Welk effect heeft Methylsulfonylmethaan (MSM) op ontstekingen?

Answer: Methylsulfonylmethaan (MSM) is een zwavelhoudend voedingssupplement waarvan wordt beweerd dat het pijn- en ontstekingsremmende effecten heeft.

Methylsulfonylmethaan (MSM) is een van nature voorkomend verbinding die ontstekingsremmende effecten vertoont bij mensen en in verschillende dier- en celkweekmodellen.

Methylsulfonylmethaan vermindert de ontstekingsreactie op tumor necrose factor-α in hartcellen.

Deze bevindingen geven aan dat MSM mogelijk bescherming biedt tegen ontstekingen in het hart.

Methylsulfonylmethaan (MSM) is een zwavelhoudend voedingssupplement waarvan wordt beweerd dat het pijn- en ontstekingsremmende effecten heeft.

geassocieerd met zware inspanning en methylsulfonylmethaan (MSM) is aangetoond dat het ontstekingsremmende eigenschappen bezit. Methoden. Fysiek actief

ACHTERGROND: Methylsulfonylmethaan (MSM) is een veelgebruikt dieet supplement waarvan wordt aangenomen dat het de ontsteking in gewrichten vermindert en het herstel versnelt bij artrose, maagvliesbeschadiging of obesitas-gerelateerde aandoeningen.

ACHTERGROND: Methylsulfonylmethaan (MSM) is een van nature voorkomend zwavelhoudend stofje dat aangetoond is ontstekingsremmende en antioxidatieve eigenschappen te hebben.

ylmethaan (MSM) is een van nature voorkomend verbinding die ontstekingsremmende effecten vertoont bij mensen en in verschillende dier- en celkweekmodellen. De effecten

Methylsulfonylmethaan (MSM) is een natuurlijke organische zwavelverbinding die antioxidatieve en ontstekingsremmende effecten vertoont.

achtergrond. Ontsteking wordt geassocieerd met zware inspanning en methylsulfonylmethaan (MSM) is aangetoond dat het ontstekingsremmende eigensch

ACHTERGROND/DOEL: Methylsulfonylmethaan (MSM) is een natuurlijke organische verbinding die zowel ontstekingsremmende als antioxidatieve eigenschappen vertoont.

Methylsulfonylmethaan (MSM), van nature voorkomend in groene planten, fruit en groenten, is aangetoond dat het ontstekingsremmende en antioxidante effecten heeft. MS

sistentie. Methylsulfonylmethaan (MSM) is een zwavelhoudend voedingssupplement waarvan wordt beweerd dat het pijn- en ontstekingsremmende

zwavel (NTS) en methylsulfonylmethaan (MSM) zijn twee zwavelhoudende natuurlijke verbindingen die ontstekingsremmend kunnen werken. Met behulp van Weste

ylsulfonylmethaan (MSM) (Barentz, Paderno Dugnano, Italië) is aangetoond dat het ontstekingsremmende eigenschappen heeft en pijnverlichting veroorzaakt bij patiënten met tendinopathieën. Deze studie heeft tot doel

mance. Een recente studie vond dat dieetpolyfenolen en methylsulfonylmethaan (MSM) systemische ontsteking en oxidatieve stress kunnen verminderen zonder nadelige bijwerkingen

Methylsulfonylmethaan (MSM), een van de populaire ingrediënten van zogenaamde gezondheidsvoedingsmiddelen in Japan, wordt verwacht ontstekingen bij artritis en allergieën te verlichten. H

Methylsulfonylmethaan (MSM) is een populair voedingssupplement geworden dat voor verschillende doeleinden wordt gebruikt, waaronder de meest voorkomende toepassing als ontstekingsremmend middel. I

ylsulfonylmethaan (MSM) en boswelliazuren (BA) zijn nieuwe effectieve supplementen voor het beheer van ontsteking en gewrichtsdegeneratie, volgens eerdere experimentele studies. Het doel

Ontsteking wordt geassocieerd met zware inspanning en methylsulfonylmethaan (MSM) is aangetoond dat het ontstekingsremmende eigenschappen bezit.

Methylsulfonylmethaan (MSM) is een populair voedingssupplement dat wordt gebruikt bij diverse aandoeningen, waaronder pijn, ontsteking, allergieën, artritis, parasitaire infecties en het behoud van normale keratine niveaus in haar, huid en nagels.

Niet-toxisch zwavel (NTS) en methylsulfonylmethaan (MSM) zijn twee zwavelhoudende natuurlijke verbindingen die ontstekingsremmend kunnen werken.

Methylsulfonylmethaan (MSM) is een van nature voorkomend zwavelverbinding met goed gedocumenteerde antioxidant- en ontstekingsremmende eigenschappen; momenteel zijn de effecten op osteoclast differentiatie onbekend.

Methylsulfonylmethaan (MSM) is een zwavelverbinding met bekende ontstekingsremmende effecten, maar de effecten op botregeneratie zijn onbekend.

Onlangs is aangetoond dat methylsulfonylmethaan (MSM) (Barentz, Paderno Dugnano, Italië) ontstekingsremmende eigenschappen heeft en pijnverlichting veroorzaakt bij patiënten met tendinopathieën.

In onze resultaten verminderde MSM significant de activatie van het NLRP3-inflammasoom in lipopolysaccharide-geprimede macrofagen, hoewel het geen effect had op de activatie van NLCR4 of AIM2 inflammasomen.

Extracten van met MSM verrijkte groenten vertoonden hetzelfde remmende effect op de activatie van het NLRP3-inflammasoom als MSM.

Deze bevindingen geven aan dat MSM mogelijk bescherming biedt tegen ontsteking in het hart en daarmee bescherming biedt tegen ontstekingsgerelateerde hart- en vaatziekten.

MSM heeft beschermende effecten tegen verschillende aandoeningen door zijn ontstekingsremmende en antioxidante eigenschappen, maar het effect van MSM op maagvliesbeschadiging blijft onduidelijk.

MSM onderdrukte maagontsteking door het verlagen van de niveaus van pro-inflammatoire cytokines tumor necrose factor (TNF)-α, interleukine (IL)-1β, IL-6, monocyten chemoattractant proteïne (MCP)-1 en matrix metalloproteïnase (MMP)-9.

De ontstekingsremmende effecten van methylsulfonylmethaan op lipopolysaccharide-geïnduceerde ontstekingsreacties in muismacrofagen.

ive middel. Methylsulfonylmethaan (MSM), de geoxideerde vorm van dimethylsulfoxide (DMSO), is een effectief natuurlijk pijnstillend en ontstekingsremmend middel.

Samengevat tonen deze resultaten aan dat MSM ontstekingsremmende eigenschappen heeft, de activatie van het NLRP3-inflammasoom onderbreekt en de expressie van pro-cytokines remt.

ACHTERGROND: Er is gerapporteerd dat methylsulfonylmethaan (MSM) ontstekingsremmende en antioxidante effecten biedt in zowel diersoorten als mensen.


Wat is bijzonder aan de 3D-structuur van het inactieve X-chromosoom?

Answer: Het inactieve X-chromosoom (Xi) van zoogdieren condenseert tot een bipartiete structuur met twee superdomeinen van frequente langafstandcontacten, gescheiden door een scharniergebied. Deze specifieke bipartiete organisatie van het inactieve X-chromosoom speelt waarschijnlijk een belangrijke rol bij het in stand houden van genstillegging.

Hoe Xist RNA zich hecht aan en zich verspreidt over een chromosoom en de invloed ervan op de driedimensionale (3D) structuur van het inactieve X zijn aspecten van XCI die grotendeels onduidelijk zijn gebleven.

De lange niet-coderende RNA Xist orkestreert de inactivatie van het X-chromosoom, een proces dat chromosoombrede stillegging en herstructurering van de driedimensionale (3D) structuur van het X-chromosoom omvat.

Onze resultaten tonen aan dat laminaire rekrutering de 3D-structuur van DNA verandert, waardoor Xist en zijn stilleggingsproteïnen zich over het X-chromosoom kunnen verspreiden om transcriptie te onderdrukken.

Het inactieve X heeft twee superdomeinen van frequente intrachromosomale contacten gescheiden door een grensgebied. Vergelijking met de recent gerapporteerde tweedelige superdomeinstructuur van het menselijke inactieve X toont aan dat de genomische inhoud van de superdomeinen verschilt tussen soorten, maar een deel van het grensgebied is geconserveerd en bevindt zich nabij het Dxz4/DXZ4-locus.

Genen die ontsnappen aan X-inactivatie clusteren niet, maar bevinden zich nabij de periferie van de 3D-structuur, net als regio's die verrijkt zijn in CTCF of RNA-polymerase.

Een specifieke bipartiete organisatie van het muizen inactieve X-chromosoom die waarschijnlijk een belangrijke rol speelt bij het in stand houden van genstillegging.

We hebben deze benaderingen toegepast om 3D-microscopiebeelden van het X-chromosoom te analyseren waarbij vier opeenvolgende genomische regio's (BAC's) gelijktijdig zijn gelabeld met multikleur FISH. We hebben twee sets van vier opeenvolgende genomische regio's verkregen met een overlap van drie regio's.

Het inactieve X-chromosoom (Xi) van zoogdieren condenseert tot een bipartiete structuur met twee superdomeinen van frequente langafstandcontacten, gescheiden door een scharniergebied.


Waarom moeders met een CYP2D6 ultrarapide metabolizer fenotype hun zuigelingen kunnen blootstellen aan het risico op bijwerkingen bij het gebruik van codeïne tijdens het geven van borstvoeding?

Answer: Moeders met een CYP2D6 ultrarapide metabolizer fenotype kunnen hun zuigelingen blootstellen aan het risico op bijwerkingen bij het gebruik van codeïne tijdens het geven van borstvoeding, doordat zij meer van het actieve metaboliet, morfine, produceren.

Moeders met een CYP2D6 ultrarapide metabolizer fenotype kunnen hun zuigelingen blootstellen aan het risico op bijwerkingen bij het gebruik van codeïne tijdens het geven van borstvoeding, doordat zij meer van het actieve metaboliet, morfine, produceren.


Welk R-pakket kan eiwit-eiwitinteracties afleiden via thermische nabijheidscoaggregatie (TPCA)?

Answer: Rtpca is een R-pakket dat methoden implementeert voor het afleiden van eiwit-eiwitinteracties (PPI's) op basis van thermische proteoomprofileringsexperimenten van een enkele conditie of in een differentiële setting via een benadering genaamd thermische nabijheidscoaggregatie. Het biedt gebruiksvriendelijke tools om datasets te verkennen op hun voorspellende prestaties voor PPI's en integreert gemakkelijk met beschikbare R-pakketten.

Rtpca: een R-pakket voor differentiële thermische nabijheidscoaggregatie-analyse.

Rtpca is een R-pakket dat methoden implementeert voor het afleiden van eiwit-eiwitinteracties op basis van thermische proteoomprofileringsexperimenten van een enkele conditie of in een differentiële setting via een benadering genaamd thermische nabijheidscoaggregatie (TPCA). Het biedt gebruiksvriendelijke tools om datasets te verkennen op hun voorspellende prestaties voor eiwit-eiwitinteracties en integreert gemakkelijk met beschikbare R-pakketten.BESCHIKBAARHEID: Rtpca is beschikbaar via Bioconductor (https://bioconductor.org/packages/Rtpca).AANVULLENDE INFORMATIE: Aanvullende gegevens zijn beschikbaar op Bioinformatics online.


Wat zijn de werkingsmechanismen van Evinacumab?

Answer: Evinacumab is een monoklonaal antilichaam tegen angiopoëtine-achtige proteïne 3 (ANGPTL3) dat is aangetoond dat het de concentratie van low-density lipoproteïne cholesterol aanzienlijk verlaagt.

Evinacumab, een monoklonaal antilichaam tegen ANGPTL3, is aangetoond dat het het LDL-C gemiddeld met 49% verlaagt, onafhankelijk van de resterende LDLR-activiteit.

RECENTE VINDINGEN: Nieuwe therapieën die niet afhankelijk zijn van een functionerende LDLR zijn onder andere lomitapide en mipomersen, die de hepatische secretie van apolipoproteïne B verminderen, en evinacumab, gericht op het angiopoëtine-achtige 3-eiwit (ANGPTL3).

Meerdere ANGPTL3-remmers (evinacumab, IONIS-ANGPTL3-LRx, ARO-ANG3) veroorzaken triglyceridenverlagingen tot 70% met gelijktijdige krachtige verlaging van alle andere apoB-bevattende lipoproteïne fracties.

Bovendien toonde een monoklonaal antilichaam genaamd evinacumab en een antisense-oligonucleotide tegen ANGPTL3 een effectieve verlaging van triglyceriden.

Huidige therapieën verminderen plaquevolume, maar het richten op alle apoB-bevattende lipoproteïnen met intensieve combinaties die alirocumab of evinacumab omvatten, monoklonale antilichamen tegen cholesterol-regulerende proproteïne convertase subtilisine/kexine type 9 en angiopoëtine-achtig proteïne 3, kan meer voordeel bieden.

Deze omvatten een antisense-oligonucleotide tegen apoC-III (volanesorsen), een monoklonaal antilichaam tegen angiopoëtine-achtig proteïne-3 (evinacumab) en andere middelen die momenteel in ontwikkeling zijn.

ACHTERGROND EN DOELSTELLINGEN: Evinacumab, een monoklonaal antilichaam tegen angiopoëtine-achtig proteïne 3, verminderde low-density lipoproteïne cholesterol (LDL-C) significant in een fase 2-studie bij patiënten met homozygote familiaire hypercholesterolemie.

Klinische onderzoeken met een monoklonaal anti-ANGPTL3 antilichaam (evinacumab) en antisense-oligonucleotide (ASO) tonen duidelijk een significante lipidenverlagende werking. Daarnaast, van t

Met betrekking tot triglyceriden toonde een monoklonaal antilichaam genaamd evinacumab en een antisense-oligonucleotide tegen ANGPTL3 een effectieve verlaging van triglyceriden. Ten minste, met gebruik van

Evinacumab is een monoklonaal antilichaam tegen angiopoëtine-achtig proteïne 3 (ANGPTL3) en het lijkt dat het verhoogde triglyceridenwaarden aanzienlijk kan verlagen omdat ANGPTL3 ook het triglyceridenmetabolisme reguleert.

Na een grondige literatuurzoektocht vatten de auteurs hier informatie samen over proproteïne convertase subtilisine/kexine 9-remmers (evolocumab en alirocumab), small interfering RNA-molecuul inclisiran, antisense-oligonucleotiden (mipomersen, volanesorsen, ISIS 681257), en geneesmiddelen gericht op angiopoëtine-achtig proteïne 3 (evinacumab, IONIS-ANGPTL3Rx).

Een gerandomiseerde studie die de veiligheid, verdraagbaarheid en farmacokinetiek van evinacumab, een ANGPTL3-remmer, onderzocht bij gezonde Japanse en Kaukasische proefpersonen.

Andere lipiden. Evinacumab, een ANGPTL3-remmer, verlaagde triglyceriden bij gezonde menselijke vrijwilligers en bij personen met homozygote familiaire hypercholesterolemie.

Hartziekte. Evinacumab, een monoklonaal antilichaam tegen ANGPTL3, heeft potentieel voordeel getoond bij patiënten met homozygote familiaire hypercholesterolemie. METHODEN: In deze dubbelblinde, placebogecontroleerde fase 3-studie werden 65 patiënten met homozygote familiaire hypercholesterolemie die stabiele lipidenverlagende therapie ontvingen, in een verhouding van 2:1 willekeurig toegewezen om een intraveneuze infusie van evinacumab (met een dosis van 15 mg per kilogram lichaamsgewicht) te ontvangen.

Hartziekte. Een fase 2, proof-of-concept studie (NCT02265952) toonde aan dat evinacumab, een volledig humaan monoklonaal antilichaam tegen ANGPTL3 (angiopoëtine-achtig 3 proteïne), LDL-C niveaus verlaagde bij 9 patiënten met genetisch bevestigde homozygote familiaire hypercholesterolemie en goed werd verdragen.

Vereist LDL-receptor (LDLR) activiteit. Evinacumab, een nieuw monoklonaal antilichaam tegen angiopoëtine-achtig 3 (ANGPTL3), verlaagt LDL-C met 50% onafhankelijk van LDLR-activiteit. SAMENVATTING: Het bereiken van een streefwaarde voor LDL-C bij familiaire hypercholesterolemie kan uitdagend zijn met standaard lipidenverlagende therapie; echter tonen nieuwe therapeutische modaliteiten opmerkelijke verlagingen van LDL-C waardoor bijna alle patiënten met HeFH en een aanzienlijk deel van de patiënten

Bij dergelijke patiënten zijn de werkzaamheid en veiligheid van subcutane en intraveneuze toediening van evinacumab, een volledig humaan monoklonaal antilichaam tegen angiopoëtine-achtig 3, niet bekend.

We testten ook de effecten van een humaan monoklonaal antilichaam, evinacumab, tegen Angptl3 in dyslipidemische muizen en tegen ANGPTL3 in gezonde menselijke vrijwilligers met verhoogde triglyceriden- of LDL-cholesterolwaarden.


Bevat honing diastasen/amylasen?

Answer:
Ja
honing bevat het eiwit amylase.

Er is een nieuwe snelle methode voorgesteld voor de bepaling van de diastase-activiteit in honing met behulp van directe potentiometrische principes.

De belangrijkste alfa-amylase in honing werd gekarakteriseerd.


In welk jaar werd de eerste succesvolle menselijke harttransplantatie uitgevoerd?

Answer: De eerste menselijke harttransplantatie in 1967 werd uitgevoerd met een hart van een overleden donor,

In 1967 voerde Christian Barnard de eerste succesvolle menselijke harttransplantatie van mens op mens uit.

Sinds de eerste succesvolle menselijke harttransplantatie uitgevoerd door Christiaan Barnard in 1967, is er aanzienlijke vooruitgang geboekt op het gebied van harttransplantaties, vooral in de afgelopen decennia.

In 2017 vierden we het 50-jarig jubileum van de eerste menselijke harttransplantatie die werd uitgevoerd door de Zuid-Afrikaanse chirurg Christiaan ('Chris') Barnard in het Groote Schuur Ziekenhuis in Kaapstad op 3 december 1967. De

Het is 40 jaar geleden sinds de eerste menselijke harttransplantatie van mens op mens die werd uitgevoerd in Zuid-Afrika door Christiaan Barnard in december 1967

de eerste succesvolle menselijke harttransplantatie uitgevoerd door Christiaan Barnard in 1967, is er aanzienlijke vooruitgang geboekt op het gebied van harttransplantaties, vooral in de afgelopen decennia. Met

Sinds de eerste menselijke harttransplantatie in 1967 is het vakgebied van harttransplantaties zo ver gevorderd dat overleving en een acceptabele levenskwaliteit tegenwoordig gewoon zijn.

De eerste menselijke harttransplantatie van mens op mens werd 50 jaar geleden uitgevoerd in 1967

Sinds de eerste menselijke harttransplantatie van mens op mens, uitgevoerd in 1967, hebben ontwikkelingen in orgaandonatie, chirurgische technieken, orgaanbehoud, perioperatieve zorg, immunologische risicobeoordeling, immunosuppressieve middelen, monitoring van graftfunctie en surveillance van langetermijncomplicaties de overleving van ontvangers drastisch verhoogd. Echter

de eerste menselijke harttransplantatie in 1967 werd uitgevoerd met een hart van een overleden donor, de komst van hersendoodcriteria en de mogelijkheid om lange warme ischemietijden te vermijden zorgden ervoor dat donatie na hartdood (DCD) transplantatie uit de gratie raakte. Door de

De Human Tissue Act van 1983 vindt zijn oorsprong in de eerste succesvolle harttransplantatie uitgevoerd door professor Christiaan Barnard en zijn team in december 1967

Het is 50 jaar geleden dat Dr. Christiaan Barnard de eerste menselijke harttransplantatie van mens op mens uitvoerde in december 1967 in Zuid-Afrika

De eerste succesvolle menselijke harttransplantatie werd gerapporteerd op 3 december 1967 door Christiaan Barnard in Zuid-Afrika.

De allereerste menselijke harttransplantatie van mens op mens ter wereld werd uitgevoerd in het Groote Schuur Ziekenhuis op 2 december 1967.

50 jaar zijn verstreken sinds de eerste menselijke harttransplantatie van mens op mens, uitgevoerd door Christiaan Barnard in Kaapstad op 3 december 1967.

In 1967 leidde hij het team dat de allereerste menselijke harttransplantatie van mens op mens uitvoerde.

een eeuw. Vanaf de reparatie van het eerste septumdefect in 1953, gevolgd door de eerste succesvolle harttransplantatie in 1967, en later de eerste infusie van beenmergafgeleide cellen in het menselijke myocardium in 2002, is er aanzienlijke vooruitgang geboekt in h

Artikel over de eerste harttransplantatie, uitgevoerd in het Groote Schuur Ziekenhuis, Kaapstad, op 3 december 1967.

Op 3 december 1967 in Kaapstad, Zuid-Afrika, revolutioneerde Dr. Christian Barnard orgaantransplantaties met de eerste succesvolle menselijke harttransplantatie.

Barnard voerde in 1967 de eerste orthotopische menselijke harttransplantatie van mens op mens uit en introduceerde in 1974 de techniek van heterotopische harttransplantatie.


Welke ziekte wordt gemonitord in de BIOCURA-cohort?

Answer: Reumatoïde artritis (RA) is een van de ziekten die wordt gemonitord in de BIOCURA-cohort. Er worden ook andere ziekten gemonitord, zoals borstkanker, eierstokkanker en schildklierkanker.

Bij RA-patiënten die in aanmerking komen voor biologische behandeling en zijn opgenomen in het BiOCURA-register, werden 53 inflammatoire eiwitten gemeten met behulp van xMAP®-technologie.

Verschillende studies hebben microarray-gebaseerde profilering gebruikt om de respons op tumor necrose factor-alfa remmers (TNFi) bij reumatoïde artritis (RA) te voorspellen; pogingen om deze targets te valideren hebben echter geen voorspellende vermogens aangetoond die acceptabel zijn voor de klinische praktijk. METHODEN: De tachtig meest extreme responders en non-responders op TNFi-therapie werden geselecteerd uit de observationele BiOCURA-cohort.

In de metabolomische profilering werden lipiden, oxylipinen en aminen gemeten in serummonsters van RA-patiënten uit de observationele BiOCURA-cohort, vóór aanvang van biologische behandeling.

In de klinische praktijk reageren ongeveer een derde van de patiënten met reumatoïde artritis (RA) onvoldoende op TNF-α-remmers (TNFi's). Het doel van de studie was het gebruik van metabolomics te verkennen om voorspellers voor de uitkomst van TNFi-therapie te identificeren en het metabolomische vingerafdruk in actieve RA te bestuderen, ongeacht de respons van de patiënt.

Uit de observationele BiOCURA-cohort werden 40 adalimumab- (ADA) en 40 etanercept- (ETN) behandelde patiënten geselecteerd om deel te nemen aan de discovery-cohort en werd een baseline serumprofilering uitgevoerd op 758 miRNA's.

Ondanks het succes van TNF-alfa remmer (TNFi) behandeling bij reumatoïde artritis (RA), moeten veel patiënten de behandeling staken. Het voorspellen hiervan zou klinisch relevant zijn en de beslissing om TNFi-behandeling te starten kunnen sturen. METHODEN: Gegevens werden gebruikt uit de observationele BiOCURA-cohort, waarin patiënten die biologische behandeling starten werden opgenomen en een jaar werden gevolgd.

ACHTERGROND: Verschillende studies hebben microarray-gebaseerde profilering gebruikt om de respons op tumor necrose factor-alfa remmers (TNFi) bij reumatoïde artritis (RA) te voorspellen; pogingen om deze targets te valideren hebben echter geen voorspellende vermogens aangetoond die acceptabel zijn voor de klinische praktijk.


Welk gen is geassocieerd met de respons op abacavir?

Answer: Grote studies hebben de effectiviteit vastgesteld van prospectieve HLA-B*57:01 screening om HSR's op abacavir te voorkomen.

Grote studies hebben de effectiviteit vastgesteld van prospectieve HLA-B*57:01 screening om HSR's op abacavir te voorkomen.


Is adenosinesignalering prognostisch voor de uitkomst van kanker?

Answer: Ja, adenosinesignalering is aangetoond prognostisch te zijn voor de uitkomst van kanker.

Adenosinesignalering is prognostisch voor de uitkomst van kanker en heeft voorspellende waarde voor de respons op immunotherapie.

Er zijn verschillende middelen in vroege klinische onderzoeken die gericht zijn op componenten van de adenosine-route, waaronder A2AR en CD73. Het identificeren van kankers met een significante adenosinedruk is cruciaal om het potentieel van deze moleculen te begrijpen. Het is echter uitdagend om tumorniveaus van adenosine op grote schaal te meten, daarom zijn nieuwe, klinisch toepasbare biomarkers nodig. EXPERIMENTEEL ONTWERP: We hebben een genexpressiesignatuur voor adenosinesignalering gegenereerd met behulp van regulerende netwerken afgeleid uit de literatuur en deze gevalideerd bij patiënten. We pasten de signatuur toe op grote cohorten van ziekten uit The Cancer Genome Atlas (TCGA) en cohorten van patiënten behandeld met immuuncheckpointremmers. RESULTATEN: De signatuur vangt basale adenosineniveaus in vivo op (r² = 0,92, P = 0,018), neemt af na remming met kleine moleculen van A2AR bij muizen (r² = -0,62, P = 0,001) en mensen (afname bij 5 van 7 patiënten, 70%), en wordt opgeheven na A2AR knockout. Analyse van TCGA bevestigt een negatieve associatie tussen adenosine en de algehele overleving (OS, HR = 0,6, P < 2,2e-16) evenals progressievrije overleving (PFS, HR = 0,77, P = 0,0000006). Verder is adenosinesignalering geassocieerd met verminderde OS (HR = 0,47, P < 2,2e-16) en PFS (HR = 0,65, P = 0,0000002) in CD8+ T-cel geïnfiltreerde tumoren. Mutatie van TGFβ-superfamilieleden is geassocieerd met versterkte adenosinesignalering en slechtere OS (HR = 0,43, P < 2,2e-16). Ten slotte is adenosinesignalering geassocieerd met verminderde effectiviteit van anti-PD1-therapie in gepubliceerde cohorten (HR = 0,29, P = 0,00012). CONCLUSIES: Deze gegevens ondersteunen de adenosine-route als mediator van een succesvolle antitumorimmuunrespons, tonen het prognostische potentieel van de signatuur voor immunotherapie aan, en informeren patiëntselectiestrategieën voor adenosine-route modulatoren die momenteel in ontwikkeling zijn.


Welke geneesmiddelen zijn opgenomen in de CNIC-polypil?

Answer: De CNIC-polypil bevat atorvastatine 40 mg, ramipril 10 mg en aspirine 100 mg.

Doel: Het bepalen van de effectiviteit van de Centro Nacional de Investigaciones Cardiovasculares (CNIC)-polypil (acetylsalicylzuur 100 mg, ramipril 5/10 mg, simvastatine 40 mg) bij het bereiken van bloeddrukdoelen.

INLEIDING EN DOELSTELLINGEN: Het vergelijken van de farmacodynamiek van de CNIC-polypil (atorvastatine 40 mg/ramipril 10 mg/aspirine 100 mg) wat betreft het lage-dichtheid lipoproteïne cholesterol (LDL-C) en systolische bloeddruk (SBP), met de overeenkomstige referentieproducten (atorvastatine en ramipril).METHODEN: Dit was een multicenter, gerandomiseerde, open-label en parallel 3-arm studie die het effect van de CNIC-polypil versus ramipril 10 mg a


Welke menselijke weefsels synthetiseren CRP?

Answer: CRP wordt voornamelijk geproduceerd in de lever in een native pentamere vorm (nCRP).

De toenemende gegevens suggereren dat CRP twee verschillende vormen heeft. Het wordt voornamelijk geproduceerd in de lever in een native pentamere vorm (nCRP).

analyse van leverweefsel van donoren met pathologisch verhoogd C-reactief proteïne (CRP)


Wat is de relatie tussen het X-chromosoom en een neutrofiele trommelstok?

Answer: In het bijzonder vertoont tot 17% van de neutrofiele kernen van gezonde vrouwen een trommelstokvormige aanhangsel die het inactieve X-chromosoom bevat.

Het inactieve X-chromosoom vertoont ook een specifieke oriëntatie binnen het trommelstokaanhangsel, waarbij meer dan 95% van de kernen het X-centromeer naar de punt van het aanhangsel heeft gericht.

Er is een duidelijk verschil tussen de frequenties van neutrofiele nucleaire trommelstokjes en mucosale cellen Barr-lichamen bij een bepaalde vrouw, ondanks het feit dat beide een geïnactiveerd X-chromosoom vertegenwoordigen.

Bovendien vertoonden Barr-lichamen met het karakteristieke trommelstokuiterlijk die het inactieve X-chromosoom dragen in interfasekernen van rijpe granulocyten bij vruchtbare vrouwelijke patiënten een heterochromatine-condensatiestatus vergelijkbaar met nucleaire segmenten.

Fluorescente kleuring kan onderscheid maken tussen echte trommelstokjes die het inactieve X van normale vrouwen dragen en de pseudo-trommelstokjes bij een normale man die worden veroorzaakt door een groot Y-chromosoom.

In het bijzonder vertoont tot 17% van de neutrofiele kernen van gezonde vrouwen een trommelstokvormige aanhangsel die het inactieve X-chromosoom bevat. Dit

Deze autoradiografische benadering maakte de eerste directe demonstratie mogelijk van de aanwezigheid van X-chromosomaal materiaal in de trommelstokachtige structuren van vrouwelijke polymorfonucleaire leukocyten.

Bij vrouwelijke neutrofiele kernen met een trommelstokaanhangsel is het actieve X-chromosoom ook willekeurig verdeeld over de lobben. Daarentegen

Demonstratie van X-chromatine in trommelstokachtige nucleaire aanhangsels van leukocyten door in situ hybridisatie op bloeduitstrijkjes.

Bovendien zijn wij de eersten die bepalen dat sekse-specifieke "trommelstokjes" en "sessiele knobbeltjes" in vrouwelijke polymorfen afkomstig zijn van de X-chromosomen en dat niet-sekse-specifieke "trommelstokachtige" lichamen in mannelijke polymorfen van Y-chromosomale oorsprong zijn.


De vorming van welk ontstekingsmolecuul wordt gereguleerd door MAP3K8 (TPL2)?

Answer: MAP3K8 (Tpl2) reguleert de vorming van het ontstekingsmolecuul IL-1β

Tpl2(-/-) macrofagen hebben geen TNF-productie maar produceren juist te veel IL-12 als reactie op TLR-liganden.

Op dit moment vertoonden Cot/tpl2(-/-) muizen significant verlaagde NGF-, TNFα- en prostaglandine E(2)-niveaus vergeleken met WT nestgenoten.

Hypoxie versterkt de afgifte van tumor necrose factor alfa door monocyten-afgeleide dendritische cellen via MAP3K8.

We identificeerden MAP3K8 als een doeleiwitgen van Hypoxia Induced Factor (HIF), een transcriptiefactor die wordt gecontroleerd door zuurstofspanning, stroomopwaarts van het p38/MAPK-pad.

Hypoxie verhoogde de expressie van MAP3K8 gelijktijdig met de versterking van TNF-α secretie

Interleukine-22 bevordert epitheelceltransformatie en borstkankerontwikkeling via activatie van MAP3K8.

IL-22 verhoogde MAP3K8-fosforylering via IL-22R1, gevolgd door inductie van de MEK-ERK-, JNK-c-Jun- en STAT3-signaleringsroutes

Over het geheel genomen wijzen onze bevindingen op een cruciale rol voor het IL-22-geïnduceerde MAP3K8-signaleringspad in het bevorderen van kanker-geassocieerde ontsteking in de tumor micro-omgeving.

We gebruikten menselijke vetweefselbiopten om de relatie tussen MAP3K8-expressie en markers van obesitas en expressie van pro-inflammatoire cytokines (IL-1β, IL-6 en IL-8) te bestuderen.

Gezamenlijk tonen de gegevens in zowel mens als muis aan dat MAP3K8 betrokken is bij lokale ontsteking in vetweefsel, specifiek voor IL-1β en de responsieve cytokines IL-6 en IL-8, maar het lijkt geen systemische effecten te hebben op insulineresistentie.

We vonden dat Tpl2 essentieel is voor IL-1beta-productie door zowel macrofagen als dendritische cellen.

Tpl2 is een belangrijke mediator voor de samenwerking van patroonherkenningsreceptoren met gevaar-geassocieerde moleculaire patronen om TNF- en IL-1beta-productie en optimale gastheerverdediging te induceren.

We tonen aan dat de MAP3K8 genaamd Tpl2 werd uitgedrukt in adipocyten en dat IL-1beta en TNF-alpha Tpl2 activeerden en de expressie ervan reguleerden via een IKKbeta-pad.

De serine/threonine kinase tumorprogressielocus 2 (Tpl2, ook bekend als Map3k8/Cot) is een krachtige ontstekingsmediator die de productie van TNFα, IL-1β en IFNγ aanstuurt.

We onderzochten verder de betrokkenheid van EPAC (exchange protein directly activated by cAMP) en TPL2 (tumorprogressielocus 2, MAP3K8) en vonden dat remmers van EPAC en TPL2 de door AR-agonist geïnduceerde IL-1β reporteractiviteit verminderden.

We vonden dat een ander belangrijk mechanisme voor de bijdrage van TPL2 aan NOD2-signaaloverdracht via ERK-afhankelijke en JNK-afhankelijke activatie van caspase-1 en caspase-8 verliep, wat op zijn beurt leidde tot vroege autocriene secretie van interleukine (IL)-1β en IL-18 en versterking van langetermijncytokines.

Daarnaast werden hoge mRNA-expressieniveaus van IL-1β, IL-6 en IL-8, maar niet TNF-α, in menselijk vetweefsel geassocieerd met een hogere expressie van MAP3K8.

Muizen zonder MAP3K8 vertoonden een vergelijkbare gewichtstoename als WT-muizen, maar hadden lagere mRNA-expressieniveaus van IL-1β, IL-6 en CXCL1 in vetweefsel als reactie op het HFD vergeleken met WT-dieren.

In tegenstelling tot de celtype- en receptor-specifieke regulatie van TNF, vonden we dat Tpl2 essentieel is voor IL-1beta-productie door zowel macrofagen als dendritische cellen.


Welk bedrijf produceert de Oncomine Dx target test?

Answer: De Oncomine Dx Target Test Panel wordt geproduceerd door Thermo Fisher Scientific.

Alle monsters werden gescreend met behulp van twee antilichamen (clone D4D6 van Cell Signaling Technology en clone SP384 van Ventana Medical Systems), en de verschillende interpretatiecriteria werden vergeleken met break-apart FISH (Vysis). FISH-positieve monsters werden ook geanalyseerd met next-generation sequencing (Oncomine Dx Target Test Panel, Thermo Fisher Scientific).


Beschrijf het INSPEcT R-pakket

Answer: INSPEcT is een computationeel hulpmiddel om de dynamiek van mRNA-synthese, verwerking en afbraak af te leiden uit RNA- en 4sU-seq tijdreeks-experimenten.

INSPEcT: een computationeel hulpmiddel om de dynamiek van mRNA-synthese, verwerking en afbraak af te leiden uit RNA- en 4sU-seq tijdreeks-experimenten.

INSPEcT is een R-pakket voor de integratieve analyse van RNA- en 4sU-seq data om de dynamiek van transcriptionele regulatie te bestuderen. INSPEcT biedt gen-niveau kwantificering van deze snelheden en een modelleringskader om te identificeren welke van deze regulerende processen het meest waarschijnlijk de waargenomen mRNA- en pre-mRNA-concentraties verklaren. De softwareprestaties worden getest op een synthetische dataset, die instrumenteel is om de keuze van de modelleringsparameters en het experimentele ontwerp te begeleiden.


Welke molecule wordt door Teprotumumab gericht?

Answer: Teprotumumab is een humane monoklonale antilichaam die IGF-1R target. Het kan worden gebruikt voor de behandeling van schildklier-oogaandoening.

Teprotumumab (een humane monoklonale anti-IGF-1R blokkerend antilichaam) is onderzocht in een studie, waaruit bleek dat het zeer effectief was bij GO-patiënten.

METHODEN: In een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde fase 3 multicenterstudie, hebben we patiënten met actieve schildklier-oogaandoening in een 1:1 verhouding toegewezen aan intraveneuze infusies van de IGF-IR remmer teprotumumab (10 mg per kilogram lichaamsgewicht voor de eerste infusie en 20 mg per kilogram voor volgende infusies) of placebo, eenmaal per 3 weken gedurende 21 weken; het laatste onderzoeksbezoek voor deze analyse was op week 24.

Bovendien is een IGF-IR remmer, teprotumumab, uit 2 klinische onderzoeken naar voren gekomen als een veelbelovende behandeling voor actieve, matige tot ernstige TAO.

Verder bleek teprotumumab (een humane monoklonale anti-IGF-1R blokkerend antilichaam) zeer effectief te zijn bij GO-patiënten.

RT MENING: Teprotumumab is een humane monoklonale antilichaam die de insulinelike groeifactor-I receptor target. Cli

De recente afronding van fase 2 en 3 gerandomiseerde, placebogecontroleerde onderzoeken toont de werkzaamheid en veiligheid aan van teprotumumab, een volledig humane monoklonale IGF-1R antagonist antilichaam, bij patiënten met matige tot ernstige, actieve TED. Beide

Recente vooruitgang in het begrip van de moleculaire basis van TED heeft de ontwikkeling van gerichte moleculaire therapieën zoals teprotumumab, een insulinelike groeifactor-1 receptor remmende monoklonale antilichaam, mogelijk gemaakt.

De meest veelbelovende resultaten worden waargenomen met kleine schildklierstimulerende hormoon receptor moleculen die interageren met de receptor op thyrocyten en fibroblasten en met het anti-IGF-1 receptor antilichaam teprotumumab.

TSH-gemedieerde TNFα productie in menselijke fibrocyten wordt geremd door teprotumumab, een IGF-1R antagonist.

Deze observaties dienden als rationale voor het uitvoeren van een recent afgeronde therapeutische studie met teprotumumab, een monoklonale remmende antilichaam gericht tegen IGF-IR bij TAO.

Door downstream van IGF1-R te remmen, kan sirolimus een kosteneffectief alternatief bieden voor teprotumumab therapie. Clin

Teprotumumab (TMB) is een humane monoklonale IGF-1R blokkerende antilichaam die momenteel in klinische studie is voor GO en remt TSHR-gemedieerde acties in FCs.

Teprotumumab (teprotumumab-trbw; TEPEZZA™ - Horizon Therapeutics) is een monoklonale antilichaam insulinelike groeifactor-I receptor (IGF-IR) antagonist ontwikkeld voor de behandeling van schildklier-oogaandoening (Graves oftalmopathie/orbitopathie, schildklier-geassocieerde oftalmopathie).

De meest veelbelovende resultaten worden verkregen door interactie met de PIK3/mTORC1 signaalroutes voor adipogenese en het anti-IGF-1R met de monoklonale antilichaam teprotumumab.

Teprotumumab (RV 001, R1507) is een humane monoklonale anti-IGF-1R blokkerende antilichaam die momenteel een fase 2 klinische studie ondergaat bij patiënten met actieve TAO.

Een recent afgeronde therapeutische studie met teprotumumab, een humane IGF1R remmende antilichaam, bij patiënten met matige tot ernstige, actieve TAO, wijst op de potentiële effectiviteit en veiligheid van het geneesmiddel.

Teprotumumab is een monoklonale antilichaam gericht tegen de IGF-1R die in 2020 door de FDA is goedgekeurd voor de behandeling van Graves orbitopathie.

Teprotumumab, een IGF-1R blokkerende monoklonale antilichaam, remt TSH- en IGF-1-werking in fibrocyten.

GN: Fibrocyten werden behandeld zonder of met teprotumumab in combinatie met IGF-1 of TSH.MAI

De expressie van IGF-1R en TSHR op fibrocyten werd verminderd met teprotumumab, evenals IGF-1- en TSH-afhankelijke gefosforyleerde Akt-niveaus. TSH in

S: Teprotumumab vermindert de werking van zowel IGF-1 als TSH in fibrocyten. Specifiek

Teprotumumab, een blokkerend antilichaam tegen de insulinelike groeifactor 1 receptor (IGF-1R), heeft in recente fase 2 en 3 studies aangetoond de proptosis significant te verminderen bij patiënten met inflammatoire schildklier-oogaandoening (TED).

De bevindingen tonen voor het eerst aan dat teprotumumab, een blokkerend antilichaam tegen IGF-1R, proptosis vermindert bij een reeks patiënten met niet-inflammatoire TED. Ov

Teprotumumab, een monoklonale IGF-1R antagonist, heeft eerder in een 24 weken durende, gerandomiseerde, gecontroleerde studie significante veranderingen laten zien in samengestelde uitkomsten van proptosis en klinische activiteitscore vergeleken met placebo.

Teprotumumab, een insulinelike groeifactor-1 receptor antagonist antilichaam, in de behandeling van actieve schildklier-oogaandoening: met focus op proptosis.

ar aandoening. Teprotumumab is een humane insulinelike groeifactor-I receptor monoklonale remmende antilichaam die geïndiceerd is voor de behandeling van schildklier-oogaandoening. GEBIEDEN BESCHREVEN: De auteurs voerden een systematische literatuurreview uit met de PubMed database, waarbij de volgende trefwoorden werden gebruikt: 'teprotumumab,' 'schildklier-oogaandoening,' en 'insulinelike

y zorgen. Remming van de insulinelike groeifactor I receptor (IGF-IR) is een nieuwe therapeutische strategie om de onderliggende auto-immuunpathogenese van oftalmopathie te verminderen. METHODEN: We voerden een multicenter, dubbelblinde, gerandomiseerde, placebogecontroleerde studie uit om de werkzaamheid en veiligheid van teprotumumab, een humane monoklonale antilichaam remmer van IGF-IR, te bepalen bij patiënten met actieve, matige tot s

Daarnaast hebben gerichte biologische therapieën veelbelovend gebleken, waaronder teprotumumab (anti-IGFR) dat de proptosis aanzienlijk lijkt te verminderen, rituximab (anti-CD20) dat ontsteking vermindert, en tocilizumab (anti-IL-6) dat mogelijk beide parameters ten goede komt.

Teprotumumab (Tepezza) is een humane monoklonale antilichaam tegen de insulinelike groeifactor type I receptor (IGF-IR), recent geëvalueerd in twee klinische studies voor actieve matige tot ernstige TAO en recent goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) voor gebruik bij TAO.

Ondanks deze uitdagingen zijn verschillende middelen, meestal ontwikkeld voor de behandeling van andere ziekten, in overweging genomen voor gebruik bij actieve TAO via herbestemming. Onder deze is teprotumumab een volledig humane remmende monoklonale antilichaam tegen de insulinelike groeifactor I receptor.

Resultaten van een zeer recent gepubliceerde klinische studie die de veiligheid en werkzaamheid van teprotumumab, een remmende humane anti-IGF-IR monoklonale antilichaam, bij actieve, matige tot ernstige TAO beoordeelt, zijn uiterst bemoedigend.


Welk eiwit wordt gecodeerd door het eiwit APOBEC3C?

Answer: Het gen APOBEC3C codeert voor: apolipoproteïne B mRNA-bewerkingsenzym katalytische polypeptide-achtige 3C

apolipoproteïne B mRNA-bewerkingsenzym katalytische polypeptide-achtige 3 (APOBEC3; hier afgekort tot A3), werkt door cytidines te deamineren tot uridines tijdens de reverse transcriptie reactie van HIV-1.

apolipoproteïne B mRNA-bewerkingsenzym katalytische polypeptide-achtige 3C (APOBEC3C)

apolipoproteïne B mRNA-bewerkingsenzym katalytische subeenheid (APOBEC)3A,

apolipoproteïne B mRNA-bewerkingsenzym katalytische subeenheid 3C (APOBEC3C, een nucleïnezuur-bewerkende deaminase)

APOBEC3C (apolipoproteïne-B mRNA-bewerkings katalytische polypeptide-achtige 3C (A3C))


Doet AZD3759 de bloed-hersenbarrière passeren?

Answer: AZD3759 is een nieuwe EGFR-tyrosinekinaseremmer met een hoge capaciteit om de bloed-hersenbarrière te penetreren.

AZD3759 is een nieuwe EGFR-tyrosinekinaseremmer met een hoge capaciteit om de bloed-hersenbarrière te penetreren.

We rapporteren de ontdekking en vroege klinische ontwikkeling van AZD3759, een selectieve EGFR-remmer die de bloed-hersenbarrière (BBB) volledig kan penetreren, met gelijke vrije concentraties in het bloed, cerebrospinale vloeistof en hersenweefsel.

Een andere veelbelovende klasse van EGFR TKI's zoals AZD3759 is ontworpen om de bloed-hersenbarrière te penetreren voor de behandeling van hersenmetastasen en leptomeningeale ziekte en heeft veelbelovende responsen getoond bij patiënten met hersenmetastasen.

Een klasse van EGFR TKI's zoals AZD3759 is ontworpen om de bloed-hersenbarrière te penetreren voor de behandeling van hersenmetastasen en leptomeningeale ziekte en heeft veelbelovende responsen getoond bij patiënten met hersenmetastasen. Verworven re

ontdekking en vroege klinische ontwikkeling van AZD3759, een selectieve EGFR-remmer die de bloed-hersenbarrière (BBB) volledig kan penetreren, met gelijke vrije concentraties in het bloed, cerebrospinale vloeistof en hersenweefsel. Behandeling met A

AZD3759, een BBB-penetrerende EGFR-remmer voor de behandeling van EGFR-mutante NSCLC met CNS-metastasen.

In onze studie toonden we aan dat AZD3759, een EGFR-tyrosinekinaseremmer (TKI) met uitstekende penetratie van de bloed-hersenbarrière (BBB), in combinatie met bestraling de antitumoreffectiviteit verbeterde in een BM-model van EGFR-mutante (EGFRm) NSCLC. Daarnaast t

bij patiënten met BM en LM behandeld met AZD3759 bevestigt de BBB-penetrerende eigenschappen en antitumoractiviteiten. Onze gegevens tonen aan

goede penetratie van de bloed-hersenbarrière door AZD3759, en de veelbelovende klinische activiteit ondersteunen verdere evaluatie van deze verbinding in studies.FUNDI

De volgende generatie EGFR TKI's osimertinib en AZD3759 hebben verbeterde BBB-penetratie en de BLOOM-studie van osimertinib en AZD3759 heeft zeer veelbelovende intracraniële werkzaamheid gerapporteerd en kan een nieuw tijdperk inluiden voor de behandeling van deze therapeutisch uitdagende subgroep van gevorderde EGFR-mutante patiënten.

De resultaten toonden aan dat de BBB-penetratie van AZD3759 binnen 24 uur na bestraling afnam, maar de vrije concentratie van AZD3759 in de hersenen bleef op een hoog niveau in de context van bestraling.

We hebben ook de BBB-penetratie van AZD3759 gedetecteerd wanneer gecombineerd met craniale bestraling.

voorbehandeld met een tyrosinekinaseremmer. De goede penetratie van de bloed-hersenbarrière door AZD3759, en de veelbelovende klinische activiteit ondersteunen verdere evaluatie

Een vroege klinische studie bij patiënten met BM en LM behandeld met AZD3759 bevestigt de BBB-penetrerende eigenschappen en antitumoractiviteiten.


Wat is de belangrijkste sequentiebepaler voor nucleosoompositionering?

Answer: G+C-gehalte is de primaire bepalende factor voor MNase-afgeleide nucleosoombezetting.

Veel gistpromotor- en terminatorregio's zijn van nature ongunstig voor nucleosoomvorming, en in vitro geassembleerde nucleosomen vertonen een sterke rotatiepositionering.

Sequentieanalyse van 284.091 vermeende nucleosoomkernen verkregen op deze wijze uit een populatie van C. elegans in verschillende stadia onthult een gecombineerd beeld van flexibiliteit en beperking in nucleosoompositionering

Nucleosoompositionering beïnvloedt de algehele snelheid van sequentie-evolutie. De effecten op specifieke patronen van sequentie-evolutie zijn echter nog slecht begrepen.

Dit beïnvloedt nucleosoompositioneringsgegevens sterk en vooral sequentie-afhankelijke modellen voor nucleosoompositionering.

Wij betogen dat, in gist, hoewel DNA-sequentie-gespecificeerde nucleosoompositionering kan bijdragen aan posities grenzend aan de regio's zonder nucleosomen, DNA-thermodynamische stabiliteit een belangrijke component is die de genetische organisatie van dit organisme bepaalt.

DNA-sequentievoorkeuren zijn geassocieerd met heterogene chromatineorganisatie rond transcriptiestartplaatsen.

Dit artikel kwantificeert nauwkeurig de bijdrage van tot nu toe bediscussieerde sequentiekenmerken - waaronder G+C-gehalte, 10,5 bp periodiciteit en poly(dA:dT)-stroken - aan drie verschillende aspecten van het genoomwijde nucleosoomlandschap: bezetting, translationele positionering en rotationele positionering.

We tonen verder aan dat de 10,5 bp nucleotideperiodiciteit rotationele positionering bevordert, maar niet translationele positionering.

We vinden dat hoewel G+C-gehalte de primaire bepalende factor is voor MNase-afgeleide nucleosoombezetting, MNase-verteringsbias deze GC-afhankelijkheid aanzienlijk kan beïnvloeden. Daarentegen blijken poly(dA:dT)-stroken nucleosoomvorming te ontmoedigen, ongeacht de gebruikte experimentele methode.

we beschouwen de anisotrope flexibiliteit van pyrimidine-purine (YR) dimerische stappen in de context van hun buren (bijv. YYRR versus RYRY); (iii) we veronderstellen dat afwisselende AT-rijke en GC-rijke motieven sequentie-afhankelijke interacties weerspiegelen tussen histon-arginines en DNA in de minor groove.


Welke is het primaire enzym dat esomeprazol metaboliseert?

Answer: Esomeprazol wordt voornamelijk gemetaboliseerd door CYP2C19.

Esomeprazol wordt voornamelijk gemetaboliseerd door CYP2C19.


Welke factoren dragen bij aan het risico op zeer vroeg optredende inflammatoire darmziekte?

Answer: Somatische mosaïcisme en veelvoorkomende genetische variatie dragen bij aan het risico op zeer vroeg optredende inflammatoire darmziekte, met name atriumfibrilleren en dysregulatie van transcphenne spierdystrofie, evenals andere genetische variaties, in de vroege fase van de ziekte.

Somatisch mosaïcisme en veelvoorkomende genetische variatie dragen bij aan het risico op zeer vroeg optredende inflammatoire darmziekte.

Zeer vroeg optredende inflammatoire darmziekte (VEO-IBD) is een heterogeen fenotype dat geassocieerd wordt met een spectrum van zeldzame Mendeliaanse aandoeningen. Hier voeren we whole-exome sequencing en genoomwijde genotypering uit bij 145 patiënten (mediaan leeftijd bij diagnose 3,5 jaar), bij wie geen Mendeliaanse aandoeningen klinisch werden vermoed. Bij vijf patiënten detecteren we een primaire immunodeficiëntie of enteropathie met klinische gevolgen (XIAP, CYBA, SH2D1A, PCSK1). We presenteren ook een casus van een VEO-IBD-patiënt met een mozaïek de novo, pathogene allel in CYBB. De mutatie is aanwezig in ~70% van de fagocyten en is voldoende om defecte bacteriële verwerking te veroorzaken, maar niet levensbedreigende infecties. Ten slotte tonen we aan dat VEO-IBD-patiënten gemiddeld hogere polygenetische risicoscores voor IBD hebben dan populatiecontroles (99 patiënten en 18.780 controles; P < 4 × 10^-10), en we repliceren deze bevinding in een onafhankelijke cohorte van VEO-IBD-gevallen en controles (117 patiënten en 2.603 controles; P < 5 × 10^-10). Deze ontdekking geeft aan dat een polygenetische component een rol speelt in de pathogenese van VEO-IBD.

Varianten in TRIM22 die NOD2-signaaloverdracht beïnvloeden, worden geassocieerd met zeer vroeg optredende inflammatoire darmziekte.

Overmatige deubiquitinering van de NLRP3-R779C-variant draagt bij aan de ontwikkeling van zeer vroeg optredende inflammatoire darmziekte.

De E3 ubiquitine-ligase UBR5 interageert met TTC7A en kan geassocieerd zijn met zeer vroeg optredende inflammatoire darmziekte.


Welke ziekte wordt behandeld met BIVV001?

Answer: BIVV001 fusie-eiwit is ontwikkeld als Factor VIII vervangingstherapie voor hemofilie A

BIVV001, een nieuwe klasse van factor VIII vervanging voor hemofilie A die onafhankelijk is van von Willebrand factor bij primaten en muizen.

We hebben een nieuwe klasse van FVIII vervanging ontwikkeld, rFVIIIFc-VWF-XTEN (BIVV001), die fysiek losgekoppeld is van endogene VWF en verbeterde farmacokinetische eigenschappen heeft vergeleken met alle eerdere FVIII-producten

BIVV001 is de eerste rFVIII met het potentieel om het behandelingsparadigma voor ernstige hemofilie A aanzienlijk te veranderen door optimale bescherming te bieden tegen alle soorten bloedingen, met minder frequente doseringen.

BIVV001 fusie-eiwit als Factor VIII vervangingstherapie voor hemofilie A.

BIVV001 (rFVIIIFc-VWF-XTEN) is een nieuw fusie-eiwit ontworpen om deze halfwaardetijdlimiet te overwinnen en hoge, aanhoudende factor VIII-activiteitsniveaus te behouden. Gegevens ontbreken over de veiligheid en farmacokinetiek van eenmalige dosis BIVV001.

CONCLUSIES: In een kleine, vroege fase studie met mannen met ernstige hemofilie A resulteerde een enkele intraveneuze injectie van BIVV001 in hoge, aanhoudende factor VIII-activiteitsniveaus, met een halfwaardetijd die tot vier keer langer was dan de halfwaardetijd geassocieerd met recombinant factor VIII, een toename die kan wijzen op een nieuwe klasse van factor VIII vervangingstherapie met een wekelijkse behandelinterval.


Wat is de werkingswijze van Thiazovivin?

Answer: Thiazovivin is een selectief klein molecuul dat direct Rho-geassocieerde kinase (ROCK) target en de expressie van pluripotentiefactoren verhoogt.

Deze studie had tot doel de effecten te onderzoeken van de nieuwe Rho-geassocieerde coiled-coil bevattende proteïne kinase (ROCK) remmer, thiazovivin (2,4-gedisubstitueerde thiazool, TZV),

Thiazovivin is een selectief klein molecuul dat direct Rho-geassocieerde kinase (ROCK) target en de expressie van pluripotentiefactoren verhoogt.


Leg de associatie uit tussen Barr-lichamen (nucleaire inclusies) en het X-chromosoom.

Answer: Een Barr-lichaam is een geïnactiveerd X-chromosoom in de normale vrouwelijke somatische cel.

Barr-lichamen zijn unieke chromatinestructuren die ontstaan door de condensatie van het X-chromosoom.

Er is een duidelijk verschil in de frequentie van neutrofiele nucleaire drumsticks en mucosale cel Barr-lichamen bij een willekeurige vrouw, ondanks het feit dat beide een geïnactiveerd X-chromosoom vertegenwoordigen.

Transcriptionele inactivatie van één X-chromosoom in vrouwelijke zoogdier-somatische cellen leidt tot condensatie van het geïnactiveerde X-chromosoom in het heterochromatische geslachtschromatine, of Barr-lichaam.

De interesse is recent hernieuwd in de vraag of verlies van het heterochromatische X-chromosoom (Barr-lichaam) voorkomt bij bepaalde borstkanker- en eierstokkanker vormen, en er zijn nieuwe inzichten in de betrokken mechanismen naar voren gekomen.

De centromeren van geïnactiveerde X-chromosomen (Barr-lichamen) bevonden zich dichter bij de kernperiferie in vergelijking met de centromeren van actieve X-chromosomen.

Lange niet-coderende RNA's en polycomb-repressie werken samen om een geïnactiveerd X-chromosoom, of Barr-lichaam, te produceren.

Barr-lichamen met het karakteristieke drumstick-verschijnsel die het geïnactiveerde X-chromosoom dragen in interfasekernen van rijpe granulocyten bij vruchtbare vrouwelijke patiënten vertoonden een heterochromatine-condensatietoestand vergelijkbaar met nucleaire segmenten. Dit hetero

van de clusters gelegen nabij het kernmembraan waar geïnactiveerde X-chromatines (Barr-lichamen) gewoonlijk werden gevonden. De m

centromeren van geïnactiveerde X-chromosomen (Barr-lichamen) bevonden zich dichter bij de kernperiferie in vergelijking met de centromeren van actieve X-chromosomen. Bovendien

Deze observatie suggereert dat de condensatie van het X-chromosoom in de vorm van Barr-lichamen afhankelijk is van het niveau van endogeen cyclisch AMP.

Het Barr-lichaam wordt al lang erkend als de cytologische manifestatie van het geïnactiveerde X-chromosoom (Xi) in interfasekernen.

Een Barr-lichaam is een geïnactiveerd X-chromosoom in de normale vrouwelijke somatische cel.

Het Barr-lichaam is het geïnactiveerde X-chromosoom in een vrouwelijke somatische cel.

Chromatine van het Barr-lichaam: histon- en niet-histon-eiwitten geassocieerd met of uitgesloten van het geïnactiveerde X-chromosoom.

Het menselijke geïnactiveerde X-chromosoom (Xi) vormt een compacte structuur die het Barr-lichaam wordt genoemd, welke verrijkt is met repressieve histonmodificaties zoals trimethylatie van histon H3 Lys9 (H3K9me3) en Lys27 (H3K27me3).


Is de Zelda transcriptiefactor een chromatine-remodellerer?

Answer: Tijdens de ontwikkelingsovergang is het zygotische genoom grotendeels transcriptioneel inactief en ondergaat het aanzienlijke chromatine-remodellering. In Drosophila is het DNA-bindende eiwit Zelda (ook bekend als Vielfaltig) vereist voor deze overgang en voor de transcriptionele activatie van het zygotische genoom. Zelda is verschillend vereist voor chromatine-toegankelijkheid, transcriptiefactorbinding en genexpressie in het vroege Drosophila-embryo. Zelda overwint de hoge intrinsieke nucleosoombarrière bij enhancers tijdens de activatie van het zygotische genoom in Drosophila. Vroege enhancers worden gekenmerkt door een intrinsiek hoge nucleosoombarrière. Zelda pakt deze nucleosoombarrière aan door lokale uitputting van nucleosomen, waarbij het effect afhankelijk is van het aantal en de positie van zelda(zld)-motieven.

Het verhogen van het aantal Zelda-bindingsplaatsen versnelt de kinetiek van transcriptieactivatie in de kernen, ongeacht hun transcriptionele verleden.

Zelda vergemakkelijkt transcriptieactivatie door zich te verzamelen in micro-omgevingen waar het de duur van meerdere pre-initiatiefasen kan versnellen.

Zelda overwint de hoge intrinsieke nucleosoombarrière bij enhancers tijdens de activatie van het zygotische genoom in Drosophila.

De Drosophila-genoomactivator Vielfaltig (Vfl), ook bekend als Zelda (Zld), wordt verondersteld enhancers voor te bereiden op activatie door patroonvormende transcriptiefactoren (TF's). Deze voorbereiding gaat gepaard met een toegenomen chromatine-toegankelijkheid.

Vroege enhancers worden gekenmerkt door een intrinsiek hoge nucleosoombarrière. Zld pakt deze nucleosoombarrière aan door lokale uitputting van nucleosomen, waarbij het effect afhankelijk is van het aantal en de positie van Zld-motieven.

Zelda is verschillend vereist voor chromatine-toegankelijkheid, transcriptiefactorbinding en genexpressie in het vroege Drosophila-embryo.

Open chromatine wordt geassocieerd met Zelda-gebonden loci, evenals meer algemeen met gebieden van actieve transcriptie.

Tijdens deze ontwikkelingsovergang is het zygotische genoom grotendeels transcriptioneel inactief en ondergaat het aanzienlijke chromatine-remodellering. In Drosophila is het DNA-bindende eiwit Zelda (ook bekend als Vielfaltig) vereist voor deze overgang en voor de transcriptionele activatie van het zygotische genoom.

Zld vergemakkelijkt de binding van Dl aan regulerend DNA, en dit gaat gepaard met een toegenomen chromatine-toegankelijkheid.

Belangrijk is dat de verandering in chromatine-toegankelijkheid sterk correleert met de verandering in Zld-binding.

We stellen voor dat zowel Zelda als de GAGA-factor functioneren om plaatsen van open chromatine te specificeren en samen de remodellering van het vroege embryonale genoom faciliteren.

Deze analyse benadrukte een sterke en specifieke verrijking van voorspelde ZGA-geassocieerde CRM's voor Zelda-, CBP-, Trl-bindingsplaatsen, evenals voor histonmerken geassocieerd met actieve enhancers (H3K4me1) en voor open chromatinegebieden.

We tonen aan dat Zelda essentieel is voor honderden gebieden van open chromatine.

Intrigerend is dat sommige Zelda-plaatsen deze chromatinepatronen nog steeds behouden in Drosophila-embryo's zonder maternale Zelda-eiwitten.

Zelda versterkt morfogenactiviteit door de chromatine-toegankelijkheid te vergroten.

Zelda bindt cis-regulerende elementen (TAGteam-heptameren), waardoor chromatine toegankelijk wordt voor gentranscriptie.

De zinkvinger-TF zelda (zld) is essentieel voor de maternale-naar-zygotische overgang (MZT) in Drosophila melanogaster, waar het direct bindt aan meer dan duizend cis-regulerende modules om chromatine-toegankelijkheid te reguleren.

Deze door Zelda gemedieerde chromatine-toegankelijkheid vergemakkelijkt de rekrutering van transcriptiefactoren en vroege genexpressie.

Bij het analyseren van chromatin immunoprecipitatie-datasets van 21 sequentiespecifieke transcriptiefactoren actief in het Drosophila-embryo, vonden we dat de binding van alle factoren een dosisafhankelijke relatie vertoont met "TAGteam"-sequentiemotieven gebonden door het zinkvingereiwit Vielfaltig, ook bekend als Zelda, een recent ontdekte activator van het zygotische genoom.

Deze verschillende timingklassen associëren elk met bindingsplaatsen voor twee transcriptiefactoren, GAGA-factor en Zelda, die eerder werden geïmpliceerd in het controleren van chromatine-toegankelijkheid bij ZGA.

Samen onthult dit een duidelijke vereiste voor een chromatine-remodellerer bij het bevorderen van de activiteit van de pionierfactor OCT4 en het reguleren van het pluripotentienetwerk.

Chromatine-toegankelijkheid op OCT4-gebonden plaatsen vereist de chromatine-remodellerer BRG1, die door OCT4 naar deze plaatsen wordt gerekruteerd om extra transcriptiefactorbinding en expressie van het pluripotentie-geassocieerde transcriptoom te ondersteunen.

De pionierfactor OCT4 vereist de chromatine-remodellerer BRG1 om de functie van genregulerende elementen in muis embryonale stamcellen te ondersteunen.

Pionier-transcriptiefactoren herkennen en binden hun doelsequenties in ontoegankelijke chromatine om nieuwe transcriptionele netwerken te vestigen tijdens ontwikkeling en cellulaire herprogrammering.

Tijdens dit proces vestigen pionierfactoren een toegankelijke chromatine-toestand om extra transcriptiefactorbinding te faciliteren, maar het blijft onduidelijk hoe verschillende pionierfactoren dit bereiken.

Hier ontdekken we dat de pluripotentie-geassocieerde pionierfactor OCT4 aan chromatine bindt om toegankelijkheid, transcriptiefactor co-binding en regulerende elementfunctie in muis embryonale stamcellen te vormen.

Onverwacht blijft chromatine bij een groot deel van de Zelda-gebonden gebieden open, zelfs in afwezigheid van Zelda.

Hier gebruikten we formaldehyde-geassisteerde isolatie van regulerende elementen om de rol van Zelda bij het reguleren van gebieden van open chromatine in het vroege embryo te bepalen.

Pionier-transcriptiefactoren kunnen nucleosomaal DNA binden, wat leidt tot lokale chromatine-remodellering en tot het vestigen van transcriptionele competentie.

Onlangs toonden we aan dat Zelda werkt via specifieke chromatinepatronen van histonmodificaties om ontwikkelingsenhancers en actieve promotoren te markeren.

Desalniettemin is de mate waarin Zelda chromatine-toegankelijkheid over het genoom beïnvloedt grotendeels onbekend.

We presenteren bewijs dat Zld de binding van Dl aan regulerend DNA vergemakkelijkt, en dat dit gepaard gaat met een toegenomen chromatine-toegankelijkheid.

ZRF1 faciliteert de remodellering van multiproteïnecomplexen op chromatine en ligt aan de basis van signaleringsprocessen die plaatsvinden op DNA-schadeplaatsen en tijdens transcriptionele activatie.

We veronderstellen dat ZRF1 samenwerkt met cellulaire remodelleringsmachines en suggereren dat remodellering ter plaatse een kenmerk kan zijn van veel chromatine-geassocieerde signaleringsroutes.

Hergeconstitueerde transcriptiereacties toonden aan dat het Brahma (BRM) chromatine-remodelleringscomplex essentieel is voor Zeste-gedreven activatie op nucleosomale templates.


Wat is het effect van de allelen CYP2C19*2 en CYP2C19*3 op de functie van CYP2C19?

Answer: De CYP2C19*2 en CYP2C19*3 allelen van CYP2C19 worden geassocieerd met verlies van functie (LOF).

Het CYP2C19*2 of *3 verlies-van-functie (LOF) allel wordt geassocieerd met hoge plaatjesreactiviteit (HPR) bij behandeling met clopidogrel.


Beschrijf het volledige spectrum van intolerantie voor verlies van functie (FUSIL)

Answer: Het volledige spectrum van intolerantie voor verlies van functie (FUSIL) is een soortoverschrijdende genclassificatie over het volledige spectrum van mutaties in genen met onbekende functie. FUSIL is voorgesteld als een methode om mogelijk pathogene varianten te identificeren in genen die eerder niet geassocieerd waren met zeldzame ziekten.

Het identificeren van causale varianten in sequencingstudies blijft een aanzienlijke uitdaging die gedeeltelijk kan worden aangepakt door nieuwe gen-specifieke kennis. Hier integreren we metingen van hoe essentieel een gen is voor het ondersteunen van het leven, afgeleid uit levensvatbaarheids- en fenotyperingsonderzoeken uitgevoerd op knockout-muizen door het International Mouse Phenotyping Consortium en essentialiteitsonderzoeken uitgevoerd op menselijke cellijnen. We stellen een soortoverschrijdende genclassificatie voor over het volledige spectrum van intolerantie voor verlies van functie (FUSIL) en tonen aan dat genen in vijf onderling exclusieve FUSIL-categorieën verschillende biologische eigenschappen hebben. Met name Mendeliaanse ziektegenen, vooral die geassocieerd met ontwikkelingsstoornissen, zijn sterk oververtegenwoordigd onder genen die niet essentieel zijn voor het overleven van cellen maar wel vereist zijn voor de ontwikkeling van het organisme. Na het screenen van ontwikkelingsstoornisgevallen uit drie onafhankelijke ziekte-sequencingconsortia, identificeren we mogelijk pathogene varianten in genen die eerder niet geassocieerd waren met zeldzame ziekten. We stellen daarom FUSIL voor als een efficiënte benadering voor het ontdekken van ziektegenen.


Is capmatinib effectief voor glioblastoom?

Answer: Nee. De combinatie van capmatinib en buparlisib resulteerde in geen duidelijke activiteit bij patiënten met terugkerend PTEN-deficiënt glioblastoom.

CONCLUSIE: De combinatie van INC280/buparlisib resulteerde in geen duidelijke activiteit bij patiënten met terugkerend PTEN-deficiënt glioblastoom.


Zijn er antimicrobiële eiwitten in koninginnengelei?

Answer: Ja, Jelleines, geïsoleerd als nieuwe antibacteriële peptiden uit de koninginnengelei (RJ) van bijen, vertonen een breedspectrum bescherming tegen microbieel infecties.

Jelleïne, een peptide afgeleid van koninginnengelei van honingbijen, heeft een veelbelovend effect aangetoond tegen verschillende bacteriële en schimmelsoorten.

Het is ook het meest bestudeerde bijenproduct, gericht op het ontrafelen van de bioactiviteit, zoals antimicrobiële, antioxidante, anti-verouderings-, immunomodulerende en algemene tonische werking tegen laboratoriumdieren, micro-organismen, landbouwdieren en klinische proeven.

Jelleines, geïsoleerd als nieuwe antibacteriële peptiden uit de koninginnengelei (RJ) van bijen, vertonen een breedspectrum bescherming tegen microbieel infecties.

De studie toonde significante antimicrobiële activiteit aan van verschillende eiwitten aanwezig in de honing van M. beecheii.


Wat zijn de jaren van de start en voltooiing van het Human Genome Project?

Answer: Het Human Genome Project werd gestart in 1990 en voltooid in 2003.

In een poging om de werking van het genoom te ontrafelen, werd het Human Genome Project (HGP) in 1990 gestart, met als hoofddoel het sequencen van ongeveer 3 miljard nucleotide basenparen van het menselijk DNA. Sinds de voltooiing in 2003 heeft het HGP nieuwe wegen geopend voor de toepassing van genomica in de klinische praktijk.

Het Human Genome Project (HGP) begon in 1990 met een geplande voltooiingstijd van 15 jaar.

Het Human Genome Project (HGP) werd gestart in 1990 en voltooid in 2003.

Informatie verkregen uit het Human Genome Project, gestart in 1990 en gepland voor voltooiing in 2005, zal zowel de gezondheidszorg als de verpleegkundige praktijk beïnvloeden.

Om de werking van het genoom te ontrafelen, werd het Human Genome Project (HGP) in 1990 gestart, met als hoofddoel het sequencen van ongeveer 3 miljard nucleotide basenparen van het menselijk DNA. Sinds zijn

Volgend op de voltooiing van het menselijk genoom in 2003, heeft het ons geleid naar de ontdekking van therapeutische doelen, waardoor we het genoom kunnen doorzoeken met geavanceerde proteogenomica-instrumenten.

Sinds de voltooiing van het Human Genome Project in 2003 en de aankondiging van het Precision Medicine Initiative door de VS.

Het Human Genome Project werd officieel gelanceerd in 1990.


Welke methoden leiden 3D-genoomstructuur af zonder proximiteitsligatie?

Answer:
SPRITE is een methode die genoomwijde detectie van hogere-orde interacties binnen de kern mogelijk maakt.
Transposase-gemedieerde analyse van chromatine-lussen (Trac-looping) voor gelijktijdige detectie van multiscale genoomwijde chromatine-interacties tussen regulatorische elementen en chromatine toegankelijkheid.
Genoomarchitectuurmapping (GAM) kan worden gebruikt voor het meten van chromatinecontacten en andere kenmerken van driedimensionale chromatinetopologie op basis van sequencing van DNA uit een grote verzameling dunne nucleaire secties.

Hier ontwikkelen we split-pool herkenning van interacties door tag-extensie (SPRITE), een methode die genoomwijde detectie van hogere-orde interacties binnen de kern mogelijk maakt. Met SPRITE reproduceren we bekende structuren die zijn geïdentificeerd door proximiteitsligatie en identificeren we aanvullende interacties die plaatsvinden over grotere afstanden, inclusief twee knooppunten van interchromosomale interacties die zijn gerangschikt rond de nucleolus en nucleaire spikkels.

Proximiteitsligatie-assays, algemeen bekend als chromosoomconformatie-captatie (3C) en 3C-gebaseerde methodologieën (bijv. GCC, HiC en ChIA-Pet), worden steeds vaker opgenomen in empirische studies om de rol te onderzoeken die driedimensionale genoomstructuur speelt in de regulatie van het fenotype.

We rapporteren nu transposase-gemedieerde analyse van chromatine-lussen (Trac-looping) voor gelijktijdige detectie van multiscale genoomwijde chromatine-interacties tussen regulatorische elementen en chromatine toegankelijkheid.

Door 3C te combineren met high-throughput sequencing onthult de Hi-C methode genoomwijde interacties binnen topologische domeinen en de globale genoomstructuur als geheel.

Hier presenteren we een maximum-entropiemodel dat in staat is een contactkaartrepresentatie van structuur te voorspellen gegeven een reeks gebonden factoren.

We beschrijven een genoomarchitectuur-assay, tethered multiple 3C (TM3C), die genoomwijde chromatinecontacten in kaart brengt via een eenvoudig protocol van restrictie-enzymdigestie en religatie van fragmenten op agarosegelbolletjes gevolgd door paired-end sequencing.

Hier rapporteren we een genoomwijde methode, genoomarchitectuurmapping (GAM), voor het meten van chromatinecontacten en andere kenmerken van driedimensionale chromatinetopologie op basis van sequencing van DNA uit een grote verzameling dunne nucleaire secties.

Verbeteringen aan deze methoden en de recente ontwikkeling van ligatie-vrije benaderingen, waaronder GAM, SPRITE en ChIA-Drop, helpen nu nieuwe aspecten van 3D-genoomtopologie te onthullen die bevestigen dat de kern een complex, hoog georganiseerd organel is.


Hoeveel genen worden gescreend door de FoundationOne companion diagnostic?

Answer: FoundationOne CDx bestaat uit een panel van 324 genen.

In deze studie analyseerden we de klinisch-pathologische kenmerken en uitgebreide genomische profilering van 18 patiënten met pure triple-negatieve apocriene carcinomen (TNAC's) met behulp van een 324-genen panel assay (FoundationOne CDx).


Interactie van WDR5 met welk gen speelt een cruciale rol bij alvleesklierkanker?

Answer: Mechanistisch functioneert WDR5 om de juiste uitvoering van DNA-replicatie in pancreatische ductale adenocarcinoom (PDAC) cellen te behouden, zoals eerder gesuggereerd door replicatiestressstudies met MLL1 en c-Myc, die ook met WDR5 interageren. Er is inderdaad aangetoond dat de interactie met c-Myc cruciaal is voor deze functie.

In Vivo Functioneel Platform gericht op patiënt-afgeleide xenografts identificeert WDR5-Myc associatie als een kritische bepalende factor van alvleesklierkanker.

We ontwikkelden een onbevooroordeelde en in vivo doelwitontdekkingsmethode om moleculaire kwetsbaarheden te identificeren in laag-passaged en patiënt-afgeleide PDAC xenografts of genetisch gemodificeerde muismodel-afgeleide allografts. Met focus op epigenetische regulatoren identificeerden we WDR5, een kernlid van het COMPASS histon H3 Lys4 (H3K4) MLL (1-4) methyltransferase complex, als een top tumoronderhoudsdoelwit dat vereist is in meerdere menselijke en muizentumoren. Mechanistisch functioneert WDR5 om de juiste uitvoering van DNA-replicatie in PDAC cellen te behouden, zoals eerder gesuggereerd door replicatiestressstudies met MLL1 en c-Myc, die ook met WDR5 interageren. We tonen inderdaad aan dat de interactie met c-Myc cruciaal is voor deze functie. Door aan te tonen dat ATR-remming de effecten van WDR5-suppressie nabootst, bieden deze gegevens een rationale om ATR- en WDR5-remmers te testen op werkzaamheid bij deze ziekte.


Kan thiotepa worden aanbevolen voor de behandeling van osteosarcoom?

Answer: Nee. Thiotepa verbeterde de overleving van patiënten met osteosarcoom niet en kan daarom niet worden aanbevolen voor de behandeling van osteosarcoom.

CONCLUSIE: Adjuvante HDTp slaagde er niet in de OS en PFS significant te verbeteren bij resecteerbare terugkerende osteosarcomen. Ondanks een trend van verlengde overleving en een acceptabele toxiciteit, kan thiotepa niet worden aanbevolen. BELANGRIJK BERICHT: HDTp en autologe transplantatie toegevoegd aan SCT verbeterden de OS en PFS niet bij patiënten met resecteerbare terugkerende osteosarcomen. Ondanks een trend van verlengde overleving kan thiotepa niet worden aanbevolen.

Conclusie. Het gebruik van HD thiotepa en ASCT is haalbaar bij patiënten met terugkerend osteosarcoom. Een gerandomiseerde studie voor terugkerend osteosarcoom tussen standaard salvage chemotherapie en hoge dosis thiotepa met stamcelrescue is gaande.


Wat is bekend over aberrante proteolytische activiteit bij ziekte?

Answer:
Onderzoek naar de pathologie en behandeling van de ziekte van Alzheimer heeft zich vaak gericht op presenilineiwitten. Deze eiwitten leveren de sleutel-catalytische activiteit van het γ-secretasecomplex bij het knippen van het amyloïde-β-voorlopereiwit en de resulterende amyloïde kluwenafzetting. In de afgelopen 25 jaar heeft het screenen van nieuwe geneesmiddelen om deze aberrante proteolytische activiteit te beheersen nog geen effectieve behandelingen voor de ziekte opgeleverd.
Andere zijn menselijke huidaandoeningen waarbij proteolytische routes gedysreguleerd zijn.

Onderzoek naar de pathologie en behandeling van de ziekte van Alzheimer heeft zich vaak gericht op presenilineiwitten. Deze eiwitten leveren de sleutel-catalytische activiteit van het γ-secretasecomplex bij het knippen van het amyloïde-β-voorlopereiwit en de resulterende amyloïde kluwenafzetting. In de afgelopen 25 jaar heeft het screenen van nieuwe geneesmiddelen om deze aberrante proteolytische activiteit te beheersen nog geen effectieve behandelingen voor de ziekte opgeleverd.

de auteurs rapporteren aberrante proteolytische activiteit in de speekselklieren van niet-obese diabetische muizen en de generatie van een uniek orgaanspecifiek 17 kDa fragment van het chemokine en adhesiemolecuul fractalkine.

bespreken de verschillende rollen van proteasen in de epidermale homeostase (van verwerkende enzymen tot signaalmoleculen) en verkennen het spectrum van zeldzame en veelvoorkomende menselijke huidaandoeningen waarbij proteolytische routes gedysreguleerd zijn.

Deze gegevens geven aan dat aberrante proteolytische activiteit in de NOD SMG resulteert in verhoogde fractalkine-splitsing en de generatie van een uniek fractalkine-fragment. Deze specifieke splitsing kan bijdragen aan auto-immuniteit.


Meet een comet assay stralingsgeïnduceerde mutaties?

Answer: Ja. De comet assay wordt vaak gebruikt om DNA-schade in individuele cellen te meten.

Evaluatie van primaire DNA-schade is een manier om potentiële genotoxische stoffen te identificeren en voor dit doel wordt de Comet assay al decennia gebruikt om enkelstrengs- en dubbelstrengsbreuken in DNA in individuele cellen te monitoren.

De frequentie van DNA-strengbreuken werd onderzocht met behulp van de comet assay i

. De comet assay (zoals deze methode later werd genoemd) kon voor het eerst het aandeel radiobiologisch hypoxische cellen in muis- en humantumoren meten. Het werd gebruikt om vast te stellen dat de snelheid van het herstel van DNA-breuken relatief homogeen was binnen een bestraalde populatie cellen.

De comet assay wordt vaak gebruikt om DNA-schade in individuele cellen te meten.

Zo werd een volledige reparatie van DNA-schade veroorzaakt door gamma-bestraling en meetbaar met de Comet assay waargenomen, terwijl de opbrengst van somatische mutaties toenam in relatie tot de stralingsdosis.

De xanthi) mutageniteitsassay is het vermogen om op dezelfde planten onder identieke behandelingsomstandigheden zowel de geïnduceerde acute DNA-schade in somatische cellen, gemeten met de Comet assay, als de opbrengst van geïnduceerde somatische mutaties in bladeren te analyseren en te vergelijken.

De huidige studie toont aan dat gammastraling enkelstrengsbreuken in DNA induceert, gemeten met de alkalische comet assay in tweekleppigen, en dat de comet assay dient als een gevoelige en snelle methode om genotoxiciteit van gammastraling te detecteren.

De huidige studie is gericht op (a) het kennen van het genotoxische effect van gammastraling op aquatische fauna met behulp van twee geselecteerde soorten tweekleppigen, (b) het evalueren van het mogelijke gebruik van de 'Comet assay' voor het detecteren van genetische schade in hemocyten van tweekleppigen als biomarker voor milieubewaking en ook (c) het vergelijken van de relatieve gevoeligheid van twee soorten tweekleppigen, namelijk.

De single cell gel electrophoresis (SCGE) assay, beter bekend als de comet assay vanwege het "kometachtige" uiterlijk van de cellen, werd oorspronkelijk ontwikkeld als techniek om de aanwezigheid van enkelstrengsbreuken in DNA te meten.

ACHTERGROND: De neutrale comet assay werd ontwikkeld om dubbelstrengsbreuken in DNA te meten, maar is ook gebruikt om apoptose te meten op basis van karakteristieke DNA-fragmentatiepatronen.

2, 4, 6, 8 en 10 Gy) gammastraling en hun genotoxische effecten op de hemocyten werden bestudeerd met behulp van de comet assay.

DOEL: De Deoxyribonucleic Acid (DNA) Comet assay, een snelle, eenvoudige, gevoelige, betrouwbare en relatief goedkope methode om DNA-strengbreuken te meten, is gebruikt om DNA-schade veroorzaakt door gammastraling te beoordelen in ontwikkelingsstadia van de maïskever Sitophilus zeamais Motschulsky.

Dit artikel probeert een correlatie te leggen tussen de inductie en reparatie van DNA-schade gemeten met de comet assay en de klinisch waargenomen reactie om de geschiktheid van de comet assay voor de voorspelling van stralingsgevoeligheid te evalueren.

gle cell gel electrophoresis (bijv. Comet Assay) en immunofluorescentiemicroscopie om de aanwezigheid van gamma-H2AX-foci te detecteren, vinden we dat Cr[VI] DNA-dubbelstrengsbreuken induceert vergelijkbaar met ioniserende straling (IR). We demonstreren ook

ir van DNA-schade veroorzaakt door gamma-bestraling en meetbaar met de Comet assay werd waargenomen, terwijl de opbrengst van somatische mutaties toenam in relatie tot de stralingsdosis. Gegevens over de kinetiek

toegenomen opbrengst van somatische mutaties was sterk gecorreleerd (r = 0,996) met de toegenomen DNA-schade gemeten met de Comet assay direct na bestraling. Met inc

rther assess mogelijke co-mutagene effecten van FA, hebben we A549 menselijke longcellen blootgesteld aan FA in combinatie met verschillende mutagenen en de inductie en verwijdering van DNA-schade gemeten met de comet assay en de productie van chromosomale mutaties met de cytokinese-blok micronucleus assay (CBMN assay). De

DNA-effecten werden geanalyseerd in leukocyten met de alkalische Comet assay, genmutaties en chromosoomafwijkingen werden gemeten in erytrocyten met de flowcytometrische Pig-a genmutatie assay en de micronucleus test (met zowel microscopische als flowcytometrische evaluatie), respectievelijk.

Een breed scala aan mutagenen is aangetoond DNA-veranderingen te veroorzaken die detecteerbaar zijn met de comet assay, maar het is nog niet duidelijk of er een relatie bestaat tussen de DNA-effecten en de inductie van mutaties.

De transgenerationele veranderingen in mutatiefrequenties werden toegeschreven aan de aanwezigheid van een persistente subset van endogene DNA-laesies (dubbel- en enkelstrengsbreuken), gemeten met de gefosforyleerde vorm van histon H2AX (gamma-H2AX) en alkalische Comet assays.

De single-cell electrophoresis (comet) assay is een gevestigde methode om stralingsgeïnduceerde strengbreuken in DNA te meten.

De COMET assay wordt erkend als een snelle en gevoelige methode voor het kwantificeren van stralingsgeïnduceerde DNA-schade.

De relatie tussen cellulaire radiosensitiviteit en stralingsgeïnduceerde DNA-schade gemeten met de comet assay.

Betrouwbare Comet assay metingen voor het detecteren van DNA-schade veroorzaakt door ioniserende straling en chemicaliën.

Stralingsgevoeligheid van lymfocyten van gezonde individuen en kankerpatiënten gemeten met de comet assay.

De comet assay is een potentieel hulpmiddel voor gebruik in neutronentherapie, evenals een methode voor snelle screening van monsters van personen die per ongeluk aan straling zijn blootgesteld.

Inductie en reparatie van DNA-schade gemeten met de Comet assay en de opbrengst van somatische mutaties in gamma-bestraalde tabakszaailingen.

De toegenomen opbrengst van somatische mutaties was sterk gecorreleerd (r = 0,996) met de toegenomen DNA-schade gemeten met de Comet assay direct na bestraling.

De alkalische versie van single cell gel electrophoresis (comet) assay wordt veel gebruikt voor het evalueren van DNA-schade op het niveau van individuele cellen.

Inductie (2 en 5 Gy) van gamma-stralingsgeïnduceerde DNA-schade en het herstel ervan (gedurende 60 min na bestraling) werd gemeten met de alkalische en neutrale comet assay.

De alkalische single-cell gel electrophoresis (SCGE of Comet) assay lijkt een veelbelovend hulpmiddel om DNA-schade op het niveau van individuele cellen te meten in zowel in vitro als in vivo studies.

Gezien onze eerdere studies die significante toename in de frequentie van cytogenetische schade (gemeten als micronuclei) bij patiënten behandeld met relatief lage doses 131I lieten zien, zouden de resultaten verkregen in het huidige werk met de Comet assay kunnen aangeven dat 1 week na blootstelling de meeste radiojodium-geïnduceerde DNA-laesies, die met deze assay kunnen worden gedetecteerd, al gerepareerd zijn.

Daarom gebruiken we de single-cell gel electrophoresis (comet assay) om muismutanten te detecteren die een genetische gevoeligheid voor ioniserende straling vertonen.

We hebben de analyseparameters vastgesteld in de comet assay die momenteel worden gebruikt om stralingsgevoelige muismutanten te detecteren en om de variatie binnen de muizenpopulatie in de ENU-screen te controleren.

Comet assay als hulpmiddel om muismodellen met erfelijke stralingsgevoeligheid te screenen.


Wat is formatieve pluripotentie?

Answer: Formatieve pluripotentie kenmerkt zich door een omschakeling in het genregulatienetwerk vanuit de naïeve toestand. Twee fasen van pluripotentie, genaamd naïef en geprimed, zijn eerder beschreven.

Hier tonen we aan dat de transcriptiefactor GRHL2 noodzakelijk en voldoende is om een epitheliale subset van enhancers te activeren wanneer naïeve embryonale stamcellen (ESC's) overgaan in formatieve epiblast-achtige cellen (EpiLC's).

Opmerkelijk is dat deze studies aantonen dat het transcriptiefactorennetwerk dat de naïeve toestand reguleert snel wordt afgebroken voorafgaand aan de opregulatie van markers voor lijnagespecificatie, waardoor een tussentoestand ontstaat die wij formatieve pluripotentie noemen.

Hier bespreken we een tussentijdse fase van pluripotentie die we "formatief" noemen. Formatieve pluripotentie kenmerkt zich door een omschakeling in het genregulatienetwerk vanuit de naïeve toestand en omvat de capacitering van enhancers, signaalroutes en epigenetische mechanismen om competentie voor lijnagespecificatie te installeren.

Twee fasen van pluripotentie, genaamd naïef en geprimed, zijn eerder beschreven. In dit hypothese-artikel wordt een derde fase, genaamd formatieve pluripotentie, voorgesteld als onderdeel van een ontwikkelingscontinuüm tussen de naïeve en geprimede fasen.


Heeft de companion diagnostic HercepTest FDA-goedkeuring ontvangen?

Answer: Ja, de HercepTest heeft FDA-goedkeuring ontvangen.

De door de FDA goedgekeurde borstkanker HER2-evaluatieset (HercepTest; Dako) kan sommige HER2-positieve borstkankers missen.

HER2 fluorescentie in situ hybridisatie (FISH) en immunohistochemie (IHC) tests werden uitgevoerd op 52 gevallen met behulp van een door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) goedgekeurde set (HercepTest, FDA-set) en een laboratoriumontwikkelde test (LDT) met het HercepTest-antilichaam en een Leica Bond geautomatiseerde stainer.


Welk R/Bioconductor-pakket is ontwikkeld voor het visualiseren van differentieel gebruik van aminozuurgroepen in proteomica?

Answer: DagLogo is een R/Bioconductor-pakket voor het identificeren en visualiseren van differentieel gebruik van aminozuurgroepen in proteomica-gegevens. DagLogo ondersteunt verschillende formaten voor invoerset en biedt uitgebreide opties om optimale achtergrondmodellen te bouwen. Het implementeert verschillende gereduceerde aminozuuralfabetten om aminozuren met vergelijkbare eigenschappen te groeperen. Bovendien biedt dagLogo statistische en visuele oplossingen voor de analyse van differentieel gebruik van aminozuren (of aminozuurgroepen) in zowel grote als kleine datasets. Casestudies toonden aan dat dagLogo beter geconserveerde eiwitsequentiepatronen kan identificeren en visualiseren vanuit verschillende soorten invoer en mogelijk biologische patronen kan onthullen die door andere logogeneratoren gemist zouden kunnen worden.

dagLogo: Een R/Bioconductor-pakket voor het identificeren en visualiseren van differentieel gebruik van aminozuurgroepen in proteomica-gegevens

Sequentielogo's worden veel gebruikt als grafische weergaven van geconserveerde nucleïnezuur- en eiwitmotieven. Vanwege de complexiteit van het aminozuuralfabet, rijke post-translationele modificaties en diverse subcellulaire lokalisatie van eiwitten, zijn er weinig veelzijdige tools beschikbaar voor effectieve identificatie en visualisatie van eiwitmotieven. Daarnaast zijn verschillende gereduceerde aminozuuralfabetten, gebaseerd op fysisch-chemische, structurele of functionele eigenschappen, waardevol gebleken in de studie van eiwitalignement, vouwing, structuurvoorspelling en evolutie. Er ontbreekt echter een tool voor het toepassen van gereduceerde aminozuuralfabetten op de identificatie en visualisatie van statistisch significante motieven. Om deze kloof te dichten, hebben we een R/Bioconductor-pakket ontwikkeld, dagLogo, dat verschillende voordelen heeft ten opzichte van bestaande tools. Ten eerste ondersteunt dagLogo verschillende formaten voor invoerset en biedt het uitgebreide opties om optimale achtergrondmodellen te bouwen. Het implementeert verschillende gereduceerde aminozuuralfabetten om aminozuren met vergelijkbare eigenschappen te groeperen. Bovendien biedt dagLogo statistische en visuele oplossingen voor de analyse van differentieel gebruik van aminozuren (of aminozuurgroepen) in zowel grote als kleine datasets. Casestudies toonden aan dat dagLogo beter geconserveerde eiwitsequentiepatronen kan identificeren en visualiseren vanuit verschillende soorten invoer en mogelijk biologische patronen kan onthullen die door andere logogeneratoren gemist zouden kunnen worden.


Dasatinib en Blinatumomab worden gebruikt voor de behandeling van welke ziekte?

Answer: Dasatinib en Blinatumomab veroorzaken moleculaire reacties bij patiënten met Philadelphia-chromosoom-positieve acute lymfatische leukemie.

Tyrosinekinaseremmers (imatinib of dasatinib) werden toegevoegd bij Philadelphia-chromosoom-positieve (Ph-positieve) ALL.

Bovendien toonde gecombineerde BCL-2- of MCL1-remming met dasatinib krachtige doding in primaire Ph+ B-ALL-gevallen, maar de BH3-mimetische combinatie bleek superieur in vitro in verschillende Ph-achtige ALL-monsters. In PDX-modellen elimineerde gecombineerde BCL-2- en MCL1-targeting ALL uit Ph- en Ph+ B-ALL-gevallen, hoewel in sommige gevallen met een hoge tumorbelasting fatale tumorlisis werd waargenomen.

Een fase II-studie toont aan dat een chemotherapie-vrij regime van dasatinib en blinatumomab moleculaire reacties produceert bij patiënten met Philadelphia-chromosoom-positieve acute lymfatische leukemie.

Dasatinib-Blinatumomab voor Ph-positieve acute lymfatische leukemie bij volwassenen.

METHODEN: We voerden een fase 2 enkelvoudige groepstudie uit van eerstelijnsbehandeling bij volwassenen met nieuw gediagnosticeerde Ph-positieve ALL (zonder bovengrens voor leeftijd). Dasatinib plus glucocorticoïden werden toegediend, gevolgd door twee cycli blinatumomab.

CONCLUSIES: Een chemotherapie-vrije inductie- en consolidatie-eerstelijnsbehandeling met dasatinib en blinatumomab, gebaseerd op een gerichte en immunotherapeutische strategie, werd geassocieerd met hoge incidenties van moleculaire respons en overleving en weinig toxische effecten van graad 3 of hoger bij volwassenen met Ph-positieve ALL.

SIONS: Een chemotherapie-vrije inductie- en consolidatie-eerstelijnsbehandeling met dasatinib en blinatumomab, gebaseerd op een gerichte en immunotherapeutische strategie, werd geassocieerd met hoge incidenties van moleculaire respons en overleving en weinig toxische effecten van graad 3 of hoger bij volwassenen met Ph-positieve ALL. (Fun

Dasatinib is een dubbele BCR-ABL/Src-familie kinase (SFK) remmer die is goedgekeurd voor patiënten met imatinib-resistente en -intolerante CML in elke fase en Ph+ ALL.


Is fosfoenolpyruvaatcarboxykinase 1 (PCK1) het snelheidsbeperkende enzym in de gluconeogenese?

Answer: Ja, Pck1 is een snelheidsbeperkend gluconeogeen enzym, waarvan het tekort of de mutatie bijdraagt aan ernstige klinische situaties zoals neonatale hypoglykemie en leverfalen.

Fosfoenolpyruvaatcarboxykinase (PEPCK) is een metabool enzym in het gluconeogenese pad,

PEPCK, een sleutelenzym betrokken bij gluconeogenese geassocieerd met een afname in de expressie van hoofdgenen betrokken bij de VLDL-synthese

Transcriptome-analyse van snelheidsbeperkende enzymen betrokken bij hepatische gluconeogenese toonde aan dat moxifloxacine en gatifloxacine bij een concentratie van 1000 μM de expressie van sleutelgluconeogene enzymen zoals fosfoenolpyruvaatcarboxykinase, glucose 6-fosfatase en fructose 1,6-bisfosfatase niet beïnvloedden.

Pck1 is een snelheidsbeperkend gluconeogeen enzym, waarvan het tekort of de mutatie bijdraagt aan ernstige klinische situaties zoals neonatale hypoglykemie en leverfalen.

de gluconeogenese sleutelenzymen PEPCK (fosfoenolpyruvaatcarboxykinase)


Welke aandoeningen worden gediagnosticeerd met de scratch collapse test?

Answer: De scratch collapse test wordt gebruikt voor de diagnose van CTS, cubitaal tunnelsyndroom en carpale tunnelsyndroom.

Deze prospectieve studie mat en vergeleek de diagnostische prestatiekenmerken van verschillende klinische tekenen en lichamelijk onderzoeksmethoden voor carpale tunnelsyndroom (CTS), inclusief de scratch collapse test.

Nauwkeurigheid van de Scratch Collapse Test voor Carpale Tunnelsyndroom in vergelijking met elektrodiagnostische studies.

Conclusie: Op basis van deze studie en eerdere bevindingen door andere auteurs, raden wij het gebruik van de SCT bij CTS af voor belangrijke patiëntenzorgbeslissingen, zoals chirurgische besluitvorming, totdat toekomstig onderzoek is uitgevoerd. Het is mogelijk dat de SCT, in combinatie met andere lichamelijke onderzoeksmethoden, de diagnostische nauwkeurigheid kan verhogen en het patiëntbeheer kan verbeteren.

Compressieve neuropathie van de nervus ulnaris ter hoogte van de elleboog is een veelvoorkomende diagnose die vaak wordt gezien in een klinische praktijk voor hand- en bovenste extremiteit. Passende en tijdige evaluatie, diagnose, objectieve testen en evidence-based beslissingen over behandelingsopties zijn van groot belang voor de optimale zorg van de patiënt met deze pathologie. Inzicht in de huidige literatuur is cruciaal voor het bepalen en begrijpen van best practices. RECENTE BEVINDINGEN: Een grondige review van recente literatuur over lichamelijk onderzoek, diagnostische testen en niet-operatieve versus operatieve resultaten werd uitgevoerd. Wat betreft lichamelijk onderzoek zijn de glenohumerale interne rotatietest en scratch collapse test effectiever en gevoeliger dan traditionele manoeuvres zoals de Tinel-test en de elleboogflexietest.

Evaluatie van de Scratch Collapse Test voor Carpale en Cubitale Tunnelsyndromen - Een prospectieve, geblindeerde studie.

De scratch collapse test (SCT) is een klinische onderzoeksmethode die eerder is gerapporteerd als een betrouwbare en reproduceerbare test voor de diagnose van carpale tunnelsyndroom (CTS).

RESULTATEN: De scratch collapse test had significant hogere sensitiviteit dan de Tinel-test en de flexie/nerfcompressietest voor carpale tunnelsyndroom en cubitaal tunnelsyndroom. Nauwkeurigheid

Deze studie suggereert dat de scratch collapse test een betrouwbare lichamelijke onderzoekstechniek kan zijn om het punt van maximale zenuwcompressie te lokaliseren bij patiënten met cubitaal tunnelsyndroom.

Het doel van deze studie is het aantonen van het nut van de scratch collapse test (SCT) bij het lokaliseren van het punt van maximale compressie bij cubitaal tunnelsyndroom.

Evaluatie van de scratch collapse test voor de diagnose van carpale tunnelsyndroom.

Scratch collapse test voor evaluatie van carpale en cubitale tunnelsyndromen.

De scratch collapse test had de hoogste negatieve voorspellende waarde (73%) voor carpale tunnelsyndroom. Tin

Het nut van de scratch collapse test is aangetoond bij het onderzoek van patiënten met carpale en cubitale tunnelsyndromen en compressies van de nervus thoracicus longus en nervus peroneus.

De scratch collapse test (SCT) is een relatief nieuwe klinische test waarbij een positieve uitslag duidt op een inklemmingsneuropathie van de geteste zenuw.

Achtergrond: De scratch collapse test (SCT) is een klinische onderzoeksmethode die eerder is gerapporteerd als een betrouwbare en reproduceerbare test voor de diagnose van carpale tunnelsyndroom.

De scratch collapse test bij de diagnose van compressie van de nervus medianus in de proximale onderarm.

Het suggereert dat de scratch collapse test een betrouwbare lichamelijke onderzoekstechniek kan zijn om het punt van maximale zenuwcompressie te lokaliseren bij patiënten met cubitaal tunnelsyndroom. Dat punt, in

DOEL: Een diagnostische manoeuvre bekend als de "scratch-collapse test" (SCT), ter ondersteuning van de diagnose van compressieve neuropathieën van de bovenste extremiteit zoals carpale tunnelsyndroom (CTS), is beschreven.

Scratch Collapse Test lokaliseert Osborne's band als het punt van maximale zenuwcompressie bij cubitaal tunnelsyndroom.

De betrouwbaarheid van de scratch-collapse test voor de diagnose van carpale tunnelsyndroom (CTS) is niet getest door onafhankelijke onderzoekers.

Scratch Collapse Test is een nuttig klinisch teken bij de beoordeling van inklemming van de nervus thoracicus longus.

Scratch Collapse Test voor Carpale Tunnelsyndroom: Een systematische review en meta-analyse.

De 'Scratch Collapse Test' (SCT) is naar voren gekomen als een nieuwe provocatieve test om te helpen bij het lokaliseren van perifere zenuwcompressie.

De "hiërarchische" Scratch Collapse Test voor het identificeren van multilevel compressie van de nervus ulnaris.

Ons doel was het beoordelen van het klinisch nut van de scratch collapse test (SCT) bij de diagnose van proximale inklemming van de nervus medianus in de onderarm.

RESULTATEN: De sensitiviteit van de scratch collapse test voor CTS en cubitaal tunnelsyndroom was lager dan in andere studies, ongeacht of een klinische of elektrodiagnostische referentiestandaard werd gebruikt. De

resultaten roepen vragen op over de sensitiviteit en interbeoordelaarsbetrouwbaarheid van de scratch collapse test voor CTS en cubitaal tunnelsyndroom. TYPE

Evaluatie van de scratch collapse test bij compressie van de nervus peroneus.

Voor carpale tunnelsyndroom waren de sensitiviteiten 64%, 32% en 44% voor respectievelijk de scratch collapse test, Tinel-test en polsflexie/compressietest.

Voor cubitaal tunnelsyndroom waren de sensitiviteiten 69%, 54% en 46% voor respectievelijk de scratch collapse test, Tinel-test en elleboogflexie/compressietest.

ACHTERGROND: De scratch collapse test is een recent beschreven provocatieve test voor de diagnose van perifere zenuwcompressie. METHODEN: De scratch collapse test werd prospectief bestudeerd bij 24 opeenvolgende patiënten met de diagnose van compressie van de nervus peroneus.

DOEL: Het doel van deze studie was het evalueren van het klinisch nut van een nieuwe test, de scratch collapse test, voor de diagnose van carpale tunnelsyndroom en cubitaal tunnelsyndroom. METHODEN: De scratch collapse test werd prospectief vergeleken met Tinel's teken en flexie/nerfcompressie bij 169 patiënten.

DOEL: Het verduidelijken van de sensitiviteit, specificiteit en interbeoordelaarsbetrouwbaarheid van de scratch collapse test voor carpale tunnelsyndroom (CTS) en cubitaal tunnelsyndroom, met gebruik van geblindeerde waarnemers in een algemene patiëntenpopulatie. METHODEN: Tweeënnegentig proefpersonen werden gerekruteerd uit alle patiënten die werden verwezen voor elektrodiagnostische studies voor symptomen van de bovenste extremiteit die vermoedelijk gerelateerd waren aan een inklemming.

Elektrodiagnostisch onderzoek. Provocatief testen met de scratch collapse test en Tinel's teken werd uitgevoerd. RESULTATEN: De scratch collapse test toonde een sensitiviteit van 0,77 en een specificiteit van 0,99, terwijl het Tinel's teken respectievelijk 0,65 en 0,99 toonde. CONCLUSIE: De scratch collapse test is een gevoelige en specifieke provocatieve test die gunstig vergelijkt met bestaande klinische tests en helpt bij de diagnose van