Met welke ziekte wordt de ALK tyrosine kinase geassocieerd?

Answer: Het anaplastische lymfoomkinase (ALK) gen codeert voor een receptor tyrosine kinase, en vele soorten ALK fusiegenen zijn gevonden in verschillende carcinomen

ALK-positief anaplastisch grootcellig lymfoom is een T-cellymfoom dat meestal voorkomt bij kinderen en jongvolwassenen.

Een 62-jarige blanke niet-rokende vrouw werd gediagnosticeerd met cT4N0M0 longadenocarcinoom. De initiële biopsie toonde een EGFR-mutatie en ALK-herschikking

Belangrijke prognostische factoren omvatten de oorspronkelijke 4 factoren gebruikt in de DS-GPA index plus 2 nieuwe factoren: EGFR- en ALK-alteraties bij patiënten met adenocarcinoom

De experimentele ALK-remmer brigatinib is actief bij patiënten met ALK-herschikt niet-kleincellig longcarcinoom.

Anaplastisch lymfoomkinase (ALK) is een receptor tyrosine kinase, aanvankelijk geïdentificeerd via de analyse van een specifieke translocatie geassocieerd met een zeldzame subtype van non-Hodgkin lymfoom.

Recentelijk is aangetoond dat ALK vaak gemuteerd is in sporadische gevallen met gevorderde neuroblastoom.

Anaplastisch lymfoomkinase (ALK) is een belangrijk moleculair doelwit bij neuroblastoom.

Hoewel tyrosine kinase remmers die ALK-activiteit onderdrukken momenteel klinisch worden gebruikt voor de behandeling van ALK-positieve (ALK(+)) ziekte, kan monotherapie met ALK tyrosine kinase remmers mogelijk geen adequate oplossing zijn voor ALK(+) neuroblastoompatiënten.

Inzichten in ALK-gedreven kankers onthuld door de ontwikkeling van nieuwe ALK tyrosine kinase remmers.

We onderzochten de therapeutische effectiviteit van het remmen van ALK in dergelijke tumoren in een vroege fase klinische studie met crizotinib (PF-02341066), een oraal beschikbare kleine molecuul remmer van de ALK tyrosine kinase.

Het ALK-gen is stil in volwassen weefsels behalve op beperkte plaatsen binnen het zenuwstelsel (dientengevolge produceren patiënten met ALK-positief lymfoom antilichamen tegen het ALK-eiwit) maar wordt tot expressie gebracht in sommige neuroblastomen en rhabdomyosarcomen.

ACHTERGROND De translocaties van het anaplastische lymfoomkinase (ALK) gen met het echinoderm microtubule-associated protein-like 4 (EML4) gen op chromosoom 2p zijn geïdentificeerd in niet-kleincellige longkankers (NSCLC) als oncogene driver mutaties.

SAMENVATTING Het ALK-eiwit functioneert als een transmembraan receptor tyrosine kinase; herschikkingen van het ALK-gen worden geassocieerd met de ontwikkeling van NSCLC met adenocarcinoom histologie.

Anaplastisch lymfoomkinase (ALK) herschikking longkanker reageert op ALK tyrosine kinase remmers.

INLEIDING Anaplastisch lymfoomkinase (ALK), een tyrosine kinase receptor, is aanvankelijk geïdentificeerd via zijn betrokkenheid bij chromosomale translocaties geassocieerd met anaplastisch grootcellig lymfoom.

Patiënten met niet-kleincellig longcarcinoom (NSCLC) die anaplastisch lymfoomkinase (ALK) genherschikkingen dragen, kunnen aanzienlijk klinisch voordeel halen uit ALK tyrosine kinase remmers.

Twee ALK tyrosine kinase remmers (TKI's), crizotinib en ceritinib, zijn momenteel goedgekeurd in Europa voor gebruik bij ALK-positief NSCLC en verschillende anderen zijn in ontwikkeling.

Deze review vat het nieuwste onderzoek samen over de receptor tyrosine kinase ALK, en hoe deze informatie het beheer van patiënten met ALK-positieve kanker kan sturen.

Genetische herschikkingen die het tyrosine kinase anaplastisch lymfoomkinase (ALK) gen betreffen, komen voor bij niet-kleincellig longcarcinoom (NSCLC), anaplastische grootcellig lymfomen, inflammatoire myofibroblastische tumoren en andere kankers.

<b>INLEIDING</b>: NSCLC met de novo anaplastisch lymfoom receptor tyrosine kinase gen (ALK) herschikkingen en EGFR- of KRAS-mutaties komen zeer zelden samen voor.

ALK (anaplastisch lymfoomkinase) is een transmembraan receptor tyrosine kinase, aanvankelijk ontdekt als onderdeel van het NPM-ALK fusie-eiwit, voortkomend uit een chromosomale herschikking die vaak geassocieerd wordt met anaplastisch grootcellig lymfoom.

Anaplastisch lymfoomkinase (ALK)-positief niet-kleincellig longcarcinoom (NSCLC) is gevoelig voor behandeling met een ALK-tyrosine kinase remmer (-TKI).

De anaplastische lymfoomkinase (ALK) receptor tyrosine kinase werd aanvankelijk ontdekt als onderdeel van het fusie-eiwit nucleophosmin (NPM)-ALK in anaplastisch grootcellig lymfoom (ALCL).

Anaplastisch lymfoomkinase (ALK) is een tyrosine kinase receptor betrokken bij zowel solide als hematologische tumoren.

patiënten met ALK-positief niet-kleincellig longcarcinoom.

Herschikkingen van het anaplastische lymfoomkinase (ALK) gen, oorspronkelijk bijna 20 jaar geleden ontdekt in de context van anaplastisch grootcellig lymfoom, werden in 2007 geïdentificeerd als oncogene drivers in een subset van niet-kleincellige longkankers (NSCLC).

De anaplastische lymfoomkinase (ALK) genherschikking identificeert een populatie NSCLC-patiënten waarbij dysregulatie van ALK-tyrosine kinase (-TK) leidt tot ongecontroleerde proliferatie van kankercellen,

ALK is geïdentificeerd als een belangrijk neuroblastoom predispositie gen en activerende mutaties zijn gevonden in een subset van sporadische neuroblastoom tumoren.

Hier rapporteren we de detectie van eerder onbekende mutaties in het ALK-gen, dat codeert voor een receptor tyrosine kinase, in 8% van primaire neuroblastomen.

Herschikkingen in het ALK-gen en EML4-gen werden voor het eerst beschreven in 2007. Deze genomische afwijking wordt gevonden bij ongeveer 2%-8% van de patiënten met niet-kleincellig longcarcinoom (NSCLC)

Anaplastisch lymfoomkinase-positief, anaplastisch grootcellig lymfoom (ALK+ ALCL) is een T-cellymfoom gedefinieerd door de aanwezigheid van chromosomale translocaties die het ALK tyrosine kinase gen betreffen.

Renale medullaire carcinoom (RMC) is een agressieve maligniteit die jonge zwarte individuen met sikkelceltrait treft. Er is geen effectieve behandeling beschikbaar, wat resulteert in een sombere klinische loop, met een gemiddelde overleving van minder dan vier maanden. We rapporteren een herschikking van de ALK receptor tyrosine kinase in een pediatrisch geval van RMC met een t(2;10)(p23;q22) translocatie

Abnormale ALK-activiteit is betrokken bij de oncogenese van menselijke kankers als fusie-eiwit in anaplastisch grootcellig lymfoom, inflammatoire myofibroblastische tumor, diffuus groot B-cellymfoom, systemische histiocytose en NSCLC of via mutaties in het volledige eiwit bij erfelijk familiair neuroblastoom.

Chromosomale herschikkingen die het tyrosine kinase anaplastisch lymfoomkinase (ALK) betreffen, komen voor in verschillende menselijke maligniteiten, waaronder niet-kleincellig longcarcinoom (NSCLC), anaplastische grootcellig lymfomen en inflammatoire myofibroblastische tumoren.

NPM/ALK is een oncogeen fusie-eiwit dat tot expressie komt in ongeveer 50% van de gevallen van anaplastisch grootcellig lymfoom. Het ontstaat uit de t(2;5)(p23;q35) chromosomale translocatie die het katalytische domein van de tyrosine kinase, anaplastisch lymfoomkinase (ALK), fuseert met het dimerisatiedomein van het ubiquitair tot expressie gebrachte nucleophosmin (NPM) eiwit.

Herschikkingen die het ALK-gen betreffen zijn geïdentificeerd in verschillende kankers,

genetische afwijkingen zijn mutaties in het kinase domein van de anaplastische lymfoomkinase (ALK) receptor tyrosine kinase (RTK), die zijn gevonden in zowel somatische als familiaire neuroblastomen

Het doel van deze studie is het onderzoeken van anaplastisch lymfoomkinase (ALK) eiwitexpressie en onderliggende genetische afwijkingen in rhabdomyosarcoom (RMS), met speciale aandacht voor klinische en prognostische implicaties

Anaplastisch lymfoom receptor tyrosine kinase gen (ALK) fusie is een aparte moleculaire subclassificatie van NSCLC die wordt gericht door anaplastische lymfoom kinase (ALK) remmers.

De ontdekking van translocaties die het anaplastische lymfoomkinase (ALK) receptor tyrosine kinase betreffen in een subset van niet-kleincellige longkankers is een paradigma geworden voor precisiegeneeskunde

Het anaplastische lymfoomkinase (ALK) is een tyrosine kinase receptor die betrokken is bij de pathogenese van verschillende typen menselijke kankers, waaronder neuroblastoom (NB)


CURB65-score wordt gebruikt voor stratificatie van welke ziekte?

Answer: CURB65 (verwardheid, ureum, ademhaling, bloeddruk; leeftijd >65 jaar) wordt gebruikt voor de beoordeling van de ernst van longontsteking.

Beoordelingsinstrumenten voor ernst (bijv. CURB65) die worden gebruikt om vroege behandelbeslissingen bij CAP te sturen, zijn niet breed gevalideerd in landen met lage inkomens en lokaal aangepaste instrumenten zijn nodig.

Scores voor de pneumonia severity index (PSI); CURB65 (verwardheid, ureum, ademhaling, bloeddruk; leeftijd >65 jaar); richtlijnen van de Infectious Disease Society of America (IDSA) en American Thoracic Society (ATS) voor ernstige CAP; Acute Physiology, Chronic Health Evaluation (APACHE) II; Sequential Organ Failure Assessment (SOFA); en quick SOFA (qSOFA) werden berekend.

Prognostische prestaties van MR-pro-adrenomedulline bij patiënten met in de gemeenschap verworven longontsteking op de Spoedeisende Hulp vergeleken met klinische ernstscores PSI en CURB.

DOEL: (i) de prestaties van MR-pro-ADM evalueren bij het weerspiegelen van de uitkomst en het risico voor CAP-patiënten op de spoedeisende hulp, en (ii) de prognostische prestaties van MR-pro-ADM vergelijken met die van klinische scores PSI en CURB65.

CONCLUSIES: De huidige studie bevestigt dat de bepaling van MR-pro-ADM-niveaus bij CAP-patiënten naast CURB-scores de prognostische nauwkeurigheid van alleen CURB verhoogt en kan helpen discrepanties uit te sluiten die voortkomen uit gebrekkige klinische ernstclassificatie.

De cytokinerespons tijdens longontsteking verschilt bij bacteriële versus virale infecties; sommige van deze cytokinen correleren met klinische ernstschalen zoals CURB65 of SOFA.

De CURB65-score is ontwikkeld om het sterfterisico bij in de gemeenschap verworven longontsteking te voorspellen.

De CURB65 longontsteking-ernstscore presteert beter dan generieke sepsis- en vroege waarschuwingsscores bij het voorspellen van sterfte bij in de gemeenschap verworven longontsteking.

CURB65 mag niet worden vervangen door SIRS of SEWS voor de initiële prognostische beoordeling bij CAP.

We streefden ernaar een praktisch algoritme af te leiden dat de CURB65-score combineert met ProADM-niveaus bij patiënten met in de gemeenschap verworven longontsteking (CAP) en niet-CAP-LRTI.

RESULTATEN CURB65 en ProADM voorspelden zowel nadelige gebeurtenissen als sterfte even goed bij CAP en niet-CAP-LRTI.

De gecombineerde CURB65-A risicoscore gaf een betere voorspelling van overlijden en nadelige gebeurtenissen dan de CURB65-score in de gehele cohort en bij CAP- en niet-CAP-LRTI-patiënten.

CONCLUSIE Presepsine is een waardevolle biomarker bij het voorspellen van ernst en uitkomst bij CAP-patiënten op de SEH en Presepsine in combinatie met de CURB65-score verbeterde de voorspellende nauwkeurigheid aanzienlijk.

ACHTERGROND Een interventiestudie vond een tendens tot een kortere ligduur (LOS) bij patiënten met in de gemeenschap verworven longontsteking (CAP) wanneer de CURB65-score werd gecombineerd met de prognostische biomarker proadrenomedulline (ProADM) (CURB65-A).

Een samengestelde score (CURB65-A) werd gecreëerd door CURB65-klassen te combineren met ProADM-afkappunten om patiënten verder te risicostratificeren.
RESULTATEN: CURB65 en ProADM voorspelden zowel nadelige gebeurtenissen als sterfte even goed bij CAP en niet-CAP-LRTI.


Welke bron is ontwikkeld om de transcriptionele regulatie van het GABAerge cel lot te bestuderen?

Answer: Subpalliale Enhancer Transgene Lijnen is een data- en hulpmiddelbron om de transcriptionele regulatie van het GABAerge cel lot te bestuderen.

Subpalliale Enhancer Transgene Lijnen: een data- en hulpmiddelbron om de transcriptionele regulatie van het GABAerge cel lot te bestuderen.

Het ontrafelen van het transcriptionele circuit dat de ontwikkeling van de voorhersenen reguleert, vereist inzicht in enhanceractiviteit en -regulatie. We hebben stabiele transgene muizenlijnen gegenereerd die CreERT2 en GFP tot expressie brengen vanuit tien verschillende enhancer-elementen met activiteit in verschillende domeinen binnen de embryonale basale ganglia. We gebruikten deze unieke hulpmiddelen om een uitgebreide regionale lotkaart van de muissubpallium te maken, inclusief bronnen voor specifieke subtypes van amygdala-neuronen. Vervolgens richtten we ons op het ontcijferen van transcriptionele mechanismen die enhanceractiviteit controleren. Met behulp van machine-learning berekeningen, in vivo chromosomale bezetting van 13 transcriptiefactoren die subpalliale patroonvorming en differentiatie reguleren, en analyse van enhanceractiviteit in Dlx1/2- en Lhx6-mutanten, hebben we nieuwe moleculaire mechanismen ontrafeld die regio-specifieke enhanceractiviteit in de zich ontwikkelende hersenen reguleren. Zo zijn deze subpalliale enhancer transgene lijnen data- en hulpmiddelbronnen om de transcriptionele regulatie van het GABAerge cel lot te bestuderen.

Zo zijn deze subpalliale enhancer transgene lijnen data- en hulpmiddelbronnen om de transcriptionele regulatie van het GABAerge cel lot te bestuderen..


Wordt creatininebepaling opgenomen in de MELD-score?

Answer: Ja, creatinine is opgenomen in de Model For End-Stage Liver Disease (MELD)-score. Andere componenten van de MELD-score zijn de internationale genormaliseerde ratio en serumbilirubine. De MELD-score wordt gebruikt voor de evaluatie van levercirrose.

Model For End-Stage Liver Disease (MELD)-scores werden berekend als 3,78×ln[TB] + 11,2×ln[INR] + 9,57×ln[creatinine] + 6,43.

Een gecorrigeerde creatinine werd afgeleid van de mGFR na toepassing van de Modification of Diet in Renal Disease-formule. Vervolgens werd een gecorrigeerde MELD berekend en vergeleken met de conventioneel berekende MELD.

Bij patiënten met een MELD-score >35 kon een nieuw prognostisch model, gebaseerd op serumcreatinine, de noodzaak voor hemodialyse en matige ascites, de ernstigste patiënten identificeren.

De geëvalueerde risicofactoren van patiënten omvatten leeftijd, INR (internationale genormaliseerde ratio), creatinine, bilirubine en MELD-score (Model for End-of-stage Liver Disease).

Beperkte vergelijkbaarheid van creatinine-assays bij patiënten met levercirrose en hun impact op de MELD-score.

Het model van end-stage liver disease (MELD)-score wordt voor dit doel in de meeste landen gebruikt en omvat bilirubine, internationale genormaliseerde ratio en creatinine.

De MELD-score werd berekend met behulp van internationale genormaliseerde ratio, serumbilirubine en creatinine.

Regressieanalyse identificeerde hoge creatinine en INR, maar niet bilirubine, als de MELD-componenten die negatieve uitkomsten met ELAD voorspellen.

Deze studie had tot doel de impact van twee methoden voor creatininemeting op de Model for End Stage Liver Disease (MELD)-score en de schatting van de glomerulaire filtratiesnelheid (eGFR) bij cirrotische patiënten te evalueren.

<b>DOELSTELLINGEN</b>: De model for end-stage liver disease score (MELD = 3,8*LN[totale bilirubine] + 9,6*LN[creatinine] + 11,2*[PT-INR] + 6,4) voorspelt mortaliteit bij tricuspidalisklepchirurgie.

Vereenvoudigde MELD-score = 3,8*LN[totale bilirubine] + 9,6*LN[creatinine] + 6,4.
METHODEN: In totaal werden 172 patiënten (man: 66, vrouw: 106; gemiddelde leeftijd 63,8 ± 10,3 jaar) die een tricuspidalisklepvervanging (n = 18) of -reparatie (n = 154) ondergingen van januari 1991 tot juli 2011 in één centrum opgenomen.

CONCLUSIE Het opnemen van eGFR verkregen met de 6-variabele MDRD-formule in de MELD-score toonde een gelijke voorspellende waarde voor ziekenhuissterfte in vergelijking met een creatinine-gebaseerde MELD-score.


Noem de twee belangrijkste synaptische markers.

Answer:
postsynaptische dichtheid 95
synaptophysine

deze verbeteringen in neuronale levensvatbaarheid en functie correleerden met significante verhogingen in de niveaus van de postsynaptische marker PSD95 en de presynaptische marker synaptophysine.

postsynaptische dichtheid (PSD)-95 eiwit, een postsynaptische marker

Hippocampale niveaus van de synaptische marker postsynaptische dichtheid 95 (PSD-95) en synaptophysine (SVP) werden gemeten met behulp van western blot analyse

Deze dieren vertoonden een significant verlies van presynaptische markers (synaptophysine; p<0.001),

verhogingen in de niveaus van de presynaptische marker, synaptophysine, en de postsynaptische marker, PSD95, waren ook aanwezig

De meest gebruikte neuronale markers omvatten gefosforyleerde en niet-gefosforyleerde neurofilamenten, microtubule-geassocieerd eiwit-2, NeuN, of synaptische markers zoals synaptophysine.

Synaptische markers waren acetylcholine, gamma-aminoboterzuur (GABA), glutamine en glycine.


Wat is een SERM?

Answer: Een SERM is een Selectieve Oestrogeenreceptor Modulator.

selectieve oestrogeenreceptor modulator (SERM),

selectieve oestrogeenreceptor modulators (SERMs)

selectieve oestrogeenreceptor modulators (SERM).

Selectieve oestrogeenreceptor modulators (SERMs),

SERM is de afkorting van de selectieve oestrogeenreceptor modulator

Selectieve oestrogeenreceptor modulator (SERM)

SERMs (selectieve oestrogeenreceptor modulators

Een selectieve oestrogeenreceptor modulator (SERM)


Wordt coeliakie veroorzaakt door gliadine-geïnduceerde transglutaminase-2 (TG2)-afhankelijke gebeurtenissen?

Answer: Coeliakie wordt veroorzaakt door gliadine-geïnduceerde transglutaminase-2 (TG2)-afhankelijke gebeurtenissen na inname van voedingsgluten.

Coeliakie (CD) is een veelvoorkomende inflammatoire darmaandoening met een genetische achtergrond, veroorzaakt door voedsel dat gliadine bevat.

Coeliakie (CD) is een auto-immuun enteropathie die wordt geïnitieerd en in stand gehouden door de inname van gluten bij genetisch vatbare individuen. Het wordt veroorzaakt door een gedysreguleerde immuunrespons tegen zowel voedingsantigenen, de glutenproteïnen van tarwe, rogge en gerst, als autoantigenen, het enzym weefseltransglutaminase (TG2).

Coeliakie (CD) is een auto-immuun gastro-intestinale aandoening die wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van anti-transglutaminase 2 (TG2) en anti-gliadine antilichamen.

Transglutaminase 2 (TG2) katalyseert cross-linking of deamidatie van glutamine-residuen in peptiden en eiwitten. De in vivo deamidatie van gliadinepeptiden speelt een belangrijke rol in de immunopathogenese van coeliakie (CD).

Weefseltransglutaminase (TG2) modificeert eiwitten en peptiden door transamidatie of deamidatie van specifieke glutamine-residuen. TG2 speelt ook een centrale rol in de pathogenese van coeliakie. Het enzym is zowel het doelwit van ziekte-specifieke autoantilichamen als de generator van gedeamineerde gliadinepeptiden die worden herkend door intestinale T-cellen van patiënten.


Welke bron bevat nauwkeurige voorspellingen van enhancers in de zich ontwikkelende ledemaat?

Answer: Limb-Enhancer Genie (LEG) is een verzameling van zeer nauwkeurige, genoomwijde voorspellingen van enhancers in de zich ontwikkelende ledemaat, beschikbaar via een gebruiksvriendelijke online interface. Ledemaat-enhancers worden voorspeld met behulp van een combinatie van meer dan 50 gepubliceerde ledemaat-specifieke datasets en clusters van evolutionair geconserveerde transcriptiefactor-bindingsplaatsen, waarbij gebruik wordt gemaakt van de patronen die zijn waargenomen bij eerder in vivo gevalideerde elementen.

Hier presenteren wij de Limb-Enhancer Genie (LEG), een verzameling van zeer nauwkeurige, genoomwijde voorspellingen van enhancers in de zich ontwikkelende ledemaat, beschikbaar via een gebruiksvriendelijke online interface. Wij voorspellen ledemaat-enhancers met behulp van een combinatie van meer dan 50 gepubliceerde ledemaat-specifieke datasets en clusters van evolutionair geconserveerde transcriptiefactor-bindingsplaatsen, waarbij gebruik wordt gemaakt van de patronen die zijn waargenomen bij eerder in vivo gevalideerde elementen.

Limb-Enhancer Genie: Een toegankelijke bron van nauwkeurige voorspellingen van enhancers in de zich ontwikkelende ledemaat.


Wat is de eerstelijnsbehandeling voor sarcoïdose?

Answer: Sarcoïdose is een systemische granulomateuze ziekte die talrijke organen aantast, meestal tot uiting komend in de longen en de huid. Corticosteroïden blijven de eerstelijnsbehandeling.

Sarcoïdose is een niet-caseërende granulomateuze aandoening van onbekende etiologie met een heterogene en vaak multisystemische klinische presentatie. Het aandeel patiënten dat systemische behandeling nodig heeft varieert: hoewel veel patiënten spontane remissie kunnen doormaken, vereisen levensbedreigende organen systemische therapie. Corticosteroïden zijn de eerstelijnsbehandelingsoptie.

De prevalentie van cardiale sarcoïdose is het afgelopen decennium exponentieel toegenomen, voornamelijk door verhoogde bewustwording en diagnostische modaliteiten voor deze ziekte-entiteit. Ondanks een groeiende patiëntenpopulatie is het optimale beheer van cardiale sarcoïdose nog niet vastgesteld, met een aanzienlijk gebrek aan prospectieve studies ter ondersteuning van de huidige praktijk. Corticosteroïden blijven de eerstelijnsbehandeling van deze aandoening.

Prednison wordt gebruikt als eerstelijnstherapie voor pulmonale sarcoïdose.

Corticosteroïden zijn nog steeds de eerstelijnsbehandeling, maar alternatieve therapieën met anti-TNF-middelen, zoals pentoxifylline, thalidomide en anti-TNF monoklonale antilichamen, worden steeds interessanter, vooral bij refractaire sarcoïdose.<br>

Hoewel corticosteroïden de eerstelijnsbehandeling blijven, zijn tumor necrose factor alfa (TNF-α) remmers onderzocht als een mogelijke steroïd-sparende behandeling voor sarcoïdose.

Systemische corticosteroïden zijn de eerstelijnsbehandeling bij sarcoïdose.

Hoewel glucocorticosteroïden als eerstelijnsbehandeling bij sarcoïdose worden beschouwd, vereisen refractaire gevallen alternatieven zoals methotrexaat (MTX).

Corticosteroïden blijven de eerstelijnstherapie voor sarcoïdose, aangezien veel patiënten nooit behandeling nodig hebben of slechts een korte behandelingsduur vereisen.

Glucocorticoïde behandeling is de eerstelijnstherapie voor hepatische sarcoïdose, verbetert symptomen en abnormale laboratoriumwaarden, maar heeft over het algemeen geen effect op de progressie van de ziekte.

Steroïden blijven de eerstekeus therapeutica bij sarcoïdose; echter, langdurig gebruik wordt geassocieerd met toxiciteit.

Glucocorticoïden zijn de eerstelijnstherapie voor sarcoïdose.

Orale glucocorticoïden zijn de standaard eerstelijnsbehandeling voor sarcoïdose.

Corticosteroïden worden gebruikt als eerstelijnsbehandeling bij levensbedreigende sarcoïdose van organen.

Corticosteroïden blijven de eerstelijnstherapie bij sarcoïdose.

Over het algemeen worden orale corticosteroïden beschouwd als de eerstelijnsbehandeling voor symptomatische patiënten met pulmonale sarcoïdose.


Welke persoonlijkheidsstoornis wordt behandeld met dialectische gedragstherapie?

Answer: Dialectische gedragstherapie is een evidence-based psychosociale behandeling die effectief is in het verminderen van zelfbeschadigend gedrag bij borderline persoonlijkheidsstoornis.

Neurale correlaten van afleiding bij borderline persoonlijkheidsstoornis voor en na dialectische gedragstherapie.

Het is onbekend of neurale correlaten van emotie-regulatie veranderen na een psychotherapie die tot doel heeft emotiedysregulatie bij BPS te verbeteren, zoals dialectische gedragstherapie (DBT).

Concluderend tonen onze bevindingen veranderingen in neurale activiteit geassocieerd met afleiding tijdens emotieverwerking na DBT bij patiënten met BPS.

Doel: Onderzoek naar de invloed en verandering van zelfgerichtheid (SD) in Dialectische Gedragstherapie (DBT) bij 26 vrouwelijke poliklinische patiënten met borderline persoonlijkheidsstoornis (BPS).

Conclusie: DBT versterkt de zelfgerichtheid van patiënten met BPS.

DOEL: Dialectische gedragstherapie (DBT) is een evidence-based psychosociale behandeling die effectief is in het verminderen van zelfbeschadigend gedrag bij borderline persoonlijkheidsstoornis (BPS).

CONCLUSIE: Dit DBT-curriculum was effectief in het voorbereiden van psychiaters in opleiding om evidence-based praktijken te integreren voor effectieve behandeling van BPS en zelfbeschadigend gedrag en kan dienen als model voor het onderwijzen van DBT tijdens de psychiatrieopleiding.

Verkenning van de effectiviteit van gecombineerde mentalisatie-gebaseerde groepstherapie en dialectische gedragstherapie voor opgenomen patiënten met borderline persoonlijkheidsstoornis - Een pilotstudie.

Dialectische gedragstherapie (DBT) is zeer effectief gebleken in het verminderen van zelfbeschadiging en het verbeteren van emotie-regulatie, waarbij problemen met sociale cognitie, die ook kenmerkend zijn voor BPS, mogelijk aanvullende benaderingen vereisen zoals mentalisatie-gebaseerde behandeling (MBT).

Pijn-gemedieerde affectregulatie is verminderd na dialectische gedragstherapie bij borderline persoonlijkheidsstoornis: een longitudinale fMRI-studie.

Borderline persoonlijkheidsstoornis (BPS) wordt gekenmerkt door affectieve instabiliteit, maar zelfbeschadigend gedrag lijkt een emotie-regulerend effect te hebben. We onderzochten of pijn-gemedieerde affectregulatie op neuronaal niveau kan worden veranderd door residentiële Dialectische Gedragstherapie (DBT), die adaptieve emotie-regulatie technieken biedt.

Gebruik van dialectische gedragstherapie bij borderline persoonlijkheidsstoornis: een blik vanuit de opleiding.

Van de geëvalueerde psychologische behandelingen bij borderline persoonlijkheidsstoornis heeft dialectische gedragstherapie (DBT) de sterkste onderzoekssteun, gevolgd door mentalisatie-gebaseerde therapie (MBT).

Dialectische gedragstherapie (DBT) is oorspronkelijk ontwikkeld door Marsha Linehan (1991) voor de behandeling van borderline persoonlijkheidsstoornis, maar vanwege de kerntekorten in emotie-regulatie bij gedragsstoornissen wordt DBT ook steeds vaker aanbevolen voor de behandeling van CD en APD.

Behandeling van suïcidale en opzettelijk zelfbeschadigende patiënten met borderline persoonlijkheidsstoornis met dialectische gedragstherapie: de percepties van patiënten en therapeuten.

Dialectische gedragstherapie en schema-gerichte therapie veroorzaakten ook een sterke toename van de remissies van diagnostische borderline persoonlijkheidsstoorniscriteria van respectievelijk 57% en 94%.

DOEL: Dialectische gedragstherapie (DBT) is een empirisch ondersteunde behandeling voor poliklinische patiënten met borderline persoonlijkheidsstoornis.

DOEL De auteurs beschrijven het gebruik van dialectische gedragstherapie (DBT) bij de behandeling van borderline persoonlijkheidsstoornis tijdens de psychiatrieopleiding en beoordelen de status van DBT-onderwijs binnen psychiatrieopleidingen in de Verenigde Staten.

CONCLUSIES Deze resultaten suggereren dat dialectische gedragstherapie een veelbelovende psychosociale interventie is voor het verbeteren van interpersoonlijk functioneren bij ernstig disfunctionele patiënten met borderline persoonlijkheidsstoornis.

Een centraal onderdeel van Dialectische Gedragstherapie (DBT) is het aanleren van specifieke gedragsvaardigheden met als doel individuen met borderline persoonlijkheidsstoornis (BPS) te helpen maladaptief gedrag te vervangen door vaardig gedrag.

Dialectische gedragstherapie (DBT) is oorspronkelijk ontworpen als behandeling voor emotioneel gedysreguleerde, impulsieve en dramatische stoornissen (bijv. borderline persoonlijkheidsstoornis) en populaties (bijv. parasuïcidale vrouwen).

Dialectische gedragstherapie, een poliklinische psychosociale behandeling voor chronisch suïcidale vrouwen met borderline persoonlijkheidsstoornis, is aangepast voor gebruik in een deeltijdziekenhuisprogramma voor vrouwen.

DOEL Momenteel is de meest onderzochte psychosociale interventie voor borderline persoonlijkheidsstoornis (BPS) dialectische gedragstherapie (DBT).

Linehan ontwikkelde "dialectische gedragstherapie" specifiek voor de behandeling van chronisch suïcidale borderline patiënten.

Deze resultaten suggereren dat individuen met borderline persoonlijkheidsstoornis evenveel baat hadden bij dialectische gedragstherapie als bij een goed gespecificeerde behandeling gegeven door psychiaters met expertise in de behandeling van borderline persoonlijkheidsstoornis.


Met welk cellulair proces worden okazaki-fragmenten geassocieerd?

Answer: Okazaki-fragmenten zijn betrokken bij DNA-replicatie

Deze review richt zich op de biogenese en samenstelling van de eukaryote DNA-replicatievork, met nadruk op de enzymen die DNA synthetiseren en discontinuïteiten op de achterblijvende streng van de replicatievork repareren. Fysieke en genetische methodologieën gericht op het begrijpen van deze processen worden besproken. Het overgrote bewijs ondersteunt een model waarin DNA-polymerase ε (Pol ε) het grootste deel van de DNA-synthese op de leidende streng uitvoert bij een ongestoorde replicatievork. DNA-polymerasen α en δ voeren respectievelijk de initiatie van Okazaki-fragmentsynthese en de verlenging en rijping daarvan uit.

Bij DNA-replicatievorken lijkt de algehele groei van de antiparallelle twee dochter-DNA-ketens plaats te vinden in 5'-naar-3' richting op de leidende streng en 3'-naar-5' richting op de achterblijvende streng, met een enzymensysteem dat alleen in staat is te verlengen in 5'-naar-3' richting. In deze review beschrijf ik hoe we de multistap-synthesereacties van de achterblijvende streng, het zogenaamde Discontinue Replicatiemechanisme, hebben geanalyseerd en bewezen. Dit mechanisme omvat de synthese van korte RNA-primers, primer-afhankelijke synthese van korte DNA-ketens (Okazaki-fragmenten), het verwijderen van primers van de Okazaki-fragmenten en het opvullen van de gaten tussen Okazaki-fragmenten door RNase H en DNA-polymerase I, en de vorming van lange achterblijvende strengen door het verbinden van Okazaki-fragmenten met DNA-ligase.

Daarom is een efficiënte verwerking van Okazaki-fragmenten essentieel voor DNA-replicatie en celproliferatie.

Het verwijderen van RNA-primers van Okazaki-fragmenten tijdens replicatie van de achterblijvende streng en het excideren van beschadigde DNA-basen vereist de werking van structuur-specifieke nucleasen, zoals de flap endonuclease 1 (FEN-1) bij zoogdieren.

De replicatie van de achterblijvende streng vereist de gezamenlijke werking van DNA-polymerase δ, Fen1 en DNA-ligase I voor het verwijderen van de RNA/DNA-primers vóór het verbinden van Okazaki-fragmenten.

De verwerking van Okazaki-fragmenten om de synthese van de achterblijvende streng te voltooien vereist coördinatie tussen verschillende eiwitten.

Tijdens DNA-replicatie in eukaryote cellen worden korte enkelstrengs DNA-segmenten, bekend als Okazaki-fragmenten, eerst gesynthetiseerd op de achterblijvende streng.

Tijdens DNA-replicatie vereist de herhaalde synthese van discrete Okazaki-fragmenten mechanismen die garanderen dat DNA-polymerase, clamp en primase-eiwitten aanwezig zijn voor elke cyclus.

DNA-replicatie is een primair mechanisme voor het behouden van genoomintegriteit, maar het dient dit doel het beste door samen te werken met andere eiwitten die betrokken zijn bij DNA-reparatie en recombinatie. In tegenstelling tot de synthese van de leidende streng, heeft de synthese van de achterblijvende streng een groter risico op foutieve replicatie om verschillende redenen: Ten eerste wordt een aanzienlijk deel van het DNA gesynthetiseerd door polymerase alfa, dat geen correctiefunctie heeft. Ten tweede worden er per celdeling veel Okazaki-fragmenten gesynthetiseerd, verwerkt en geligeerd.

De replicatie van de achterblijvende streng omvat een zeer complex geheel van interactie-eiwitten die in staat zijn frequent Okazaki-fragmenten van 180 bp te initiëren, verlengen en verwerken.

FENs (flap endonucleasen) spelen essentiële rollen in DNA-replicatie, met name bij de resolutie van Okazaki-fragmenten.

Flap endonuclease 1 (FEN1) is aangetoond dat het 5' uitstekende flap-intermediairen verwijdert tijdens base-excisie-reparatie en de 5' uiteinden van Okazaki-fragmenten verwerkt tijdens de replicatie van de achterblijvende streng in vitro.

Frequent primen van de discontinue streng resulteert in de vorming van vele kleine segmenten, aangeduid als Okazaki-fragmenten. Deze korte stukken moeten worden verwerkt en verbonden om een intacte DNA-streng te vormen.

Tijdens DNA-replicatie vindt de synthese van de achterblijvende streng plaats in stukken die Okazaki-fragmenten worden genoemd.

Vijftig procent van het genoom wordt discontinu gerepliceerd op de achterblijvende streng als Okazaki-fragmenten.

Tijdens replicatie is de rijping van Okazaki-fragmenten een fundamenteel proces dat discontinu gesynthetiseerde DNA-fragmenten samenvoegt tot een aaneengesloten achterblijvende streng.

Hoewel de synthese en verbinding van Okazaki-fragmenten op de achterblijvende streng slechts de helft van het DNA in de celkern betreft, is de complexiteit die gepaard gaat met de verwerking van deze fragmenten ongeveer twee keer zo groot als die voor de synthese van de leidende streng.

Okazaki-fragmenten zijn intermediairen tijdens DNA-replicatie.

Diepgaande sequencing van Okazaki-fragmenten genereert een uitgebreide genomische kaart van DNA-synthese, beginnend bij een enkele asynchrone cultuur.

In wezen konden alle Okazaki-fragmenten op replicerend Simian virus 40 (SV40) DNA worden ingedeeld in een van drie klassen.

De genoomwijde distributie van Okazaki-fragmenten kan het discontinue model onderscheiden van het semi-discontinue DNA-replicatiemodel.

We onthullen een dubbele regulerende rol voor chromatine tijdens DNA-replicatie: het bevorderen van oorsprongafhankelijkheid en het bepalen van de lengte van Okazaki-fragmenten door de progressie van Pol δ te beperken.


Behoort tarwe tot het geslacht Avena, ja of nee?

Answer: haverzaailingen (Avena sativa)

Avena sativa L. en A. byzantina C. Koch)

haver (Avena sativa L.) en tarwe (Triticum aestivum


Clue-cellen zijn kenmerkend voor welke veroorzakende bacteriën van vaginitis?

Answer: Clue-cellen zijn kenmerkend voor Gardnerella vaginalis vaginitis (bacteriële vaginose). Vermindering van lactobacillen uit de normale vaginale flora en overgroei van Gardnerella vaginalis en andere anaerobe soorten worden verondersteld de oorzaak te zijn. De diagnose wordt bevestigd wanneer ten minste drie van de volgende vier bevindingen aanwezig zijn (Amsel-criteria): 1) dunne, homogene afscheiding, 2) pH groter dan 4,5, 3) positieve aminetest, en 4) aanwezigheid van clue-cellen.

De meeste van deze 290 uitstrijkjes bevatten clue-cellen (wat wijst op Gardnerella-infectie) en een gebrek aan lactobacillen.

Als onderdeel van het routinematige screeningsproces werden alle uitstrijkjes onderzocht op overgroei van Gardnerella (d.w.z. uitstrijkjes met een overvloed aan clue-cellen) en op de aanwezigheid van Trichomonas en Candida.

Positieve criteria voor een Gram-kleuring omvatten meer dan 10 witte bloedcellen per hoogvergroot gezichtsveld, gram-negatieve intracellulaire/extracellulaire diplokokken (wat wijst op N. gonorrhoeae), clue-cellen (wat wijst op T. vaginalis), of directe visualisatie van T. vaginalis-organismen.

De beoordeelde infectieuze agentia waren coccobacillen, Candida sp, Trichomonas vaginalis en clue-cellen (Gardnerella vaginalis).

Uitstrijkjes met een tekort aan lactobacillen en positief voor clue-cellen werden beschouwd als indicatief voor de diagnose bacteriële vaginose.

Bacteriële vaginose is de meest voorkomende oorzaak van vaginitis en treft jaarlijks meer dan 3 miljoen vrouwen in de Verenigde Staten. Vermindering van lactobacillen uit de normale vaginale flora en overgroei van Gardnerella vaginalis en andere anaerobe soorten worden verondersteld de oorzaak te zijn. Tot op heden is er geen wetenschappelijk bewijs dat bacteriële vaginose een seksueel overdraagbare aandoening is. Onaangename vaginale afscheiding is het meest voorkomende symptoom. Differentiaaldiagnoses omvatten trichomoniasis, moniliasis en allergische of chemische dermatitis. De diagnose wordt bevestigd wanneer ten minste drie van de volgende vier bevindingen aanwezig zijn (Amsel-criteria): 1) dunne, homogene afscheiding, 2) pH groter dan 4,5, 3) positieve aminetest, en 4) aanwezigheid van clue-cellen.

Hoewel de aanwezigheid van clue-cellen en een amine-achtige geur in de KOH-test verband houden met Gardnerella vaginalis, kunnen deze tests ook wijzen op de aanwezigheid van deze mycoplasma's.


Wat is inbegrepen in de vierde generatie HIV-test?

Answer: Assays van de vierde generatie detecteren gelijktijdig antilichamen voor HIV en het p24-antigeen. Het identificeert HIV-infectie eerder dan tests van eerdere generaties.

Diagnose van acute HIV-infectie bij de zorgverlener: een retrospectieve analyse van de sensitiviteit en specificiteit van een point-of-care test van de vierde generatie voor detectie van het HIV-kernproteïne p24.

Eerdere evaluatie van de vierde generatie Alere Determine HIV-1/2 Ag/Ab Combo POCT toonde slechts 50% sensitiviteit voor detectie van het HIV-kernproteïne p24 (p24-antigeen), wat suboptimaal is voor de diagnose van acute HIV-infectie met beperkte voordelen ten opzichte van POCT van de derde generatie.

CONCLUSIES: Deze nieuwe POCT toont verbeterde sensitiviteit voor detectie van p24-antigeen en kan van waarde zijn voor klinisch gebruik bij het opsporen van acute HIV-infectie.

Hoewel antigen-antilichaam combinatie-assays van de vierde generatie succesvol zijn in omgevingen met veel middelen, hebben snelle point-of-care (POC) versies van deze assays nog niet aangetoond dat ze een hoge sensitiviteit hebben om AHI te detecteren.

ONDERZOEKSOPZET: In totaal werden 30.201 sera getest voor HIV-diagnose met Abbott Architect®HIV-Ag/Ab-Combo 4th-gen-EIA in een ziekenhuis in Spanje gedurende 17 maanden.

DOELSTELLING: Vaststellen of snelle diagnostische tests (RDT) van de vierde generatie antigen/antilichaam (Ag/Ab) HIV-infectie eerder zouden hebben gedetecteerd dan de RDT van de derde generatie die werd gebruikt in MTN-003 (VOICE).

ACHTERGROND: Assays van de vierde generatie detecteren gelijktijdig antilichamen voor HIV en het p24-antigeen, waardoor HIV-infectie eerder wordt geïdentificeerd dan bij tests van eerdere generaties.

De status van cliënten op ART werd aanvullend bevestigd door tests van de vierde generatie HIV Ag/Ab combo, Architect en Genscreen Ultra.

INLEIDING: We beschrijven de algemene nauwkeurigheid en prestaties van een seriële snelle HIV-testalgoritme gebruikt bij gemeenschapsgebaseerde HIV-testen in de context van een bevolkingsonderzoek uitgevoerd in twee subdistricten van het uMgungundlovu district, KwaZulu-Natal, Zuid-Afrika, vergeleken met referentie-immunoassays van de vierde generatie voor HIV-1/2 antilichamen en p24-antigeen combinatie.

Het monster werd later routinematig getest met een antigen/antilichaam assay van de vierde generatie volgens lokaal protocol en was sterk positief.

De HIV EIA van de vierde generatie was positief vermoedelijk omdat deze zowel het p24 HIV-antigeen als antilichamen detecteert, in tegenstelling tot snelle HIV-tests en HIV EIA's van de derde generatie. Deze casus benadrukt niet alleen het belang voor eerstelijns zorgverleners om de verschillende testmethodologieën voor HIV-screening en hun beperkingen te begrijpen, maar ook het belang van klinische verdenking.

Dit tweede diagnostische venster werd veroorzaakt door de afwezigheid van HIV-specifieke antilichamen en de daling van HIV p24-antigeenconcentraties onder de detectiegrenzen van de assays van de vierde generatie.

Assays van de vierde en vijfde generatie hebben p24-antigeendetectie toegevoegd aan de screeningsassay, waardoor het test-negatieve venster werd verkort tot 11 tot 14 dagen.


Welke ziekte wordt gediagnosticeerd met de Finkelstein-test?

Answer: De Finkelstein-test is de klassieke diagnostische test voor de ziekte van de Quervain.

De inclusiecriteria waren een positieve Finkelstein-test en geen respons op niet-chirurgische behandeling gedurende 6 weken. Acht-en-veertig patiënten met de ziekte van de Quervain die niet reageerden op conservatieve behandeling werden geopereerd met twee verschillende incisies.

De ziekte van de Quervain heeft verschillende klinische kenmerken. In het verleden zijn verschillende tests beschreven, waarbij de meest populaire test de Eichhoff-test is, die vaak ten onrechte de Finkelstein-test wordt genoemd.

Bovendien vonden we dat de Finkelstein-test een vals-positief resultaat kan geven. Daarom moet echografie niet alleen worden overwogen om de behandeluitkomst te verbeteren, maar kan het ook nuttig zijn als diagnostisch hulpmiddel bij de behandeling van de ziekte van de Quervain.

De Finkelstein-test was in alle gevallen positief.

Een succesvolle uitkomst werd in alle gevallen bereikt met een negatieve Finkelstein-test.

We verzamelden gegevens over de primaire uitkomstmaten: behandelsucces; ernst van pijn of gevoeligheid bij de radiale styloïde; functionele beperking van de pols of hand; en uitkomst van de Finkelstein-test, en de secundaire uitkomstmaten: proportie patiënten met bijwerkingen; type bijwerkingen en patiënttevredenheid over de injectiebehandeling.

DOEL: De Finkelstein-test is de klassieke diagnostische test voor de ziekte van de Quervain.

[Finkelstein's versus Brunelli's test bij De Quervain tenosynovitis].

Dit korte artikel toont aan dat de Finkelstein-test bij De Quervain tenosynovitis gebaseerd is op een onjuiste veronderstelling.

<b>DOEL</b>: De Finkelstein-test is de klassieke diagnostische test voor de ziekte van de Quervain.

DOEL De Finkelstein-test is de klassieke diagnostische test voor de ziekte van de Quervain.


Voor welk type kanker kan uc.189 worden gebruikt als een potentiële prognostische biomarker?

Answer: ESCC

Opregulatie van uc.189 bij patiënten met slokdarm plaveiselcelcarcinoom en de klinisch-pathologische waarde ervan.

Deze studie had tot doel de prognostische waarde van uc.189-expressie in slokdarm plaveiselcelcarcinomen (ESCC) te bepalen. Kwantitatieve real-time polymerasekettingreactie (qRT-PCR) werd gebruikt om het expressieniveau van uc.189 te detecteren in overeenkomende kankergezwelweefsels en aangrenzende niet-kankergezwelweefsels van 152 patiënten met ESCC. De correlatie van uc.189 met klinisch-pathologische kenmerken en prognose werd ook geanalyseerd. De expressie van uc.189 was significant hoger in menselijke ESCC vergeleken met de aangrenzende niet-kankergezwelweefsels (122/152, 80,3%, p<0,01), en het hoge niveau van uc.189-expressie was significant geassocieerd met tumorinvasie (p=0,009), gevorderd klinisch stadium (p=0,000), lymfekliermetastasen (p=0,000) en slechte prognose. Hoge expressie van uc.189 kan een slechte prognose van ESCC weerspiegelen en duidt op een potentieel diagnostisch doelwit bij ESCC-patiënten. Uc.189 kan worden beschouwd als een nieuw molecuul betrokken bij de progressie van ESCC, wat een potentiële prognostische biomarker en therapeutisch doelwit biedt.

Uc.189 kan worden beschouwd als een nieuw molecuul betrokken bij de progressie van ESCC, wat een potentiële prognostische biomarker en therapeutisch doelwit biedt.<br>

Uc.189 kan worden beschouwd als een nieuw molecuul betrokken bij de progressie van ESCC, wat een potentiële prognostische biomarker en therapeutisch doelwit biedt..


Bevordert Uc.160 kanker?

Answer: Nee. Uc.160+ is een T-UCR waarvan is gerapporteerd dat deze downregulated is bij menselijke kanker. Bovendien zou Uc.160+ mogelijk een tumorsuppressieve rol kunnen spelen bij maagkanker.

We ontdekten eerder de downregulatie van T-UCR-expressie bij maagkanker (GC), wat aangeeft dat T-UCR's een belangrijke rol kunnen spelen in de biologie van GC. Uc.160+, een T-UCR waarvan is gerapporteerd dat deze downregulated is bij menselijke kanker, is nog niet onderzocht bij GC.METHODEN: We analyseerden het expressiepatroon van Uc.160+ in niet-neoplastische en tumorweefsels van de maag met behulp van kwantitatieve reverse transcriptie polymerase kettingreactie (qRT-PCR) en in situ hybridisatie (ISH), met specifieke focus op het mechanisme van transcriptionele regulatie en doelgenen die door T-UCR's worden gereguleerd. We probeerden ook het effect van Uc.160+ expressie op biologische kenmerken van GC-celijnen te bepalen door middel van Western blotting.RESULTATEN: Op basis van de qRT-PCR en ISH-resultaten was de expressie van Uc.160+ in adenoom- en GC-weefsels duidelijk downregulated vergeleken met die in niet-neoplastische mucosale weefsels van de maag. Kankerspecifieke DNA-methylatie in de promotorregio van Uc.160 werd waargenomen door bisulfiet genomische DNA-sequencing analyse. Het effect van DNA-methylatie op Uc.160+ expressie werd verder bevestigd door reporter gen assay. We toonden ook aan dat Uc.160+ de fosforylering van Akt remde door de expressie van fosfatase en tensin homolog (PTEN) te reguleren.CONCLUSIES: Deze resultaten wijzen erop dat Uc.160+ mogelijk een tumorsuppressieve rol kan spelen bij GC.

Uc.160+, een T-UCR waarvan is gerapporteerd dat deze downregulated is bij menselijke kanker, is nog niet onderzocht bij GC.
METHODEN: We analyseerden het expressiepatroon van Uc.160+ in niet-neoplastische en tumorweefsels van de maag met behulp van kwantitatieve reverse transcriptie polymerase kettingreactie (qRT-PCR) en in situ hybridisatie (ISH), met specifieke focus op het mechanisme van transcriptionele regulatie en doelgenen die door T-UCR's worden gereguleerd.

We toonden ook aan dat Uc.160+ de fosforylering van Akt remde door de expressie van fosfatase en tensin homolog (PTEN) te reguleren.
CONCLUSIES: Deze resultaten wijzen erop dat Uc.160+ mogelijk een tumorsuppressieve rol kan spelen bij GC.

We probeerden ook het effect van Uc.160+ expressie op biologische kenmerken van GC-celijnen te bepalen door middel van Western blotting.
RESULTATEN: Op basis van de qRT-PCR en ISH-resultaten was de expressie van Uc.160+ in adenoom- en GC-weefsels duidelijk downregulated vergeleken met die in niet-neoplastische mucosale weefsels van de maag.

CONCLUSIES Deze resultaten wijzen erop dat Uc.160+ mogelijk een tumorsuppressieve rol kan spelen bij GC.

Onder de T-UCR's die werden geheractiveerd na medicijnbehandeling, bleken Uc.160+, Uc283+A en Uc.346+ specifieke CpG-eiland hypermethylatie-geassocieerde silencering te ondergaan in kankercellen vergeleken met normaal weefsel.

Deze resultaten wijzen erop dat Uc.160+ mogelijk een tumorsuppressieve rol kan spelen bij GC..


Wat veroorzaakt Zwarte Long?

Answer: Zwarte long, ook bekend als pneumoconiose, wordt veroorzaakt door chronische blootstelling aan steenkoolstof.

Er werd een prospectieve case-control studie uitgevoerd om de respiratoire invaliditeit te beoordelen bij 133 voormalige steenkoolmijnwerkers die aanspraak maakten op "zwarte long" uitkeringen. Toewijzing aan de case- of controlegroep gebeurde achtereenvolgens op basis van hun thoraxfoto die ofwel pneumoconiose van steenkoolarbeiders toonde, of geen pneumoconiose van steenkoolarbeiders.

Recentelijk is gesuggereerd dat het inademen van steenkool, in afwezigheid van gecompliceerde pneumoconiose van steenkoolarbeiders (CWP) of roken, kan leiden tot invaliderende luchtwegobstructie

Hoogtepunten in de geschiedenis van pogingen om beroepslongziekten onder steenkoolmijnwerkers in de Verenigde Staten te voorkomen, worden besproken. De Federal Coal Mine Health and Safety Act van 1969 wordt samengevat, en de bronnen en effecten van de bepalingen om pneumoconiose van steenkoolarbeiders te voorkomen worden onderzocht. Beschrijvingen volgen van de identificatie van pneumoconiose van steenkoolarbeiders als ziekte, identificatie van inadembare steenkoolmijnstof als oorzaak, en vaststelling en handhaving van een blootstellingslimiet

Pneumoconiose van steenkoolarbeiders is een te voorkomen beroepsziekte van het ademhalingssysteem die het gevolg is van blootstelling aan en vasthouden van inadembare steenkoolstof.


Noem vier principes van medische ethiek.

Answer: De vier principes van medische ethiek voorgesteld door Beauchamp en Childress zijn autonomie, niet-schaden, weldoen en rechtvaardigheid. Ze zijn zeer invloedrijk geweest op het gebied van medische ethiek en zijn fundamenteel voor het begrijpen van de huidige benadering van ethische beoordeling in de gezondheidszorg.

Respect voor autonomie (RFA) is een pijler van medische ethiek sinds het werd vastgelegd als een van de vier principes van biomedische ethiek door Beauchamp en Childress eind jaren zeventig.

Er zijn vier principes van medische ethiek; weldoen, respect voor autonomie, niet-schaden en rechtvaardigheid.

Dit artikel betoogt dat de vier prima facie principes - weldoen, niet-schaden, respect voor autonomie en rechtvaardigheid - een goede en breed aanvaarde basis bieden voor 'goede medische ethiek'.

De hedendaagse klinische ethiek is gebaseerd op principialisme, en de vier principes: respect voor autonomie, niet-schaden, weldoen en rechtvaardigheid, blijven dominant in het discours en de praktijk van medische ethiek.

Elk van de vier principes (weldoen, niet-schaden, rechtvaardigheid en autonomie) wordt op zijn beurt onderzocht, met bijzondere aandacht voor de mate waarin elk geworteld is in het islamitische paradigma.

Geleid door de medische ethische principes van "vier principes plus reikwijdte" hebben Chinese esthetische medische beoefenaars enkele uiterst waardevolle ethische principes voorgesteld, gecombineerd met de opbouw van esthetische geneeskunde en de eisen van de klinische praktijk, zoals het principe van algemene niet-schadelijkheid, het principe van lokale minimale invasiviteit, het principe van geïnformeerde toestemming en het principe van respect en vertrouwelijkheid.

Deze commentaar betoogt kort dat de vier prima facie principes van weldoen, niet-schaden, respect voor autonomie en rechtvaardigheid een clinicus (en iedereen) in staat stellen om ethisch inzicht te krijgen in de door de auteur voorgestelde afhankelijkheid van professionele richtlijnen en regels, van de wet, van professionele integriteit en van het beste belang, en om ze allemaal te onderwerpen aan ethische analyse en kritiek gebaseerd op breed aanvaarde basis prima facie morele verplichtingen; en ook om nieuwe situaties te confronteren in het licht van die aanvaarde principes.

ACHTERGROND: De vier principes van Beauchamp en Childress - autonomie, niet-schaden, weldoen en rechtvaardigheid - zijn zeer invloedrijk geweest op het gebied van medische ethiek en zijn fundamenteel voor het begrijpen van de huidige benadering van ethische beoordeling in de gezondheidszorg.

Moeilijkheden bij de toepassing van de vier principes (autonomie, weldoen, niet-schaden en rechtvaardigheid) om het gedrag van medische beoefenaars te beoordelen worden benadrukt.

Tom Beauchamp en James Childress hebben altijd volgehouden dat hun vier principes benadering (ook bekend als principialisme) een wereldwijd toepasbaar kader is voor biomedische ethiek. Deze bewering is gebaseerd op hun overtuiging dat de principes van respect voor autonomie, niet-schaden, weldoen en rechtvaardigheid deel uitmaken van een 'gemeenschappelijke moraliteit', of verzameling van zeer algemene normen waaraan iedereen die zich aan moraliteit committeert, zich houdt.

Ik zal betogen dat er moeilijkheden zijn bij de toepassing van de vier principes benadering op onbekwame kinderen. Het belangrijkste principe - respect voor autonomie - is niet direct toepasbaar op onbekwame kinderen en de meest geschikte aanpassing van het principe voor hen is niet duidelijk. Het principe van weldoen - dat men in het belang van het kind moet handelen - wordt bemoeilijkt door moeilijkheden bij het beoordelen wat het belang van een kind is en aan welke standaard van belangen degenen die voor kinderen kiezen, moeten worden gehouden.

Deze principes zijn: respect voor autonomie, weldoen, niet-schaden en rechtvaardigheid, samen met aandacht voor hun toepassingsgebied.

Vier hoofdprincipes liggen ten grondslag aan medische ethiek: autonomie, niet-schaden, weldoen en rechtvaardigheid.

Deze benadering van behandeling wordt besproken in de context van de vier principes van medische ethiek, namelijk respect voor autonomie, rechtvaardigheid, weldoen en niet-schaden.


Welk pakket in Bioconductor is ontwikkeld met als doel het analyseren van differentiële DNA-lussen uit sequencinggegevens?

Answer: Diffloop is een R/Bioconductor-pakket dat een reeks functies biedt voor kwaliteitscontrole, statistische tests, annotatie en visualisatie van DNA-lussen.

diffloop: een computationeel kader voor het identificeren en analyseren van differentiële DNA-lussen uit sequencinggegevens.

Om systematisch veranderingen in de DNA-lusarchitectuur tussen monsters te beoordelen, introduceren we diffloop, een R/Bioconductor-pakket dat een reeks functies biedt voor kwaliteitscontrole, statistische tests, annotatie en visualisatie van DNA-lussen.


Welke ziekte kan worden gediagnosticeerd met de "probe to bone"-test?

Answer: De probe-to-bone-test wordt gebruikt voor de diagnose van diabetische voetosteomyelitis. De test heeft een goede sensitiviteit en specificiteit. Andere diagnostische tests voor diabetische voetosteomyelitis zijn röntgenfoto's en magnetische resonantiebeeldvorming.

Klinische ontstekingssignalen, probe-to-bone-test en gewone röntgenfoto's worden beschouwd als de basistests voor klinische diagnose wanneer DFO wordt vermoed.

Bij patiënten met een nieuwe diabetische voetulcus (DFU) raden we de probe-to-bone-test en röntgenfoto's aan, gevolgd door magnetische resonantiebeeldvorming als een weke delen abces of osteomyelitis wordt vermoed.

Diagnostische nauwkeurigheid van probe-to-bone om osteomyelitis in de diabetische voet te detecteren: een systematische review.

De probe-to-bone (PTB) test is een veelgebruikte klinische test voor osteomyelitis (OM), maar het nut ervan is in klinische situaties met een lage prevalentie van OM ter discussie gesteld. Dit artikel heeft als doel de nauwkeurigheid van de PTB-test bij de diagnose van diabetische voet-OM systematisch te beoordelen.

De gecombineerde sensitiviteit en specificiteit voor de PTB-test waren respectievelijk 0,87 (95% betrouwbaarheidsinterval [BI], 0,75-0,93) en 0,83 (95% BI, 0,65-0,93). We concluderen dat de PTB-test osteomyelitis in de diabetische voet nauwkeurig kan bevestigen bij hoogrisicopatiënten en kan uitsluiten bij laagrisicopatiënten.

Inter-observer reproduceerbaarheid van de diagnose van diabetische voetosteomyelitis op basis van een combinatie van probe-to-bone-test en eenvoudige radiografie.

Probe-to-bone-test en eenvoudige röntgenfoto's zijn beide standaardtests voor de diagnose van diabetische voetosteomyelitis. Deze studie toont het belang aan van het gezamenlijk overwegen van klinische informatie (probe-to-bone-test) en diagnostische tests (eenvoudige radiografie) om de overeenstemming tussen clinici over de diagnose van diabetische voetosteomyelitis te vergroten.

Magnetische resonantiebeeldvorming (MRI) heeft een hogere sensitiviteit en specificiteit (90% en 79%) dan gewone radiografie (54% en 68%) voor het diagnosticeren van diabetische voetosteomyelitis. MRI presteert iets beter dan verschillende andere veelgebruikte tests – probe to bone (PTB), erytrocytensedimentatiesnelheid (ESR) >70 mm/uur, C-reactief proteïne (CRP) >14 mg/L, procalcitonine >0,3 ng/mL en ulcusgrootte >2 cm² – hoewel PTB de hoogste specificiteit van alle tests heeft en vaak samen met MRI wordt gebruikt.

DOELSTELLING: Onderzoeken van de nauwkeurigheid van de opeenvolgende combinatie van de probe-to-bone-test en gewone röntgenfoto's voor het diagnosticeren van osteomyelitis in de voet van patiënten met diabetes.

RESULTATEN: In totaal had 72,4% van de patiënten histologisch bewezen osteomyelitis, waarvan 85,2% een positieve botkweek had. De prestatiekenmerken van zowel de probe-to-bone-test als de gewone röntgenfoto's waren uitstekend.

CONCLUSIES: Klinisch specialisten die patiënten zien in een vergelijkbare setting als de onze (gespecialiseerde diabetische voetkliniek met een hoge prevalentie van osteomyelitis) kunnen met vertrouwen diabetische voetosteomyelitis diagnosticeren wanneer de probe-to-bone-test of een gewone röntgenfoto, of vooral beide, positief zijn.

De beoordeelde tests waren probe-to-bone (PTB), klinische infectieverschijnselen, radiografische tekenen van osteomyelitis en cultuur van ulcusmateriaal.
ONDERZOEKSDESIGN EN METHODEN: Er werd een prospectieve studie uitgevoerd bij patiënten met voetulcera die werden verwezen naar onze diabetische voetkliniek.

Van de vergeleken tests leverde de PTB-test de beste resultaten op met een efficiëntie van 94%, sensitiviteit van 98%, specificiteit van 78%, positieve voorspellende waarde van 95% en negatieve voorspellende waarde van 91% (P < 0,001, κ 0,803); de positieve likelihood ratio was 4,41 en de negatieve likelihood ratio was 0,02 (95% BI).
CONCLUSIES: In onze poliklinische populatie met een hoge prevalentie van osteomyelitis was de PTB-test van de grootste diagnostische waarde, vooral voor neuropathische ulcera, en bleek efficiënt voor het detecteren van osteomyelitis in de diabetische voet.

Probe-to-bone-test voor het diagnosticeren van diabetische voetosteomyelitis: betrouwbaar of achterhaald?

DOEL: We wilden de nauwkeurigheid van de probe-to-bone (PTB) test beoordelen bij het diagnosticeren van voetosteomyelitis in een cohort van diabetische patiënten met door botkweek bewezen ziekte.

Validatie van de probe-to-bone-test en andere tests voor het diagnosticeren van chronische osteomyelitis in de diabetische voet.

Een ulcusoppervlak groter dan 2 cm², een positieve probe-to-bone-test, een erytrocytensedimentatiesnelheid van meer dan 70 mm/uur en een afwijkende gewone röntgenfoto zijn behulpzaam bij het diagnosticeren van osteomyelitis van de onderste extremiteit bij patiënten met diabetes.

CONCLUSIES Klinisch specialisten die patiënten zien in een vergelijkbare setting als de onze (gespecialiseerde diabetische voetkliniek met een hoge prevalentie van osteomyelitis) kunnen met vertrouwen diabetische voetosteomyelitis diagnosticeren wanneer de probe-to-bone-test of een gewone röntgenfoto, of vooral beide, positief zijn.

DOELSTELLING Onderzoeken van de nauwkeurigheid van de opeenvolgende combinatie van de probe-to-bone-test en gewone röntgenfoto's voor het diagnosticeren van osteomyelitis in de voet van patiënten met diabetes.

DOEL We wilden de nauwkeurigheid van de probe-to-bone (PTB) test beoordelen bij het diagnosticeren van voetosteomyelitis in een cohort van diabetische patiënten met door botkweek bewezen ziekte.

Wondoppervlak en diepte bleken statistisch niet significant verschillend tussen de groepen.
CONCLUSIES: Positieve probe-to-bone-testresultaten en erytrocytensedimentatiesnelheden boven 70 mm/uur ondersteunen enigszins de diagnose van diabetische voetosteomyelitis, maar dit is niet sterk; waarschijnlijk zijn magnetische resonantiebeeldvorming of botbiopsie nodig bij twijfelgevallen.

ACHTERGROND: We onderzochten de validiteit van probe-to-bone-testen bij de diagnose van osteomyelitis in een geselecteerde subgroep van patiënten met klinische verdenking op diabetische voetosteomyelitis.
METHODEN: Tussen 1 januari 2007 en 31 december 2008 werden in- en poliklinische patiënten met een diabetisch voetulcus prospectief geëvalueerd, en degenen met een klinische diagnose van voetinfectie en ten minste één van de klinische verdenkingscriteria voor osteomyelitis werden achtereenvolgens in deze studie opgenomen.
RESULTATEN: Vijfenzestig patiënten voldeden aan de inclusiecriteria en werden prospectief in de studie opgenomen.

Diagnose van diabetische voetosteomyelitis: is de combinatie van probe-to-bone-test en gewone radiografie voldoende voor hoogrisicopatiënten in het ziekenhuis?


Kan doxycycline fotosensitiviteit veroorzaken?

Answer: Ja, een van de belangrijkste dermatologische bijwerkingen van doxycycline is fotosensitiviteit. Klinische symptomen variëren van een lichte zonnebrandachtige sensatie (brandend gevoel, erytheem) tot fotodermatitis over een groot gebied.

Fototoxiciteit van Doxycycline: Een systematische review over klinische manifestaties, frequentie, cofactoren en preventie.

ACHTERGROND: Een van de belangrijkste dermatologische bijwerkingen van doxycycline is fotosensitiviteit.

Hoewel er veel publicaties zijn over de fototoxiciteit van tetracyclines in het algemeen, zijn er slechts enkele die zich specifiek richten op doxycycline.

Klinische symptomen variëren van een lichte zonnebrandachtige sensatie (brandend gevoel, erytheem) tot fotodermatitis over een groot gebied.

CONCLUSIE: De bewijslast moet worden verbeterd om advies te kunnen geven over passende preventieve maatregelen voor reizigers die doxycycline gebruiken en een risico lopen op aanzienlijke blootstelling aan de zon.

Op basis van het beschikbare bewijs waren onze beste schattingen van het absolute effect voor mefloquine versus doxycycline: 2% versus 2% voor stopzetting, 12% versus 3% voor slapeloosheid, 31% versus 3% voor abnormale dromen, 18% versus 1% voor angst, 11% versus 1% voor depressieve stemming, 4% versus 14% voor dyspepsie, 2% versus 19% voor fotosensitiviteit, 1% versus 5% voor braken, en 2% versus 16% voor vaginale schimmelinfectie.

Veel geneesmiddelen zijn verantwoordelijk voor deze fototoxische reactie, vooral tetracyclines, psoralenen, chloramfenicol, niet-steroïde ontstekingsremmers, fluoroquinolonen en zelden doxycycline.

DOELSTELLINGEN: Veel patiënten die langdurig doxycycline gebruiken, nemen hun behandeling niet regelmatig in vanwege fotosensitiviteit.

Modulatie van melanogenese en antioxidatieve status van melanocyten als reactie op de fototoxische werking van doxycycline.

Doxycycline is een veelgebruikt tetracycline-antibioticum met een breed spectrum aan antibacteriële werking. Het gebruik van dit antibioticum is echter vaak verbonden met het risico op fototoxische reacties die leiden tot verschillende huidaandoeningen.

De in vitro verkregen resultaten kunnen de mechanismen verklaren van fototoxische reacties die optreden in normale menselijke epidermale melanocyten in vivo na blootstelling van de huid aan doxycycline en UVA-straling.

Behandeling met doxycycline is goedkoop en relatief veilig, maar gastro-intestinale symptomen en fotosensitiviteitsreacties kunnen vaker worden verwacht dan bij ceftriaxon.<br>

<b>DOELSTELLINGEN</b>: Veel patiënten die langdurig doxycycline gebruiken, nemen hun behandeling niet regelmatig in vanwege fotosensitiviteit.

Fotosensitiviteitsreacties en gastro-intestinale symptomen werden vaker waargenomen bij patiënten die doxycycline kregen dan bij degenen die ceftriaxon kregen.

Zo werden de actiespectra van de geneesmiddel-fotosensitiviteitspatiënten uitgezet en vergeleken met die van 12 niet-fotosensitieve controlegroepen: 10 patiënten bleken fotosensitief te zijn in het UVA-bereik; de betrokken geneesmiddelen waren onder andere kinine, sparfloxacine, amiodaron, doxycycline, mefenaminezuur, nalidixinezuur, fenbrufen, diclofenac, enalapril, diltiazem en prochlorperazine maleaat.

Een patiënt die doxycycline gebruikte was fotosensitief in zowel het UVA- als UVB-bereik.

Doxycycline in ontstekingsremmende dosering mag niet worden gebruikt door personen met bekende overgevoeligheid voor tetracyclines of verhoogde fotosensitiviteit, of door zwangere of zogende vrouwen (doxycycline in ontstekingsremmende dosering is een medicijn van categorie D tijdens de zwangerschap).

<b>ACHTERGROND</b>: Een van de belangrijkste dermatologische bijwerkingen van doxycycline is fotosensitiviteit.

Een patiënt ervoer milde fotosensitiviteit door doxycycline maar bleef het innemen.

Deelnemers in de doxycyclinegroep hadden een hogere incidentie van misselijkheid en fotosensitiviteit.


Welk lichaamsproces reguleert de Dentate Gyrus Mossy Cel?

Answer: Dentate gyrus mossy cellen regelen spontane convulsieve aanvallen en cognitie

Wij stellen voor dat deze abnormale activiteit-afhankelijke intrinsieke plasticiteit, die langdurig de informatieverwerking van corticale inputs in de dentate gyrus aantast, kan bijdragen aan hippocampusgerelateerde cognitieve tekorten, zoals gerapporteerd bij patiënten met epilepsie

Binnen het hippocampale netwerk ondergaan neuronale netwerken een grote reorganisatie, inclusief het uitgroeien van mossy fibers in de dentate gyrus; ze vormen abnormale terugkerende synapsen tussen dentate granulecellen en werken via postsynaptische kainaatreceptoren.

De resultaten van de huidige studie wijzen op het belang van hippocampale Zn/lipidenmetabolisme-geassocieerde genen bij door terugkerende neonatale aanvallen geïnduceerde abnormale mossy fiber uitgroei, wat kan helpen bij het identificeren van nieuwe potentiële doelwitten tijdens epileptogenese

Mossy cellen in de hilus van de dentate gyrus vormen een belangrijk exciterend hoofdceltype in de hippocampus van zoogdieren; het is echter onbekend hoe deze cellen zich in vivo gedragen. Hier hebben we twee-foton Ca2+ imaging gebruikt om de activiteit van mossy cellen te monitoren in wakker, gedrag vertonende muizen. We vinden dat mossy cellen significant actiever zijn dan dentate granulecellen in vivo, ruimtelijke afstemming vertonen tijdens hoofdgefixeerde ruimtelijke navigatie, en een robuuste herindeling van hun ruimtelijke representaties ondergaan als reactie op contextuele manipulatie. Onze resultaten bieden een functionele karakterisering van mossy cellen in het gedrag vertonende dier en tonen hun actieve deelname aan ruimtelijke codering en contextuele representatie aan.

Recente experimentele en modelleerresultaten toonden aan dat overlevende mossy cellen in de dentate gyrus een sleutelrol spelen bij het ontstaan van netwerkhyperexcitabiliteit.

Mossy cellen geven aanleiding tot het commissurale en associatieve pad van de dentate gyrus, en ontvangen hun belangrijkste exciterende inputs van de mossy fibers van granulecellen. Via deze terugkoppelende exciterende verbindingen wordt gesuggereerd dat mossy cellen belangrijke rollen spelen in zowel normale signaalverwerking bij leren en geheugen als bij de verspreiding van aanvallen.

Granulecellen in de dentate gyrus van de hippocampus worden verondersteld essentieel te zijn voor geheugenfunctie door overlappende inputpatronen te decorreleren (patroonseparatie). Een tweede exciterend celtype in de dentate gyrus, de mossy cel, vormt een ingewikkeld circuit met granulecellen, CA3c piramidale cellen en lokale interneuronen, maar de invloed van mossy cellen op de functie van de dentate gyrus wordt vaak over het hoofd gezien.


Welk ligament wordt het meest beschadigd bij een dashboardletsel?

Answer: Letsels van het achterste kruisband (posterior cruciate ligament) hebben een gerapporteerde incidentie van tussen de 3 en 37%, afhankelijk van de klinische setting. De meest voorkomende verwondingsmechanisme bij verkeersongevallen is een dashboardletsel of directe kracht op de proximale voorzijde van de tibia.

Letsels van het achterste kruisband (PCL) hebben een gerapporteerde incidentie van tussen de 3 en 37%, afhankelijk van de klinische setting. De meest voorkomende verwondingsmechanisme bij verkeersongevallen is een dashboardletsel of directe kracht op de proximale voorzijde van de tibia.

Hyperflexie was het meest voorkomende verwondingsmechanisme, gevolgd door pretibiaal trauma in de hypergeforceerde knie of bij het "dashboard" letsel.


Wat is de normale lichaamstemperatuur bij honden?

Answer: Volgens de American Kennel Club (AKC) is een temperatuur van 101 tot 102,5 graden Fahrenheit (38,3 tot 39,2 graden Celsius) typisch voor honden

Klinisch onderzoek toonde een normale rectale temperatuur (38,3°C) aan

De mediane lichaamstemperatuur gemeten door de ervaren onderzoeker met de RDT en de NCIT was respectievelijk 38,3°C (bereik 35,5°C-41,1°C; 95% BI: 38,2-38,4°C) en 37,7°C (35,9°C-40,1°C; 95% BI: 37,7°C-37,9°C).


Lijst van symptomen van het Heerfordt-syndroom.

Answer: Heerfordt-syndroom (ook bekend als Heerfordt-Waldenström of uveoparotidale koorts) is een zeldzame presentatie van sarcoïdose, gekenmerkt door de aanwezigheid van vergroting van de oorspeekselklier, aangezichtsverlamming, anterior uveïtis en koorts.

Casus 3 toonde Heerfordt-syndroom met verlamming van de aangezichtszenuw.

Het Heerfordt-syndroom wordt gedefinieerd als een combinatie van aangezichtsverlamming, zwelling van de oorspeekselklier, uveïtis en koorts bij sarcoïdosegevallen.

Het Heerfordt-Waldenström-syndroom, een zeldzame presentatie van sarcoïdose, wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van vergroting van de oorspeekselklier, aangezichtsverlamming, anterior uveïtis en koorts.

De patiënt kreeg de diagnose Heerfordt-Waldenström-syndroom, of uveoparotidale koorts.

Lichamelijk onderzoek toonde verlamming van de rechter aangezichtszenuw, zwelling van de oorspeekselklier, hoge koorts en een slechte algemene conditie. Oftalmoscopie toonde anterior en posterior uveïtis inclusief macula-oedeem en chorio-retinale infiltraten. Angiografie toonde een dicht patroon van hyperfluorescente laesies en deze bevindingen leidden tot de diagnose Heerfordt-syndroom.

ACHTERGROND: Het Heerfordt-syndroom is zeldzaam en wordt gekenmerkt door koorts, uveïtis, vergroting van de oorspeekselklier en verlamming van de aangezichtszenuw.

Het Heerfordt-syndroom met uveïtis, vergroting van de oorspeekselklieren en optionele verlamming van de Nn. facialis is een vorm van sarcoïdose.

Het Heerfordt-syndroom wordt gekenmerkt door koorts, uveïtis, zwelling van de oorspeekselklier en verlamming van de aangezichtszenuw, en er zijn tot 2000 in Japan 53 gevallen gerapporteerd.

Het Heerfordt-syndroom is een ongewone manifestatie van systemische sarcoïdose en wordt gekenmerkt door parotitis, uveïtis en verlamming van de aangezichtszenuw.

Heerfordt-syndroom met unilaterale verlamming van de aangezichtszenuw: een zeldzame presentatie van sarcoïdose.

<b>ACHTERGROND</b>: Het Heerfordt-syndroom is zeldzaam en wordt gekenmerkt door koorts, uveïtis, vergroting van de oorspeekselklier en verlamming van de aangezichtszenuw.

Hier presenteren wij een geval van Heerfordt-syndroom met unilaterale verlamming van de aangezichtszenuw als presentatie van sarcoïdose.
ANAMNESE EN KENMERKEN: Een 29-jarige mannelijke patiënt uit Sri Lanka presenteerde zich met roodheid van beide ogen, wazig zicht rechts, koorts, hoofdpijn, nachtzweten, vermoeidheid en gewichtsverlies (5 kg in 1 maand).

Een jaar na aanvang van de behandeling werd geen recidief waargenomen.
CONCLUSIES: Het Heerfordt-syndroom is een zeldzame manifestatie van neurosarcoïdose en moet worden opgenomen in de differentiële diagnose van aangezichtsverlamming.

Het Heerfordt-syndroom (HS) bestaat in zijn volledige vorm uit uveïtis, vergroting van de parotis- of speekselklier en craniale zenuwverlamming.

De KNO-arts kan echter het Heerfordt-syndroom tegenkomen omdat dit syndroom zich presenteert met verlamming van de aangezichtszenuw en zwelling van de oorspeekselklier.

Het Heerfordt-syndroom is een zeldzame manifestatie van sarcoïdose, gekenmerkt door de aanwezigheid van verlamming van de aangezichtszenuw, vergroting van de oorspeekselklier, anterior uveïtis en lichte koorts.

Als subtype van de klinische presentaties geassocieerd met sarcoïdose, staat de combinatie van uveïtis, zwelling van de oorspeekselklier en verlamming van de aangezichtszenuw bekend als het Heerfordt-syndroom.

Het Heerfordt-syndroom als oorzaak van aangezichtsverlamming is zeer zeldzaam.

Het Heerfordt-syndroom is een zeldzame manifestatie van sarcoïdose en wordt gedefinieerd als een combinatie van aangezichtsverlamming, zwelling van de oorspeekselklier en uveïtis, geassocieerd met een lichte koorts.

Heerfordt-syndroom gepresenteerd met terugkerende verlamming van de aangezichtszenuw:

ACHTERGROND Het Heerfordt-syndroom is zeldzaam en wordt gekenmerkt door koorts, uveïtis, vergroting van de oorspeekselklier en verlamming van de aangezichtszenuw.


Bij viervoetige zoogdieren, welke botten vormen de knie?

Answer: Bij viervoetige zoogdieren bestaat de knie uit 3 botten, het dijbeen, het scheenbeen en de knieschijf.

MR-beelden toonden het bot, het gewrichtskraakbeen, de menisci en ligamenten van de normale tijgerknie. SE T1-gewogen sequentie gaf een uitstekende resolutie van de subchondrale botten van het dijbeen, scheenbeen en de knieschijf in vergelijking met de GE STIR T2-gewogen MR-beelden.


Worden paraloge genen samen gereguleerd?

Answer: Paraloge genen ontstaan door gen duplicatie gebeurtenissen tijdens evolutie, wat vaak leidt tot vergelijkbare eiwitten die samenwerken in gemeenschappelijke routes en in eiwitcomplexen. Bijgevolg vertonen paralogen correlatie in genexpressie.

Samenregulatie van paraloge genen in de driedimensionale chromatine-architectuur.

Bijgevolg vertonen paralogen correlatie in genexpressie waarbij de mechanismen van samenregulatie onduidelijk blijven. In eukaryoten worden genen deels gereguleerd door distale enhancer-elementen via looping-interacties met genpromotoren. Deze looping-interacties kunnen worden gemeten door genoomwijde chromatine conformatie capture (Hi-C) experimenten, die zelf-interacterende regio's onthulden, topologisch associërende domeinen (TADs) genoemd. Wij veronderstellen dat paralogen gemeenschappelijke regulerende mechanismen delen om gecoördineerde expressie volgens TADs mogelijk te maken. Om deze hypothese te testen, integreerden we paralogie-annotaties met menselijke genexpressiegegevens in diverse weefsels, genoomwijde enhancer-promotor associaties en Hi-C experimenten in menselijke, muis- en hondengenomen. We tonen aan dat paraloog genparen verrijkt zijn voor co-locatie in hetzelfde TAD, vaker gemeenschappelijke enhancer-elementen delen dan verwacht en verhoogde contactfrequenties hebben over grote genomische afstanden. Gecombineerd wijzen onze resultaten erop dat paralogen gemeenschappelijke regulerende mechanismen delen en niet alleen clusteren in het lineaire genoom maar ook in de driedimensionale chromatine-architectuur. Dit maakt concerted expressie van paralogen mogelijk over diverse celtypen en duidt op evolutionaire beperkingen in functionele genoomorganisatie.

Paraloge genen ontstaan door gen duplicatie gebeurtenissen tijdens evolutie, wat vaak leidt tot vergelijkbare eiwitten die samenwerken in gemeenschappelijke routes en in eiwitcomplexen. Bijgevolg vertonen paralogen correlatie in genexpressie

Analyse van het Drosophila melanogaster testes-transcriptoom onthult gecoördineerde regulatie van paraloge genen.

Verder zijn interspecifieke veranderingen in testis-bias van expressie over het algemeen gecorreleerd binnen de samen gereguleerde paren en anti-gecorreleerd binnen de anti-gereguleerde paren, wat wijst op gecoördineerde regulatie binnen beide typen paraloge genparen.<br>

Verder zijn interspecifieke veranderingen in testis-bias van expressie over het algemeen gecorreleerd binnen de samen gereguleerde paren en anti-gecorreleerd binnen de anti-gereguleerde paren, wat wijst op gecoördineerde regulatie binnen beide typen paraloge genparen..

MiRNA-genen zijn vaak onderhevig aan co-evolutionaire veranderingen samen met hun doeltranscripten, wat kan worden weerspiegeld door verschillen tussen paraloge muis- en primaat miRNA/mRNA-paren.

We karakteriseren de instorting in de loop van de tijd door de verdeling van reeksen van verminderde paraloge paren in gedupliceerde segmenten.

Daarnaast identificeerden we 81 samen gereguleerde regio's op het menselijk genoom (RIDGEs) door gebruik te maken van expressiegegevens van alle kankers. Sommige RIDGEs (28%) bestaan uit paraloge genen terwijl een andere subset (30%) specifiek gedysreguleerd is in tumoren maar niet in normale weefsels.

We concluderen dat de gelijkenis van hoxb3a/Hoxa3 regulerende mechanismen de gedeelde afstamming van beide genen van een enkel voorouderlijk paralog groep 3 gen weerspiegelt.

Behouden samenregulatie en promotor-deling van hoxb3a en hoxb4a in zebravis.

Door paralogen van testis-biased genen te analyseren, identificeerden we "samen gereguleerde" paraloge paren waarin beide genen testis-biased zijn, "anti-gereguleerde" paren waarin één paralog testis-biased is en de andere down-gereguleerd in testes, en "neutrale" paren waarin één paralog testis-biased is en de andere constitutief tot expressie wordt gebracht.


Noem 2 goedgekeurde medicamenteuze behandelingen voor Inflammatoire Darmziekte (IBD).

Answer: Patiënten met IBD, inflammatoire darmziekte, kunnen behandeld worden met steroïden, of 2 goedgekeurde biosimilaire geneesmiddelen infliximab (IFX) of adalimumab (ADA).

Desalniettemin zijn infliximab en adalimumab de enige biologische middelen die voor deze groep patiënten zijn goedgekeurd.

In september 2013 keurde het Europees Geneesmiddelenbureau twee infliximab-biosimilars goed voor de behandeling van volwassen en pediatrische patiënten met inflammatoire darmziekte.

De introductie van infliximab in de klinische praktijk is een van de belangrijkste vooruitgangen in de zorg voor patiënten met IBD. Infliximab is een belangrijk onderdeel geworden van het medische arsenaal om extra-intestinale manifestaties te behandelen die vaak resistent zijn tegen andere medicijnen en een belangrijke oorzaak van morbiditeit bij deze patiënten vormen. Twee andere TNF-remmers hebben recentelijk effectiviteit aangetoond bij CD: certolizumab pegol en adalimumab.

Infliximab, een chimerisch monoklonaal antilichaam tegen tumor necrose factor-alfa, is effectief voor inductie en onderhoud van remissie van CD en UC. De rol van infliximab bij EIM's gerelateerd aan IBD is minder bestudeerd, maar waarschijnlijk even effectief.

De Italiaanse Groep voor de Studie van Inflammatoire Darmziekten (IG-IBD) heeft richtlijnen voor de klinische praktijk opgesteld om artsen te helpen bij het voorschrijven van corticosteroïden en immunosuppressiva voor deze patiënten.

Hoewel de TNF-remmer infliximab bekend staat om het verbeteren van IBD-uitkomsten op verschillende manieren, blijven er verschillende vragen bestaan over de optimale wijze van toepassing van dit geneesmiddel in de kliniek.

Infliximab-biosimilars voor de behandeling van IBD zijn al enkele jaren beschikbaar in Europa en Azië en worden verwacht binnen 1 tot 2 jaar beschikbaar te komen in de Verenigde Staten.


Welk hulpmiddel bestaat er voor de detectie van microsatelliet (SSR) loci en primerontwerp?

Answer: Microsatellieten zijn genomische sequenties die bestaan uit tandemherhalingen van korte nucleotide-motieven en worden veel gebruikt als moleculaire markers in populatiegenetica. FullSSR is een nieuw bio-informatica hulpmiddel voor de detectie van microsatelliet (SSR) loci en primerontwerp met behulp van genomische data van NGS-analyse.

FullSSR: Microsatellietzoeker en Primerontwerper.

Microsatellieten zijn genomische sequenties die bestaan uit tandemherhalingen van korte nucleotide-motieven en worden veel gebruikt als moleculaire markers in populatiegenetica. FullSSR is een nieuw bio-informatica hulpmiddel voor de detectie van microsatelliet (SSR) loci en primerontwerp met behulp van genomische data van NGS-analyse.

FullSSR vereenvoudigt de detectie van SSR's en het primerontwerp op een grote dataset.


Noem gecureerde databronnen voor ChIP-seq data

Answer: De MGA repository, Cistrome Data Browser en CR Cistrome zijn gecureerde databronnen voor ChIP-seq data.

MGA repository: een gecureerde databron voor ChIP-seq en andere genomisch geannoteerde data.

Cistrome Data Browser: een dataportaal voor ChIP-Seq en chromatine toegankelijkheidsdata in mens en muis.

Hoewel snel toenemende publiek beschikbare ChIP-seq, DNase-seq en ATAC-seq data een waardevolle bron zijn voor het systematisch onderzoeken van genregulatieprocessen, hebben het ontbreken van gestandaardiseerde curatie, kwaliteitscontrole en analyseprocedures uitgebreide hergebruik van deze data belemmerd. Om deze uitdaging te overwinnen, hebben we de Cistrome database gebouwd, een verzameling van ChIP-seq en chromatine toegankelijkheidsdata (DNase-seq en ATAC-seq) gepubliceerd vóór 1 januari 2016, inclusief 13.366 menselijke en 9.953 muis-monsters. Alle data zijn zorgvuldig gecureerd en verwerkt met een gestroomlijnde analysepipeline en geëvalueerd met uitgebreide kwaliteitscontrolemethoden. We hebben ook een gebruiksvriendelijke webserver gecreëerd voor dataquery, verkenning en visualisatie. De resulterende Cistrome DB (Cistrome Data Browser), online beschikbaar op http://cistrome.org/db, wordt verwacht een waardevolle bron te worden voor studies naar transcriptie- en epigenetische regulatie.

CR Cistrome: een ChIP-Seq database voor chromatine-regulatoren en histonmodificatieverbindingen in mens en muis.

We hebben CistromeMap gecreëerd als een webserver om een uitgebreide kennisbasis te bieden van alle publiek beschikbare ChIP-Seq en DNase-Seq data in muis en mens.

De resulterende Cistrome DB (Cistrome Data Browser), online beschikbaar op http://cistrome.org/db, wordt verwacht een waardevolle bron te worden voor studies naar transcriptie- en epigenetische regulatie.<br>


Behandeling van welke ziekte werd bestudeerd in de Gore REDUCE Klinische Studie?

Answer: De Gore REDUCE Klinische Studie onderzocht de superioriteit van het sluiten van een patent foramen ovale in combinatie met antiplatlettentherapie ten opzichte van alleen antiplatlettentherapie bij het verminderen van het risico op terugkerende klinische ischemische beroerte of nieuwe stille herseninfarcten bij patiënten die een cryptogene beroerte hebben gehad.

CONCLUSIES: Bij patiënten met een PFO die een cryptogene beroerte hadden gehad, was het risico op een volgende ischemische beroerte lager bij degenen die werden toegewezen aan PFO-sluiting gecombineerd met antiplatlettentherapie dan bij degenen die alleen antiplatlettentherapie kregen; echter, PFO-sluiting ging gepaard met hogere percentages apparaatcomplicaties en atriumfibrilleren. (Gefinancierd door W.L. Gore and Associates; Gore REDUCE ClinicalTrials.gov nummer, NCT00738894.)

Sluiting van patent foramen ovale met GORE HELEX of CARDIOFORM Septal Occluder versus antiplatlettentherapie voor vermindering van terugkerende beroerte of nieuw herseninfarct bij patiënten met een eerdere cryptogene beroerte: Ontwerp van de gerandomiseerde Gore REDUCE Klinische Studie.

Doelstellingen De Gore REDUCE Klinische Studie (REDUCE) heeft als doel de superioriteit vast te stellen van het sluiten van een patent foramen ovale in combinatie met antiplatlettentherapie ten opzichte van alleen antiplatlettentherapie bij het verminderen van het risico op terugkerende klinische ischemische beroerte of nieuwe stille herseninfarcten bij patiënten die een cryptogene beroerte hebben gehad.


Welke vergelijkingen tonen de toepasbaarheid van StereoGene aan in regulerende genomica?

Answer: StereoGene schat snel de genoomwijde correlatie tussen paren van genomische kenmerken. Deze kenmerken kunnen hoge-doorvoer data vertegenwoordigen die aan een referentiegenoom zijn gekoppeld of sets van genomische annotaties in dat referentiegenoom. StereoGene maakt directe correlatie van continue data mogelijk, waardoor databinariëring en het daaropvolgende dataverlies worden vermeden. Correlaties worden berekend tussen naburige genomische posities met behulp van kernelcorrelatie. Door de correlatie als functie van de genoompositie weer te geven, levert StereoGene het lokale correlatiespoor als onderdeel van de analyse. StereoGene houdt ook rekening met verstorende factoren zoals input-DNA door partiële correlatie. Talrijke vergelijkingen van ChIP-Seq datasets uit de Human Epigenome Atlas en FANTOM CAGE tonen de brede toepasbaarheid van StereoGene in regulerende genomica aan.

StereoGene: snelle schatting van genoomwijde correlatie van continue of interval kenmerkdata.

Genomische kenmerken met vergelijkbare genoomwijde distributies worden over het algemeen verondersteld functioneel gerelateerd te zijn, bijvoorbeeld colocalisatie van histonen en transcriptie startplaatsen duidt op chromatine regulatie van transcriptiefactoractiviteit. Daarom zijn statistische algoritmen vereist om ruimtelijke, genoomwijde correlatie tussen genomische kenmerken uit te voeren.Resultaten: Hier stellen we een methode voor, StereoGene, die snel genoomwijde correlatie schat tussen paren van genomische kenmerken. Deze kenmerken kunnen hoge-doorvoer data vertegenwoordigen die aan een referentiegenoom zijn gekoppeld of sets van genomische annotaties in dat referentiegenoom. StereoGene maakt directe correlatie van continue data mogelijk, waardoor databinariëring en het daaropvolgende dataverlies worden vermeden. Correlaties worden berekend tussen naburige genomische posities met behulp van kernelcorrelatie. Door de correlatie als functie van de genoompositie weer te geven, levert StereoGene het lokale correlatiespoor als onderdeel van de analyse. StereoGene houdt ook rekening met verstorende factoren zoals input-DNA door partiële correlatie. We passen onze methode toe op talrijke vergelijkingen van ChIP-Seq datasets uit de Human Epigenome Atlas en FANTOM CAGE om de brede toepasbaarheid aan te tonen. We observeren veranderingen in de correlatie tussen epigenomische kenmerken gedurende ontwikkelingsroutes van verschillende weefseltypen, consistent met bekende biologische inzichten, en vinden een nieuwe ruimtelijke correlatie van CAGE-clusters met donor splice sites en met poly(A)-plaatsen. Deze analyses bieden voorbeelden van de brede toepasbaarheid van StereoGene voor regulerende genomica.


Wat is het doel van het 4D nucleoomproject?

Answer: Het 4D Nucleoom Netwerk heeft als doel het ontwikkelen en toepassen van methoden om de structuur en dynamiek van het menselijke en muizen genoom in ruimte en tijd in kaart te brengen, met als doel diepere mechanistische inzichten te verkrijgen in hoe de celkern is georganiseerd en functioneert. Het project zal experimentele en computationele benaderingen ontwikkelen en evalueren voor het meten van genoomconformatie en nucleaire organisatie, en onderzoeken hoe deze bijdragen aan genregulatie en andere genoomfuncties.

Het 4D Nucleoom Netwerk heeft als doel het ontwikkelen en toepassen van methoden om de structuur en dynamiek van het menselijke en muizen genoom in ruimte en tijd in kaart te brengen, met als doel diepere mechanistische inzichten te verkrijgen in hoe de celkern is georganiseerd en functioneert. Het project zal experimentele en computationele benaderingen ontwikkelen en evalueren voor het meten van genoomconformatie en nucleaire organisatie, en onderzoeken hoe deze bijdragen aan genregulatie en andere genoomfuncties. Gevalideerde experimentele technologieën zullen worden gecombineerd met biofysische benaderingen om kwantitatieve modellen te genereren van ruimtelijke genoomorganisatie in verschillende biologische toestanden, zowel in celpopulaties als in individuele cellen.


Lijst van symptomen van het Zieve-syndroom.

Answer: Het Zieve-syndroom wordt gekenmerkt door geelzucht, hyperlipidemie en hemolytische anemie. Het ontwikkelt zich meestal bij jonge, chronisch alcoholische patiënten met een vergrote vette lever. Het kan zelden voorkomen in combinatie met intracraniële bloedingen.

Hemolyse bij acute alcoholische hepatitis: Zieve-syndroom.

Laboratoriumonderzoek toonde hemolyse aan als oorzaak van de anemie. De patiënt werd gediagnosticeerd met het Zieve-syndroom en behandeld met ondersteunende maatregelen.

Na uitsluiting van andere mogelijkheden werd het Zieve-syndroom vastgesteld. Dit is een aandoening van hyperbilirubinemie, Coombs-negatieve hemolytische anemie en hyperlipidemie geassocieerd met alcoholisme.

Wij rapporteren een geval van recidiverend Zieve-syndroom, bestaande uit geelzucht, hemolytische anemie en hyperlipoproteïnemie, geïnitieerd door alcoholmisbruik. Het cruciale kenmerk van dit syndroom, dat differentiatie mogelijk maakt met gewone acute alcoholische hepatitis, is de aanwezigheid van hemolyse.

Het Zieve-syndroom bestaat uit een voorbijgaande hemolytische anemie, geelzucht, hyperlipidemie en alcohol-geïnduceerde leverziekte.

Het Zieve-syndroom (hyperlipidemie, anemie en vetdegeneratie van de lever) kan zelden voorkomen met intracraniële bloedingen.

Alcohol-geassocieerde hemolyse bij het Zieve-syndroom: een klinische en laboratoriumstudie van vijf gevallen.

In 1958 beschreef Zieve een syndroom van geelzucht, hyperlipidemie en voorbijgaande hemolytische anemie geassocieerd met alcoholmisbruik.

Het Zieve-syndroom, gekenmerkt door geelzucht, hyperlipemie en hemolytische anemie, ontwikkelt zich meestal bij jonge, chronisch alcoholische patiënten met een vergrote vette lever.

Het Zieve-syndroom (ZS), dat bestaat uit voorbijgaande hemolytische anemie, geelzucht, hyperlipoproteïnemie en alcohol-geïnduceerde leverziekte, werd bestudeerd bij mannelijke patiënten tijdens de acute (n = 20) en de remitterende (n = 10) fase.

Metabole en membraaneigenschappen van rode bloedcellen bij hemolytische anemie van alcoholische leverziekte (Zieve-syndroom).

[Veranderingen in erythrocytenmembraanlipiden bij ethanol-geïnduceerde hyperlipidemie (Zieve-syndroom) (vertaling auteur)].

Bij 11 patiënten met alcohol-geïnduceerde hyperlipemie, van wie 6 het Zieve-syndroom vertoonden, werden verhoogde fosfolipiden, triglyceriden en totaal cholesterol gevonden in het rode bloedcelstroma.

De macroscopische en microscopische bevindingen van een geval van het Zieve-syndroom worden beschreven (vette lever, icterus, hyperlipemie en hemolytische anemie bij chronisch alcoholisme).

Reversibele hemolytische anemie geassocieerd met een verminderde levensduur van rode bloedcellen en reticulocytose werd bestudeerd bij 10 patiënten met het Zieve-syndroom.

Het Zieve-syndroom bestaat uit de tijdelijke associatie van cholestatische geelzucht, hemolytische anemie en hyperlipemie bij een chronische alcoholist.

Laboratoriumbevindingen toonden het Zieve-syndroom aan (alcoholische hyperlipemie, hemolytische anemie en alcoholische vette lever) en een negatieve Hounsfield-eenheid meting van de hypodense rand identificeerde deze uiteindelijk als een vetlaag rond het stolsel.

Het Zieve-syndroom wordt gekenmerkt door hemolytische anemie in combinatie met secundaire hyperlipidemie bij patiënten met alcoholgerelateerde toxische leverbeschadiging.


Wat is de link tussen psoriatische artritis en depressie

Answer: Depressie wordt geassocieerd met een verhoogd risico op psoriatische artritis bij patiënten met psoriasis.

Depressie wordt geassocieerd met een verhoogd risico op psoriatische artritis bij patiënten met psoriasis

Gecombineerde gegevens suggereren ook associaties tussen psoriasis en andere comorbiditeiten naast psoriatische artritis, waaronder chronische nierziekte, inflammatoire darmziekte, leverziekte, bepaalde maligniteiten, infecties en stemmingsstoornissen.

Verminderen depressie en angst de kans op remissie bij reumatoïde artritis en psoriatische artritis?

Om de voorspellende waarde van baseline depressie/angst te onderzoeken voor de kans op het bereiken van gewrichtsremissie bij reumatoïde artritis (RA) en psoriatische artritis (PsA) evenals de associaties tussen baseline depressie/angst en de componenten van de remissiecriteria bij follow-up.

Het percentage depressie was hoger bij patiënten met PsA vergeleken met niet-PsA patiënten. Het percentage suïcidale gedragingen was vergelijkbaar tussen de twee cohorten.

In het afgelopen decennium hebben meerdere studies aangetoond dat er niet alleen een associatie is tussen psoriasis en psoriatische artritis, depressie en middelenmisbruik, maar dat psoriasispatiënten ook een hogere incidentie hebben van obesitas, diabetes, hartziekten en beroerte.

Psoriasis is een chronische ziekte die meer dan alleen de huid aantast. Het heeft impact op elk facet van het leven van een individu en wordt geassocieerd met talrijke comorbiditeiten, zoals obesitas, diabetes, cardiovasculaire ziekte, psoriatische artritis, metabool syndroom, plaveiselcelcarcinoom, lymfoom, depressie, angst en andere immuungerelateerde aandoeningen, zoals de ziekte van Crohn.

We vonden een verhoogd risico op depressie bij Amerikaanse vrouwen met psoriasis vergeleken met vrouwen zonder psoriasis.

De impact van comorbiditeiten (psoriatische artritis, cardiovasculaire ziekte, diabetes en depressie) op relatieve belangrijkheidsscores van elk attribuut werd beoordeeld door variantieanalyses

Bovendien zijn obesitas en psychische aandoeningen zoals depressie en angststoornissen gekoppeld aan psoriasis en spelen ze een centrale rol in het beheer ervan.

Aanbevelingen werden samengevat in 19 definitieve aanbevelingen, voornamelijk variërend van graad C tot D, en betrekking hebbend op een breed spectrum van comorbiditeiten die in de klinische praktijk worden waargenomen: CVD, obesitas, osteoporose, depressie, infecties en kanker. Het niveau van overeenstemming varieerde van 80,9% tot 95,8%. CONCLUSIE: Deze praktische, op bewijs gebaseerde aanbevelingen kunnen het beheer van comorbiditeiten bij patiënten met RA, PsA en PsO begeleiden en de uitkomst optimaliseren

Angst- en depressieve symptomen en ziektepercepties bij psoriatische artritis en associaties met fysieke gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven.

Het percentage depressie en angst is significant hoger bij patiënten met PsA dan bij degenen met PsC. Depressie en angst zijn geassocieerd met ziektegerelateerde factoren.

De prevalentie van angstsymptomen en de prevalentie van depressieve symptomen zijn hoog onder patiënten met psoriatische artritis in de bestudeerde populatie.

Psoriasis (Pso) is een veelvoorkomende chronische cutane inflammatoire aandoening van de huid die geassocieerd is met ernstige comorbiditeiten. Comorbiditeiten bij Pso omvatten psoriatische artritis (PsA), verminderde kwaliteit van leven, maligniteit, depressie, maar ook een constellatie van geassocieerde aandoeningen die het cardiovasculaire (CV) risico verhogen.

Dermatologen en eerstelijnszorgverleners delen rollen in het screenen op geassocieerde comorbiditeiten (inclusief cardiovasculaire aandoeningen, chronische nierziekte, ziekte van Crohn, dyslipidemie, diabetes mellitus/insulineresistentie, depressie, metabool syndroom, obesitas en psoriatische artritis),


Is polyadenylering een proces dat een eiwit stabiliseert door een reeks adenosineresten aan het einde van het molecuul toe te voegen?

Answer: Nee, polyadenylering is een proces dat mRNA stabiliseert door tot 200 adenosineresten toe te voegen aan het 3'-uiteinde van het transcript

De toevoeging van poly(A)-staarten aan eukaryote nucleaire mRNAs bevordert hun stabiliteit, export naar het cytoplasma en translatie.

De meeste eukaryote genen produceren mRNAs met alternatieve polyadenyleringsplaatsen aan hun 3'-uiteinden

Polyadenylering is de niet-template toevoeging van adenosine-nucleotiden aan het 3'-uiteinde van RNA, wat plaatsvindt na transcriptie en een poly(A)-staart genereert van maximaal 250-300 nucleotiden lang.

Polyadenylering is een proces van endonucleolytische knip van het mRNA, gevolgd door toevoeging van tot 250 adenosineresten aan het 3'-uiteinde van het mRNA.

Plant mitochondriale polyadenylerende mRNAs worden afgebroken door een 3'- tot 5'-exoribonuclease-activiteit, die ongestoord verloopt door stabiele secundaire structuren.

We tonen aan dat een 3'- tot 5'-exoribonuclease-activiteit verantwoordelijk is voor de voorkeur-afbraak van polyadenylerende mRNAs vergeleken met niet-polyadenylerende mRNAs, en dat 20-30 adenosineresten de optimale poly(A)-staartgrootte vormen om afbraak van RNA-substraten in vitro te induceren.

De diversiteit van polyadenyleringsplaatsen suggereert dat mRNA-polyadenylering in prokaryoten een relatief ongedifferentieerd proces is dat kan plaatsvinden aan alle 3'-uiteinden van mRNA's en geen specifieke consensussequenties vereist zoals bij eukaryoten.

Polyadenylering van premessenger RNA's vindt posttranscriptioneel plaats in de kern van eukaryote cellen door knippen van het precursor en polymerisatie van adenosineresten.

Echter, onder bepaalde omstandigheden kunnen poly(A)-tracten leiden tot mRNA-stabilisatie.

Uit deze resultaten stellen we voor dat in plant mitochondriën poly(A)-staarten die aan de 3'-uiteinden van mRNAs worden toegevoegd een efficiënt 3'- tot 5'-afbraakproces bevorderen.

Hulp-elementen stroomafwaarts zijn vereist voor efficiënte polyadenylering van zoogdier pre-mRNAs.

Transcriptie in deze cellen is polycistronisch. Tientallen tot honderden eiwit-coderende genen met ongerelateerde functies zijn gerangschikt in lange clusters op dezelfde DNA-streng. Polycistronen worden cotranscriptioneel verwerkt door trans-splicing aan het 5'-uiteinde en polyadenylering aan het 3'-uiteinde, waardoor monocistronische eenheden ontstaan die klaar zijn voor afbraak of translatie.

We hebben een eenvoudige chromatografische procedure ontwikkeld die vijf polyadenyleringsfactoren isoleert die vereist zijn voor polyadenylering van eukaryotisch mRNA.

Tijdens de rijping van zoogdier-oöcyten wordt eiwitsynthese voornamelijk gecontroleerd via cytoplasmatische polyadenylering van opgeslagen maternale mRNAs.

Identificatie en karakterisering van een gepolyadenyleerd klein RNA (s-poly A+ RNA) in dinoflagellaten.

Dus lijkt polyadenylering een belangrijk onderdeel te zijn van het RNA-bewerkingsmechanisme dat overlappende genen in dierlijke mitochondriën beïnvloedt.

De verwerking van het 3'-uiteinde van pre-mRNA, het proces waardoor bijna alle eukaryote mRNAs een poly(A)-staart verkrijgen, wordt over het algemeen geremd tijdens DNA-schade in de cel.

Bijna alle eukaryote mRNAs bezitten 3'-uiteinden met een polyadenylaat (poly(A)) staart.

We hebben eerder aangetoond, door beperkte mutagenese, dat geconserveerde sequentie-elementen binnen het 5'-uiteinde van influenza virus virion RNA (vRNA) vereist zijn voor de polyadenylering van mRNA in vitro.

Polyadenylering van mRNA-precursoren door poly(A)-polymerase hangt af van twee specificiteitsfactoren en hun herkenningssequenties.

De meerderheid van eukaryote pre-mRNAs wordt verwerkt door 3'-uiteinde knippen en polyadenylering.

Vorming van mRNA 3'-uiteinden omvat knippen van een mRNA-precursor en polyadenylering van het nieuw gevormde uiteinde.

De polyadenylering van RNA is een bijna universeel kenmerk van RNA-metabolisme in eukaryoten.

Het mechanisme van RNA-afbraak in Escherichia coli omvat endonucleolytische knip, polyadenylering van het knipproduct door poly(A)-polymerase, en exonucleolytische afbraak door exoribonucleasen.

De toevoeging van poly(A)-staarten aan RNA is een proces dat voorkomt bij bijna alle organismen.

De toevoeging van poly(A)-staarten aan RNA is een fenomeen dat voorkomt bij alle tot nu toe onderzochte organismen.

De toevoeging van poly(A)-staarten aan RNA is een fenomeen dat voorkomt bij bijna alle organismen.

Polyadenylering draagt bij aan de destabilisatie van bacterieel mRNA.