Welke medicatie werd vergeleken in de ROCKET AF-studie?

Answer: De ROCKET-AF-studie vergeleek rivaroxaban en warfarine voor de preventie van beroerte en embolie.

METHODEN EN RESULTATEN: Patiënten gerandomiseerd in de Rivaroxaban Once Daily Oral Direct Factor Xa Inhibition Compared With Vitamin K Antagonism for Prevention of Stroke and Embolism Trial in Atrial Fibrillation (ROCKET-AF) studie (n = 14.264) werden ingedeeld op basis van de baseline AF-categorie: paroxysmaal of persistent. Multivariabele aanpassing werd uitgevoerd om trombo-embolische gebeurtenissen, bloedingen en overlijden tussen groepen te vergelijken, in hoogrisicosubgroepen en over de behandelingsgroep (rivaroxaban of warfarine).

Deze review richt zich op de directe Factor Xa-remmer rivaroxaban, waarbij de eigenschappen worden samengevat die rivaroxaban geschikt maken voor antistollingstherapie bij deze indicatie (inclusief het voorspelbare farmacokinetische en farmacodynamische profiel en de eenmaal daagse dosering) en waarbij gegevens uit de fase III ROCKET AF-studie worden beschreven, die aantoonden dat eenmaal daags rivaroxaban niet inferieur was aan warfarine voor de preventie van beroerte bij patiënten met niet-kleppathie AF.

Subanalyses van ROCKET AF-gegevens toonden aan dat rivaroxaban consistente werkzaamheid en veiligheid had over een breed scala aan patiënten, en studies om deze resultaten in de praktijk te bevestigen zijn gaande.

Rivaroxaban voor beroertepreventie bij Oost-Aziatische patiënten uit de ROCKET AF-studie.

CONCLUSIES: De waargenomen relatieve werkzaamheid en veiligheid van rivaroxaban versus warfarine waren vergelijkbaar bij patiënten binnen en buiten Oost-Azië.

Rivaroxaban versus warfarine bij Japanse patiënten met niet-kleppathie atriumfibrilleren in relatie tot de CHADS2-score: een subgroepanalyse van de J-ROCKET AF-studie.

ACHTERGROND: Resultaten van een studie met rivaroxaban versus warfarine bij 1280 Japanse patiënten met atriumfibrilleren (J-ROCKET AF) toonden aan dat rivaroxaban niet inferieur was aan warfarine met betrekking tot de belangrijkste veiligheidsuitkomst.

Rivaroxaban, een orale directe factor Xa-remmer, was niet-inferieur aan gedoseerde warfarine in de preventie van beroerte en embolie bij patiënten met atriumfibrilleren (AF) in de ROCKET-AF-studie en is goedgekeurd voor beroertepreventie bij AF.

De ROCKET AF-studie vergeleek rivaroxaban (20 mg/dag; 15 mg/dag bij patiënten met creatinineklaring 30-49 ml/min) met gedoseerde warfarine (internationaal genormaliseerde ratio 2-3) bij 14.264 patiënten met AF en een voorgeschiedenis van beroerte of ten minste twee andere risicofactoren voor beroerte.

Factoren geassocieerd met grote bloedingsgebeurtenissen: inzichten uit de ROCKET AF-studie (rivaroxaban eenmaal daags orale directe factor Xa-remming vergeleken met vitamine K-antagonisme voor preventie van beroerte en embolie bij atriumfibrilleren).

In de Rivaroxaban Once Daily Oral Direct Factor Xa Inhibitor Compared With Vitamin K Antagonism for Prevention of Stroke and Embolism Trial in Atrial Fibrillation (ROCKET AF) studie was rivaroxaban niet-inferieur aan gedoseerde warfarine in het voorkomen van beroerte of systemische embolie bij patiënten met niet-kleppathie atriumfibrilleren met een matig tot hoog beroerterisico.

Verschillende klinische studies hebben de voordelen van nieuwe orale anticoagulantia ten opzichte van warfarine aangetoond, maar patiënten die in de ROCKET-AF-studie werden opgenomen, bleken een hoger risico op AF-gerelateerde complicaties te hebben.

De ROCKET AF-studie toonde de niet-inferioriteit van rivaroxaban vergeleken met warfarine voor de preventie van beroerte en systemische embolie, met een vergelijkbaar percentage grote bloedingen en een aanzienlijke vermindering van intracraniële bloedingen.

Rivaroxaban voor beroertepreventie bij atriumfibrilleren: een kritische beoordeling van de ROCKET AF-studie.

Uitkomsten na cardioversie en atriumfibrilleren ablatie bij patiënten behandeld met rivaroxaban en warfarine in de ROCKET AF-studie.

De algemene analyse van de rivaroxaban versus warfarine bij Japanse patiënten met atriumfibrilleren (J-ROCKET AF) studie toonde aan dat rivaroxaban niet inferieur was aan warfarine met betrekking tot de primaire veiligheidsuitkomst.

Medische kosten in de VS van klinische gebeurtenissen geassocieerd met het gebruik van orale anticoagulantia (OAC) vergeleken met warfarine bij patiënten met niet-kleppathie atriumfibrilleren ≥75 en <75 jaar, gebaseerd op de ARISTOTLE, RE-LY en ROCKET-AF studies.

Bij patiënten met een risico op beroerte door atriumfibrilleren was rivaroxaban niet-inferieur aan warfarine in het voorkomen van beroerte/systemische embolie in de Rivaroxaban Once Daily Oral Direct Factor Xa Inhibition Compared with Vitamin K Antagonism for Prevention of Stroke and Embolism Trial in Atrial Fibrillation (ROCKET-AF) studie en ging het gepaard met een vergelijkbaar risico op grote bloedingen; de incidentie van intracraniële bloedingen was 33% lager met rivaroxaban.

Uitkomsten van het stoppen met rivaroxaban vergeleken met warfarine bij patiënten met niet-kleppathie atriumfibrilleren: analyse uit de ROCKET AF-studie (Rivaroxaban Once-Daily, Oral, Direct Factor Xa Inhibition Compared With Vitamin K Antagonism for Prevention of Stroke and Embolism Trial in Atrial Fibrillation).

De fase III ROCKET AF (Rivaroxaban Once-Daily Oral Direct Factor Xa Inhibition Compared with Vitamin K Antagonism for Prevention of Stroke and Embolism Trial in Atrial Fibrillation) studie toonde aan dat rivaroxaban, een orale, directe Factor Xa-remmer, niet-inferieur was aan warfarine voor het verminderen van beroerte of systemische embolie bij patiënten met AF.

We onderzochten klinische kenmerken en uitkomsten van patiënten met significante klepafwijkingen (SVD) in de Rivaroxaban Once Daily Oral Direct Factor Xa Inhibition Compared with Vitamin K Antagonism for Prevention of Stroke and Embolism Trial in Atrial Fibrillation (ROCKET AF) studie.

Werkzaamheid en veiligheid van rivaroxaban vergeleken met warfarine bij oudere patiënten met niet-kleppathie atriumfibrilleren in de Rivaroxaban Once Daily, Oral, Direct Factor Xa Inhibition Compared With Vitamin K Antagonism for Prevention of Stroke and Embolism Trial in Atrial Fibrillation (ROCKET AF).

De orale factor Xa-remmer rivaroxaban was niet-inferieur aan warfarine in de Rivaroxaban Once Daily, Oral, Direct Factor Xa Inhibition Compared With Vitamin K Antagonism for Prevention of Stroke and Embolism Trial in Atrial Fibrillation (ROCKET AF).

We bestudeerden het gebruik en de uitkomsten van digoxine bij patiënten in de Rivaroxaban Once Daily Oral Direct Factor Xa Inhibition Compared with Vitamin K Antagonism for Prevention of Stroke and Embolism Trial in Atrial Fibrillation (ROCKET AF).

Relatie tussen tijd in therapeutisch bereik en het vergelijkende behandel-effect van rivaroxaban en warfarine: resultaten uit de ROCKET AF-studie.

Uitkomsten van tijdelijke onderbreking van rivaroxaban vergeleken met warfarine bij patiënten met niet-kleppathie atriumfibrilleren: resultaten uit de rivaroxaban once daily, oral, direct factor Xa inhibition compared with vitamin K antagonism for prevention of stroke and embolism trial in atrial fibrillation (ROCKET AF).

Zorgverleners moeten rekening houden met nierfunctie, gelijktijdige medicatie, polymorbiditeit en leeftijd voordat zij rivaroxaban voorschrijven. Voorzichtigheid is geboden bij het voorschrijven van rivaroxaban aan patiënten die verschillen van degenen die in de ROCKET AF-studie zijn opgenomen.

Een aparte studie, J-ROCKET AF, vergeleek de veiligheid van een Japan-specifieke rivaroxaban-dosering met warfarine toegediend volgens de Japanse richtlijnen bij Japanse patiënten met AF. J-ROCKET AF was een prospectieve, gerandomiseerde, dubbelblinde fase III-studie.


Beschrijf het nut van de SPIKE-database in menselijke signaalroutes

Answer: De snelle toename van kennis over biologische signaalroutes en hun regelmechanismen heeft de behoefte aan specifieke repositories benadrukt die padinformatie kunnen opslaan, organiseren en terugvinden op een manier die nuttig is voor de onderzoeksgemeenschap. SPIKE (Signaling Pathways Integrated Knowledge Engine; http://www.cs.tau.ac.il/&~spike/) is een database die dit doel nastreeft, met sterk gecureerde interacties voor specifieke menselijke routes, samen met literatuurverwijzingen over de aard van elke interactie. Om het vullen van de database en het begrijpen van de routes eenvoudig te maken, wordt een eenvoudig maar informatief datamodel gebruikt, en worden routes weergegeven als kaarten die het begrip van de curator weerspiegelen en het gebruik van de routes vergemakkelijken. De database richt zich momenteel voornamelijk op routes die DNA-schade respons, celcyclus, geprogrammeerde celdood en gehoor gerelateerde routes beschrijven. Routes worden regelmatig bijgewerkt en er worden geleidelijk extra routes toegevoegd. De volledige database en de individuele kaarten zijn vrij exporteerbaar in verschillende formaten. De database wordt vergezeld door een zelfstandige softwaretool voor analyse en dynamische visualisatie van routes.

De snelle toename van kennis over biologische signaalroutes en hun regelmechanismen heeft de behoefte aan specifieke repositories benadrukt die padinformatie kunnen opslaan, organiseren en terugvinden op een manier die nuttig is voor de onderzoeksgemeenschap. SPIKE (Signaling Pathways Integrated Knowledge Engine; http://www.cs.tau.ac.il/&~spike/) is een database die dit doel nastreeft, met sterk gecureerde interacties voor specifieke menselijke routes, samen met literatuurverwijzingen over de aard van elke interactie. Om het vullen van de database en het begrijpen van de routes eenvoudig te maken, wordt een eenvoudig maar informatief datamodel gebruikt, en worden routes weergegeven als kaarten die het begrip van de curator weerspiegelen en het gebruik van de routes vergemakkelijken. De database richt zich momenteel voornamelijk op routes die DNA-schade respons, celcyclus, geprogrammeerde celdood en gehoor gerelateerde routes beschrijven. Routes worden regelmatig bijgewerkt en er worden geleidelijk extra routes toegevoegd. De volledige database en de individuele kaarten zijn vrij exporteerbaar in verschillende formaten. De database wordt vergezeld door een zelfstandige softwaretool voor analyse en dynamische visualisatie van routes.

SPIKE: een database van sterk gecureerde menselijke signaalroutes.

SPIKE--een database, visualisatie- en analysetool voor cellulaire signaalroutes.


Is het proteoom van Dictyostelium discoideum bekend?

Answer: Ja, het genoom van Dictyostelium discoideum is met een hoge mate van betrouwbaarheid gesequenced, geassembleerd en geannoteerd. De onderdelenlijst van eiwitten en RNA gecodeerd door de zes chromosomen kan nu worden geraadpleegd en geanalyseerd. Hierdoor kan deze genomische sequentie-informatie nu worden benut om D. discoideum proteomics-projecten te realiseren.

De Negative Proteome Database (NPD) bevat paren van eiwitsequentievergelijkingen tussen elk van de volgende proteomen: Homo sapiens, Mus musculus, Drosophila melanogaster, Caenorhabditis elegans, Saccharomyces cerevisiae, Dictyostelium discoideum, Chlamydomonus reinhardti, Escherichia coli K12, Arabidopsis thaliana en Methanoscarcina acetivorans.

Het proteoom van Dictyostelium discoideum – de SWISS-2DPAGE database van het meercellige aggregaat (slug).

Hierdoor kan deze genomische sequentie-informatie nu worden benut om D. discoideum proteomics-projecten te realiseren.

Het genoom van Dictyostelium discoideum is met een hoge mate van betrouwbaarheid gesequenced, geassembleerd en geannoteerd. De onderdelenlijst van eiwitten en RNA gecodeerd door de zes chromosomen kan nu worden geraadpleegd en geanalyseerd.

Het 34 Mb genoom van Dictyostelium discoideum wordt gedragen door 6 chromosomen en is volledig gesequenced door een internationaal consortium. De sequentie werd geassembleerd op de klassieke en fysieke kaarten die in de loop der jaren waren opgebouwd en verfijnd door HAPPY mapping. Annotatie van de sequentie voorspelde ongeveer 12.000 genen voor eiwitten van ten minste 50 aminozuren lang.

In deze studie is een kwantitatieve vergelijkende proteomics-benadering gebruikt om de variaties in het mitochondriale proteoom van Dictyostelium discoideum te analyseren tijdens vegetatieve groei, uithongering en de vroege stadia van ontwikkeling.

Het uitgescheiden proteoomprofiel van zich ontwikkelende Dictyostelium discoideum cellen.

Het huidige repertoire valideert onze zuiveringsmethode en effent de weg voor een toekomstige proteomics-benadering om de dynamiek van macropinocytose te bestuderen.

Proteomische analyse van een ontwikkelingsgereguleerde secretievesikel.


Lijst van eiwitten van lipidedruppels

Answer:
perilipines
vetdifferentiatierelateerd eiwit
lipideopslagdruppel eiwit 5
staart-interacterend eiwit van 47 kilodalton
S3-12

De perilipines zijn een multi-eiwitfamilie die zich richt op de oppervlakken van lipidedruppels en de opslag en hydrolyse van lipiden reguleert.

of de overvloed aan de lipidedruppelomhulsel-eiwitten (perilipines 2, 3, 4 en 5) tussen behandelingen.

Deze studie onderzocht de lokalisatie van de lipidedruppelomhulsel-eiwitten perilipine 1 (PLIN1) en perilipine 2 (PLIN2) in varkensskeletspier en hun relatie met het intramusculaire vet (IMF) gehalte.

Lipidedruppels van zoogdiercellen zijn omhuld met een of meer leden van de PAT-eiwitfamilie, die belangrijke functies vervullen bij het reguleren van lipolyse. In deze studie onderzoeken we de mechanismen waarmee leden van de PAT-familie, perilipine A, vetdifferentiatierelateerd eiwit (ADFP) en LSDP5, de lipolyse beheersen die wordt gekatalyseerd door hormoongevoelige lipase (HSL), een belangrijke lipase in adipocyten en verschillende niet-adipocytaire cellen.

De coördinatie van lipideopslag en -gebruik wordt gereguleerd door de perilipinefamilie van lipidedruppelomhulsel-eiwitten [perilipine, adipophiline/adipocytdifferentiatie-gerelateerd eiwit (ADRP), S3-12, staart-interacterend eiwit van 47 kilodalton (TIP47) en myocardiale lipidedruppel-eiwit (MLDP)/oxidatieve weefsels-verrijkte PAT-eiwit (OXPAT)/lipideopslagdruppel eiwit 5 (LSDP5)].

Perilipine is een lid van de evolutionair verwante familie van PAT-eiwitten (Perilipine, Adipophiline, TIP47), die wordt gedefinieerd door sequentieovereenkomst en associatie met lipidedruppels.


Wat is het Barr-lichaampje?

Answer: Het Barr-lichaampje is het inactieve X-chromosoom in een vrouwelijke somatische cel. Het is gemakkelijk te herkennen als een plano-convexe structuur van 2-3 micron in diameter aan de rand van het kernmembraan.

Het menselijke inactieve X-chromosoom (Xi) vormt een compacte structuur die het Barr-lichaampje wordt genoemd, welke verrijkt is met repressieve histonmodificaties zoals trimethylatie van histon H3 Lys9 (H3K9me3) en Lys27 (H3K27me3).

In de late jaren 1940 ontdekte een microanatomist uit London, Ontario, Murray Barr, een markering van de status van geslachtschromosomen in lichaamsweefsels, wat bekend kwam te staan als het 'Barr-lichaampje'. Deze ontdekking bood een belangrijke diagnostische technologie aan de zich ontwikkelende klinische wetenschappelijke gemeenschap die zich bezighield met de medische interpretatie en behandeling van seksuele anomalieën.

Het Barr-lichaampje is een geïnactiveerd X-chromosoom in de normale vrouwelijke somatische cel. De inactivatie van deze chromosomen staat bekend als Lyonisatie. Lyonisatie heeft zowel genetische als klinische betekenis. Het Barr-lichaampje kan gemakkelijk worden geïdentificeerd met gewone kleuringen. Het helpt ook bij het bepalen van het geslacht van een individu wanneer het op juiste wijze wordt gebruikt.

Het Barr-lichaampje wordt al lange tijd erkend als de cytologische manifestatie van het inactieve X-chromosoom (Xi) in interfasekernen. Ondanks dat het al meer dan 50 jaar bekend is, zijn relatief weinig componenten van het Barr-lichaampje geïdentificeerd.

Een van de X-chromosomen condenseert door een willekeurig inactivatieproces tot X-chromatine (Barr-lichaampje) in de vroege embryonale levensfase. Zodra dit gebeurt, is het definitief en vastgelegd voor die cel en al haar nakomelingen (1,2).

Echter, talrijke onderzoekers hebben extreme variaties waargenomen in de frequentie van het Barr-lichaampje in tumorcellen.

Het Barr-lichaampje is het inactieve X-chromosoom in een vrouwelijke somatische cel.

Er zijn drie klassieke problemen op chromosoomniveau in de cytogenetica, namelijk de vormingsmechanismen en effecten van het Barr-lichaampje,

De fascinatie ontstond deels door het besef dat het inactieve X overeenkwam met een dichte heterochromatine massa die het "Barr-lichaampje" wordt genoemd.

De aanwezigheid van een zwaar gekleurd gecondenseerd chromatine lichaam (d.w.z. een Barr-lichaampje) duidt op XX-monsters.

De interesse is recent hernieuwd in de vraag of het verlies van het heterochromatine X-chromosoom (Barr-lichaampje) veel voorkomt bij bepaalde borstkankers en eierstokkankers, en er zijn nieuwe inzichten in de betrokken mechanismen naar voren gekomen.

De colocalisatie van een met 4,6-diamidino-2-fenylindool dihydrochloride gekleurd Barr-lichaampje met een van de twee beschilderde X-territoria maakte de ondubbelzinnige discriminatie mogelijk van het inactieve X ten opzichte van zijn actieve tegenhanger.


Is enkelcelanalyse (SCA) mogelijk in proteomica?

Answer: Nee, het is nog niet haalbaar, hoewel kleinere pilotstudies zijn uitgevoerd waarbij een beperkt aantal eiwitten is geanalyseerd.

Naar enkelcelanalyse door pluimcollimering in laserablatie electrospray ionisatie massaspectrometrie.

De opkomst van proteomica en genomica op enkelcelniveau heeft de basis gelegd voor een uitstekende verbetering in analytische technologie en gegevensverwerving.

De nieuwe generatie technologie voor enkelcelanalyse kan een celpopulatie beter karakteriseren, afwijkende cellen identificeren en onderscheiden, om zowel een enkelcelexperiment als een overeenkomstige bulkmeting te bieden, door identificatie, kwantificering en karakterisering van alle systeembiologie-aspecten (genomica, transcriptomica, proteomica, metabolomica, degradomica en fluxomica). De verschuiving van omics naar enkelcelanalyse vertegenwoordigt een significante en opmerkelijke verandering.

Laserablatie electrospray ionisatie (LAESI) is een nieuwe methode voor directe beeldvorming van biologische weefsels met massaspectrometrie. Door ionisatie in de omgevingslucht uit te voeren, maakt deze techniek in vivo studies mogelijk met potentieel voor enkelcelanalyse.

Andere benaderingen voor MS-gebaseerde chemische beeldvorming en profilering omvatten methoden gebaseerd op near-field laserablatie en inductief gekoppelde plasma MS-analyse, die complementaire mogelijkheden bieden voor subcellulaire chemische beeldvorming en profilering.

Massaspectrometrie beeldvorming en profilering van enkele cellen.

Dit verandert snel met recente voorbeelden van enkelcelgenomica, transcriptomica, proteomica en metabolomica. De snelheid van verandering wordt verwacht te versnellen door opkomende technologieën die variëren van micro/nanofluidica tot microgefabriceerde interfaces voor massaspectrometrie tot derde- en vierde-generatie geautomatiseerde DNA-sequencers.

Enkelcelanalyse (SCA) wordt steeds meer erkend als de sleuteltechnologie voor het verklaren van cellulaire functies die niet toegankelijk zijn via bulkmetingen op populatieniveau. Tot nu toe is SCA bereikt door miniaturisatie van gevestigde engineeringconcepten om te voldoen aan de afmetingen van een enkele cel.

Enkelcel proteomische chip voor het profileren van intracellulaire signaalroutes in enkele tumorcellen.

De hoeveelheid enkele eiwitten in enkele cellen kan zo laag zijn als één kopie per cel en ligt voor de meeste eiwitten in het attomol-bereik of lager; meestal beschouwd als onvoldoende voor proteomische analyse.

In Arabidopsis thaliana hebben we met succes negen unieke eiwitten geïdentificeerd in een enkelcelsample en 56 eiwitten uit een pool van 15 enkelcelsamples van glucosinolaat-rijke S-cellen door nanoLC-MS/MS proteomische analyse, waarmee het bewijsconcept voor echte enkelcel proteomische analyse is vastgesteld.

Een eerste stap richting praktische enkelcelproteomica: een microfluïdische antilichaamvangstchip met TIRF-detectie.


Is shotgun lipidomics de directe infusie van een lipidenmonster in een massaspectrometer?

Answer: Ja, shotgun lipidomics berust op directe infusie van totale lipidenextracten in een hoogresolutie tandem massaspectrometer.

Bij directe infusie/injectie (of shotgun) lipidomics

Er werd een efficiënte shotgun lipidomics-strategie ontwikkeld en geoptimaliseerd voor snelle fosfolipidenprofilering van ingewanden van drie vissoorten: Lateolabrax japonicas, Ctenopharyngodon idellus en Carassius auratus. Deze strategie berust op directe infusie van totale lipidenextracten in een tandem massaspectrometer zonder aanvullende scheiding van de individuele moleculaire soorten.

Top-down shotgun lipidomics berust op directe infusie van totale lipidenextracten in een hoogresolutie tandem massaspectrometer

shotgun lipidomics-benaderingen die directe infusie gebruiken

directe infusie-gebaseerde shotgun lipidomics-benaderingen

shotgun lipidomics (MDMS-SL) gegevens, die direct worden verkregen uit lipidenextracten na directe infusie

Door directe infusie van de resulterende verrijkte oplossing identificeerden en kwantificeerden we een verscheidenheid aan zeer laag abundant sphingolipideklassen (bijv. sphingosine, psychosine en lysosphingomyeline) en moleculaire soorten (bijv. sphingomyeline) met behulp van electrospray ionisatie massaspectrometrie (d.w.z. shotgun sphingolipidomics).


Hoeveel genen zitten er in het genensignatuur dat door MammaPrint wordt gescreend?

Answer: Mammaprint heeft een genensignatuur van 70 genen.

De 70-genensignatuur (MammaPrint(®)) is een prognostisch profiel voor afstandsrecidief en overleving van primaire borstkanker (BC)

De 70-genensignatuur werd geanalyseerd met MammaPrint

de prognostische waarde van de MammaPrint(TM) signatuur

een door de FDA goedgekeurde 70-genensignatuur van het MammaPrint-paneel

De 70-genensignatuur (MammaPrint) is een prognostische test die wordt gebruikt om beslissingen over adjuvante behandeling te begeleiden bij patiënten met lymfeklier-negatieve borstkanker.

de 70-gen MammaPrint signatuur voor chemotherapie (CT) voordeel

De 70-genensignatuur (MammaPrint) is een prognostisch hulpmiddel dat wordt gebruikt om beslissingen over adjuvante behandeling te begeleiden.

de 70-gen prognostische signatuur (MammaPrint) voor patiënten met lymfeklier-negatieve borstkanker.


Is apixaban effectief voor de behandeling van acute veneuze trombo-embolie?

Answer: Apixaban is een directe remmer van factor Xa en is een potentiële alternatieve behandeling voor acute veneuze trombo-embolie. Deze resultaten suggereren een gebrek aan duidelijke superioriteit van apixaban ten opzichte van enoxaparine. Apixaban is een orale alternatieve behandeling met vergelijkbare werkzaamheid en veiligheid als bestaande anticoagulantia.

Apixaban is een directe remmer van factor Xa en is een potentiële alternatieve behandeling voor acute veneuze trombo-embolie.

Deze resultaten suggereren een gebrek aan duidelijke superioriteit van apixaban ten opzichte van enoxaparine. Apixaban is een orale alternatieve behandeling met vergelijkbare werkzaamheid en veiligheid als bestaande anticoagulantia.

Een vastgedoseerd regime van alleen apixaban was niet inferieur aan conventionele therapie voor de behandeling van acute veneuze trombo-embolie en ging gepaard met significant minder bloedingen.

Om kritisch de effectiviteit te beoordelen van de nieuwe orale anticoagulantia (rivaroxaban, dabigatran, ximelagatran en apixaban) bij de behandeling van acute veneuze trombo-embolie.

Vergeleken met vitamine K-antagonisten hadden de nieuwe orale anticoagulantia een vergelijkbaar risico op recidief van acute veneuze trombo-embolie en sterfte door alle oorzaken, hoewel rivaroxaban geassocieerd was met een verminderd risico op bloedingen.

Tegenwoordig tonen de nieuwe anticoagulantia, zoals dabigatran, rivaroxaban en apixaban, potentiële voordelen ten opzichte van klassieke behandelingen. Deze middelen remmen specifieke stollingsfactoren en worden oraal toegediend in vaste doses.

In een recent afgeronde fase III-studie toonde apixaban ook veelbelovende werkzaamheid en veiligheid in die indicatie.

de meest geavanceerde orale directe remmers van factor Xa (rivaroxaban en apixaban) en IIa (dabigatran).


Wordt de tricarbonzuurcyclus (TCA) beïnvloed bij ontsteking?

Answer: Metabole herprogrammering speelt een rol bij de activatie van macrofagen. In veel gevallen zijn tussenproducten van de TCA-cyclus betrokken bij de reactie op hypoxische omstandigheden veroorzaakt door ontsteking.

In deze studie werden de niveaus van aminozuren en trichloorazijnzuur (TCA)-cyclusgerelateerde moleculen in de colonweefsels en sera van patiënten met colitis ulcerosa (CU) geprofileerd met gaschromatografie/massaspectrometrie (GC/MS), met als doel te evalueren of de klinische toestand veroorzaakt door CU leidt tot variaties in het aminozuurprofiel

Onze studie suggereert dat GC/MS-gebaseerde profilering van aminozuren en TCA-cyclusgerelateerde moleculen een nuttig vroeg diagnostisch hulpmiddel kan zijn voor CU.

Succinaat is een tussenproduct van de tricarbonzuurcyclus (TCA) en speelt een cruciale rol bij de productie van adenosinetrifosfaat (ATP) in mitochondriën.

In plasma werden de meeste metabolieten in de centrale metabole route (glycolyse en TCA-cyclus) significant geremd na toediening van zymosan.

IL-1beta+TNFalpha-behandelde astrocyten vertonen een duidelijke afname van glycogeeniveaus, een lichte maar niet-significante afname van lactaatafgifte en een enorme toename van zowel de pentosefosfaatroute als de TCA-cyclusactiviteit.

In totaal werden 77 en 92 metabolieten gedetecteerd in serum en colonweefsel respectievelijk, en onder de metabolieten veranderden de samenstellingen van TCA-cyclusintermediairen en aminozuren afhankelijk van de ernst van colitis.

Verdere bevindingen identificeerden een functionele rol voor stretch-geïnduceerde remming van succinaatdehydrogenase (SDH) bij het mediëren van normoxische HIF1A-stabilisatie, gelijktijdige toename van glycolytische capaciteit en verbeterde functie van de tricarbonzuurcyclus (TCA).

Deze studies onthullen een verrassende rol voor HIF1A bij longbescherming tijdens ALI, waarbij normoxische HIF1A-stabilisatie en HIF-afhankelijke controle van alveolair-epitheliale glucosemetabolisme functioneren als een endogene feedbacklus om longontsteking te dempen.

Deze resultaten suggereren een cataplerose van de TCA-cyclus geïnduceerd door fenobarbital, veroorzaakt door de massale onttrekking van succinyl-CoA door ALAS-inductie, waardoor de TCA-cyclus niet in staat is de gereduceerde cofactoren aan de ademhalingsketen (RC) te leveren.

De mitochondriale ademhalingsketen (RC) en de tricarbonzuurcyclus (TCA) werden onderzocht in het Hmbs(-/-) muismodel. RC en TCA-cyclus waren significant beïnvloed in vergelijking met controles bij muizen behandeld met fenobarbital met verminderde activiteiten van RC-complexen.

Verschillende veranderingen in substraatgebruik voor energiehomeostase werden geïdentificeerd bij ernstige AAH, waaronder verhoogde glucoseconsumptie via de pentosefosfaatroute, veranderde activiteit van de tricarbonzuurcyclus (TCA) en verhoogde peptidekatabolisme.

Verhoogde mitochondriale glucoseoxidatie werd bereikt door verhoogde rekrutering van het NOTCH1 intracellulaire domein (NICD1) naar nucleaire en mitochondriale genen die componenten van de ademhalingsketen coderen en door NOTCH-afhankelijke inductie van pyruvaatdehydrogenasefosfatase 1 (Pdp1) expressie, pyruvaatdehydrogenaseactiviteit en glucoseflux naar de TCA-cyclus.

Metabole herprogrammering speelt een rol bij de activatie van macrofagen,

BHB blokkeert het NLRP3-inflammasoom zonder oxidatie in de TCA-cyclus te ondergaan, en onafhankelijk van uncoupling-eiwit-2 (UCP2), sirtuïne-2 (SIRT2), de G-eiwitgekoppelde receptor GPR109A of hydroxycarbonzuurreceptor 2 (HCAR2).

Onze bevindingen suggereren dat de ontstekingsremmende effecten van calorierestrictie of ketogene diëten mogelijk gekoppeld zijn aan BHB-gemedieerde remming van het NLRP3-inflammasoom.

Succinaat: een metabool signaal bij ontsteking.


Wat zijn de indicaties voor behandeling met anti-hepcidine?

Answer:
verbetering van de anemiecontrole
anemiebeheer bij hemodialyse
ijzerbeperkte anemieën

anti-hepcidine strategieën voor het verbeteren van de anemiecontrole.

anti-hepcidine therapieën kunnen het anemiebeheer bij hemodialyse verbeteren.

Anti-hepcidine therapie voor ijzerbeperkte anemieën

menselijk anti-hepcidine antilichaam als een nieuwe therapeutische optie voor ijzerbeperkte anemieën zoals anemie door ontsteking, kanker of chronische nierziekte


Uit hoeveel geslachten bestaat de familie Flaviviridae?

Answer: De familie Flaviviridae bestaat uit drie geslachten: Flavivirus, Pestivirus en Hepacivirus.

Binnen een project gericht op het ontdekken van nieuwe Flaviviridae-remmers werden nieuwe verschillend gesubstitueerde 2-fenylbenzimidazolen gesynthetiseerd en geëvalueerd in celgebaseerde assays op cytotoxiciteit en antivirale activiteit tegen virussen die representatief zijn voor de drie geslachten van de familie Flaviviridae, namelijk: Pestivirus (BVDV), Flavivirus (YFV) en Hepacivirus (HCV).

Verbindingen werden getest in celgebaseerde assays tegen virussen die representatief zijn voor: i) twee van de drie geslachten van de familie Flaviviridae, namelijk Pestivirussen en Flavivirussen;

De RNA-gestimuleerde NTPase-activiteit van dit eiwit van prototypische leden van de geslachten Pestivirus en Flavivirus is recent vastgesteld en enzymologisch gekarakteriseerd.

Verbindingen werden getest in celgebaseerde assays tegen virussen die representatief zijn voor: i) twee van de drie geslachten van de familie Flaviviridae, namelijk Flavivirussen en Pestivirussen; ii) andere RNA-virusfamilies, zoals Retroviridae, Picornaviridae, Paramyxoviridae, Rhabdoviridae en Reoviridae; iii) twee DNA-virusfamilies (Herpesviridae en Poxviridae).

Drieënveertig 2-[(benzotriazol-1/2-yl)methyl]benzimidazolen, met lineaire (dialkylamino)alkyl- of grotere (quinolizidin-1-yl)alkylgroepen op positie 1, werden geëvalueerd in celgebaseerde assays op cytotoxiciteit en antivirale activiteit tegen virussen die representatief zijn voor twee van de drie geslachten van de familie Flaviviridae, namelijk Flavivirussen (Yellow Fever Virus (YFV)) en Pestivirussen (Bovine Viral Diarrhoea Virus (BVDV)), aangezien Hepacivirussen nauwelijks gebruikt kunnen worden in routinematige celgebaseerde assays.

De familie Flaviviridae bevat drie geslachten van positieve-streng RNA-virussen, namelijk Flavivirus, Hepacivirus (bijv. hepatitis C-virus [HCV]) en Pestivirus.


Zijn sigaretten met verminderde nicotine effectief voor het stoppen met roken?

Answer: Ja, sigaretten met verminderde nicotine zijn effectief voor het stoppen met roken.

CONCLUSIES: In deze 6-weekse studie verminderden sigaretten met verminderde nicotine in vergelijking met sigaretten met standaardnicotine de nicotineblootstelling en afhankelijkheid en het aantal gerookte sigaretten.

RESULTATEN: Er werden significante verminderingen in nicotine-inname waargenomen tussen het roken van het gebruikelijke merk (∼1,2 mg nicotine) en de sigaretten met 0,3 en 0,05 mg nicotine-emissie, maar niet bij de sigaret van 0,6 mg.

CONCLUSIES: De studie draagt bij aan het bewijs dat sigaretten met sterk verminderde nicotine-inhoud niet geassocieerd zijn met een verhoogde rookintensiteit of blootstelling aan rooktoxines.

ACHTERGROND: Bij het overstappen van gebruikelijke merk sigaretten leiden sigaretten met zeer lage nicotine-inhoud (VLNC) tot een vermindering van het aantal gerookte sigaretten, blootstelling aan toxines, ontwenningsverschijnselen en afhankelijkheid.

Resultaten toonden aan dat Quest plus NRT effectiever was dan actieve controle plus NRT bij het bereiken van 4 weken continue onthouding (32,8% vs. 21,9%).

Quest plus NRT biedt hoop als een nieuwe behandeling voor stoppen met roken.

We identificeerden drie klinische onderzoeken (totaal n = 489) die suggereren dat rokers nicotineafgifte kunnen loskoppelen van de handeling van roken als ze sigaretten met verminderde nicotine-inhoud gebruiken in combinatie met nicotinevervangende therapie.

CONCLUSIE: De sigaretten met 0,05 mg nicotine kunnen een tabaksproduct zijn dat het stoppen kan vergemakkelijken; echter is toekomstig onderzoek duidelijk nodig om deze voorlopige bevindingen te ondersteunen.

Voorlopige studies suggereren dat een extinction-gebaseerde behandeling voor stoppen met roken met sigaretten met verminderde nicotine-inhoud (RNC) het zelfgerapporteerde verlangen naar sigaretten vóór het stoppen vermindert en mogelijk een effectieve behandeling voor stoppen met roken is.

Sigaretten met verminderde nicotine-inhoud (RNC) hebben geleid tot minder gerookte sigaretten, verlichting van ontwenningsverschijnselen en vergemakkelijking van stoppen met roken.

Bewijs uit een aantal kleine studies naar stoppen met roken suggereert dat het gebruik van sigaretten met verminderde nicotine-inhoud, in combinatie met nicotinevervangende therapie (NRT), kan helpen ontwenningsverschijnselen te verminderen en het aantal succesvolle stoppogingen te verhogen.

Het concept van een sigaret met verminderde nicotine-inhoud, ontworpen om rokers geleidelijk van de rookgewoonte af te helpen, is gebaseerd op onderzoek dat aantoont dat succesvol stoppen met roken niet alleen afhankelijk is van het ontwennen van nicotine, maar ook van het afbouwen van de habituële sensorische en gedragsmatige versterking van roken.

Specifiek zouden normen die een substantieel verminderde nicotine-inhoud in sigaretten vereisen, het stoppen bij rokers kunnen mogelijk maken en toekomstig roken onder huidige niet-rokers kunnen voorkomen.

Deze resultaten suggereren dat het gebruik van NRT vóór een doelstopdatum voor roken verdere evaluatie verdient als mogelijke behandeling voor stoppen met roken. Bovendien, terwijl nicotinepleisters goed werden verdragen wanneer proefpersonen sigaretten met nicotine rookten, biedt het gebruik van nicotinepleisters in combinatie met sigaretten met verminderde nicotine mogelijk het voordeel van verhoogde effectiviteit zonder bezorgdheid over toxische effecten van overmatige nicotine-inname.


Wordt het Wnt-eiwit gemodificeerd door notum?

Answer: Ja, Notum deacyleert Wnt-eiwitten om signaalactiviteit te onderdrukken.

Notum deacyleert Wnt-eiwitten om signaalactiviteit te onderdrukken.

Kinetische en massaspectrometrische analyses van menselijke eiwitten tonen aan dat Notum een carboxylesterase is dat een essentieel palmitoleaatdeel van Wnt-eiwitten verwijdert en daarmee de eerste bekende extracellulaire eiwitdeacylase vormt.


Noem de functies die worden geëvalueerd met de Full Outline of Unresponsiveness-score?

Answer: De FOUR (Full Outline of UnResponsiveness) score, een nieuwe coma-schaal, evalueert 4 componenten: oog- en motorische reacties, hersenstamreflexen en ademhaling.

De Full Outline of UnResponsiveness (FOUR) Score is een coma-schaal die bestaat uit vier componenten (oog- en motorische reactie, hersenstamreflexen en ademhaling).

Onlangs werd de Full Outline of Unresponsiveness (FOUR) score geïntroduceerd, die bestaat uit vier klinisch onderscheiden evaluatiecategorieën: oogreactie, motorische functie, hersenstamreflexen en ademhalingspatroon.

De FOUR (Full Outline of UnResponsiveness) score, een nieuwe coma-schaal, evalueert 4 componenten: oog- en motorische reacties, hersenstamreflexen en ademhaling.

Om de validiteit te evalueren van de FOUR (Full Outline of UnResponsiveness) score (variërend van 0 tot 16), een nieuwe coma-schaal bestaande uit 4 componenten (oogreactie, motorische reactie, hersenstamreflexen en ademhalingspatroon), wanneer gebruikt door het personeel van een medische intensivecare-afdeling (ICU).


Voor de constructies van welke organen is 3D-printen getest?

Answer: Neus-, oor- en meniscusprototypen/-constructies zijn geproduceerd met 3D (3-dimensionaal) printen.

Om het potentieel te bepalen van een geïntegreerde, op beelden gebaseerde computerondersteunde ontwerp (CAD) en driedimensionale (3D) printbenadering voor het ontwerpen van steigers voor kraakbeenreconstructie van hoofd en hals voor auriculaire en nasale reconstructie.

Subcutane in vivo implantatie van auriculaire en nasale steigers werd uitgevoerd in een varkensmodel.

Auriculaire en nasale constructies met verschillende typen microporeuze architectuur werden snel vervaardigd met hoge getrouwheid aan de anatomie van menselijke patiënten. Subcutane in vivo implantatie van auriculaire en nasale steigers resulteerde in een uitstekende verschijning en volledige ingroei van zacht weefsel. Histologische analyse van in vitro steigers toonde kraakbeenachtige groei die de grenzen van de steiger respecteerde en native-achtig was. CONCLUSIE: Geïntegreerde, op beelden gebaseerde CAD- en 3D-printprocessen genereerden patiëntspecifieke nasale en auriculaire steigers die kraakbeenregeneratie ondersteunden.

Een prototype meniscus kraakbeen werd voorbereid om de potentiële toepassing in bio-engineering te illustreren.

Als bewijs van concept genereerden we een bionisch oor via 3D-printen van een cel-bezaaide hydrogelmatrix in de anatomische geometrie van een menselijk oor, samen met een verweven geleidende polymeer bestaande uit geïnjecteerde zilvernanodeeltjes. Dit maakte in vitro kweek van kraakbeenweefsel rond een inductieve spoelantenne in het oor mogelijk, wat vervolgens uitlezing van inductief gekoppelde signalen van cochlea-vormige elektroden mogelijk maakt. Het geprinte oor vertoont verbeterde auditieve waarneming voor radiofrequentieontvangst, en complementaire linker- en rechteroren kunnen stereo-audio muziek beluisteren.

In deze studie beschrijven we de constructie van een hybride inkjetprint-/elektrospinningsysteem dat kan worden gebruikt om levensvatbare weefsels te vervaardigen voor toepassingen in kraakbeenweefseltechniek.

Voordat 3D-printen routinematig kan worden gebruikt voor de regeneratie van complexe weefsels (bijv. bot, kraakbeen, spieren, vaten, zenuwen in het craniomaxillofaciale complex) en complexe organen met ingewikkelde 3D-microarchitectuur (bijv. lever, lymfoïde organen), moeten verschillende technologische beperkingen worden aangepakt.

3D-printen belooft complexe biomedische apparaten te produceren volgens computergestuurd ontwerp met gebruik van patiëntspecifieke anatomische gegevens.

3D-printen van HEK 293FT cel-beladen hydrogel in macroporeuze constructies met hoge celviabiliteit en normale biologische functies.

3D-printen van lichtgewicht cellulaire composieten.

3D-bioprinten wordt toegepast in regeneratieve geneeskunde om te voorzien in de behoefte aan weefsels en organen geschikt voor transplantatie.

In dit artikel rapporteerden we een nieuwe studie van 3D-printen van cellijnen afgeleid van menselijk embryonaal nierweefsel in een macroporeuze weefselachtige constructie.

Vergeleken met niet-biologisch printen omvat 3D-bioprinten extra complexiteiten, zoals de keuze van materialen, celtypen, groeifactoren en differentiatiefactoren, en technische uitdagingen gerelateerd aan de gevoeligheid van levende cellen en de constructie van weefsels.

Organen printen, dat wij definiëren als computerondersteunde, jet-gebaseerde 3D-weefseltechniek van levende menselijke organen, biedt een mogelijke oplossing. Organen printen omvat drie opeenvolgende stappen: pre-processing of ontwikkeling van "blauwdrukken" voor organen; verwerking of het daadwerkelijke organen printen; en post-processing of organen conditionering en versnelde organen rijping.

Bioprinten heeft geen of weinig bijwerkingen voor de geprinte zoogdiercellen en kan gemakkelijk worden gecombineerd met genoverdracht of medicijnafgifte aan de uitgezette levende systemen tijdens de precieze plaatsing voor weefselconstructie.

Innovaties in 3D-printen: een 3D-overzicht van optica tot organen.

Organen printen: computerondersteunde jet-gebaseerde 3D-weefseltechniek.


Is ospemifeen effectief voor de behandeling van dyspareunie?

Answer: Ja, ospemifeen is effectief voor de behandeling van dyspareunie. Ospemifeen is een selectieve oestrogeenreceptor modulator, of oestrogeenreceptor agonist/antagonist, die recentelijk is goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor de behandeling van dyspareunie geassocieerd met vulvaire en vaginale atrofie, een chronische aandoening die tot 60% van de postmenopauzale vrouwen treft. Ospemifeen is de eerste niet-oestrogeen behandeling die is goedgekeurd voor matige tot ernstige dyspareunie bij vrouwen met menopauze-gerelateerde vulvaire en vaginale atrofie.

Ospemifeen, een nieuw selectief oestrogeenreceptor modulator, is ontwikkeld voor de behandeling van vulvovaginale atrofie en dyspareunie bij postmenopauzale vrouwen.

Voor de vergelijking van kortdurend gebruik van ospemifeen met placebo, gaven parabasale cellen (de gestandaardiseerde gemiddelde afwijking [SMD] = -37,5, 95% betrouwbaarheidsinterval [CI] = -41,83 tot -33,17, P < 0,00001), oppervlakkige cellen (SMD = 9,24, 95% CI = 7,70 tot 10,79, P < 0,00001), vaginale pH (SMD = -0,89, 95% CI = -0,98 tot -0,80, P = 0,00001) en dyspareunie (SMD = -0,37, 95% CI = -0,43 tot -0,30, P = 0,00001) aan dat ospemifeen effectiever was dan placebo.

Deze meta-analyse geeft aan dat ospemifeen een effectieve en veilige behandeling is voor dyspareunie geassocieerd met postmenopauzale vulvaire en vaginale atrofie.

Ospemifeen is een selectieve oestrogeenreceptor modulator (SERM), of oestrogeenreceptor agonist/antagonist, die recentelijk is goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor de behandeling van dyspareunie geassocieerd met vulvaire en vaginale atrofie, een chronische aandoening die tot 60% van de postmenopauzale vrouwen treft.

Concluderend is ospemifeen een SERM met een uniek oestrogeen agonist/antagonist weefselprofiel die recentelijk in de VS is goedgekeurd voor de behandeling van dyspareunie geassocieerd met vulvaire en vaginale atrofie bij postmenopauzale vrouwen.

Om de farmacokinetiek van de orale, niet-oestrogeen werkzame stof ospemifeen te karakteriseren, een oestrogeen agonist/antagonist met weefselselectieve effecten (ook wel een selectieve oestrogeenreceptor modulator genoemd) die recentelijk is goedgekeurd voor de behandeling van dyspareunie geassocieerd met vulvaire en vaginale atrofie bij postmenopauzale vrouwen.

Hier bespreken we het oestrogeen agonist/antagonist profiel van ospemifeen, een nieuw triphenylethyleenderivaat dat recentelijk is goedgekeurd voor de behandeling van dyspareunie, een symptoom van vulvaire en vaginale atrofie (VVA) door de menopauze, zowel preklinisch als klinisch.

Langdurige studies over de veiligheid van het endometrium bij lokaal gebruik van oestrogeen en ospemifeen ontbreken.

Ospemifeen is een weefselselectieve oestrogeen agonist/antagonist (een selectieve oestrogeenreceptor modulator) die recentelijk is goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor de behandeling van dyspareunie, een symptoom van VVA, door de menopauze.

SERMs met positieve vaginale effecten (zoals verbetering van de vaginale maturatie-index, verlaging van de vaginale pH en verbetering van de tekenen en symptomen van VVA) bij postmenopauzale symptomatische vrouwen omvatten lasofoxifeen (klinische ontwikkeling gepauzeerd) en ospemifeen, dat recentelijk is goedgekeurd voor de behandeling van VVA-gerelateerde dyspareunie, met een klassewaarschuwing voor het potentiële risico op veneuze trombose.

Ospemifeen is de eerste niet-oestrogeen behandeling die is goedgekeurd voor matige tot ernstige dyspareunie bij vrouwen met menopauze-gerelateerde vulvaire en vaginale atrofie.

Dit artikel vat de mijlpalen samen in de ontwikkeling van ospemifeen die hebben geleid tot deze eerste goedkeuring voor matige tot ernstige dyspareunie, een symptoom van postmenopauzale vulvaire en vaginale atrofie.

Het doel van dit onderzoek was de rol van ospemifeen, een nieuw selectief oestrogeenreceptor modulator, te bestuderen bij de behandeling van vulvaire en vaginale atrofie bij postmenopauzale vrouwen met matige tot ernstige dyspareunie en fysiologische vaginale veranderingen.

In deze studie was eenmaal daags oraal ospemifeen 60 mg effectief voor de behandeling van vulvaire en vaginale atrofie bij postmenopauzale vrouwen met dyspareunie.

Klinische onderzoeken hebben bevestigd dat dagelijkse doses goed worden verdragen en dat het effectief is in het normaliseren van de vaginale maturatie-index en pH, evenals het verbeteren van de symptomen geassocieerd met VVA, inclusief dyspareunie.

Ospemifeen bleek effectief en goed verdragen te zijn voor de behandeling van de symptomen van vaginale droogheid en dyspareunie geassocieerd met vulvovaginale atrofie, bovenop het gebruik van verstrekte glijmiddelen.


Is pregabaline effectief voor de behandeling van patiënten met het rustelozebenensyndroom?

Answer: Ja, talrijke bewijzen uit klinische onderzoeken geven aan dat pregabaline effectief is voor de behandeling van patiënten die zijn gediagnosticeerd met het rustelozebenensyndroom.

CONCLUSIES: Deze studie toonde verbeteringen aan in objectieve en subjectieve metingen van slaaponderhoud en slaaparchitectuur met pregabaline vergeleken met placebo en pramipexol. Effecten van pregabaline op de index van periodieke ledemaatbewegingen waren vergelijkbaar met pramipexol.

CONCLUSIES: Pregabaline leverde significant verbeterde behandelresultaten op vergeleken met placebo, en de augmentatiepercentages waren significant lager met pregabaline dan met 0,5 mg pramipexol.

De alfa-2-delta liganden, waaronder gabapentine, gabapentine enacarbil en pregabaline, zijn effectief voor RLS zonder bekende voorkomens van augmentatie of impulscontrolestoornissen, hoewel sedatie en duizeligheid kunnen optreden.

Pregabaline is vastgesteld als effectief tot 1 jaar bij de behandeling van RLS/WED (niveau A bewijs).

In de groep van anticonvulsiva toonden alleen de onderzoeken uitgevoerd met α₂δ-liganden zoals gabapentine, gabapentine enacarbil en pregabaline een goede werkzaamheid.

Alternatieve of aanvullende farmacologische behandeling met een lager niveau van algemene bewijsvoering omvat opioïden (codeïne, tramadol en oxycodon) en anticonvulsiva (gabapentine, gabapentine enacarbil en pregabaline).

Er is voldoende bewijs om te concluderen dat dopamine-agonisten zoals de rotigotinetransdermale pleister, pramipexol, ropinirol, gabapentine enacarbil, pregabaline en gabapentine effectief zijn bij de kortdurende behandeling van RLS en rotigotine, gevolgd door gabapentine enacarbil, ropinirol, pramipexol en gabapentine voor langdurige behandeling.

Calciumkanaal alfa-2-delta liganden (gabapentine, gabapentine enacarbil en pregabaline) bieden alternatieve therapieën voor RLS, vooral bij patiënten met augmentatie, impulscontrolestoornissen of hypersomnie veroorzaakt door dopamine-agonisten.

Alfa-2-delta liganden (gabapentine enacarbil, gabapentine en pregabaline) verhoogden het aantal IRLS-responders (RR=1,66; [95% CI: 1,33 tot 2,09], k=3, sterke bewijskracht) en de gemiddelde verandering in IRLS-symptoomscores (k=3, sterke bewijskracht).

AANBEVELINGEN: Niveau A-aanbevelingen kunnen worden gedaan voor rotigotine, ropinirol, pramipexol, gabapentine enacarbil, gabapentine en pregabaline, die allemaal als effectief worden beschouwd voor de kortdurende behandeling van RLS.

Therapieën met een OPTIE-niveau van aanbeveling omvatten carbamazepine, gabapentine, pregabaline, clonidine en voor patiënten met lage ferritinespiegels, ijzersuppletie.

CONCLUSIES: In deze 6 weken durende fase 2b-studie verminderde pregabaline de RLS-symptomen bij patiënten met matig tot ernstig idiopathisch RLS.

CLASSIFICATIE VAN BEWIJS: Deze studie levert Klasse II-bewijs dat pregabaline effectief is voor de behandeling van het rustelozebenensyndroom en de slaaparchitectuur en periodieke ledemaatbewegingen verbetert bij patiënten die niet reageren op placebo.

Bij ernstig, refractair of neuropathie-geassocieerd RLS kunnen antiepileptica (gabapentine, pregabaline) of opioïden (oxycodon, tramadol) worden gebruikt.


Wat is de biologische rol van expansines in schimmels?

Answer: Expansines zijn extracellulaire eiwitten die de rekbaarheid van de plantaardige celwand vergroten. Deze wand-verlammende eiwitten zijn betrokken bij de verlenging van de celwand en de afbraak van polysacchariden. Bij schimmels zijn expansines en expansine-achtige eiwitten gevonden die zich lokaliseren in de conidiale celwand en waarschijnlijk betrokken zijn bij de herstructurering van de celwand tijdens de kieming.

interacties met alfa-expansin bij celwandverlenging en polysaccharideafbraak

celwandzwelling is mogelijk geen significant verschijnsel tijdens de werking van expansine en hydrolasen

Om een mogelijke betrokkenheid van drie nieuw geïdentificeerde expansine/familie 45 endoglucanase-achtige (EEL) eiwitten bij lignocelluloseafbraak te evalueren

Onze resultaten tonen aan dat EglD een expansine-achtig eiwit is dat gelokaliseerd is in de conidiale celwand en betrokken zou kunnen zijn bij de herstructurering van de celwand tijdens de kieming

Swollenin, een eiwit dat voor het eerst werd gekarakteriseerd in de saprofytische schimmel Trichoderma reesei, bevat een N-terminaal koolhydraat-bindend module familie 1 domein (CBD) met cellulose-bindende functie en een C-terminaal expansine-achtig domein

alfa-Expansines zijn extracellulaire eiwitten die de rekbaarheid van de plantaardige celwand vergroten

deze wand-verlammende eiwitten zijn direct betrokken bij de accommodatie van de schimmel door geïnfecteerde corticale cellen


Kunnen zinkvingernucleasen worden gebruikt om ziekten te bestrijden?

Answer: Ja, zinkvingernucleasen zijn een nuttig hulpmiddel voor de behandeling van ziekten.

Genetische manipulatie is naar voren gekomen als een krachtig mechanisme om biologische systemen te begrijpen en als een potentiële benadering voor het corrigeren van aangeboren ziekten.

Dit is van bijzonder belang, gezien de huidige voortgang van ZFNs in het doorgaan naar fase I klinische proeven. Deze studie biedt een historisch overzicht van de oorsprong van ZFN-technologie, een analyse van huidige technieken en toepassingen, en een onderzoek naar de ethische kwesties die van toepassing zijn op translationele ZFN-genetische manipulatie in vroege fase klinische proeven.

Deze brede reeks hanteerbare soorten maakt ZFNs een nuttig hulpmiddel voor het verbeteren van het begrip van complexe fysiologische systemen, het produceren van transgene dieren, cellijnen en planten, en voor de behandeling van menselijke ziekten.

We observeren vergelijkbaar hoge frequenties in menselijke T-cellen, wat de mogelijkheid opent voor strategieën gebaseerd op zinkvingernucleasen voor de behandeling van ziekten.

Het gebruik van ontworpen nucleasen, zoals Zinkvingernucleasen (ZFNs) of Transcriptie Activator-Like Effector Nucleasen (TALENs), om gerichte genomische modificaties aan te brengen is een gangbare techniek geworden om nieuwe modelorganismen en aangepaste cellijnen te creëren, en heeft veelbelovende resultaten getoond voor ziektebehandeling.

Zinkvingernucleasen (ZFNs) zijn gebruikt om precieze genoommodificaties te creëren met frequenties die therapeutisch nuttig kunnen zijn in gentherapie.

Zinkvingernucleasen als hulpmiddelen om menselijke ziekten te begrijpen en te behandelen.

Evaluatie van nieuwe ontwerpstrategieën voor het ontwikkelen van zinkvingernucleasen als hulpmiddelen voor de behandeling van menselijke ziekten.

Een overexpressie APP-model voor anti-Alzheimer medicijnscreening gecreëerd met zinkvingernuclease-technologie.

Oxidase-deficiënte neutrofielen van X-gebonden chronische granulomateuze ziekte iPS-cellen: functionele correctie door zinkvingernuclease-gemedieerde veilige haven targeting.

Recentelijk is aangetoond dat gerichte mutagenese met behulp van zinkvingernucleasen (ZFNs) en transcriptie activator-like effector nucleasen (TALENs) kan worden gebruikt om knockout zebravislijnen te genereren voor analyse van hun functie en/of het ontwikkelen van ziektemodellen.

Genecorrectie door homologe recombinatie met zinkvingernucleasen in primaire cellen van een muismodel van een generieke recessieve genetische ziekte.


Wat is bekend over depressie bij patiënten met een akoestisch neuroom?

Answer: Van 10,2% tot 38% van de patiënten met een akoestisch neuroom rapporteert depressie. Depressie wordt voorspeld door het aantal symptomen, langdurige postoperatieve hoofdpijn, verslechtering van het gehoor en het vrouwelijke geslacht.

Klinisch significante angst werd gerapporteerd door 29,8% van de deelnemers en 10,2% was depressief.

Depressie (meestal mild) kwam voor bij 24% van de respondenten, en was significant vaker aanwezig bij patiënten met langdurige postoperatieve hoofdpijn.

Drie patiënten hadden een depressieve stoornis bij de preoperatieve beoordeling. Van de overige 24 patiënten hadden negen (38%) een depressieve stoornis bij de controle na drie maanden. Verslechtering van het gehoor was het enige postoperatieve nadeel dat geassocieerd werd met een depressieve stoornis (P = 0,024). Alle negen patiënten met een depressieve stoornis waren vrouwen (P = 0,001), wat een incidentie van 69% geeft.

Inhoudsanalyse gaf aan dat de meerderheid van de proefpersonen vermoeidheid, depressie, hoofdpijn en droogheid van ogen en mond ervoer in de postoperatieve en herstelperiodes.

Dit lijkt de eerste studie te zijn onder patiënten met een akoestisch neuroom waarin angst en depressie werden vergeleken tussen verschillende behandelopties. Behandelend artsen moeten zich ervan bewust zijn dat naarmate het aantal symptomen van het akoestisch neuroom toeneemt, ook de kans op klinisch significante angst en depressie kan toenemen.

Tijd sinds behandeling, aantal symptomen en comorbide medische aandoeningen voorspelden angst, terwijl depressie werd voorspeld door het aantal symptomen. Dit lijkt de eerste studie te zijn onder patiënten met een akoestisch neuroom waarin angst en depressie werden vergeleken tussen verschillende behandelopties.


Mutatie van welk gen wordt geassocieerd met achondroplasie?

Answer: Achondroplasie wordt veroorzaakt door mutaties in het fibroblast groeifactor receptor 3 (FGFR3) gen.

Zij werd vervolgens gediagnosticeerd met hypochondroplasie op de leeftijd van 6 jaar toen disproportionele korte gestalte, gedrongen lichaamsbouw en macrocefalie werden waargenomen. Deze fenotypische bevindingen werden later bevestigd door de aanwezigheid van de fibroblast groeifactor receptor 3 (FGFR3) genmutatie N540K.

Achondroplasie kan bij de meeste getroffen individuen worden gediagnosticeerd door karakteristieke klinische en radiografische bevindingen. Bij personen die mogelijk te jong zijn om met zekerheid te diagnosticeren of bij personen met atypische bevindingen, kan moleculair genetisch onderzoek worden gebruikt om een mutatie in FGFR3 op te sporen.

Achondroplasie ontstaat door genetische puntmutaties in het fibroblast groeifactor receptor 3 gen (FGFR3), wat abnormale differentiatie van het kraakbeen groeischijf en onvoldoende botontwikkeling veroorzaakt. De meest voorkomende genetische mutaties in deze receptor zijn G naar A op positie 1138 (G1138A), wat resulteert in de substitutie van glycine door arginine op codon 380.

Om de mutatie in het transmembraandomijn van fibroblast groeifactor receptor 3 (FGFR3) nucleotide 1138 site te onderzoeken voor het identificeren van het belangrijkste pathologische mechanisme van achondroplasie (ACH) en om de effectiviteit van de denaturerende gradiënt gel elektroforese (DGGE) methode te evalueren voor het screenen van puntmutaties.

Nucleotide 1138 in het transmembraandomijn van het FGFR3 gen is het hot spot voor mutatie bij ACH en daarmee de belangrijkste pathologische oorzaak.

Nucleotide 1138 van het FGFR3 gen is ook het mutatiehotspot bij Chinese patiënten met ACH. Er is een eenvoudige en snelle moleculaire diagnostische methode opgezet om ACH te onderscheiden van andere vergelijkbare genetische dwerggroei.

De diagnose van achondroplasie was gebaseerd op de aanwezigheid van klinische en radiografische bevindingen en bevestigd door de aanwezigheid van een veelvoorkomende FGFR3 genmutatie (Gly380Arg) gedetecteerd door restrictie-enzymanalyse en sequencing van de polymerasekettingreactieproducten.

Alle patiënten droegen dezelfde glycine-naar-arginine mutatie op codon 380 (G380R) van het transmembraandomijn van FGFR3.

De resultaten suggereren dat de G380R mutatie van FGFR3 ook een frequente mutatie is die achondroplasie veroorzaakt bij Chinezen. Het detecteren van FGFR3 genmutaties met PCR-SSCP en restrictie-enzymanalyse is een handige, snelle en betrouwbare moleculaire diagnostische test voor prenatale en vroege diagnose van achondroplasie.

Om te evalueren of mutatie in exon 10 van het fibroblast groeifactor receptor 3 (FGFR3) gen veel voorkomt bij Chinese patiënten met achondroplasie.

Achondroplasie (ACH) is de meest voorkomende vorm van korte ledematen dwerggroei. Recentelijk is de genmutatie die verantwoordelijk is voor ACH geïdentificeerd in het transmembraandomijn van het fibroblast groeifactor receptor 3 gen. De oorzaak van ACH is een puntmutatie op nucleotide 1138 van het cDNA, resulterend in de substitutie van een arginine-residu voor een glycine.

Recente studies hebben het achondroplasie-gen in het chromosoomgebied 4p16.3 in kaart gebracht en een veelvoorkomende mutatie geïdentificeerd in het gen dat codeert voor de fibroblast groeifactor receptor 3 (FGFR3).


Wat is de werkingswijze van Hsp90-remmers?

Answer: Farmacologische remming van Hsp90 houdt interactie met de ATP-bindingsplaats van de chaperonne in. Dit oefent antiproliferatieve effecten uit die resulteren in een duidelijke onderdrukking van tumor groei. Na behandeling met een Hsp90-remmer wordt de expressie van een aantal eiwitten beïnvloed, en met name de Hsp90-cliënten, wat leidt tot dysregulatie van intracellulaire signaaltransductie, immuunrespons, celgroei en onderhoud, transport en metabolisme, wat uiteindelijk resulteert in celdood van kankercellen via activatie van zowel intrinsieke als extrinsieke apoptotische routes.

In vitro tonen we aan dat farmacologische remming van Hsp90 door IPI-504 antiproliferatieve effecten uitoefent in een panel van pancreaskankercellen op een dosis- en tijdafhankelijke wijze.

In pancreaskanker xenografts direct verkregen van patiënten met alvleesklierkanker resulteerde het middel in een duidelijke onderdrukking van tumor groei.

Met behulp van een proteomische profielanalyse met isotopenlabels voor relatieve en absolute kwantificatie hebben we 20 geremde en 42 verhoogd gereguleerde eiwitten geïdentificeerd na behandeling met IPI-504. Tumorgroei Identieke veranderingen werden waargenomen in de expressie van de genen die coderen voor deze eiwitten in een subset van eiwitten waaronder HSPA1B, LGALS3, CALM1, FAM84B, FDPS, GOLPH2, HBA1, HIST1H1C, HLA-B en MARCKS. De meerderheid van deze eiwitten behoort tot de functionele klasse van intracellulaire signaaltransductie, immuunrespons, celgroei en onderhoud, transport en metabolisme.

Dicoumarol, een lang gevestigde orale anticoagulans, is een nieuwe Hsp90-remmer die de expressie van het PTTG1/Securin-gen onderdrukt en apoptose veroorzaakt via een complex mechanisme waarbij zowel intrinsieke als extrinsieke routes betrokken zijn.

De activiteit van dicoumarol als Hsp90-remmer wordt bevestigd door lagere niveaus van Hsp90-cliënten in behandelde cellen en remming van in vivo herstelassays van heat shock luciferase-activiteit.

Evenzo onderdrukken gevestigde Hsp90-remmers (17-allylamino-geldanamycin en novobiocine) de expressie van het PTTG1/Securin-gen.

Effecten op PTTG1/Securin kunnen echter gedeeltelijk worden toegeschreven aan remming van de Ras/Raf/extracellulaire signaal-gereguleerde kinase-route.

Om dit gebied te documenteren hebben we twee Hsp90-remmers bestudeerd (radicicol en geldanamycin), die bekend staan om interactie met de ATP-bindingsplaats van Hsp90 (de Bergerat-vouw),

Een van deze is het nieuwe middel 17-allylamino-17-demethoxygeldanamycin dat werkt door remming van de hsp90 moleculaire chaperonne. Behandeling van vier menselijke colonkankercellijnen met iso-effectieve concentraties van dit middel resulteerde in uitputting van c-raf-1 en akt en remming van signaaltransductie.

De expressie van hsp90 cliënt-eiwitgenen werd niet beïnvloed, maar hsc hsp70, hsp90beta, keratine 8, keratine 18 en caveoline-1 werden gedereguleerd na behandeling.


Is RET het belangrijkste gen dat betrokken is bij de ziekte van Hirschsprung?

Answer: Het RET proto-oncogen is het belangrijkste gen geassocieerd met de ziekte van Hirschsprung (HSCR) met verschillende bijdragen van zijn zeldzame en veelvoorkomende, coderende en niet-coderende mutaties aan de multifactoriele aard van deze pathologie.

Het RET proto-oncogen is het belangrijkste gen geassocieerd met HSCR met verschillende bijdragen van zijn zeldzame en veelvoorkomende, coderende en niet-coderende mutaties aan de multifactoriele aard van deze pathologie

Het RET proto-oncogen is het belangrijkste gen voor HSCR met verschillende bijdragen van zijn zeldzame en veelvoorkomende, coderende en niet-coderende mutaties aan de multifactoriele aard van deze pathologie

Het gen "rearranged during transfection" (RET) wordt beschouwd als het belangrijkste gen bij HSCR

RET is het belangrijkste gen geassocieerd met de ziekte van Hirschsprung (HSCR) met verschillende bijdragen van zijn zeldzame en veelvoorkomende, coderende en niet-coderende mutaties aan de multifactoriele aard van deze pathologie

Hoewel alle Mendeliaanse overervingsmodi zijn beschreven bij syndromische HSCR, staat geïsoleerde HSCR model voor genetische aandoeningen met complexe overervingspatronen. De tyrosinekinase receptor RET is het belangrijkste gen met zowel zeldzame coderende sequentiemutaties en/of een frequent variant gelegen in een enhancer-element dat predisponeert voor de ziekte

Het "rearranged during transfection" (RET) proto-oncogen is het belangrijkste susceptibiliteitsgen voor de ziekte van Hirschsprung, en germinale mutaties in RET zijn gerapporteerd in tot 50% van de erfelijke vormen van de ziekte van Hirschsprung en in 15-20% van de sporadische gevallen van de ziekte van Hirschsprung.

Het RET proto-oncogen is het belangrijkste gen betrokken bij de complexe genetica van de ziekte van Hirschsprung (HSCR), of aganglionaire megacolon, met causatieve verlies-van-functie mutaties in 15-30% van de sporadische gevallen.

De ziekte van Hirschsprung (HSCR), een ontwikkelingsstoornis gekenmerkt door het ontbreken van enterische neuronen in distale segmenten van de darm, vertoont een complex overervingspatroon, waarbij het RET proto-oncogen fungeert als een belangrijk gen en aanvullende susceptibiliteitsloci een minder belangrijke rol spelen.

Traditionele RET germinale mutaties verklaren een kleine subset van patiënten met de ziekte van Hirschsprung, maar verschillende studies hebben aangetoond dat er een specifiek haplotype van RET geassocieerd is met de sporadische vormen van de ziekte van Hirschsprung.

DOEL: Het RET proto-oncogen wordt beschouwd als het belangrijkste susceptibiliteitsgen betrokken bij de ziekte van Hirschsprung.

Het RET proto-oncogen is het belangrijkste gen betrokken bij de pathogenese van Hirschsprung (HSCR), een complexe genetische ziekte gekenmerkt door het ontbreken van ganglia langs variabele lengtes van de darm.

Hoewel zeldzame varianten (RVs) in de coderende sequentie (CDS) van verschillende genen betrokken bij de ontwikkeling van het enterisch zenuwstelsel (ENS) leiden tot ziekte, is de associatie van veelvoorkomende varianten (CVs) met HSCR alleen gerapporteerd voor RET (het belangrijkste HSCR-gen) en NRG1.

Het belangrijkste gen voor de ziekte van Hirschsprung (HSCR) codeert voor de receptor tyrosine kinase RET. In een studie van 690 proefpersonen van Europese en 192 van Chinese afkomst en hun ouders of controles, tonen we de alomtegenwoordigheid aan van een >4-voudige susceptibiliteit door een C-->T allel (rs2435357: p = 3,9 x 10(-43) bij Europese afkomst; p = 1,1 x 10(-21) in Chinese monsters) dat waarschijnlijk één keer is ontstaan binnen de intronische RET enhancer MCS+9.7.

ACHTERGROND: Het RET-gen codeert voor een tyrosinekinase receptor die betrokken is bij verschillende menselijke neurocristopathieën, zoals specifieke neuro-endocriene tumoren en de ziekte van Hirschsprung (HSCR).

Het eerste belangrijke susceptibiliteitsgen voor de ziekte van Hirschsprung is het RET proto-oncogen op 10q11.2.

De ontwikkelingsafwijkingen die bij deze muizen zichtbaar zijn, samen met de observatie dat de belangrijkste weefsels die worden aangetast bij MEN 2 en de ziekte van Hirschsprung een gemeenschappelijke oorsprong hebben in de embryonale neurale lijst, suggereren dat RET codeert voor een receptor voor een ontwikkelingsregelaar die betrokken is bij de vorming van verschillende neurale lijstafgeleiden en bij de organogenese van de nier.

RET is het belangrijkste gen betrokken bij HSCR.

Recente vooruitgang toont aan dat het RET-gen een belangrijk locus is betrokken bij de pathogenese van HSCR.

Hoewel meerdere genen betrokken zijn bij de pathogenese, is het belangrijkste HSCR-gen het RET proto-oncogen.

In dit model is een belangrijk gen, RET, betrokken bij de meeste, zo niet alle gevallen van geïsoleerde (d.w.z. niet-syndromische) HSCR, in combinatie met andere autosomale susceptibiliteitsloci volgens een multiplicatief model.

Analyse van het RET-gen, het belangrijkste gen betrokken bij HSCR-susceptibiliteit, toonde noch koppeling noch mutaties aan

Hoewel zeldzame varianten (RVs) in de coderende sequentie (CDS) van verschillende genen betrokken bij de ontwikkeling van het ENS leiden tot ziekte, is de associatie van veelvoorkomende varianten (CVs) met HSCR alleen gerapporteerd voor RET (het belangrijkste HSCR-gen) en NRG1

We rapporteren over mutatieanalyse van vijf genen betrokken bij de receptor tyrosine kinase (RET) of de endothelinesignaleringsroutes bij 28 sporadische Japanse patiënten met de ziekte van Hirschsprung

Naast mutaties in de RET- en EDNRB-genen lijken ook embryonale omgevingsfactoren en/of andere genetische factoren betrokken te zijn bij de ontwikkeling van de ziekte van Hirschsprung

Het RET-gen is het belangrijkste HSCR-gen, hoewel verminderde penetrantie van RET-mutaties en variabele expressie van het HSCR-fenotype aangeven dat meer dan één gen vereist is


Welk type longkanker wordt het sterkst geassocieerd met het Lambert-Eaton syndroom?

Answer: Kleincellige longkanker wordt het meest geassocieerd met het Lambert-Eaton syndroom. Casusrapporten suggereren dat andere typen niet-kleincellige longkanker, zoals grootcellig neuro-endocrien carcinoom en plaveiselcelcarcinoom, ook zeer zelden met dit syndroom geassocieerd kunnen zijn.

De autoantilichamen die betrokken zijn bij het Lambert-Eaton myasthenisch syndroom (LES), waarvan bekend is dat ze ICa en INa in runds bijnier-chromaffinecellen remmen, remden ook significant INa in SCLC-cellen.

Deze resultaten geven aan dat (i) actiepotentialen in menselijke SCLC-cellen het gevolg zijn van de regeneratieve toename in geleidbaarheid van spanningsafhankelijke Na+-kanalen; (ii) fundamentele kenmerken van SCLC Na+-kanalen hetzelfde zijn als de klassieke natriumkanalen die in verschillende prikkelbare cellen worden gevonden; en (iii) bij sommige LES-patiënten SCLC Na+-kanalen een extra doelwit zijn van de pathologische IgG aanwezig in het serum van de patiënten.

Klinische kenmerken waren die van LES en ontwikkelden zich sluipend bij deze 68-jarige man: proximale zwakte, voornamelijk in de onderste ledematen, gegeneraliseerde areflexie, droge mond en gedeeltelijke verlamming van het rechteroog. Onderzoeken toonden een kleincellige longkanker aan.

Spanningsafhankelijke Ca2+-kanalen kunnen belangrijk zijn voor de secretie van ectopische hormonen en de etiologie en pathogenese van het Lambert-Eaton syndroom, een auto-immuunziekte van het motorische zenuweinde waarbij autoantilichamen gericht tegen spanningsafhankelijke Ca2+-kanalen worden geproduceerd.

Het Lambert-Eaton syndroom is een myasthenie-achtig syndroom van paraneoplastische oorsprong dat vaak geassocieerd wordt met anaplastische kleincellige longkanker.

Kleincellige longkanker (SCLC) is de meest voorkomende oorzaak van LES.

We rapporteren een ongeval van LES geassocieerd met grootcellig neuro-endocrien carcinoom (LCNEC) van de long.

Het Lambert-Eaton syndroom wordt veroorzaakt door antilichamen tegen spanningsafhankelijke calciumkanalen en komt vaak voor bij patiënten met kleincellige longkanker.

Een 53-jarige zware roker presenteerde zich met een Lambert-Eaton myasthenisch syndroom (LEMS). Bronchoscopie was normaal, maar radiologische onderzoeken toonden een lymfeknoop op locatie 4R. De pathologische diagnose na mediastinoscopie was negatief. Vijfentwintig maanden later leidde een schaduw op de thoraxfoto tot een biopsie die een plaveiselcelcarcinoom aantoonde.

LEMS wordt over het algemeen geassocieerd met kleincellige longkanker en komt in drie procent van de gevallen voor.

Het geval dat wij rapporteren toont echter de ongebruikelijke associatie van LEMS met niet-kleincellige longkanker en benadrukt de moeilijkheden bij de behandeling van deze aandoening.

LEMS vertoont een hoge mate van samenhang (ongeveer 60%) met kleincellige longkanker; de overige 40% van de patiënten met LEMS heeft geen detecteerbare tumor.

ACHTERGROND: Om de erkenning van het Lambert-Eaton syndroom bij patiënten met kleincellige longkanker te verbeteren.

Er waren 10 gevallen van Lambert-Eaton syndroom bij 332 pathologisch gediagnosticeerde kleincellige longkankers.

Behandeling van kleincellige longkanker kan de symptomen van het Lambert-Eaton syndroom verbeteren.

Verbetering van de herkenning van het Lambert-Eaton syndroom kan nuttig zijn om vroege kleincellige longkanker te identificeren en de prognose te verbeteren, aangezien het symptoom van spierzwakte meestal vroeg optreedt vóór de diagnose van kleincellige longkanker.

Het Lambert-Eaton syndroom is een paraneoplastische manifestatie van kleincellige longkanker in 50% van de gevallen, in tegenstelling tot gegeneraliseerde myasthenie die blijkbaar nooit geassocieerd wordt met kleincellige longkanker.

Paraneoplastisch Lambert-Eaton myastheniesyndroom wordt gepresenteerd in twee gevallen met kleincellige longkanker.

Menselijke kleincellige longkankercellen (SCLC) worden verondersteld de antigenen te uiten die verantwoordelijk zijn voor de productie van pathologische antilichamen bij het Lambert-Eaton syndroom (LES), een Ca2+-kanaalstoornis waarbij de quantale transmitterafgifte van het motorische zenuweinde is aangetast.

Lambert-Eaton myasthenisch syndroom (LEMS) is een paraneoplastische auto-immuunziekte veroorzaakt door een IgG-gemedieerde vermindering van het aantal presynaptische spanningsafhankelijke calciumkanalen (VGCC) bij de neuromusculaire overgang. In ten minste 50% van de gevallen kan de stimulus voor de productie van antilichamen VGCC op kleincellige longkanker (SCLC) zijn.

Er was ook geen duidelijk bandpatroon dat patiënten met LES onderscheidde van die met LES en gelijktijdige SCLC.

De kanker geassocieerd met LEMS was kleincellig longcarcinoom (SCLC) in 15 gevallen en epidermoid longcarcinoom in 3 gevallen.

De etiologie van deze ziekte is onzeker, maar gezien de frequente associatie met kleincellige longkanker kan dit specifieke type neoplasma betrokken zijn bij het initiëren van de auto-immuunrespons.

Recente studies ondersteunen inderdaad de mogelijkheid dat de antigenstimulus in de neoplastische vorm van LES kan voortkomen uit spanningsafhankelijke Ca2+-kanalen die in de longkankercellen worden gevonden.

Bij de meerderheid van de LEMS-patiënten met detecteerbare tumor wordt gedacht dat de ziekte ontstaat als gevolg van een immuunrespons die aanvankelijk gericht is tegen spanningsafhankelijke Ca2+-kanalen op de longtumorcellen.

Radiologische, bronchoscopische en histologische onderzoeken toonden kleincellige longkanker aan, en neurofysiologische onderzoeken bevestigden de diagnose LEMS.

Artsen moeten zich ervan bewust zijn dat patiënten PCD en LEMS kunnen ontwikkelen geassocieerd met anti-VGCC-antilichamen veroorzaakt door kleincellige longkanker, en een uitgebreide screening moet worden uitgevoerd en zorgvuldige onderzoeken gedaan.

Biopsie toonde kleincellige longkanker (SCLC) aan, wat het belang van herhaalde thorax-CT bij LEMS benadrukt, zelfs wanneer een bestaande auto-immuunachtige ziekte en negatieve CT een auto-immuun oorsprong suggereren.

ACHTERGROND: Neuromusculaire symptomen bij patiënten met Lambert-Eaton myasthenisch syndroom (LEMS) en kleincellige longkanker (SCLC) ontwikkelen zich sneller dan bij LEMS-patiënten zonder SCLC.

De detectie van SOX1-antilichamen bij patiënten met Lambert-Eaton myasthenisch syndroom (LEMS) voorspelt de aanwezigheid van kleincellige longkanker en kan worden gebruikt om die LEMS-patiënten zonder bewijs van kanker bij de initiële evaluatie nauwer te volgen.

De aanwezigheid van een bepaald symptoom geassocieerd met LEMS voorspelde niet de aanwezigheid van SCLC, maar bij patiënten met snel progressieve LEMS moet de mogelijkheid van onderliggende longkanker bijzondere aandacht krijgen.

We rapporteren een geval van kleincellige longkanker (SCLC) gepresenteerd met LEMS en ventilatoire insufficiëntie bij een 67-jarige man die aanvankelijk progressieve ledemaatzwakte gedurende 6 maanden en tachypneu met oppervlakkige ademhaling gedurende 1 week had.

Met dit eiwit toonden we aan dat anti-beta-subunit antilichamen aanwezig zijn in het serum van 23% van de LEMS-patiënten en slechts in lage titer bij 2% van de kleincellige longkankerpatiënten zonder LEMS.

Het gen dat codeert voor het beta 2-eiwit, dat voor het eerst werd beschreven als een Lambert-Eaton myasthenisch syndroom (LEMS) antigeen bij mensen, bevindt zich dicht bij een regio die chromosoomherordening ondergaat bij kleincellige longkanker, die voorkomt in associatie met LEMS.

We testten vervolgens sera van 72 LEMS-patiënten, waarvan 25 met bewezen kleincellige longkanker (SCLC), en 66 gezonde of andere neurologische, SCLC- of auto-immuunziekte-controles in een immunoprecipitatie-assay met 125I-omega-CmTx-gelabelde (P/Q-type) VGCCs in menselijk cerebellaire extract.

Bij de meerderheid van de patiënten wordt LEMS geassocieerd met kleincellige longkanker (SCLC).

Patiënten met kleincellige longkanker (SCLC) kunnen in het bijzonder LEMS ontwikkelen, en SCLC wordt zeer vaak gedetecteerd bij patiënten met LEMS.

We presenteren een 69-jarige vrouw die preventieve hele hersenbestraling onderging na een diagnose van paraneoplastisch Lambert-Eaton syndroom gerelateerd aan kleincellige longkanker. Vijf maanden na bestraling ontwikkelde zij bestraling-geïnduceerde leuko-encefalopathie gemanifesteerd door ataxie.

Onder de symptomen van longkanker kan LEMS worden gezien, maar het is zeer zeldzaam.

Een patiënt met het Lambert-Eaton syndroom (LES) en kleincellige longkanker ontwikkelde ademhalingsfalen enkele uren nadat verapamil werd toegediend.


Wat onderscheidt lantibiotica van antibiotica?

Answer: Lantibiotische verbindingen zijn ribosomaal gesynthetiseerde antimicrobiële peptiden waartegen bacteriën geen resistentie kunnen ontwikkelen, waardoor ze een goed alternatief voor antibiotica vormen. Het is interessant dat er lage niveaus van resistentie zijn gerapporteerd voor lantibiotica vergeleken met commerciële antibiotica. Aangezien er zeer weinig voorbeelden zijn van van nature voorkomende lantibioticaresistentie, zijn pogingen ondernomen om bewust resistentie-fenotypen te induceren om dit fenomeen te onderzoeken. Andere algemene vormen van resistentie omvatten de vorming van sporen of biofilms, wat een veelvoorkomende mechanistische reactie is op veel klassen antimicrobiële middelen.

Een potentieel interessante klasse antimicrobiële middelen zijn de gemodificeerde bacteriocines die lantibiotica worden genoemd, welke bacterieel geproduceerd worden en post-translationeel gemodificeerde peptiden bevatten met lanthionine/methyllanthionine.

lage niveaus van resistentie zijn gerapporteerd voor lantibiotica vergeleken met commerciële antibiotica

Mechanismen die de werking van lantibiotica belemmeren zijn vaak aangeboren systemen die reageren op de aanwezigheid van cationische peptiden/proteïnen of systemen die ontstaan door schade aan de celwand, in plaats van specifiek gericht op lantibiotica.

Lantibiotica zijn biologisch actieve peptiden geproduceerd door Gram-positieve bacteriën.

Lantibiotica zijn post-translationeel gemodificeerde, ribosomaal gesynthetiseerde antimicrobiële peptiden met een breed spectrum antimicrobiële activiteit.

Lantibiotische verbindingen zijn ribosomaal gesynthetiseerde antimicrobiële peptiden waartegen bacteriën geen resistentie kunnen ontwikkelen, waardoor ze een goed alternatief voor antibiotica vormen.

Lantibiotica zijn ribosomaal gesynthetiseerde peptide-antibiotica die post-translationeel worden gemodificeerd om (methyl)lanthioninebruggen in te voeren.

Lantibiotica worden gedefinieerd als peptide-antibiotica die de ongebruikelijke aminozuren mesolanthionine, 3-methyllanthionine, dehydroalanine en dehydrobutyrine bevatten.

Lantibiotica zijn antibioticapeptiden die worden gekenmerkt door de aanwezigheid van de zeldzame thioether-aminozuren lanthionine en/of methyllanthionine.

Lantibiotica zijn ribosomaal gesynthetiseerde, post-translationeel gemodificeerde peptide-antibiotica die ongebruikelijke aminozuren bevatten zoals gedehydrateerde aminozuren en lanthionine.

Lantibiotica zijn peptide-antibiotica die hun unieke secundaire structuur realiseren door post-translationele modificaties, waarvan de belangrijkste de vorming van het karakteristieke aminozuur lanthionine is.

Lantibiotica zijn lanthionine-bevattende peptide-antibiotica.

Lantibiotica, een groep lanthionine-bevattende peptiden, tonen hun antibioticumactiviteit door verschillende dodelijke mechanismen binnen één molecuul te combineren.

Lantibiotica worden ribosomaal gesynthetiseerd als prepeptiden, die post-translationeel worden gemodificeerd.


Noem drie belangrijke kenmerken van het CCFDN-syndroom.

Answer: Aangeboren staar, gezichtsdyspmorfie en perifere neuropathie zijn drie belangrijke kenmerken van het CCFDN-syndroom. Andere beschreven tekenen en symptomen van het CCFDN-syndroom omvatten microcornea, microftalmie, micropupil, floppy eyelid-syndroom, pseudoptose, nystagmus, aangeboren esotropie, verminderd verziendheid, ataxie, piramidale tekenen, milde chorea, korte gestalte, spieraantasting, vertraagde vroege motorische en intellectuele ontwikkeling, hypogonadotrope hypogonadisme, hypomyelinisatie van het perifere zenuwstelsel, ernstige complicaties gerelateerd aan algemene anesthesie en parainfectieuze rhabdomyolyse.

Vanwege onze ervaring met neuromusculaire aandoeningen kozen we zes frequente autosomaal recessieve aandoeningen voor deze klinische en genetische studies: erfelijke motorische en sensorische neuropathie type Lom (HMSNL), erfelijke motorische en sensorische neuropathie type Russe (HMSNR), congenitale cataracten gezichtsdyspmorfie syndroom (CCFDN), limb-girdle spierdystrofie 2C (LGMD2C), congenitaal myasthenisch syndroom (CMS) en spinale musculaire atrofie (SMA).

Het congenitale cataracten gezichtsdyspmorfie neuropathie (CCFDN) syndroom (OMIM 604168) is een recent beschreven autosomaal recessieve ontwikkelingsstoornis.

Congenitaal cataracten-gezichtsdyspmorfie-neuropathie syndroom (CCFDN, MIM: 604168) is een recent afgebakende neurogenetische ziekte die terugkerende episodes van rhabdomyolyse veroorzaakt; preventie en vroege diagnose van rhabdomyolyse moeten deel uitmaken van het klinisch beheer van de ziekte.

Congenitaal Cataracten Gezichtsdyspmorfie Neuropathie (CCFDN) syndroom is een complexe ontwikkelingsstoornis met autosomaal recessieve overerving.

DOEL: De aard en het verloop van oftalmologische afwijkingen bij congenitaal cataracten gezichtsdyspmorfie neuropathie (CCFDN) syndroom bepalen in een genetisch geverifieerde groep van 9 patiënten.

Congenitaal cataracten gezichtsdyspmorfie neuropathie (CCFDN) syndroom (OMIM 604168) is een autosomaal recessieve ontwikkelingsstoornis die voorkomt in een endogame groep van Vlax Roma (zigeuners; refs. 1-3).

De belangrijkste differentiële diagnose van MSS is het syndroom gedefinieerd door congenitale cataracten, gezichtsdyspmorfie en perifere neuropathie (CCFDN), dat gelokaliseerd is op 18qter.

Het CCFDN-syndroom is een complex fenotype dat meerdere systemen omvat, gekenmerkt door gezichtsdyspmorfie, congenitale cataracten, microcornea, vertraagde vroege motorische en intellectuele ontwikkeling, hypogonadotrope hypogonadisme, hypomyelinisatie van het perifere zenuwstelsel en ernstige complicaties gerelateerd aan algemene anesthesie.

Ontwikkelingsafwijkingen omvatten congenitale cataracten en microcornea, primaire hypomyelinisatie van het perifere zenuwstelsel, verminderde fysieke groei, vertraagde vroege motorische en intellectuele ontwikkeling, milde gezichtsdyspmorfie en hypogonadisme. Para-infectieuze rhabdomyolyse is een ernstige complicatie die bij een toenemend aantal patiënten wordt gemeld.

CONCLUSIES: Vroeg optredende congenitale cataracten geassocieerd met microcornea, microftalmie en micropupil zijn essentiële oculaire kenmerken van het CCFDN-syndroom en zijn de eerste herkenbare tekenen tijdens de vroege kinderjaren.

Alle patiënten vertoonden een perifere, demyeliniserende neuropathie en wisselende graden van ataxie. Bij de oudere patiënten was spieraantasting in distale spieren en gezichtsdyspmorfie duidelijk. Vroeg optredende bilaterale congenitale cataracten geassocieerd met microcornea, microftalmie en micropupil werden bij alle patiënten gevonden. Alle kinderen hadden floppy eyelid-syndroom en pseudoptose.

Alle patiënten hadden syndroom-geassocieerde nystagmus en congenitale esotropie. Verziendheid op afstand kon worden geclassificeerd als ernstig tot matig verminderd, terwijl de nabijzicht veel beter was (mild tot matig verminderd).

Omdat deze families afkomstig waren uit dezelfde genetisch geïsoleerde stichtingspopulatie als patiënten met congenitaal cataracten gezichtsdyspmorfie neuropathie (CCFDN) syndroom, en omdat de twee syndromen klinische manifestaties gemeen hebben, stelden we de hypothese op dat de twee verwante, zij het verschillende, syndromen klinische varianten van één genetische aandoening kunnen vertegenwoordigen.

Perifere zenuwafwijkingen bij het congenitaal cataracten gezichtsdyspmorfie neuropathie (CCFDN) syndroom.

Congenitaal cataracten gezichtsdyspmorfie neuropathie (CCFDN) syndroom: een nieuwe ontwikkelingsstoornis bij zigeuners gelokaliseerd op 18qter.

We stellen voor het syndroom aan te duiden als congenitaal cataracten gezichtsdyspmorfie neuropathie (CCFDN).

De aandoening is aangeduid als het congenitaal cataracten gezichtsdyspmorfie neuropathie (CCFDN) syndroom om de opvallende kenmerken te benadrukken.

Geassocieerde neurologische kenmerken zijn een matig niet-progressief cognitief tekort bij de meeste getroffen individuen samen met piramidale tekenen en milde chorea bij sommigen. Begeleidende niet-neurologische kenmerken omvatten korte gestalte, karakteristieke gezichtsdyspmorfie en hypogonadotrope hypogonadisme. Zenuwgeleidingsonderzoeken suggereren een hypomyeliniserende/demyeliniserende neuropathie, bevestigd door zenuwbiopsie.

Congenitaal cataracten gezichtsdyspmorfie neuropathie (CCFDN) syndroom: een zeldzame oorzaak van parainfectieuze rhabdomyolyse.


is intensieve lichamelijke activiteit geassocieerd met een langere levensduur?

Answer: Verschillende overlevingsstudies hebben aangetoond dat professionele atleten een hogere levensduur hebben dan de algemene bevolking. Deze epidemiologische gegevens komen overeen met het bewijs dat langdurige duurtraining bij oudere personen een verhoogde HRV en een hogere inspanningscapaciteit induceert, wat goed vastgestelde voorspellers zijn van cardiovasculaire en algehele mortaliteit, evenals telomeerlengte.

We vonden een zeer significante toename van de gemiddelde levensduur (17%) van de wielrenners vergeleken met de algemene bevolking. De leeftijd waarop 50% van de algemene bevolking overleed was 73,5 versus 81,5 jaar bij deelnemers aan de Tour de France. Onze belangrijkste bevinding is dat herhaalde zeer intensieve inspanning de levensduur verlengt bij goed getrainde beoefenaars.

Competitieve inspanning veroorzaakt geen hartschade bij personen met een gezond hart, maar induceert fysiologische functionele en structurele aanpassingen van het hart die positieve effecten hebben op de levensverwachting.

Medaillewinnaars leefden gemiddeld 2,8 jaar langer dan controles. Medaillewinnaars in acht van de negen landengroepen hadden een significant overlevingsvoordeel vergeleken met controles. Goud-, zilver- en bronzen medaillewinnaars genoten elk van vergelijkbare overlevingsvoordelen. Medaillewinnaars in duursporten en gemengde sporten hadden een groter overlevingsvoordeel ten opzichte van controles na 30 jaar (1,13, 1,09 tot 1,17; 1,11, 1,09 tot 1,13) dan medaillewinnaars in krachtsporten (1,05, 1,01 tot 1,08). CONCLUSIES: Olympische medaillewinnaars leven langer dan de algemene bevolking, ongeacht het land, de medaille of de sport. Deze studie was niet ontworpen om dit effect te verklaren, maar mogelijke verklaringen zijn genetische factoren, lichamelijke activiteit, een gezonde levensstijl en de rijkdom en status die gepaard gaan met internationale sportglorie.

Langdurige duurtraining induceert bij oudere personen een verhoogde HRV en een hogere inspanningscapaciteit, wat goed vastgestelde voorspellers zijn van cardiovasculaire en algehele mortaliteit.

Sportactiviteit bij adolescenten en jongvolwassenen werd geassocieerd met een verhoogd risico op SD, zowel bij mannen als vrouwen. Sport op zich was geen oorzaak van de verhoogde mortaliteit, maar het veroorzaakte SD bij die atleten die getroffen waren door cardiovasculaire aandoeningen die predisponeren voor levensbedreigende ventriculaire aritmieën tijdens lichamelijke inspanning.


Zijn cyclophilines eiwitten die binden aan prolines?

Answer: Cyclophilines zijn ubiquitair tot expressie gebrachte eiwitten die binden aan prolines.

Cyclophilines zijn ubiquitair tot expressie gebrachte eiwitten die binden aan prolines en de cis/trans isomerisatie van proline-residuen kunnen katalyseren.

een kenmerk van de cyclophiline familie van eiwitten die prolines binden en vaak fungeren als cis-trans peptidyl-prolyl isomerasen.

De cyclophilines zijn wijdverspreid tot expressie gebrachte enzymen die de omzetting van de cis- en trans-peptidebindingen van prolines katalyseren.

een immunophiline die betrokken is bij de isomerisatie van kritieke prolines die voorkomen in de tCHT1-sequentie.


Kan een bepaald genotype tegenovergestelde fitnesseffecten (voordelig en nadelig) vertonen binnen dezelfde omgeving?

Answer: Een bepaald genotype kan zowel voordelig als nadelig, zelfs schadelijk zijn, afhankelijk van de omgeving waarin een organisme leeft. Dit staat bekend als antagonistische pleiotropie. Antagonistische pleiotropie kan zelfs binnen dezelfde omgeving optreden. Bijvoorbeeld, bij Escherichia coli kunnen bepaalde mutaties voordelige, schadelijke of neutrale fitnesseffecten vertonen bij verschillende groeisnelheden. Ook speelt antagonistische pleiotropie een rol in de evolutie van veroudering, aangezien een bepaald genotype de fitness in de late en vroege levensfase in tegengestelde richtingen kan beïnvloeden.

Mutaties die voordelig zijn in de ene omgeving kunnen kosten veroorzaken in andere omgevingen, wat resulteert in antagonistische pleiotropie. Hier beschrijven we een nieuwe vorm van antagonistische pleiotropie die zelfs binnen dezelfde omgeving werkt, waarbij voordelen en nadelige effecten zich bij verschillende groeisnelheden manifesteren.

De hfq-mutaties waren voordelig, nadelig of neutraal bij een gemiddelde groeisnelheid (0,5 h(-1)) en één veranderde van voordelig naar nadelig binnen een verschil van 36 min in verdubbelingstijd.

Er bestaan twee genetische modellen om de evolutie van veroudering te verklaren - mutatie-accumulatie (MA) en antagonistische pleiotropie (AP).

Volgens AP hopen laatwerkende nadelige mutaties zich op omdat ze vroege levensvoordelen bieden.

Veel merkerlocaties reageerden in tegengestelde richtingen op selectie voor late en vroege levensfitness, wat wijst op negatieve genetische correlaties of afwegingen tussen die eigenschappen. Indirect bewijs suggereerde dat sommige negatieve genetische correlaties het gevolg waren van antagonistische pleiotropie.

De basis van antagonistische pleiotropie in hfq-mutaties die tegenovergestelde effecten op fitness hebben bij langzame en snelle groeisnelheden.


Heeft het eiwit SETMAR (Metnase) een transposase-domein?

Answer: Ja, het eiwit SETMAR (Metnase) heeft een transposase-domein.

Metnase (SETMAR) is een SET-transposase fusie-eiwit dat niet-homologe end-joining (NHEJ) reparatie bij mensen bevordert.

Het transposase-domein eiwit Metnase/SETMAR onderdrukt chromosomale translocaties.

Metnase (ook wel SETMAR genoemd) is een fusie van een histonmethylase en transposase-eiwit die specifiek bij primaten is ontstaan.

Het enige intacte Hsmar1 transposase-gen bevindt zich binnen een chimerisch SET-transposase fusie-eiwit dat Metnase of SETMAR wordt genoemd.

De Metnase transposase is opmerkelijk goed geconserveerd door de evolutie heen;

Metnase (ook bekend als SETMAR) is een SET- en transposase fusie-eiwit bij mensen en speelt een positieve rol bij de reparatie van dubbelstrengsbreuken (DSB). Terwijl het SET-domein histon-lysine methyltransferase activiteit bezit, is het transposase-domein verantwoordelijk voor 5'-terminale omgekeerde herhalings (TIR)-specifieke binding, DNA-lusvorming en DNA-knipactiviteiten.

Metnase is een fusiegen dat een SET histon methyltransferase domein en een transposase domein omvat, afgeleid van de Mariner transposase.

gereguleerd door de DNA-reparatiecomponent Metnase (ook wel SETMAR genoemd). Metnase bevat een SET histonmethylase en transposase nuclease domein.

Metnase is een menselijk SET- en transposase domein eiwit.

Het menselijke SET- en transposase domein eiwit Metnase.

van transposase-gerelateerde sequenties bij mensen zijn pseudogenen. We isoleerden en karakteriseerden recentelijk een SET- en transposase domein eiwit genaamd Metnase dat DNA dubbelstrengsbreuk (DSB) reparatie bevordert via niet-homologe end-joining (NHEJ). Zowel het SET- als het transposase-domein waren vereist voor zijn NHEJ-activiteit.

Metnase, ook bekend als SETMAR, is een SET- en transposase fusie-eiwit met een ongedefinieerde rol in DNA-reparatie bij zoogdieren.

Biochemische karakterisering van een SET- en transposase fusie-eiwit, Metnase: i

Metnase (SETMAR) is een SET- en transposase fusie-eiwit dat in vivo end-joining activiteit bevordert en genomische integratie van vreemd DNA medieert.

Dit transposase coderende gebied maakt deel uit van het SETMAR-gen, waarin een histon methyltransferase SET-domein is gefuseerd aan een Hsmar1 transposase-domein.

Het menselijke SETMAR-eiwit behoudt de meeste activiteiten van de voorouderlijke Hsmar1 transposase.

Hier onderzoeken we de activiteit van het menselijke SETMAR-eiwit, een sterk tot expressie gebracht fusie-eiwit tussen een histon H3 methylase en een transposase van de mariner-familie.

SETMAR, een nieuw primatenspecifiek chimeer gen dat is ontstaan door fusie van een SET histon methyltransferase gen met het transposase gen van een mobiel element.

We identificeerden een eiwit, genaamd Metnase, dat een SET-domein en een transposase/nuclease domein heeft.

Metnase heeft een nuclease domein dat homologe kenmerken vertoont met de Transposase-familie.

Metnase (ook wel SETMAR genoemd) is een SET- en transposase domein eiwit dat zowel DNA dubbelstrengsbreuk (DSB) reparatie als het herstarten van vastgelopen replicatievorken bevordert.


Speelt alternatieve splicing van apoptotische genen een rol in de reactie op DNA- of mitochondriale schade?

Answer: Ja, alternatieve splicing lijkt een sleutelrol te spelen in de reactie op DNA- of mitochondriale schade, zoals gesuggereerd door het aantal apoptotische genen dat alternatieve splicing ondergaat, waarbij de gegenereerde isoformen vaak antagonistische rollen hebben.

Apoptose die door UV wordt bevorderd in cellen zonder p53 wordt voorkomen wanneer de verandering in alternatieve splicing van het apoptotische gen bcl-x wordt teruggedraaid, wat de relevantie van dit mechanisme bevestigt.

We tonen aan dat E2F1 SC35 nodig heeft om het alternatieve splicingprofiel van verschillende apoptotische genen zoals c-flip, caspases-8 en -9 en Bcl-x te wijzigen, richting de expressie van pro-apoptotische splicevarianten. Ten slotte leveren we bewijs dat E2F1 SC35 opreguleert als reactie op DNA-schadelijke agentia en tonen we aan dat SC35 nodig is voor apoptose als reactie op deze geneesmiddelen.

Deze analyse toonde aan dat DNA-schade leidde tot veranderingen in splicingactiviteit die het splicingpatroon van Fas, een belangrijke pro-apoptotische, p53-induceerbare doodsreceptor, wijzigden.

Bortezomib veroorzaakt mitochondriale schade in native cellen en activeert ook de UPR door splicing van Xbp-1 en inductie van CHOP, wat significant wordt verminderd door het stilleggen van MUC4.

Het tumorsuppressoreiwit p53 is een belangrijke activator van apoptose. Hoewel p53-deficiënte kankercellen minder reageren op chemotherapie, is hun resistentie niet volledig, wat suggereert dat er andere apoptotische routes kunnen bestaan. Een p53-gerelateerd gen, p73, dat verschillende eiwitten codeert als gevolg van alternatieve splicing, kan ook apoptose induceren.

De inductie van apoptose was significant verminderd in P388/SPR-cellen, zoals aangegeven door minimale DNA-fragmentatie. Analyse van oncogenen die apoptotische celdood reguleren toonde een duidelijke afname van bcl-2 in combinatie met een matige vermindering van het bax-eiwit, maar een opvallende overexpressie van de lange vorm van het bcl-X-eiwit.