Welke membraaneiwitten vormen de TAM-familie van receptor tyrosine kinases (RTK's)?

Answer: Tyro3, Axl en Mer zijn integrale membraaneiwitten die de TAM-familie van receptor tyrosine kinases (RTK's) vormen.

Deregulatie van de TAM (TYRO3, AXL en MERTK

Tyro-3, Axl en Mer vormen de TAM-familie van receptor tyrosine kinases (RTK's) die worden gekenmerkt door een geconserveerde sequentie binnen het kinase-domein en extracellulaire domeinen die lijken op adhesiemoleculen.

Gas6 werd in 1993 gekloond en gekarakteriseerd en bleek vergelijkbaar met het plasma-antistollingseiwit S. Kort daarna werd het herkend als een groeifactor-achtig molecuul, omdat het interageerde met receptor tyrosine kinases (RTK's) van de TAM-familie; Tyro3, Axl en MerTK.

De TAM-subfamilie van receptor tyrosine kinases (RTK's) bevat drie humane eiwitten van therapeutisch belang, Axl, Mer en Tyro3.

Steeds meer bewijs toont aan dat de TAM (TYRO3, AXL en MERTK) familie van RTK's (receptor tyrosine kinases), die tot expressie komt in macrofagen, ontstekingsreacties vermindert via een negatieve terugkoppelingslus.

Onder de TAM-familie van RTK's induceert AXL (AXL receptor tyrosine kinase) alleen autophagie in macrofagen na interactie met zijn ligand, GAS6 (growth arrest specific 6).

Een reeks recente studies bevestigt nu het idee dat fosfatidylserine (PtdSer), een veelvoorkomend fosfolipidebestanddeel van membraan-bilayers, op vergelijkbare wijze wordt hergebruikt als signaal tussen cellen en dat de liganden en receptoren van de Tyro3/Axl/Mer (TAM) familie van receptor tyrosine kinases (RTK's) prominente transducers van dit signaal zijn.

De TAM-familie: fosfatidylserine-sensende receptor tyrosine kinases die ontsporen bij kanker. De TYRO3, AXL (ook bekend als UFO) en MERTK (TAM) familie van receptor tyrosine kinases (RTK's) worden abnormaal tot expressie gebracht in meerdere hematologische en epitheliale maligniteiten.

De TAM-familie van RTK's, bestaande uit Tyro3, Axl en MerTK, wordt prominent tot expressie gebracht tijdens de ontwikkeling en functie van het centrale zenuwstelsel (CZS).


Wat zijn de effecten van de verwijdering van alle drie de Pcdh-clusters (triclusterverwijdering) bij muizen?

Answer: Multicluster Pcdh-diversiteit is vereist voor de assemblage van het olfactorische neurale circuit bij muizen. De vertebraten geclusterde protocadherine (Pcdh) celoppervlakte-eiwitten worden gecodeerd door drie nauw gekoppelde genclusters (Pcdhα, Pcdhβ en Pcdhγ). Hoewel de verwijdering van individuele Pcdh-clusters subtiele fenotypische gevolgen had, leidde het verlies van alle drie de clusters (triclusterverwijdering) tot een ernstig axonaal vertakkingsdefect en verlies van zelfvermijding.

Multicluster Pcdh-diversiteit is vereist voor de assemblage van het olfactorische neurale circuit bij muizen.

De vertebraten geclusterde protocadherine (Pcdh) celoppervlakte-eiwitten worden gecodeerd door drie nauw gekoppelde genclusters (Pcdhα, Pcdhβ en Pcdhγ). Hier tonen we aan dat alle drie de genclusters functioneel samenwerken om individuele olfactorische sensorische neuronen (OSN's) van muizen te voorzien van de celoppervlaktediversiteit die nodig is voor hun assemblage in verschillende glomeruli in de olfactorische bol. Hoewel de verwijdering van individuele Pcdh-clusters subtiele fenotypische gevolgen had, leidde het verlies van alle drie de clusters (triclusterverwijdering) tot een ernstig axonaal vertakkingsdefect en verlies van zelfvermijding.

Hoewel de verwijdering van individuele <i>Pcdh</i>-clusters subtiele fenotypische gevolgen had, leidde het verlies van alle drie de clusters (triclusterverwijdering) tot een ernstig axonaal vertakkingsdefect en verlies van zelfvermijding.


Wat is CPX351?

Answer: CPX-351, een nieuw liposomaal formulering die cytarabine en daunorubicine in een molaire verhouding van 5:1 inkapselt, heeft veelbelovende werkzaamheid getoond, wat heeft geleid tot recente goedkeuring door de Amerikaanse FDA voor eerstelijnsbehandeling van patiënten met therapiegerelateerde AML en AML met myelodysplasie-gerelateerde veranderingen op basis van een grote multicenter fase III klinische studie.

CPX-351, een nieuw liposomaal formulering die cytarabine en daunorubicine in een molaire verhouding van 5:1 inkapselt, heeft veelbelovende werkzaamheid getoond, wat heeft geleid tot recente goedkeuring door de Amerikaanse FDA voor eerstelijnsbehandeling van patiënten met therapiegerelateerde AML en AML met myelodysplasie-gerelateerde veranderingen op basis van een grote multicenter fase III klinische studie.


Is collageen het meest voorkomende menselijke eiwit?

Answer: Ja, collageen is de meest voorkomende eiwitfamilie bij zoogdieren.

Als het meest voorkomende eiwit in het lichaam is collageen essentieel voor het behoud van de normale structuur en sterkte van bindweefsel, zoals botten, huid, kraakbeen en bloedvaten.

Collageen is de meest voorkomende eiwitfamilie bij zoogdieren.

Collageen is een fibrillair eiwit dat de conjunctieve en bindweefsels in het menselijk lichaam vormt, met name de huid, gewrichten en botten. Deze molecule is een van de meest voorkomende in veel levende organismen vanwege zijn verbindende rol in biologische structuren.


Welke micro-RNA's zijn nuttig bij de diagnose en prognose van hartfalen?

Answer: In het bijzonder lijken miR-214, miR-423-5p veelbelovend voor de diagnose, prognose en behandeling van HF-patiënten.

In deze review bespreken we de rol van miR-214 bij verschillende hartziekten, waaronder ischemische hartaandoeningen, cardiale hypertrofie, pulmonale arteriële hypertensie (PAH), angiogenese na vaatletsel en hartfalen.

Evenzo zijn serumspiegels van circulerende miRNA's zoals miR-423-5p geëvalueerd als potentiële biomarkers bij de diagnose en prognose van hartfalen.

Serumspiegels van circulerende miRNA's zoals miR-423-5p worden geëvalueerd als potentiële biomarkers bij de diagnose en prognose van hartfalen.


Wat is ivosidenib?

Answer: AG-120 (ivosidenib) is een remmer van het IDH1-mutante enzym die een sterke verlaging van 2-HG vertoont in tumormodellen en het vermogen heeft om differentiatie van primaire AML-monsters van patiënten ex vivo te bewerkstelligen. Voorlopige gegevens uit fase 1 klinische onderzoeken waarbij patiënten met kankers met een IDH1-mutatie werden opgenomen, geven aan dat AG-120 een aanvaardbaar veiligheidsprofiel en klinische activiteit heeft.

Hier rapporteren we de ontdekking van AG-120 (ivosidenib), een remmer van het IDH1-mutante enzym die een sterke verlaging van 2-HG vertoont in tumormodellen en het vermogen heeft om differentiatie van primaire AML-monsters van patiënten ex vivo te bewerkstelligen. Voorlopige gegevens uit fase 1 klinische onderzoeken waarbij patiënten met kankers met een IDH1-mutatie werden opgenomen, geven aan dat AG-120 een aanvaardbaar veiligheidsprofiel en klinische activiteit heeft.


Lijst van eiwitten die interageren met Star-PAP

Answer: Fosforylering reguleert de interactie tussen Star-PAP en PIPKIα en stuurt de specificiteit naar mRNA-doelen.

Star-PAP is direct geassocieerd met de subeenheden 160 en 73 van het cleavage en polyadenyleringsspecificiteitsfactor (CPSF) en ook met het gerichte pre-mRNA.

We tonen aan dat Larp7 interacteert met een poly(A) polymerase Star-PAP om de stabiliteit van Lin28 mRNA te behouden.

Star-PAP en PIPKIalpha functioneren samen in een complex

Fosforylering reguleert de interactie tussen Star-PAP en PIPKIα en stuurt de specificiteit naar mRNA-doelen.


Beschrijf de symptomen van het Visual snow-syndroom.

Answer: Visual snow (VS) is een constante visuele stoornis die wordt beschreven als flikkerende stippen die het gehele gezichtsveld bezetten. Onlangs werd het gekarakteriseerd als het bepalende kenmerk van een VS-syndroom (VSS), dat palinopsie, fotofobie, fotopsieën, entoptische fenomenen, nyctalopie en tinnitus omvat.

DOEL VAN DE REVIEW: We geven een overzicht van de neurologische aandoening die bekend staat als het visual snow-syndroom. Patiënten die door deze chronische aandoening worden getroffen, hebben last van een pan-veld visuele stoornis die wordt beschreven als kleine flikkerende stippen, die lijken op de statische ruis van een niet-afgestemde televisie.

ACHTERGROND: Visual snow is een aanhoudende visuele stoornis die wordt gekenmerkt door snel flikkerende stippen door het gehele gezichtsveld.

ACHTERGROND: Visual snow (VS) is een constante visuele stoornis die wordt beschreven als flikkerende stippen die het gehele gezichtsveld bezetten. Onlangs werd het gekarakteriseerd als het bepalende kenmerk van een VS-syndroom (VSS), dat palinopsie, fotofobie, fotopsieën, entoptische fenomenen, nyctalopie en tinnitus omvat.

Patiënten met het visual snow-syndroom (VS) lijden aan een invaliderende continue visuele stoornis met onbekend mechanisme.

Achtergrond Het symptoom "visual snow" beschrijft de continue waarneming van kleine flikkerende stippen binnen het gehele gezichtsveld van beide ogen.

We bespreken ook de theorieën over de pathofysiologische mechanismen van visual snow, evenals de huidige benadering van behandeling.
RECENTE VINDINGEN: Visual snow is een aandoening waarbij patiënten constante, ontelbare flikkerende stippen door het gehele gezichtsveld zien, vergelijkbaar met "tv-ruis".

<b>SAMENVATTING</b>: Visual snow is een symptoom dat wordt beschreven als de continue waarneming van kleine flikkerende stippen in het gehele gezichtsveld, vergelijkbaar met de statische ruis van een analoge televisie.


Wat is de rol van het Leucosporidium ijs-bindend eiwit

Answer: Arctische gist Leucosporidium sp. produceert een geglycosyleerd ijs-bindend eiwit (LeIBP) met een molecuulmassa van ongeveer 25 kDa, dat het vriespunt onder het smeltpunt kan verlagen zodra het aan ijs bindt. IJs-bindende eiwitten (IBP's) remmen de ijsgroei door directe interactie met ijskristallen, waardoor het overleven van polaire organismen in extreem koude omgevingen mogelijk wordt.

IJs-bindende eiwitten (IBP's) remmen de ijsgroei door directe interactie met ijskristallen, waardoor het overleven van polaire organismen in extreem koude omgevingen mogelijk wordt.

IJs-bindende eiwitten (IBP's) kunnen binden aan de ijskristal en de groei ervan remmen. Omdat deze eigenschap van IBP's de overleving van cellen tijdens vries-dooicycli kan verhogen, hebben IBP's de aandacht getrokken van industrieën vanwege hun potentieel gebruik in biotechnologische toepassingen

Arctische gist Leucosporidium sp. produceert een geglycosyleerd ijs-bindend eiwit (LeIBP) met een molecuulmassa van ongeveer 25 kDa, dat het vriespunt onder het smeltpunt kan verlagen zodra het aan ijs bindt.

IJs-bindende eiwitten (IBP's) trekken aanzienlijke belangstelling vanwege hun eigenschap om ijsgroei en herkristallisatie te remmen.


Is het enzym ERAP2 geassocieerd met de ziekte birdshot chorioretinopathie?

Answer: Ja, BSCR wordt ook geassocieerd met endoplasmatisch reticulum aminopeptidase 2 (ERAP2), een enzym dat betrokken is bij de verwerking van HLA klasse I liganden.

Allelspecifieke veranderingen in het peptidoom liggen ten grondslag aan de gezamenlijke associatie van HLA-A*29:02 en endoplasmatisch reticulum aminopeptidase 2 (ERAP2) met birdshot chorioretinopathie.

BSCR wordt ook geassocieerd met endoplasmatisch reticulum aminopeptidase 2 (ERAP2), een enzym betrokken bij de verwerking van HLA klasse I liganden, wat het A*29:02 peptidoom bij deze ziekte impliceert.

Een genoomwijde associatiestudie identificeert een functioneel ERAP2 haplotype geassocieerd met birdshot chorioretinopathie.


Vanaf september 2018 wordt welke machine learning-algoritme gebruikt voor het detecteren van hartritmestoornissen uit een korte single-lead ECG opgenomen door een draagbaar apparaat?

Answer: Support Vector Machines (SVM) kunnen worden gebruikt voor het detecteren van hartritmestoornissen uit een ECG opgenomen door een draagbaar apparaat.

Multi-stage SVM-benadering voor het detecteren van hartritmestoornissen in korte single-lead ECG opgenomen door een draagbaar apparaat.<AbstractText Label="OBJECTIVE" NlmCategory="OBJECTIVE">Het gebruik van draagbare ECG-apparaten voor het screenen op hartritmestoornissen is beperkt vanwege slechte signaalkwaliteit, een klein aantal leads en korte opnames, wat leidt tot onjuiste herkenning van pathologische gebeurtenissen.


Verlengt Panitumumab de overleving van patiënten met galwegkanker?

Answer: Nee. Panitumumab in combinatie met chemotherapie verbetert de overleving van patiënten met galwegkanker niet.

Panitumumab in combinatie met gemcitabine en oxaliplatin verlengt de overleving niet bij patiënten met gevorderde galwegkanker met wild-type KRAS: een gerandomiseerde fase 2-studie (Vecti-BIL studie).

CONCLUSIES: Panitumumab in combinatie met chemotherapie verbetert de ORR, PFS en OS niet bij patiënten met gevorderde galwegkanker met KRAS wild-type.

Er werden geen verschillen in overleving waargenomen: de mediane totale overleving was 9,9 maanden in arm A en 10,2 maanden in arm B (P = .42). In een subgroepanalyse werden geen verschillen in PFS waargenomen afhankelijk van de locatie van de primaire tumor; patiënten met intrahepatische cholangiocarcinoom behandeld met panitumumab kunnen een overlevingsvoordeel hebben gehad vergeleken met de controlegroep (15,1 versus 11,8 maanden, P = .13).

CONCLUSIES Panitumumab in combinatie met chemotherapie verbetert de ORR, PFS en OS niet bij patiënten met gevorderde galwegkanker met KRAS wild-type.

Ondanks vele klinische onderzoeken met moleculair gerichte middelen zoals erlotinib, cetuximab, panitumumab, bevacizumab, sorafenib, cediranib, trametinib en vandetanib, is geen enkel middel effectief gebleken voor gevorderde galwegkanker.

Het toevoegen van panitumumab aan standaardprotocollen verlengt de overleving niet, maar veroorzaakt wel extra bijwerkingen.


Welke microRNA is de mediator van het obesitasfenotype van patiënten met 1p21.3 microdeleties?

Answer: MIR137 is de mediator van het obesitasfenotype van patiënten met 1p21.3 microdeleties.

MIR137 is de mediator van het obesitasfenotype van patiënten met 1p21.3 microdeleties.

CONCLUSIES
Deze studie suggereert dat MIR137 de mediator is van het obesitasfenotype van patiënten met 1p21.3 microdeleties.

CASUSBESCHRIJVING
We beschrijven een 10-jarige jongen met syndromale obesitas die een nieuwe 1p21.3-deletie draagt die overlapt met het kritieke gebied met alleen het MIR137-gen.

CONCLUSIES
Deze studie toonde aan dat dosiseffecten van MIR137 geassocieerd zijn met 1p21.3 microdeleties en daarom kunnen bijdragen aan het ID-fenotype bij patiënten met deleties die dit miRNA bevatten.

Daarom onderzocht deze studie de mogelijke betrokkenheid van MIR137 bij het 1p21.3-deletiefenotype.

<AbstractText Label="CONCLUSIONS" NlmCategory="CONCLUSIONS">Deze studie toonde aan dat dosiseffecten van MIR137 geassocieerd zijn met 1p21.3 microdeleties en daarom kunnen bijdragen aan het ID-fenotype bij patiënten met deleties die dit miRNA bevatten.

<AbstractText Label="CASE PRESENTATION" NlmCategory="METHODS">We beschrijven een 10-jarige jongen met syndromale obesitas die een nieuwe 1p21.3-deletie draagt die overlapt met het kritieke gebied met alleen het <i>MIR137</i>-gen.

<AbstractText Label="CONCLUSIONS" NlmCategory="CONCLUSIONS">Deze studie suggereert dat <i>MIR137</i> de mediator is van het obesitasfenotype van patiënten met 1p21.3 microdeleties.

<i>MIR137</i> is het sleutelfgen dat het syndromale obesitasfenotype van patiënten met 1p21.3 microdeleties medieert.<AbstractText Label="BACKGROUND" NlmCategory="BACKGROUND">Deleties in de lange arm van chromosoom 1 zijn beschreven bij patiënten met een fenotype dat voornamelijk bestaat uit obesitas, verstandelijke beperking en autismespectrumstoornis.

De studie toonde ook een significante verrijking van miR-137 aan bij de synapsen van corticale en hippocampale neuronen, wat wijst op een rol van miR-137 bij het reguleren van de lokale synaptische eiwitsynthesemachinerie.
CONCLUSIES: Deze studie toonde aan dat dosiseffecten van MIR137 geassocieerd zijn met 1p21.3 microdeleties en daarom kunnen bijdragen aan het ID-fenotype bij patiënten met deleties die dit miRNA bevatten.

MIR137 is het sleutelfgen dat het syndromale obesitasfenotype van patiënten met 1p21.3 microdeleties medieert.

Chromosoom 1p21.3 microdeleties die DPYD en MIR137 omvatten, worden geassocieerd met verstandelijke beperking.


Wat is het doel van het METABRIC-project?

Answer: De METABRIC [Molecular Taxonomy of Breast Cancer International Consortium] cohort heeft als doel de integratie van genomische en transcriptomische profielen van 2000 borstkankertumoren.

de METABRIC borstkankerdata geregistreerd voor meer dan 2000 patiënten

Iteratief verfijnen van intrinsieke subtypen van borstkanker in de METABRIC dataset.

Richtend op de ontwikkeling van robuuste strategieën, hebben we een iteratieve benadering ontworpen om intrinsieke subtypen consistent te onderscheiden en klassevoorspelling in de METABRIC dataset te verbeteren.

Associaties tussen genomische stratificatie van borstkanker en centraal beoordeelde tumorpatoogie in de METABRIC cohort.

De integratie van genomische en transcriptomische profielen van 2000 borstkankertumoren uit de METABRIC [Molecular Taxonomy of Breast Cancer International Consortium] cohort onthulde tien subtypen, aangeduid als integratieve clusters (IntClust/s), gekarakteriseerd door verschillende genomische drijfveren.

RESULTATEN
We tonen aan hoe deze integratie automatisch kan worden bereikt, na de declaratie van geschikte metadata-elementen voor elke klinische dataset; we demonstreren de bruikbaarheid van deze aanpak door toepassing op experimentele resultaten en klinische data van vijf ziekenhuizen in het VK en Canada, uitgevoerd als onderdeel van het METABRIC-project (Molecular Taxonomy of Breast Cancer International Consortium).

We hadden een vergelijkbare aanpak aangenomen, genaamd 'BADGER', in het METABRIC-project.

METABRIC is een grote borstkankerstudie die mogelijk de eerste was waarin eQTL-gebaseerde detectie van mismatches tijdens de studie werd gebruikt, in plaats van achteraf, ter ondersteuning van kwaliteitsborging.

We voerden een cis-expression quantitative trait loci (cis-eQTL) analyse uit met normale of tumor borstkanker transcriptoomdata van het Molecular Taxonomy of Breast Cancer International Consortium (METABRIC), The Cancer Genome Atlas (TCGA), en het Genotype-Tissue Expression (GTEx) project.

We identificeerden in totaal 101 genen voor 51 leidende varianten na het combineren van de resultaten van een meta-analyse van METABRIC en TCGA, en de resultaten van GTEx bij een Benjamini-Hochberg (BH)-gecorrigeerde p < 0,05.

In UBC-TAM waren NF1 frame-shift nonsense (FS/NS) mutaties ook een slechte uitkomstfactor die werd gevalideerd in METABRIC.

Copy number aberratie leidend tot SPAG5 winst of amplificatie en hoge SPAG5 transcript- en SPAG5 proteïneconcentraties waren geassocieerd met kortere totale borstkanker-specifieke overleving (METABRIC cohort [copy number aberratie]: hazard ratio [HR] 1,50, 95% CI 1,18-1,92, p=0,00010; METABRIC cohort [transcript]: 1,68, 1,40-2,01, p<0,0001; en Nottingham-HES-borstkanker cohort [proteïne]: 1,68, 1,32-2,12, p<0,0001).

In multivariabele analyse waren hoge SPAG5 transcript- en SPAG5 proteïne-expressie geassocieerd met verminderde borstkanker-specifieke overleving na 10 jaar vergeleken met lagere concentraties (Uppsala: HR 1,62, 95% CI 1,03-2,53, p=0,036; METABRIC: 1,27, 1,02-1,58, p=0,034; onbehandelde lymfeklier-negatieve cohort: 2,34, 1,24-4,42, p=0,0090; en Nottingham-HES: 1,73, 1,23-2,46, p=0,0020).

De nieuwe subtypen tonen nauwkeurige verdelingen van huidige klinische markers ER, PR en HER2, en overlevingscurves in de METABRIC en ROCK datasets.

De KMPlotter online tool, METABRIC en GSE25066 datasets werden gebruikt om genhandtekeningen te associëren met klinische uitkomst.

METHODEN
De EarlyR prognostische score werd ontwikkeld met behulp van integratieve analyse van microarray datasets en formaline-gefixeerde, paraffine-ingebedde kwantitatieve real-time PCR assay en gevalideerd in Affymetrix datasets en METABRIC cohort met behulp van Cox proportionele hazardmodellen en Kaplan-Meier overlevingsanalyse.

Classificatie van de gepersonaliseerde landschappen afgeleid van 997 tumormonsters binnen de Metabric ontdekkingsdataset onthult een nieuwe cluster met slechte prognose, reproduceerbaar in de 995-monster validatiedataset.

Om de bijdrage van cellulaire stofwisseling aan kankerheterogeniteit te onderzoeken, analyseren we de Metabric dataset, een baanbrekende genomische en transcriptomische studie van 2000 individuele borstkankertumoren, in de context van het menselijke genoom-schaal metabolische netwerk.

We beoordeelden de prognostische rol van RBsig in de METABRIC en in een uitgebreide borstkanker meta-dataset.

We verkregen informatie over TP53 mutatie en PAM50 subtypen in 699 tumoren uit de Molecular Taxonomy of Breast Cancer International Consortium (METABRIC) cohort.

METHODEN We pasten een kunstmatig neurale netwerk-gebaseerde integratieve data mining benadering toe op data van drie cohorten van borstkankerpatiënten (de Nottingham ontdekkingscohort (n=171), Uppsala cohort (n=249), en Molecular Taxonomy of Breast Cancer International Consortium [METABRIC] cohort; n=1980).

Met data van zowel The Cancer Genome Atlas (TCGA) als Molecular Taxonomy of Breast Cancer International Consortium (METABRIC) toonden we aan dat rs62331150 geassocieerd was met het expressieniveau van TET2 in normaal en tumorweefsel van de borst.

Grote onderzoeksconsortia zoals het Molecular Taxonomy of Breast Cancer International Consortium (METABRIC), The Cancer Genome Atlas en International Cancer Genomics Consortium onderzoeken systematisch grote sets tumormonsters via geïntegreerde analyse van genoomwijde DNA copy number en promotor methylering, transcriptoomwijde RNA expressie, proteïne-expressie en exoomwijde sequencing.

Een recente METABRIC studie onderzocht de effecten van cis-werkende en trans-werkende factoren van genexpressieregulatie in borstkanker.

Onafhankelijke validatie van prognostische interacties werd bereikt met data uit de METABRIC studie.

De ontdekking van nieuwe biomarkers verbetert de voorspelling van intrinsieke subtypen van borstkanker en brengt de labels in de METABRIC dataset in overeenstemming.<AbstractText Label="ACHTERGROND" NlmCategory="BACKGROUND">De voorspelling van intrinsieke subtypen van borstkanker is geïntroduceerd als een waardevolle strategie om diagnose, prognose en therapierespons van patiënten te bepalen.

Het voorspellen van uitkomsten van hormoon- en chemotherapie in de Molecular Taxonomy of Breast Cancer International Consortium (METABRIC) studie door biochemisch geïnspireerde machine learning. Genomische aberraties en op genexpressie gebaseerde subtypen in de grote METABRIC patiëntenpopulatie zijn gebruikt om te stratificeren en overleving te voorspellen.

Dit kan de integratie van klinische datasets uit verschillende bronnen omvatten: deze datasets kunnen verschillende datadefinities gebruiken en sommige kunnen incompleet zijn.
METHODEN: In dit werk gebruiken we semantische webtechnieken ontwikkeld binnen het CancerGrid-project, in het bijzonder het gebruik van metadata-elementen en op logica gebaseerde inferentie om heterogene klinische informatie te annoteren, integreren en bevragen.
RESULTATEN: We tonen aan hoe deze integratie automatisch kan worden bereikt, na de declaratie van geschikte metadata-elementen voor elke klinische dataset; we demonstreren de bruikbaarheid van deze aanpak door toepassing op experimentele resultaten en klinische data van vijf ziekenhuizen in het VK en Canada, uitgevoerd als onderdeel van het METABRIC-project (Molecular Taxonomy of Breast Cancer International Consortium).
CONCLUSIE: We beschrijven een metadata-benadering voor het beheren van overeenkomsten en verschillen in klinische datasets op een gestandaardiseerde manier die gebruikmaakt van Common Data Elements (CDEs).

We passen de aanpak toe en evalueren deze door de vijf verschillende klinische datasets van METABRIC te integreren.<br>

De huidige studie gebruikte genormaliseerde genexpressiehandtekeningen van paclitaxel medicijnrespons om uitkomst te voorspellen voor verschillende overlevingstijden bij METABRIC-patiënten die hormoontherapie (HT) en in sommige gevallen chemotherapie (CT) kregen.

We creëren gepersonaliseerde metabole landschappen voor elke tumor door sets van actieve reacties te verkennen die voldoen aan beperkingen afgeleid van menselijke biochemie en maximale overeenstemming met de Metabric transcriptoomdata maximaliseren.|


Noem 3 ziekten waarvoor lucatumomab wordt getest.

Answer: Lucatumomab wordt getest als behandeling voor kwaadaardige aandoeningen zoals chronische lymfatische leukemie (CLL), multipel myeloom (MM) en non-Hodgkin-lymfoom (NHL).

Hier zijn Dacetuzumab en Lucatumomab in de meest gevorderde fase en worden ze getest als behandeling voor kwaadaardige aandoeningen zoals chronische lymfatische leukemie (CLL), multipel myeloom (MM) en non-Hodgkin-lymfoom (NHL).


Welke transcriptiefactor-bindingsplaats is aanwezig in Alu-herhalingen?

Answer: Een nieuw, overvloedig NF-κB-bindingsplaats bevindt zich in gespecialiseerde Alu-repetitieve elementen met het potentieel voor langeafstandstranscriptieregulatie, wat suggereert dat NF-κB naast zijn bekende rol ook een primaatspecifieke functie en een rol in de menselijke evolutie heeft.

Opmerkelijk is dat we een nieuw, overvloedig NF-κB-bindingsplaats hebben geïdentificeerd in gespecialiseerde Alu-repetitieve elementen met het potentieel voor langeafstandstranscriptieregulatie, wat suggereert dat NF-κB naast zijn bekende rol ook een primaatspecifieke functie en een rol in de menselijke evolutie heeft.

Een de novo motiefverrijkingsanalyse onthult secundaire TFBS's (AP1, SP1) op karakteristieke afstanden van NF-κB/RelA TFBS's.


Wat is ferroptose?

Answer: Ferroptose is een nieuw gedefinieerde, ijzerafhankelijke, niet-apoptotische vorm van celdood met een necrotische morfologie. Ferroptose is een nieuwe vorm van gereguleerde celdood, die volledig verschilt van andere vormen van celdood op basis van morfologische, biochemische en genetische criteria. Ferroptose is een vorm van oxidatieve celdood en is een chemotherapeutisch doelwit geworden voor kankerbehandeling.

Ferroptose is een nieuwe vorm van gereguleerde celdood, die volledig verschilt van andere vormen van celdood op basis van morfologische, biochemische en genetische criteria.

Ferroptose is een ijzerafhankelijke vorm van gereguleerde niet-apoptotische celdood.

Ferroptose is een nieuw gedefinieerde, ijzerafhankelijke, niet-apoptotische vorm van celdood met een necrotische morfologie.

Ferroptose is recentelijk gerapporteerd als een mechanisme van ijzerafhankelijke niet-apoptotische celdood.

Ferroptose is een vorm van oxidatieve celdood en is een chemotherapeutisch doelwit geworden voor kankerbehandeling.


Welke ziekte wordt behandeld met laparoscopische Heller-myotomie (LHM)?

Answer: Om de uitkomst te vergelijken van perorale endoscopische myotomie (POEM) en laparoscopische Heller-myotomie (LHM) voor de behandeling van slokdarmachalasia

Perorale endoscopische myotomie leidt tot hogere percentages abnormale slokdarmzuurblootstelling dan laparoscopische Heller-myotomie bij achalasia

Deze studie vergeleek de uitkomsten van POEM met die van de standaard laparoscopische Heller-myotomie (LHM) voor achalasia.

Het doel van deze studie was om robotgeassisteerde laparoscopische Heller-myotomie (RAHM) te vergelijken met laparoscopische Heller-myotomie (LHM) op het gebied van effectiviteit en veiligheid.

DOELSTELLINGEN
Laparoscopische Heller-myotomie (LHM) is de voorkeurschirurgische methode voor de behandeling van achalasia.

ACHTERGROND EN DOEL
Deze retrospectieve cohortstudie vergeleek klinische uitkomsten en kwaliteit van leven na perorale endoscopische myotomie (POEM) met laparoscopische Heller-myotomie (LHM) voor de behandeling van achalasia.

INLEIDING
Achalasia is een zeldzame aandoening bij kinderen die meestal worden behandeld met laparoscopische Heller-myotomie (LHM).

DOEL Om de uitkomst te vergelijken van perorale endoscopische myotomie (POEM) en laparoscopische Heller-myotomie (LHM) voor de behandeling van slokdarmachalasia.

ACHTERGROND Perorale endoscopische myotomie (POEM) is recentelijk naar voren gekomen als een haalbare optie ten opzichte van de klassieke benadering van laparoscopische Heller-myotomie (LHM) voor de behandeling van slokdarmachalasia.

Hoewel laparoscopische Heller-myotomie (LHM) de huidige gouden standaard is voor de behandeling van type III achalasia, is perorale endoscopische myotomie (POEM) vermoedelijk superieur omdat het een langere myotomie mogelijk maakt.

Laparoscopische Heller-myotomie versus perorale endoscopische myotomie (POEM) voor achalasia: een systematische review en meta-analyse.<AbstractText Label="DOEL">Om de uitkomst te vergelijken van perorale endoscopische myotomie (POEM) en laparoscopische Heller-myotomie (LHM) voor de behandeling van slokdarmachalasia.

Verminderde postoperatieve pijnscores en narcoticagebruik pleiten voor perorale endoscopische myotomie boven laparoscopische Heller-myotomie.<AbstractText Label="INLEIDING">Perorale endoscopische myotomie (POEM) is een minder invasieve therapie voor achalasia met een kortere ziekenhuisopname maar met vergelijkbare korte- en langetermijnuitkomsten als laparoscopische Heller-myotomie (LHM).

Laparoscopische Heller-myotomie (LHM) is de voorkeursbehandeling bij jonge patiënten.

Systematische review en meta-analyse van perioperatieve uitkomsten van perorale endoscopische myotomie (POEM) en laparoscopische Heller-myotomie (LHM) voor achalasia.<AbstractText Label="DOELSTELLINGEN" NlmCategory="OBJECTIVE">Laparoscopische Heller-myotomie (LHM) is de voorkeurschirurgische methode voor de behandeling van achalasia.

Vergelijking van vroege uitkomsten en kwaliteit van leven na laparoscopische Heller-cardiomyotomie met perorale endoscopische myotomie voor de behandeling van achalasia.<AbstractText Label="ACHTERGROND EN DOEL" NlmCategory="OBJECTIVE">Deze retrospectieve cohortstudie vergeleek klinische uitkomsten en kwaliteit van leven na perorale endoscopische myotomie (POEM) met laparoscopische Heller-myotomie (LHM) voor de behandeling van achalasia.

Laparoscopische Heller-myotomie versus perorale endoscopische myotomie: door patiënten gerapporteerde uitkomsten in één instelling.<AbstractText Label="ACHTERGROND" NlmCategory="BACKGROUND">Hoewel laparoscopische Heller-myotomie (LHM) de standaardbehandeling voor achalasia is geweest, heeft perorale endoscopische myotomie (POEM) aan populariteit gewonnen als een haalbaar alternatief.

Uitkomst van perorale endoscopische myotomie (POEM) voor de behandeling van achalasia vergeleken met laparoscopische Heller-myotomie (LHM).<AbstractText Label="DOEL" NlmCategory="OBJECTIVE">Perorale endoscopische myotomie (POEM) is een opkomende endoscopische behandeling voor achalasia en de langetermijneffectiviteit van POEM moet nog worden geëvalueerd.


Noem 4 bijwerkingen van enasidenib

Answer: Enasidenib wordt geassocieerd met bepaalde bijwerkingen zoals verhoogde bilirubinespiegels, diarree, differentiatie syndroom, verlaagde kalium- en calciumspiegels, enz.

Enasidenib wordt geassocieerd met bepaalde bijwerkingen zoals verhoogde bilirubinespiegels, diarree, differentiatie syndroom, verlaagde kalium- en calciumspiegels, enz.


Is lucatumumab een polyklonaal antilichaam?

Answer: Nee, lucatumumab is een monoklonaal antilichaam tegen CD40.

Een fase 1-studie van lucatumumab, een volledig humaan anti-CD40 antagonist monoklonaal antilichaam dat intraveneus wordt toegediend aan patiënten met teruggekeerde of refractaire multipel myeloom.

In deze open-label, multicentrische fase 1-studie werd een volledig humaan anti-CD40 antagonist monoklonaal antilichaam, lucatumumab, geëvalueerd bij patiënten met teruggekeerd/refractair multipel myeloom (MM).


Wat wordt geëvalueerd met de SAD PERSONS-schaal?

Answer: De SAD PERSONS-schaal is ontwikkeld om het suïciderisico te evalueren.

METHODE: We vergeleken de voorspellende nauwkeurigheid van de Manchester Self-Harm Rule (MSHR), ReACT Self-Harm Rule (ReACT), SAD PERSONS-schaal (SPS) en Modified SAD PERSONS-schaal (MSPS) in een ongeslecteerde steekproef van patiënten die het ziekenhuis bezochten na zelfbeschadiging.

Clinici vulden een standaard instrument voor suïciderisicobeoordeling in (gemodificeerde SAD PERSONS-schaal), een 10-punt Likert-schaal beoordeling van hun inschatting van het suïciderisico van de patiënt (Clinician Prediction Scale), en een maat voor hun emotionele reacties op de patiënt (Therapist Response Questionnaire-Suicide Form).

Doelstellingen: Het evalueren van de prestaties van risicoschalen (Manchester Self-Harm Rule, ReACT Self-Harm Rule, SAD PERSONS-schaal, Modified SAD PERSONS-schaal, Barratt Impulsiveness Scale); en schattingen van risico door patiënt en klinicus bij het identificeren van patiënten die binnen 6 maanden opnieuw zelfbeschadiging plegen.

De SAD PERSONS-suïciderisicobeoordelingsschaal wordt veel gebruikt in klinische omgevingen ondanks beperkte ondersteunende bewijzen. Dit artikel heeft als doel de capaciteit van de SAD PERSONS-schaal (SPS) te bepalen om toekomstige suïcide op de spoedeisende hulp te voorspellen.

CONCLUSIES: Hoewel veel gebruikt in educatieve en klinische omgevingen, ondersteunen deze bevindingen het gebruik van de SPS en Modified SPS niet om suïcide te voorspellen bij volwassenen die door psychiatrische diensten op de spoedeisende hulp worden gezien.

Voor de uitkomst suïcidepoging had de SAD PERSONS-schaal een sensitiviteit van 15% (95% BI 8-24) en specificiteit van 97% (96-98), en de Manchester Self-Harm Rule (MSHR) een sensitiviteit van 97% (97-97) en een specificiteit van 20% (20-21). ReACT, een modificatie van MSHR, had een vergelijkbare lage specificiteit, net als de Sodersjukhuset Self Harm Rule.

DOELSTELLING De SAD PERSONS-schaal is een veelgebruikt instrument voor risicobeoordeling van suïcidaal gedrag ondanks een gebrek aan ondersteunende gegevens.

SAD PERSONS voorspelde suïcidepogingen niet beter dan toeval (oppervlakte onder de curve =0,572; 95% betrouwbaarheidsinterval [BI], 0,51-0,64; P-waarde niet significant).

CONCLUSIE In hun huidige vorm voorspellen SAD PERSONS en MSPS toekomstige suïcidepogingen niet nauwkeurig.

CONCLUSIES De Chinese SAD PERSONS-schaal is een kort instrument met acceptabele psychometrische eigenschappen voor de voorspelling van zelfbeschadiging.

Beck's Medical Lethality Scale (BMLS) werd afgenomen om de mate van medische verwonding te beoordelen, en de SAD PERSONS-mnemonschaal werd gebruikt om suïciderisico te evalueren.

De SAD PERSONS-schaal voor suïciderisicobeoordeling: een systematische review. De SAD PERSONS-schaal (SPS) wordt veel gebruikt voor suïciderisicobeoordeling in klinische en educatieve omgevingen.

<AbstractText Label="CONCLUSIONS" NlmCategory="CONCLUSIONS">De Chinese SAD PERSONS-schaal is een kort instrument met acceptabele psychometrische eigenschappen voor de voorspelling van zelfbeschadiging.

Suïcidepogingen voorspellen met de SAD PERSONS-schaal: een longitudinale analyse.<AbstractText Label="OBJECTIVE" NlmCategory="OBJECTIVE">De SAD PERSONS-schaal is een veelgebruikt instrument voor risicobeoordeling van suïcidaal gedrag ondanks een gebrek aan ondersteunende gegevens.

Suïcide voorspellen met de SAD PERSONS-schaal.<AbstractText Label="BACKGROUND">Suïcide is een groot volksgezondheidsprobleem, en een prioriteit is het nauwkeurig identificeren van hoogrisicopersonen.

Deelnemers vulden een reeks screeningsinstrumenten voor depressie/suïcide in: de Columbia Suicide Severity Scale, SAD PERSONS-schaal, Patient Health Questionnaire 9 en Beck Scale for Suicidal Ideation.

<b>DOELSTELLING</b>: De SAD PERSONS-schaal is een veelgebruikt instrument voor risicobeoordeling van suïcidaal gedrag ondanks een gebrek aan ondersteunende gegevens.

Zowel SAD PERSONS als MSPS toonden een slechte voorspellende waarde voor toekomstige suïcidepogingen.


Beschrijf kort een deep learning-systeem dat nauwkeuriger is dan menselijke experts bij het detecteren van melanoom.

Answer: In augustus 2018 werd een studie gepubliceerd waarin de diagnostische prestaties van een Convolutional Neural Network (CNN) werden vergeleken met een grote internationale groep van 58 dermatologen, waaronder 30 experts. De meeste dermatologen werden overtroffen door het CNN, dat zowel een hogere sensitiviteit als specificiteit had.

Computerondersteunde diagnosesystemen aangedreven door convolutionele neurale netwerken (CNN's) kunnen de diagnostische nauwkeurigheid verbeteren en levens redden. CNN's zijn met succes gebruikt bij zowel segmentatie als classificatie van huidlaesies.

Machine learning-gebaseerde diagnose van melanoom met macrobeelden

We testten het gebruik van een deep learning-algoritme om klinische beelden van 12 huidaandoeningen te classificeren: basaalcelcarcinoom, plaveiselcelcarcinoom, intra-epitheliale carcinoom, actinische keratose, seborroïsche keratose, kwaadaardig melanoom, melanocytair naevus, lentigo, pyogeen granuloom, hemangioom, dermatofibroom en wrat.

Analyse van huidlaesies gericht op melanoomdetectie met behulp van een deep learning-netwerk.

Deep learning-computervisiessystemen classificeerden melanoom-dermoscopiebeelden met een nauwkeurigheid die sommige, maar niet alle dermatologen overtrof.

Diagnostische prestaties van een deep learning convolutioneel neuraal netwerk voor dermoscopische melanoomherkenning in vergelijking met 58 dermatologen.

Deep learning convolutionele neurale netwerken (CNN) kunnen de detectie van melanoom vergemakkelijken.

Om aan deze uitdagingen te voldoen, stellen wij een nieuwe methode voor melanoomherkenning voor door gebruik te maken van zeer diepe convolutionele neurale netwerken (CNN's).


Welke menselijke ziekte is het experimentele auto-immuun encefalomyelitis (EAE) model voor?

Answer: Experimentele auto-immuun encefalomyelitis (EAE) is een diermodel van MS (Multiple Sclerose).

experimentele auto-immuun encefalomyelitis (EAE), een diermodel van MS

experimentele auto-immuun encefalomyelitis (EAE), een diermodel van multiple sclerose

recidiverende MS en het model ervan, experimentele auto-immuun encefalomyelitis (EAE)


Wat is de oorzaak van de zeldzame ziekte cystinose?

Answer: Cystinose is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening die het gevolg is van defect transport van cystine in lysosomen door mutaties in het cystinosine lysosomaal cystine transporter (CTNS) gen.

Cystinose is een zeldzame, autosomaal recessieve aandoening die leidt tot defect transport van cystine uit lysosomen.

Cystinose is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening die het gevolg is van defect transport van cystine in lysosomen door mutaties in het cystinosine lysosomaal cystine transporter (CTNS) gen.

Cystinosine, een lysosomaal transporter, is betrokken bij het transport van cystine van het lysosoom naar het cytosol. Mutaties in het menselijke cystinosine-gen (CTNS) veroorzaken cystinose, een autosomaal recessieve aandoening.


Is lithium effectief voor de behandeling van amyotrofische laterale sclerose?

Answer: Nee, lithium is niet effectief voor de behandeling van amyotrofische laterale sclerose.

Wat betreft ziekte-modificerende behandelingsopties zijn verschillende geneesmiddelen zoals dexpramipexole, pioglitazon, lithium en vele anderen getest in grote multicenterstudies, zij het met teleurstellende resultaten.

Ondanks verschillende positieve casusrapporten en korte studies hebben verdere gecontroleerde onderzoeken geen positieve effecten van lithiumblootstelling bij amyotrofische laterale sclerose kunnen bevestigen.

Het effect van lithium was verschillend voor UNC13A-dragers (p = 0,027), maar niet voor C9orf72-dragers (p = 0,22). De 12-maands overlevingskans voor UNC13A-dragers behandeld met lithiumcarbonaat verbeterde van 40,1% (95% BI 23,2-69,1) tot 69,7% (95% BI 50,4-96,3).

Studies bij ALS toonden consequent negatieve resultaten en leverden bewijs tegen het gebruik van lithium voor de behandeling van deze ziekte.

ACHTERGROND Lithium heeft neuroprotectieve effecten in cel- en diermodellen van amyotrofische laterale sclerose (ALS), en een kleine pilotstudie bij patiënten met ALS toonde een significant effect van lithium op overleving.

In een pilotklinische studie die we recent publiceerden, vonden we dat lithiumtoediening de progressie van amyotrofische laterale sclerose (ALS) bij menselijke patiënten vertraagt.

ACHTERGROND Een neuroprotectief effect van lithium bij amyotrofische laterale sclerose (ALS) is recentelijk gerapporteerd.

Lithium vertraagt de progressie van amyotrofische laterale sclerose. ALS is een verwoestende neurodegeneratieve aandoening zonder effectieve behandeling.

Lithium bij patiënten met amyotrofische laterale sclerose (LiCALS): een fase 3 multicenter, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie.<AbstractText Label="ACHTERGROND" NlmCategory="ACHTERGROND">Lithium heeft neuroprotectieve effecten in cel- en diermodellen van amyotrofische laterale sclerose (ALS), en een kleine pilotstudie bij patiënten met ALS toonde een significant effect van lithium op overleving.

<b>INLEIDING</b>: Lithium werd in 2008 voorgesteld als een effectieve kandidaat voor de behandeling van ALS nadat een rapport stelde dat het functionele achteruitgang met 40% kon vertragen en dat geen van de 16 patiënten behandeld met een combinatie van lithium plus riluzol was overleden tijdens een follow-upperiode van 15 maanden.

Een recent gepubliceerde studie sloot ook elk mogelijk bescheiden effect uit.
CONCLUSIES: Er is bewijs dat lithium geen kortetermijnvoordelen heeft bij ALS.

Een vergelijking van de groep patiënten behandeld met lithium+riluzol en de controlegroep behandeld met alleen riluzol toonde geen statistisch significante verschillen in de snelheid van functionele achteruitgang, verslechtering van de ademhalingsfunctie of overlevingstijd.

Geen van de patiënten behandeld met lithium overleed tijdens de 15 maanden durende follow-up, en de ziekteprogressie was duidelijk verminderd vergeleken met leeftijd-, ziekteduur- en geslachtsgelijkwaardige controlegroepen behandeld met riluzol gedurende dezelfde periode.


Moet dacomitinib worden gebruikt voor de behandeling van glioblastoompatiënten?

Answer: Nee, dacomitinib heeft een beperkte activiteit als monotherapie bij terugkerend glioblastoom met EGFR-amplificatie.

Deskundigenoordeel: Ondanks de slechte globale resultaten van Dacomitinib bij terugkerend GB in een fase II-studie, hadden sommige patiënten een significant voordeel.

Conclusies: Dacomitinib heeft een beperkte activiteit als monotherapie bij terugkerend GB met EGFR-amplificatie.


Welke molecuul richt daratumumab zich op?

Answer: Daratumumab is een anti-CD38 antilichaam.

De toevoeging van daratumumab (anti-CD38 antilichaam) versterkte de NK-cel cytotoxiciteit tegen doelcellen die hoge CD38 tot expressie brengen, maar niet tegen CD38 lage of negatieve doelcellen, ook in aanwezigheid van TME.


Waar wordt etarfolatide voor gebruikt?

Answer: Etarfolatide in de vorm van 99mTc-etarfolatide wordt gebruikt als een begeleidend beeldvormingsmiddel

99mTc-etarfolatide, een beeldvormingsmiddel voor folaatreceptor bij gezonde Japanse volwassenen

DOEL
Technetium etarfolatide ((99m)Tc-EF) is een radioactief diagnostisch beeldvormingsmiddel dat is ontwikkeld om de expressie van folaatreceptoren in tumoren te beoordelen.

DOEL
Door binding aan folaatreceptor-β (FR-β) detecteert de nieuwe (99m)Tc-EC20 (Etarfolatide) beeldvormingstechniek geactiveerde, maar niet rustende macrofagen in vivo.

Daarentegen is het niet-invasieve single-photon emissie computertomografie-gebaseerde begeleidende beeldvormingsmiddel, (99m)Tc-etarfolatide ((99m)Tc-EC20), in ontwikkeling voor gebruik als begeleidende diagnostiek met het FRα-gerichte folaatconjugaat, vintafolide (EC145), om patiënten te identificeren wiens tumoren FRα tot expressie brengen.

Fase II-studie van de behandeling van gevorderde eierstokkanker met folaatreceptor-gerichte therapie (vintafolide) en begeleidend SPECT-gebaseerd beeldvormingsmiddel (99mTc-etarfolatide).<AbstractText Label="ACHTERGROND" NlmCategory="BACKGROUND">Dit rapport onderzoekt (99m)Tc-etarfolatide beeldvorming om de aanwezigheid van folaatreceptor (FR) op tumoren van vrouwen met terugkerende/refractaire eierstok- of baarmoederkanker te identificeren en correleert expressie met respons op FR-gerichte therapie (vintafolide).

We bespreken de ontwikkeling van vintafolide (EC145), een foliumzuur-desacetylvinblastine conjugaat, de voorspellende bruikbaarheid van een FR-gericht beeldvormingsmiddel, technetium-(99)m-etarfolatide (EC20), de uitdagingen bij het aantonen van overlevingsvoordeel, en andere benaderingen om FR als doelwit te benutten bij eierstokkanker.

De bruikbaarheid van een FR-gericht beeldvormingsmiddel, (99m)Tc-etarfolatide (EC20), bij het selecteren van patiënten die waarschijnlijk baat hebben bij vintafolide werd ook onderzocht.

ACHTERGROND: Dit rapport onderzoekt (99m)Tc-etarfolatide beeldvorming om de aanwezigheid van folaatreceptor (FR) op tumoren van vrouwen met terugkerende/refractaire eierstok- of baarmoederkanker te identificeren en correleert expressie met respons op FR-gerichte therapie (vintafolide).
PATIENTEN EN METHODEN: In deze fase II, single-arm, multicenter studie werden patiënten met gevorderde eierstokkanker afgebeeld met (99m)Tc-etarfolatide vóór de behandeling met vintafolide.


Wat is de functie van Plasminogeenactivatorremmer 1?

Answer: Plasminogeenactivatorremmer-1 (PAI-1) is een belangrijke fysiologische remmer van weefselplasminogeenactivator (tPA) en speelt een cruciale rol in de fibrinolyse.

Plasminogeenactivatorremmer-1 (PAI-1) is een belangrijke fysiologische remmer van weefselplasminogeenactivator (tPA) en speelt een cruciale rol in de fibrinolyse.

Plasminogeenactivatorremmer-1 (PAI-1), het genproduct van SERPINE1, remde celadhesie, wat suggereert dat PAI-1, net als THBS1, anti-angiogene eigenschappen heeft.

Plasminogeenactivatorremmer-1 (PAI-1), een cruciale regulator van fibrinolyse, is verhoogd bij sepsis, maar de waarden ervan bij het voorspellen van ziekteernst of mortaliteitsuitkomsten zijn controversieel gebleven.


Wat is het werkingsmechanisme van durvalumab?

Answer: Durvalumab is een selectief, hoog-affiniteit, humaan IgG1 monoklonaal antilichaam dat PD-L1 blokkeert, welke bindt aan PD-1 en CD80, maar niet aan PD-L2. Het is een immuuncheckpointremmer die wordt gebruikt voor de behandeling van gevorderde kankerpatiënten, voornamelijk antilichamen tegen CTLA-4 en PD-1 of PD-L1.

In de fase III PACIFIC-studie werd consolidatie met durvalumab, een anti-PD-L1 antilichaam, geassocieerd met een overlevingsvoordeel bij patiënten met LA-NSCLC die reageerden op gelijktijdige chemoradiotherapie.

Ipilimumab (anti-CTLA-4) is de peetvader van checkpointremmers, terwijl verschillende blokkerende monoklonale antilichamen gericht op PD-1 (nivolumab en pembrolizumab) en PD-L1 (atezolizumab, durvalumab, avelumab en BMS-946559) zijn ontwikkeld.

DATA-SYNTHESIS: Atezolizumab, avelumab, durvalumab, nivolumab en pembrolizumab hebben klinische werkzaamheid aangetoond met aanvaardbare toxiciteiten bij patiënten met gemetastaseerde UC met ziekteprogressie na platinumgebaseerde chemotherapie. Anti-PD-1/PD-L1 therapieën kunnen een voordeel in de totale overleving bieden; deze worden momenteel geëvalueerd in lopende fase 3-studies.

METHODEN: Er werd een elektronische literatuurzoektocht uitgevoerd in openbare databases (MEDLINE, Excerpta Medica dataBASE [EMBASE] en Cochrane) en congresverslagen voor onderzoeken met PD-1-remmers (nivolumab en pembrolizumab) en PD-L1-remmers (atezolizumab, durvalumab en avelumab) bij patiënten met NSCLC. Er werd een formele systematische analyse uitgevoerd met Comprehensive Meta-Analysis software (versie 2.2).

Immuuncheckpointremmers (ICIs) zijn een belangrijk onderdeel van de behandeling van gevorderde kankerpatiënten, voornamelijk antilichamen tegen CTLA-4 en PD-1 of PD-L1. Durvalumab (MEDI4736) is een selectief, hoog-affiniteit, humaan IgG1 monoklonaal antilichaam dat PD-L1 blokkeert, welke bindt aan PD-1 en CD80, maar niet aan PD-L2.

Het is echter nog onbekend hoe atezolizumab en durvalumab specifiek PD-L1 herkennen, hoewel dit belangrijk is voor het onderzoeken van nieuwe bindingsplaatsen op PD-L1 die door andere therapeutische antilichamen worden gericht voor het ontwerp en de verbetering van anti-PD-L1 middelen.

Hier rapporteren we de kristalstructuren van PD-L1 in complex met atezolizumab en durvalumab om de precieze epitopen en de structurele basis voor PD-1/PD-L1-blokkade door deze antilichamen te verduidelijken.

We veronderstellen dat de combinaties van de PD-L1-remmer durvalumab, olaparib of cediranib verdraagzaam en werkzaam zijn bij terugkerende vrouwenkankers.

Combinatiebehandeling met het anti-PD-L1 antilichaam durvalumab en het anti-CTLA-4 antilichaam tremelimumab kan een grotere antitumorale activiteit bieden dan elk middel afzonderlijk.

Durvalumab (MEDI4736) is een hoog-affiniteit humaan IgG1 monoklonaal antilichaam dat bindt aan PD-1 en CD80, en PD-L1 blokkeert, maar niet PD-L2.

De Food and Drug Administration heeft al een aantal checkpointremmers goedgekeurd, zoals anti-cytotoxisch T-lymfocyt geassocieerd eiwit 4 (CTLA4) monoklonale antilichamen waaronder ipilimumab; anti-PD-1 monoklonale antilichamen waaronder nivolumab en pembrolizumab; anti-PD-L1 antilichamen waaronder atezolizumab, avelumab en durvalumab.

Durvalumab is een humaan IgG1-K monoklonaal antilichaam dat gericht is tegen programmed death ligand 1 en is goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor lokaal gevorderde of gemetastaseerde urotheelcarcinoom en lokaal gevorderde, niet-reseceerbare stadium 3 niet-kleincellige longkanker.

Andere opmerkelijke PD-L1-remmers in ontwikkeling zijn onder meer avelumab en durvalumab.

De combinatie van het anti-PD-L1 antilichaam durvalumab en het anti-cytotoxisch T-lymfocyt antigeen 4 antilichaam tremelimumab biedt potentieel voor antitumorale activiteit bij patiënten met gevorderde NSCLC, ongeacht de PD-L1 tumorstatuut.

Vijf antilichamen gericht op het programmed cell death protein 1--programmed cell death 1 ligand 1 (PD-1--PD-L1) pad zijn goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) voor de behandeling van diverse maligniteiten: pembrolizumab, nivolumab, atezolizumab, durvalumab en avelumab.

Momenteel is de enige door de FDA goedgekeurde indicatie voor het anti-PD-L1 monoklonale antilichaam durvalumab (MEDI-4736) lokaal gevorderde of gemetastaseerde urotheelcarcinoom die is gevorderd tijdens of na platinumgebaseerde chemotherapie binnen 12 maanden na behandeling.

Intravenous durvalumab (Imfinzi™; AstraZeneca) is een volledig humaan monoklonaal antilichaam dat de binding van programmed cell death ligand-1 aan zijn receptoren (PD-1 en CD80) blokkeert, wat resulteert in versterkte T-celresponsen tegen kankercellen.

Moleculair mechanisme van PD-1/PD-L1-blokkade via anti-PD-L1 antilichamen atezolizumab en durvalumab. In 2016 en 2017 werden monoklonale antilichamen gericht op PD-L1, waaronder atezolizumab, durvalumab en avelumab, goedgekeurd door de FDA voor de behandeling van meerdere gevorderde kankers.

Hier rapporteren we een meta-analyse die de veiligheid en werkzaamheid van durvalumab (MEDI4736), een remmer van PD-L1, bij verschillende solide tumoren onderzoekt.
Methoden: Er werd een systematische zoekactie uitgevoerd in PubMed, Embase en gerelateerde artikelen.


Welk hulpmiddel is ontwikkeld voor GPU-versnelde uitlijning van bisulfiet-behandelde DNA-sequenties?

Answer: De uitlijning van bisulfiet-behandelde DNA-sequenties (BS-seq reads) op een groot genoom brengt een aanzienlijke rekenkundige belasting met zich mee die verder gaat dan wat nodig is voor het uitlijnen van niet-bisulfiet-behandelde reads. Bij de analyse van BS-seq data kan dit een belangrijke prestatieknelpunt vormen dat kan worden verminderd door passende algoritmische en software-engineering verbeteringen. Een strategie is om de read-uitlijningsalgoritmen te wijzigen door de logica gerelateerd aan BS-seq uitlijning te integreren, met als doel de software-implementatie geschikt te maken voor optimalisaties die leiden tot hogere snelheid en grotere gevoeligheid dan anders mogelijk zou zijn. Deze strategie werd geëvalueerd met Arioc, een short-read aligner die GPU (general-purpose graphics processing unit) hardware gebruikt om computationeel intensieve programmeerlogica te versnellen.

Arioc: GPU-versnelde uitlijning van korte bisulfiet-behandelde reads.

De uitlijning van bisulfiet-behandelde DNA-sequenties (BS-seq reads) op een groot genoom brengt een aanzienlijke rekenkundige belasting met zich mee die verder gaat dan wat nodig is voor het uitlijnen van niet-bisulfiet-behandelde reads. Bij de analyse van BS-seq data kan dit een belangrijke prestatieknelpunt vormen dat kan worden verminderd door passende algoritmische en software-engineering verbeteringen. Een strategie is om de read-uitlijningsalgoritmen te wijzigen door de logica gerelateerd aan BS-seq uitlijning te integreren, met als doel de software-implementatie geschikt te maken voor optimalisaties die leiden tot hogere snelheid en grotere gevoeligheid dan anders mogelijk zou zijn.Resultaten: We evalueerden deze strategie met Arioc, een short-read aligner die GPU (general-purpose graphics processing unit) hardware gebruikt om computationeel intensieve programmeerlogica te versnellen. We integreerden de BS-seq computationele logica in zowel GPU- als CPU-code door de hele Arioc-implementatie heen. Vervolgens voerden we een read-voor-read vergelijking uit van de door Arioc gerapporteerde uitlijningen met de uitlijningen gerapporteerd door bekende CPU-gebaseerde BS-seq read aligners. Met gesimuleerde reads is de nauwkeurigheid van Arioc gelijk aan of beter dan die van de andere door ons geëvalueerde read aligners. Met menselijke sequencing reads is de doorvoersnelheid van Arioc minstens 10 keer sneller dan bestaande BS-seq aligners over een breed scala aan gevoeligheidsinstellingen.

Resultaten
We evalueerden deze strategie met Arioc, een short-read aligner die GPU (general-purpose graphics processing unit) hardware gebruikt om computationeel intensieve programmeerlogica te versnellen.


Voor welke ziekte wordt gemtuzumab ozogamicine gebruikt?

Answer: Gemtuzumab ozogamicine wordt gebruikt voor de behandeling van acute myeloïde leukemie

Gemtuzumab ozogamicine (GO) is een anti-CD33 antilichaam-geneesmiddelconjugaat voor de behandeling van acute myeloïde leukemie (AML). Hoewel GO in vroege klinische studies een smal therapeutisch venster vertoont, tonen recente rapporten aan dat een aangepast doseringsschema van GO veilig kan worden gecombineerd met inductiechemotherapie, en dat de combinatie aanzienlijke overlevingsvoordelen biedt bij AML-patiënten.


Waar wordt GeneWeaver voor gebruikt?

Answer: GeneWeaver: een webgebaseerd systeem voor integratieve functionele genomica.

GeneWeaver: een webgebaseerd systeem voor integratieve functionele genomica.

De vrij beschikbare GeneWeaver (http://www.GeneWeaver.org), aangedreven door de Ontological Discovery Environment, is een gecureerde opslagplaats van genomische experimentele resultaten met een bijbehorende toolset voor dynamische integratie van deze datasets, waardoor gebruikers interactief vragen kunnen beantwoorden over sets biologische functies en hun relaties tot sets genen.

Het GeneWeaver.org-systeem biedt een platform voor soortoverschrijdende integratie en ondervraging van heterogene, gecureerde en experimenteel verkregen functionele genomica data.

GeneWeaver stelt onderzoekers in staat om de resultaten van hun eigen genoomwijde functionele genomica-experimenten op te slaan, te delen, te analyseren en te vergelijken in een omgeving met rijke begeleidende gegevens afkomstig van grote gecureerde repositories, waaronder de Mouse Genome Database en andere modelorganismedatabases, samen met afgeleide gegevens uit zeer gespecialiseerde bronnen, publicaties en gebruikersinzendingen.

GeneWeaver geeft gebruikers de mogelijkheid om datagedreven beschrijvingen te construeren van gedeelde en unieke biologische processen, ziekten en eigenschappen binnen en tussen soorten.

Ons interactieve webgebaseerde softwaresysteem, Gene Weaver (http://www.geneweaver.org), koppelt gecureerde resultaten van genomische studies aan grafentheoretische tools voor combinatorische analyse.

GeneWeaver is een online database en suite van tools op www.geneweaver.org die snelle aggregatie en analyse van genenset-centrische data mogelijk maakt.

Hier gebruiken we GeneWeaver om genen te vinden die gemeenschappelijk zijn voor meerdere genensets, kandidaatgenen te prioriteren uit een kwantitatieve eigenschapslocus, en een set differentieel tot expressie gebrachte genen te karakteriseren.

Deze kunnen direct in GeneWeaver worden ingevoerd of worden overgedragen van veelgebruikte bronnen zoals GeneNetwork.org.

GeneWeaver bevat gecureerde experimentele data samen met resource-niveau data zoals GO-annotaties, MP-annotaties en KEGG-pathways, samen met persistente opslag van door gebruikers ingevoerde datasets.

Door het opsommen van de gemeenschappelijke en onderscheidende biologische moleculen die geassocieerd zijn met alle subsets van gecureerde of door gebruikers ingediende groepen genensets en genenetwerken, stelt GeneWeaver gebruikers in staat om datagedreven beschrijvingen te construeren van gedeelde en unieke biologische processen, ziekten en eigenschappen binnen en tussen soorten.

Het bipartiete datamodel van GeneWeaver biedt een efficiënte manier om gedeelde moleculaire componenten te evalueren uit sets die afkomstig zijn van diverse soorten, ziektebeelden en biologische processen.

Het ondervragen van gemeenschappelijke relaties tussen biologische netwerken en conventionele GeneWeaver genenlijsten zal de functionele specificiteit en betrouwbaarheid van de gedeelde biologische componenten vergroten.

Een robuuste implementatie is opgenomen in GeneWeaver, een online tool voor het integreren en analyseren van functionele genomica-experimenten, beschikbaar op http://geneweaver.org.

Het webgebaseerde softwaresysteem GeneWeaver brengt een grote data-archief samen van diverse functionele genomica data met een suite van combinatorische tools in een interactieve omgeving.

Data uit meerdere dergelijke publicaties en openbare databronnen zijn opgenomen in de GeneWeaver-database met meer dan 60.000 genensets, waaronder 285 genensets gerelateerd aan alcoholontwenning en voorkeur.

Data uit meerdere dergelijke publicaties en openbare databronnen zijn opgenomen in de GeneWeaver-database met &gt;60.000 genensets, waaronder 285 genensets gerelateerd aan alcoholontwenning en voorkeur.

GeneWeaver.org is een webgebaseerd softwaresysteem dat veel van deze technieken toepast en is gebruikt in de studie van complex gedrag en verslaving.

GeneWeaver: datagedreven afstemming van soortoverschrijdende genomica in biologie en ziekte. De GeneWeaver data- en analysetool website (www.geneweaver.org) is een publiek beschikbare bron voor het opslaan, cureren en analyseren van sets genen uit heterogene databronnen.

Sinds de vorige review in het 2012 Nucleic Acids Research Database nummer is het onderliggende analyseplatform van GeneWeaver verbeterd, is het aantal en de verscheidenheid aan publiek beschikbare genenset-databronnen toegenomen, en zijn de geavanceerde zoekmechanismen uitgebreid.

Een zoekopdracht in meer dan 60.000 genensets in de GeneWeaver-database onthulde alcohol-gerelateerde experimentele resultaten, waaronder genen geïdentificeerd in muis genetische mappingstudies, alcohol geselecteerde Drosophila-lijnen, Rattus differentiële expressie en menselijke alcoholische hersenen.

Integratieve functionele genomica voor systemengenetica in GeneWeaver.org.


Zijn er ultrabehouden regio's in de gist Saccharomyces cerevisiae?

Answer: Ja. Naast enkele fundamentele biologische functies spelen ultrabehouden regio's een belangrijke rol in de aanpassing van Saccharomyces cerevisiae aan de zure omgeving.

In de evolutie van soorten zijn er een soort speciale sequenties, ultrabehouden sequenties (UCS's) genoemd, die zonder enige verandering zijn overgeërfd, wat sterk suggereert dat deze sequenties cruciaal moeten zijn voor het overleven of aanpassen van de soort aan de omgeving. Echter, de UCS's worden tot nu toe nog als mysterieuze genetische sequenties beschouwd. Hier presenteren we een systematische studie van ultrabehouden genomische regio's in de gist op basis van publiek beschikbare genoomsequenties, om hun relatie met de aanpasbaarheid of fitnessvoordelen van de gist te onthullen.Resultaten: Onze resultaten geven aan dat, naast enkele fundamentele biologische functies, de UCS's een belangrijke rol spelen in de aanpassing van Saccharomyces cerevisiae aan de zure omgeving, wat wordt ondersteund door eerdere waarnemingen. Daarnaast vinden we ook dat de sterk onveranderde genen verrijkt zijn in enkele andere routes, zoals het voedingsgevoelige signaalpad. Om het onderzoek naar unieke UCS's te vergemakkelijken, werd de UCSC Genome Browser gebruikt om de chromosomale positie en gerelateerde annotaties van UCS's in het S. cerevisiae-genoom te visualiseren.

Motivatie In de evolutie van soorten zijn er een soort speciale sequenties, ultrabehouden sequenties (UCS's) genoemd, die zonder enige verandering zijn overgeërfd, wat sterk suggereert dat deze sequenties cruciaal moeten zijn voor het overleven of aanpassen van de soort aan de omgeving.

De systematische analyse van ultrabehouden genomische regio's in de gist.<AbstractText Label="Motivatie">In de evolutie van soorten zijn er een soort speciale sequenties, ultrabehouden sequenties (UCS's) genoemd, die zonder enige verandering zijn overgeërfd, wat sterk suggereert dat deze sequenties cruciaal moeten zijn voor het overleven of aanpassen van de soort aan de omgeving.

Hier presenteren we een systematische studie van ultrabehouden genomische regio's in de gist op basis van publiek beschikbare genoomsequenties, om hun relatie met de aanpasbaarheid of fitnessvoordelen van de gist te onthullen.
Resultaten: Onze resultaten geven aan dat, naast enkele fundamentele biologische functies, de UCS's een belangrijke rol spelen in de aanpassing van Saccharomyces cerevisiae aan de zure omgeving, wat wordt ondersteund door eerdere waarnemingen.


Welke ziekte kan worden geclassificeerd met de Awaji-criteria?

Answer: De Awaji-criteria worden gebruikt voor amyotrofische laterale sclerose.

De toepassing van de Awaji-criteria verhoogde significant het aantal EMG-positieve segmenten in de cervicale (P < 0,0005) en lumbosacrale (P < 0,0001) regio's, en bracht 19 patiënten in de waarschijnlijke categorie en 1 patiënt in de definitieve categorie.

De Awaji-criteria verhogen de diagnostische sensitiviteit van de herziene El Escorial-criteria voor de diagnose van amyotrofische laterale sclerose in een Chinese populatie.

Eerdere studies die de diagnostische sensitiviteit van de Awaji-criteria (AC) en de herziene El Escorial-criteria (rEEC) bij patiënten met ALS hebben beoordeeld, waren inconsistent, maar de meeste waren het eens over het voordeel van Awaji ten opzichte van conventionele criteria. Onze studie wilde de rollen van AC en rEEC bij de diagnose van ALS vergelijken.

CONCLUSIES: Onze gegevens toonden aan dat de AC een grotere diagnostische sensitiviteit vertoonde dan de rEEC in een Chinese ALS-populatie.

DOELSTELLING: Het beoordelen van de toegevoegde prognostische waarde van de geaggregeerde klinische en elektrodiagnostische gegevens, die een bepaalde diagnostische categorie definiëren volgens de Awaji- of herziene El Escorial-criteria op het moment van diagnose bij patiënten met amyotrofische laterale sclerose (ALS).

Diagnostische categorie volgens Awaji (p < 0,0001) of volgens herziene El Escorial (p = 0,0177) criteria, definitieve ALS volgens Awaji (p < 0,0001) of volgens herziene El Escorial (p = 0,0343) en aantal regio's met LMN-betrokkenheid (p < 0,0001) waren allemaal geassocieerd met een kortere overleving.

Methoden: Dit is een dwarsdoorsnede- en beschrijvende studie met een opeenvolgende reeks patiënten met sporadische amyotrofische laterale sclerose volgens de Awaji-criteria.

Het belang van fasciculatiepotentialen bij de diagnose van ALS leidde tot wijzigingen in de elektrofysiologische criteria tijdens de Awaji consensusconferentie.

Toepassing van de Awaji-criteria leidde tot een toename van 23% (95% BI, 12% tot 33%; I2=84%) in het aandeel patiënten geclassificeerd als waarschijnlijk/definitief ALS.

DOELSTELLING
Het inschatten van de potentiële diagnostische toegevoegde waarde van de Awaji-criteria voor de diagnose van amyotrofische laterale sclerose (ALS), die in verschillende studies zijn vergeleken met de eerder geaccepteerde gouden standaard, de herziene El Escorial-criteria.

STUDIESELECTIE
We zochten naar studies die de diagnostische nauwkeurigheid van de Awaji-criteria versus de herziene El Escorial-criteria testten bij patiënten die verwezen werden met vermoedelijke ALS.

CONCLUSIE
De Awaji-criteria hebben een significante klinische impact doordat ze een eerdere diagnose en deelname aan klinische onderzoeken bij ALS mogelijk maken.

In 2006 werden de Awaji-criteria voor de diagnose van ALS voorgesteld, waarbij twee belangrijke punten aan de diagnostische criteria werden toegevoegd: elektromyografie wordt beschouwd als gelijkwaardig aan klinisch onderzoek voor het identificeren van LMN-tekens en fasciculatiepotentialen krijgen hun prominente plaats in de diagnose terug.

CLASSIFICATIE VAN BEWIJS
Deze studie levert Klasse IV-bewijs dat de Awaji-criteria een hogere sensitiviteit en dezelfde specificiteit hebben als de rEEC bij het identificeren van patiënten met ALS.

DOELSTELLING Het beoordelen van de sensitiviteit en specificiteit van de Awaji- en herziene El Escorial-diagnostische criteria (rEEC) bij amyotrofische laterale sclerose (ALS).

De Awaji-commissie stelde recent een wijziging voor in de elektrodiagnostische criteria voor ALS.

INLEIDING Onlangs hebben sommige auteurs beweerd dat de Awaji-criteria (AC) niet altijd gevoeliger zijn dan de herziene El Escorial-criteria (rEEC) bij amyotrofische laterale sclerose (ALS).

De geactualiseerde Awaji-criteria verbeterden de diagnostische sensitiviteit bij ALS met ledemaatbegin.

ACHTERGROND Onlangs werden nieuwe elektrofysiologische ALS-criteria voorgesteld die fasciculatiepotentialen (FP's) opnemen als bewijs voor tekenen van de lagere motorische neuron (Awaji-criteria (AC)) om een eerdere detectie van vroege ALS mogelijk te maken dan de herziene El Escorial elektrofysiologische criteria (REEC).

De Awaji-criteria, recent geïntroduceerd om de diagnostische sensitiviteit bij amyotrofische laterale sclerose (ALS) te verhogen, stellen de diagnostische betekenis van neurogene elektrofysiologische veranderingen gelijk aan klinische tekenen van lagere motorische neuronaandoening.

Deelnemers hadden definitieve, waarschijnlijke of mogelijke ALS, zoals gedefinieerd door de Awaji-criteria; of een zuivere motorische aandoening met klinische kenmerken van bovenste en lagere motorische neuron dysfunctie in ten minste één lichaamsregio, progressief over een follow-up periode van 6 maanden; of spierverlies en zwakte gedurende ten minste 6 maanden.

Nieuwe diagnostische criteria voor ALS, het Awaji-algoritme, herintroduceerden fasciculaties als bewijs van acute denervatie gelijkwaardig aan dat van fibrillaties en positieve scherpe golven.

Aangezien corticale hyperexcitabiliteit een vroeg kenmerk lijkt te zijn bij ALS, beoordeelde de huidige studie de diagnostische bruikbaarheid van een threshold tracking transcraniële magnetische stimulatie techniek als ondersteuning van de op onderzoek gebaseerde Awaji-criteria bij het stellen van een eerdere diagnose van ALS.

De specificiteit van beide criteria was identiek, 99,5%, wat aangeeft dat het aantal benodigde tests om één extra geval van ALS te diagnosticeren 1,8 (1,5-2) was voor de Awaji-criteria en 2,4 (2-2,6) voor rEEC.

We beoordeelden of de Awaji-aanbevelingen de sensitiviteit van de vroege diagnose van ALS verbeteren.

Onze retrospectieve analyse van patiënten die over een periode van 6 maanden werden verwezen naar het elektromyografie (EMG)-laboratorium voor vermoedelijke motorneuronziekte (MND) toonde een hogere overeenstemming van de Awaji-wijzigingen dan de Airlie House-criteria met de klinische diagnose van ALS.

Van de 14 patiënten gediagnosticeerd met waarschijnlijke laboratorium-ondersteunde ALS, schakelden acht over naar waarschijnlijke ALS en zes naar mogelijke ALS volgens de Awaji-aanbevelingen; geen van de patiënten met een ALS-imitatie werd gediagnosticeerd met ALS volgens de Awaji-aanbevelingen.

DOELSTELLING: Het inschatten van de potentiële diagnostische toegevoegde waarde van de Awaji-criteria voor de diagnose van amyotrofische laterale sclerose (ALS), die in verschillende studies zijn vergeleken met de eerder geaccepteerde gouden standaard, de herziene El Escorial-criteria.
DATABRONNEN: MEDLINE en Web of Science (tot oktober 2011).
STUDIESELECTIE: We zochten naar studies die de diagnostische nauwkeurigheid van de Awaji-criteria versus de herziene El Escorial-criteria testten bij patiënten die verwezen werden met vermoedelijke ALS.
DATA-EXTRACTIE: Evaluatie en data-extractie van geïdentificeerde studies werden onafhankelijk uitgevoerd.

De diagnostische nauwkeurigheid van de Awaji-criteria was hoger bij bulbaire dan bij ledemaat-begin gevallen.
CONCLUSIE: De Awaji-criteria hebben een significante klinische impact doordat ze een eerdere diagnose en deelname aan klinische onderzoeken bij ALS mogelijk maken.

Met de El Escorial-criteria werden 51 patiënten gediagnosticeerd met definitieve of waarschijnlijke ALS, 14 met waarschijnlijke laboratorium-ondersteunde ALS en 28 met mogelijke ALS.

Toepassing van de Awaji-aanbevelingen leidde tot 66 patiënten met een diagnose van definitieve of waarschijnlijke ALS en 27 met mogelijke ALS.


Endolymfatische hydrops wordt geassocieerd met de ziekte van Ménière. Geef alstublieft een samenvatting van endolymfatische hydrops, inclusief de symptomen en het getroffen lichaamsdeel.

Answer: Endolymfatische hydrops is een aandoening van het binnenoor. Het bestaat uit een overmatige ophoping van het endolymfevocht, dat de gehoor- en evenwichtsstructuren van het binnenoor vult. De symptomen van endolymfatische hydrops zijn onder andere een gevoel van druk of volheid in de oren, gehoorverlies, tinnitus (oorsuizen) en evenwichtsproblemen.

Endolymfatische hydrops (EH) kan bij patiënten worden bestudeerd met MRI. Met het semi-kwantitatieve gradatiesysteem toonden eerdere beeldvormingsstudies discrepanties aan in het voorkomen en de gradatie van EH bij patiënten met de ziekte van Ménière (MD). Hier vergeleken we de inversie van de saccule- tot utriculusoppervlakteverhouding (SURI) met de semi-kwantitatieve methode van gradatie die conventioneel wordt gebruikt om MD te diagnosticeren. METHODEN: Beeldvorming werd uitgevoerd op een 3-Tesla MRI-scanner. We voerden 3D-FLAIR-sequenties uit 4 uur na een enkele intraveneuze dosis contrastmiddel. Twee radiologen bestudeerden onafhankelijk de morfologie van de binnenoorstructuren bij gezonde proefpersonen en MD-patiënten.

De ziekte van Ménière wordt geassocieerd met hydrops van de endolymfatische ruimte van het binnenoor, en histopathologisch zijn meestal het slakkenhuis en het vestibulum betrokken.

Alle definitieve gevallen van de ziekte van Ménière (MD) vertoonden endolymfatische hydrops (EH) ten minste in het slakkenhuis of het vestibulum.

Het doel is om met magnetische resonantiebeeldvorming (MRI) het volume van de endolymfatische ruimte (ELS) van het binnenoor te meten bij patiënten met acuut laagfrequent sensorineuraal gehoorverlies (ALHL), plotselinge doofheid (SD), cochleaire Ménière's ziekte (cMD) en unilaterale MD (uMD) vergeleken met controlegroepen (CS) met chronische rhinosinusitis.


Waar bindt gemtuzumab ozogamicine zich?

Answer: Gemtuzumab ozogamicine bindt zich aan CD33

Gemtuzumab ozogamicine is een CD33-gerichte antilichaam-geneesmiddel conjugaat gekoppeld aan calicheamicine.


Waar, in welke Amerikaanse staat, was er een mazelenuitbraak in een Amish-gemeenschap

Answer: De mazelenuitbraak begon in een Amish-gemeenschap in Ohio

Mazelenuitbraken in de Verenigde Staten blijven voorkomen in subpopulaties met voldoende aantallen ondergevaccineerde individuen, met een uitbraak in 2014 in Amish-gemeenschappen in Ohio

CONCLUSIES
De belangrijkste epidemiologische kenmerken van een mazelenuitbraak in de Amish-gemeenschap in Ohio waren transmissie voornamelijk binnen huishoudens, het kleine aandeel van de Amish-bevolking dat werd getroffen, en het grote aantal mensen in de Amish-gemeenschap dat vaccinatie zocht.

Recente uitbraken in Amish-gemeenschappen omvatten een mazelenuitbraak in 2014 in Ohio, resulterend in 368 gerapporteerde gevallen.

Modellering van mazelenoverdracht in de Noord-Amerikaanse Amish en opties voor uitbraakrespons. Mazelenuitbraken in de Verenigde Staten blijven voorkomen in subpopulaties met voldoende aantallen ondergevaccineerde individuen, waarbij een uitbraak in 2014 in Amish-gemeenschappen in Ohio het jaarlijkse aantal gevallen naar het hoogste nationale aantal in de afgelopen 20 jaar bracht.


Is er een rol voor HUWE1 in MYC-signaaltransductie?

Answer: Ja. HUWE1 is een cruciaal colontumorsuppressorgen dat MYC-signaaltransductie, ophoping van DNA-schade en tumorinitiaties voorkomt.

HUWE1 is een cruciaal colontumorsuppressorgen dat MYC-signaaltransductie, ophoping van DNA-schade en tumorinitiaties voorkomt.

Om het belang van HUWE1 te bepalen, kozen we ervoor om de functie ervan te onderzoeken bij colorectale kanker, waar het in tot 15 procent van de tumoren gemuteerd is. Modellering van geïdentificeerde mutaties toonde aan dat deze de E3 ubiquitine-ligase-activiteit van HUWE1 inactiveren. Genetische verwijdering van Huwe1 versnelde snel de tumorvorming bij muizen met verlies van het intestinale tumorsuppressorgen Apc, met een dramatische toename van tumorinitiatie. Mechanistisch werd dit fenotype veroorzaakt door verhoogde MYC en snelle ophoping van DNA-schade, leidend tot verlies van de tweede kopie van Apc. De verhoogde niveaus van DNA-schade maakten Huwe1-deficiënte tumoren gevoeliger voor DNA-schadende middelen en voor verwijdering van het anti-apoptotische eiwit MCL1. Samengevat identificeren deze gegevens HUWE1 als een authentiek tumorsuppressorgen in het intestinale epitheel en suggereren ze een potentiële kwetsbaarheid van HUWE1-gemuteerde tumoren voor DNA-schadende middelen en remmers van anti-apoptotische eiwitten.


Lijst van MHC-I-geassocieerde inflammatoire aandoeningen.

Answer:
ankyloserende spondylitis
birdshot chorioretinopathie
Behçet's ziekte
psoriasis

Deze review zal zich richten op de vier belangrijkste MHC-I-geassocieerde inflammatoire aandoeningen: ankyloserende spondylitis, birdshot chorioretinopathie, Behçet's ziekte en psoriasis.

Birdshot chorioretinopathie is een zeldzame oculaire ontsteking waarvan de genetische associatie met HLA-A*29:02 de hoogste is tussen een ziekte en een major histocompatibility complex (MHC)-molecuul. Het behoort tot een groep van MHC-I-geassocieerde inflammatoire aandoeningen, waaronder ook ankyloserende spondylitis, psoriasis en Behçet's ziekte.


Wat is de voorspelde functie van de TMEM132-familie?

Answer: De eiwitten van de TMEM132-familie worden sterk voorspeld een functie te hebben in cellulaire adhesie, waarbij ze het extracellulaire medium verbinden met het intracellulaire actine-cytoskelet.

TMEM132: een oude architectuur van cohesine- en immunoglobulinedomeinen definieert een nieuwe familie van neurale adhesiemoleculen.

Hier tonen we de volledige domeinarchitectuur van menselijke TMEM132-familie-eiwitten, opgelost met behulp van diepgaande sequentie- en structurele analyse. We onthullen dat het vijf eerder ondergewaardeerde celadhesiemoleculen zijn waarvan de domeinarchitectuur een vroege holozoïsche oorsprong heeft, vóór het ontstaan van choanoflagellaten en metazoa. De extracellulaire delen van TMEM132-eiwitten bevatten vijf geconserveerde domeinen, waaronder drie tandem immunoglobulinedomeinen en een cohesinedomein-homoloog, het eerste dergelijke domein dat bij dieren is gevonden. Deze bevindingen voorspellen sterk een functie in cellulaire adhesie voor de TMEM132-familie, waarbij het extracellulaire medium wordt verbonden met het intracellulaire actine-cytoskelet.

Deze bevindingen voorspellen sterk een functie in cellulaire adhesie voor de TMEM132-familie, waarbij het extracellulaire medium wordt verbonden met het intracellulaire actine-cytoskelet.
Contact: luis.sanchez-pulido@igmm.ed.ac.uk.
Aanvullende informatie: Aanvullende gegevens zijn beschikbaar op Bioinformatics online.


Wat voor soort topoisomerase-remmer is gepotidacine?

Answer: Gepotidacine is een type IIA topoisomerase-remmer.

Gepotidacine, een nieuw triazaacenafthyleen antibacterieel middel, is de eerste in een nieuwe klasse van type IIA topoisomerase-remmers met activiteit tegen veel biobelastingen en conventionele pathogenen, waaronder Neisseria gonorrhoeae.


Wat is het werkingsmechanisme van Alpelisib?

Answer: Alpelisib is een selectieve remmer van Phosphatidylinositol 3-Kinase α (PI3Kα). Het wordt gebruikt voor de behandeling van kanker.

De PI3Kα-remmer Alpelisib heeft activiteit in

De PI3Kα-remmer alpelisib behaalde een ziektecontrolepercentage van 58,2% bij PIK3CA-veranderde solide tumoren.

Doel: Hier beschrijven we een nieuwe P447_L455 deletie in het C2-domein van PIK3CA bij een patiënt met ER+ borstkanker met een uitstekende respons op de PI3Kα-remmer alpelisib.

Selectieve remming van Phosphatidylinositol 3-Kinase α met Alpelisib (BYL719) bij PIK3CA-veranderde solide tumoren: resultaten van de eerste-in-mens studie.

Doel: We rapporteren de eerste-in-mens fase Ia studie voor zover wij weten (ClinicalTrials.gov identificatienummer: NCT01219699) waarin de maximaal getolereerde dosis werd vastgesteld en de veiligheid en voorlopige werkzaamheid van alpelisib (BYL719) als monotherapie, een orale selectieve remmer van phosphatidylinositol 3-kinase α (PI3Kα), werd beoordeeld.

Hier hebben we de effecten bepaald van nieuwe antikankermedicijnen die specifieke PI3K-isoformen targeten op INaL en actiepotentialen (AP's) in muiscardiomyocyten en Chinese hamster eierstokcellen (CHO). Chronische blootstelling (10-100 nM; 5-48 uur) aan PI3K-α-specifieke subeenheidremmers BYL710 (alpelisib) en A66 en een pan-PI3K-remmer (BKM120) verhoogde INaL in SCN5A-getransfecteerde CHO-cellen en muiscardiomyocyten.

Combinatie van ribociclib met de alfa-specifieke PI3K-remmer alpelisib toonde een synergistisch effect in twee NPC PDX-modellen in naakte muizen.

DOEL Alpelisib, een selectieve orale remmer van de klasse I PI3K katalytische subeenheid p110α, heeft synergistische antitumoractiviteit getoond in combinatie met endocriene therapie tegen ER+/PIK3CA-gemuteerde borstkankercellen.

We onderzochten of PI3K-remmers, buparlisib en alpelisib, de werkzaamheid van tamoxifen tegen ER-positieve borstkankercellen versterken.

PI3K-remmers, waaronder de pan-PI3K-remmer buparlisib (BKM120) en de PI3Kα-selectieve remmer alpelisib (BYL719), die momenteel in klinische ontwikkeling zijn door Novartis Oncology, kunnen daarom effectief zijn als antikankermiddelen.

Patiënten met refractaire BRAFV600-gemuteerde gemetastaseerde colorectale kanker (mCRC) werden behandeld met een selectieve RAF-kinaseremmer (encorafenib) plus een monoklonaal antilichaam gericht tegen EGFR (cetuximab), met (n = 28) of zonder (n = 26) een PI3Kα-remmer (alpelisib).

We beoordeelden de veiligheid en werkzaamheid van alpelisib, een orale, selectieve PI3K p110α-remmer, plus paclitaxel bij patiënten met gevorderde solide tumoren.

Deze studie had tot doel de veiligheid en werkzaamheid te beoordelen van alpelisib (een PI3Kα isoformspecifieke remmer) in combinatie met T-DM1 bij trastuzumab- en taxaanresistente HER2-positieve MBC.
METHODE: Patiënten met HER2-positieve MBC die waren progressief op trastuzumab-gebaseerde therapie werden behandeld met alpelisib dagelijks en T-DM1 3,6 mg/kg elke 3 weken.


Wat is de normale functie van p53?

Answer: Wild-type p53 kan tumorgroei onderdrukken via meerdere routes.

De drie p53-familieleden, p53, p63 en p73, zijn structureel vergelijkbaar en delen veel biochemische activiteiten. Toch heeft elk, naast hun gemeenschappelijke fundamentele rol in het beschermen van de genomische integriteit, unieke functies verworven die verband houden met diverse cel-autonome en niet-cel-autonome processen.

De tumorsuppressor p53 is een belangrijke regulator van apoptose die wordt geïnduceerd door verschillende cellulaire stressfactoren.

Directe functionele herstel van p53 als transcriptiefactor is klinisch moeilijk te realiseren geweest.

Het tumorsuppressorgen TP53 is het meest frequent gemuteerde gen bij kanker. Wild-type p53 kan tumorgroei onderdrukken via meerdere routes.


Wat is eravacycline?

Answer: Finafloxacine is een fluoroquinolone antimicrobieel middel dat optimale werkzaamheid vertoont in licht zure omgevingen. Het wordt ontwikkeld voor de behandeling van ernstige bacteriële infecties die geassocieerd zijn met een zure omgeving, waaronder urineweginfecties, gecompliceerde urineweginfecties, pyelonefritis en Helicobacter pylori-infecties, terwijl het al goedkeuring heeft gekregen voor de behandeling van acute otitis externa.

Finafloxacine is een fluoroquinolone antimicrobieel middel dat optimale werkzaamheid vertoont in licht zure omgevingen. Het wordt ontwikkeld door MerLion Pharmaceuticals voor de behandeling van ernstige bacteriële infecties die geassocieerd zijn met een zure omgeving, waaronder urineweginfecties en Helicobacter pylori-infecties. Een otische suspensie van finafloxacine (Xtoro™), ontwikkeld door Alcon (een divisie van Novartis), is recentelijk goedgekeurd in de VS voor de behandeling van acute otitis externa, en een Common Technical Document voor deze indicatie is ook ingediend in Canada. Orale en/of intraveneuze formuleringen worden geëvalueerd in fase I en II bij ongecompliceerde urineweginfecties (Duitsland en Singapore), gecompliceerde urineweginfecties en pyelonefritis (Duitsland en Polen) en H. pylori-infectie (Duitsland).


Wat is PEGylering?

Answer: Het aanhechten van een keten van poly(ethyleenglycol) (PEG) aan een therapeutisch eiwit, een proces dat algemeen bekend staat als PEGylering, kan leiden tot verschillende gunstige effecten. Het heeft het potentieel om de aggregatie van het eiwit aanzienlijk te vertragen door sterische afscherming, een vaak voorkomend probleem bij de ontwikkeling van eiwitgeneesmiddelen. Bovendien kan het het farmacokinetische profiel van het PEGylerde eiwit wijzigen door de renale uitscheiding te vertragen, wat leidt tot een langere halfwaardetijd (t1/2) van het geneesmiddel. Door sterische belemmering kan het ook de interacties tussen het eiwitgeneesmiddel en proteasen evenals het immuunsysteem van de gastheer remmen, waardoor de inactivatie van het PEGylerde eiwit wordt geremd en ook de immunogeniciteit ervan wordt verminderd.

Het aanhechten van een keten van poly(ethyleenglycol) (PEG) aan een therapeutisch eiwit, een proces dat algemeen bekend staat als PEGylering, kan leiden tot verschillende gunstige effecten. Het heeft het potentieel om de aggregatie van het eiwit aanzienlijk te vertragen door sterische afscherming, een vaak voorkomend probleem bij de ontwikkeling van eiwitgeneesmiddelen. Bovendien kan het het farmacokinetische profiel van het PEGylerde eiwit wijzigen door de renale uitscheiding te vertragen, wat leidt tot een langere halfwaardetijd (t1/2) van het geneesmiddel. Door sterische belemmering kan het ook de interacties tussen het eiwitgeneesmiddel en proteasen evenals het immuunsysteem van de gastheer remmen, waardoor de inactivatie van het PEGylerde eiwit wordt geremd en ook de immunogeniciteit ervan wordt verminderd.


Wat is de 3D tomografie beeldvormingstechniek voor de diagnose van oogziekten?

Answer: Momenteel gebruiken oogzorgprofessionals optische coherentietomografie (OCT) scans om oogziekten te helpen diagnosticeren.

Om het effect van verhoogde intraoculaire druk (IOD) op de vulling van retinale capillairen te vergelijken bij oudere versus volwassen ratten met behulp van optische coherentietomografie-angiografie.

OCT-gegevens werden vastgelegd met een optisch microangiografie (OMAG) scanprotocol en vervolgens nabehandeld om zowel structurele als vasculaire beelden te verkrijgen.

Optische coherentietomografie wordt routinematig gebruikt bij het beheer van diabetische oogziekte.

De studie heeft tot doel het gebruik van optische coherentietomografie gecombineerd met een funduscamera te evalueren in vergelijking met alleen een funduscamera.

Om het vermogen van nieuwe Swept Source (SS) optische coherentietomografie (OCT) technologie te evalueren om veranderingen in retinale en choroïdale dikte te detecteren bij patiënten met de ziekte van Parkinson.

Retinale en choroïdale veranderingen bij patiënten met de ziekte van Parkinson gedetecteerd door Swept-Source optische coherentietomografie.

Nieuwe SS-technologie voor OCT-apparaten detecteert retinale dunner wording bij PD-patiënten, wat een verbeterde dieptenanalyse van de choroidea bij deze patiënten mogelijk maakt.

Diagnostische functie van 3D optische coherentietomografiebeelden bij de diagnose van Vogt-Koyanagi-Harada ziekte in de acute uveïtisfase.

Deze studie analyseerde de maculaire 3D-OCT beelden van Vogt-Koyanagi-Harada ziekte (VKH) bij uveïtis, onderzocht de kenmerken van 3D-OCT beelden van het maculaire gebied van VKH en beoordeelde welke kenmerken het meest bijdragen aan de VKH-diagnose.

De 3D-OCT onderzoek van 25 gevallen van VKH werd uitgevoerd op het maculaire gebied en de beeldkenmerken werden geanalyseerd.

De implicaties van nieuwe beeldanalysebenaderingen omvatten verbeterde reproduceerbaarheid van metingen verkregen uit 3D-OCT, wat vervolgens kan helpen bij het verbeteren van ziekteonderscheiding en detectie van progressie.

3D spectrale domein optische coherentietomografie (SD-OCT), een optische beeldvormingstechniek, wordt vaak gebruikt om glaucomateuze van gezonde proefpersonen te onderscheiden.

In dit artikel presenteren we een nieuw kader voor de detectie van glaucoomprogressie met behulp van 3D SD-OCT beelden.


Wat was de eerste mutant IDH2-remmer die werd goedgekeurd voor patiënten met acute myeloïde leukemie?

Answer: Enasidenib was de eerste mutant IDH2-remmer die werd goedgekeurd voor de behandeling van refractaire en terugkerende acute myeloïde leukemie.

Enasidenib: Eerste mutant IDH2-remmer voor de behandeling van refractaire en terugkerende acute myeloïde leukemie.

De verschillende bevindingen over enasidenib toonden aan dat het is ontworpen om gemuteerde IDH2 allosterisch te remmen voor de behandeling van R/R AML-patiënten.

Enasidenib of AG-221 werd door de FDA geïntroduceerd als een antikankermiddel dat werd ontwikkeld als een eerste in zijn soort, een selectieve allosterische remmer van het tumordoelwit, namelijk IDH2, voor terugkerende of refractaire AML.


Welk deel van het lichaam wordt getroffen door de ziekte van Menière?

Answer: Het binnenoor is het lichaamsdeel dat geassocieerd wordt met de ziekte van Menière.

Steroïden worden veel gebruikt voor de behandeling van ziekten van het binnenoor zoals plotselinge sensorineurale gehoorverlies, tinnitus en de ziekte van Menière.

De ziekte van Menière is een ziekte van het binnenoor,

De ziekte van Ménière (MD) is een chronische, niet-levensbedreigende ziekte van het binnenoor,

De utriculaire duct was geblokkeerd in 16 (76%) oren die getroffen waren door de ziekte van Menière en 11 (52%) normale oren (p = 0,112).

De ziekte van Menière komt (grotendeels) even vaak voor bij beide geslachten, en rechter- en linkeroor worden met ongeveer gelijke frequentie getroffen.

De ziekte van Menière is een ziekte van het binnenoor die wordt gekenmerkt door een triade van symptomen: vestibulaire symptomen, auditieve symptomen en druk.


Welke twee geneesmiddelen zijn opgenomen in de MAVYRET-pil?

Answer: De MAVYRET-pil bevat glecaprevir en pibrentasvir. Het wordt gebruikt voor de behandeling van hepatitis C-infectie.

Een tablet met vaste dosiscombinatie van het hepatitis C-virus (HCV) NS3/4A proteaseremmer (PI) glecaprevir en de HCV NS5A-remmer pibrentasvir [glecaprevir/pibrentasvir; MAVIRET™ (EU); MAVYRET™ (VS)] is ontwikkeld door AbbVie.

Aminolevulinezuurhydrochloride (Gleolan) voor de visualisatie van kwaadaardig weefsel tijdens chirurgie; delafloxacine (Baxdela) voor bepaalde acute bacteriële huidinfecties; en glecaprevir/pibrentasvir (Mavyret) voor chronische HCV-infectie.


Beschrijf het 4D-CHAINS-algoritme

Answer: 4D-CHAINS/autoNOE-Rosetta is een complete pijplijn voor NOE-gedreven structuur bepaling van middelgrote tot grotere eiwitten. Het 4D-CHAINS-algoritme analyseert twee 4D-spectra die zijn opgenomen met een enkel, volledig geprotoneerd eiwitmonster in een iteratieve aanpak waarbij gemeenschappelijke NOE's tussen verschillende spinsystemen conventionele door-binding connectiviteiten aanvullen om toewijzingen van zijketen- en ruggegraatresonanties vast te stellen met hoge volledigheid en met een minimale foutmarge. De 4D-CHAINS-toewijzingen worden vervolgens gebruikt om de geautomatiseerde toewijzing van lange-afstands NOE's en structuur verfijning in autoNOE-Rosetta te begeleiden.

Hier beschrijven we 4D-CHAINS/autoNOE-Rosetta, een complete pijplijn voor NOE-gedreven structuur bepaling van middelgrote tot grotere eiwitten. Het 4D-CHAINS-algoritme analyseert twee 4D-spectra die zijn opgenomen met een enkel, volledig geprotoneerd eiwitmonster in een iteratieve aanpak waarbij gemeenschappelijke NOE's tussen verschillende spinsystemen conventionele door-binding connectiviteiten aanvullen om toewijzingen van zijketen- en ruggegraatresonanties vast te stellen met hoge volledigheid en met een minimale foutmarge. De 4D-CHAINS-toewijzingen worden vervolgens gebruikt om de geautomatiseerde toewijzing van lange-afstands NOE's en structuur verfijning in autoNOE-Rosetta te begeleiden. Onze resultaten op vier doelen variërend in grootte van 15,5 tot 27,3 kDa illustreren dat de structuren van eiwitten nauwkeurig en op een onbewaakte manier binnen enkele dagen kunnen worden bepaald.


Wat is een organoïde?

Answer: Organoïden zijn een driedimensionaal in vitro kweekplatform opgebouwd uit zelforganiserende stamcellen. Ze kunnen tumorheterogeniteit en de micro-omgeving "in een schaaltje" bijna nauwkeurig nabootsen, wat gevestigde cellijnen overtreft en niet zo duur en tijdrovend is als PDTX's. Als een tussentijds model worden tumororganoïden ook gebruikt om fundamentele kwesties van tumorgenese en metastase te bestuderen. Ze worden specifiek toegepast voor medicijntesten en opgeslagen als "levende biobanken."

Organoïden zijn een driedimensionaal in vitro kweekplatform opgebouwd uit zelforganiserende stamcellen. Ze kunnen tumorheterogeniteit en de micro-omgeving "in een schaaltje" bijna nauwkeurig nabootsen, wat gevestigde cellijnen overtreft en niet zo duur en tijdrovend is als PDTX's. Als een tussentijds model worden tumororganoïden ook gebruikt om fundamentele kwesties van tumorgenese en metastase te bestuderen. Ze worden specifiek toegepast voor medicijntesten en opgeslagen als "levende biobanken."

De introductie van op stamcellen gebaseerde technologieën voor het afleiden van driedimensionale netvliesweefsels, de zogenaamde netvliesorganoïden, biedt veel nieuwe mogelijkheden voor het onderzoek naar het gezichtsvermogen: organoïden vergemakkelijken studies over netvliesontwikkeling en in vitro modellering van netvliesaandoeningen, en zijn ook waardevol voor medicijntesten. Bovendien bieden netvliesorganoïden ook een onbeperkte celbron voor celvervangende therapieën.

Het op enkele cellen gebaseerde 3D-organoïdesysteem kan dienen als een zeer efficiënt platform om kankertherapieën en mechanismen van therapieresistentie te onderzoeken in combinatie met morfologische en functionele assays, met implicaties voor vertaling naar gepersonaliseerde geneeskunde.


Verbeteren frambozen de postprandiale glucose en acute en chronische ontsteking bij volwassenen met type 2 diabetes?

Answer: Ja, frambozen verbeteren de postprandiale glucose en acute en chronische ontsteking bij volwassenen met type 2 diabetes.

Het NLR-familie pyrine-domein bevattende 3 (NLRP3) inflammasoom speelt een cruciale rol bij insulineresistentie en de pathogenese van type 2 diabetes. Rode framboos (RB) bevat grote hoeveelheden voedingsvezels en polyfenolische verbindingen, die bekend staan om hun anti-oxidatieve en anti-inflammatoire effecten.


Zijn mesenchymale stamcellen (MSC) multipotente cellen?

Answer: Ja, mesenchymale stamcellen (MSC) zijn multipotente cellen.

multipotente mesenchymale stamcellen afkomstig uit beenmerg

multipotente hESC-afgeleide mesenchymale cellen (MC's)


Welke twee geneesmiddelen zijn opgenomen in de Entresto-pil?

Answer: Entresto bevat Sacubitril en Valsartan.

Een nieuw antihypertensivum, LCZ696 (Entresto®), is recent geïntroduceerd, dat de werking van een antagonist van het renine-angiotensine-aldosteronsysteem (RAAS), dat effectief de bloeddruk verlaagt, combineert met een remming van neprilysine, dat verantwoordelijk is voor het metabolisme van natriuretische peptiden die antihypertensieve en antifibrotische effecten uitoefenen.

METHODEN EN RESULTATEN: De ENTRESTO-SAS studie is een 3 maanden durende, multicentrische, prospectieve, open-label real-life cohortstudie. Patiënten die in aanmerking komen voor sacubitril-valsartan behandeling (d.w.z. volwassenen met een linker ventrikel ejectiefractie ≤35%, die ondanks optimale behandeling met een angiotensine-converterend enzymremmer, een bètablokker en een mineralocorticoïde receptorantagonist symptomatisch blijven) worden geëvalueerd voor en na 3 maanden behandeling (nachtelijke ventilatoire polygrafie, echocardiografie, laboratoriumonderzoek en vragenlijsten over kwaliteit van leven en slaapgerelateerde ademhalingsstoornissen).

We wilden in de ENTRESTO-SAS studie beoordelen of sacubitril-valsartan de uitkomst van slaapgerelateerde ademhalingsstoornissen bij patiënten met chronisch hartfalen kan verbeteren.

Deze positieve verandering in regulatoire perspectieven, samen met de succesvolle commercialisering van valsartan-sacubitril co-kristal (Entresto, Novartis), heeft co-kristallen nu in de schijnwerpers gebracht, zowel in de industrie als in de academische wereld.

We presenteren een casus van een 61-jarige man met ischemische cardiomyopathie die sacubitril/valsartan (Entresto; Novartis, Cambridge, MA) gebruikte en die ernstige hypotensie ontwikkelde na HT.

Recentelijk heeft de Food and Drug Administration (FDA) een geneesmiddel goedgekeurd met de merknaam Entresto (Sacubitril/Valsartan of LCZ696), een angiotensine receptor neprilysine remmer voor gebruik bij patiënten met hartfalen met verminderde ejectiefractie (HFrEF) in plaats van ACE-remmers en ARB's.

Een prospectieve, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde pilotstudie van sacubitril/valsartan (Entresto) bij honden met cardiomegalie secundair aan myxomateuze mitralisklepziekte.

Deze literatuuroverzicht benadrukt de nieuwe generatie van hartfalenmedicatie, sacubitril-valsartan (SV), handelsnaam Entresto (onderzoekscode LCZ696, Novartis), die gelijktijdig RAAS en natriuretische peptiden blokkeert.

▼ Sacubitril valsartan (Entresto-Novartis) is een nieuw oraal geneesmiddel dat is goedgekeurd voor de behandeling van symptomatisch chronisch hartfalen bij volwassenen met verminderde ejectiefractie.

Sacubitril/valsartan (Entresto) voor chronisch hartfalen; brexpiprazol (Rexulti) voor ernstige depressieve stoornis en schizofrenie; en lumacaftor/ivacaftor (Orkambi) voor taaislijmziekte met specifieke CFTR-mutaties.

Correctie op: Rechtvaardigen de beperkingen in het ontwerp van PARADIGM-HF de trage implementatie van Sacubitril/Valsartan (Entresto) in de praktijk? De oorspronkelijke versie van dit artikel bevatte helaas een fout.


Is er een deep-learning algoritme voor de voorspelling van eiwitoplosbaarheid?

Answer: Ja. DeepSol is een nieuw eiwitoplosbaarheidsvoorspellingsmodel gebaseerd op deep learning. Het is een convolutioneel neuraal netwerk dat gebruikmaakt van k-mer structuur en aanvullende sequentie- en structurele kenmerken die uit de eiwitsequentie worden geëxtraheerd.

Eiwitoplosbaarheid speelt een cruciale rol in farmaceutisch onderzoek en productopbrengst. Voor een gegeven eiwit kan de mate van oplosbaarheid de kwaliteit van zijn functie vertegenwoordigen, en wordt uiteindelijk bepaald door zijn sequentie. Daarom is het van groot belang om nieuwe, zeer nauwkeurige in silico sequentie-gebaseerde voorspellers van eiwitoplosbaarheid te ontwikkelen. In dit werk stellen we DeepSol voor, een nieuw eiwitoplosbaarheidsvoorspellingsmodel gebaseerd op Deep Learning. De kern van ons framework is een convolutioneel neuraal netwerk dat gebruikmaakt van k-mer structuur en aanvullende sequentie- en structurele kenmerken die uit de eiwitsequentie worden geëxtraheerd.

DeepSol: een deep learning-framework voor sequentie-gebaseerde voorspelling van eiwitoplosbaarheid.<AbstractText Label="Motivation" NlmCategory="UNASSIGNED">Eiwitoplosbaarheid speelt een cruciale rol in farmaceutisch onderzoek en productopbrengst.