Is zuur alfa-glucosidase het enzym dat Pompe-ziekte veroorzaakt wanneer het gemuteerd is?

Answer: Pompe-ziekte is een autosomaal recessieve genetische aandoening die wordt gekenmerkt door een tekort aan het enzym dat verantwoordelijk is voor de afbraak van lysosomaal glycogeen (zuur α-glucosidase (GAA))

Pompe-ziekte is een autosomaal recessieve genetische aandoening die wordt gekenmerkt door een tekort aan het enzym dat verantwoordelijk is voor de afbraak van lysosomaal glycogeen (zuur α-glucosidase (GAA))

Pompe-ziekte is een systemische stofwisselingsstoornis die wordt gekenmerkt door een gebrek aan zuur-alfa-glucosidase (GAA), wat resulteert in alomtegenwoordige lysosomale glycogeenophoping

Pompe-ziekte is een autosomaal recessieve myopathische aandoening veroorzaakt door het tekort aan lysosomaal zuur α-glucosidase (GAA)

Zuur α-glucosidase tekort, dat wil zeggen Pompe-ziekte, is een glycogenose waarvoor enzymvervangende therapie (ERT) beschikbaar is

De analyse toonde aan dat de aminozuursubstituties die een verwerkings- of transportdefect veroorzaken dat verantwoordelijk is voor Pompe-ziekte, wijdverspreid waren over alle vijf domeinen waaruit het zuur alfa-glucosidase bestaat.

Pompe-ziekte is een lysosomale opslagziekte (LSD) veroorzaakt door een tekort aan het lysosomale enzym zuur alfa-glucosidase.

Glycogeenstapelingsziekte type II (GSDII; Pompe-ziekte of zuur maltasedeficiëntie) is een autosomaal recessieve aandoening veroorzaakt door een tekort aan lysosomaal zuur alfa-glucosidase (AalphaGlu) en manifesteert zich voornamelijk als zwakte van de skeletspieren.

Structurele studie van een gemuteerd zuur alfa-glucosidase in silico gecombineerd met biochemisch onderzoek is nuttig voor het begrijpen van de moleculaire pathologie van Pompe-ziekte.

De aard van gemuteerd zuur alfa-glucosidase (AAG) in spierweefsel werd bestudeerd bij 6 patiënten met Pompe-ziekte, bestaande uit 2 van elk van de infantiele, jeugd- en volwassen typen.

Pompe-ziekte (glycogeenstapelingsziekte II) wordt veroorzaakt door mutaties in het zuur alfa-glucosidase-gen.

Glycogeenstapelingsziekte type II (Pompe-ziekte) wordt overgeërfd via autosomaal recessieve transmissie en veroorzaakt door een tekort aan zuur alfa-glucosidase (GAA), wat resulteert in verminderde afbraak en lysosomale ophoping van glycogeen.

Demonstratie van zuur alfa-glucosidase in verschillende typen Pompe-ziekte met behulp van een immunochemische methode.

Tekort aan zuur alfa-glucosidase (GAA) veroorzaakt Pompe-ziekte, een dodelijke lysosomale glycogeenstapelingsziekte waarvoor momenteel geen effectieve behandeling bestaat.

Tekort aan zuur alfa-glucosidase (GAA) veroorzaakt Pompe-ziekte, die meestal fataal is als de aanvang in de kindertijd plaatsvindt.

Ambulante elektrocardiogramanalyse bij zuigelingen behandeld met recombinant humaan zuur alfa-glucosidase enzymvervangende therapie voor Pompe-ziekte.

Bepaling van de activiteit van zuur alfa-glucosidase in bloedspots als diagnostische test voor Pompe-ziekte.

De farmacologische chaperonne AT2220 verhoogt de specifieke activiteit en lysosomale levering van gemuteerd zuur alfa-glucosidase en bevordert glycogeenreductie in een transgene muismodel van Pompe-ziekte

Hoewel veel lysosomale aandoeningen worden gecorrigeerd door een kleine hoeveelheid van het ontbrekende enzym, wordt algemeen aangenomen dat 20-30% van de normale zuur alfa-glucosidase (GAA) activiteit, geleverd door gen- of enzymvervangende therapie, nodig zou zijn om de myopathie en cardiomyopathie bij Pompe-ziekte te keren

Zoals bij de ernstige menselijke infantiele ziekte (Pompe-syndroom), missen muizen homozygoot voor disruptie van het zuur alfa-glucosidase-gen (6(neo)/6(neo)) enzymactiviteit en beginnen ze glycogeen op te hopen in lysosomen van hart- en skeletspieren vanaf 3 weken leeftijd, met een progressieve toename daarna

Glycogeen opgeslagen in skeletspieren maar niet in hartspier bij zuur alfa-glucosidase gemuteerde (Pompe) muizen is zeer resistent tegen transgeen-gecodeerd humaan enzym.

Structurele modellering van gemuteerde alfa-glucosidases die leiden tot een verwerkings-/transportdefect bij Pompe-ziekte.

Vervanging van zuur alfa-glucosidase bij Pompe-ziekte: recombinante en transgene enzymen zijn even krachtig, maar geen van beide verwijdert glycogeen volledig uit type II spiervezels.

De farmacologische chaperonne AT2220 verhoogt de specifieke activiteit en lysosomale levering van gemuteerd zuur alfa-glucosidase en bevordert glycogeenreductie in een transgeen muismodel van Pompe-ziekte.

We beschrijven een verbeterde methode voor het detecteren van een tekort aan het zure hydrolase, alfa-1,4-glucosidase in leukocyten, het enzymdefect bij glycogeenstapelingsziekte type II (Pompe-ziekte).

Infantiele Pompe-ziekte wordt veroorzaakt door een tekort aan lysosomaal zuur alfa-glucosidase. Proeven met recombinant humaan zuur alfa-glucosidase enzymvervangende therapie (ERT) tonen een afname van de linker ventrikelmassa en verbeterde functie.

Pompe-ziekte is een autosomaal recessieve spierafbraakstoornis veroorzaakt door het tekort aan het lysosomale enzym zuur alfa-glucosidase. Door het vrijwel ontbreken van zuur alfa-glucosidase ontwikkelen patiënten met klassieke infantiele Pompe-ziekte progressieve cardiomyopathie, zwakte van de skeletspieren en ademhalingsinsufficiëntie die leidt tot overlijden in de vroege kindertijd.

Pompe-ziekte wordt veroorzaakt door het aangeboren tekort aan het lysosomale enzym zuur alfa-glucosidase.

Pompe-ziekte is een lysosomale opslagstoornis (LSD) veroorzaakt door mutaties in het gen dat zuur alfa-glucosidase (GAA) codeert. Recentelijk is aangetoond dat kleine moleculaire farmacologische chaperonnes de eiwitstabiliteit en cellulaire niveaus van gemuteerde lysosomale enzymen verhogen en zijn ze naar voren gekomen als een nieuwe therapeutische strategie voor de behandeling van LSD's.

Glycogeenstapelingsziekte type II, Pompe-ziekte, wordt veroorzaakt door het tekort aan zuur alfa-D-glucosidase in lysosoom.

Mutaties in alfa-glucosidase veroorzaken ophoping van glycogeen in lysosomen, wat leidt tot Pompe-ziekte, een lysosomale opslagstoornis.

Infantiele Pompe-ziekte is een fatale genetische spierziekte veroorzaakt door een tekort aan zuur alfa-glucosidase, een glycogeenafbrekend lysosomaal enzym.


Welke kinase wordt geremd door Tripolin A?

Answer: Tripolin A verminderde de lokalisatie van pAurora A op spoeldraden (MT's), beïnvloedde de integriteit van het centrosoom, de vorming en lengte van de spoel, evenals de MT-dynamiek in de interfase, wat overeenkomt met Aurora A-remming door RNAi of andere specifieke remmers, zoals MLN8054 of MLN8237. Interessant is dat Tripolin A de gradiëntverdeling richting de chromosomen beïnvloedde, maar niet de MT-binding van HURP (Hepatoma Up-Regulated Protein), een MT-geassocieerd eiwit (MAP) en substraat van de Aurora A-kinase. Daarom onthult Tripolin A een nieuwe manier om mitotische MT-stabilisatoren te reguleren via Aurora A-fosforylering. Mitotische regulatoren die een functievermeerdering vertonen in tumorcellen worden beschouwd als nuttige kankertherapeutische doelen voor de ontwikkeling van kleine-molecuulremmers.

Tripolin A, een nieuwe kleine-molecuulremmer van aurora A kinase, onthult een nieuwe regulatie van de distributie van HURP op microtubuli.

De menselijke Aurora-kinasen zijn een familie van dergelijke doelen. In deze studie remden twee verbindingen, Tripolin A en Tripolin B, uit een panel van 105 potentiële kleine-molecuulremmers, de Aurora A kinase-activiteit in vitro. In menselijke cellen echter werkte alleen Tripolin A als een Aurora A-remmer.


Is het optogenetische hulpmiddel ChR2 lichtgevoelig?

Answer: Channelrhodopsine-2 (ChR2) is een lichtgevoelig ionenkanaal dat is opgekomen als nieuw optogenetisch hulpmiddel.

Channelrhodopsine-2 (ChR2), een lichtgevoelig ionenkanaal, en zijn varianten zijn opgekomen als nieuwe exciterende optogenetische hulpmiddelen, niet alleen in de neurowetenschappen, maar ook in andere gebieden, waaronder cardiale elektrofysiologie.

Computationele optogenetica: empirisch afgeleid voltage- en lichtgevoelig channelrhodopsine-2 model.

De veelzijdigheid en de elektrofysiologische kenmerken van de lichtgevoelige ionenkanalen channelrhodopsine-2 (ChR2), halorhodopsine (NpHR) en de lichtgevoelige protonpomp archaerhodopsine-3 (Arch) maken deze optogenetische hulpmiddelen krachtige kandidaten voor het beheersen van neuronale vuring in modellen van epilepsie en voor het verschaffen van inzichten in de fysiologie en pathologie van de organisatie en synchronisatie van neuronale netwerken.

Channelrhodopsines-2 (ChR2) zijn een klasse van lichtgevoelige eiwitten die de mogelijkheid bieden om met lichtstimulatie neurale activiteit met milliseconde precisie te reguleren.

Optogenetische methoden zijn opgekomen als een krachtig hulpmiddel om neurale circuitactiviteit te verduidelijken die ten grondslag ligt aan een diverse reeks gedragingen over een breed scala aan soorten. Optogenetische hulpmiddelen van microbieel oorsprong bestaan uit lichtgevoelige membraaneiwitten die in staat zijn om neurale activiteit te activeren (bijv. channelrhodopsine-2, ChR2) of te onderdrukken (bijv. halorhodopsine, NpHR) in genetisch gedefinieerde celtypen over gedragsrelevante tijdschalen.

Virusgemedieerde expressie van een ChR2-variant met grotere lichtgevoeligheid in SGN's verminderde de hoeveelheid licht die nodig was voor reacties en maakte neuronale spiking mogelijk na stimulatie tot 60 Hz.

Hier gebruikten we diermodellen om optogenetische stimulatie te karakteriseren, wat de optische stimulatie is van neuronen die genetisch zijn gemodificeerd om het lichtgestuurde ionenkanaal channelrhodopsine-2 (ChR2) tot expressie te brengen.

Het meest gebruikte optogenetische hulpmiddel, Channelrhodopsine2 (ChR2), is zowel licht- als voltagegevoelig. Een lichtgestuurde actiepotentiaal of lichtgedreven verstoringen van de lopende elektrische activiteit bieden directe voltagefeedback, die de ChR2-stroom vormgeeft.

Het stelt neuronen in staat lichtgevoelige genen tot expressie te brengen die de identificatie, dissectie en manipulatie van specifieke neuronale populaties en hun verbindingen in de weefsels en organen van wakker zijnde dieren mogelijk maken met ongekende ruimtelijke en temporele precisie. Lichtgevoelige genen, voornamelijk de genetisch gerichte lichtgestuurde kanalen channelrhodopsine-2 (ChR2) en halorhodopsine (NpHR), veroorzaken intracellulair ionenstroom tijdens optische belichting.

Channelrhodopsine-2 (ChR2) van de groene alg Chlamydomonas reinhardtii functioneert als een lichtgestuurd kationenkanaal dat is ontwikkeld als een optogenetisch hulpmiddel om specifieke zenuwcellen bij dieren te stimuleren en hun gedrag te controleren door belichting. Het moleculaire mechanisme van ChR2 is uitgebreid bestudeerd met verschillende spectroscopische methoden, waaronder lichtgeïnduceerde verschil Fourier-transformatie infraroodspectroscopie (FTIR), die gevoelig is voor structurele veranderingen in het eiwit bij lichtactivatie.


Is de Prostaat-specifiek Antigeen (PSA) test alleen relevant voor prostaatkanker?

Answer: Nee, hoewel de PSA-test hoge PSA-waarden kan detecteren die kunnen wijzen op de aanwezigheid van prostaatkanker, kunnen veel andere aandoeningen, zoals een vergrote of ontstoken prostaat, ook de PSA-waarden verhogen.

Prostaatkanker (PCa) is de meest frequent gediagnosticeerde maligniteit en de op één na belangrijkste oorzaak van kankersterfte bij mannen

PSA staat bekend als prostaat-specifiek, maar niet PCa-specifiek

tekorten van serum-PSA als een prostaatkanker-specifieke diagnostische test zijn goed erkend.

medische discussie rondom het gebruik van de prostaat-specifieke antigeen (PSA) test voor prostaatkankerscreening

De klinische relevantie van deze verrassend hoge incidentie van prostaatkanker bij mannen met een normale PSA moet nog worden vastgesteld

Snelle acceptatie van prostaat-specifieke antigeen (PSA) testen heeft plaatsgevonden in de Verenigde Staten ondanks onduidelijk bewijs over het voordeel voor mortaliteit

Routine kankerscreening met prostaat-specifiek antigeen (PSA) is controversieel, en richtlijnen adviseren dat mannen worden geïnformeerd over de risico’s en voordelen

Prostaatcarcinoom werd histologisch bevestigd bij 14 (0,66%) van de mannen, negen keer in het vroege stadium (T2) en vijf keer in het klinische stadium (T3), wat overeenkomt met een incidentie van circa 650 gevallen per 100.000 mannen in de doelleeftijdsgroep

Dit nieuw ontwikkelde PSA-testsysteem kan het acceptatiepercentage en de effectiviteit van medische controles voor prostaatkanker verhogen,

PSA kan betrouwbaar worden gebruikt als een uniek hulpmiddel in de follow-up van patiënten voor de vroege detectie van progressieve ziekte

PSA toonde negatieve voorspellende waarden van respectievelijk 82 en 77%, met gebruik van 4 en 10 ng/ml als afkapwaarden

hebben de haalbaarheid beoordeeld van het gebruik van vaste limietcriteria gebaseerd op medische relevantie en biologische variatie voor het evalueren van de analytische prestaties van de prostaat-specifieke antigeen (PSA) test


Lijst van symptomen van de Hakim Triade.

Answer: De triade van Hakim-Adams is bekend bij normaal-druk hydrocefalie (NDH): dementie, loopstoornissen en urine-incontinentie.

De triade van Hakim-Adams is bekend bij normaal-druk hydrocefalie (NDH): dementie, loopstoornissen en urine-incontinentie.

Normaal-druk hydrocefalie (NDH) is een klinische triade van loopstoornis, dementie en urine-incontinentie, gecombineerd met radiografische bevindingen van ventriculomegalie en laboratoriumbevindingen van normale cerebrospinale vloeistofdrukken. Hoewel het voor het eerst werd beschreven door Hakim en Adams in 1965, is er geen formele definitie van NDH, wat discrepanties veroorzaakt in de incidentie in verschillende studies.

INLEIDING: Normaal-druk hydrocefalie (NDH) is een chronische neurologische aandoening die wordt gekenmerkt door vergrote ventrikels en een triade van klinische symptomen die het lopen, de cognitie en de urinecontinentie beïnvloeden. Salomón Hakim identificeerde het syndroom voor het eerst in 1957 in het Hospital San Juan de Dios in Bogotá, Colombia.

Hoewel eerder verschillende rapporten zijn gepubliceerd over gevallen met de karakteristieke klinische manifestaties van normaal-druk hydrocefalie—progressieve dementie, loopmoeilijkheden en urine-incontinentie—waren het Adams en Hakim die de klinische triade en het effect van het afleiden van cerebrospinale vloeistof als behandelingsmethode benadrukten.

ACHTERGROND: Chronische (normotensieve of lage druk) hydrocefalie wordt klinisch gekenmerkt door loopstoornis, cognitieve en urineproblemen, bekend als de triade van Hakim.


Wat is het cellulaire doelwit van gefitinib?

Answer: Het specifieke cellulaire doelwit van Gefitinib (Iressa) is de epidermale groeifactorreceptor (EGFR).

Gefitinib, de specifieke remmer van de epidermale groeifactorreceptor (EGFR), kan groeivertraging veroorzaken in kankercellijnen.

Gefitinib (Iressa) is een specifieke en effectieve remmer van de epidermale groeifactorreceptor.

Gefitinib is een specifieke remmer van de epidermale groeifactorreceptor (EGFR) die groeivertraging veroorzaakt in kankercellijnen en humane tumoren xenografts die hoge niveaus van EGFR tot expressie brengen.


Welk soort bindingen verbinden keratinemoleculen?

Answer:
cystine-disulfidebindingen
amidebindingen
waterstofbindingen

Veren en haar bestaan uit verhoornde epidermale keratinocyten waarin eiwitten via disulfidebindingen tussen cysteïneresiduen van structurele eiwitten worden gekruist om mechanische veerkracht te creëren.

De methode omvat de generatie van thiolen door gecontroleerde reductie van cystine-disulfidebindingen in keratine

Mogelijke chemische bindingen gevormd tussen alfa-keratines en KAbetaPs kunnen voortkomen uit elektrostatische interacties naast kruisverbindingen via disulfidebindingen.

De oplosbaarheidstest in het dithiothreitol/ureum extractiebuffer, de analyse van de aminozuursamenstelling en studies over keratine secundaire structuren suggereren dat de verbeterde stabiliteit in water van thermisch behandelde matten kan worden toegeschreven aan de vorming van amidebindingen tussen zure en basische groepen van sommige aminozuurzijgroepen.

Aangezien de energie die betrokken is bij de vorming van disulfidebindingen veel groter is dan die van waterstofbindingen of van der Waals-interacties, wordt de structurele overgang waarschijnlijk gedomineerd door de vereiste dat de gebonden cysteïneresiduen op nauw gelijkwaardige axiale posities voorkomen.

Het interface van het K5-K14 coiled-coil heterodimeer heeft asymmetrische zoutbruggen, waterstofbindingen en hydrofobe contacten, en het oppervlak vertoont een opvallende ladingspolarisatie. Een trans-dimeer homotypische disulfidebinding die Cys367 in het stuttergebied van K14 omvat, komt voor in het kristal en in huidkeratinocyten, waar het geconcentreerd is in een keratinefilamentkooi die de kern omhult.

De alfa-helices die gestabiliseerd worden door waterstofbindingen en de alfa-helicale coiled coils die gestabiliseerd worden door hydrofobe interacties, zijn gevoeliger voor straling dan de supramoleculaire architectuur van het keratinefilament en de filamentverpakking binnen het keratine-geassocieerde eiwitmatrix, die gestabiliseerd wordt door disulfidebindingen.

Een goed oplosmiddel valt de disulfidebindingen tussen cystinemoleculen aan en hydrateert de haarstreng.


Is autisme een van de kenmerken van het Moebius-syndroom?

Answer: Het Moebius-syndroom is een zeldzame aangeboren aandoening die gewoonlijk wordt gedefinieerd als een combinatie van gezichtsverlamming met een beperking van de oogafwijking. Een sterke associatie van het Moebius-syndroom met autismespectrumstoornissen (ASS) is gesuggereerd in vroege studies met heterogene leeftijdsgroepen.

De diagnose van het Moebius-syndroom, een zeldzame aangeboren aandoening, is voornamelijk gebaseerd op aangeboren verlamming van het aangezichts- en abducenszenuw. Betrokkenheid van andere hersenzenuwen komt ook vaak voor. Af en toe zijn de V, X, XI en XII hersenzenuwen betrokken, wat resulteert in moeite met kauwen, slikken en hoesten, wat vaak leidt tot ademhalingscomplicaties. Verstandelijke beperking en autisme zijn in sommige gevallen gerapporteerd.

De Moebius-sequentie is een zeldzame aangeboren aandoening die gewoonlijk wordt gedefinieerd als een combinatie van gezichtsverlamming met een beperking van de oogafwijking. Een sterke associatie van de Moebius-sequentie met autismespectrumstoornissen (ASS) is gesuggereerd in eerdere studies met heterogene leeftijdsgroepen.

Bepaalde genetische syndromen verschaffen ons uiterst waardevolle informatie over de rol die genetica speelt bij autisme. Dit is het geval bij de volgende syndromen: Angelman-syndroom, Prader-Willi-syndroom, 15q11-q13 duplicatie, fragiel X-syndroom, fragiel X premutatie, deletie van chromosoom 2q, XYY-syndroom, Smith-Lemli-Opitz-syndroom, Apert-syndroom, mutaties in het ARX-gen, De Lange-syndroom, Smith-Magenis-syndroom, Williams-syndroom, Rett-syndroom, Noonan-syndroom, Down-syndroom, velo-cardio-faciaal syndroom, myotone dystrofie, Steinert-ziekte, tubereuze sclerose, Duchenne-ziekte, Timothy-syndroom, 10p terminale deletie, Cowden-syndroom, 45,X/46,XY mozaïcisme, Myhre-syndroom, Sotos-syndroom, Cohen-syndroom, Goldenhar-syndroom, Joubert-syndroom, Lujan-Fryns-syndroom, Moebius-syndroom, hypomelanose van Ito, neurofibromatose type 1, CHARGE-syndroom en HEADD-syndroom.

Zeventien kinderen en jongvolwassenen met het Moebius-syndroom werden onderzocht met het oog op het vinden van symptomen van autisme. Ongeveer 40% van de groep vertoonde alle of veel van de typische symptomen van autistische stoornis.

Negenenvijftig gevallen met infantiel autisme/autistische stoornis werden onderverdeeld volgens geassocieerde medische aandoeningen (fragiel-X, tubereuze sclerose, neurofibromatose, hypomelanose van Ito, Moebius-syndroom, Rett-syndroom en een 'nieuw' syndroom geassocieerd met een markerchromosoom).

Autismespectrumstoornissen bij kinderen en adolescenten met Moebius-sequentie.

Moebius-sequentie en autismespectrumstoornissen – minder vaak geassocieerd dan vroeger werd gedacht.

Autistisch gedrag bij het Moebius-syndroom.

De hoge frequentie van autistische symptomen bij het Moebius-syndroom kan een duidelijke oververtegenwoordiging zijn en zou kunnen wijzen op een gemeenschappelijk onderliggend neurobiologisch tekort op hersenstamniveau.


Is Sarcolipine een regulerend/remmend eiwit van de Calcium ATPase SERCA?

Answer: Sarcolipine (SLN) is een membraaneiwit van 3 kD dat voorkomt in het sarcoplasmatisch reticulum (SR) en het is een recent geïdentificeerde regulator van de sarco/endoplasmatisch reticulum Ca(2+)-ATPase (SERCA) pomp. SLN remt de activiteit van sarcoplasmatisch reticulum Ca(2+) ATPase (SERCA) en vermindert de affiniteit voor Ca(2+), wat leidt tot disfunctie van de myocardiale contractie en hartfalen. Sarcolipine is een belangrijke regulator van SERCA2a in de atria.

De activiteit van SERCA wordt gereguleerd door twee kleine, homologue membraaneiwitten genaamd fosfolamban (PLB, ook bekend als PLN) en sarcolipine (SLN). Gedetailleerde structurele informatie die dit regulatiemechanisme verklaart ontbrak, en de structurele kenmerken die het pad definiëren waardoor cytoplasmatisch Ca(2+) de intramembraanse bindingsplaatsen van SERCA binnengaat, zijn onbekend gebleven.

De activiteit van de sarco(endo)plasmatisch reticulum Ca(2+)ATPase (SERCA) pomp wordt gemoduleerd door fosfolamban (PLB) en sarcolipine (SLN) in hart- en skeletspier. Recente gegevens suggereren dat SLN een rol kan spelen in spierthermogenese door het bevorderen van het ontkoppelen van de SERCA pomp.

Hier tonen we aan dat sarcolipine (Sln), een recent geïdentificeerde regulator van de sarco/endoplasmatisch reticulum Ca(2+)-ATPase (SERCA) pomp, noodzakelijk is voor spiergebaseerde thermogenese.

Sarcolipine (SLN) is een membraaneiwit van 3 kD dat voorkomt in het sarcoplasmatisch reticulum (SR). Het bestaat uit 31 aminozuurresiduen; SLN en fosfolamban (PLB) behoren tot dezelfde eiwitfamilie, waardoor ze vergelijkbare fysiologische functies hebben. SLN remt de activiteit van sarcoplasmatisch reticulum Ca(2+) ATPase (SERCA) en vermindert de affiniteit voor Ca(2+), wat leidt tot disfunctie van de myocardiale contractie en hartfalen.

Sarcolipine (SLN) is een belangrijke regulator van sarco(endo)plasmatisch reticulum (SR) Ca(2+)-ATPase (SERCA), en de expressie ervan is veranderd in ziek atriaal myocardium.

Gezamenlijk wijzen deze bevindingen erop dat het verwijderen van SLN leidt tot verhoogde SERCA-activiteit en SR Ca(2+) lading, wat op zijn beurt abnormale intracellulaire Ca(2+) verwerking en atriale remodelering kan veroorzaken.

Sarcolipine (SLN) remt sarco(endo)plasmatisch reticulum Ca(2+)-ATPase (SERCA) pompen.

Deze resultaten tonen aan dat 1) SLN de Ca(2+)-ATPase activiteit reguleert en daarmee de contractiele kinetiek in ten minste sommige skeletspieren, 2) de functionele betekenis van SLN afhangt van het endogene SLN-expressieniveau, en 3) de remmende effecten van SLN op SERCA-functie worden opgeheven als reactie op herhaalde contracties, waardoor de ontspanningssnelheden toenemen.

De SERCA pomp was constitutief geactiveerd in zowel atriale als ventriculaire kamers van het muizenhart door het verwijderen van zijn belangrijkste regulatoren, fosfolamban (PLN) en sarcolipine (SLN). De dubbel-knockout (dKO) muizen voor PLN en SLN vertoonden verhoogde SERCA pompactiviteit, Ca(2+) transiënten en SR Ca(2+) lading, en ontwikkelden cardiale hypertrofie.

Onze bevindingen benadrukken ook de noodzaak voor dynamische regulatie van de SERCA pomp door PLN en/of SLN om de cardiale contractiliteit te behouden onder normale omstandigheden en tijdens pathofysiologische toestanden.

Sarcolipine (SLN) is naar voren gekomen als een belangrijke regulator van het atriale sarcoplasmatisch reticulum (SR) Ca2+ transport.

Het remmende effect van SLN op de cardiale SR Ca2+ ATPase (SERCA) pomp kan worden opgeheven door bèta-adrenerge stimulatie, wat aangeeft dat SLN een omkeerbare remmer is.

Sarcolipine is een nieuwe regulator van de cardiale sarcoplasmatisch reticulum Ca2+ ATPase 2a (SERCA2a) en wordt overvloedig tot expressie gebracht in de atria.

Onze studie documenteerde dat sarcolipine een belangrijke regulator is van SERCA2a in de atria. Belangrijk is dat onze gegevens het bestaan aantonen van verschillende modulatoren voor de SERCA pomp in de atria en ventrikels.

Sarcoplasmatisch reticulum (SR) Ca(2+) ATPase (SERCA) is een membraaneiwit dat de ATP-afhankelijke transport van Ca(2+) van het cytosol naar het SR katalyseert. De activiteit van SERCA wordt geremd door fosfolamban (PLN) en sarcolipine (SLN), en al deze eiwitten dragen bij aan het handhaven van de normale intracellulaire calciumhuishouding.

Sarcolipine (SLN) is een integraal membraaneiwit dat tot expressie komt in zowel skelet- als hartspier, waar het SERCA (calcium ATPase) remt door de schijnbare Ca2+ affiniteit te verlagen op een wijze die vergelijkbaar is met die van zijn homoloog fosfolamban (PLN).

Opmerkelijk is dat elk domein van SLN zich gedraagt op een wijze die vergelijkbaar is met die van de overeenkomstige domeinen in PLN, wat de hypothese ondersteunt dat zowel SLN als PLN aan SERCA binden in dezelfde groeve en met vergelijkbare mechanismen.

De rol van sarcolipine (SLN) in de cardiale fysiologie werd kritisch geëvalueerd door het genereren van een transgeen (TG) muismodel waarin de SLN tot sarco(endoplasmatisch)reticulum (SR) Ca(2+) ATPase (SERCA) verhouding werd verhoogd in het ventrikel. Overexpressie van SLN vermindert de SR calciumtransportfunctie en resulteert in een verminderde amplitude van calciumtransiënten en ontspanningssnelheid. SLN TG harten vertonen een significante afname in contractie- en ontspanningssnelheden wanneer beoordeeld met ex vivo werkende hartpreparaten.

We concluderen dat SLN een nieuwe regulator is van SERCA pompactiviteit, en dat het remmende effect kan worden opgeheven door bèta-adrenerge agonisten.

Sarcolipine, een homoloog van fosfolamban, reguleert Ca2+ opname via interactie met sarcoplasmatisch reticulum Ca2+ ATPase (SERCA) en wordt voornamelijk tot expressie gebracht in de atriale spier.

Sarcolipine (SLN) en fosfolamban (PLN) zijn effectieve remmers van de sarco(endo)plasmatisch reticulum Ca(2+)-ATPase (SERCA).

Deze resultaten tonen aan dat NF-SLN expressie de spiercontractiele functie schaadt door SERCA functie te remmen en de sarcoplasmatisch reticulum Ca(2+) voorraden te verminderen.

Sarcolipine (SLN) is een remmer van sarco(endo)plasmatisch reticulum Ca(2+)-ATPases (SERCAs) in vitro, maar de functie in vivo is niet gedefinieerd. NF-SLN cDNA (SLN met een N-terminale FLAG-epitoop tag) werd geïntroduceerd in de soleusspier van de rat in één achterpoot door plasmide-injectie en elektrotransfer.

Sarcolipine (SLN), een regulator van de sarco(endo)plasmatisch reticulum Ca(2+)-ATPase van snel samentrekkende skeletspier (SERCA1a), wordt ook tot expressie gebracht in hart- en langzaam samentrekkende skeletspieren waar fosfolamban (PLN) en SERCA2a tot expressie komen.

De remming van sarco(endo)plasmatisch reticulum calcium ATPase (SERCA) door sarcolipine is gecodeerd in zijn luminale staart.

De sarco(endo)plasmatisch reticulum calcium ATPase (SERCA) wordt weefselafhankelijk gereguleerd via interactie met de korte integrale membraaneiwitten fosfolamban (PLN) en sarcolipine (SLN).

Fosfolamban (PLN) en sarcolipine (SLN) zijn twee enkelvoudige membraaneiwitten die Ca2+-ATPase (SERCA) reguleren, een ATP-gedreven pomp die calciumionen transporteert naar het lumen van het sarcoplasmatisch reticulum, waarmee spierontspanning wordt geïnitieerd.

[Onderzoeksvoortgang van sarcolipine - een nieuw regulerend eiwit van sarcoplasmatisch reticulum Ca2+ ATPase].


Wat is het risico op het ontwikkelen van acute myeloïde leukemie bij Fanconi-anemie?

Answer: Een overzicht van alle gevallen van Fanconi-anemie (FA) die zijn gerapporteerd aan het International Fanconi Anemia Registry (IFAR) geeft aan dat ten minste 15% acute myeloïde leukemie (AML) of preleukemie vertoont.

Zestien van de 59 FA-C-patiënten (27%) hebben acute myeloïde leukemie ontwikkeld

Het actuarieel risico op MDS of AML was 52% (37% tot 67%) op 40-jarige leeftijd

Een overzicht van alle gevallen van Fanconi-anemie (FA) die zijn gerapporteerd aan het International Fanconi Anemia Registry (IFAR) geeft aan dat ten minste 15% acute myeloïde leukemie (AML) of preleukemie vertoont.


Hoeveel verschillende mutaties zijn geassocieerd met het Muenke-syndroom?

Answer: Het Muenke-syndroom, ook bekend als FGFR3-geassocieerde coronale synostose, wordt moleculair gedefinieerd door de aanwezigheid van een heterozygote nucleotide-transversie, c.749C>G, die de aminozuursubstitutie Pro250Arg codeert, in het gen voor de fibroblastgroeifactorreceptor type 3 (FGFR3).

Het Muenke-syndroom is een autosomaal dominant craniosynostosesyndroom dat het gevolg is van een bepalende puntmutatie in het Fibroblast Growth Factor Receptor 3 (FGFR3)-gen.

De associatie van FGFR3-mutaties met craniosynostose is beperkt tot drie mutaties: de veelvoorkomende p.Pro250Arg in het Muenke-syndroom, p.Ala391Glu in het Crouzon-syndroom met acanthosis nigricans, en p.Pro250Leu geïdentificeerd in een familie met geïsoleerde craniosynostose.

De Pro250Arg-mutatie in het FGFR3-gen wordt gevonden bij patiënten met het Muenke-syndroom en is een van de meest frequent voorkomende mutaties in craniosynostosesyndromen.

Fibroblasten van 10 individuen met elk het Apert-syndroom (FGFR2-substitutie S252W), Muenke-syndroom (FGFR3-substitutie P250R), Saethre-Chotzen-syndroom (verschillende mutaties in TWIST1) en niet-syndromische sagittale synostose (geen mutatie gedetecteerd) werden gekweekt.

De identificatie van de P250R-mutatie maakte de bevestiging van het Muenke-syndroom mogelijk in 9 van de 52 verwezen gevallen.

Het Muenke-syndroom, ook bekend als FGFR3-geassocieerde coronale synostose, wordt moleculair gedefinieerd door de aanwezigheid van een heterozygote nucleotide-transversie, c.749C>G, die de aminozuursubstitutie Pro250Arg codeert, in het gen voor de fibroblastgroeifactorreceptor type 3 (FGFR3).


Hoe kan de foetale Rhesus worden bepaald met niet-invasieve testen?

Answer: De detectie van de foetale RhD-status kan worden bereikt met de niet-invasieve methode van het beoordelen van vrij foetaal DNA in het maternale bloed.

Bepaling van de foetale rhesus d-status door analyse van maternale plasmadeoxyribonucleïnezuur (DNA).

In deze studie hebben we de haalbaarheid van foetale RhD-genotypering beoordeeld door analyse van cell-free foetaal DNA (cffDNA) geëxtraheerd uit plasmamonsters van Rhesus (Rh) D-negatieve zwangere vrouwen met behulp van real-time polymerasekettingreactie (PCR).

Het uitvoeren van real-time PCR op cffDNA toonde nauwkeurige, efficiënte en betrouwbare resultaten, waardoor snelle en grootschalige niet-invasieve bepaling van foetale geslacht en RhD-status in klinische monsters mogelijk is.

Niet-invasieve prenatale diagnose van foetale RhD met behulp van vrij foetaal DNA.

Het doel van deze studie is het bepalen van de foetale RhD-status bij Rh-incompatibele zwangerschappen met een niet-invasieve techniek; isolatie van vrij foetaal DNA uit de maternale circulatie.

De detectie van foetale RhD-status met een niet-invasieve methode uit de maternale circulatie bleek mogelijk te zijn. Het niet-invasief beoordelen van de foetale RhD-status met vrij foetaal DNA in maternale bloed zal kostenefficiënt zijn, onnodige indirecte Coombs-testen en onnodige Rhogam-toedieningen vermijden die worden gebruikt bij Rh-incompatibele zwangerschappen.

Vruchtbare onderzoeksinspanningen hebben geresulteerd in de klinische implementatie van een aantal niet-invasieve prenatale testen gebaseerd op maternale plasmadeoxyribonucleïnezuuranalyse, waaronder testen voor foetale geslachtsbepaling, foetale rhesus D-bloedgroepgenotypering en detectie van foetale chromosomale aneuploïdie.

Niet-invasieve antenatale diagnose van foetale rhesusstatus bij een allo-geïmmuniseerde patiënt.

Onze daaropvolgende onderzoeken hebben aangetoond dat deze toename in foetale celverkeer kan dienen als een vroege marker voor zwangerschappen met risico op deze aandoening. Een zeer recente opwindende ontdekking is dat vrij extracellulair foetaal DNA kan worden gedetecteerd in het plasma en serum van zwangere vrouwen, wat snelle en nauwkeurige detectie van unieke foetale loci mogelijk maakt, zoals het foetale rhesus D-gen bij rhesus D-negatieve zwangere vrouwen.

Bepaling van foetale rhesus D (RhD) status met circulerend cell-free foetaal DNA uit maternale plasma of serum wordt nu in Europa erkend als een betrouwbaar en nuttig hulpmiddel.

NGS is nu voldoende gevoelig om circulerend foetaal DNA in maternale bloed (cell-free foetaal DNA, cffDNA) te analyseren, waardoor toepassingen mogelijk zijn zoals niet-invasieve diagnose van foetaal geslacht (en X-gebonden ziekten), foetale rhesus bij rhesus-negatieve vrouwen, trisomie en in de nabije toekomst Mendeliaanse mutaties.

Hoge doorvoer niet-invasieve bepaling van foetale Rhesus D-status met behulp van geautomatiseerde extractie van cell-free foetaal DNA in maternale plasma en massaspectrometrie.

Niet-invasieve RNA-gebaseerde bepaling van foetale Rhesus D-type: een prospectieve studie gebaseerd op 96 zwangerschappen.

ACHTERGROND: Analyse van cell-free foetaal (cff) DNA in maternale plasma wordt routinematig gebruikt voor niet-invasieve prenatale diagnose (NIPD) van foetale geslachtsbepaling, foetale rhesus D-status en sommige monogene aandoeningen.

Niet-invasieve prenatale diagnose en testen door analyse van cell-free DNA in de maternale circulatie is een snel evoluerend vakgebied. Huidige klinische toepassingen omvatten foetale geslachtsbepaling, foetale rhesus D-bepaling, de diagnose van sommige monogene aandoeningen en een zeer nauwkeurige screeningstest voor aneuploïdieën.


Welke genen zijn voorgesteld als potentiële kandidaten voor gentherapie van hartfalen?

Answer:
Er zijn minstens 6 genen voorgesteld als potentiële kandidaten voor gentherapie bij hartfalen.
1. Cardiale Sarco-Endoplasmatisch Reticulum Calcium ATPase 2A (SERCA2A)
2. Remmer 1 (I-1) van Proteïnefosfatase 1B
3. Proteïnefosfatase 1B (PP1B)
4. Yes Associated Protein (YAP)
5. Survivin
6. S100A1

De moleculaire afwijkingen die ten grondslag liggen aan HF worden besproken samen met potentiële doelen voor gentherapie, met de nadruk op SERCA2a.

Het doel van deze studie was het verbeteren van de hartfunctie bij chronisch HF door overexpressie van constitutief actieve remmer-1 (I-1c)

Samenvattend verbetert I-1c-overexpressie met behulp van BNP116 de hartfunctie in een klinisch relevant model van ischemisch HF.

Therapeutische activatie van YAP of zijn downstream doelen, mogelijk via AAV-gemedieerde gentherapie, kan een strategie zijn om de uitkomst na een myocardinfarct te verbeteren

Calcium-upregulatie door AAV1/SERCA2a gentherapie is veilig en mogelijk voordelig bij patiënten met gevorderd hartfalen.

Survivin gentherapie kan de progressie van LV systolische disfunctie bij doxorubicine cardiomyopathie afremmen.

Hartfalen-induceerbare moleculaire targeting van PP1β heeft potentie als een nieuwe therapeutische strategie voor hartfalen.

De recente succesvolle en veilige afronding van een fase 2-studie gericht op de sarcoplasmatisch reticulum calcium ATPase pomp (SERCA2a), samen met de start van recentere fase 1-studies, opent een nieuw tijdperk voor gentherapie voor de behandeling van hartfalen.

Onze resultaten bieden een sterke rationale voor een klinische studie van S100A1 gentherapie voor menselijk hartfalen die mogelijk huidige strategieën voor de behandeling van eindstadium hartfalen kan aanvullen.

S100A1, een positieve inotrope regulator van myocardiale contractiliteit, raakt uitgeput in falende cardiomyocyten bij mensen en dieren, en myocardiumgerichte S100A1 genoverdracht herstelt de contractiele functie van het hart door het sarcoplasmatisch reticulum calcium (Ca(2+)) beheer te herstellen in acuut en chronisch falende harten in kleine diermodellen.

Het gebruik van gentherapie voor hartfalen wint aan terrein als gevolg van de recente succesvolle afronding van fase II van de Calcium Upregulation by Percutaneous Administration of Gene Therapy in Cardiac Disease (CUPID) studie, die klinische veiligheid en effectiviteit toonde van een adeno-geassocieerde virale vector die sarco-endoplasmatisch reticulum calcium ATPase (SERCA2a) tot expressie brengt.

De recente succesvolle en veilige afronding van een fase 2-studie gericht op de cardiale sarcoplasmatisch/endoplasmatisch reticulum Ca2+ ATPase pomp (SERCA2a) heeft de potentie een nieuw tijdperk te openen voor gentherapie bij hartfalen.

De recente succesvolle en veilige afronding van een fase 2-studie gericht op de sarcoplasmatisch reticulum calcium ATPase pomp (SERCA2a) heeft de potentie een nieuw tijdperk te openen voor gentherapie in de behandeling van hartfalen.

DOELSTELLINGEN: Verminderde activiteit van myocardiaal sarcoplasmatisch reticulum calcium ATPase 2a (SERCA2a) is een kenmerk van falende harten, en SERCA2a gentherapie verbetert de hartfunctie bij dieren en patiënten met hartfalen (HF).


DX-88 is de onderzoeknaam van welk medicijn?

Answer: DX-88 is de onderzoeknaam van een medicijn Ecallantide, een recombinant eiwit van 60 aminozuren ontdekt via phage display technologie, dat een zeer specifieke, krachtige remmer is van humane plasma kallikreïne en met succes is gebruikt bij de behandeling van patiënten die acute erfelijke angio-oedeem aanvallen ervaren.

Ecallantide (voorheen bekend als DX-88), een krachtige en specifieke remmer van plasma kallikreïne, is een innovatief geneesmiddel.

Ecallantide (DX-88) voor acute erfelijke angio-oedeem aanvallen: geïntegreerde analyse van 2 dubbelblinde fase 3 studies.

Verschillende nieuwe therapieën hebben fase III onderzoeken in de VS afgerond, waaronder: (i) plasma-afgeleide C1-INH vervangingstherapieën (Berinert P en Cinryze); (ii) een recombinant C1-INH vervangingstherapie (conestat alfa; Rhucin); (iii) een kallikreïne remmer (ecallantide [DX-88]); en (iv) een bradykinine-2-receptor antagonist (icatibant).

Ecallantide (DX-88), een plasma kallikreïne remmer voor de behandeling van erfelijk angio-oedeem en de preventie van bloedverlies bij on-pump cardiothoracale chirurgie.

DOELSTELLING: Ecallantide (DX-88) is een krachtige en specifieke remmer van plasma kallikreïne.

DX-88 (ecallantide), een recombinant eiwit van 60 aminozuren ontdekt via phage display technologie, is een zeer specifieke, krachtige remmer van humane plasma kallikreïne die met succes is gebruikt bij de behandeling van patiënten met acute HAE aanvallen.

DX-88 of ecallantide, een krachtige en specifieke remmer van plasma kallikreïne, behaalde alle primaire en secundaire werkzaamheidseindpunten in een placebogecontroleerde, dubbelblinde fase 3 studie, met een tweede fase 3 studie die nog loopt.

DX-88 (ecallantide, Dyax Corp.) is een zeer specifieke recombinant plasma kallikreïne remmer die de productie van bradykinine stopt en subcutaan kan worden toegediend.


Welk type hartritmestoornis staat bekend als bidirectionele ventriculaire tachycardie (BDVT)?

Answer: Bidirectionele ventriculaire tachycardie (BVT), gekenmerkt door een afwisselende beat-to-beat ECG QRS-as, is een zeldzame maar intrigerende aritmie die geassocieerd wordt met digitalis-toxiciteit, familiaire catecholaminergische polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) en verschillende andere aandoeningen die de hartspiercellen predisponeren voor vertraagde nabewegingen (DAD's) en getriggerde activiteit. Bidirectionele ventriculaire tachycardie (BVT) is een ongewoon type polymorfe ventriculaire tachycardie (PVT). Op basis van gelijkenis in elektrocardiografische kenmerken wordt bidirectionele ventriculaire tachycardie beschouwd als een variant van het lange QT-syndroom. Bewijs uit humane en dierstudies wijst BVT toe aan afwisselende ectopische focus die afkomstig zijn uit het distale His-Purkinje-systeem in respectievelijk de linker en/of rechter ventrikel. Dit "pingpong"-mechanisme van reciprociterende bigemini produceert gemakkelijk het karakteristieke ECG-patroon van BVT en de degeneratie ervan naar polymorfe VT als extra locaties bigemini ontwikkelen.

Bidirectionele ventriculaire tachycardie (BVT) is een ongewoon type polymorfe ventriculaire tachycardie (PVT) met afwisselende polariteit van het QRS-complex, meestal beschreven bij digitalis-toxiciteit.

Bidirectionele ventriculaire tachycardie (BVT), gekenmerkt door een afwisselende beat-to-beat ECG QRS-as, is een zeldzame maar intrigerende aritmie die geassocieerd wordt met digitalis-toxiciteit, familiaire catecholaminergische polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) en verschillende andere aandoeningen die de hartspiercellen predisponeren voor vertraagde nabewegingen (DAD's) en getriggerde activiteit. Bewijs uit humane en dierstudies wijst BVT toe aan afwisselende ectopische focus die afkomstig zijn uit het distale His-Purkinje-systeem in respectievelijk de linker en/of rechter ventrikel.

Wanneer de hartslag de drempel voor bigemini op de eerste locatie in het His-Purkinje-systeem overschreed, ontwikkelde zich ventriculaire bigemini, waardoor de hartslag versnelde en de drempel voor bigemini op de tweede locatie werd overschreden. Zo induceerde de getriggerde slag van de eerste locatie een getriggerde slag van de tweede locatie. De getriggerde slag van de tweede locatie induceerde vervolgens reciprociterend een getriggerde slag van de eerste locatie, enzovoort. Bigemini van twee locaties produceerde BVT, en die van drie of meer locaties produceerde polymorfe VT.

Dit "pingpong"-mechanisme van reciprociterende bigemini produceert gemakkelijk het karakteristieke ECG-patroon van BVT en de degeneratie ervan naar polymorfe VT als extra locaties bigemini ontwikkelen.

De BVT in dit geval was hoogstwaarschijnlijk te wijten aan myocardiale ischemie. De etiologie van gepubliceerde BVT-gevallen is meestal digitalis-toxiciteit en zelden kruidenvergiftiging door aconitine, hypokaliëmische periodieke verlamming, catecholaminergische VT, myocarditis en het Anderson-Tawil-syndroom.

Bidirectionele ventriculaire tachycardie (BVT), hoewel een zeldzame aritmie in de algemene bevolking, wordt vaak waargenomen bij patiënten met het Andersen-Tawil-syndroom en een lang QT-interval. De farmacologische behandeling van deze aritmie is echter onbekend.

Dit rapport suggereert dat flecainide effectief kan zijn bij het beheersen van BVT geassocieerd met het Andersen-Tawil-syndroom en geeft aan dat de linker ventrikel dysfunctie secundair is aan de aritmie en niet het gevolg is van een geassocieerde fenotypische manifestatie van de aandoening.

Op basis van gelijkenis in elektrocardiografische kenmerken wordt bidirectionele ventriculaire tachycardie beschouwd als een variant van het lange QT-syndroom.

Dubbele ventriculaire ectopische ritmes hadden bizarre abnormale QRS-complexen van twee verschillende morfologieën en werden in tegengestelde richtingen geregistreerd. Ectopische ritmes in elk geval hadden parasystolische kenmerken. Deze observaties suggereren bifocale automaticiteit als mechanisme voor bidirectionele ventriculaire tachycardie.

Bidirectionele ventriculaire tachycardie, gedefinieerd als de snelle afwisseling van de QRS-complexen met opeenvolgende tegengestelde axiale deviatie, is een zeldzame aritmie. In de zeldzame gevallen die endocavitaire onderzoeken ondergingen, werd over het algemeen een infrahisiane oorsprong bewezen. Het mechanisme van deze tachycardieën blijft echter slecht begrepen en wordt besproken aan de hand van een nieuw geval.

In het licht van eerder gerapporteerde gevallen met gedocumenteerd endocavair onderzoek en dit nieuwe geval lijkt het mogelijk om te spreken van een ware "bidirectionele ventriculaire tachycardie", een tachycardie waarvan het mechanisme onduidelijk is maar zeker niet eenduidig.

ACHTERGROND: Bidirectionele ventriculaire tachycardie (BVT), gekenmerkt door een afwisselende beat-to-beat ECG QRS-as, is een zeldzame maar intrigerende aritmie die geassocieerd wordt met digitalis-toxiciteit, familiaire catecholaminergische polymorfe ventriculaire tachycardie (CPVT) en verschillende andere aandoeningen die de hartspiercellen predisponeren voor vertraagde nabewegingen (DAD's) en getriggerde activiteit.


Welke genen zijn in verband gebracht met rusteloze benen syndroom

Answer:
Menselijke L-Ferritine
De genotypen van vijf specifieke single-nucleotide polymorfismen (SNP's) in drie genen
Homozygositeit voor het T-allel van BTBD9 rs9296249
MEIS1
Intragenische guanosinetrifosfaat cyclohydrolase-1 duplicatie
LRRK2 genmutatie

We beschrijven een uniek geval van een 23-jarige vrouwelijke patiënt met een homozygote verlies-van-functie mutatie in het L-ferritine gen, idiopathische gegeneraliseerde aanvallen en atypisch rusteloze benen syndroom (RLS).

De genotypen van vijf specifieke single-nucleotide polymorfismen (SNP's) in drie genen die eerder in verband zijn gebracht met ijzerstatus en/of rusteloze benen syndroom (RLS)

Homozygositeit voor het T-allel van BTBD9 rs9296249 werd geassocieerd met lagere serumferritine.

Een frequent polymorfisme in BTBD9 was significant geassocieerd met serumferritine. Dit polymorfisme is eerder in verband gebracht met RLS, maar niet met lage ijzervoorraden bij bloeddonoren.

In de Duitse steekproef werden varianten in MEIS1 en BTBD9 geassocieerd met RLS bij ESRD (P(nom)≤0,004, OR's 1,52 en 1,55), terwijl in de Griekse steekproef een trend voor associatie met MAP2K5/SKOR1 en BTBD9 werd gezien

Dit is de eerste demonstratie van een genetische invloed op RLS bij ESRD-patiënten waarbij BTBD9 significant geassocieerd is.

Vier familieleden ontwikkelden dopa-responsieve dystonie, met aanvang in hun late tienerjaren, en ontwikkelden vervolgens rusteloze benen syndroom en migraine. CONCLUSIES: Dit is het eerste rapport van een intragenische guanosinetrifosfaat cyclohydrolase-1 duplicatie in een familie met dopa-responsieve dystonie.

Tot nu toe is geen genmutatie gevonden, maar vijf genloci zijn in primaire RLS in kaart gebracht op chromosomen 12q, 14q, 9p, 2q en 20p (RLS1 tot en met 5)

We tonen koppeling aan een locus op chromosoom 9p die waarschijnlijk verschillend is van RLS3. Onze familie met een vrij homogeen fenotype en zeer vroege ziekteaanvang biedt een unieke kans om de genetische oorzaken van het veelvoorkomende rusteloze benen syndroom verder te verduidelijken.

Een geval van rusteloze benen syndroom in een familie met LRRK2 genmutatie.

De associatie tussen RLS en LRRK2 genmutatie kan toevallig zijn, maar het kan worden verondersteld dat RLS een mogelijke fenotypische presentatie is bij PARK8.


Is de circadiane klok betrokken bij ribosoombiogenese?

Answer: Ja. De circadiane klok coördineert ribosoombiogenese. Het beïnvloedt de temporele translatie van een subset van mRNA's die betrokken zijn bij ribosoombiogenese door de transcriptie van translatie-initiatiefactoren te regelen, evenals de klokafhankelijke ritmische activatie van signaalroutes die betrokken zijn bij hun regulatie.

De circadiane klok coördineert ribosoombiogenese.

Hier tonen we aan dat de circadiane klok zijn functie ook uitoefent via de regulatie van mRNA-translatie. Namelijk, de circadiane klok beïnvloedt de temporele translatie van een subset van mRNA's die betrokken zijn bij ribosoombiogenese door de transcriptie van translatie-initiatiefactoren te regelen, evenals de klokafhankelijke ritmische activatie van signaalroutes die betrokken zijn bij hun regulatie. Bovendien reguleert de circadiane oscillator direct de transcriptie van ribosomale proteïne-mRNA's en ribosomale RNA's. Zo speelt de circadiane klok een belangrijke rol bij het coördineren van transcriptie- en translatiestappen die ten grondslag liggen aan ribosoombiogenese.


Kunnen mutaties in Calmoduline ventriculaire fibrillatie veroorzaken?

Answer: Ja, mutaties in CALM liggen ten grondslag aan IVF die zich manifesteert in de kindertijd en adolescentie.

We hebben een familie gekarakteriseerd met een voorgeschiedenis van ventriculaire fibrillatie (VF) en plotselinge dood zonder ECG- of echocardiografische afwijkingen in rust. Twee broers/zussen overleden plotseling op de leeftijden van 9 en 10 jaar, en nog twee werden gereanimeerd na een hartstilstand buiten het ziekenhuis met gedocumenteerde VF op respectievelijk 10 en 16-jarige leeftijd. Exoomsequencing identificeerde een missense-mutatie die een sterk geconserveerd aminozuurresidu (p.Phe90Leu) in het CALM1-gen, dat calmoduline codeert, aantastte. Deze mutatie werd ook gedragen door een van de broers/zussen die plotseling overleed, van wie DNA beschikbaar was. De mutatie was aanwezig bij de moeder en een broer/zus, beiden asymptomatisch maar met een marginaal verlengde QT-interval tijdens inspanning. CONCLUSIES: We identificeerden een mutatie in CALM1 die ten grondslag ligt aan IVF die zich manifesteert in de kindertijd en adolescentie. De causaliteit van de mutatie wordt ondersteund door eerdere studies die aantonen dat Phe90 de directe interactie van CaM met doelpeptiden medieert.

Hier tonen we aan dat calmoduline (CaM), een alomtegenwoordige Ca2+-sensor eiwit, bindt aan het carboxy-terminale 'IQ'-domein van het menselijke cardiale Na-kanaal (hH1) op een Ca2+-afhankelijke wijze. Deze bindingsinteractie versterkt significant de langzame inactivatie - een kanaal-gating proces dat gekoppeld is aan levensbedreigende idiopathische ventriculaire aritmieën. Mutaties gericht op het IQ-domein verstoorden de CaM-binding en elimineerden Ca2+/CaM-afhankelijke langzame inactivatie, terwijl de gating-effecten van Ca2+/CaM werden hersteld door intracellulaire toepassing van een peptide gemodelleerd naar het IQ-domein.


Hebben de Sleeping Beauty- of de piggyBac-transposons een hogere transpositie-efficiëntie?

Answer: Vergeleken met Sleeping Beauty vertoont PiggyBac hogere transpositie-efficiënties.

Onlangs is echter een ander systeem geïntroduceerd en ontwikkeld, bekend als PiggyBac (PB), voor het vervullen van dezelfde doeleinden, bijvoorbeeld mutagenese, transgenese en gentherapie, en in sommige gevallen met verbeterde transpositie-efficiëntie en voordelen ten opzichte van het Sleeping Beauty-transposonsysteem, hoewel verbeterde hyperactieve transposase de transpositie-efficiëntie voor SB sterk heeft verhoogd.

Hier vergeleken we de efficiëntie van twee verschillende transposonsystemen, Sleeping Beauty (SB) en piggyBac (PB), voor de generatie van muizen iPS.

In deze studie vergeleken we de genomische integratie-efficiënties en transpositieplaatsvoorkeuren van de transposonsystemen Sleeping Beauty (SB of SB11), Tol2 en piggyBac (PB) in primaire T-cellen afgeleid van perifere bloedlymfocyten (PBL) en navelstrengbloed (UCB). We vonden dat PB de hoogste efficiëntie van stabiele genoverdracht in PBL-afgeleide T-cellen toonde, terwijl SB11 en Tol2 respectievelijk tussenliggende en de laagste efficiënties medieerden.

Vergeleken met Sleeping Beauty vertoont PiggyBac hogere transpositie-efficiënties, geen bewijs voor lokaal hoppen en een significante voorkeur voor herintegratie in intragenische gebieden, wat het nut ervan voor insertionele mutagenese aantoont. Hoewel Sleeping Beauty geen detecteerbare genomische voorkeur had met betrekking tot inserties in genen of intergene gebieden, vertoonden zowel Sleeping Beauty als PiggyBac transposons een voorkeur voor integratie in actief getranscribeerde loci.

We hebben de chromosomale mobilisatie-efficiëntie en insertieplaatsvoorkeur van de twee transposons vergeleken die vanuit dezelfde donorplaats in muis embryonale stamcellen (ES-cellen) werden gemobiliseerd onder omstandigheden zonder selectieve beperkingen op de insertieplaatsen van de transposons. Vergeleken met Sleeping Beauty vertoont PiggyBac hogere transpositie-efficiënties, geen bewijs voor lokaal hoppen en een significante voorkeur voor herintegratie in intragenische gebieden, wat het nut ervan voor insertionele mutagenese aantoont.

In deze studie vergeleken we direct de genomische integratie-efficiënties van piggyBac, hyperactieve Sleeping Beauty (SB11), Tol2 en Mos1 in vier zoogdiercelijnen. PiggyBac toonde significant hogere transpositie-activiteit in alle cellijnen, terwijl Mos1 geen activiteit vertoonde.


Waar sequestreert TORC1 tijdens hitte-stress?

Answer: Bij hitte-stress wordt TORC1 gerekruteerd naar stressgranules.

Tijdelijke sequestratie van TORC1 in stressgranules tijdens hitte-stress.

De heractivatie van TORC1 wordt gestuurd door de desassemblage van SG's, wat suggereert dat SG's een belangrijke bepalende factor zijn voor de heractivatie van TORC1 tijdens het herstel van hitte-stress.

Hier rapporteren we dat TORC1-signaaltransductie bij hitte-stress wordt gereguleerd door stressgranules (SG's), die cytoplasmatische focussen zijn gevormd onder bepaalde stressomstandigheden. Ectopische vorming van SG's, bereikt door overexpressie van Pbp1 in niet-gestreste cellen, sequestreert TORC1 in dit compartiment, waardoor TORC1-signaaltransductie wordt geremd. Bij hitte-stress, een fysiologische SG-inducerende conditie, wordt TORC1 ook gerekruteerd naar SG's, wat de heractivatie van TORC1-signaaltransductie tijdens het herstel van hitte-stress vertraagt.

Bij hitte-stress, een fysiologische SG-inducerende conditie, wordt TORC1 ook gerekruteerd naar SG's, wat de heractivatie van TORC1-signaaltransductie tijdens het herstel van hitte-stress vertraagt. Bovendien wordt de heractivatie van TORC1 gestuurd door de desassemblage van SG's, wat suggereert dat SG's een belangrijke bepalende factor zijn voor de heractivatie van TORC1 tijdens het herstel van hitte-stress.

Hoewel TORC1-signaaltransductie wordt onderdrukt door verschillende stressfactoren in gist, blijven de onderliggende mechanismen onduidelijk. Hier rapporteren we dat TORC1-signaaltransductie bij hitte-stress wordt gereguleerd door stressgranules (SG's), die cytoplasmatische focussen zijn gevormd onder bepaalde stressomstandigheden.


Wordt rivaroxaban gemetaboliseerd in de nieren?

Answer: rivaroxaban ondergaat renale metabolisme

De nieuwe orale anticoagulantia (d.w.z. dabigatran, apixaban, rivaroxaban) ondergaan allemaal in verschillende mate renale metabolisme, en daarom vereisen dosering, werkzaamheid en veiligheid speciale aandacht bij patiënten met chronische nierziekte (CKD).

De nieuwe orale anticoagulantia hebben relatief weinig gegevens bij patiënten met ernstige nierinsufficiëntie, en ze hebben allemaal een element van renale uitscheiding.

Nu kunnen nieuwe anticoagulantia (dabigatran en rivaroxaban) beschikbaar komen. Daarom moeten we leren hoe we deze geneesmiddelen moeten gebruiken. Ze moeten voorzichtig worden gebruikt omdat ze via de nieren worden uitgescheiden en oudere patiënten mogelijk nierfunctiestoornissen hebben.

In de dagelijkse praktijk zal het noodzakelijk zijn zeer voorzichtig te zijn bij patiënten met verminderde nierfunctie, aangezien al deze geneesmiddelen via de nieren worden geëlimineerd.

Dabigatran etexilaat en rivaroxaban dragen het hoogste risico vanwege een hoge mate van renale uitscheiding, terwijl het risico voor apixaban, edoxaban en betrixaban lager lijkt te zijn.

Echter, al deze middelen ondergaan in verschillende mate renale klaring, en daarom vereisen dosering, werkzaamheid en veiligheid speciale aandacht bij patiënten met CKD.

Rivaroxaban wordt uitgescheiden via de nieren en de lever, daarom moeten er voorzorgsmaatregelen worden genomen bij leverinsufficiëntie.

De eliminatie van rivaroxaban is voornamelijk renaal, maar ook via feces en door hepatische metabolisme.


Wat zijn de bijwerkingen van Nalmefeen?

Answer: Bijwerkingen van nalmefeen zijn onder andere misselijkheid, duizeligheid/licht in het hoofd zijn, slapeloosheid, vermoeidheid, braken, verminderde calorie-inname/ eetlust, verhoogde zelfgerapporteerde alertheid en verminderde vermoeidheid. Bij paarden is beschreven dat er passage van halfvloeibaar fecaal materiaal kan optreden, intermitterende peniele ontspanning en milde sedatie. In sommige onderzoeken werd nalmefeen goed verdragen door alle proefpersonen en werden er geen klinisch significante bijwerkingen waargenomen.

Bijwerkingen waren onder andere misselijkheid, duizeligheid en slapeloosheid.

De bijwerkingen van nalmefeen waren van langere duur en intensiteit bij de proefpersonen die 10 mg nalmefeen kregen vergeleken met degenen die 6 of 2 mg kregen. Dit omvatte met name vermoeidheid, licht in het hoofd zijn, misselijkheid en braken.

De groep die nalmefeen kreeg at 22% minder, zowel in absolute gewicht als in calorie-inname, van een gestandaardiseerde buffetmaaltijd dan de placebogroep.

De schijnbare voedingsspecifiteit van nalmefeen leek dus een indirect gevolg te zijn van het effect op de smaakacceptatie. Nalmefeen veroorzaakte ook lichte verhogingen in zelfgerapporteerde alertheid en afnames in vermoeidheid en opgewektheid, hoewel men dacht dat deze waarschijnlijk niet verantwoordelijk waren voor de waargenomen veranderingen in eetgedrag.

In de tweede studie kregen zes gezonde mannen aanvankelijk een enkele dosis van 50 mg van het geneesmiddel toegediend, en werden plasmamonsters genomen op geselecteerde tijdstippen gedurende 48 uur. Vervolgens werd een doseringsschema van 20 mg om de 12 uur gestart en zeven dagen voortgezet. Plasmamonsters werden direct voor elke dosis en op geselecteerde tijden tot 48 uur na de laatste dosis verzameld. Het geneesmiddel werd door alle proefpersonen goed verdragen en er werden geen klinisch significante bijwerkingen waargenomen gedurende de zeven dagen durende toediening.

In de eerste studie werden oplopende enkelvoudige doses van 50, 100, 200 en 300 mg nalmefeen HCl in dubbelblinde opzet toegediend aan vier groepen gezonde mannen. Elke groep bestond uit zes proefpersonen; vier kregen nalmefeen en twee placebo. Het geneesmiddel werd op alle doseringsniveaus goed verdragen met slechts milde en voorbijgaande bijwerkingen, zoals licht in het hoofd zijn, bij de hogere doses.

Doses nalmefeen tot 0,4 mg/kg, IV, veroorzaakten slechts kleine bijwerkingen. Deze bijwerkingen omvatten passage van halfvloeibaar fecaal materiaal, intermitterende peniele ontspanning en milde sedatie. Behandelde paarden reageerden normaal op externe prikkels, behielden hun eetlust en presteerden adequaat tijdens het berijden. Sedatie verdween tijdens langdurige infusies.

Het geneesmiddel werd op alle doseringsniveaus goed verdragen met slechts milde en voorbijgaande bijwerkingen, waarvan licht in het hoofd zijn de meest voorkomende was.


Is de ziekte van Hirschsprung een van de kenmerken van het Mowat-Wilson-syndroom?

Answer: Het Mowat-Wilson-syndroom wordt gekenmerkt door typische gelaatskenmerken, matige tot ernstige verstandelijke beperking, epilepsie en variabele aangeboren afwijkingen, waaronder de ziekte van Hirschsprung, genitale afwijkingen, aangeboren hartafwijkingen, agenese van het corpus callosum en oogafwijkingen.

Het Mowat-Wilson-syndroom is een genetische aandoening veroorzaakt door heterozygote mutaties of deleties van het zinc finger E-box-binding homeobox 2 (ZEB2) gen. Het syndroom wordt gekenmerkt door typische gelaatskenmerken, matige tot ernstige verstandelijke beperking, epilepsie en variabele aangeboren afwijkingen, waaronder de ziekte van Hirschsprung, genitale afwijkingen, aangeboren hartafwijkingen, agenese van het corpus callosum en oogafwijkingen.

Het Mowat-Wilson-syndroom (MWS) is een zeldzame genetische aandoening waarbij variabele en meerdere aangeboren afwijkingen aanwezig zijn, waaronder de ziekte van Hirschsprung, verstandelijke beperking en opvallende gelaatskenmerken.

Personen met het Mowat-Wilson-syndroom (MWS; OMIM#235730) hebben karakteristieke gelaatskenmerken, een verscheidenheid aan aangeboren afwijkingen zoals de ziekte van Hirschsprung, en verstandelijke beperkingen veroorzaakt door mutatie of deletie van het ZEB2-gen.

Het Mowat-Wilson-syndroom is een genetische aandoening die wordt gekenmerkt door typische gelaatskenmerken, de ziekte van Hirschsprung en meerdere aangeboren afwijkingen.

Het Mowat-Wilson-syndroom (MWS) is een syndroom met ernstige verstandelijke beperking, een onderscheidend gelaat, en meerdere aangeboren afwijkingen, vaak geassocieerd met microcefalie, epilepsie, agenese van het corpus callosum, conotruncale hartafwijkingen, urogenitale malformaties en de ziekte van Hirschsprung (HSCR).

De prevalentie van het Mowat-Wilson-syndroom is momenteel onbekend, maar het lijkt erop dat het Mowat-Wilson-syndroom ondergediagnosticeerd is, vooral bij patiënten zonder de ziekte van Hirschsprung.

Het Mowat-Wilson-syndroom is een verstandelijke beperking-meerdere aangeboren afwijkingen syndroom gekenmerkt door een typisch gelaat, ontwikkelingsachterstand, epilepsie en variabele aangeboren afwijkingen, waaronder de ziekte van Hirschsprung, urogenitale afwijkingen, aangeboren hartafwijkingen en agenese van het corpus callosum.

"Mowat-Wilson"-syndroom met en zonder de ziekte van Hirschsprung is een distinctief, herkenbaar syndroom van meerdere aangeboren afwijkingen en verstandelijke beperking veroorzaakt door mutaties in het zinc finger homeobox 1B-gen.

Het Mowat-Wilson-syndroom (MWS) is een recent beschreven syndroom van verstandelijke beperking en meerdere aangeboren afwijkingen, gekenmerkt door een typisch gelaat, de ziekte van Hirschsprung of ernstige obstipatie, genito-urinaire afwijkingen, aangeboren hartafwijkingen, agenese van het corpus callosum en oogafwijkingen.

Wij rapporteren een meisje met de ziekte van Hirschsprung in combinatie met een opvallend gelaat, microcefalie, agenese van het corpus callosum en verstandelijke beperking (Mowat-Wilson-syndroom).

Het Mowat-Wilson-syndroom (MWS) wordt gekenmerkt door ernstige verstandelijke beperking met aanvallen, specifieke gelaatsdysmorfie, de ziekte van Hirschsprung, afwijkingen van het corpus callosum, en genito-urinaire en cardiale malformaties.

ACHTERGROND/DOEL: Patiënten met mutaties of deleties in het zinc finger homeobox 1B (ZFHX1B) gen ontwikkelen meerdere aangeboren afwijkingen, waaronder de ziekte van Hirschsprung, bekend als het Mowat-Wilson-syndroom (MWS).

Ernstig klinisch beloop van de ziekte van Hirschsprung bij een patiënt met het Mowat-Wilson-syndroom.

Het Mowat-Wilson-syndroom (MWS) is een syndroom van meerdere aangeboren afwijkingen gekenmerkt door een distinctief gelaat (hoog voorhoofd, frontale bossing, grote wenkbrauwen, mediale spreiding en dun in het midden, hypertelorisme, diep liggende maar grote ogen, grote en opgetilde oorlellen met centrale depressie, zadelneus met prominente afgeronde neustip, prominente columella, open mond met M-vormige bovenlip, frequent glimlachen en een prominent maar smal en driehoekig puntig kin), matige tot ernstige verstandelijke beperking, epilepsie en variabele aangeboren afwijkingen waaronder de ziekte van Hirschsprung (HSCR), genito-urinaire afwijkingen (vooral hypospadie bij mannen), aangeboren hartafwijkingen, agenese van het corpus callosum en oogafwijkingen.

Het Mowat-Wilson-syndroom (MWS) is een syndroom van meerdere aangeboren afwijkingen gekenmerkt door een distinctief gelaat, de ziekte van Hirschsprung, microcefalie en verstandelijke beperking.

Het Mowat-Wilson-syndroom is een genetische aandoening gekenmerkt door typische gelaatskenmerken, de ziekte van Hirschsprung en meerdere aangeboren afwijkingen.

Supernumerair darmsmoothmuscle in een patiënt met de ziekte van Hirschsprung/Mowat-Wilson-syndroom.

Wij presenteren het eerste casusrapport van een extra enterische gladde spierlaag bij een patiënt met het Mowat-Wilson-syndroom en de ziekte van Hirschsprung.

Het Mowat-Wilson-syndroom (MWS) is een autosomaal dominant syndroom van verstandelijke beperking gekenmerkt door unieke gelaatskenmerken en aangeboren afwijkingen zoals de ziekte van Hirschsprung, aangeboren hartafwijkingen, agenese van het corpus callosum en urinewegafwijkingen.

Het Mowat-Wilson-syndroom (MWS) is een syndroom van verstandelijke beperking geassocieerd met onderscheidende gelaatskenmerken, microcefalie, epilepsie en een variabel spectrum van aangeboren afwijkingen, waaronder de ziekte van Hirschsprung (HSCR), agenese van het corpus callosum, genito-urinaire afwijkingen en aangeboren hartafwijkingen.

Het Mowat-Wilson-syndroom is een genetische aandoening gekenmerkt door een distinctief gelaat, matige tot ernstige verstandelijke beperking, microcefalie, agenese van het corpus callosum, de ziekte van Hirschsprung, aangeboren hartafwijkingen en genitale afwijkingen.

zfhz1b is het veroorzakende gen voor het Mowat-Wilson-syndroom, waarbij patiënten ontwikkelingsachterstand en de ziekte van Hirschsprung vertonen, evenals andere afwijkingen.

Uitkomsten van de ziekte van Hirschsprung geassocieerd met het Mowat-Wilson-syndroom.


Wat zijn de meest voorkomende methoden voor genprioriteringsanalyse?

Answer: Functionele annotatie-gebaseerde benaderingen en literatuur-gebaseerde benaderingen zijn aanvankelijk gebruikt. In de afgelopen jaren zijn netwerk-gebaseerde methoden - die gebruikmaken van een kennisketen afgeleid van biologische kennis - ingezet voor genprioritering. Momenteel zijn netwerk-gebaseerde methoden het meest gebruikt.

We hebben een nieuw netwerk-inferentie-algoritme ontwikkeld genaamd het Knowledge Network Gene Prioritization (KNGP) algoritme, dat zowel link- als knoopkennis kan integreren

In de afgelopen jaren zijn netwerk-gebaseerde methoden - die gebruikmaken van een kennisketen afgeleid van biologische kennis - ingezet voor genprioritering

We beschrijven een bioinformatica-benadering, samen met een vrij toegankelijke, interactieve en flexibele software genaamd Endeavour, om kandidaatgenen te prioriteren die ten grondslag liggen aan biologische processen of ziekten, gebaseerd op hun gelijkenis met bekende genen die betrokken zijn bij deze fenomenen

We zijn van plan om ensemble boosting leertechnieken te gebruiken om verschillende computationele benaderingen voor genprioritering te combineren om zo de algehele prestatie te verbeteren.

De experimentele resultaten tonen aan dat onze ensemble-leerbenadering beter presteert dan de vier genprioriteringsmethoden in de ToppGene suite in de rangschikkingsresultaten van de 13 bekende genen wat betreft gemiddelde gemiddelde precisie, ROC en AUC-maten

Het voorgestelde verbeterde RaJoLink zeldzame-term model combineert tekstmining en genprioriteringsbenaderingen.

Computationele genprioritering is gebaseerd op verschillende correlatieve bewijzen die elk gen associëren met de gegeven ziekte en mogelijke causale verbanden suggereren

Recentelijk zijn veel netwerk-gebaseerde methoden voorgesteld die impliciet het modulariteitsprincipe gebruiken, dat stelt dat genen die dezelfde of vergelijkbare ziekten veroorzaken, de neiging hebben fysieke of functionele modules te vormen in gen-/proteïne-relatienetwerken

Het random walk with restart (RWR) algoritme wordt beschouwd als een state-of-the-art benadering, maar het modulariteitsprincipe is niet volledig meegenomen in traditionele RWR-benaderingen

Daarom stellen we een nieuwe methode voor genaamd ORIENT (neighbor-favoring weight reinforcement) om de prestaties van RWR te verbeteren door de gewichten van interacties dicht bij bekende ziektegenen op de juiste wijze te versterken

Netwerk-gebaseerde methoden hebben dit concept met succes benut door de interactie van genen of proteïnen in een score te vatten

In de afgelopen jaren zijn computationele benaderingen die gebruikmaken van de topologie van interactienetwerken met succes toegepast om individuele genen die betrokken zijn bij ziekten te prioriteren.

Hier stellen we een genoom-brede netwerk-gebaseerde prioriteringskader voor genaamd GUILD

De traditionele benadering om het aantal kandidaatgenen te verminderen omvat fijn-kaartstudies met behulp van markers en stambomen

Voor dit doel evalueren we onze regel-gebaseerde evolutionaire machine learning systemen, BioHEL en GAssist, op drie openbare microarray-kankerdatasets, waarbij we eenvoudige regel-gebaseerde modellen voor sampleclassificatie verkrijgen.

Het vergelijken van de gelijkenis tussen experimenteel geïdentificeerde fenotypes en de fenotypes geassocieerd met menselijke ziekten kan worden gebruikt om causale genen die ten grondslag liggen aan een ziekte te suggereren. In dit manuscript presenteren we een methode voor ziektegenprioritering gebaseerd op het vergelijken van fenotypes van muismodellen met die van menselijke ziekten.

We presenteren het biomarker-identificatieprobleem met behulp van een genprioriteringsmethode genaamd genprioritering uit microarraygegevens gebaseerd op kortste paden, uitgebreid met structurele en biologische eigenschappen en edge flux met een stemschema (GP-MIDAS-VXEF).

Ensemble-benadering voor genprioritering op basis van microarraygegevens na imputatie van ontbrekende waarden

Recentelijk hebben we de data mining tool ENDEAVOUR geïntroduceerd (Aerts et al., 2006), die deze taak automatisch uitvoert door te vertrouwen op verschillende genoom-brede databronnen, zoals Gene Ontology, literatuur, microarray, sequentie en meer

Tot nu toe vertrouwden biologen op literatuurstudies, uitgebreide queries naar meerdere databases en vermoedens over verwachte eigenschappen van het ziektegen om zo’n ordening te bepalen

We bestuderen het effect van verschillende methoden voor dataintegratie, en op basis van validatiestudies tonen we aan dat onze benadering, ToppGene http://toppgene.cchmc.org, beter presteert dan twee van de bestaande kandidaatgenprioriteringsmethoden, SUSPECTS en ENDEAVOUR

Uitbreidend op een eerdere hypothese dat de meerderheid van genen die ziekte beïnvloeden of veroorzaken lid zijn van een van meerdere functionele relaties, tonen we voor het eerst het nut aan van muisfenotypegegevens in menselijke ziektegenprioritering

We gebruiken co-expressiegegevens van gist (S. cerevisiae), nematodeworm (C. elegans), fruitvlieg (D. melanogaster), muis en mens en vinden dat het gebruik van evolutionaire conservatie inderdaad de voorspellende waarde van co-expressie kan verbeteren

Met een trainingsset van genen waarvan bekend is dat ze betrokken zijn bij een biologisch proces van belang, bestaat onze benadering uit (i) het afleiden van verschillende modellen (gebaseerd op diverse genomische databronnen), (ii) het toepassen van elk model op de kandidaatgenen om die kandidaten te rangschikken tegen het profiel van de bekende genen en (iii) het samenvoegen van de verschillende rangschikkingen in een globale rangschikking van de kandidaatgenen

Vocabularia, representaties en rangschikkingsalgoritmen voor genprioritering door tekstmining

Recentelijk zijn tekstminingtechnieken toegepast om voorkennis te extraheren uit tekstgebaseerde genomische informatiebronnen en deze kennis kan worden gebruikt om het prioriteringsproces te verbeteren

We presenteren een benadering om single nucleotide polymorfismen te prioriteren voor verdere opvolging in genoom-brede associatiestudies van type 2 diabetes

De voorgestelde methode combineert zowel het gebruik van open data toegang van twee type 2 diabetes-genoom-brede associatiestudies (toegekend door de Diabetes Genetics Initiative en de Welcome Trust Case Control Consortium) als de uitgebreide analyse van kandidaatregio’s gegenereerd door de vrij toegankelijke ENDEAVOUR-software.

ToppGene Suite (http://toppgene.cchmc.org; deze website is gratis en open voor alle gebruikers en vereist geen login) is een one-stop portal voor (i) functionele verrijking van genlijsten, (ii) kandidaatgenprioritering met behulp van functionele annotaties of netwerkanalyse en (iii) identificatie en prioritering van nieuwe ziekte-kandidaatgenen in het interactoom.

De eiwit-eiwit interactienetwerk (PPIN)-gebaseerde ziekte-kandidaatgenprioritering gebruikt sociale en webnetwerkanalyse-algoritmen (uitgebreide versies van de PageRank- en HITS-algoritmen, en de K-Step Markov-methode)

We presenteren het genprioriteringssysteem (GPSy), een soortoverschrijdend genprioriteringssysteem dat de moeizame maar cruciale taak vergemakkelijkt om genen te prioriteren voor vervolgfunctionele analyses

GPEC: een Cytoscape plug-in voor random walk-gebaseerde genprioritering en het verzamelen van biomedisch bewijs

Onder deze zijn netwerk-gebaseerde benaderingen recent voorgesteld en overtreffen ze functionele annotatie-gebaseerde methoden

In de plug-in wordt genprioritering uitgevoerd via een random walk with restart algoritme, een state-of-the-art netwerk-gebaseerde methode, samen met een gen-/proteïne-relatienetwerk

Hier presenteren we een multidimensionale, op bewijs gebaseerde kandidaatgenprioriteringsbenadering voor complexe ziekten en demonstreren deze bij schizofrenie

We presenteren een multi-view benadering om biomedische kennis op te halen met behulp van verschillende gecontroleerde vocabularia

Gegeven een querylijst, breidt GeneMANIA de lijst uit met functioneel vergelijkbare genen die het identificeert met beschikbare genomica- en proteomica-gegevens

Genomische linkage- en associatiestudies worden vaak uitgevoerd om ziekte-gerelateerde genen te identificeren

Hier introduceren we MedSim, een nieuwe benadering voor het rangschikken van kandidaatgenen voor een bepaalde ziekte op basis van functionele vergelijkingen met behulp van de Gene Ontology

MedSim gebruikt functionele annotaties van bekende ziektegenen om de gelijkenis van ziekten te beoordelen evenals de ziekte-relevantie van kandidaatgenen

Hier rapporteren we een grootschalige analyse van ruimtelijke, d.w.z. 3D, genexpressiegegevens van een heel orgaan (de muizenhersenen) met als doel het evalueren en rangschikken van positionele kandidaatgenen, waarbij wordt aangetoond dat de ruimtelijke genexpressiepatronen met succes kunnen worden benut voor de voorspelling van gen-fenotype-associaties, niet alleen voor muisfenotypes, maar ook voor menselijke centraal zenuwstelsel-gerelateerde Mendeliaanse aandoeningen

In dit artikel stellen we een uitbreidbaar kader voor genprioritering voor dat meerdere heterogene databronnen kan integreren door gebruik te maken van een uniforme grafische representatie

We tonen aan dat bestaande methoden waarschijnlijk genen met veel connecties bevoordelen, waardoor prioritering gevoelig is voor de scheve graadverdeling van PPI-netwerken, evenals voor selectiebias in beschikbare interactie- en ziekte-associatiegegevens

Gemotiveerd door deze observatie stellen we verschillende statistische aanpassingsmethoden voor om rekening te houden met de graadverdeling van bekende ziekte- en kandidaatgenen, gebruikmakend van een PPI-netwerk met bijbehorende betrouwbaarheidscores voor interacties

Hier gebruiken we een eerder beschreven methode voor kandidaatgenprioritering die voornamelijk gebaseerd is op genannotatie, in combinatie met een techniek gebaseerd op de evaluatie van relevante sequentiemotieven of -handtekeningen, in een poging om de genprioriteringsbenadering te verfijnen.

We introduceren het nieuwe Génie-algoritme dat deze problemen overwint door de literatuur die aan alle genen in een genoom en hun orthologen is gekoppeld te evalueren volgens een geselecteerd onderwerp

PINTA (beschikbaar op http://www.esat.kuleuven.be/pinta/; deze website is gratis en open voor alle gebruikers en vereist geen login) is een webresource voor de prioritering van kandidaatgenen gebaseerd op de differentiële expressie van hun buurt in een genoom-breed eiwit-eiwit interactienetwerk

We hebben recentelijk een computationele methode ontwikkeld voor constitutionele genetische aandoeningen die de meest veelbelovende kandidaatgenen identificeert door voorkennis te vervangen door experimentele gegevens van differentiële genexpressie tussen getroffen en gezonde individuen


Wat is de meest voorkomende ziekte die wordt toegeschreven aan een defect of afwezigheid van primaire cilia?

Answer: Wanneer de functie van cilia wordt verstoord, kunnen fotoreceptoren afsterven, ontwikkelen nierkanaaltjes cysten, vermenigvuldigen ledemaatvingers zich en vormen hersenen zich onjuist. Muizen vertonen afwijkingen die sterk lijken op die van patiënten met het neonatale diabetes- en hypothyreoïdiesyndroom, inclusief de ontwikkeling van diabetes en polycysteuze nierziekte. Misvorming van primaire cilia, en in de verzamelbuizen van nierkanaaltjes gaat dit gepaard met de ontwikkeling van autosomaal recessieve polycysteuze nierziekte (PKD).

rol van primaire cilia bij autosomaal dominante polycysteuze nierziekte

Recente onderzoeken richten zich op defecten in de signaaloverdracht die door primaire cilia worden gemedieerd als de oorzaak van ADPKD

Interessant is dat primaire cilia p75NTR-receptoren concentreren in hun membranen en abnormaal gestructureerd/beschadigd zijn in transgene (Tg) AD-modelmuizen, wat invloed kan hebben op de volwassen neurogenese die plaatsvindt in de subgranulaire zone (SGZ) van de dentate gyrus, noodzakelijk voor het coderen van nieuwe herinneringen, waardoor typische cognitieve achteruitgang bij AD wordt bevorderd

misvorming van primaire cilia, en in de verzamelbuizen van nierkanaaltjes gaat dit gepaard met de ontwikkeling van autosomaal recessieve polycysteuze nierziekte (PKD)

Hoewel PKD een van de eerste ziekten was die werd gekoppeld aan disfunctionele primaire cilia, zijn defecten in dit organel sindsdien geassocieerd met vele andere fenotypes, waaronder kanker, obesitas, diabetes en een aantal ontwikkelingsstoornissen

muizen vertonen afwijkingen die sterk lijken op die van patiënten met het neonatale diabetes- en hypothyreoïdiesyndroom, inclusief de ontwikkeling van diabetes en polycysteuze nierziekte

Hoewel Glis3(zf/zf) muizen normale primaire cilia vormen, bevatten niercysten relatief minder cellen met een primaire cilium

Wanneer de functie van cilia wordt verstoord, kunnen fotoreceptoren afsterven, ontwikkelen nierkanaaltjes cysten, vermenigvuldigen ledemaatvingers zich en vormen hersenen zich onjuist.

Hier rapporteren we dat CP110 interacteert met CEP290—een eiwit waarvan het tekort wordt geassocieerd met menselijke ciliopathieën

De cholangiociliopathieën omvatten, maar zijn niet beperkt tot, cystische en fibrotische leverziekten geassocieerd met mutaties

Cysten in de nier behoren tot de meest voorkomende erfelijke menselijke pathologieën, en recent onderzoek heeft aangetoond dat een defect in cilia-gemedieerde signaalactiviteit een sleutelfactor is die leidt tot cystevorming

Meerdere eiwitten waarvan de functies verstoord zijn bij cystische ziekten zijn nu gelokaliseerd in het cilium of aan het basale lichaam aan de basis van het cilium

Polaris is aangetoond te colocaliseren met primaire cilia, en deze structuren zijn betrokken bij de vorming van niercysten

Dus, polaris en de functie van primaire cilia zijn vereist voor de rijping en het behoud van een juiste weefselorganisatie in de alvleesklier

In gekweekte niercellen colocaliseerde het PKHD1-genproduct met polycystine-2, het genproduct van autosomaal dominante polycysteuze nierziekte type 2, bij de basale lichamen van primaire cilia.

Mutaties in het polycysteuze nier- en leverziekte 1 (PKHD1) gen

Het autosomaal recessieve polycysteuze nierziekte-eiwit is gelokaliseerd in primaire cilia

Er wordt voorgesteld dat de pathogenese van autosomaal recessieve polycysteuze nierziekte verband houdt met de disfunctie van primaire cilia


Wat is het nut van ultraconserveerde elementen in fylogenie?

Answer: Omdat orthologe UCE's verkregen kunnen worden uit een breed scala aan taxa, polymorf zijn op ondiepe evolutionaire tijdschalen, en snel en goedkoop gegenereerd kunnen worden, zijn ze een effectieve genetische marker voor studies die evolutionaire patronen en processen op ondiepe tijdschalen onderzoeken.

Target capture en massaal parallelle sequencing van ultraconserveerde elementen voor vergelijkende studies op ondiepe evolutionaire tijdschalen.

Hier evalueren we de effectiviteit van genomische markers die ultraconserveerde DNA-elementen (UCE's) targeten voor analyses op ondiepe evolutionaire tijdschalen.

Omdat orthologe UCE's verkregen kunnen worden uit een breed scala aan taxa, polymorf zijn op ondiepe evolutionaire tijdschalen, en snel en goedkoop gegenereerd kunnen worden, zijn ze een effectieve genetische marker voor studies die evolutionaire patronen en processen op ondiepe tijdschalen onderzoeken.

Een fylogenomisch perspectief op de radiatie van straalvinnige vissen gebaseerd op gerichte sequencing van ultraconserveerde elementen (UCE's).

Hier bieden we een genomisch perspectief op langlopende vragen over de diversificatie van grote groepen straalvinnige vissen door gerichte verrijking van ultraconserveerde nucleaire DNA-elementen (UCE's) en hun flankende sequenties. Onze workflow genereert efficiënt en economisch datasets die vele malen groter zijn dan die geproduceerd door traditionele methoden en is goed geschikt voor het werken met museumexemplaren. Analyse van de UCE-dataset levert een goed ondersteunde fylogenie op zowel ondiepe als diepe tijdschalen die een monofyletische relatie tussen Amia en Lepisosteus (Holostei) ondersteunt en onthult dat elopomorfen en vervolgens osteoglossomorfen de vroegst divergerende teleost-lijnen zijn. Onze aanpak toont bovendien aan dat sequentie-captatie van UCE-regio's en hun flankende sequenties enorm potentieel biedt voor het oplossen van fylogenetische relaties binnen straalvinnige vissen.

We pasten een nieuwe fylogenomische aanpak toe om relaties binnen Neoaves op te lossen met behulp van target enrichment (sequentie-captatie) en high-throughput sequencing van ultraconserveerde elementen (UCE's) in vogelgenomen. We verzamelden sequentiegegevens van UCE-loci voor 32 leden van Neoaves en één outgroup (kip) en analyseerden datasets die verschilden in hun hoeveelheid ontbrekende data.

Meer dan 1000 ultraconserveerde elementen leveren bewijs dat schildpadden de zustergroep van archosauriërs zijn.

Een recente analyse van gedeelde microRNA-families vond dat schildpadden nauwer verwant zijn aan lepidosauriërs. Om deze hypothese te testen met gegevens van vele single-copy nucleaire loci verspreid over het genoom, gebruikten we sequentie-captatie, high-throughput sequencing en gepubliceerde genomen om sequenties te verkrijgen van 1145 ultraconserveerde elementen (UCE's) en hun variabele flankende DNA. De resulterende fylogenie biedt overweldigende steun voor de hypothese dat schildpadden zijn geëvolueerd uit een gemeenschappelijke voorouder van vogels en krokodilachtigen, waarmee de veronderstelde relatie tussen schildpadden en lepidosauriërs wordt verworpen.

Ultraconserveerde elementen verankeren duizenden genetische markers die meerdere evolutionaire tijdschalen beslaan.

We introduceren een nieuwe klasse moleculaire markers, verankerd door ultraconserveerde genomische elementen (UCE's), die universeel target enrichment en sequencing van duizenden orthologe loci over soorten mogelijk maken die gescheiden zijn door honderden miljoenen jaren evolutie. Onze analyses richten zich hier op het gebruik van UCE-markers in Amniota omdat UCE's en fylogenetische relaties goed bekend zijn bij sommige amnioten. We voeren een in silico experiment uit om aan te tonen dat sequenties die 2030 UCE's flankeren voldoende informatie bevatten om de gevestigde primatenfylogenie ondubbelzinnig te herstellen. We breiden dit experiment uit door een in vitro verrijking uit te voeren van 2386 UCE-verankerde loci van negen niet-model vogelsoorten. Vervolgens gebruiken we aligneringen van 854 van deze loci om de gevestigde evolutionaire relaties binnen en tussen drie oude vogelgroepen ondubbelzinnig te herstellen. Omdat veel organismelijnen UCE's hebben, kan dit type genetische marker en het analytische kader dat we schetsen worden toegepast over de hele levensboom, wat mogelijk ons begrip van fylogenie op vele taxonomische niveaus kan hervormen.

Ultraconserveerde elementen zijn nieuwe fylogenomische markers die de fylogenie van placentale zoogdieren oplossen wanneer gecombineerd met soortboom-analyse.

We schetsen een fylogenomische aanpak met een nieuwe klasse fylogenetische markers afgeleid van ultraconserveerde elementen en flankend DNA. Met soortboom-analyse die rekening houdt met discordantie tussen honderden onafhankelijke loci, tonen we aan dat deze klasse markers nuttig is voor het herstellen van diepgaande fylogenie bij placentale zoogdieren.

Een van de meest opmerkelijke bevindingen van onze studie is dat ultraconserveerde elementen en hun flankend DNA een rijke bron van fylogenetische informatie zijn met een sterk potentieel voor toepassing binnen Amnioten.

Hier schetsen we een fylogenomische aanpak met een nieuwe klasse fylogenetische markers afgeleid van ultraconserveerde elementen en flankend DNA.


Treprostinil is een analoog van welke prostaglandine?

Answer: Treprostinil is een prostaglandine I(2) (PGI(2)) analoog.

We onderzochten de effecten van 3 conventionele (iloprost, beraprost en treprostinil) en 1 nieuwe (ONO-1301) PGI2-analogen op de expressie van MIP-1α in menselijke monocyten.

PGI(2)-analogen (iloprost, treprostinil en beraprost) verhoogden in vitro significant IL-17A en IL-22, terwijl ze de IFNγ-productie zowel in SSc als HD PBMC verminderden.

De effecten van PGI(2)-analogen iloprost en treprostinil op cytokineproductie, rijping en T-cel stimulerende functie van menselijke mDC's werden onderzocht.

Treprostinil, een stabiele prostacycline-analoog gebruikt bij de behandeling van pulmonale arteriële hypertensie, wordt ontwikkeld als een tablet met vertraagde afgifte, treprostinil diolamine (United Therapeutics Corp, Research Triangle Park, NC)

Treprostinil diolamine is een orale prostacycline-analoog; tabletten met vertraagde afgifte van orale treprostinil worden momenteel geëvalueerd op werkzaamheid en veiligheid als potentiële therapie bij patiënten met PAH

Treprostinil diolamine (orale treprostinil) is een prostacycline-analoog die wordt geëvalueerd voor de behandeling van pulmonale arteriële hypertensie (PAH)

Treprostinil diolamine (orale treprostinil) is een prostacycline-analoog die momenteel wordt geëvalueerd voor de behandeling van pulmonale arteriële hypertensie als een tablet met vertraagde afgifte (SR)

Treprostinil diethanolamine is een innovatieve zoutvorm van de prostacycline-analoog, treprostinil natrium, ontwikkeld als een orale tablet met vertraagde afgifte (SR) en osmotisch systeem

Epoprostenol, een synthetische analoog van prostacycline, en de chemisch stabiele analogen iloprost, beraprost en treprostinil werden getest in gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken

Treprostinil is een synthetische prostacycline-analoog met antistollings- en vaatverwijdende eigenschappen

Treprostinil is een stabiele analoog van prostacycline, die subcutaan, intraveneus of via inhalatie kan worden toegediend

We toonden recentelijk aan dat de stabiele prostacycline-analoog treprostinil, een klinisch goedgekeurd geneesmiddel voor pulmonale arteriële hypertensie (PAH), de rekrutering van fibrocyten naar plaatsen van vasculaire remodeling in experimentele hypoxische pulmonale hypertensie significant verminderde. Hier rapporteren we het moleculaire mechanisme achter de remmende werking van treprostinil op de adhesie en differentiatie van menselijke fibrocyten. Menselijke fibrocyten uitdrukten de prostanoïde receptoren, prostaglandine I (IP) receptoren en prostaglandine E subtype receptoren (EP2 en EP4).

Treprostinil, een prostacycline-analoog, bij pulmonale arteriële hypertensie geassocieerd met bindweefselziekte.

Continue subcutane infusie van treprostinil, een prostacycline-analoog, bij patiënten met pulmonale arteriële hypertensie: een dubbelblinde, gerandomiseerde, placebogecontroleerde studie.

De prostacycline-analoog treprostinil blokkeert NFkappaB-nucleaire translocatie in menselijke alveolaire macrofagen.

De prostacycline-analogen iloprost en treprostinil worden veelvuldig gebruikt bij de behandeling van pulmonale hypertensie.

Iloprost (ILO) en treprostinil (TRP), twee prostaglandine I2-analogen, werden gekoppeld aan fluoresceine-gelabeld BSA (FLUO-BSA) en vergeleken voor IP1-receptorbinding/-opname in verschillende longcelijnen.


Wat zijn de kenmerken van het Meier-Gorlin syndroom?

Answer: Het Meier-Gorlin syndroom is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening, gekenmerkt door de combinatie van bilaterale microtie, aplasie of hypoplasie van de patellae, en ernstige pre- en postnatale groeivertraging.

Het Meier-Gorlin syndroom (MGS) is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening die wordt gekenmerkt door primordiale dwerggroei, microtie en patellaire aplasie/hypoplasie.

Het Meier-Gorlin syndroom (MGS) is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening, gekenmerkt door bilaterale microtie, aplasie of hypoplasie van de patellae, en ernstige intra-uteriene en postnatale groeivertraging.

Het Meier-Gorlin syndroom of oor-patella-korte gestalte syndroom (MIM 224690) is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening, gekenmerkt door de combinatie van bilaterale microtie, aplasie/hypoplasie van de patellae, en ernstige pre- en postnatale groeivertraging.

Het Meier-Gorlin syndroom (oor, patella en korte gestalte syndroom) is een autosomaal recessief primordiaal dwerggroeisyndroom, gekenmerkt door afwezige of hypoplastische patellae en opvallend kleine oren.

Het Meier-Gorlin syndroom, of oor-patella-korte gestalte syndroom, bij broers en zussen.

Het Seckel syndroom wordt gekenmerkt door microcefalie en groeivertraging, kenmerken die ook voorkomen bij verschillende verwante aandoeningen, waaronder Majewski (microcefalische) osteodysplastische primordiale dwerggroei (MOPD) type II en Meier-Gorlin syndroom (MGS).

We rapporteren over een Italiaanse jongen met het Meier-Gorlin syndroom (oor-patella-korte gestalte syndroom).

Meier-Gorlin syndroom (oor-patella-korte gestalte syndroom) bij een Italiaanse patiënt: klinische evaluatie en analyse van mogelijke kandidaatgenen.

Het Meier-Gorlin syndroom (MGS) of oor-patella-korte gestalte syndroom (MIM #224690) is een zeldzame aandoening met bilaterale microtie, aplasie of hypoplasie van de patellae en ernstige intra-uteriene en postnatale groeivertraging.

Verdere afbakening van het oor-patella-korte gestalte syndroom (Meier-Gorlin syndroom).

Deze combinatie van afwijkingen vertoont veel overeenkomsten met de zes eerder beschreven gevallen van het oor-patella-korte gestalte syndroom (Meier-Gorlin syndroom), dat wordt gekenmerkt door de triade van microtie, afwezige patellae en groeivertraging.

Het Meier-Gorlin syndroom is een zeldzame autosomaal recessieve genetische aandoening waarvan de belangrijkste klinische kenmerken kleine gestalte, kleine uitwendige oren en kleine of afwezige patellae zijn.

Hoewel afwijkende botontwikkeling mild was bij de oorspronkelijke ATR-SS patiënt, vertonen sommige van de hier beschreven patiënten skeletafwijkingen, waaronder bij één patiënt kleine patellae, een kenmerk dat typisch wordt gezien bij het Meier-Gorlin syndroom.


Welke enzym is deficient bij de ziekte van Gaucher?

Answer: De ziekte van Gaucher wordt veroorzaakt door een tekort aan lysosomale glucocerebrosidase-activiteit

De ziekte van Gaucher is te wijten aan een tekort aan glucocerebrosidase, dat verantwoordelijk is voor de ophoping van niet-afgebroken glucosylceramide in de lysosomen van macrofagen: deze "Gaucher-cellen", overbelast en alternatieve geactiveerd, geven in het plasma van de patiënt talrijke verbindingen af (cytokines, chemokines, hydrolasen...) waarvan sommige bijdragen aan de verschillende weefselschade

De ziekte van Gaucher is een aangeboren autosomaal recessieve ziekte door een gedeeltelijk tekort aan het lysosomale enzym beta-glucocerebrosidase. De verminderde activiteit leidt tot ophoping van het lipide glucocerebroside in de lever, de milt en het beenmerg met gelijktijdige anemie en trombocytopenie

Alglucerase is een gewijzigde vorm van humane placentaire glucocerebrosidase die wordt gebruikt als enzymvervangende therapie voor patiënten met de ziekte van Gaucher, bij wie functionele glucocerebrosidase ontbreekt

De veelvoorkomende mutaties in het lysosomale enzym dat deficient is bij de ziekte van Gaucher, beta-glucocerebrosidase, markeren deze eiwitten voor vernietiging door het eiwitvouwwerktuig in het endoplasmatisch reticulum, wat leidt tot enzymtekort, lysosomale glycolipideopslag en daaropvolgende pathologie.

Mutaties in GBA, het gen dat codeert voor glucocerebrosidase, het enzym dat deficient is bij de ziekte van Gaucher, zijn veelvoorkomende risicofactoren voor de ziekte van Parkinson, aangezien patiënten met Parkinson meer dan vijf keer vaker GBA-mutaties dragen dan gezonde controles.

Het is een essentiële activator voor glucocerebrosidase, het enzym dat deficient is bij de ziekte van Gaucher.

GBA codeert voor glucocerebrosidase (GCase), het enzym dat deficient is bij de lysosomale opslagziekte, de ziekte van Gaucher (GD).

Het gen voor glucocerebrosidase (GBA), het enzym dat deficient is bij de ziekte van Gaucher, bevindt zich in een genrijke regio op 1q21.

β-glucocerebrosidase, het enzym dat deficient is bij de ziekte van Gaucher, speelt ook een essentiële rol in het behoud van de epidermale permeabiliteitsfunctie, door de verhouding van ceramiden tot glucosylceramiden in de hoornlaag van de huid te reguleren.

Recentelijk werd erkend dat mutaties in het gen dat codeert voor glucocerebrosidase, het enzym dat deficient is bij de ziekte van Gaucher, geassocieerd zijn met een verhoogde incidentie van parkinsonisme.

Mutaties in glucocerebrosidase (GBA), het enzym dat deficient is bij de ziekte van Gaucher, worden ook met een verhoogde frequentie gevonden bij Parkinson-probanden, inclusief die van Ashkenazische Joodse afkomst.

Structuur/functie-relaties van zuur beta-glucosidase, het enzym dat deficient is bij de ziekte van Gaucher, werden geëvalueerd door de eiwitten te karakteriseren die worden uitgedrukt uit cDNA's die normale en gemuteerde enzymen coderen.

De ziekte van Gaucher is een autosomaal recessieve aandoening die het gevolg is van een tekort aan activiteit van het lysosomale enzym glucocerebrosidase (GBA, E.C.3.2.1.45)

LIMP-2 is vereist voor de normale biogenese en het onderhoud van lysosomen en endosomen en is geïdentificeerd als de specifieke receptor voor glucocerebrosidase, het enzym dat deficient is bij de ziekte van Gaucher

Mutaties in glucocerebrosidase (GCase), het enzym dat deficient is bij de ziekte van Gaucher, zijn een veelvoorkomende genetische risicofactor voor de ontwikkeling van de ziekte van Parkinson en aanverwante aandoeningen, wat wijst op de rol van deze lysosomale hydrolase in de etiologie van de ziekte

Dit gen is betrokken bij lysosomale mannose-6-fosfaat-onafhankelijke trafficking van β-glucocerebrosidase (GC), een enzym dat deficient is bij de ziekte van Gaucher

De ziekte van Gaucher (GD) is een lysosomale opslagziekte, veroorzaakt door een tekort aan activiteit van het enzym glucocerebrosidase

Vervangingstherapie voor erfelijk enzymtekort--macrofaaggerichte glucocerebrosidase voor de ziekte van Gaucher.

De ziekte van Gaucher (GD) is een autosomaal recessieve lysosomale aandoening veroorzaakt door een tekort aan glucocerebrosidase.

De ziekte van Gaucher, de meest voorkomende van de sphingolipide-opslagziekten, wordt veroorzaakt door een tekort aan het enzym glucocerebrosidase (glucosylceramidase).

Pathogene varianten in het glucocerebrosidase-gen (GBA) dat codeert voor het enzym dat deficient is bij de ziekte van Gaucher (GD) worden geassocieerd met de ziekte van Parkinson (PD).

De ziekte van Gaucher is een zeldzame aangeboren autosomaal recessieve ziekte, veroorzaakt door een tekort aan activiteit van het lysosomale enzym beta-glucocerebrosidase.

De ziekte van Gaucher wordt veroorzaakt door een tekort aan lysosomale glucocerebrosidase-activiteit.

Functionele glucocerebrosidase ontbreekt bij de ziekte van Gaucher, een autosomaal recessieve lipidenopslagziekte die mensen van alle etnische achtergronden treft, maar een hogere incidentie heeft onder Oost-Europese Joden (Ashkenazim).

We bestudeerden twee patiënten met type IV glycogeenopslagziekte 37 en 91 maanden na levertransplantatie en een derde patiënt met lysosomale glucocerebrosidase-deficiëntie (type 1 ziekte van Gaucher), bij wie de weefselophoping van glucocerebroside 26 maanden na leververvanging was afgenomen, om te bepalen of de migratie van cellen uit het allograft (microchimerisme) de verbeterde stofwisseling van enzymdeficiënte weefsels bij de ontvanger kon verklaren.