernstige ziekte van Crohn: tofacitinib (pan-JAK-remmer), filgotinib (JAK1-remmer) en upadacitinib (JAK1-remmer).


Wat is bekend over natriuretisch peptidereceptor A?

Answer: Atriaal natriuretisch peptide (ANP) en zijn natriuretische peptidereceptoren A (NPR-A) en C (NPR-C) zijn betrokken bij de regulatie van fysiologische en pathofysiologische processen van de bloeddruk.

De natriuretische peptidereceptor A (NPRA), ook bekend als NPR1 of guanylylcyclase A, bindt ANP en BNP om transmembrane signaaltransductie te initiëren door de intracellulaire niveaus van cyclisch guanosinemonofosfaat te verhogen.

De resultaten van deze studie gaven aan dat NPRA een rol kan spelen in het cardiale metabolisme, wat mogelijk wordt gemedieerd door circRNA via endogene competitie-mechanismen.

Atriaal natriuretisch peptide (ANP) en zijn natriuretische peptidereceptoren A (NPR-A) en C (NPR-C) zijn betrokken bij de regulatie van fysiologische en pathofysiologische processen van de bloeddruk.


Wat is de werkingswijze van dexamethason?

Answer: Glucocorticoïden zoals dexamethason hebben verschillende werkingswijzen. Hoewel deze geneesmiddelen worden gebruikt om ontstekingen te verminderen, kan dexamethason ook apoptose induceren via het initiëren van autofagie, glucocorticoïdreceptoren activeren bij de behandeling van uveïtisch oedeem, genexpressie veranderen bij allergisch astma, tachycardie-geïnduceerde ionische remodeling voorkomen door vermindering van de atriale natriumstroom I(Na), de darmpermeabiliteit verhogen en ontsteking onderdrukken. Daarnaast kan dexamethason (Dex) BMP-2-geïnduceerde osteoblastdifferentiatie versterken en dendritische celrijping en TREM1-signaleringsroutes verschillend moduleren in GM-CSF-behandelde en M-CSF-behandelde monocyten. Dexamethason kan worden gebruikt voor pijnbestrijding.

Celsterfte geïnduceerd door dexamethason bij lymfoïde leukemie wordt gemedieerd via het initiëren van autofagie.

Glucocorticoïden zijn fundamentele geneesmiddelen die worden gebruikt bij de behandeling van lymfoïde maligniteiten, waarbij apoptotische celdood tot nu toe als voorgestelde werkingsmechanisme geldt.

Wij tonen aan dat dexamethason autofagie induceert stroomopwaarts van apoptose in acute lymfoblastische leukemiecellen.

De impact van corticosteroïden en statines op INa en de tachycardie-geïnduceerde veranderingen dragen ook bij aan de werkingswijze van deze stoffen bij de upstream behandeling van atriale fibrillatie.

Glucocorticoïden (GC's) worden veel gebruikt voor de behandeling van acute graft-versus-host ziekte (aGvHD) vanwege hun immunosuppressieve activiteit, maar ze verminderen ook het gunstige graft-versus-leukemie (GvL) effect van de allogene T-cellen in het transplantaat.

Dexamethason (Dex), een synthetisch glucocorticoïde (GC), in voer is aangetoond de darmpermeabiliteit te verhogen.

Hoewel glucocorticoïden (GC's) een hoeksteen zijn in de klinische behandeling van astma, zijn de doelcellen die hun therapeutische effecten mediëren onbekend. In tegenstelling tot onze verwachting vonden we dat de expressie van de GC-receptor (GR) in immuuncellen niet noodzakelijk was voor succesvolle therapie van allergische luchtwegontsteking (AAI) met dexamethason. In plaats daarvan was de GC-behandeling verminderd bij muizen die een defecte GR in het niet-hematopoëtische compartiment uitdrukten of selectief de GR misten in luchtwegepitheelcellen. Verder vonden we dat een intact GR-dimerisatie-interface een vereiste was voor de onderdrukking van AAI en luchtweghyperresponsiviteit door GC's. Onze observatie dat het vermogen van dexamethason om genexpressie in luchtwegepitheelcellen te moduleren samenvalt met zijn effectiviteit om AAI op te lossen, ondersteunt een cruciale rol voor transcriptionele regulatie door de GR in dit celtype.

In reporter-assays induceerden dexamethason en Palovaroteen transcriptieactiviteit van hun respectievelijke GRE- of RARE-constructen en interfereerden ze niet met elkaars pathway.

Samengevat lijken corticosteroïden en Palovaroteen HO te blokkeren via gemeenschappelijke en verschillende mechanismen. Het belangrijkste is dat ze direct of indirect de rekrutering van immuun- en ontstekingscellen op de aangedane plek remmen, waardoor de effecten van belangrijke HO-uitlokkers worden verminderd.

Proteomische en metabolomische analyses onthullen contrasterende ontstekingsremmende effecten van een extract van Mucor racemosus secundaire metabolieten vergeleken met dexamethason.

Potentiële effecten op ontstekingsprocessen werden onderzocht door gestimuleerde cellen te behandelen met M rac-extracten en de effecten werden vergeleken met het standaard ontstekingsremmende geneesmiddel dexamethason op de niveaus van het proteoom en metaboloom.

Dexamethason (Dex) kan bij geschikte dosering BMP-2-geïnduceerde osteoblastdifferentiatie versterken.

Glucocorticoïden (GC's) zijn krachtige ontstekingsremmende geneesmiddelen waarvan de werkingswijze complex en nog steeds onderwerp van discussie is.

Transcriptomische en Ingenuity pathway-analyses vonden dat dexamethason dendritische celrijping en TREM1-signaleringsroutes verschillend moduleerde in GM-CSF-behandelde en M-CSF-behandelde monocyten, twee routes waarvan bekend is dat ze worden gereguleerd door ERK1/2-activiteit.

Het onvermogen van dexamethason om ontstekingsgeïnduceerde eiwitten zoals PTX3 en TSG6 te downreguleren werd duidelijk aangetoond.

Dexamethason om hun respons op dit antiphlogistische geneesmiddel te onderzoeken.

Preoperatieve dosis dexamethason is aangetoond niet alleen effectief te zijn in het verminderen van postoperatieve misselijkheid en braken, maar ook in het verbeteren van herstel, het verminderen van pijn en het verhogen van tevredenheid.

Dexamethason (Dex), een synthetisch glucocorticoïde (GC), in voer is aangetoond de darmpermeabiliteit via stressgemedieerde mechanismen te verhogen, maar de exacte werkingswijze op de darmbarrièrefunctie is niet volledig begrepen.

De werkingswijze van dexamethason werd niet specifiek onderzocht in onze studie; het kan echter neutrofiele functie onderdrukken en ischemie-reperfusieletsel verminderen door zijn gedeelde vermogen met BW755C om de vorming van leukotriënen te verminderen.

Glucocorticoïden zijn herhaaldelijk aangetoond de afgifte van prolactine (PRL) bij ratten te remmen, maar hun werkingsplaats en -wijze zijn onbekend.

Dexamethason remt stikstofmonoxide-gemedieerde cytotoxiciteit via effecten op zowel macrofagen als doelcellen.

Vanwege de pleiotrope werkingswijze van glucocorticoïden, waaronder diepgaande ontstekingsremmende en immunosuppressieve effecten, directe remming van SMC-proliferatie en apoptose, is hun potentieel bij de preventie van restenose breed onderzocht.

De specifieke werkingswijze van dexamethason werd niet onderzocht; echter waren de ontstekingsremmende effecten waarschijnlijk verantwoordelijk voor de verbetering van de overleving van de flap door onderdrukking van circulerende neutrofielen en vermindering van reperfusieletsel.

Glucocorticoïden (GC's) beïnvloeden een grote verscheidenheid aan cellulaire functies via ten minste drie belangrijke werkingswijzen: de activatie (of repressie) van genen die worden gecontroleerd door bindingsplaatsen voor de glucocorticoïdreceptor (GR), de inductie van apoptose in lymfocyten en de recent ontdekte cross-talk met andere transcriptiefactoren zoals NF-kappaB.

Dexamethason activeert signaalroutes die betrokken zijn bij de differentiatie van osteoblasten, bijvoorbeeld de CXC-motief chemokine receptor type 4 en mitogeen-geactiveerde proteïnekinasen.


Wat is het fenomeen dat wordt beschreven als "complexe coacervatie"?

Answer: Hier tonen we aan dat ladingsgemedieerde fase-scheiding, of complexe coacervatie, van RNA's met kationische peptiden eenvoudige model vloeibare organellen kan genereren die in staat zijn biomoleculen reversibel te compartimenteren. Invloed van macromoleculaire druk op RNA/spermine complexe coacervatie en oligonucleotide compartimentering. De toevoeging van PEG verminderde zowel de hoeveelheid spermine die nodig is voor fase-scheiding als de coacervatietemperatuur (TC).

Hier tonen we aan dat ladingsgemedieerde fase-scheiding, of complexe coacervatie, van RNA's met kationische peptiden eenvoudige model vloeibare organellen kan genereren die in staat zijn biomoleculen reversibel te compartimenteren.

Invloed van macromoleculaire druk op RNA/spermine complexe coacervatie en oligonucleotide compartimentering.

De toevoeging van PEG verminderde zowel de hoeveelheid spermine die nodig is voor fase-scheiding als de coacervatietemperatuur (TC).

Complexe coacervatie is een opkomend vloeistof/vloeistof fase-scheidingsfenomeen (LLPS) dat zich gedraagt als een membraanloze organel in levende cellen.

Complexe coacervatie is een elektrostatistisch en entropisch gedreven associatief vloeistof-vloeistof fase-scheidingsfenomeen dat kan resulteren in de vorming van bulk vloeistoffasen, of de zelfassemblage van hiërarchische, microfase gescheiden materialen.

Geïnspireerd door natuurlijke organismen hebben we een kleefstof ontworpen gebaseerd op complexe coacervatie, een vloeistof-vloeistof fase-scheidingsfenomeen.

Vloeistof-vloeistof fase-scheiding leidend tot complexe coacervatie in een ternair systeem (tegenovergestelde geladen polyion en macroion in een oplosmiddel) wordt besproken binnen het kader van een statistisch thermodynamisch model.

Dit model is met succes toegepast om het coacervatiefenomeen te bestuderen dat wordt waargenomen in een waterig Laponiet (macroion)-gelatine (polyion) systeem, waarbij werd gevonden dat de coacervaat volume fractie, δΦ{23}∼χ{231}{2} (waarbij δΦ{23} de volume fractie is van coacervaten gevormd tijdens fase-scheiding).

Complexe coacervatie is een fenomeen van fase-scheiding dat kan optreden in een oplossing van positief en negatief geladen polyionen.

Er is een hernieuwde interesse in complexe coacervatie, een vorm van vloeistof-vloeistof fase-scheiding (LLPS) in systemen van tegenovergestelde geladen macroionen, maar zeer weinig rapporten beschrijven de enigszins anomalistische coacervatie tussen zure en basische eiwitten, die optreedt onder zeer nauwe condities. Wij

Tegenovergestelde geladen polymeren kunnen het proces van complexe coacervatie ondergaan, wat verwijst naar een vloeistof-vloeistof fase-scheiding gedreven door elektrostatische aantrekking.

iseren een transfermatrixformalisme dat een fase-scheidingsfenomeen beschrijft dat bekend staat als "complexe coacervatie" en bieden een theoretisch kader om het fasegedrag van ladingssequenties te voorspellen. Dit werk

Een overzicht van de vroege ontwikkeling van de thermodynamica van de complexe coacervatie fase-scheiding.

Coacervatie werd gedefinieerd als het fenomeen waarbij een colloïdale dispersie zich scheidt in colloïd-rijke (de coacervaat) en colloïd-arme fasen, beide met hetzelfde oplosmiddel.

Complexe coacervatie omvatte de situatie waarin een mengsel van twee polymeerpolyionen met tegenovergestelde lading zich scheidt in vloeibare verdunde en geconcentreerde fasen, in hetzelfde oplosmiddel, waarbij beide fasen, in evenwicht, beide polyionen bevatten.

Complexe coacervatie is een associatieve vloeistof/vloeistof fase-scheiding die resulteert in de vorming van twee vloeistoffasen: een polymeer-rijke coacervaatfase en een verdunde continue oplosmiddelfase.

Complexe coacervatie is een associatieve vloeistof-vloeistof fase-scheiding die kan optreden in oplossingen van tegenovergestelde geladen macromoleculaire soorten, zoals eiwitten, polymeren en colloïden.

We behandelen complexe coacervatie, de vloeistof-vloeistof fase-scheiding van een oplossing van tegenovergestelde geladen polyelektrolytketens in een polyelektrolyt-rijke complexe coacervaatfase en een verdunde waterige fase, gebaseerd op de algemene premisse van spontane vorming van polycation-polyanion complexen zelfs in de homogene fase.


Welke eiwitten richt RG-7992 zich op?

Answer: BFKB8488A is een bispecifiek antilichaam tegen FGFR1 en KLB.

Hier tonen we aan dat het bispecifieke anti-FGFR1/KLB agonistische antilichaam BFKB8488A een aanzienlijke gewichtsafname veroorzaakte bij obese cynomolgusapen, terwijl het het serum adiponectine en de expressie van FGFR1-doelwitgenen in vetweefsel verhoogde, wat zijn werking als een FGF21-mimetica aantoont.


Is er een rol voor TFII-I in megakaryopoëse?

Answer: Ja. TFII-I fungeert als een repressor van de transcriptie van het β-globine-gen en wordt betrokken bij de differentiatie van erytrocyten naar megakaryopoëse. Mutaties in exon 2 verstoren de synthese van de volledige isoform van TFII-I en leiden tot de productie van een verkorte isoform, TFII, in erytroïde cellen. TFII-I speelt een rol in de embryonale ontwikkeling en differentiatie van alle eukaryoten, maar de fysiologische functie is nog onduidelijk.

TFII-I is een ubiquitair tot expressie komende transcriptiefactor die genexpressie positief of negatief reguleert. TFII-I is betrokken bij neuronale en immunologische ziekten evenals bij thymusepitheliale kanker. Williams-Beuren Syndroom (WBS) wordt veroorzaakt door een grote hemizygote deletie op chromosoom 7q11.23 die 26-28 genen omvat, waaronder GTF2I, het menselijke gen dat TFII-I codeert. Een subset van WBS-patiënten vertoont recentelijk macrocytose, een milde anemie gekenmerkt door vergrote erytrocyten. We hebben het TFII-I/Gtf2i-gen conditioneel verwijderd in volwassen muizen door tamoxifen-geïnduceerde Cre-recombinatie. Beenmergcellen toonden defecten in erytro-megakaryopoëse en een toename in expressie van het volwassen β-globine-gen. De gegevens tonen aan dat TFII-I fungeert als een repressor van de transcriptie van het β-globine-gen en dat het betrokken is bij de differentiatie van erytro-megakaryocytaire cellen.


Welke geneesmiddelen zijn opgenomen in het VAC-regime voor Ewing-sarcoom?

Answer: Het VAC-regime voor Ewing-sarcoom omvat vincristine, actinomycine, cyclofosfamide.

Allen ondergingen chirurgische exploratie met een laminectomie en gedeeltelijke resectie, gevolgd door adjuvante radiotherapie tot een dosis van 46-50 Gy en chemotherapie met VAC (vincristine, adriamycine en cyclofosfamide) afgewisseld met ICE (ifosfamide, cisplatine en etoposide) voor ten minste zes cycli.

Voor patiënten met gelokaliseerde, duidelijke resterende tumor verbeterde het toevoegen van doxorubicine (DOX) aan de combinatie van vincristine, dactinomycine, cyclofosfamide (VAC) en XRT de overleving niet significant bij 39 patiënten (62% overlevend na 10 jaar) vergeleken met 24 patiënten behandeld met VAC en XRT zonder DOX (65% overlevend na 10 jaar, P = .93).

Patiënten met tumoren in klinische groepen II, III en IV werden behandeld met radiotherapie (XRT) en vincristine-dactinomycine (VA) of VA plus cyclofosfamide (VAC) +/- doxorubicine.

Ondanks talrijke moleculaire en biologische studies in de afgelopen drie decennia blijft het chemotherapeutische regime ongewijzigd. Dit vincristine, actinomycine, cyclofosfamide (VAC) regime, beschreven in Kilman et al. (1973) en Koop et al. (1963), heeft beperkte successen behaald in het beheersen van de progressie van RMS.

Na de inductiechemotherapie bestaande uit afwisselend vincristine, adriablastine, cyclofosfamide (VAC) en etoposide, ifosfamide met mesna-bescherming (IE), werd een lokale behandelingsmodaliteit gekozen op basis van tumor- en patiëntkenmerken.

Inductiechemotherapie bestond uit twee cycli 'VAC': vincristine (V), doxorubicine (A), cyclofosfamide (C) afgewisseld met één cyclus 'VIAc': V, ifosfamide (I), actinomycine (Ac).

Fase II-studies met ifosfamide, zowel alleen als gecombineerd met vindesine en cisplatine, hebben de effectiviteit van dit geneesmiddel aangetoond bij patiënten met Ewing-sarcoom (ES) die waren teruggevallen tijdens VAC (vincristine, actinomycine, cyclofosfamide)/VAd (vincristine, Adriamycine) therapie. In november

ACHTERGROND: Gebaseerd op de gerandomiseerde Euro-EWING99-R1 studie kan vincristine, adriamycine, cyclofosfamide (VAC) mogelijk vincristine, adriamycine, ifosfamide (VAI) vervangen in de behandeling van standaardrisico Ewing-sarcoom.

Vincristine, actinomycine D en cyclofosfamide (VAC) werden toegediend aan 14 patiënten met Ewing-sarcoom. De pr

Elke patiënt kreeg beide typen G-CSF in verschillende behandelcycli van chemotherapie, die bestond uit vincristine, ifosfamide, doxorubicine en etoposide (VIDE); vincristine, actinomycine D en ifosfamide (VAI); of vincristine, actinomycine D en cyclofosfamide (VAC).

VAC (vincristine, actinomycine D en cyclofosfamide) regimes met anthracyclines resulteerden in een betere overleving. De aanwezigheid van verre metastasen, grote primaire tumoren en bekkenlokalisatie waren gerelateerd aan een slechte prognose.

De effectieve behandeling voor sarcoom botryoides is brede excisie met een veilige marge van 1-2 cm, gevolgd door 6-12 cycli van het vincristine, actinomycine D en cyclofosfamide (VAC) regime als adjuvante chemotherapie.

Escalatie van de cyclofosfamide-dosis in combinatie met vincristine en actinomycine-D (VAC) bij duidelijke resterende sarcoom. Een pilotstudie zonder ondersteuning van hematopoëtische groeifactoren ter evaluatie van toxiciteit en respons.

DOEL: De Intergroup Rhabdomyosarcoma Study (IRS) startte een pilot met een oplopende dosis cyclofosfamide (Cyc) zonder ondersteuning van hematopoëtische groeifactoren (HGF) in combinatie met vincristine (Vcr) en actinomycine-D (Amd), bekend als VAC, om een Cyc-dosis vast te stellen met myelotoxiciteit vergelijkbaar met een ifosfamide (Ifos), Vcr en Amd combinatie regime (VAI).

PROCEDURE: Standaard chemotherapie bestond uit etoposide/ifosfamide (VP16/IFOS) cycli, afgewisseld met vincristine/dactinomycine/cyclofosfamide (VAC) cycli.

De Intergroup-studie was ontworpen om te bepalen of de toevoeging van adriamycine (ADR) of bilaterale pulmonale radiotherapie (RT) aan vincristine, dactinomycine en cyclofosfamide (VAC-therapie) de overleving zou verbeteren en lokale recidieven en metastasen zou verminderen.

Geïnspireerd door het gebruik van vincristine, actinomycine-D en cyclofosfamide (VAC) door Dr. Ruth Heyn ontwikkelden Dr. Harold Mauer en collega's een robuuster VAC evenals drie vergelijkbare medicatieregimes met ondersteuning van hematopoëtische groeifactoren, die, in de context van chirurgie met of zonder radiotherapie, een 3-jaar falingsvrije overlevingskans van 83% (IRS-IV) behaalden bij niet-gemetastaseerd embryonaal rhabdomyosarcoom.


Wordt YKL-40 gebruikt als biomarker voor de ziekte van Alzheimer?

Answer: Ja, de niveaus van YKL-40 in het cerebrospinale vocht (CSV) werden gerapporteerd als een veelbelovende kandidaat-biomarker voor gliale ontsteking bij de ziekte van Alzheimer (AD).

Onlangs werden de niveaus van YKL-40 in het cerebrospinale vocht (CSV) gerapporteerd als een veelbelovende kandidaat-biomarker voor gliale ontsteking bij de ziekte van Alzheimer (AD).

Ziektegroepen verschilden van elkaar behalve AD versus FTD voor YKL-40.

YKL-40 lijkt een betrouwbaardere biomarker te zijn bij neurologische aandoeningen dan NSE.


Op welk chromosoom bevindt zich het gen voor de "SILVER" vachtkleur bij de huiskat?

Answer: Koppelingsmapping definieerde een genomisch gebied voor SILVER als een gebied van 3,3 Mb, (95,87-99,21 Mb) op chromosoom D2 bij de huiskat.

Koppelingsmapping definieerde een genomisch gebied voor SILVER als een gebied van 3,3 Mb, (95,87-99,21 Mb) op chromosoom D2, (piek logaritme van de kansen = 10,5, = 0), dat geconserveerde syntenie vertoont met een genomisch interval tussen 118,58 en 121,85 Mb op chromosoom 10 in het menselijk genoom. Bij de dom


Welke lncRNA's worden geïnduceerd door hitte-shock?

Answer: Malat1, papas, lange niet-coderende RNA's, circrna, neat1 en mirna worden geïnduceerd door hitte-shock.

Het lange niet-coderende RNA Malat1 wordt omhooggereguleerd door signalering via de PERK-as van de unfolded protein response tijdens flavivirusinfectie.

Na de eerste ontdekking dat het hitte-shock RNA omega (hsrω) gen van Drosophila melanogaster niet-coderend (nc) is en ook induceerbaar door celstress, zijn andere stress-induceerbare lange niet-coderende RNA's (lncRNA) beschreven in diverse organismen.

Niet-coderende RNA's verhogen de hitte: een opkomende laag van nieuwe regulatoren in de zoogdier hitte-shock respons.

Wij hopen dat veel van wat hier besproken wordt onderzoekers kan helpen bij het integreren van de velden hitte-shock en ncRNA bij zoogdieren.

Inderdaad, zoals besproken in deze review, zijn lange niet-coderende RNA's (lncRNA's), de grootste familie van niet-coderende transcripties, naar voren gekomen als gemeenschappelijke regulatoren van vele cellulaire stressoren; waaronder hitte-shock, metabole ontbering en DNA-schade.

Vermindering van pre-rRNA synthese als reactie op hitte-stress gaat gepaard met een opregulatie van PAPAS, een lange niet-coderende RNA (lncRNA) die in antisense oriëntatie op pre-rRNA wordt getranscribeerd.

Nog te verkennen genomische gebieden omvatten miRNA, lncRNA, kopie-aantal variaties, RNA sequencing en humane genome-wide associatiestudies.

LncRNA- en mRNA-profielen tijdens activatie van tilapia-macrofagen door HSP70.

56 lncRNA, 10173 mRNA en 1782 transcripties van onzekere coderingspotentie (TUCP) werden differentieel tot expressie gebracht door paargewijze vergelijking.

LNC_000792, LNC_000215, LNC_000035 en LNC_000310, met cis- en/of transrelaties met mRNA's, waren ook betrokken bij het ceRNA-netwerk.

Het lange niet-coderende RNA NEAT1 en nucleaire paraspeckles worden omhooggereguleerd door de transcriptiefactor HSF1 in de hitte-shock respons.

NEAT1 en paraspeckelvorming nemen toe in cellen na blootstelling aan diverse omgevingsstressoren en worden verondersteld een belangrijke rol te spelen in celsurvival.

Wij tonen aan dat NEAT1 een nieuw doelgen is van hitte-shock transcriptiefactor 1 (HSF1), en omhooggereguleerd wordt wanneer het hitte-shock respons pad geactiveerd wordt door Sulforafaan (SFN) of verhoogde temperatuur.

We hebben gevonden dat de expressie van HSP70, HSP90 en HSP27 versterkt en gehandhaafd wordt tijdens hitte-shock in NEAT1-gedepleteerde cellen vergeleken met controlecellen, wat aangeeft dat NEAT1 via een onbekend mechanisme terugkoppelt om HSF1-activiteit te reguleren.


Wat is de prevalentie van slechte metaboliseerders van CYP2C19 onder Zuid-Aziaten vergeleken met Oost-Aziaten?

Answer: Zuidoost-Aziaten vertonen een hogere prevalentie van CYP2C19-slechte metaboliseerders vergeleken met blanken en Oost-Aziaten.

Er is een gebrek aan gegevens over therapeutische geneesmiddelbewaking (TDM) van voriconazol onder Zuidoost-Aziaten, die een hogere prevalentie van CYP2C19-slechte metaboliseerders vertonen vergeleken met blanken en Oost-Aziaten.


Welk R/Bioconductor-pakket is ontwikkeld voor netwerkgebaseerde differentiële expressieanalyse?

Answer: INDEED is een R/Bioconductor-pakket voor netwerkgebaseerde differentiële expressieanalyse. INDEED stelt gebruikers in staat om een spaarzaam netwerk te construeren op basis van partiële correlatie, en om biomoleculen te identificeren die significante veranderingen vertonen zowel op individueel expressie- als op paargewijze interactieniveau.

Deze interacties worden doorgaans geëvalueerd met correlatiemethoden die de neiging hebben om overmatig gecompliceerde netwerken te genereren vanwege vele schijnbaar indirecte associaties. In dit artikel introduceren we een nieuw R/Bioconductor-pakket INDEED dat gebruikers in staat stelt een spaarzaam netwerk te construeren op basis van partiële correlatie, en om biomoleculen te identificeren die significante veranderingen vertonen zowel op individueel expressie- als op paargewijze interactieniveau. We pasten INDEED toe voor de analyse van twee omische datasets verkregen in een kanker biomarker ontdekkingstudie om te helpen bij het rangschikken van ziekte-geassocieerde biomoleculen. We geloven dat biomoleculen geselecteerd door INDEED leiden tot verbeterde sensitiviteit en specificiteit bij het detecteren van de ziekte status vergeleken met die geselecteerd door conventionele statistische methoden. Ook is het INDEED-framework geschikt voor verdere uitbreiding om netwerken uit multi-omische studies te integreren, waardoor de selectie van betrouwbare ziekte-geassocieerde biomoleculen of ziektebiomarkers mogelijk wordt.

INDEED: R-pakket voor netwerkgebaseerde differentiële expressieanalyse.

er introduceren we een nieuw R/Bioconductor-pakket INDEED dat gebruikers in staat stelt een spaarzaam netwerk te construeren op basis van partiële correlatie, en om biomoleculen te identificeren die significante veranderingen vertonen zowel op individueel expressie- als op paargewijze interactieniveau. We pasten


Kan propofol groene urine veroorzaken?

Answer: Ja, propofol kan groene verkleuring van de urine veroorzaken. Het is een zeldzame en goedaardige aandoening die optreedt wanneer de klaring van propofol de hepatische en extrahepatische eliminatie overschrijdt.

Redenen om propofol te stoppen zijn tekenen van rhabdomyolyse (92,9%), groene urine, verhoogde leverenzymen (elk 71,4%) en verhoogde triglyceriden (57,1%).

Propofol-geïnduceerde groene urine bij een patiënt met refractaire status epilepticus.

We presenteren het geval van een 52-jarige man die groene urine ontwikkelde na propofol coma-therapie voor status epilepticus.

De groene verkleuring van de urine is een zeldzame en goedaardige aandoening die optreedt wanneer de klaring van propofol de hepatische en extrahepatische eliminatie overschrijdt.

Groene verkleuring van urine na propofolinfusie bij een hond.

Tijdens mechanische ventilatie werd de anesthesie gehandhaafd met een propofol target-controlled infusiesysteem en produceerde de hond vervolgens heldergroene urine in het urineopvangsysteem. Hoewel eerder gedocumenteerd bij mensen, lijkt dit het eerste rapport te zijn van groene urine bij een hond na gebruik van propofol.

Groene urine wordt ook veroorzaakt door medicijnen zoals propofol en infecties zoals pseudomonas.

Hoewel wordt aangenomen dat de fenolische derivaten van propofol groene verkleuring van de urine kunnen veroorzaken, blijft de werkelijke oorsprong onbekend.

Antibiotica werden vermeden toen propofol werd herkend als een zeldzame en goedaardige mogelijke oorzaak van de groene urine.

Groene urine door propofol: een casusrapport met literatuuroverzicht.

Hier presenteren we een geval van een 62-jarige postoperatieve vrouw die groene urine uitscheidde, waarvan werd aangenomen dat dit te wijten was aan intraveneuze toediening van propofol voor inductie van algehele anesthesie.

Groene urine is inderdaad zeldzaam en een goedaardige mogelijke bijwerking van propofol; dit fenomeen is gerelateerd aan de stofwisseling van propofol.

Klinische betekenis van zeldzame en goedaardige bijwerkingen: propofol en groene urine.

Groene urine bij een patiënt die een continue infusie van propofol kreeg: een casusrapport.

Dit fenomeen is te wijten aan de stofwisseling van propofol, die kan leiden tot een fenolisch groen chromofoor dat in de lever wordt geconjugeerd en via de urine wordt uitgescheiden.

Groene urineverkleuring door propofolinfusie: een casusrapport.

Een analyse van groene urineverkleuring veroorzaakt door propofolinfusie.

Wij ervoeren groene urine bij een langdurig verdoofde patiënt die een continue infusie van propofol kreeg.

We presenteren een 19-jarige man die groene urine uitscheidde na propofolinfusie.

De groene kleur van urine door propofol ontstaat wanneer de klaring van propofol de hepatische eliminatie overschrijdt en extrahepatische eliminatie van propofol plaatsvindt.

Groene urine door propofolinfusie is een goedaardige en zeldzame bijwerking.

Sedatie. Een ongebruikelijke bijwerking van propofol is groene verkleuring van de urine, die niet alleen onder algehele anesthesie maar ook bij sedatie is gerapporteerd.

Conclusie: wij ervoeren een geval van een patiënt met groene urineverkleuring na algehele anesthesie met propofol.

Na het starten van een continue infusie van propofol voor postoperatieve sedatie werd zijn urine donker groen.

Wij geloven dat de groene verkleuring van de urine werd veroorzaakt door propofolinfusie en gerelateerd was aan een verstoorde enterohepatische circulatie en extrahepatische glucuronidering in de nieren.

Wat bekend is en doelstelling: propofol, een veelgebruikt sedativum, is zelden gerapporteerd als veroorzaker van groene urineverkleuring.

Wat nieuw is en conclusie: groene verkleuring van de urine door propofolinfusie is dosisafhankelijk.

Donkergroene urineverkleuring na langdurige propofolinfusie: een casusrapport.

Wij ervoeren een geval van een patiënt met groene urineverkleuring na algehele anesthesie met propofol.

Op de derde dag van propofolinfusie was zijn urine donkergroen.

De urineverkleuring is dosisafhankelijk. Wij rapporteren over een patiënt die donkere groene urine uitscheidde na langdurige propofolinfusie, toegediend voor therapieresistente epilepsie.

Verschillende stoffen in de literatuur zijn geassocieerd met groene urine, waaronder propofol, biliverdine, metoclopramide, methyleenblauw, indigo blauw, amitriptyline, methocarbamol, indomethacine, promethazine, cimetidine en voedselkleurstoffen.

Wij bespreken een geval van een goedaardige oorzaak van groene urineverkleuring veroorzaakt door propofolinfusie, die omkeerde na het stoppen ervan.

De urine van de patiënt vertoonde vervolgens een groene verkleuring. De urineverkleuring was volledig omkeerbaar na het stoppen van propofol.

Twee dagen na opname observeerden wij een groene urineverkleuring. Dit is een zeldzame en goedaardige bijwerking van propofol.

Wij beschrijven een 58-jarige man die groene urine ontwikkelde na een operatie aan een decubituswond. De verkleuring verdween geleidelijk na twee dagen. Wij denken dat het gebruik van methyleenblauwdye tijdens de wondrevisie en het gebruik van het sedativum propofol dit veroorzaakt kunnen hebben.


Zijn Gram-positieve bacteriën in staat om extracellulaire vesikels vrij te geven?

Answer: Ja, Gram-negatieve en Gram-positieve bacteriën geven via verschillende vormingsroutes een verscheidenheid aan membraanvesikels af.

Gram-negatieve en Gram-positieve bacteriën geven via verschillende vormingsroutes een verscheidenheid aan membraanvesikels af.

Het vrijgeven van extracellulaire vesikels (EV's) is een algemeen kenmerk van eukaryoten, archaea en bacteriën. De biogenese en de daaropvolgende biologische effecten van EV's die door Gram-positieve bacteriën worden vrijgegeven, zijn echter nog slecht gekarakteriseerd.

Onze bevindingen bieden nieuw inzicht in de rol van EV's van Gram-positieve orale bacteriën bij parodontale ziekten.


Beschrijf een cytokine-release syndroom.

Answer: De belangrijkste factor die verantwoordelijk is voor het acute respiratory distress syndrome is de zogenaamde "cytokinestorm," een abnormale reactie van het immuunsysteem van de gastheer die een overdreven afgifte van pro-inflammatoire cytokines/chemokines veroorzaakt.

De belangrijkste factor die verantwoordelijk is voor het acute respiratory distress syndrome is de zogenaamde "cytokinestorm," een abnormale reactie van het immuunsysteem van de gastheer die een overdreven afgifte van pro-inflammatoire cytokines/chemokines veroorzaakt. I

Een ernstige immuunrespons bij patiënten met coronavirusziekte 2019 (COVID-19) kan een potentieel dodelijke, onbeperkte inflammatoire cytokinestorm veroorzaken, bekend als cytokine-release syndroom (CRS).

Immuuncellen scheiden kleine eiwitmoleculen uit die gericht zijn op cel-celcommunicatie. Deze kleine moleculen worden cytokines genoemd. Het richten op kankercellen met toediening van bispecifieke antilichamen en natuurlijke extracten resulteert in verhoogde circulerende niveaus van inflammatoire cytokines, waaronder interferon-γ en interleukine (IL)-6, die leiden tot celtoxiciteit. Aanhoudende afgifte van cytokines door immunotherapie of hormonale problemen veroorzaakt verschillende ziekten. Nieuwe T-cel engagerende therapieën en monoklonale antilichamen veroorzaken cytokine-release syndroom.

Immunologische complicaties zoals het macrofaagactivatiesyndroom, ook bekend als secundaire hemofagocytaire lymfohistiocytose, resulterend in cytokinestormsyndroom en acute respiratory distress syndrome, kunnen ook bij sommige patiënten voorkomen.

Beschikbare bewijzen geven aan dat de zogenaamde "cytokinestorm," een ongecontroleerde overproductie van oplosbare markers van ontsteking die op hun beurt een abnormale systemische inflammatoire respons in stand houden, een belangrijke oorzaak is van het optreden van ARDS.

Geval: Een 14-jarige jongen met refractaire B-cel precursor acute lymfoblastische leukemie die chimerische antigeenreceptor-cellen kreeg, ontwikkelde 7 dagen na de infusie van het geneesmiddel een ernstig cytokine-release syndroom met progressieve ademhalingsinsufficiëntie. Hij wa

Desalniettemin is CAR-T-celbehandeling geassocieerd met toxiciteiten zoals cytokine-release syndroom, dat in ernst kan variëren van milde griepachtige symptomen tot levensbedreigende vasodilatoire shock, en een neurologisch syndroom genaamd ICANS (immune effector cell-associated neurotoxicity syndrome), dat ook in ernst kan variëren van een tijdelijke cognitieve stoornis die slechts enkele uren duurt tot dodelijk cerebraal oedeem. In deze revi

Acute cytokine-release syndromen worden geassocieerd met sommige therapeutische antilichamen bij de mens, wat leidt tot een spectrum van klinische tekenen van misselijkheid, rillingen en koorts tot ernstigere dosisbeperkende hypotensie en tachycardie.

Sommige patiënten kunnen echter ernstige, levensbedreigende reacties ervaren die het gevolg zijn van massale afgifte van cytokines.

Wanneer cytokines in de circulatie vrijkomen, kunnen systemische symptomen zoals koorts, misselijkheid, rillingen, hypotensie, tachycardie, asthenie, hoofdpijn, uitslag, kriebelende keel en dyspneu optreden.

Cytokine-release syndroom is een systemische inflammatoire aandoening die kan optreden na behandeling met sommige soorten immunotherapie.


Welke genen zijn de belangrijkste markers van de vorming van primitief endoderm (prEN)?

Answer: De genen die betrokken zijn bij de vorming van primitief endoderm (prEN) zijn fgf4, lrp2, gata4, pdgfra, pdgfrα, gATA6, nanog, pDgfralpha, egam1 en dab2.

Deze remmer veroorzaakte een verlies van expressie van markers van de primitief endodermcelbestemming en het behoud van de pluripotentiemarker Nanog.

Dus, Fgf4-mutante embryo's startten het PrE-programma maar vertoonden defecten in de restrictiefase, wanneer de lijnbias wordt verworven.

Fgf-receptor/Erk-signaaltransductie is bekend als noodzakelijk voor de specificatie van het primitief endoderm.

Fgf4 heterozygote blastocysten vertoonden een verhoogd aantal NANOG-positieve EPI-cellen en een verminderd aantal GATA6-positieve PrE-cellen, wat suggereert dat FGF-signaaltransductie nauwkeurig wordt gereguleerd om de specificatie van het juiste aantal cellen voor elke lijn te waarborgen.

Recentelijk is de identificatie van de plaatjesafgeleide groeifactorreceptor alfa (Pdgfrα) als een vroeg tot expressie komende eiwit dat ook een marker is van de latere primitief endodermlijn.

Samengevat suggereren de resultaten van deze studie dat muis ES-cellen die exogeen EGAM1 tot expressie brengen, bij voorkeur differentiëren in extra-embryonale primitief endodermlijnen, in plaats van embryonale lijnen of extra-embryonale trophectodermlijnen.

In dit werk is Lrp2 geïsoleerd als een nieuwe PrE-voorloper (pre-PrE) marker door gebruik te maken van een microarray-strategie die een transcriptome-analyse combineert van drie stamcellijnen en vroege embryo's.

We hebben plaatjesafgeleide groeifactorreceptor alfa (Pdgfralpha) geïdentificeerd als een vroeg tot expressie komende eiwit dat ook een marker is van de latere PrE-lijn.

Bovendien toont de subcellulaire locatie van Lrp2, Disabled-2 (Dab2) en Collageen-IV aan dat de epitheliale structuur in individuele cellen wordt verkregen via opeenvolgende stappen.

Meer specifiek induceerde overexpressie van Gata6 of Foxa2 alleen moleculaire en morfologische markers van primitief endoderm, wat gelijktijdig optrad met de opregulatie van het Wnt6-gen.

Gen knock-outs in muizen hebben aangetoond dat Grb2 en GATA6 essentieel zijn voor de vorming van primitief endoderm in blastocysten.

Dus stelt de huidige studie vast dat GATA6 essentieel is voor de vorming van primitief endoderm, op een veel vroeger stadium dan eerder werd erkend, en dat expressie van GATA6 het pariëtale endoderm onderscheidt van de viscerale endodermlijnen.

Op embryonale dag (E) 5.0 blijven pariëtale endodermcellen zowel GATA4 als GATA6 tot expressie brengen; viscerale endodermcellen brengen echter GATA4 tot expressie maar vertonen een verminderde expressie van GATA6.

Vanaf en na E5.5 brengen viscerale endodermcellen GATA6 niet langer tot expressie.

We analyseerden verder de dynamische expressie en mutante fenotypes van GATA6 in vroege muisembryo's.

Cellen van de inner cell mass (ICM) van de muizenblastocyst differentiëren in het pluripotente epiblast of het primitief endoderm (PrE), gemarkeerd door respectievelijk de transcriptiefactoren NANOG en GATA6.

Bovendien vonden we dat de daaropvolgende expressie van Sox17 en Gata4—latere markers van het PrE—afhangt van de aanwezigheid van Fgf4 geproduceerd door Nanog-expressieve cellen.

Ectopische expressie van GATA6 omzeilt de vereiste voor Grb2 in de vorming van primitief endoderm.

Bovendien bleef de expressie van een epiblastmarkergen, NANOG, en een primitief endodermmarkergen, GATA6, ongewijzigd, terwijl de expressie van een ander primitief endodermmarkergen, HNF4A, significant werd verminderd in FGFR2-KD embryo's.

Sox17, een marker van primitief endoderm, wordt niet gedetecteerd na langdurige kweek van dergelijke embryo's, maar kan worden gered door toediening van exogeen FGF4.


Wat zijn de aanbevelingen van de EMA en FDA met betrekking tot farmacogenetische testen voor abacavir?

Answer: Abacavir HSR's zijn sterk geassocieerd met het major histocompatibility complex klasse I. Grote studies hebben de effectiviteit vastgesteld van prospectieve HLA-B*57:01 screening om HSR's op abacavir te voorkomen. Op basis van deze resultaten is het etiket van abacavir aangepast: het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) en de FDA raden aan/hebben voorgesteld dat de toediening van abacavir voorafgegaan moet worden door een specifieke genotyperingstest. De HLA-locus is extreem polymorf, met veel nauw verwante allelen, wat het moeilijk maakt om HLA-B*57:01 te onderscheiden van andere verwante allelen, en er zijn recentelijk verschillende moleculaire technieken ontwikkeld om de aanwezigheid van HLA-B*57:01 te detecteren.

Farmacogenetische studies hebben aangetoond dat abacavir HSR's sterk geassocieerd zijn met het major histocompatibility complex klasse I. Grote studies hebben de effectiviteit vastgesteld van prospectieve HLA-B*57:01 screening om HSR's op abacavir te voorkomen. Op basis van deze resultaten is het etiket van abacavir aangepast: het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) en de FDA raden aan/hebben voorgesteld dat de toediening van abacavir voorafgegaan moet worden door een specifieke genotyperingstest. De HLA-locus is extreem polymorf, met veel nauw verwante allelen, wat het moeilijk maakt om HLA-B*57:01 te onderscheiden van andere verwante allelen, en er zijn recentelijk verschillende moleculaire technieken ontwikkeld om de aanwezigheid van HLA-B*57:01 te detecteren.


Beschrijf PWMScan

Answer: PWMScan wordt gebruikt om een position weight matrix (PWM) te scannen tegen een genoom of, in het algemeen, een grote set DNA-sequenties. De PWM is het meest gebruikte wiskundige model om de DNA-bindingsspecificiteit van een transcriptiefactor (TF) te beschrijven.

PWMScan: een snel hulpmiddel om gehele genomen te scannen met een position-specifieke gewichtsmatrix.

Transcriptiefactoren reguleren genexpressie door te binden aan specifieke korte DNA-sequenties van 5-20 bp om het tempo van transcriptie van genetische informatie van DNA naar boodschapper-RNA te reguleren. Wij presenteren PWMScan, een snel webgebaseerd hulpmiddel om server-gehoste genomen te scannen op overeenkomsten met een door de gebruiker aangeleverde PWM of transcriptiefactor bindingsplaatsmodel uit een openbare database.


Is vocimagene amiretrorepvec effectief voor glioblastoom?

Answer: Nee. Behandeling met vocimagene amiretrorepvec verbeterde de overleving van patiënten met glioblastoom niet.

CONCLUSIES: Deze resultaten ondersteunen een immuungerelateerd werkingsmechanisme voor Toca 511 en Toca FC, en suggereren dat moleculaire en immunologische kenmerken gerelateerd zijn aan klinisch voordeel van de behandeling.

De mediane OS was 11,10 maanden voor de Toca 511/FC-groep en 12,22 maanden voor de controlegroep (hazard ratio, 1,06; 95% CI 0,83, 1,35; P = 0,62). De secundaire eindpunten toonden geen statistisch significante verschillen. De frequentie van bijwerkingen was vergelijkbaar in de Toca 511/FC-groep en de SOC-controle groep. Conclusies en relevantie: Bij patiënten die een tumorresectie ondergingen voor de eerste of tweede recidief van glioblastoom of anaplastisch astrocytoom, verbeterde toediening van Toca 511 en Toca FC, vergeleken met SOC, de algehele overleving of andere werkzaamheidseindpunten niet.


Noem de belangrijkste koninklijke gelei-eiwitten in Apis mellifera.

Answer: Het genoom van de westelijke honingbij (Apis mellifera) bevat negen getranscribeerde genen voor belangrijke koninklijke gelei-eiwitten (mrjp1-9) die afkomstig zijn van een enkelvoudige precursor via genduplicatie.

De blootstelling van verpleegbijen aan pesticiden verminderde de expressie van vier van de belangrijke koninklijke gelei-eiwitten (MRJP1, MRJP2, MRJP4 en MRJP5)

Het genoom van de westelijke honingbij (Apis mellifera) bevat negen getranscribeerde genen voor belangrijke koninklijke gelei-eiwitten (mrjp1-9) die afkomstig zijn van een enkelvoudige precursor via genduplicatie.

De proteïnecomponent van koninklijke gelei bestaat voornamelijk uit belangrijke koninklijke gelei-eiwitten (MRJP's) waarvan de coderende genen (mrjp1-9) zijn geïdentificeerd op chromosoom 11 in het genoom van de honingbij.

vijf behoorden tot de familie van belangrijke koninklijke gelei-eiwitten 1-5


Waar wordt BEL (Biological Expression Language) voor gebruikt?

Answer: Biological Expression Language (BEL) is een nieuwe methode voor de statistische extractie van causale relaties uit grote biomedische literatuurdatasets.

De BioCreative-V gemeenschap stelde een uitdagende taak voor automatische extractie van causale relatienetwerken in Biological Expression Language (BEL) uit de biomedische literatuur.

De BioCreative gemeenschap heeft een gedeelde taak georganiseerd om de robuustheid van algoritmen voor het extraheren van causale relaties in Biological Expression Language (BEL) uit biomedische literatuur te evalueren.

Biological Expression Language (BEL) is een syntaxisrepresentatie die het mogelijk maakt een brede reeks biologische relaties gestructureerd weer te geven. Het wordt in verschillende situaties gebruikt om dergelijke kennis te extraheren en om te zetten in BEL-netwerken.

Biological Expression Language (BEL) stelt kennisnetwerken samen uit biologische relaties over meerdere modi en schalen.

Voor netwerkrepresentatie is Biological Expression Language (BEL) goed ontworpen om bevindingen uit de wetenschappelijke literatuur te verzamelen in biologische netwerkmodellen.

Biological Expression Language (BEL) is een van de populairste talen om causale en correlerende relaties tussen biologische gebeurtenissen weer te geven.

In dit werk tonen we aan hoe ziektegerelateerde epigenetische kennis systematisch kan worden vastgelegd en geïntegreerd met heterogene informatie in een functionele context met behulp van Biological Expression Language (BEL).

Samenvatting: Biological Expression Language (BEL) stelt kennisnetwerken samen uit biologische relaties over meerdere modi en

De randrelaties worden beschreven met behulp van Biological Expression Language (BEL), die de semantische representatie van levenswetenschappelijke relaties in een berekenbaar formaat mogelijk maakt.

Biological Expression Language (BEL) is een van de belangrijkste formele representatiemodellen van biologische netwerken.

Er wordt een semi-geautomatiseerde kennisextractieworkflow gepresenteerd die is ontwikkeld om gebruikers in staat te stellen causale en correlerende relaties uit wetenschappelijke literatuur te extraheren en deze te transcriberen in de berekenbare en voor mensen leesbare Biological Expression Language (BEL).

De extractie van complexe relaties en hun conversie naar Biological Expression Language (BEL) overzicht van de BioCreative VI (2017) BEL track.

BEL is ontworpen om relaties vast te leggen niet alleen tussen eiwitten of chemicaliën, maar ook complexe gebeurtenissen zoals biologische processen of ziektebeelden.

BEL is een geavanceerd kennisrepresentatieformaat dat is ontworpen om zowel voor mensen leesbaar als voor machines verwerkbaar te zijn.

Hier beschrijven we de nieuwe corpora in de systeembiologie-modellerings-taal BEL voor het trainen en testen van systemen voor het extraheren van biologische relaties die we hebben voorbereid voor de BioCreative V BEL track.


Welke database bevat genexpressiegegevens voor gist?

Answer: We hebben de ExpressDB-database ontwikkeld voor gist RNA-expressiegegevens en deze geladen met ongeveer 17,5 miljoen gegevensstukken gerapporteerd door 11 studies met drie verschillende soorten high-throughput RNA-assays.

We hebben de ExpressDB-database ontwikkeld voor gist RNA-expressiegegevens en deze geladen met ongeveer 17,5 miljoen gegevensstukken gerapporteerd door 11 studies met drie verschillende soorten high-throughput RNA-assays.

MOPED (Multi-Omics Profiling Expression Database; http://moped.proteinspire.org) is geëvolueerd van uitsluitend een eiwitexpressiedatabase naar een multi-omics bron voor menselijke en modelorganismen.

MOPED maakt ontdekkingen mogelijk door consequent verwerkte proteomicsgegevens.

De Model Organism Protein Expression Database (MOPED, http://moped.proteinspire.org) is een groeiende proteomicsbron om biologische en biomedische ontdekkingen mogelijk te maken

De filamentous fungal gene expression database (FFGED).

Om onderzoek naar schimmelgenexpressie te ondersteunen, hebben we een nieuwe, uitgebreide, gratis database gebouwd, de filamentous fungal gene expression database (FFGED), beschikbaar op http://bioinfo.townsend.yale.edu

ontwikkelde de ExpressDB-database voor gist RNA-expressiegegevens en laadde deze met ongeveer 17,5 miljoen gegevensstukken gerapporteerd door 11 studies met drie verschillende soorten high-throughput RNA-assays. A


Welke CYP-genpolymorfie is een bekende voorspeller van de farmacokinetiek van efavirenz?

Answer: Cytochroom P450 (CYP) CYP2B6 G516T (rs3745274) is een bekende voorspeller van de farmacokinetiek van efavirenz.

Cytochroom P450 (CYP) CYP2B6 G516T (rs3745274) is een bekende voorspeller van de farmacokinetiek van efavirenz.


Wat is de rol van het IRE1a-XBP1 pad?

Answer: Het IRE1a-XBP1 pad is een geconserveerde adaptieve mediator van de unfolded protein response, die een belangrijke rol speelt bij de regulatie van celdifferentiatie.

Genoomwijde analyses tonen aan dat het IRE1a-XBP1 pad de differentiatie van T helpercellen bevordert door secretorische stress op te lossen en proliferatie te versnellen.

We bevestigen en detailleren de cruciale rol van het IRE1a-XBP1 pad tijdens de activatie van Th2-lymfocyten bij het reguleren van cytokine-expressie, secretie en celproliferatie. Onze hoogwaardige genoomwijde XBP1 ChIP- en genexpressiegegevens bieden een rijke bron voor het onderzoeken van XBP1-gereguleerde genen. We bieden een doorzoekbare online database beschikbaar op http://data.teichlab.org .


Kan Panitumumab trichomegalie veroorzaken?

Answer: Ja. Panitumumab is een EGFR-remmer die geassocieerd wordt met trichomegalie van de wimpers.

Xerosis werd in twee gevallen vastgesteld, en paronychia, pyogeen granuloom, trichomegalie en madarose werden elk bij één patiënt waargenomen.

Trichomegalie van de wimpers is een zeldzame medicatie-geassocieerde complicatie die optreedt tijdens de behandeling met epidermale groeifactorreceptor (EGFR)-remmers. De verlenging van de wimpers veroorzaakt door deze middelen is voornamelijk waargenomen bij oncologiepatiënten met colorectale kanker of longkanker. Het wordt het meest geassocieerd met cetuximab en erlotinib; echter, het is ook beschreven bij personen behandeld met gefitinib of panitumumab.

Trichomegalie van de wimpers tijdens therapie met epidermale groeifactorreceptor-remmers: rapport van 3 gevallen.

Trichomegalie van de wimpers is een zeldzaam bijwerking van EGFR-remmertherapie en wordt gekenmerkt door een paradoxale overgroei van de wimpers.


Noem eiwitten die aanwezig zijn in atherosclerotische plaques?

Answer:
extracellulaire matrixeiwitten
biglycaan
Lumican
Apolipoproteïne A-I

d extracellulaire matrix (ECM) eiwitten in de arteriële wand

Onder de eiwitten met verhoogde abundanties waren prominente extracellulaire matrixeiwitten zoals biglycaan en lumican, terwijl cytoskeletmarkers voor contractiele gladde spiercellen (SMC's) afnamen.

, een biomarkerpanel van FBLN1C, APOE en CDH13 werd geïdentificeerd


Noem kenmerken van ontwikkelings- en epileptische encefalopathieën (DEEs).

Answer: Ja, ontwikkelings- en epileptische encefalopathieën (DEEs) zijn een groep ernstige, vroeg optredende epilepsieën die worden gekenmerkt door refractaire aanvallen, ontwikkelingsachterstand of regressie geassocieerd met aanhoudende epileptische activiteit, en over het algemeen een slechte prognose.

Ontwikkelings-epileptische encefalopathieën (DEEs) zijn genetisch heterogene ernstige epilepsieën met aanvang in de kindertijd met ontwikkelingsachterstand of cognitieve tekorten.

DOEL: Ontwikkelings- en epileptische encefalopathieën (DEEs) zijn een groep verwoestende aandoeningen veroorzaakt door epileptische activiteit, resulterend in achteruitgang van ontwikkelings-, cognitieve en motorische functies.

DOEL: Ontwikkelings- en epileptische encefalopathieën (DEEs) zijn ernstige klinische aandoeningen die worden gekenmerkt door stagnatie of achteruitgang van cognitieve en gedragsmatige vaardigheden, voorafgegaan, vergezeld of gevolgd door aanvallen.

DOELSTELLING: SCN2A-geassocieerde ontwikkelings- en epileptische encefalopathieën (DEEs) presenteren zich met aanvallen, ontwikkelingsstoornissen, en vaak beide.

Ontwikkelings- en epileptische encefalopathieën (DEEs) zijn genetisch heterogene aandoeningen, vaak gekenmerkt door vroege aanvang, interictale epileptiforme afwijkingen op EEG, polymorfe en medicijnresistente aanvallen, en neuro-ontwikkelingsstoornissen. In t

Ontwikkelings- en epileptische encefalopathieën (DEEs) zijn ernstige neuro-ontwikkelingsstoornissen die vaak beginnen in de zuigelingen- of vroege kinderjaren en worden gekenmerkt door onbehandelbare aanvallen, overvloedige epileptiforme activiteit op elektro-encefalogram (EEG), en ontwikkelingsachterstand of regressie. CACNA1E is

Ontwikkelings- en epileptische encefalopathieën (DEEs) zijn een groep ernstige, vroeg optredende epilepsieën die worden gekenmerkt door refractaire aanvallen, ontwikkelingsachterstand of regressie geassocieerd met aanhoudende epileptische activiteit, en over het algemeen een slechte prognose. DEE

Ontwikkelings- en epileptische encefalopathieën (DEEs) zijn het spectrum van ernstige epilepsieën gekenmerkt door vroeg optredende, refractaire aanvallen die voorkomen in de context van ontwikkelingsregressie of stagnatie. E

Ontwikkelings- en epileptische encefalopathieën (DEEs) zijn ernstige neuro-ontwikkelingsstoornissen die vaak beginnen in de zuigelingen- of vroege kinderjaren en worden gekenmerkt door onbehandelbare aanvallen, overvloedige epileptiforme activiteit op EEG, en ontwikkelingsachterstand of regressie. CA

Ontwikkelings- en epileptische encefalopathie (DEE) is een groep aandoeningen die worden gekenmerkt door het gelijktijdig voorkomen van epilepsie en verstandelijke beperking (ID), typisch met ontwikkelingsstagnatie of regressie geassocieerd met frequente epileptiforme activiteit. Th

Ontwikkelings- en epileptische encefalopathieën (DEE) beschrijven heterogene epilepsiesyndromen, gekenmerkt door vroeg optredende, refractaire aanvallen en ontwikkelingsachterstand (DD). Se

Vroege infantiele epileptische encefalopathie (EIEE) is een van de vroegste vormen van DEE, die zich manifesteert als frequente epileptische spasmen en karakteristieke elektro-encefalogram bevindingen in de vroege zuigelingenperiode.

Vroeg optredende ontwikkelings- en epileptische encefalopathie (DEE) wordt gekenmerkt door herhaalde aanvallen die beginnen binnen 3 maanden na de geboorte en ernstige interictale epileptiforme ontladingen, inclusief burst suppression.

DOELSTELLINGEN: Ontwikkelings-encefalopathische epilepsieën (DEEs) worden gekenmerkt door refractaire aanvallen, invaliditeit, en

Ontwikkelings- en epileptische encefalopathieën (DEE) zijn een heterogene groep neuro-ontwikkelingsstoornissen met een slechte prognose.

Ontwikkelings- en epileptische encefalopathieën (DEE) zijn een heterogene groep aandoeningen gekenmerkt door epilepsie met comorbide verstandelijke beperking.

DOEL: Ontwikkelings- en epileptische encefalopathieën (DEEs) zijn een groep verwoestende aandoeningen veroorzaakt door epileptische activiteit, resulterend in achteruitgang van ontwikkelings-, cognitieve en motorische funct|


Welke methoden bestaan er voor de efficiënte berekening van Elementary flux modes (EFM's) in genome-scale metabolische netwerken (GSMN's)?

Answer: EFM-Ta is een nieuw algoritme dat gebruikmaakt van een op lineaire programmering gebaseerde boomzoektocht en efficiënt een subset van EFM's in genome-scale metabolische netwerken (GSMN's) opsomt. De zelfstandige software TreeEFM is geïmplementeerd in C++ en werkt samen met de open-source lineaire oplosser COIN-OR Linear program Solver (CLP).

Elementary flux modes (EFM's) analyse vormt een fundamenteel hulpmiddel in de systeembiologie. Echter, de efficiënte berekening van EFM's in genome-scale metabolische netwerken (GSMN's) blijft een uitdaging. Wij presenteren een nieuw algoritme dat gebruikmaakt van een op lineaire programmering gebaseerde boomzoektocht en efficiënt een subset van EFM's in GSMN's opsomt.RESULTATEN: Onze benadering wordt vergeleken met de EFMEvolver-benadering, waarbij een significante verbetering in rekentijd wordt aangetoond. We valideren ook het nut van onze nieuwe benadering door de acetate overflow metabolisme in de Escherichia coli bacterie te bestuderen. Hiervoor berekenden we 1 miljoen EFM's voor elk energetisch aminozuur en analyseerden vervolgens de relevantie van elk energetisch aminozuur op basis van gen-/proteïne-expressiegegevens en de verkregen EFM's. We vonden een goede overeenstemming tussen eerdere experimenten en de conclusies die met EFM's werden bereikt. Ten slotte analyseerden we ook de prestaties van onze benadering bij toepassing op grote GSMN's.BESCHIKBAARHEID EN IMPLEMENTATIE: De zelfstandige software TreeEFM is geïmplementeerd in C++ en werkt samen met de open-source lineaire oplosser COIN-OR Linear program Solver (CLP).

Elementary flux modes (EFM's) zijn een belangrijk hulpmiddel voor het analyseren van genome-scale metabolische netwerken, en er zijn verschillende methoden voorgesteld om ze te berekenen. Onder deze methoden zijn die gebaseerd op het oplossen van lineaire programmeringsproblemen (LP) bekend als zeer efficiënt, vooral als de hoofdinteresse ligt in het berekenen van voldoende grote sets EFM's.RESULTATEN: Hier stellen we een nieuwe methode voor genaamd EFM-Ta die de efficiëntie verhoogt door de informatie die door de LP-oplosser wordt geleverd te analyseren. We baseren onze methode op een verdere studie van de eindtabel van de simplex-methode. Door aanvullende elementaire stappen uit te voeren en triviale oplossingen bestaande uit twee cycli te vermijden, verkrijgen we veel meer EFM's voor elk gesteld LP-probleem, waarmee we de efficiëntie van eerder voorgestelde methoden met meer dan een orde van grootte verbeteren.


Wat is het werkingsmechanisme van vosoritide?

Answer: Vosoritide is een biologisch analoog van C-type natriuretisch peptide, een krachtige stimulator van endochondrale ossificatie.

TransCon CNP is een C-type natriuretisch peptide (CNP-38) gekoppeld via een splitsbare linker aan een dragerpolyethyleenglycolmolecuul, ontworpen om bij wekelijkse subcutane toediening aanhoudende systemische CNP-niveaus te bieden. TransCon CNP bevindt zich in klinische ontwikkeling voor de behandeling van comorbiditeiten geassocieerd met achondroplasie. Zowel bij muizen als cynomolgusapen was aanhoudende blootstelling aan CNP via TransCon CNP effectiever in het stimuleren van botgroei dan intermitterende CNP-blootstelling. TransCon CNP werd goed verdragen zonder waargenomen nadelige cardiovasculaire effecten bij blootstellingsniveaus die de verwachte klinische therapeutische blootstelling overschreden. Bij equivalente doseringsniveaus werden verlagingen van de bloeddruk en/of een verhoging van de hartslag waargenomen na enkele subcutane injecties van het ongeconjugeerde CNP-38-molecuul of een dagelijks CNP-39-molecuul (dezelfde aminozuursequentie als Vosoritide, USAN:INN).

plications. Vosoritide is een biologisch analoog van C-type natriuretisch peptide, een krachtige stimulator van endochondrale ossificatie.METHODEN: In een multinationale, fase 2, dosis-vindende studie en verlengingsstudie evalueerden we de veiligheid en het bijwerkingenprofiel van vosoritide bij kinderen (5 tot 14 jaar oud)


Wat is de "vlucht-of-vechtrespons"?

Answer: Dit staat ook bekend als de "vlucht-of-vechtrespons" en wordt gedefinieerd als de reactie van een individu op een stimulus zoals stress, die slaapproblemen, angst, kortademigheid, spier- en gewrichtspijn omvat.

Hoewel de functie van het autonome zenuwstelsel (AZS) bij het bemiddelen van de vlucht-of-vechtrespons decennia geleden al werd erkend, is de cruciale rol van perifere innervatie bij het reguleren van celgedrag en de reactie op de micro-omgeving pas recent aan het licht gekomen.

Naast de "vlucht-of-vecht" reactie op acute stress, zijn er gebeurtenissen in het dagelijks leven die een soort chronische stress veroorzaken en na verloop van tijd leiden tot slijtage van het lichaam ("allostatische belasting").

De angst-, vlucht- of vechtrespons dient als de fundamentele fysiologische basis voor het onderzoeken van het bewustzijn van een organisme van zijn omgeving bij een dreigende aanval van een roofdier.

De cAMP intracellulaire signaalroute is een belangrijk systeem voor signaaloverdracht dat verantwoordelijk is voor de oorspronkelijke 'vlucht of vecht' respons en betrokken is bij de controle van kritieke functies, waaronder de frequentie en kracht van hartcontracties, energiemetabolisme en gentranscriptie.


Hoe wordt de Burke-Fahn-Marsden Dystonie schaal gebruikt?

Answer: De Burke-Fahn-Marsden Dystonie schaal (BBS) is een eenvoudige, betrouwbare en valide maat voor de ernst van de ziekte bij patiënten met dystonie.

Om het minimaal klinisch relevante verschil te schatten voor de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal en de 36-Item Short-Form Health Survey bij gegeneraliseerde of segmentale dystonie.

Motorische reacties werden gemeten met de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal (BFMDRS)

De primaire klinische uitkomst werd beoordeeld door retrospectieve videoanalyses van de dystonie symptomen van patiënten met behulp van de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal (BFMDRS).

Het documenteren van pre- en postoperatieve beoordelingen met behulp van de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal Motor Score (BFMMS) en Burke-Fahn-Marsden Disability Score (BFMDS).

De ernst van de ziekte werd geëvalueerd met de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal en de Toronto Western Spasmodic Torticollis Beoordelingsschaal.

Er werden patiënten behandeld met Gpi-DBS en 11 patiënten met STN-DBS. Alle patiënten werden beoordeeld voor de operatie en bij de laatste follow-up na de operatie. De Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal (BFMDRS), inclusief de bewegings- en beperkingsschalen, werd gebruikt om de ernst van de dystonie van de ogen, de mond, spraak en slikken te evalueren.

Bipallidale diepe hersenstimulatie (DBS) resulteerde in een vermindering van 55% van de ernst van dystonie, beoordeeld met de Burke-Fahn-Marsden schaal score zes maanden na de operatie.

Achtergrond: De Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal is een universeel toegepast instrument voor de kwantitatieve beoordeling van dystonie bij zowel kinderen als volwassenen.

Uitkomsten van diepe hersenstimulatie worden doorgaans gerapporteerd met beperkingsgerichte maten, zoals de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal, die weinig informatie geven over functionele en participatie-uitkomsten of veranderingen in niet-motorische gebieden.

Schattingen voor de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal en de 36-Item Short-Form Health Survey kunnen een betrouwbaardere beoordeling van de klinische relevantie van verschillende behandelingen voor segmentale en gegeneraliseerde geïsoleerde dystonie mogelijk maken. © 2020

Twintig artikelen met in totaal 68 patiënten met cerebrale parese die diepe hersenstimulatie ondergingen en beoordeeld werden met de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal werden geïdentificeerd.

De bewegingsscore van de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal werd gekozen als primaire uitkomstmaat.

Gevalideerd. Uitkomsten van diepe hersenstimulatie worden doorgaans gerapporteerd met beperkingsgerichte maten, zoals de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal, die weinig informatie geven over functionele en participatie-uitkomsten of veranderingen in niet-motorische

palsie. Tegenwoordig wordt de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal (BFM) vooral gebruikt om dystonie te beoordelen bij kinderen met erfelijke dy

. De Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal-beweging (BFM-M) evalueert dystoniebeperkingen, maar weerspiegelt mogelijk niet de functionele capaciteit.

Door de bewegings- en beperkingssubscores van de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal te gebruiken, evalueerden de auteurs de ernst van de dystonie van patiënten en gerelateerde voor de operatie en bij de laatste follow-up tijdens neurostimulatie.

Neurologische status en verbetering van motorische functie als gevolg van DBS werden gemeten met de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal (BFMDRS). Implantatie

Patiënten werden beoordeeld voor de operatie en bij de laatste follow-up na de operatie met de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal (BFMDRS), die zowel de bewegings- als beperkingsschalen omvat. Bilateraal

Bewegings- en beperkingsscores werden beoordeeld met de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal (BFMDRS). Beperkingsscores

De snelheid van het bereiken verbeterde als reactie op injectie, en dystonie scores op de Burke-Fahn-Marsden dystonie schaal, de Unified Dystonia Rating Scale en de Unified Parkinson's Disease Rating Scale verbeterden.

LTS: Veelgebruikte schalen voor klinische beoordeling zijn de Burke-Fahn-Marsden dystonie beoordelingsschaal voor gegeneraliseerde dystonie en de Toronto Western Spasmodic Torticollis schaal voor cervicale dystonie. Mo

UITKOMSTMAAT: De primaire uitkomstmaten waren de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Schaal (BFMDS) ernst- en beperkingsscores, en de secundaire uitkomstmaat was de Unified Parkinson Disease Rating Scores.RESUL

De Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal (BFMDRS), de Mini-Mental State Examination (MMSE), de Montreal Cognitive Assessment (MoCA), de Hamilton Angst Schaal (HAMA) en de Hamilton Depressie Schaal (HAMD) werden gebruikt om veranderingen in de toestand van de patiënt na DBS-behandeling regelmatig te beoordelen.C

De Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal-Bewegingsschaal werd gebruikt om de ernst van dystonie op drie tijdstippen te evalueren (voor de operatie, 3 maanden postoperatief en de laatste beschikbare follow-up).

De Burke Fahn Marsden Dystonie Beoordelingsschaal diende als uitkomstmaat.

De Canadian Occupational Performance Measure (COPM) en Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal (BFMDRS) werden gebruikt als primaire uitkomstmaten.

Er werd gezocht in PubMed naar studies over genetisch bevestigde monogene dystonie behandeld met GPi DBS, waarbij pre- en postoperatieve beoordelingen werden gedocumenteerd met de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal Motor Score (BFMMS) en Burke-Fahn-Marsden Disability Score (BFMDS).

Het aandeel van de sluitingstijd van de ogen werd vergeleken met 3 veelgebruikte klinische beoordelingsschalen: de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal, Global Dystonia Rating Scale en Jankovic Rating Scale.R

METHODEN: Casusseries die kenmerken en uitkomsten beschrijven op basis van de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal (BFMDRS) scores voor en na DBS op 3, 6 en ten minste 12 maanden.R

Gegevens over de ernst van dystonie (Burke Fahn Marsden Dystonie Beoordelingsschaal-Bewegingsschaal, Barry Albright Dystonie Schaal), beperkingen (Burke Fahn Marsden Dystonie Beoordelingsschaal-Beperkingsschaal), kwaliteit van leven (subjectieve globale beoordeling van 1 tot 10, retrospectief verkregen van patiënt en verzorger) evenals gegevens over ondersteunende therapie, gelijktijdige medicatie, stimulatie-instellingen, bijwerkingen en neveneffecten werden verzameld.

Onafhankelijk daarvan beoordeelden ouders de functionele motorische ontwikkeling van hun kinderen volgens de Burke-Fahn-Marsden beperkingsschaal bij nog eens 52 gezonde kinderen (4-16 jaar; 2 jongens en 2 meisjes per leeftijdsjaar).

Resultaten: Bij gezonde kinderen toonde de beoordeling van fysiologisch onrijpe motorische prestaties met de Burke-Fahn-Marsden bewegings- en beperkingsschalen een verband tussen de uitkomsten van beide schalen en leeftijd (tot 16 jaar en 12 jaar, β = -0,72 en β = -0,60, voor respectievelijk de Burke-Fahn-Marsden bewegings- en beperkingsschaal [beide P < 0,001]). Conclusie

Bij gezonde kinderen toonde de beoordeling van fysiologisch onrijpe motorische prestaties met de Burke-Fahn-Marsden bewegings- en beperkingsschalen een verband tussen de uitkomsten van beide schalen en leeftijd (tot 16 jaar en 12 jaar, β = -0,72 en β = -0,60, voor respectievelijk de Burke-Fahn-Marsden bewegings- en beperkingsschaal, re

Cerebrale parese. Tegenwoordig wordt de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal (BFM) vooral gebruikt om dystonie te beoordelen bij kinderen met erfelijke

s. De Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal-beweging (BFM-M) evalueert dystoniebeperkingen, maar weerspiegelt mogelijk niet de functionele capaci

r ten minste 6 maanden. De motorische functie werd beoordeeld met de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Bewegings- en Beperkingsschalen en de Barry Albright Dystonie Schaal.RESULTATEN: Na 6 maanden werd een significante verbetering waargenomen in de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Bewegingsschaal (P=.004), de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beperkingsschaal (P=.027) en de Barry Albright Dystonie Schaal (P=.029) voor de gehele groep (n=14) en bij de patiënten behandeld vóór skeletale rijpheid (groep 1; n=8): Burke-Fahn-Marsden Dystonie Bewegingsschaal, P=.012; Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beperkingsschaal, P=.020; en Barry Albright Dystonie Schaal, P=.027.CONCLUSIES: Diepe hersenstimulatie kan een effectieve behandelingsoptie bieden voor cerebrale parese-gerelateerde dystonie, vooral

ACHTERGROND: De preoperatieve evaluatie bij dystonie heeft tot doel de ernst en topografie van motorische symptomen te karakteriseren bij patiënten die eerder geselecteerd zijn voor diepe hersenstimulatie (DBS).METHODEN: De literatuurzoektocht werd uitgevoerd met PubMed, CINAHL en de Cochrane Collaborative databases.RESULTATEN: Veelgebruikte schalen voor klinische beoordeling zijn de Burke-Fahn-Marsden dystonie beoordelingsschaal voor gegeneraliseerde dystonie en de Toronto Western Spasmodic Torticolli

modic Torticollis Beoordelingsschaal). De aanwezigheid en ernst van dystonie werden gescoord door vier onafhankelijke neurologen met behulp van de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal en Unified H

r gebieden. Het doel is aan te tonen dat in sommige gevallen van secundaire dystonie het uitsluitend gebruik van beperkingsniveau-maten, zoals de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal, mogelijk onvoldoende is om de uitkomst na diepe hersenstimulatie volledig te evalueren.METHODEN: Zes pediatrische gevallen die diepe hersenstimulatiechirurgie ondergingen met een minimale follow-up van één jaar werden geselecteerd op basis van schijnbare niet-respons op diepe hersenstimulatie, gedefinieerd als een klinisch onbeduidende verandering in de Burke-Fahn-Marsden Dystonie Bewegingsschaal (<20%), maar waarbij andere evaluatiematen klinische effectiviteit in meerdere domeinen aantoonden.RESULTATEN: Ondanks geen significante verandering in Burke-Fahn-Marsden Dystonie Beoordelingsschaal scores na diepe hersenstimulatie, toonden parallelle uitkomstmaten significante voordelen in een reeks kind- en gezinsgerichte doelgebieden, waaronder: pijn en comfort, schoolbezoek, zithoudingstolerantie, toegang tot hulpmiddelen en in sommige gevallen de zorglast.CONCLUSIES: Het uitsluitend gebruik van beperkingsgerichte maten is beperkt in scope om de uitkomst na diepe hersenstimulatie volledig te evalueren.

BFM) schaal. De betrouwbaarheid van dit instrument is echter zelden geëvalueerd en het gebruik in een multicenterstudie is nog nooit prospectief beoordeeld.DOEL: De concordantie evalueren tussen drie niet-geblindeerde klinische beoordelaars en één enkel-geblindeerde beoordelaar voor 10 prospectieve series beoordelingen op de BFM-schaal bij 22 dystonische patiënten van de SPIDY-studie.METHODEN: Tien beoordelingen op de BFM-schaal werden uitgevoerd onder verschillende stimulatiecondities op verschillende tijdstippen (voor de operatie en 1, 3,


Wordt methotrexaat gebruikt voor de behandeling van reumatoïde artritis (RA)?

Answer: Ja, methotrexaat is effectief voor de behandeling van reumatoïde artritis. MTX kan worden toegediend in combinatie met andere chemotherapeutische middelen of als monotherapie. De responsrate op MTX is meer dan 90%. MTX-therapie wordt geassocieerd met een verbeterde overleving van RA-patiënten.

Het gebruik van methotrexaat bij reumatoïde artritis.

Historisch perspectief op het gebruik van methotrexaat voor de behandeling van reumatoïde artritis.

Aminopterine, een foliumzuuranaloog, werd voor het eerst in 1948 gerapporteerd voor het veroorzaken van tijdelijke remissie van acute leukemie bij kinderen, en werd ook in 1951 gerapporteerd voor het veroorzaken van een belangrijke en snelle verbetering bij patiënten met reumatoïde artritis (RA) en psoriasis.

De veiligheid en werkzaamheid van het gebruik van methotrexaat bij langdurige therapie voor reumatoïde artritis.

Methotrexaat (MTX) wordt momenteel bestudeerd voor gebruik bij juveniele reumatoïde artritis.

Het rationele gebruik van methotrexaat bij reumatoïde artritis en andere reumatische aandoeningen.

Methotrexaat-geïnduceerde levercirrose komt minder vaak voor bij reumatoïde artritis dan eerder werd gedacht, hoewel het voorkomen bij psoriasis waarschijnlijk hoger is dan bij reumatoïde artritis.

Methotrexaat is duidelijk effectief bij de behandeling van reumatoïde artritis en kan mogelijk de snelheid van vorming van nieuwe boterosies verminderen.

Overzicht van de internationale literatuur over het klinisch gebruik van MTX bij reumatoïde artritis (RA).

MTX is naar voren gekomen als een relatief veilige en effectieve behandeling voor RA die gunstig vergelijkt met andere therapieën, vooral vanwege de aanzienlijk langere mediane medicijnoverleving.

Het doel van deze review is om de aanbevelingen van de Italiaanse consensus van 2010 over het gebruik van methotrexaat (MTX) bij reumatoïde artritis (RA) en andere reumatische aandoeningen bij te werken.

Een nieuwe aanbeveling voor patiënten met RA die in MTX-geïnduceerde klinische remissie verkeren, werd ook voorgesteld en goedgekeurd door het panel. Bijgewerkte aanbevelingen voor het gebruik van MTX bij patiënten met RA of andere reumatologische aandoeningen worden voorgesteld.

Methotrexaat wordt sinds de jaren 80 gebruikt bij de behandeling van reumatoïde artritis (RA) en is tot op heden vaak het eerstelijns medicijn voor RA-behandeling.

DOEL: De meeste aanbevelingen voor het gebruik van methotrexaat (MTX) bij reumatoïde artritis (RA) worden uitgegeven door ontwikkelde landen.

Laagdosis pulserend methotrexaat (MTX) is een veelgebruikte therapie geworden voor reumatoïde artritis (RA) vanwege het goede responsprofiel.

Behandeling met methotrexaat (MTX) bij reumatoïde artritis (RA) kan leiden tot ernstige bijwerkingen, vooral pulmonale en hematologische complicaties.

Patiënten met reumatoïde artritis (RA) die worden behandeld met methotrexaat (MTX) lopen een verhoogd risico op het ontwikkelen van een lymfoproliferatieve aandoening (LPD). Epstein-Barr-virus

Steeds vaker worden methotrexaat (MTX) en sulfasalazine (SASP) aanvankelijk gebruikt als tweedelijns therapie voor reumatoïde artritis (RA). Hoewel

DOELSTELLINGEN: De folaatantagonist methotrexaat (MTX) is de meest gebruikte ziekte-modificerende anti-reumatische medicatie (DMARD) geworden bij de behandeling van reumatoïde artritis (RA), maar wordt vaak gestopt vanwege bijwerkingen.

De vermoedelijke methotrexaat (MTX)-geassocieerde lymfoproliferatieve aandoening (LPD) geïnduceerd door MTX-behandeling voor reumatoïde artritis (RA). Ongeveer

ACHTERGROND: Behandeling met methotrexaat (MTX) bij patiënten met reumatoïde artritis (RA) leidt tot verlaagde totale immunoglobuline (Ig)-niveaus en vermindert vaccin-specifieke IgG-antilichaamniveaus na pneumokokkenvaccinatie.

Bij de behandeling van reumatoïde artritis (RA) is aangetoond dat het gelijktijdig gebruik van methotrexaat de incidentie van antilichamen tegen infliximab (ATI) vermindert, terwijl het onduidelijk is of azathioprine de ATI-productie kan verminderen. Wij hebben

Methotrexaat (MTX) staat bekend als een eerstelijns synthetisch ziekte-modificerend anti-reumatisch medicijn (DMARD) voor de behandeling van reumatoïde artritis (RA).

Biologische behandelingen zijn duur en het gebruik van SC methotrexaat kan de ziektecontrole bij RA-patiënten verbeteren, waardoor mogelijk de noodzaak voor toekomstige biologische behandeling kan worden vermeden of uitgesteld.

We hebben bestaande aanbevelingen over het gebruik van MTX voor de behandeling van RA beoordeeld en samengevat op gebieden van overeenstemming die relevant kunnen zijn voor de minst ontwikkelde landen (LDC's).

De meeste behandelden enkele maar niet alle van de volgende gebieden: basislijn "pre-MTX" beoordeling (7/12;58%), voorschrijven van MTX (10/12;83,3%), beheer van MTX-bijwerkingen (6/12;50%), en speciale overwegingen (bijv. peri-operatief beheer) (8/12; 66,7%).

Elektronische databases en registers werden doorzocht naar aanbevelingen over MTX-gebruik bij RA, duplicaten werden verwijderd, en de meest recente versie werd aangenomen wanneer er meerdere versies van dezelfde aanbeveling waren.

MTX mag op dit moment alleen worden gebruikt bij ernstige RA, refractair voor meer dan één klassiek langzaam werkend medicijn.

MTX is even effectief bij de behandeling van RA als andere tweedelijns geneesmiddelen en altijd sneller effectief, mogelijk vanwege de ontstekingsremmende eigenschappen.

Voor de lage doses die bij RA worden gebruikt (minder dan 15 mg/week) wordt MTX volledig en snel geabsorbeerd via een actief transportmechanisme door membranen.

Methotrexaat, dat wordt gebruikt voor de behandeling van RA, veroorzaakt trombocytopenie.

Methotrexaattherapie bij een patiënt met reumatoïde artritis gecompliceerd door idiopathische trombocytopenische purpura.

Deze casus toont aan dat methotrexaat kan worden gebruikt bij patiënten met de diagnose RA die geassocieerd is met ITP onder strikte monitoring.

Hier rapporteren we een RA-geval dat ook ITP had, waarbij het aantal bloedplaatjes niet daalde na methotrexaattherapie.

We zijn gestart met methotrexaattherapie 10 mg per week voor de behandeling van RA, en hydroxychloroquine werd gestopt vanwege geen respons.

Methotrexaat (MTX) is de hoeksteenbehandeling voor reumatoïde artritis (RA) en is zeer grondig bestudeerd in vele verschillende patiëntpopulaties, als monotherapie en in combinatie met diverse andere ziekte-modificerende anti-reumatische geneesmiddelen en biologische middelen, naarmate deze beschikbaar kwamen.

Hoewel reumatologen methotrexaat al enige tijd gebruiken bij de behandeling van RA, waren gecontroleerde studies nodig om de veiligheid en werkzaamheid van dit middel vast te stellen.

Methotrexaat is over het algemeen het eerstelijns medicijn voor de behandeling van RA, psoriatische artritis en andere vormen van inflammatoire artritis, en het versterkt het effect van de meeste biologische middelen bij RA.

Ondanks de introductie van talrijke biologische middelen voor de behandeling van reumatoïde artritis (RA) en andere vormen van inflammatoire artritis, blijft laaggedoseerde methotrexaattherapie de gouden standaard in RA-therapie.

Verschillende studies tonen de werkzaamheid van methotrexaat (MTX) voor reumatoïde artritis (RA) in het algemeen aan.

Methotrexaat (MTX) is momenteel het meest gebruikte medicijn bij de behandeling van reumatoïde artritis (RA).

Methotrexaat (MTX) is de hoeksteenbehandeling bij reumatoïde artritis (RA) gedurende de afgelopen 15 jaar en wordt in combinatie met biologische middelen gebruikt om de werkzaamheid in het afgelopen decennium te verbeteren.|


Welke methodologie gebruikt de FoundationOne CDx-test?

Answer: FoundationOne CDx is een test gebaseerd op next generation sequencing (NGS).

Genetische afwijkingen en TMB werden bepaald door FoundationOne CDx next generation sequencing (NGS) en de associatie met klinisch-pathologische kenmerken werd geanalyseerd.


Welk R/bioconductor-pakket bestaat er voor de ontdekking van intergene transcripties?

Answer: Om de kracht van transcriptieontdekking uit grote verzamelingen RNA-seq-datasets te vergroten, is een nieuwe '1-Stap' benadering ontwikkeld genaamd Pooling RNA-Seq and Assembling Models (PRAM), die transcriptmodellen bouwt uit gebundelde RNA-sequencing datasets. PRAM is geïmplementeerd als een R/Bioconductor-pakket.

PRAM: een nieuwe pooling-benadering voor het ontdekken van intergene transcripties uit grootschalige RNA-sequencing experimenten.

Openbaar beschikbare RNA-seq data wordt routinematig gebruikt voor retrospectieve analyses om nieuwe biologische inzichten te verkrijgen. Nieuwe transcriptieontdekking mogelijk gemaakt door gezamenlijke analyse van grote verzamelingen RNA-seq datasets is een van dergelijke analyses. Huidige methoden voor transcriptieontdekking vertrouwen op een '2-Stap' benadering waarbij de eerste stap het bouwen van transcripties uit individuele datasets omvat, gevolgd door een tweede stap die voorspelde transcripties over datasets samenvoegt. Om de kracht van transcriptieontdekking uit grote verzamelingen RNA-seq datasets te vergroten, hebben we een nieuwe '1-Stap' benadering ontwikkeld genaamd Pooling RNA-seq and Assembling Models (PRAM) die transcriptmodellen bouwt uit gebundelde RNA-seq datasets. We tonen in een computationele benchmark aan dat 1-Stap beter presteert dan 2-Stap benaderingen bij het voorspellen van de algehele transcriptstructuren en individuele splice junctions, terwijl het competitief presteert bij het detecteren van exone nucleotiden. Toepassing van PRAM op 30 menselijke ENCODE RNA-seq datasets identificeerde niet-geannoteerde transcripties met epigenetische en RAMPAGE-signaturen vergelijkbaar met die van recent geannoteerde transcripties. In een casestudy ontdekten en valideerden we experimenteel nieuwe transcripties door toepassing van PRAM op muis hematopoëtische RNA-seq datasets. We vonden nieuwe transcripties die een differentieel expressiepatroon delen met een naburig gen Pik3cg, betrokken bij menselijke hematopoëtische fenotypes, en we leverden bewijs voor het behoud van deze relatie bij de mens. PRAM is geïmplementeerd als een R/Bioconductor-pakket.