Welke translocatie is het kenmerk van Ewing-sarcoom?

Answer: Tumoren die worden gedefinieerd als Ewing-sarcoom (ES) vormen een groep van zeer kwaadaardige neoplasmata die het vaakst kinderen en jongvolwassenen in de eerste 2 decennia van het leven treffen. Het EWS/Fli-1 fusiegen, een product van de translocatie t(11;22)(q24;12), wordt bij 95% van de ES-patiënten gedetecteerd.

Tumoren die worden gedefinieerd als Ewing-sarcoom (ES) vormen een groep van zeer kwaadaardige neoplasmata die het vaakst kinderen en jongvolwassenen in de eerste 2 decennia van het leven treffen. Het EWS/Fli-1 fusiegen, een product van de translocatie t(11;22)(q24;12), wordt bij 95% van de ES-patiënten gedetecteerd.

Ewing-sarcoom is een maligniteit die wordt gekenmerkt door een specifieke chromosomale translocatie 11:22 die een nieuw EWS-FLI1 fusie-eiwit genereert dat functioneert als een abnormale transcriptiefactor.

Het kenmerk van Ewing-sarcoom (EWS) is een translocatie--t(11;22)(q24;q12)--die het vaakst resulteert in het abnormale chimere gen EWS/FLI1.

De chromosomale translocatie t(11;22)(q24;q12) levert het EWS-Fli1 fusiegen op, dat bijdraagt aan de ontwikkeling van Ewing-familietumoren (EFT's).

Ewing-sarcoom is uiterst zeldzaam bij mensen uit Oost- en Zuidoost-Azië.

De t(11;22)(q24;q12) translocatie was aanwezig bij alle patiënten in onze serie.

We bevestigden dat verre metastasen sterk voorspellend zijn voor een slechte uitkomst, en dat de t(11;22)(q24;q12) translocatie aanwezig was bij alle patiënten in onze serie.

Het genetische kenmerk van de Ewing-sarcoomfamilie van tumoren (ESFT) is de aanwezigheid van de t(11;22)(q24;q12) translocatie, aanwezig in tot 85% van de gevallen van ESFT, die het EWS/FLI1 fusiegen creëert en resulteert in de expressie van een chimere eiwit dat vele andere genen reguleert.

Ewing-sarcoomfamilie van tumoren (ESFT's) worden gekenmerkt door de t(11;22)(q24;q12) translocatie die de Ewing sarcoom breakpoint regio 1 en Friend leukemie virus integratie 1 (EWS-FLI1) fusie transcriptiefactor genereert die verantwoordelijk is voor het hoogmaligne fenotype van deze tumor.

De chromosomale translocatie die het EWS/FLI1 fusietranscript produceert, kenmerkt klinisch Ewing-sarcoom.

Translocatie van chromosomen 11 en 22 in choroïdale metastatische Ewing-sarcoom gedetecteerd door fluorescent in situ hybridisatie.

Moleculaire detectie van de t(11;22)(q24;q12) translocatie in Ewing-sarcoom is waardevol bij de differentiële diagnose van kleine ronde cel tumoren.

Deze patiënt illustreert het tweede gerapporteerde voorkomen van primair Ewing-sarcoom in de maag en het eerste gerapporteerde met de t(11;22)(q24;q12) gen translocatie.

Translocaties die ETS-transcriptiefactoren betreffen, wat meestal leidt tot het EWSR1-FLI1 fusie-eiwit, zijn het kenmerk van Ewing-sarcoom.

EWS-Fli1, een fusiegen dat het resultaat is van een chromosomale translocatie t(11;22)(q24;q12) en gevonden in Ewing-sarcoom en primitieve neuro-ectodermale tumoren, codeert voor een transcriptie-activator en bevordert cellulaire transformatie.

De aanwezigheid van de t(11;22)(q24;q12) translocatie zou waarschijnlijk niet als diagnostisch voor Ewing-sarcoom en perifere primitieve neuro-ectodermale tumor moeten worden beschouwd zonder ondersteunend histologisch bewijs.

Ewing-sarcoom is het prototypische lid van deze groep sarcomen; het was de eerste die pathologisch werd herkend als een afzonderlijke entiteit en waarvan de kenmerkende translocatie cytogenetisch werd gedefinieerd, wat leidde tot de identificatie van de belangrijkste drijvende verandering, de EWS-FLI1 genfusie die deze abnormale, chimere transcriptiefactor codeert.

De diagnose is gebaseerd op de anamnese, immunokleuring met ten minste 2 neurale markers, ultrastructuuronderzoek en bewijs van een abnormale t(11;22)(q24;q12) translocatie als kenmerk van de Ewing-sarcoomfamilie.

[Chromosomale translocatie (11;22) in cellijnen van Ewing-sarcoom].

Deze resultaten, geassocieerd met die verkregen gelijktijdig en onafhankelijk van verse tumorcellen, suggereren dat de translocatie t(11;22)(q24;q12) een chromosomaal kenmerk is dat typerend is voor Ewing-sarcoomcellen.

Chromosomale translocatie die resulteert in fusie van de genen die het RNA-bindend eiwit EWS en transcriptiefactor FLI1 coderen (EWS-FLI1) is pathognomonisch voor Ewing-sarcoom.

De translocatie resulteert in de fusie van het EWS-gen met het transcriptiefactor-gen FLI1, wat als kenmerk van ESFT wordt beschouwd.|


Is invasie en metastase een van de kenmerken van kanker?

Answer: Ja, invasie en metastase zijn een van de zogenaamde kenmerken van kanker.

De pathogenese van MM omvat de accumulatie van uitgebreide cytogenetische veranderingen, evenals kankergerelateerde fenotypische veranderingen die de overleving, invasie en metastase van tumorcellen bevorderen. Deze review presenteert de huidige kennis over de biologische kenmerken van deze ziekte die verband houden met de zogenaamde kenmerken van kanker.


Is het mogelijk om survivine-eiwitexpressie te detecteren in normale volwassen menselijke weefsels?

Answer: Nee. Survivine is een remmer van apoptose die niet detecteerbaar is in normale gedifferentieerde weefsels van de volwassen mens.

Survivine (BIRC5) is een van de leden van de IAP-familie van apoptose-remmers. Het BIRC5-gen wordt tot expressie gebracht in de meeste menselijke embryonale weefsels en kwaadaardige tumoren, maar niet in normale gedifferentieerde weefsels van de volwassen mens.

Survivine is een remmer van apoptose die niet detecteerbaar is in de meeste terminaal gedifferentieerde normale menselijke weefsels, sterk tot expressie komt in embryonale en foetale organen en sterk tot expressie komt in veel verschillende menselijke kankers.

Survivine is een lid van de inhibitor apoptose-familie die overexpressie vertoont in veel maligniteiten. Het heeft vijf bekende alternatieve splice-vormen, waarvan sommige verschillen in hun anti-apoptotische eigenschappen en expressieniveaus in menselijke kankers.

Survivine wordt gewoonlijk niet tot expressie gebracht in normale volwassen weefsels,

AZD1152-hQPA induceerde caspase-afhankelijke apoptose in sommige cellijnen, aangetoond door verlies van mitochondriale membraanpotentiaal, activatie van caspase-9, gevolgd door activatie van caspase-3. Dit effect ging gepaard met de remming van survivine-expressie. De werkzaamheid in vivo werd bepaald in NOD/SCID/γc(null) muizen geïmplanteerd met de Ramos menselijke BL-cellijn. AZD1152 had antitumoreffecten in dit muizen xenograft-model. Deze preklinische gegevens suggereren dat de remming van Aurora B kinase een potentieel nuttige therapeutische strategie is bij BL en HL.

Een nieuw anti-apoptose gen, namelijk survivine, werd geïdentificeerd als een structureel uniek lid van de inhibitor van apoptose-eiwitfamilie. Survivine-expressie wordt uitgeschakeld tijdens de foetale ontwikkeling en wordt niet gevonden in niet-neoplastische volwassen menselijke weefsels, maar wordt weer aangezet in de meest voorkomende menselijke kankers. De anti-apoptotische eigenschappen van survivine kunnen een significant groeivoordeel bieden in tumoren en mogelijk ook bijdragen aan chemoresistentie van kanker.

Verdere vergelijking van de distributie van PDEF met andere algemeen erkende kanker-geassocieerde moleculen toonde aan dat PDEF een meer beperkte distributie heeft dan Her-2/neu, Bcl-2, survivine of telomerase in cDNA-bibliotheken van normale menselijke weefsels en een meer verhoogde distributie dan Her-2/neu, CA-125, Bcl-2, survivine en telomerase in cDNA-bibliotheken van hersenen (behalve survivine), borst, long en ovariumtumoren. Deze gegevens samen tonen een betere tumor-associatie voor PDEF en suggereren dat PDEF een geschikter doelwit is voor het ontwikkelen van specifieke kankertherapieën.

We identificeerden verminderde FHIT-expressie resulterend in remming van apoptose en verminderde apoptose geassocieerd met abnormale niveaus van sommige pro- en anti-apoptotische eiwitten (Bax, Bcl-2 en Survivine) door TUNEL en TMA. Onze resultaten toonden aan dat de mutatie in het FHIT-gen de FHIT-expressie in menselijke CRC significant verminderde. Zowel TUNEL- als TMA-experimenten toonden significant geremde apoptose aan door downregulatie van Bax en upregulatie van Survivine en Bcl-2. Gezamenlijk identificeren deze studies het mechanisme waarmee een belangrijk tumorsuppressorgen, FHIT, specifiek geïnactiveerd in menselijke CRC, bijdraagt aan ons begrip van het mechanisme van colorectale carcinogenese.


Lijst van symptomen van het Meigs-syndroom.

Answer: Het Meigs-syndroom is een goedaardige ovariumtumor geassocieerd met ascites en pleurale effusie.

Het Meigs-syndroom is een goedaardige ovariumtumor geassocieerd met ascites en pleurale effusie.

Hoewel postmenopauzale vrouwen met een ovariumtumor, ascites, pleurale effusie en verhoogde CA-125-waarden waarschijnlijk maligne ovariumtumoren hebben, moet het Meigs-syndroom worden overwogen in de differentiële diagnose.

ACHTERGROND: Het Demons-Meigs-syndroom moet gewoonlijk worden overwogen bij de aanwezigheid van een typische triade: abdomino-pelvische massa, ascites en hydrothorax.

CONCLUSIE: Het Meigs-syndroom moet worden overwogen in de differentiële diagnose bij een patiënt met een bekkenmassa, pleurale effusie en ascites met normale cytologie en verhoogde CA125-waarden.

ACHTERGROND: Het Meigs-syndroom is een zeldzaam maar bekend syndroom dat wordt gedefinieerd als de triade van een goedaardige solide ovariumtumor, ascites en pleurale effusie.

Ovariummassa, pleurale effusie en ascites: herziening van het Meigs-syndroom.

Wanneer een goedaardige ovariumfibroom wordt geassocieerd met ascites en/of pleurale effusie, wordt dit het Meigs-syndroom genoemd.


Wat is het effect van CRD-BP op de stabiliteit van c-myc mRNA?

Answer: Het c-myc mRNA coding region determinant-binding protein (CRD-BP) heeft een hoge affiniteit voor de coding region determinant (CRD) van c-myc mRNA. Men denkt dat deze affiniteit het c-myc CRD beschermt tegen endonucleolytische aanval.

CRD-BP beschermt c-myc en MDR-1 RNA tegen endonucleolytische aanval door een zoogdier endoribonuclease

Het c-myc mRNA coding region determinant-binding protein (CRD-BP) heeft een hoge affiniteit voor de coding region determinant (CRD) van c-myc mRNA. Men denkt dat deze affiniteit het c-myc CRD beschermt tegen endonucleolytische aanval

Deze resultaten leveren het eerste directe bewijs dat CRD-BP inderdaad c-myc CRD kan beschermen tegen splitsing geïnitieerd door een endoribonuclease

CRD-BP: een c-Myc mRNA stabiliserend eiwit met een oncofetaal expressiepatroon

Het Coding Region Determinant-Binding Protein (CRD-BP) is een eiwit met RRM- en KH-domeinen dat specifiek ten minste drie RNA's herkent. Het bindt aan een van de twee instabiliteitselementen van c-myc mRNA

CRD-BP wordt toegeschreven een rol in het stabiliseren van c-myc mRNA door het voorkomen van endonucleolytische splitsing

Een 249-nucleotide coding region instability determinant (CRD) destabiliseert c-myc mRNA. Eerdere experimenten identificeerden een CRD-bindend eiwit (CRD-BP) dat de CRD lijkt te beschermen tegen endonuclease splitsing

Deze gegevens suggereren dat c-myc mRNA snel wordt afgebroken tenzij het (i) zonder pauze wordt vertaald of (ii) wordt beschermd door CRD-BP wanneer pauzeren optreedt

Hier bevestigen we dat menselijk CRD-BP/IMP-1 bindt aan c-myc mRNA

Het coding region determinant-binding protein (CRD-BP) bindt in vitro aan c-myc mRNA en wordt verondersteld het mRNA te stabiliseren en de hoeveelheid c-Myc eiwit te verhogen

Twee regio's binnen c-myc mRNA bepalen de korte halfwaardetijd. Eén bevindt zich in het 3'-niet-vertaalde gebied, de andere in de coding region. Een cytoplasmatisch eiwit, het coding region determinant-binding protein (CRD-BP), bindt in vitro aan de c-myc coding region instability determinant. We hebben voorgesteld dat CRD-BP, wanneer het aan het mRNA gebonden is, het mRNA beschermt tegen endonucleolytische aanval en daardoor de halfwaardetijd van het mRNA verlengt

Ontwikkelingsregulatie van CRD-BP, een RNA-bindend eiwit dat c-myc mRNA in vitro stabiliseert

We isoleerden en karakteriseerden eerder een coding region determinant-binding protein (CRD-BP) dat mogelijk c-myc mRNA post-transcriptioneel reguleert

CRD-BP bindt specifiek aan de coding region van c-myc mRNA en zou c-myc mRNA in vitro kunnen stabiliseren door het te beschermen tegen endonucleolytische splitsing


Wat is de moleculaire functie van psoraleen fotobinding op DNA?

Answer: De interactie van twee wateroplosbare furocoumarines, 8-(omega-diethyl aminopropyloxy)psoraleen hydrochloride (I) en zijn 5-isomeer (II), met DNA is onderzocht met spectroscopische, evenwichtsdialyse-, hydrodynamische en chiroptische technieken. Beide verbindingen intercaleren in de polynucleotide dubbele helix.

De interactie van twee wateroplosbare furocoumarines, 8-(omega-diethyl aminopropyloxy)psoraleen hydrochloride (I) en zijn 5-isomeer (II), met DNA is onderzocht met spectroscopische, evenwichtsdialyse-, hydrodynamische en chiroptische technieken. Beide verbindingen intercaleren in de polynucleotide dubbele helix.

Beide verbindingen binden zeer efficiënt aan DNA, waarbij de mate van dit proces wordt beïnvloed door de aard van de substituenten op positie 8

We hebben een exonuclease III/photoreversieprocedure beschreven om, met basepaarresolutie, de basen in kaart te brengen die gefotoreageerd hebben met 4,5',8-trimethylpsoraleen (Me3-psoraleen) en daarbij monoadducten of interstrand cross-links in DNA vormen (20)

Psoraleen- en lichtbehandeling verwijderden negatieve superhelische windingen, en uitgebreide behandelingen slaagden er niet in positieve superhelische windingen te produceren in covalent gesloten plasmide DNA.

De kristal- en moleculaire structuur van 4,4',5'-trimethylazapsoraleen, verkregen door röntgendiffractie, werd ook gerapporteerd. Net als psoraleen vormen deze verbindingen een moleculair complex met DNA, waarbij ze intercaleren binnen de dubbele helix van het macromolecuul.


Is progesteron effectief voor de behandeling van patiënten met traumatisch hersenletsel op basis van klinische trialgegevens?

Answer: Nee. Progesteron is geassocieerd met sterke positieve effecten in diermodellen van traumatisch hersenletsel (TBI) en met klinische voordelen in twee fase 2 gerandomiseerde, gecontroleerde onderzoeken. Echter, een recente grote klinische trial toonde geen klinisch voordeel van progesteron bij patiënten met ernstig TBI. Deze gegevens staan in contrast met de robuuste preklinische data en resultaten van vroege single-center trials die de aanleiding vormden om fase 3 onderzoeken te starten.

ACHTERGROND: Progesteron is geassocieerd met sterke positieve effecten in diermodellen van traumatisch hersenletsel (TBI) en met klinische voordelen in twee fase 2 gerandomiseerde, gecontroleerde onderzoeken.

Het aandeel patiënten met een gunstige uitkomst op de Glasgow Outcome Scale (goede herstel of matige invaliditeit) was 50,4% met progesteron, vergeleken met 50,5% met placebo. De mortaliteit was vergelijkbaar in beide groepen. Er werden geen relevante veiligheidsverschillen waargenomen tussen progesteron en placebo. CONCLUSIES: Primaire en secundaire effectiviteitsanalyses toonden geen klinisch voordeel van progesteron bij patiënten met ernstig TBI. Deze gegevens staan in contrast met de robuuste preklinische data en resultaten van vroege single-center trials die de aanleiding vormden om fase 3 onderzoeken te starten.

ACHTERGROND: Traumatisch hersenletsel (TBI) is een belangrijke oorzaak van overlijden en invaliditeit wereldwijd. Progesteron is aangetoond het neurologisch herstel te verbeteren in meerdere experimentele modellen en twee vroege fase onderzoeken bij patiënten met TBI.

Er was geen significant verschil tussen de progesterongroep en de placebogroep in het aandeel patiënten met een gunstige uitkomst (relatief voordeel van progesteron, 0,95; 95% betrouwbaarheidsinterval [BI], 0,85 tot 1,06; P=0,35). Flebitis of tromboflebitis kwam vaker voor in de progesterongroep dan in de placebogroep (relatief risico, 3,03; BI, 1,96 tot 4,66).

CONCLUSIES: Deze klinische trial toonde geen voordeel van progesteron ten opzichte van placebo bij het verbeteren van uitkomsten bij patiënten met acuut ernstig TBI.

Talrijke studies tonen echter aan dat progesteron aanzienlijke pleiotrope eigenschappen heeft als neuroprotectief middel bij zowel diermodellen als mensen.

RESULTATEN: Er was een betere herstelratio en GOS-score voor de patiënten die progesteron kregen dan voor degenen in de controlegroep tijdens een follow-up periode van 3 maanden (50% versus 21%); subgroepanalyse toonde een significant verschil in het percentage gunstige uitkomst tussen de twee groepen met GCS van 5-8 (p=0,03). CONCLUSIE: Het gebruik van progesteron kan het neurologisch herstel van patiënten met ernstig TBI tot 3 maanden na het letsel significant verbeteren, vooral bij degenen met 5≤GCS≤8, wat een potentieel voordeel biedt voor de behandeling van acute ernstige TBI-patiënten. Aangezien dit medicijn geen significante bijwerkingen had, kan progesteron worden gebruikt bij patiënten met ernstig TBI als neuroprotectief middel.

Hoewel progesteron en ciclosporine veelbelovend zijn gebleken in fase II-studies, is succes in grotere fase III, gerandomiseerde, multicenter klinische trials nog af te wachten.

Alle drie de studies rapporteerden de effecten van progesteron op mortaliteit. De gecombineerde risicoratio (RR) voor mortaliteit aan het einde van de follow-up was 0,61, 95% betrouwbaarheidsinterval (BI) 0,40 tot 0,93. Drie studies maten invaliditeit en vonden dat de RR van overlijden of ernstige invaliditeit bij patiënten behandeld met progesteron 0,77 was, 95% BI 0,62 tot 0,96.

CONCLUSIES VAN DE AUTEURS: Huidige klinische evidentie uit drie kleine RCT's geeft aan dat progesteron het neurologisch herstel van patiënten met TBI kan verbeteren. Deze evidentie is echter nog onvoldoende en verdere multicenter gerandomiseerde gecontroleerde trials zijn nodig.

GOS werd ingedeeld in 2 hoofdcategorieën van gunstig en ongunstig herstel, waarvan gunstig herstel in placebo, progesteron en progesteron-vitamine D respectievelijk 25%, 45% en 60% was, wat een statistisch significant verschil tussen de groepen liet zien (P-waarde = 0,03). CONCLUSIE: De resultaten toonden aan dat de herstelratio bij patiënten met ernstig hersentrauma in de groep die progesteron en vitamine D samen kregen significant hoger was dan die van de progesterongroep, welke op zijn beurt hoger was dan die van de placebogroep.

De gecombineerde relatieve risico (RR) voor mortaliteit aan het einde van de follow-up is 0,61, 95% betrouwbaarheidsinterval (BI) 0,40 tot 0,93. Drie studies maten invaliditeit en vonden dat de RR van overlijden of ernstige invaliditeit bij patiënten behandeld met progesteron 0,77 was, 95% BI 0,62 tot 0,96.

Klinische trials hebben aangetoond dat kortdurende en langdurige progesteronbehandeling een significante verbetering in het niveau van invaliditeit bij patiënten met hersenletsel induceert.

Verbeterde uitkomsten door toediening van progesteron bij patiënten met acuut ernstig traumatisch hersenletsel: een gerandomiseerde gecontroleerde trial.

CONCLUSIE: Onze gegevens suggereren dat patiënten met acuut ernstig TBI die progesteron toegediend krijgen verbeterde neurologische uitkomsten hebben tot 6 maanden. Deze resultaten bieden belangrijke informatie voor verdere grote en multicenter klinische trials over progesteron als een veelbelovend neuroprotectief medicijn.

De aangepaste Functional Independence Measure-scores in de progesterongroep waren hoger dan die in de placebogroep bij zowel 3-maanden als 6-maanden follow-up (P < 0,05 en P < 0,01). Het sterftecijfer van de progesterongroep was significant lager dan dat van de placebogroep bij 6-maanden follow-up (P < 0,05).

Deze gegevens, gecombineerd met de resultaten van de eerder gepubliceerde ProTECT-trial, tonen aan dat progesteron veilig en potentieel effectief is in de behandeling van TBI. Grotere fase III trials zullen nodig zijn om de resultaten te verifiëren voordat klinische implementatie kan plaatsvinden.

CONCLUSIE: Het gaf aan dat opeenvolgende vroege toediening van PG de patiënten met acuut ernstig hoofdletsel ten goede zal komen door het herstel te verbeteren en de invaliditeit te verminderen, wat mogelijk gerelateerd is aan het verminderen van ontstekings- en lipideperoxidatiereacties.

De frequentie van bijwerkingen en ernstige bijwerkingen was vergelijkbaar in beide groepen, behalve dat patiënten die gerandomiseerd waren naar progesteron een lagere 30-dagen mortaliteit hadden dan controles (ratio 0,43; 95% betrouwbaarheidsinterval 0,18 tot 0,99).

Echter, overlevenden van matig traumatisch hersenletsel die progesteron kregen, hadden meer kans op een matige tot goede uitkomst dan degenen die placebo kregen. CONCLUSIE: In deze kleine studie veroorzaakte progesteron geen waarneembare schade en toonde het mogelijke tekenen van voordeel.

Na meer dan 30 jaar onderzoek en 30 mislukte klinische trials met evenveel verschillende behandelingen, is progesteron het eerste middel dat robuuste klinische effectiviteit aantoont als behandeling voor traumatisch hersenletsel.

Een door de Amerikaanse National Institutes of Health gesponsorde, landelijke fase III klinische trial evalueert nu progesteron voor matig tot ernstig TBI bij 1200 patiënten.

Een door de industrie gesponsorde internationale fase III trial is ook gaande, en de planning voor een trial met progesteron voor de behandeling van pediatrisch hersenletsel is begonnen.

Meer dan twee decennia preklinisch onderzoek en twee recente klinische trials hebben aangetoond dat progesteron (PROG) en zijn metabolieten gunstige effecten uitoefenen na traumatisch hersenletsel (TBI) via een aantal metabole en fysiologische routes die schade in vele verschillende weefsels en orgaansystemen kunnen verminderen.

RESULTATEN: Analyse van deze reviews leverde betekenisvolle observaties op: (1) De effectiviteit van de meeste gangbare behandelingen bij TBI is onduidelijk, behalve dat corticosteroïden waarschijnlijk ineffectief of schadelijk zijn, en tranexaminezuur, nimodipine en progesteron een veelbelovend effect tonen bij bloedingstrauma, traumatische subarachnoïdale bloeding, TBI of ernstig TBI.

Laboratoriumgegevens tonen sterk aan dat progesteronbehandeling na TBI oedeem vermindert, uitkomsten verbetert en de bloed-hersenbarrièrefunctie herstelt. Klinische studies tot nu toe stemmen overeen met deze gegevens, en er zijn lopende humane trials voor progesteronbehandeling na TBI.


Is er een rol voor de cylindromatose tumorrepressor (CYLD) bij longkanker?

Answer: Om een correlatie te onderzoeken tussen CYLD-expressie en responsiviteit op TRAIL in longkankercellijnen, hebben we longkankercellijnen ontwikkeld die stabiel CYLD tot expressie brengen. Onze gegevens leverden het eerste bewijs dat verhoogde expressie van CYLD direct de TRAIL-geïnduceerde NF-κB-activatie blokkeert, en bijgevolg de TRAIL-geïnduceerde apoptose in longkankercellen verhoogt. CYLD kan fungeren als een therapeutisch doelwit bij longkanker. Het richten op CYLD, in combinatie met TRAIL, kan een nieuwe strategie zijn om longkanker met hoge NF-κB-activiteit te behandelen. Cyld codeert voor een deubiquitinerende enzym van 956 aminozuren, dat een negatieve regulator is van de nuclear factor kappaB- en mitogeen-geactiveerde proteïnekinase routes. Mutaties die het carboxyl-terminale deubiquitinerende domein van CYLD inkorten en inactiveren, liggen ten grondslag aan de ontwikkeling van huidaanhangsel tumoren bij mensen, terwijl downregulatie van Cyld-expressie geassocieerd is met de ontwikkeling van verschillende typen menselijke maligniteiten, waaronder longkanker. Om een diermodel van menselijke CYLD-inactivatie op te zetten en de biologische rol van CYLD in vivo te karakteriseren, hebben we muizen gegenereerd met een homozygote deletie van Cyld exon 9 muizen) met een conditionele benadering. Onze studie identificeert een belangrijke rol van CYLD in longrijping, wat ten grondslag kan liggen aan de ontwikkeling van veel gevallen van longkanker.

Overexpressie van CYLD versterkt de antitumoractiviteit van TRAIL door de NF-κB overlevingssignalisatie in longkankercellen te remmen

verhoogde expressie van CYLD blokkeert direct de TRAIL-geïnduceerde NF-κB-activatie, en verhoogt bijgevolg de TRAIL-geïnduceerde apoptose in longkankercellen. CYLD kan fungeren als een therapeutisch doelwit bij longkanker. Het richten op CYLD, in combinatie met TRAIL, kan een nieuwe strategie zijn om longkanker met hoge NF-κB-activiteit te behandelen

Inkorting van het katalytische domein van de cylindromatose tumorrepressor belemmert longrijping

downregulatie van Cyld-expressie is geassocieerd met de ontwikkeling van verschillende typen menselijke maligniteiten, waaronder longkanker

Deletie van exon 9 zou een carboxyl-terminale inkorting van CYLD veroorzaken en de inactivatie van zijn deubiquitinerende activiteit. In overeenstemming met eerdere studies hadden fibroblasten van Cyld(Delta 9/Delta 9) embryo's hyperactieve nuclear factor kappaB en c-Jun kinase routes vergeleken met controlefibroblasten. Cyld(Delta 9/Delta 9) pasgeboren muizen waren kleiner dan wild-type nestgenoten met een korte en gekrulde staart en geen grote ontwikkelingsdefecten. Echter, Cyld(Delta 9/Delta 9) muizen stierven kort na de geboorte door schijnbare ademhalingsstoornissen. Histologisch onderzoek van E18.5 Cyld(Delta 9/Delta 9) longen toonde een onrijp fenotype gekenmerkt door hyperplastisch mesenchym maar ogenschijnlijk normale epitheliale, gladde spier- en endotheliale structuren. Onze studie identificeert een belangrijke rol van CYLD in longrijping, wat ten grondslag kan liggen aan de ontwikkeling van veel gevallen van longkanker

Mutaties die het carboxyl-terminale deubiquitinerende domein van CYLD inkorten en inactiveren, liggen ten grondslag aan de ontwikkeling van huidaanhangsel tumoren bij mensen, terwijl downregulatie van Cyld-expressie geassocieerd is met de ontwikkeling van verschillende typen menselijke maligniteiten, waaronder longkanker.

Onze studie identificeert een belangrijke rol van CYLD in longrijping, wat ten grondslag kan liggen aan de ontwikkeling van veel gevallen van longkanker.


Welke medische diagnostische tests worden gebruikt om de nierfunctie te testen?

Answer: De meest gebruikte tests bij het diagnosticeren van een normale nierfunctie zijn bloedtesten zoals serumcreatininespiegels, glomerulaire filtratiesnelheid (GFR) en bloedureumstikstof (BUN) niveaus, evenals medische beeldvormingstests zoals echografie en CT-scan. Daarnaast wordt nierbiopsie gebruikt als een directere maar invasieve benadering. Ten slotte, en waarschijnlijk de meest relevante tests voor nierfunctie, zijn urinetests zoals urinanalyse, urineproteïneniveaus en microalbuminurie creatinineklaring.

Nierfunctiestoornissen en een verminderde glomerulaire filtratiesnelheid (GFR) worden gediagnosticeerd door de evaluatie van veranderingen in de serumcreatinine (SCr) en bloedureumstikstof (BUN) concentraties.

Nierbiomarkers, vooral die aanwezig in urine, kunnen nuttig zijn voor het bestuderen van zowel acute als chronische nefropathieën.

Het International Renal Interest Society (IRIS) canine AKI gradatiesysteem en de implementatie van urinebiomarkers

Verminderde tryptofaan (TRP) en verhoogde kynurenine (KYN) en kynureninezuur (KYNA) in het bloed zijn gerapporteerd bij patiënten en experimentele dieren met nierziekten.

Acute nierbeschadiging werd gedefinieerd als een daling van de geschatte glomerulaire filtratiesnelheid met 50% of meer vanaf het begin van de vancomycinetherapie.

Bij ernstig zieke kinderen wordt de ontwikkeling van reversibele AKI tijdens vancomycinetherapie geassocieerd met toediening van nefrotoxische geneesmiddelen en een verhoogde BUN:Scr-ratio.

De fysiologische bepaling van de nierstatus is de gemeten glomerulaire filtratiesnelheid (mGFR). Serumcreatinine, bloedureumstikstof, cystatine C en geschatte GFR (eGFR), gebaseerd op serumcreatinine, zijn er niet in geslaagd mGFR te vervangen.

Na nierdonatie keerde de nierfunctie, gemeten door bloedureumstikstof (BUN) en serumcreatinine, bij alle donoren binnen een week terug naar normaal, en er werden geen ernstige complicaties waargenomen.

Bij levende nierdonoren is GFR niet significant gecorreleerd met leeftijd of geslacht.

Verhoogde proteïnurie zou op de lange termijn leiden tot een groter risico op nierfalen.

Een vermindering van proteïnurie bij patiënten met niet-diabetische nierziekte werd waargenomen tijdens de 4 maanden durende behandeling met pioglitazon, die 2 maanden na het stoppen van de behandeling werd voortgezet. Echter, 4 maanden na het stoppen van de behandeling werd een lichte toename in het niveau van proteïnurie vastgesteld.

We identificeren pleiotrope associaties tussen deze loci met nierfunctie-gerelateerde kenmerken en het risico op chronische nierziekte (CKD).


Tegen welk eiwit is het antilichaam gericht dat wordt gebruikt voor immunokleuring van Lewy-lichaampjes?

Answer: Alpha-synucleïne is een presynaptisch eiwit, dat werd geïdentificeerd als een specifiek bestanddeel van Lewy-lichaampjes (LB) en Lewy-neurieten. Daarom wordt immunokleuring voor het detecteren van de aanwezigheid van Lewy-lichaampjes uitgevoerd met antilichamen tegen alpha-synucleïne.

α-Synucleïne is het belangrijkste eiwit geassocieerd met Lewy body dementie, de ziekte van Parkinson en multiple system atrofie.

Met het doel antilichamen te ontwikkelen die een hoge specificiteit en sensitiviteit vertonen voor ziekte-geassocieerde α-synucleïne, werden synthetische peptiden met verschillende aminozuursequenties gebruikt voor immunisatie van muizen.

De ziekte van Parkinson en dementie met Lewy-lichaampjes zijn zeer frequente neurologische aandoeningen bij ouderen. Mutaties in het alpha-synucleïne (alphaSYN) gen veroorzaken de ziekte van Parkinson, vaak geassocieerd met dementie. Neuropathologisch worden deze ziekten gekenmerkt door de aanwezigheid van Lewy-lichaampjes en Lewy-neurieten, intraneuronale inclusies die voornamelijk bestaan uit alphaSYN-eiwitfibrillen.

Immunohistochemie voor alpha-synucleïne toonde Lewy-lichaampjes aan in 31 van de 290 PSP-gevallen (11%).

We onderzochten immunohistochemisch de degeneratieprocessen van de nigro-striatale en nigro-amygdaloïde banen en de relatie tussen het verlies van dopaminerge neuronen en de vorming van Lewy-lichaampjes (LB) in de substantia nigra met behulp van 15 geautopsieerde gevallen van dementie met Lewy-lichaampjes (DLB).

De substantia nigra bevatte alpha-synucleïne-positieve LB-dragende neuronen die vrijwel gelijkmatig verdeeld waren, terwijl het putamen diffuse of korrelige alpha-synucleïne-immunokleuring vertoonde.

Het belangrijkste eiwitbestanddeel van Lewy-lichaampjes (LB's), het pathologische kenmerk van de ziekte van Parkinson en dementie met Lewy-lichaampjes, wordt beschouwd als alpha-synucleïne.

Recentelijk is alpha-synucleïne (alphaS) gevonden als een centraal bestanddeel van LB.

Met het antilichaam AFshp, specifiek gericht tegen alpha-synucleïne om Parkinson-ziekte-specifieke Lewy-lichaampjes en Lewy-neurieten evenals synaptische knopjes met het onveranderde eiwit te labelen, wordt een eerste poging gedaan om het algemene distributiepatroon in kaart te brengen en het kleuringgedrag van de immunoreactieve puncta in geselecteerde regio's van het prosencephalon te beschrijven.

Opmerkelijk was dat carboxy-terminale alpha-syn epitopen immunodominant waren in GCIs, maar het volledige panel van antilichamen immunokleurde corticale Lewy-lichaampjes (LB's) in dementie met LB- hersenen met vergelijkbare intensiteit.

Discrete immunokleuring werd aangetoond in NFT's en neuropil threads met verschillende antilichamen tegen gefosforyleerd tau, en in LB's met antilichaam tegen alpha-synucleïne.

De identificatie van het alpha-synucleïne-gen op chromosoom 4q als locus voor familiaire Lewy-body parkinsonisme en van alpha-synucleïne als component van Lewy-lichaampjes luidde een nieuw tijdperk in de studie van de ziekte van Parkinson in.

Alpha-synucleïne corticale Lewy-lichaampjes correleren met dementie bij de ziekte van Parkinson.

Recente vooruitgang in immunokleuring van alpha-synucleïne suggereert het mogelijke belang van corticale Lewy-lichaampjes (CLB's) in de hersenen van gedementeerde patiënten met PD.

CLB's positief voor alpha-synucleïne zijn zeer gevoelige (91%) en specifieke (90%) neuropathologische markers van dementie bij PD.

CLB's gedetecteerd door alpha-synucleïne-antilichamen bij patiënten met PD zijn een meer gevoelige en specifieke correlate van dementie.

Alpha-synucleïne immunoreactiviteit bij dementie met Lewy-lichaampjes.

Alpha-synucleïne is een presynaptisch eiwit dat recentelijk is geïdentificeerd als een specifiek bestanddeel van Lewy-lichaampjes (LB) en Lewy-neurieten.

Alpha-synucleïne immunokleuring was specifieker dan ubiquitine immunokleuring doordat het LB onderscheidde van globose tangles.

De voorloper van het niet-Abeta component van Alzheimer amyloïde (NACP) (ook bekend als alpha-synucleïne) is een presynaptisch terminale molecule die abnormaal accumuleert in de plaques van de ziekte van Alzheimer (AD) en in de Lewy-lichaampjes (LB's) van de Lewy body variant van AD, diffuse Lewy body ziekte en de ziekte van Parkinson.

Om de distributie van NACP/alpha-synucleïne en zijn fragmenten in de LB-dragende neuronen en neurieten beter te begrijpen, evenals om de patronen van NACP/alpha-synucleïne compartimentalisatie te verduidelijken, bestudeerden we NACP/alpha-synucleïne immunoreactiviteit met antilichamen tegen de C-terminale, N-terminale en NAC-regio's na behandeling met Proteinase K en mierenzuur in de cortex van patiënten met LB's.

Ultrastructuuranalyse toonde aan dat NACP/alpha-synucleïne immunoreactiviteit diffuus verdeeld was binnen het amorfe elektrodense materiaal in de LB's en als kleine clusters in de filamenten van LB's en neurieten.

Deze resultaten ondersteunen de opvatting dat geaggregeerd NACP/alpha-synucleïne een belangrijke rol kan spelen in de pathogenese van aandoeningen geassocieerd met LB's.

Nigrale en corticale Lewy-lichaampjes en dystrofische nigrale neurieten bij de ziekte van Parkinson en corticale Lewy body ziekte bevatten alpha-synucleïne immunoreactiviteit.

PD-hersenen toonden alpha-synucleïne immunoreactiviteit in nigrale Lewy-lichaampjes, bleke lichaampjes en abnormale neurieten.

DLB-gevallen toonden deze bevindingen evenals alpha-synucleïne immunoreactiviteit in corticale Lewy-lichaampjes en CA2-3 neurieten.

Deze resultaten suggereren dat, zelfs in sporadische gevallen, er een vroege en directe rol is voor alpha-synucleïne in de pathogenese van PD en de neuropathologisch gerelateerde aandoening DLB.


Wat zijn de belangrijkste oorzaken van echogeen darmslijmvlies bij de foetus?

Answer: Foetale echogene darm wordt voornamelijk geassocieerd met feto-maternale, intra-amniotische bloedingen, maar in verschillende gevallen wordt het in verband gebracht met taaislijmziekte, cytomegalovirus (CMV), herpes simplex-virus en andere virale infecties en foetale aneuploïdie.

In groep 2 en 3 werden twee afwijkingen, anorectale malformatie en taaislijmziekte, postnataal vastgesteld

Zes hadden chromosomale/genetische afwijkingen, twee hadden congenitale cytomegalovirusinfectie, geen had taaislijmziekte

Primaire darmpathologie is zeldzaam na de bevinding van FEB

Moederlijke serologie voor cytomegalovirus (CMV) werd uitgevoerd bij 49 (78%) gevallen

Drieëndertig zwangerschappen (53%) werden getest op taaislijmziekte (CF) en bij 1 baby werd postnataal CF bevestigd

Deze studie bevestigt de verhoogde prevalentie van aneuploïdie, CMV, CF en foetale groeibeperking bij zwangerschappen gecompliceerd door de echografische bevinding van FEB in het midtrimester

Primaire uitkomsten waren IUGR, gedefinieerd als geboortegewicht minder dan het 10e percentiel voor de zwangerschapsduur en intra-uteriene foetale sterfte vanaf 20 weken zwangerschap

Analyses werden herhaald na uitsluiting van gevallen met aneuploïdie, cytomegalovirus (CMV) infectie,

De aanwezigheid van echogene darm op echografie is onafhankelijk geassocieerd met een verhoogd risico op zowel IUGR als intra-uteriene foetale sterfte

Deze studie benadrukt het belang van prenatale echoscopische onderzoeken en hun effectiviteit in het opsporen van taaislijmziekte

Een aandoening werd gediagnosticeerd bij 32,2% van de foetussen, waarbij taaislijmziekte het meest voorkomend was (7,6%). We vonden ook spijsverteringsmalformaties (7,0%), chromosomale afwijkingen (3,7%) en materno-foetale infecties (3,7%).

Een mogelijke associatie met placentaire afwijkingen en een lage prevalentie van virale infecties werd waargenomen

Onze gegevens suggereren een omgekeerde relatie tussen de maternale BMI en de detectie van foetale EIF en/of EB

Foetale echogene darm bij 17 weken zwangerschapsduur als het vroege en enige teken van een zeer lang segment Hirschsprung-ziekte.

Foetale echografische bevindingen geassocieerd met intra-uteriene cytomegalovirus (CMV) infectie

De combinatie van hydrops fetalis, cerebrale bloeding en hyperechogene darm moet de mogelijkheid van een CMV-infectie doen overwegen

Sterk geassocieerd met een slechte zwangerschapsuitkomst door utero-placentaire insufficiëntie, vooral bij vrouwen met verhoogde maternale serum alfa-fetoproteïne concentratie door ernstige feto-maternale bloeding

Congenitale cytomegalovirusinfectie gepresenteerd met echogene darm en oligohydramnion.

Vijf gevallen van trisomie 21 en één geval van trisomie 18 werden vastgesteld

Helder echogene darm in het tweede trimester bleek geassocieerd met een significant risico op foetale aneuploïdie.

Echogene darm betekent niet altijd een abnormale uitkomst. Echogene darm die samen voorkomt met andere afwijkingen (zoals groeiachterstand of structurele malformaties) kan een co-marker zijn voor aneuploïdie.

Congenitale cytomegalovirusinfectie met oligohydramnion en echogene darm bij 14 weken zwangerschap

Ouderlijke CF-dragerstesten en vruchtwaterpunctie om aneuploïdie of foetale CF-status te identificeren hebben een hoge positieve detectiegraad bij foetussen met echogene darm graden 2 en 3.

Het inslikken van vruchtwater na intra-amniotische bloeding lijkt betrokken bij de etiologie van echogene darm in het tweede trimester bij zowel euploïde als aneuploïde foetussen

Foetale echogene darm en een gedilateerde darmlus geassocieerd met taaislijmziekte (CF) mutaties delta F508 en 2183AA-->G

Vijftien gevallen (19%) waren geassocieerd met maternale vaginale bloedingen

Vijf foetussen (6,3%) vertoonden tekenen van darmobstructie of perforatie niet geassocieerd met taaislijmziekte (CF)

Chromosomale afwijkingen werden gevonden bij 5 foetussen (6,3%). Intra-uteriene infectie met cytomegalovirus, herpes simplex-virus, varicella-zoster-virus of parvovirus B-19 werd gedocumenteerd bij 5 patiënten (6,3%).

Foetale echogene darm is gerapporteerd als een normale variant in het tweede trimester en is ook geassocieerd met een slechte foetale uitkomst, inclusief taaislijmziekte (CF)

Intra-amniotische bloeding kan leiden tot echogene darm

112 gevallen (57%) hadden een bekende etiologie, waaronder chromosomale afwijking (7%), infectie (4%), taaislijmziekte (1,5%), darmafwijking (3%), bloeding of gekleurd vruchtwater (11%), Doppler-afwijking (14%), malformatie (16%) en divers (0,5%)


Hoe beïnvloedt trimetazidine intracellulaire kinase signalering in het hart?

Answer: Trimetazidine activeert AMPK in diabetisch myocardium. Trimetazidine, toegediend vóór reperfusie, resulteert in activatie van p38 mitogeen-geactiveerde proteïne kinase en Akt signalering. Trimetazidine, toegediend tijdens reperfusie, beïnvloedt de activatie van p38MAPK en JNK niet.

De gegevens suggereren dat trimetazidine de hartfunctie bij db/db muizen significant verbetert door lipotoxiciteit te verminderen en de oxidatiestatus van het hart te verbeteren. Activatie van AMPK en verminderde expressie van PGC-1 alfa waren betrokken bij dit proces.

De resultaten toonden aan dat TMZ cardiobeschermend is wanneer het vóór reperfusie wordt toegediend en dat deze bescherming lijkt te worden gemedieerd door activatie van p38 mitogeen-geactiveerde proteïne kinase en Akt signalering. De studie benadrukt het belang van het toedienen van TMZ vóór reflow om reperfusie-geïnduceerde hartschade en disfunctie te voorkomen.

De door TMZ geïnduceerde cardiobescherming betrof niet p38 MAPK en JNKs.

De niveaus van fosfo-p38 MAPK en JNKs na I/R veranderden niet met TMZ-behandeling.

Trimetazidine veroorzaakte ook AMPK-activatie en verminderde PGC-1 alfa expressie in de harten van db/db muizen.


Wat is de enzymatische activiteit van de myotubularine familie van eiwitten?

Answer: De myotubularine familie van eiwitten zijn lipide inositolfosfatasen

Myotubularine behoort tot een grote familie van geconserveerde lipidefosfatasen die zowel katalytisch actieve als inactieve myotubularine-gerelateerde eiwitten omvatten (d.w.z. "MTMRs")

MTMR2 is een lid van de myotubularine familie van inositol lipidefosfatasen,

Myotubularine gerelateerd eiwit 2 (MTMR2) is een lid van de myotubularine familie van fosfoinositide lipidefosfatasen.

Myotubularine fosfoinositide fosfatasen: cellulaire functies en ziektepathofysiologie.

Hoewel myotubularine werd beschouwd als een dual-specificiteit eiwitfosfatase, wijzen recente resultaten erop dat het voornamelijk een lipidefosfatase is, dat werkt op fosfatidylinositol 3-monofosfaat, en mogelijk betrokken is bij de regulatie van het fosfatidylinositol 3-kinase (PI 3-kinase) pad en membraanverkeer.

Myotubularine is het archetype van een familie van sterk geconserveerde eiwit-tyrosine fosfatase-achtige enzymen.

wij en anderen hebben myotubularine gekarakteriseerd als een krachtige en specifieke fosfatidylinositol 3-fosfaat 3-fosfatase.

MTMR2 codeert voor een lid van de myotubularine familie van fosfoinositide-3-fosfatasen, die fosfatidylinositol 3-fosfaat (PI(3)P) en bisfosfaat PI(3,5)P2 defosforyleren. MTMR13 codeert voor een groot, ongekarakteriseerd lid van de myotubularine familie.

Myotubularine-gerelateerde eiwitten zijn een grote subfamilie van eiwit tyrosine fosfatasen (PTP's) die D3-gefosforyleerde inositol lipiden defosforyleren.

Myotubularine, het gen dat gemuteerd is bij myotubulaire myopathie, functioneert als een lipidefosfatase met specificiteit voor PtdIns(3)P.

De myotubularine familie: nieuwe fosfoinositide-regulatoren.

De myotubularines zijn een grote familie van inositol polyfosfaat 3-fosfatasen die

De myotubularine familie bestaat uit 16 verschillende eiwitten, waarvan 9 leden katalytische activiteit bezitten, die fosfatidylinositol 3-fosfaat [PtdIns(3)P] en fosfatidylinositol 3,5-bisfosfaat [PtdIns(3,5)P(2)] op de D-3 positie defosforyleren.

Myotubularine fosfoinositide fosfatasen bij menselijke ziekten.

De MTM (myotubularine)/MTMR (myotubularine-gerelateerde) eiwitfamilie bestaat uit 15 lipidefosfatasen, waarvan negen leden katalytisch actief zijn.

De myotubularine familie van lipidefosfatasen


Kunnen we DNA-strengasymmetrieën detecteren met behulp van dinucleotide relatieve abundantie "genomische handtekeningen"?

Answer: De set van dinucleotide relatieve abundanties kan worden beschouwd als een genomische handtekening omdat, ondanks de diversiteit tussen soorten, deze weinig varieert tussen vensters van 50 kilobase of langer op een gegeven genoom. Dus, dinucleotide relatieve abundantieprofielen zijn soort-specifiek. Deze profielen worden berekend uit de base-step "kansenverhoudingen" die dinucleotide frequenties vergelijken met die verwacht onder de aanname van stochastisch evenwicht (grondige schuffling). Dinucleotide relatieve abundantie "genomische handtekeningen" zijn streng-onafhankelijke DNA-eigenschappen van tweede orde. Daarom kunnen ze niet worden gebruikt om DNA-strengasymmetrieën te detecteren.

het vergelijken van de heterogeniteiten van bacteriële genomen met betrekking tot streng-onafhankelijke eerste- en tweede-orde eigenschappen, (i) G + C-gehalte en (ii) dinucleotide relatieve abundantie,

het concept van een genomische handtekening werd geïntroduceerd met de observatie van soort-specifieke Dinucleotide Relatieve Abundantie Profielen (DRAPs); dinucleotiden werden geïdentificeerd als de subsequenties met de grootste vertekening in representatie in de meerderheid van genomen.

dinucleotide relatieve abundantie waarden (de genomische handtekening)

Het dinucleotide relatieve abundantieprofiel kan worden beschouwd als een genomische handtekening omdat, ondanks de diversiteit tussen soorten, het weinig varieert tussen vensters van 50 kilobase of langer op een gegeven genoom.

Het profiel wordt berekend uit de base-step "kansenverhoudingen" die dinucleotide frequenties vergelijken met die verwacht onder de aanname van stochastisch evenwicht (grondige schuffling).

De genomische handtekeningen (dinucleotide relatieve abundantie waarden)

Vroege biochemische experimenten die de frequenties van naaste buren maten, stelden vast dat de set van dinucleotide relatieve abundantie waarden (dinucleotide vertekeningen) een opmerkelijk stabiele eigenschap is van het DNA van een organisme.

de set van dinucleotide vertekeningen vormt een 'genomische handtekening' die sequenties van verschillende organismen kan onderscheiden.

de set van dinucleotide kansenverhouding (relatieve abundantie) waarden vormt een handtekening van elk DNA-genoom

Dinucleotide relatieve abundantie extremen: een genomische handtekening.

Eerder werd het concept van een genomische handtekening geïntroduceerd met de observatie van soort-specifieke Dinucleotide Relatieve Abundantie Profielen (DRAPs); dinucleotiden werden geïdentificeerd als de subsequenties met de grootste vertekening in representatie in de meerderheid van genomen.

Vergelijkingen binnen en tussen soorten monstersequenties zijn gebaseerd op het profiel van dinucleotide relatieve abundantie waarden (Het profiel is rho*XY = f*XY/f*Xf*Y voor alle XY, waarbij f*X de frequentie van het nucleotide X aanduidt en f*XY de frequentie van het dinucleotide XY, beide berekend uit de sequentie geconcteneerd met zijn omgekeerde complement).

Dinucleotide relatieve abundantie (d.w.z. dinucleotide representaties genormaliseerd door de frequenties van de component nucleotiden) zijn consonant met betrekking tot de leidende en volgende strengen|


Wat is het percentage respondenten op tetrabenazinebehandeling voor dystonie bij kinderen?

Answer: Tetrabenazine wordt empirisch gebruikt bij de behandeling van dystonie bij kinderen met wisselend succes. Observationele studies rapporteren verbetering bij meer dan 60% van de patiënten.

rapporteren een patiënt met dystonie secundair aan bilaterale laesies van de basale ganglia

De dystonie van de patiënt reageerde op Trihexyfenidyl en op tetrabenazine, maar deze medicatie moest worden gestopt vanwege bijwerkingen.

Een 8-jarig meisje kreeg 53 gray radiotherapie na een operatie voor craniopharyngioma. Een jaar later ontwikkelde zij gegeneraliseerde dystonie

Farmacologische behandeling met tetrabenazine, clonazepam en trihexyfenidyl leidde tot een zeer beperkte verbetering van de dystonie;

Twaalf gevallen van status dystonicus, met verschillende onderliggende etiologieën, worden gepresenteerd

Medicamenteuze therapie met benzhexol, tetrabenazine en pimozide of haloperidol kan in sommige gevallen gunstig zijn.

In de afgelopen 15 jaar hebben we 526 patiënten met ernstige hyperkinetische bewegingsstoornissen behandeld met tetrabenazine (TBZ)

De globale responsbeoordeling van 1 (aanzienlijke verbetering) werd geregistreerd bij 89,2% van 93 patiënten met tardieve stereotypie, 83,3% van 12 met myoclonus, 82,8% van 29 met de ziekte van Huntington, 80,5% van 82 met tardieve dystonie, 79,3% van 29 met andere bewegingsstoornissen, 62,9% van 108 met idiopathische dystonie

Twaalf volwassenen met ernstige axiale dystonie en twee kinderen met levensbedreigende gegeneraliseerde dystonie werden behandeld met een combinatie van een lage constante dosis tetrabenazine, waaraan pimozide en benzhexol werden toegevoegd indien nodig.

Wanneer benzhexolbehandeling alleen faalt bij volwassenen met ernstige invaliderende axiale dystonie, of bij kinderen met levensbedreigende gegeneraliseerde dystonie, kan gecombineerde therapie met tetrabenazine, pimozide en benzhexol waardevolle symptomatische verlichting bieden.

We presenteren 42 patiënten met tardieve dystonie. De leeftijd van aanvang van dystonie was 13 tot 60 jaar.

De meest frequent behulpzame medicaties waren tetrabenazine (68% van de patiënten verbeterde) en anticholinergica (39% verbeterde).

8-jarig jongetje van niet-Joodse, Mexicaans-Amerikaanse afkomst met autosomaal-dominante dystonia musculorum deformans die snel progressieve en ernstige gegeneraliseerde dystonie, hyperpyrexie, myoglobinurie en nierfalen ontwikkelde

Tijdelijke verbetering werd bereikt met tetrabenazine en baclofen


Is er een verband tussen histon-ubiquitylering en splicing?

Answer: Ja, in het geval van histon H2B

histon H2B-specifieke deubiquitinase en tonen aan dat H2B-deubiquitylering door USP49 nodig is voor efficiënte cotranscriptionele splicing van een grote set exonen.

H2B-monoubiquitylering (H2BK123ub1) markeert introns in Saccharomyces cerevisiae

H2B-ubiquitylering door splicing te faciliteren

pre-mRNA-splicing speelt een cruciale rol bij histon H2B-ubiquitylering

onverwachte functionele link tussen histon H2B-ubiquitylering en pre-mRNA-splicing


Welke ziekte kan worden behandeld met Delamanid?

Answer: Delamanid wordt gebruikt bij patiënten met multiresistente tuberculose.

Recent goedgekeurde anti-Tb-medicijnen (bedaquiline en delamanid) hebben het potentieel om hartritmestoornissen te veroorzaken en worden aanbevolen bij patiënten met MDR-Tb wanneer andere alternatieven falen.

Delamanid: een overzicht van het gebruik bij patiënten met multiresistente tuberculose.

Delamanid (Deltyba(®)), een nitroimidazo-oxazoolderivaat, is een nieuw anti-tuberculose (TB) medicijn dat krachtige in vitro en in vivo antituberculaire activiteit vertoont tegen medicijngevoelige en -resistente stammen van Mycobacterium tuberculosis.

In een robuuste fase II-studie bij volwassen patiënten met MDR-TB verbeterde orale delamanid 100 mg twee keer per dag gedurende 2 maanden plus een geoptimaliseerd achtergrondregime de sputumkweekconversieratio's significant meer dan placebo.

Concluderend is delamanid een nuttige aanvulling op de momenteel beschikbare behandelingsopties voor patiënten met MDR-TB.

Delamanid wanneer andere anti-tuberculosebehandelingsregimes faalden vanwege resistentie of verdraagbaarheid.

Deze review behandelt de werkzaamheid en veiligheid van delamanid voor MDR-TB. GEBIED BESCHREVEN: Dit artikel bespreekt het farmacologische profiel van delamanid en de resultaten van klinische onderzoeken die de werkzaamheid evalueren voor de behandeling van MDR-TB in combinatie met andere anti-TB-medicijnen.

EXPERTMENING: Delamanid toonde krachtige activiteit tegen medicijngevoelige en -resistente Mycobacterium tuberculosis in zowel in vitro als in vivo studies.

Daarnaast werd een verminderde mortaliteit waargenomen bij MDR-TB-patiënten die >6 maanden delamanidbehandeling kregen.

Daarom kan delamanid worden gebruikt als onderdeel van een passend combinatieregime voor pulmonale MDR-TB bij volwassen patiënten wanneer een effectief behandelingsregime anders niet kan worden samengesteld vanwege resistentie of verdraagbaarheid.

Delamanid voor multiresistente pulmonale tuberculose.

ACHTERGROND: Delamanid (OPC-67683), een nitro-dihydro-imidazooxazoolderivaat, is een nieuw anti-tuberculose medicijn dat de synthese van mycolzuur remt en krachtige in vitro en in vivo activiteit heeft getoond tegen medicijnresistente stammen van Mycobacterium tuberculosis. METHODEN: In deze gerandomiseerde, placebogecontroleerde, multinationale klinische studie kregen 481 patiënten (bijna allen hiv-negatief) met pulmonale multiresistente tuberculose delamanid toegediend, in een dosis van 100 mg twee keer per dag (161 patiënten) of 200 mg twee keer per dag (160 patiënten), of placebo (160 patiënten) gedurende 2 maanden in combinatie met een achtergrondmedicatieregime ontwikkeld volgens de richtlijnen van de Wereldgezondheidsorganisatie.

Deze bevinding suggereert dat delamanid de behandelingsopties voor multiresistente tuberculose kan verbeteren.

Delamanid werd niet geassocieerd met klinisch relevante geneesmiddelinteracties, ook niet met antiretrovirale middelen en geneesmiddelen die vaak worden gebruikt bij de behandeling van TB. Delamanid werd over het algemeen goed verdragen bij patiënten met MDR-TB, waarbij gastro-intestinale bijwerkingen en slapeloosheid het meest werden gemeld.

Linezolid kan een waardevol medicijn zijn om gevallen van XDR-TB te behandelen. Delamanid, bedaquiline en PA-824 zijn nieuwe anti-TB middelen in de ontwikkelingspijplijn die het potentieel hebben om het genezingspercentage van XDR-TB te verhogen.


Wat was het doel van de COSS (Carotid Occlusion Surgery Study) klinische studie?

Answer: De Carotid Occlusion Surgery Study (COSS) werd uitgevoerd om te bepalen of een bypass van de oppervlakkige temporale arterie naar de middelste hersenslagader (STA-MCA), toegevoegd aan de beste medische therapie, het risico op een volgende ipsilaterale beroerte zou verminderen bij patiënten met een volledige afsluiting van de interne halsslagader (ICA) en een verhoogde zuurstofextractiefractie (OEF) in het cerebrale hemisfeer distaal van de afsluiting.

De Carotid Occlusion Surgery Study (COSS) werd uitgevoerd om te bepalen of een bypass van de oppervlakkige temporale arterie naar de middelste hersenslagader (STA-MCA), toegevoegd aan de beste medische therapie, het risico op een volgende ipsilaterale beroerte zou verminderen bij patiënten met een volledige afsluiting van de interne halsslagader (ICA) en een verhoogde zuurstofextractiefractie (OEF) in het cerebrale hemisfeer distaal van de afsluiting.

Extracraniële-intracraniële bypasschirurgie voor beroertepreventie bij hemodynamische cerebrale ischemie: de gerandomiseerde studie van de Carotid Occlusion Surgery Study.

Om de hypothese te testen dat extracraniële-intracraniële (EC-IC) bypasschirurgie, toegevoegd aan de beste medische therapie, het risico op een volgende ipsilaterale ischemische beroerte vermindert bij patiënten met recent symptomatische AICAO en hemodynamische cerebrale ischemie.

De Carotid Occlusion Surgery Study (COSS) was een grote, prospectieve klinische studie die onderzocht of een bypass van de oppervlakkige temporale arterie naar de middelste hersenslagader (STA-MCA), naast de beste medische therapie, het risico op ipsilaterale ischemische beroerte verminderde bij patiënten met een afsluiting van de halsslagader en hemodynamische cerebrale ischemie.


Wat zijn de voordelen van de top-down massaspectrometrische analyse van histonen?

Answer: Top-down massaspectrometrie is een methode om intacte eiwitten te analyseren, waardoor isoformkarakterisering en analyse van post-translationele modificaties mogelijk zijn.

Recente ontwikkelingen in MS-technologie, zoals high-field Fourier transform ion cyclotron resonance (FTICR)-massaspectrometrie, hebben het mogelijk gemaakt intacte eiwitten en hun modificaties te bestuderen. Online en offline eiwitscheidingsinstrumenten gekoppeld aan FTICR-MS maken de karakterisering van PTM's mogelijk die eerder ondetecteerbaar waren met bottom-up benaderingen.

Met slechts ∼24 μg on-column van kernhistonen (H4, H2B, H2A en H3) gezuiverd uit menselijke fibroblasten, werden 41 H4-isoformen geïdentificeerd, waarbij het type en de locatie van PTM's ondubbelzinnig werden in kaart gebracht voor 20 van deze varianten.

Onze resultaten gaven aan dat dH1 uitgebreid gemodificeerd is door fosforylering, methylatie, acetylatie en ubiquitinering, waarbij de meeste PTM's in het N-terminale domein vallen.

Geoptimaliseerd voor de complexiteit van hele eiwitten, visualiseren nieuwe softwaremodules proteoom-schaal data op basis van de LC-retentietijd en intensiteit van intacte massa's en maken selectieve detectie van PTM's mogelijk om automatisch te screenen op acetylatie, fosforylering en methylatie.

Onze UHPLC-MS-benadering voor histoonprofilering biedt een gevoelige en reproduceerbare tool die van grote waarde zal zijn voor het verkennen van PTM's en varianten.

Dit werk toont de kracht van top-down MS aan voor een gedetailleerde structurele bevestiging van recombinante eiwitten, zelfs zonder voorafgaande informatie over aminozuursubstituties of modificaties.

Top- en Middle-Down MS werden gebruikt om de meest voorkomende combinatorisch gemodificeerde vormen te identificeren.

In dit artikel onderzoeken we de toepassing van spectrale uitlijning op het probleem van het identificeren van eiwitvormen in top-down massaspectra (d.w.z. het identificeren van modificaties, mutaties, inserties en deleties).

Dit werk vertegenwoordigt de meest uitgebreide analyse van histon H4-vormen aanwezig in menselijke cellen die tot nu toe is gerapporteerd.

Metabole labeling en top-down massaspectrometrie onthullen dat nieuw gesynthetiseerde H4 progressief wordt gemethyleerd op K20 tijdens de G(2), M en G(1) fasen van de celcyclus in een proces dat grotendeels onontkoombaar en onomkeerbaar is.

De "top-down" massaspectrometrie benadering detecteerde dramatische afnames in acetylatie op H3 en H2B in gcn5Delta-cellen versus wildtype.

Samengevat hebben we de "basisset" van histonvormen aanwezig in gistchromatine gedefinieerd met een huidige massaspectrometrische benadering die zowel snel globale veranderingen profileert als direct de connectiviteit van modificaties op hetzelfde histon onderzoekt.

Recente ontwikkelingen in top-down massaspectrometrie hebben het mogelijk gemaakt nauw verwante histonvarianten en hun gemodificeerde vormen te identificeren en kwantificeren met ongekende precisie, wat inspanningen vergemakkelijkt om beter te begrijpen hoe histonen bijdragen aan de epigenetische regulatie van genexpressie en andere nucleaire processen.

Deze ondubbelzinnige identificatie van H2A-vormen illustreert de voordelen van Top-Down Massaspectrometrie en biedt een globaal perspectief op H2A-regulatie door de celcyclus heen.

De modificatie van H3 in asynchrone HeLa-cellen werd geprofileerd met behulp van Top-Down Massaspectrometrie.

De basisset van eiwitvormen die door menselijke cellen worden tot expressie gebracht uit de H2B-genfamilie werd bepaald door Top-Down Massaspectrometrie.

Om deze code efficiënter te kraken, demonstreren we een nieuwe strategie voor eiwitkarakterisering waarbij volledige PTM-beschrijvingen worden verkregen door database-opvraging in plaats van handmatige interpretatie van informatie-rijke data uit hoogresolutie tandem massaspectrometrie (MS/MS).

Gerichte analyse en ontdekking van post-translationele modificaties in eiwitten van methanogene archaea door top-down MS.

Deze studie illustreert een significante evolutionaire stap voor de beschikbare MS-instrumenten voor karakterisering van WT-eiwitten uit complexe proteomen zonder proteolyse.


Wat is situs inversus?

Answer: Situs inversus totalis is een zeldzame aangeboren afwijking met een volledige spiegelbeeldweergave van de thoracale en abdominale organen.

Situs inversus totalis is een relatief zeldzame aandoening en is een autosomaal recessief aangeboren defect waarbij een abdominaal en/of thoracaal orgaan zich bevindt als een "spiegelbeeld" van de normale positie in het sagittale vlak.

Situs inversus totalis (SIT) vertegenwoordigt een totale verticale transpositie van de thoracale en abdominale organen die zijn gerangschikt in een spiegelbeeldomkering van de normale positionering.

De patiënt had dextrocardie situs inversus totalis met een spiegelbeeldomkering van de thoracale en abdominale organen.

Situs inversus totalis (SIT) wordt gekenmerkt door volledige spiegeling van de grove cardiale anatomie en positie, gecombineerd met een onvolledig gespiegeld myofiber-arrangement, normaal aan de apex maar omgekeerd aan de basis van de linker ventrikel (LV).

Situs inversus totalis is een zeldzame aangeboren afwijking met een volledige spiegelbeeldweergave van de thoracale en abdominale organen.

Situs inversus totalis (SIT) is een zeldzaam aangeboren syndroom, dat verwijst naar een omkering in spiegelbeeld van de normale positie van de thoraco-abdominale organen.


Kan SUMO de calciumhomeostase beïnvloeden?

Answer: Ja, SUMO-eiwitten kunnen de calciumhomeostase beïnvloeden.

Een toename van SUMOylatieniveaus correleerde omgekeerd met calciuminflux in sensorische neuronen.

DeSUMOylatie van CRMP2 door SUMO-proteasen SENP1 en SENP2 normaliseerde de calciuminflux tot die in de CRMP2AAA-mutant.

Onze resultaten identificeren dus een nieuwe rol voor SUMO-modificatie in het CRMP2/CaV2.2-signaleringspad.

Bovendien versterkte overexpressie van SUMO1 in geïsoleerde cardiomyocyten de contractiliteit en versnelde de Ca(2+)-afbraak.

SUMOylatie van RIM1α op het lysineresidu K502 bevordert de clustering van CaV2.1-calciumkanalen en verhoogt de Ca(2+)-influx die nodig is voor vesiculaire afgifte, terwijl niet-SUMOyleerd RIM1α deelneemt aan het docken/primen van synaptische vesikels en het behoud van de structuur van de actieve zone.

Identificatie en karakterisering van een SUMO-1-conjugatiesysteem dat de neuronale calcium/calmoduline-afhankelijke proteïnekinase II in Drosophila melanogaster modificeert.


Wat is de indicatie van Daonil (Glibenclamide)?

Answer: Glibenclamide is een antidiabeticum en antiglycemicum, gebruikt bij ernstige NIDDM, en wordt steeds meer gezien als een rationeel alternatief voor insulinetherapie.

Metformine en glibenclamide worden nu steeds meer beschouwd als een rationeel alternatief voor insulinetherapie – een behandeling die zowel door vrouwen wordt geprefereerd als een minder dure optie is tijdens zwangerschap en borstvoeding.

Het effect van TFG op de bloedglucose werd bestudeerd en de niveaus van lipidenperoxidatie [MDA (Malondialdehyde)] en antioxidatieve enzymen [SOD (Superoxide dismutase), GPx (Gereduceerde Glutathion peroxidase)] werden geschat en vergeleken met standaardmedicijnen glibenclamide en insuline.

Behandeling met TFG, insuline en glibenclamide resulteerde in een significante verlaging van de bloedglucose bij LM (8,71%) en HM (3,87%) in vergelijking met normale controles.

De werkzaamheid van TFG in het herstellen van verschillende parameters naar normale waarden is vergelijkbaar met glibenclamide, hoewel niet zo efficiënt als insuline, wat wijst op een antihyperglycemisch en antioxidant effect.

Echter, dieet-suppletie met PB (6 g/kg extract gedurende 4 weken oraal toegediend via een intragastrische sonde) verbeterde de alloxan-geïnduceerde diabetes op een wijze die vergelijkbaar is met die van het referentie-antidiabeticum glibenclamide.

Bovendien werden de kalium-specifieke effecten van zowel diazoxide als nicorandil op oxidatieve fosforylering in mitochondriën van skeletspier volledig opgeheven door het antidiabetische sulfonylureumderivaat glibenclamide, een bekende remmer van ATP-gereguleerde kaliumkanalen (K(ATP)-kanalen).

Bij milde NIDDM wordt gliclazide, tolbutamide of acetohexamide gebruikt, en bij ernstigere NIDDM wordt glibenclamide toegepast.

Een verbetering van de glucosetolerantie kon worden waargenomen tot 3 jaar, terwijl na een 5-jarige glibenclamide-therapie geen zeker effect op de glucosetolerantie en insuline-secretie kon worden aangetoond.

Over het algemeen was de verbetering van de glucosetolerantie niet geassocieerd met een verhoogde insuline-secretie, zodat een extrapancreatisch effect van glibenclamide (verbetering van de perifere insulinegevoeligheid?) mogelijk lijkt.

Vanuit klinisch en praktisch oogpunt ondersteunen de bevindingen de mening dat personen met een normaal gewicht en IGT, met name bij reeds verminderde insuline-secretie, een indicatie hebben voor een glibenclamide-therapie.


Wat is de meest typische peptidesequentie die verantwoordelijk is voor het terughalen van lumenale eiwitten van het endoplasmatisch reticulum (ER) vanuit het Golgi-apparaat?

Answer: De lumenale endoplasmatisch reticulum (ER) eiwitten dragen een specifiek sorteersignaal dat hun terugkeer mogelijk maakt vanuit meerdere post-ER compartimenten (tot aan het TGN langs het exocytotische pad), terug naar het ER. Het meest typische signaal is het carboxyl-terminale Lys-Asp-Glu-Leu (KDEL), dat wordt gebonden door een KDEL-receptor in het Golgi-apparaat, evenals in het intermediaire compartiment. Zo functioneert KDEL als een terughaalsignaal van lumenale ER-eiwitten van Golgi naar ER.

Het vasthouden van oplosbare eiwitten in het endoplasmatisch reticulum is afhankelijk van hun interactie met de KDEL (Lys-Asp-Glu-Leu) receptor in het Golgi-apparaat en hun daaropvolgende terugkeer naar het endoplasmatisch reticulum.

het terughaalsysteem voor lumenale ER-eiwitten. Deze eiwitten dragen een specifiek sorteersignaal, typisch het tetrapeptide KDEL, dat wordt gebonden door een receptor in het Golgi-apparaat.

Het carboxyl-terminale Lys-Asp-Glu-Leu (KDEL), of een nauw verwante sequentie, is belangrijk voor ER-lokalisatie van zowel lumenale als type II membraaneiwitten. Deze sequentie functioneert als een terughaalsignaal in post-ER compartiment(en)

de KDEL-receptor is geconcentreerd in het intermediaire compartiment, evenals in de Golgi-stapel

terughalen van KDEL-bevattende eiwitten vindt plaats in meerdere post-ER compartimenten tot aan het TGN langs het exocytotische pad

Het erd2-eiwit is de receptor die verantwoordelijk is voor het recyclen van eiwitten met de carboxyl-terminale sequentie KDEL (enkele letter aminozuurcode) naar het endoplasmatisch reticulum, na hun verlies uit dat organel door het proces van voorwaartse transport


Wat zijn de klinische uitkomsten van metforminegebruik bij het polycysteus ovariumsyndroom?

Answer:
Metforminebehandeling versus placebo verbetert significant maar bescheiden de ovulatiefrequentie bij vrouwen met een abnormale ovariumfunctie/oligomenorroe en polycysteuze ovaria, waarbij vrouwen met een lagere BMI meer kans hadden om zwanger te worden. Terwijl bij normaal gewicht PCOS-vrouwen die op natuurlijke wijze zwanger worden, pre-behandeling met metformine de zwangerschapskansen lijkt te verbeteren, verbetert pre-behandeling met metformine voorafgaand aan conventionele IVF/ICSI bij vrouwen met PCOS de stimulatie of klinische uitkomst niet.
Metformine is een effectieve aanvulling op Clomifeencitraat wat betreft het herstel van ovulatie en het bereiken van zwangerschappen tot aan de uitgerekende datum.
Studies over het effect van metformine op serum Anti-Mülleriaans Hormoon (AMH) niveaus/concentraties geven tegenstrijdige resultaten, variërend van geen effect van metformine op AMH tot een significante daling van AMH-niveaus, antrale follikel aantallen en ovariumvolume door metforminebehandeling.
Metformine is aangetoond significant gewichtsverlies (en leptinereductie) te veroorzaken bij PCOS.

Het is aangetoond dat door het verminderen van hyperinsulinemie, met name door toediening van metformine, insulinedalende middelen endocriene en reproductieve afwijkingen bij PCOS-patiënten kunnen verbeteren.

Metformine heeft er niet in kunnen slagen brede acceptatie te verkrijgen als eerstelijnsbehandeling voor vrouwen met anovulaire infertiliteit gerelateerd aan polycysteus ovariumsyndroom. Deze studie had als doel factoren te bepalen die voorspellend zijn voor vruchtbaarheidssucces met behandeling inclusief metformine vergeleken met standaard (niet-metformine) behandeling. METHODEN: Analyse van gerandomiseerde trialgegevens via logistische regressie van factoren die waarschijnlijk een verschillend effect hebben op de kans op succes van metformine versus niet-metformine behandeling bij vrouwen met ovulatiestoornissen gerelateerd aan PCOS. RESULTATEN: vrouwen die metformine kregen versus placebo en vrouwen met een lagere BMI die metformine kregen, hadden een grotere kans om zwanger te worden dan hun tegenhangers met een lagere BMI die placebo kregen (P=0,039).

Deze studie levert voorlopige aanwijzingen dat BMI een belangrijke prognostische factor kan zijn in de respons op metformine bij vrouwen met ovulatiestoornissen gerelateerd aan PCOS, wat suggereert dat vrouwen met een lagere BMI beter kunnen reageren op metforminebehandeling versus placebo bij vrouwen met BMI > 32 kg/m².

Een prospectieve vergelijkende studie met 63 PCOS-patiënten werd gedurende 2 jaar uitgevoerd. Vrouwen werden willekeurig toegewezen aan clomifeen + metformine (metforminegroep, metformine gedurende 8 weken, 850 mg twee keer per dag, plus clomifeen 100 mg per dag gedurende vijf dagen) of alleen clomifeen (100 mg per dag gedurende vijf dagen).

Onze conclusie is dat metformine een effectieve aanvulling is op clomifeencitraat wat betreft het herstel van ovulatie en het bereiken van zwangerschappen tot aan de uitgerekende datum, exclusief ART-cycli.

Een prospectieve, gerandomiseerde, dubbelblinde studie van 26 weken werd uitgevoerd bij 50 vrouwen met PCOS. Zij kregen allen dieet- en leefstijladvies en metformine 850 mg driemaal daags.

Anti-Mülleriaans hormoon (AMH) niveaus weerspiegelen het aantal kleine antrale follikels in de eierstokken en zijn verhoogd bij PCOS.

Zes maanden onderdrukking van androgenen door metformine of lage dosis dexamethasonbehandeling had geen effect op circulerende AMH-niveaus.

Het effect van metformine op serum AMH-concentraties, follikel aantal en ovariumvolume werd bestudeerd bij 26 vrouwen (20-41 jaar) met PCOS na 6 maanden behandeling.

Serum AMH-niveaus, het aantal antrale follikels en ovariumvolume daalden significant tijdens metforminebehandeling.

Metforminebehandeling voorafgaand aan IVF/ICSI bij vrouwen met polycysteus ovariumsyndroom; een prospectieve, gerandomiseerde, dubbelblinde studie.

Onderzoek naar het effect van pre-behandeling met metformine bij vrouwen met PCOS die gepland staan voor IVF-stimulatie.

Pre-behandeling met metformine voorafgaand aan conventionele IVF/ICSI bij vrouwen met PCOS verbetert de stimulatie of klinische uitkomst niet. Echter, bij normaal gewicht PCOS-vrouwen lijkt pre-behandeling met metformine de zwangerschapskansen te verbeteren.

Behandeling van 10 insulineresistente PCOS-vrouwen met metformine verhoogde significant de circulerende nuchtere ghreline concentraties.

Dubbelblinde, placebogecontroleerde aanpak met gedetailleerde beoordeling van ovariumactiviteit.

Het effect van metformine op follikelrijping was snel, omdat de circulerende E2-concentratie alleen in de metforminegroep gedurende de eerste week van behandeling toenam. Significante (P < 0,01) gewichtsafname (en leptinereductie) werd geregistreerd in de metforminegroep, terwijl de placebogroep juist in gewicht toenam (P < 0,05). Een significante toename van circulerend HDL werd alleen waargenomen in de metforminebehandelde groep. Metabole risicofactorvoordelen van metforminebehandeling werden niet waargenomen in de morbide obese subgroep patiënten (BMI > 37). Geen verandering in nuchtere glucoseconcentraties, nuchtere insuline of insulineresponsen op glucosebelasting werd geregistreerd na 14 weken metformine- of placebotherapie.

We tonen in een grote gerandomiseerde placebogecontroleerde studie aan dat metforminebehandeling de ovulatiefrequentie bij vrouwen met abnormale ovariumfunctie en polycysteuze ovaria significant maar bescheiden verbetert, en dat langdurige behandeling cardiovasculaire risicofactoren verbetert. Deze gegevens ondersteunen een gunstig effect van metformine op het verbeteren van de ovariumfunctie bij vrouwen met oligomenorroe en polycysteuze ovaria.

Studies die metforminebehandeling evalueren bij vrouwen met clomifeencitraat (CC)-resistente polycysteuze ovaria (PCO).

Er was geen verbetering in de ovulatiegraad ondanks een significante verlaging van de body mass index, serumtestosteron en nuchtere leptineconcentraties in de metforminegroep.


Noem de belangrijkste proteasen die worden gebruikt voor monstervertering in de proteomica.

Answer: Trypsine is de belangrijkste protease die wordt gebruikt in de proteomica, gevolgd door Asp-N, chymotrypsine, LysC, GluC en thermolysine.

het opeenvolgend gebruik van endoproteasen LysC en trypsine

enzymatische vertering wordt meestal uitgevoerd met trypsine

In deze methode werd chymotrypsine, alleen of in combinatie met trypsine, gebruikt, wat het mogelijk maakte proteolytische peptiden uit de hydrofobe regio's te verkrijgen en nieuwe oliënbollen-eiwitten te identificeren.

eiwitten werden verteerd door thermolysine

Trypsine is een endoprotease die vaak wordt gebruikt voor monsterbereiding in proteomica-experimenten

Tryptische vertering is een belangrijk onderdeel van de meeste proteomica-experimenten

We evalueerden negen trypsine-gebaseerde verteringsprotocollen, gebaseerd op standaard in-oplossing of op spin filter-ondersteunde vertering

Intiem kennismaken met trypsine, de leidende protease in proteomica.

in-gel verteerd met trypsine, chymotrypsine, Asp-N, of trypsine plus Asp-N in drievoud.

In deze studie onderzochten we het gebruik van meerdere proteasen (trypsine, LysC, tandem LysC/trypsine) voor zowel eiwitidentificatie als kwantificering

Magnetische celluloseparels geactiveerd met divinylsulfone werden gebruikt voor de immobilisatie van Staphylococcus aureus endoprotease Glu-C (EC 3.4.21.19).


Welke eiwitten fungeren als factoren die transcriptie-gekoppelde reparatie in bacteriën bevorderen?

Answer: Transcriptie-gekoppelde nucleotide-excisie-reparatie (TC-NER of TCR) is een cellulair proces waarbij UV-geïnduceerde schade en andere obstakels die in de getranscribeerde streng worden aangetroffen, worden hersteld. Bacteriële transcriptie-gekoppelde reparatie wordt geïnitieerd wanneer RNA-polymerase dat vastzit op een DNA-laesie wordt verwijderd door Mfd (Mutation frequency decline), een ATP-afhankelijke DNA-translocase. Mfd is de belangrijkste transcriptie-reparatie koppelingsfactor in bacteriën. Ook bevordert de transcriptie-elongatiefactor NusA, naast zijn rol in het rekruteren van translesie-synthese (TLS) DNA-polymerasen naar gaten die tijdens transcriptie worden aangetroffen, een alternatieve klasse van TCR die betrokken is bij de identificatie en verwijdering van een klasse laesies, zoals de N(2)-f-dG laesie.

Transcriptie-gekoppelde reparatie (TCR) is een cellulair proces waarbij sommige vormen van DNA-schade sneller worden hersteld van getranscribeerde strengen van actieve genen dan van niet-getranscribeerde strengen of het gehele genoom. Bij mensen speelt de TCR-koppelingsfactor CSB een cruciale rol bij het herstellen van transcriptie na zowel UV-geïnduceerde als oxidatieve DNA-schade. Het Escherichia coli-homoloog, Mfd, is op vergelijkbare wijze vereist voor TCR van UV-geïnduceerde laesies.

Transcriptie-gekoppelde nucleotide-excisie-reparatie (TC-NER) is betrokken bij het corrigeren van UV-geïnduceerde schade en andere obstakels die in de getranscribeerde streng worden aangetroffen. Mutation frequency decline (Mfd) is een transcriptie-reparatie koppelingsfactor, betrokken bij de reparatie van de templatestreng tijdens transcriptie.

De transcriptie-reparatie koppelingsfactor, Mfd, bevordert de directe herstart van de vork na de botsing door het vergemakkelijken van de verdrijving van de RNAP.

We rapporteren observaties die suggereren dat de transcriptie-elongatiefactor NusA een eerder niet-herkende klasse van transcriptie-gekoppelde reparatie (TCR) bevordert, naast zijn eerder voorgestelde rol in het rekruteren van translesie-synthese (TLS) DNA-polymerasen naar gaten die tijdens transcriptie worden aangetroffen.

NusA neemt deel aan een alternatieve klasse van TCR die betrokken is bij de identificatie en verwijdering van een klasse laesies, zoals de N(2)-f-dG laesie.

Bacteriële transcriptie-gekoppelde reparatie wordt geïnitieerd wanneer RNA-polymerase dat vastzit op een DNA-laesie wordt verwijderd door Mfd, een ATP-afhankelijke DNA-translocase.

Transcriptie-gekoppelde reparatie, de gerichte reparatie van de getranscribeerde strengen van actieve genen, is defect in bacteriën, gist en menselijke cellen met mutaties in respectievelijk mfd, RAD26 en ERCC6.

Het effect van de bacteriële transcriptie-reparatie koppelingsfactor, Mfd, op dergelijke laesies is niet bekend: er is gesuggereerd dat Mfd mutagenese kan bevorderen door de efficiëntie te verhogen waarmee RNA-polymerase niet-bulky laesies passeert, maar er is ook gerapporteerd dat 8-oxoguanine, een belangrijk product van oxidatieve DNA-schade dat efficiënt wordt gepasseerd door RNA-polymerase, onderhevig is aan Mfd-afhankelijke transcriptie-gekoppelde reparatie in Escherichia coli.

De transcriptie-reparatie koppelingsfactor (TRCF, het product van het mfd-gen) is een wijdverspreid geconserveerd bacterieel eiwit dat transcriptie-gekoppelde DNA-reparatie medieert.

Recente structurele studies van de bacteriële transcriptie-reparatie koppelingsfactor, Mfd, hebben een modulaire architectuur onthuld waarin een ATP-afhankelijke DNA-gebaseerde motor is gekoppeld aan eiwit-eiwit interactiedomeinen die de motor kunnen verbinden met RNA-polymerase en het DNA-reparatie-eiwit UvrA.

Het bacteriële Mfd-eiwit is een transcriptie-reparatie koppelingsfactor die twee belangrijke functies vervult tijdens transcriptie-gekoppelde DNA-reparatie.

Mfd blijft gebonden aan het DNA in een langlevend complex dat kan fungeren als een marker voor plaatsen van DNA-schade, en de assemblage van daaropvolgende DNA-reparatiefactoren kan sturen.

Transcriptie en DNA-reparatie zijn gekoppeld in E. coli door het Mfd-eiwit, dat transcriptie-elongatiecomplexen die geblokkeerd zijn bij niet-pairende laesies dissocieert en de rekrutering van DNA-reparatie-eiwitten medieert.

De eerste functie is het verwijderen van RNA-polymerase (RNAP) complexen die door een DNA-laesie zijn vastgelopen van de plaats van schade, en de tweede is het mediëren van de rekrutering van DNA-reparatie-eiwitten.

De koppeling van transcriptie en DNA-reparatie in bacteriën wordt gemedieerd door de transcriptie-reparatie koppelingsfactor (TRCF, het product van het mfd-gen), die transcriptie-elongatiecomplexen die vastzitten bij DNA-laesies verwijdert en het nucleotide-excisie-reparatiesysteem naar de plaats rekruteert.

Mfd kan werken via een translocase-activiteit die upstream DNA terugdraait, wat leidt tot translocatie of tot het loslaten van RNA-polymerase wanneer het actieve centrum van het enzym de elongatie niet kan voortzetten.

E. coli transcriptie-reparatie koppelingsfactor (Mfd-eiwit) redt vastgelopen complexen door het bevorderen van voorwaartse translocatie.

We vinden ook dat de transcriptie-reparatie koppelingsfactor, Mfd, de directe herstart van de vork na de botsing bevordert door het vergemakkelijken van de verdrijving van de RNAP.

We vonden ook dat de transcriptie-reparatie koppelingsfactor Mfd de directe herstart van de vork na de botsing bevordert door het vergemakkelijken van de verdrijving van de RNAP.

We tonen aan dat Mfd-afhankelijke TCR in bacteriën de vorming van een schade-zoekcomplex omvat dat laesies stroomafwaarts van een vastgelopen RNAP kan detecteren, en dat de strengspecificiteit van het versnelde reparatiepad onafhankelijk is van de vereiste dat een laesie RNAP moet laten vastlopen.


Wat is de relatie tussen gegeneraliseerde angststoornis en het risico op mortaliteit?

Answer: Talrijke studies hebben aangetoond dat gegeneraliseerde angststoornis geassocieerd is met een verhoogd risico op mortaliteit in verschillende populaties, waaronder veteranen en niet-demente oudere personen. Angststoornissen voorspellen een hogere mortaliteit, vooral wanneer ze samen voorkomen met andere psychiatrische stoornissen. Echter, één studie heeft gevonden dat gegeneraliseerde angststoornis niet geassocieerd was met overmatige mortaliteit bij depressieve ouderen.

RESULTATEN: MDD en GAD waren positief en significant geassocieerd met mortaliteit door alle oorzaken en cardiovasculaire mortaliteit. De verbanden tussen MDD en GAD en cardiovasculaire mortaliteit waren niet langer significant na correctie voor sociaaldemografische factoren, gezondheidstoestand bij aanvang, gezondheidsgewoonten en andere risicofactoren.

In analyses die comorbiditeit en GAD en MDD afzonderlijk vergeleken met geen van beide diagnoses, bleek comorbiditeit de sterkste voorspeller te zijn van zowel mortaliteit door alle oorzaken als cardiovasculaire mortaliteit. CONCLUSIE: GAD en MDD voorspellen mortaliteit door alle oorzaken in een veteranenpopulatie na correctie voor diverse covariaten. Echter, degenen met zowel GAD als MDD liepen het grootste risico op daaropvolgend overlijden, en het lijkt erop dat deze stoornissen synergistisch kunnen samenwerken om de mortaliteit te beïnvloeden.

Angststoornissen komen veel voor en zijn geassocieerd met een toename van morbiditeit en mortaliteit, vooral wanneer ze samen voorkomen met aanvullende psychiatrische stoornissen.

ICD-10 GAD was gerelateerd aan een verhoogde mortaliteitsratio.

Noch gegeneraliseerde angst, noch gemengde angst-depressie zijn geassocieerd met overmatige mortaliteit. Gegeneraliseerde angststoornis kan zelfs minder mortaliteit voorspellen bij depressieve ouderen.

Angststoornissen, vooral gegeneraliseerde angststoornis en fobieën, komen veel voor bij oudere mensen. Angstklachten en stoornissen zijn geassocieerd met verhoogde mortaliteit en invaliditeit bij ouderen.

Angststoornissen komen veel voor en zijn geassocieerd met verhoogde morbiditeit en mortaliteit. Sommige chronische angststoornissen, waaronder gegeneraliseerde angststoornis (GAD), kunnen worden gekenmerkt door een onderliggend hoog angstniveau waarop verergeringen van symptomen worden gelegd.

Bij vrouwen was het mortaliteitsrisico verhoogd voor angststoornis en GAD in multivariate Cox-modellen (hazard ratio (HR) = 1,53, 95% BI 1,02-2,27 en HR = 2,04, 95% BI 1,08-3,86 respectievelijk), terwijl het voor fobie bijna significant was (HR = 1,52, 95% BI 0,94-2,47)

Bij gegeneraliseerde angststoornis en gemengde angst-depressie werd geen significante overmatige mortaliteit gevonden

De relatie tussen gegeneraliseerde angststoornis en het mogelijk beschermende effect op mortaliteit moet verder worden onderzocht.


Welke molecule wordt door een monoklonaal antilichaam Mepolizumab gericht?

Answer: Mepolizumab is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat bindt aan en interleukine-5 inactief maakt, waarvan is aangetoond dat het astma-exacerbaties vermindert bij patiënten met ernstig eosinofiel astma.

Mepolizumab, een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat bindt aan en interleukine-5 inactief maakt, is aangetoond dat het astma-exacerbaties vermindert bij patiënten met ernstig eosinofiel astma.

Patiënten werden toegewezen om mepolizumab te ontvangen, een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam tegen interleukine-5, dat werd toegediend als een intraveneuze dosis van 75 mg of een subcutane dosis van 100 mg, of placebo elke 4 weken gedurende 32 weken.

Onder de ontwikkelende therapieën hebben biologische middelen die ontworpen zijn om bepaalde pro-inflammatoire cytokines te blokkeren, zoals IL-5 (mepolizumab) en IL-13 (lebrikizumab), een grotere kans om in de kliniek te worden gebruikt.

Imatinib en mepolizumab, een gehumaniseerd anti-interleukine 5 monoklonaal antilichaam, kunnen nuttig zijn bij patiënten met eosinofiele myositis als onderdeel van een hypereosinofiel syndroom.

Recente resultaten van de behandeling van idiopathisch hypereosinofiel syndroom (HES) met het anti-interleukine 5 monoklonaal antilichaam mepolizumab toonden de werkzaamheid en een beheersbaar veiligheidsprofiel aan.

Individuen kregen ook een segmentale bronchiale provocatie met allergeen (SBP-Ag) 1 maand voor en na toediening van een enkele dosis mepolizumab (anti-IL-5 monoklonaal antilichaam) om luchtweg-eosinofielen te verminderen.

Bijvoorbeeld, patiënten met het hypereosinofiele syndroom hebben mepolizumab, een anti-IL-5 monoklonaal antilichaam, ontvangen voor zo lang als 6 jaar en hebben geen karakteristieke reeks bijwerkingen ontwikkeld.

Werkzaamheid van anti-interleukine-5 therapie met mepolizumab bij patiënten met astma: een meta-analyse van gerandomiseerde placebo-gecontroleerde onderzoeken.

Eerdere klinische onderzoeken hebben de werkzaamheid en veiligheid van mepolizumab, een monoklonaal antilichaam tegen IL-5, geëvalueerd bij patiënten met astma.

In deze grote (616 patiënten), dubbelblinde, placebo-gecontroleerde, dosisvariërende studie van mepolizumab (een monoklonaal antilichaam dat IL-5 binding aan zijn receptor blokkeert), kregen patiënten placebo, 75-, 250- of 750-mg mepolizumab via intraveneuze infusie elke 4 weken gedurende 1 jaar.

ACHTERGROND: We onderzochten niveaus van hyaluronan, een matrix glycosaminoglycaan, en versican, een matrix proteoglycaan, in het sputum van astmapatiënten behandeld met mepolizumab (anti-IL-5 monoklonaal antilichaam) versus placebo om de bruikbaarheid van deze metingen als mogelijke biomarkers van astmacontrole en luchtwegremodellering te evalueren.

Mepolizumab is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat de binding van de sleutelcytokine, specifiek betrokken bij eosinofiele rijping en overleving, interleukine-5, aan zijn receptor blokkeert.

Vroege studies suggereren dat remming van eosinofiele luchtweginflammatie met mepolizumab - een monoklonaal antilichaam tegen interleukine 5 - geassocieerd is met een verminderd risico op exacerbaties.

IL-5 antagonist therapieën in ontwikkeling omvatten twee monoklonale anti-IL-5 antilichamen (mepolizumab, reslizumab), een monoklonaal antilichaam gericht op de IL-5 receptor (benralizumab), en anti-sense oligonucleotide therapie (TPI ASM8).

Twee monoklonale antilichamen zijn ontworpen om IL-5 te neutraliseren (mepolizumab en reslizumab).

Tot nu toe zijn twee gehumaniseerde monoklonale antilichamen, mepolizumab en reslizumab, ontwikkeld die binden aan menselijke IL-5.

Mepolizumab (Bosatria(®), GlaxoSmithKline) is een biologisch middel ontwikkeld voor de behandeling van astma. Het is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam van het IgG1 κ-type, dat menselijke IL-5 target en zo de interactie met de α-keten van de IL-5 receptor voorkomt.

Er is een variabel effect gezien met de leukotrieenreceptorantagonist montelukast en veelbelovende vroege resultaten met mepolizumab, een monoklonaal antilichaam tegen interleukine-5.

Farmacokinetiek en farmacodynamiek van mepolizumab, een anti-interleukine-5 monoklonaal antilichaam.

Mepolizumab is een volledig gehumaniseerd monoklonaal antilichaam (IgG1/κ) gericht tegen menselijke interleukine-5 (IL-5), een sleutel-hematopoëtine die nodig is voor de ontwikkeling en functie van eosinofielen. Mepolizumab blokkeert menselijke IL-5 van het binden aan de α-keten van het IL-5 receptorcomplex op het oppervlak van eosinofiele cellen, waardoor IL-5 signalering wordt geremd.

Recent zijn bemoedigende resultaten gepubliceerd van behandeling met het monoklonaal antilichaam dat IL-5 neutraliseert, mepolizumab.

Dit manuscript bespreekt de beschikbare behandelingen voor HES en het scala aan bijwerkingen geassocieerd met langdurig corticosteroïdgebruik, en richt zich vervolgens op de anti-IL-5 monoklonale antilichamen, mepolizumab en reslizumab.

De therapeutische vooruitgang is voornamelijk te danken aan een explosie van biologische therapieën, met name vier die zeer nuttig zijn voor internisten (off-label gebruik): Interleukine 1 remmers (anakinra, Canakinumab) voor de behandeling van sommige autoinflammatoire ziekten (cryopyrine geassocieerde periodieke syndromen en tekort aan interleukine 1 receptor antagonist), monoklonaal antilichaam tegen interleukine 5 (mepolizumab) voor de behandeling van sommige hypereosinofiele syndromen en Churg-Strauss angiitis, interleukine 6 remmers voor de behandeling van multifocale Castleman ziekte en volwassen Still ziekte, een monoklonaal antilichaam tegen vasculaire endotheliale groeifactor (Bevacizumab) voor de behandeling van erfelijke hemorragische teleangiëctasie.

Naast steroïde therapie wordt het anti-IL-5 monoklonaal antilichaam mepolizumab beschouwd als een gerichte therapie voor L-HES.

Mepolizumab is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam (mAb) met krachtige IL-5 neutraliserende effecten dat een potentiële behandeling voor eosinofiele ziekten vertegenwoordigt.

Anti-interleukine-5 antilichaam behandeling (mepolizumab) bij actieve eosinofiele oesofagitis: een gerandomiseerde, placebo-gecontroleerde, dubbelblinde studie.

Het farmacodynamische effect van mepolizumab (een gehumaniseerd anti-interleukine-5 monoklonaal antilichaam) in EoO werd geëvalueerd.

We bestudeerden het prednison-sparende effect van mepolizumab, een monoklonaal antilichaam tegen interleukine-5, in een zeldzame subgroep van patiënten met sputumeosinofilie en luchtwegsymptomen ondanks voortgezette behandeling met prednison.

Onderwerpen kregen infusies van ofwel mepolizumab, een anti-interleukine-5 monoklonaal antilichaam (29 personen), of placebo (32) maandelijks gedurende 1 jaar.

Een recente studie toonde aan dat een monoklonaal antilichaam tegen IL-5, mepolizumab, de glucocorticoïde therapie verminderde bij HES-patiënten zonder de FIP1L1-PDGFRA mutatie, terwijl het eosinofilie controleerde en recidief of progressie van weefselschade voorkwam.

METHODEN: We voerden een internationale, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebo-gecontroleerde studie uit om de veiligheid en werkzaamheid van een anti-interleukine-5 monoklonaal antilichaam, mepolizumab, te evalueren bij patiënten met het hypereosinofiele syndroom.

Mepolizumab: 240563, anti-IL-5 monoklonaal antilichaam - GlaxoSmithKline, anti-interleukine-5 monoklonaal antilichaam - GlaxoSmithKline, SB 240563.

Mepolizumab is een anti-interleukine-5 monoklonaal antilichaam dat in klinische onderzoeken is bij GlaxoSmithKline (GSK) voor de behandeling van ernstig astma, neuspoliepen en hypereosinofiel syndroom en eosinofiele oesofagitis (de laatste twee indicaties worden geclassificeerd als eosinofilie in de fase tabel).

Een eerdere kleine dosis-vindende studie vond dat mepolizumab, een gehumaniseerd anti-interleukine-5 monoklonaal antilichaam, geen effect had op allergene provocatie bij mensen.

Geen effect van anti-interleukine-5 therapie (mepolizumab) op de atopie patch test bij patiënten met atopische dermatitis.

Mepolizumab is een monoklonaal antilichaam tegen interleukine-5, dat perifere bloed eosinofielen vermindert. Eerder rapporteerden we dat mepolizumab behandeling niet resulteerde in klinische verbetering bij AD.

Mepolizumab, een anti-IL-5 monoklonaal antilichaam, momenteel geëvalueerd, lijkt veelbelovend.

Deze omvatten imatinib mesylaat, een tyrosinekinaseremmer, en meer recentelijk mepolizumab, een anti-IL-5 monoklonaal antilichaam.

Anti-IL-5 recombinant gehumaniseerd monoklonaal antilichaam (mepolizumab) voor de behandeling van atopische dermatitis.

Een monoklonaal antilichaam tegen menselijke interleukine-5 (mepolizumab) werd ontwikkeld voor atopische ziekten.

Anti-IL-5 monoklonaal antilichaam (mepolizumab) vermindert basale bronchiale mucosale eosinofielen en afzetting van extracellulaire matrixeiwitten in het reticulaire basaalmembraan bij milde astma.

Huidbiopten werden uitgevoerd bij 24 atopische proefpersonen op allergen- en verdunningsinjectieplaatsen vóór 6 en 48 uur na drie infusies van een gehumaniseerd, monoklonaal antilichaam tegen IL-5 (mepolizumab) met een gerandomiseerd dubbelblind, placebo-gecontroleerd ontwerp.

DOEL: We wilden de veiligheid en werkzaamheid beoordelen van een gehumaniseerd blokkerend monoklonaal antilichaam tegen IL-5 (mepolizumab) bij patiënten met verschillende vormen van hyper-eosinofiele syndromen.

Anti-interleukine-5 (mepolizumab) therapie voor hypereosinofiele syndromen.

Bronchiale biopten werden verkregen vóór en na drie infusies van een gehumaniseerd, anti-IL-5 monoklonaal antilichaam (mepolizumab) bij 24 atopische astmapatiënten in een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebo-gecontroleerde studie.

GlaxoSmithKline (voorheen SmithKline Beecham) ontwikkelt mepolizumab (SB-240563), een monoklonaal antilichaam gericht tegen IL-5, als potentiële behandeling voor astma en atopische dermatitis.

METHODEN: Bloed, beenmerg en luchtwegmucosale biopten werden onderzocht vóór en na anti-IL-5 (mepolizumab) behandeling van astmatische individuen in een dubbelblinde, placebo-gecontroleerde studie.

Anti-IL-5 (mepolizumab) therapie induceert maturatiestop van eosinofielen in het beenmerg en vermindert eosinofiele voorlopercellen in de bronchiale mucosa van atopische astmapatiënten.

De rol van eosinofielen als effectorcellen in de pathogenese van astma is in twijfel getrokken sinds een anti-interleukine (IL)-5 monoklonaal antilichaam (mepolizumab), dat bloed- en sputumeosinofielen uitputte, er niet in slaagde allergen-geïnduceerde bronchoconstrictie en luchtweghyperresponsiviteit te remmen.

Mepolizumab (SB-240563), een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam (mAb) specifiek voor menselijke IL-5, is momenteel in klinische onderzoeken voor de behandeling van astma.

CONCLUSIE: Deze studies tonen aan dat chronische antagonisme van IL-5 door mepolizumab bij apen veilig is en het potentieel heeft, door langdurige vermindering van circulerende en weefsel-residente eosinofielen, een gunstige therapie te zijn voor chronische inflammatoire luchtwegaandoeningen.

Preklinische werkzaamheid en veiligheid van mepolizumab (SB-240563), een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam tegen IL-5, bij cynomolgusapen.

ACHTERGROND: Mepolizumab, een monoklonaal anti-IL-5 antilichaam, is een effectief corticosteroïd-sparend middel voor patiënten met Fip1-like 1/platelet-derived growth factor receptor α fusie (F/P)-negatief hypereosinofiel syndroom (HES).