Wordt osteocrin uitsluitend in het bot tot expressie gebracht?

Answer: Nee, Osteocrin (Ostn) is gedetecteerd in de botten en de hersenen.

Evolutie van Osteocrin als een activiteit-gereguleerde factor in de hersenen van primaten.

Hier gebruiken we transcriptieprofilering van menselijke foetale hersenculturen om een activiteit-afhankelijke uitgescheiden factor, Osteocrin (OSTN), te identificeren die wordt geïnduceerd door membraandepolarisatie van menselijke maar niet muizenneuronen.

Osteocrin (Ostn) is een recent ontdekte uitgescheiden eiwit geproduceerd door cellen van de osteoblastlijn die een goed geconserveerde homologe relatie vertoont met leden van de natriuretische peptide (NP) familie.

Osteocrin (Ostn), een bot-actieve molecule, is bij dieren aangetoond dat het sterk tot expressie wordt gebracht in cellen van de osteoblastlijn.

Osteocrin, een nieuw bot-specifiek uitgescheiden eiwit dat het osteoblastfenotype moduleert.


Wat is Achondroplasie?

Answer: Achondrogenese type II, ook bekend als Achondroplasie, is een autosomaal-dominante aandoening die leidt tot ernstige micromelische dwerggroei.

Achondrogenese type II is een autosomaal-dominante aandoening die leidt tot ernstige micromelische dwerggroei.

Fysieke basis achter achondroplasie, de meest voorkomende vorm van menselijke dwerggroei

Achondroplasie is de best beschreven en meest voorkomende vorm van de aangeboren kortbenige dwerggroei aandoeningen.


Wat is de indicatie voor Mirabegron?

Answer: Mirabegron, de eerste β3-adrenoceptoragonist in de klinische praktijk, is goedgekeurd voor de behandeling van symptomen van het overactieve blaas (OAB) syndroom.

Mirabegron, de eerste β3-adrenoceptoragonist in de klinische praktijk, is goedgekeurd voor de behandeling van symptomen van het overactieve blaas (OAB) syndroom.

De klinische indicatie voor mirabegron is overactieve blaas met symptomen van aandrangincontinentie, urgentie, en verhoogde urinelozing en andere opslagklachten bij zowel mannen als vrouwen.

Mirabegron is in Japan goedgekeurd voor de indicatie van urgentie, verhoogde urinelozing en aandrangincontinentie geassocieerd met OAB, en is recentelijk ingediend voor goedkeuring bij de Amerikaanse en Europese autoriteiten voor dezelfde indicatie.

Mirabegron werd goed verdragen. De vroege aanvang van werking en de goede algehele balans tussen effectiviteit en verdraagbaarheid die mirabegron biedt, kunnen leiden tot hoge therapietrouw bij langdurige behandeling van OAB.

Mirabegron, de selectieve β3-adrenoceptoragonist, markeert de nieuwste ontwikkeling voor de behandeling van overactieve blaas (OAB). Om het beschikbare bewijs over de effectiviteit en verdraagbaarheid van mirabegron te presenteren en de potentie van deze behandeling in onze setting te bespreken. We hebben 11 studies met mirabegron bij patiënten met OAB beoordeeld (2 fase II, 9 fase III), alle studies werden vergeleken met placebo, waarbij 6 studies ook tolterodine als extra arm omvatten.

Meer dan 50% van de patiënten had eerder anticholinergica voor OAB gestaakt, waardoor we gegevens konden verkrijgen over de effectiviteit van mirabegron bij patiënten die al met anticholinergica waren behandeld. Mirabegron is een effectief geneesmiddel dat een statistisch significante vermindering laat zien in het aantal incontinentie-episodes en in de urinelozing vanaf 4 weken, met een hoger percentage droge patiënten en een hoger percentage patiënten met een reductie van ≥50% in het aantal incontinentie-episodes dan placebo.

Mirabegron, een β3-adrenoceptoragonist, is ontwikkeld voor de behandeling van overactieve blaas (OAB). Om de effectiviteit en verdraagbaarheid van mirabegron versus placebo te beoordelen. Multicenter gerandomiseerde dubbelblinde, parallelgroep placebo- en tolterodine-gecontroleerde fase 3 studie uitgevoerd in 27 landen in Europa en Australië bij patiënten ≥ 18 jaar met symptomen van OAB gedurende ≥ 3 maanden. Na een 2 weken durende single-blind placebo run-in periode werden patiënten gerandomiseerd om placebo, mirabegron 50 mg, mirabegron 100 mg, of tolterodine verlengde afgifte 4 mg oraal eenmaal daags gedurende 12 weken te ontvangen. Patiënten hielden een mictiedagboek bij en vulden kwaliteit van leven (QoL) vragenlijsten in.

Mirabegron is de eerste β3-adrenoceptoragonist die klinisch effectief is voor overactieve blaas. De effecten van mirabegron op primaire mechanosensitieve enkele-eenheid afferente activiteiten (SAAs) van de blaas en blaasmicrocontracties werden geëvalueerd en vergeleken met de effecten van oxybutynine. Vrouwelijke Sprague-Dawley ratten werden verdoofd.

Mirabegron vertoont een nieuw werkingsmechanisme door het richten op de β3-AR voor blaasspanning, en de tot nu toe uitgevoerde studies en onderzoeken suggereren mirabegron als een veelbelovende nieuwe behandeling voor het beheer van OAB-symptomen, zoals verhoogde urinair urgentie en frequentie, en aandrangincontinentie.

De effectiviteit van mirabegron op frequentie, urgentie en aandrangincontinentie is in meerdere onderzoeken getest vóór de brede klinische introductie.

Om de farmacotherapeutische aspecten van Mirabegron te bespreken, een eersteklas nieuw β3-receptoragonist geneesmiddel dat recentelijk door de Food and Drug Administration (FDA) is goedgekeurd voor de behandeling van overactieve blaas (OAB). We voerden een geautomatiseerde zoekopdracht uit in de MEDLINE/PUBMED-databases met de zoekwoorden Mirabegron, β3 receptoragonist en overactieve blaas. Effect van Mirabegron op β3-adrenerge receptor zou stikstofmonoxide (NO) vrijgeven door een toename van intracellulair Ca2+ via accumulatie van cyclisch adenosinemonofosfaat (cAMP).

Mirabegron voor de behandeling van overactieve blaas.

Mirabegron: een Beta-3 agonist voor overactieve blaas.

[MIRABEGRON--EEN NIEUW GENEESMIDDEL VOOR DE BEHANDELING VAN OVERACTIEVE BLAAS].

Fase III klinische onderzoeken bij patiënten met overactieve blaas (OAB), mirabegron in dagelijkse doses van 25, 50 en 100 mg toonde significante effectiviteit bij de behandeling van de symptomen van OAB, inclusief mictiefrequentie, aandrangincontinentie en urgentie.

Om de plaats in therapie van mirabegron, een nieuwe orale β3-adrenerge receptoragonist, voor de behandeling van overactieve blaas (OAB) te beoordelen.

Mirabegron (YM178) is een β3-adrenoceptoragonist voor de behandeling van overactieve blaas (OAB).

Twee nieuwe therapieën zijn opgekomen voor de behandeling van overactieve blaas (OAB): Mirabegron

OnabotulinumtoxineA en mirabegron hebben recentelijk markttoelating gekregen voor de behandeling van symptomen van overactieve blaas (OAB).

Mirabegron (YM-178), momenteel in ontwikkeling door Astellas Pharma Inc, is een oraal werkzame β3-adrenoceptor (AR) agonist voor de potentiële symptomatische behandeling van overactieve blaas (OAB).

Om de effectiviteit en veiligheid van de β3-adrenoceptoragonist mirabegron te evalueren in vergelijking met placebo bij Japanse patiënten met overactieve blaas (OAB).

Mirabegron is de eerste β3-adrenoceptoragonist die is goedgekeurd voor de behandeling van het overactieve blaas syndroom.

Om de effecten van mirabegron, een selectieve β3-adrenoceptoragonist die recentelijk is goedgekeurd voor de behandeling van overactieve blaas (OAB), te onderzoeken.

Mirabegron is een β3-adrenoceptoragonist ontwikkeld voor de behandeling van symptomen van overactieve blaas (OAB).

Mirabegron, een β3-adrenoceptoragonist voor de behandeling van overactieve blaas,

kritisch analyseren van beschikbare fase II en III gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken (RCT's) die klinische gegevens rapporteren over de effectiviteit en verdraagbaarheid van Mirabegron (een β3-adrenoceptoragonist) bij de behandeling van het overactieve blaas syndroom (OAB).


Wat is de oorzaak van tardieve dyskinesie?

Answer: Tardieve dyskinesie (TD) is een bewegingsstoornis die wordt gekenmerkt door abnormale onwillekeurige gezichtsbewegingen veroorzaakt door chronische therapie met klassieke antipsychotische medicatie.

Vrije radicalen kunnen betrokken zijn bij de pathogenese van tardieve dyskinesie (TD).

Tardieve dyskinesie (TD) is een ernstige, vaak invaliderende bewegingsstoornis die wordt veroorzaakt door medicijnen die dopamine-receptoren blokkeren (d.w.z. neuroleptica, anti-emetica).

Antipsychotica kunnen tardieve dyskinesie veroorzaken bij mensen en orofaciale dyskinesie bij knaagdieren.

Tardieve dyskinesie (TD) is een bewegingsstoornis die wordt gekenmerkt door abnormale onwillekeurige gezichtsbewegingen veroorzaakt door chronische therapie met klassieke antipsychotische medicatie.

Het doel van dit rapport is om aandacht te vestigen op tardieve dyskinesie (TD) veroorzaakt door aripiprazol, een antipsychoticum van de derde generatie.


Zijn veranderingen in ultraconserveerde elementen geassocieerd met colorectaal adenocarcinoom?

Answer: ja

Onze resultaten suggereren sterk dat verschillende genetische varianten in de UCE's kunnen bijdragen aan de vatbaarheid voor CRC, zowel individueel als gezamenlijk, en dat een verschillende genetische etiologie betrokken kan zijn bij RCRC en LCRC

Voor zover de auteurs weten, is dit de eerste studie die de associatie tussen SNP's binnen UCE's en klinische uitkomsten bij patiënten met CRC evalueert. De resultaten suggereren dat SNP's binnen UCE's waardevolle prognostische biomarkers kunnen zijn voor patiënten met lokaal gevorderde CRC die 5-fluorouracil-gebaseerde chemotherapie ontvangen

Identificatie van polymorfismen in ultraconserveerde elementen geassocieerd met klinische uitkomsten bij lokaal gevorderd colorectaal adenocarcinoom.

Genetische varianten binnen ultraconserveerde elementen en vatbaarheid voor rechts- en linkszijdig colorectaal adenocarcinoom.

We onderzochten of single nucleotide polymorfismen binnen ultraconserveerde elementen (UCE's) geassocieerd zijn met vatbaarheid voor algeheel colorectaal kanker (CRC) en vatbaarheid voor tumorlocatie-specifieke CRC.

Expressieniveaus van getranscribeerde ultraconserveerde regio's uc.73 en uc.388 zijn veranderd bij colorectale kanker.


Wat is PANTHER-PSEP?

Answer: PANTHER-PSEP is een nieuwe softwaretool voor het voorspellen van niet-synonieme genetische varianten die mogelijk een oorzakelijke rol spelen bij menselijke ziekten. Er zijn verschillende eerdere methoden voorgesteld voor het voorspellen van de pathogene aard van varianten die evolutionaire conservatie tussen homologue eiwitten van verschillende organismen kwantificeren. PANTHER-PSEP gebruikt een verwante maar onderscheidende maatstaf gebaseerd op 'evolutionaire behoud': homologue eiwitten worden gebruikt om de waarschijnlijke sequenties van voorouderlijke eiwitten op knooppunten in een fylogenetische boom te reconstrueren, en de geschiedenis van elk aminozuur kan terug in de tijd worden gevolgd vanaf de huidige staat om te schatten hoe lang die staat bewaard is gebleven in zijn voorouders.

PANTHER-PSEP: het voorspellen van ziekteveroorzakende genetische varianten met behulp van positie-specifiek evolutionair behoud.

PANTHER-PSEP is een nieuwe softwaretool voor het voorspellen van niet-synonieme genetische varianten die mogelijk een oorzakelijke rol spelen bij menselijke ziekten. Er zijn verschillende eerdere methoden voorgesteld voor het voorspellen van de pathogene aard van varianten die evolutionaire conservatie tussen homologue eiwitten van verschillende organismen kwantificeren. PANTHER-PSEP gebruikt een verwante maar onderscheidende maatstaf gebaseerd op 'evolutionaire behoud': homologue eiwitten worden gebruikt om de waarschijnlijke sequenties van voorouderlijke eiwitten op knooppunten in een fylogenetische boom te reconstrueren, en de geschiedenis van elk aminozuur kan terug in de tijd worden gevolgd vanaf de huidige staat om te schatten hoe lang die staat bewaard is gebleven in zijn voorouders.


Wat is MPE-seq?

Answer: MPE-seq (methidiumpropyl-EDTA sequencing) is een nieuwe methode voor de genoomwijde karakterisering van chromatine die het verteren van kernen met MPE-Fe(II) omvat, gevolgd door massaal parallelle sequencing. Net als micrococcale nuclease (MNase) knipt MPE-Fe(II) bij voorkeur het linker-DNA tussen nucleosomen. Er zijn echter verschillen in het knippen van nucleair chromatine door MPE-Fe(II) ten opzichte van MNase. MPE-seq biedt een unieke en eenvoudige manier voor de genoomwijde analyse van chromatinestructuur met minimale DNA-sequentievoorkeur. In het bijzonder maakt het gecombineerde gebruik van MPE-seq en MNase-seq de identificatie mogelijk van niet-canonieke chromatinestructuren die waarschijnlijk belangrijk zijn voor de regulatie van genexpressie.

MPE-seq, een nieuwe methode voor de genoomwijde analyse van chromatinestructuur.

De analyse van chromatinestructuur is essentieel voor het begrijpen van transcriptionele regulatie in eukaryoten. Hier beschrijven we methidiumpropyl-EDTA sequencing (MPE-seq), een methode voor de genoomwijde karakterisering van chromatine die het verteren van kernen met MPE-Fe(II) omvat, gevolgd door massaal parallelle sequencing. Net als micrococcale nuclease (MNase) knipt MPE-Fe(II) bij voorkeur het linker-DNA tussen nucleosomen. Er zijn echter verschillen in het knippen van nucleair chromatine door MPE-Fe(II) ten opzichte van MNase. Met name direct stroomopwaarts van de transcriptiestartplaats van actieve promotoren zagen we vaak nucleosoom-grote (141-190 bp) en subnucleosoom-grote (zoals 101-140 bp) pieken van verteerde chromatinefragmenten met MPE-seq, maar niet met MNase-seq. Deze pieken correleren ook met de aanwezigheid van kernhistonen en kunnen dus, althans gedeeltelijk, te wijten zijn aan niet-canonieke chromatinestructuren zoals labiele nucleosoomachtige deeltjes die in andere contexten zijn waargenomen.

Deze bevindingen geven gezamenlijk aan dat MPE-seq een unieke en eenvoudige manier biedt voor de genoomwijde analyse van chromatinestructuur met minimale DNA-sequentievoorkeur. In het bijzonder maakt het gecombineerde gebruik van MPE-seq en MNase-seq de identificatie mogelijk van niet-canonieke chromatinestructuren die waarschijnlijk belangrijk zijn voor de regulatie van genexpressie.


Beschrijf het werkingsmechanisme van Bezlotoxumab?

Answer: Bezlotoxumab (Zinplava™) is een humane monoklonale antilichaam tegen Clostridium difficile toxine B (TcdB). Het wordt gebruikt voor de preventie van terugkerende C. difficile-infecties.

Bezlotoxumab (Zinplava™) is een humane monoklonale antilichaam tegen Clostridium difficile toxine B ontwikkeld door Merck & Co.

Circulerende neutraliserende antitoxine-antilichamen zijn beschermend bij C. difficile-infectie (CDI), zoals gedeeltelijk aangetoond door de beschermende effecten van actoxumab en bezlotoxumab, die respectievelijk binden aan en neutraliseren TcdA en TcdB.

Actoxumab en bezlotoxumab zijn humane monoklonale antilichamen die respectievelijk de cytotoxische/cytopathische effecten van TcdA en TcdB neutraliseren.

We vergeleken de bezlotoxumab-epitopen in het TcdB-receptorbindende domein over bekende TcdB-sequenties en vonden dat sleutelvervangingen binnen de bezlotoxumab-epitopen correleerden met de relatieve verschillen in potentie van bezlotoxumab tegen TcdB van sommige stammen, waaronder ribotypen 027 en 078.

Werkingsmechanisme en epitopen van Clostridium difficile toxine B-neutraliserend antilichaam bezlotoxumab onthuld door röntgendiffractie.

Een combinatie van het anti-TcdA-antilichaam actoxumab en het anti-TcdB-antilichaam bezlotoxumab is momenteel in ontwikkeling voor de preventie van terugkerende C. difficile-infecties. We tonen hier aan via verschillende biofysische benaderingen dat bezlotoxumab bindt aan specifieke regio's binnen de N-terminale helft van het TcdB CROP-domein.

We tonen ook aan dat bezlotoxumab TcdB neutraliseert door de binding van TcdB aan zoogdiercellen te blokkeren. Over het geheel genomen zijn onze gegevens consistent met een model waarbij één molecuul bezlotoxumab TcdB neutraliseert door via zijn twee Fab-regio's te binden aan twee epitopen binnen de N-terminale helft van het TcdB CROP-domein, waarbij gedeeltelijk de koolhydraatbindende pockets van het toxine worden geblokkeerd en de binding van het toxine aan gastheercellen wordt voorkomen.

De monoklonale antitoxine-antilichamen actoxumab (anti-TcdA) en bezlotoxumab (anti-TcdB) zijn momenteel in ontwikkeling voor de preventie van terugkerende CDI.

Een combinatie van humane monoklonale antilichamen, actoxumab en bezlotoxumab, gericht tegen respectievelijk TcdA en TcdB, is aangetoond de recidiefkans te verlagen bij patiënten behandeld met standaardzorg-antibiotica.

Op basis van deze informatie hebben we de röntgenstructuur opgelost van de N-terminale helft van het TcdB CROP-domein gebonden aan Fab-fragmenten van bezlotoxumab.

De structuur onthult dat het TcdB CROP-domein een β-solenoïde vouwing aanneemt bestaande uit lange en korte herhalingen en dat bezlotoxumab bindt aan twee homologue locaties binnen het CROP-domein, waarbij gedeeltelijk twee van de vier veronderstelde koolhydraatbindende pockets in TcdB worden geblokkeerd.

Over het geheel genomen zijn onze gegevens consistent met een model waarbij één molecuul bezlotoxumab TcdB neutraliseert door via zijn twee Fab-regio's te binden aan twee epitopen binnen de N-terminale helft van het TcdB CROP-domein, waarbij gedeeltelijk de koolhydraatbindende pockets van het toxine worden geblokkeerd en de binding van het toxine aan gastheercellen wordt voorkomen. <CopyrightInformation>© 2014 door The American Society for Biochemistry and Molecular Biology, Inc.</C


Is apremilast effectief voor psoriasis?

Answer: Ja, apremilast is effectief voor de behandeling van psoriasis.

CONCLUSIE: Apremilast vermindert de ernst van nagel-/hoofdhuidpsoriasis.

CONCLUSIES: Apremilast toonde klinisch betekenisvolle verbeteringen bij psoriatische artritis en psoriasis na 16 weken; aanhoudende verbeteringen werden gezien bij voortgezette behandeling tot 52 weken.

Apremilast: Een nieuw geneesmiddel voor de behandeling van psoriasis en psoriatische artritis.

In studies met doses van 30 mg twee keer per dag behaalde een significant groter percentage patiënten dat apremilast kreeg (28,8% tot 40,9%) vergeleken met placebo (5,3% tot 5,8%) ten minste 75% verbetering ten opzichte van de uitgangswaarde in de Psoriasis Area and Severity Index-score na 16 weken.

CONCLUSIES: Apremilast heeft een nieuw werkingsmechanisme en is veilig en effectief voor de behandeling van psoriasis en psoriatische artritis. Op dit moment dient apremilast gereserveerd te worden voor patiënten die geen ziekte-modificerende antireumatische geneesmiddelen kunnen gebruiken.

Apremilast, een orale fosfodiësterase 4 (PDE4) remmer, bij patiënten met matige tot ernstige plaque psoriasis: Resultaten van een fase III, gerandomiseerde, gecontroleerde studie (Efficacy and Safety Trial Evaluating the Effects of Apremilast in Psoriasis [ESTEEM] 1).

Meer recent tonen drie grotere dubbelblinde, gerandomiseerde multicenterstudies aan dat apremilast effectief is bij de behandeling van psoriasis en PsA, met significant meer apremilast-behandelde patiënten die eindpunten bereikten van een 75% reductie ten opzichte van de uitgangswaarde in de Psoriasis Area and Severity Index (PASI-75) of American College of Rheumatology-20 scores, vergeleken met placebo.

Apremilast, een kleine molecule specifieke remmer van fosfodiësterase 4, werkt intracellulair om de productie van pro-inflammatoire en anti-inflammatoire mediatoren te moduleren. Beoordeel de effectiviteit en veiligheid van apremilast bij matige tot ernstige plaque psoriasis. Fase II, 12 weken, multicenter, dubbelblind, placebogecontroleerd, parallelgroep, dosisvergelijkende studie met 259 proefpersonen gerandomiseerd 1 : 1 : 1 naar placebo, apremilast 20 mg QD of apremilast 20 mg BID. Meer proefpersonen die apremilast 20 mg BID kregen bereikten ≥ 75% reductie in Psoriasis Area and Severity Index (PASI-75) versus placebo (24,4% vs. 10,3%; P = 0,023)

Apremilast, een specifieke remmer van fosfodiësterase 4, moduleert de productie van pro-inflammatoire en anti-inflammatoire cytokines. Het effect van apremilast op door patiënten gerapporteerde uitkomsten (PRO's) bij patiënten met matige tot ernstige psoriasis werd geëvalueerd in een fase IIb gerandomiseerde, gecontroleerde studie (NCT00773734). In deze 16 weken durende, placebogecontroleerde studie kregen 352 patiënten met matige tot ernstige plaque psoriasis placebo of apremilast (10, 20 of 30 mg BID)

Hoewel verdere langetermijn- en vergelijkende gegevens over effectiviteit en verdraagbaarheid wenselijk zijn, geven de huidige klinische gegevens aan dat apremilast een effectieve en goed verdragen optie is voor de behandeling van psoriasis en PsA bij volwassenen.

Er werden geen sterfgevallen of opportunistische infecties gerapporteerd. Apremilast 20 mg BID gedurende 12 weken was effectief en goed verdragen bij proefpersonen met matige tot ernstige plaque psoriasis.<CopyrightInformation>© 2012 The Authors

Daarnaast ontwikkelt GlaxoSmithKline plc 256066, een geïnhaleerde formulering van een PDE4-remmer die werkzaamheid heeft aangetoond in astmastudies, en apremilast van Celgene Corp is gerapporteerd effectief te zijn voor de behandeling van psoriasis.

Er traden geen nieuwe significante bijwerkingen op bij voortgezette blootstelling aan apremilast vergeleken met de placebogecontroleerde periode. De gegevens waren beperkt tot 52 weken en zijn mogelijk niet generaliseerbaar naar niet-plaque psoriasis. Apremilast was effectief bij matige tot ernstige plaque psoriasis.<CopyrightInformation>Copyright © 2015 American Academy of Dermatology, Inc. Uitgegeven door Elsevier Inc. Alle rechten voorbehouden.</C

Verschillende medicijneigenschappen, zoals de lage frequentie van bijwerkingen en de orale toedieningsweg, maken apremilast een innovatieve behandeling voor matige tot ernstige psoriasis.

Twee nieuwe orale geneesmiddelen, apremilast en tofacitinib, zijn ontwikkeld vanwege hun immunomodulerende eigenschappen, en hun potentiële effectiviteit bij de behandeling van psoriasis wordt geëvalueerd. We hebben fase III gerandomiseerde, placebogecontroleerde klinische studiegegevens voor apremilast en tofacitinib beoordeeld op effectiviteit en veiligheid bij psoriasis. Psoriasis Area and Severity Index (PASI) 75 na 16 weken voor apremilast lag tussen 28,8% en 33,1%.

Beide nieuwe orale geneesmiddelen, apremilast en tofacitinib, lijken effectief te zijn bij de behandeling van psoriasis.

Apremilast was effectief bij de behandeling van matige tot ernstige plaque psoriasis gedurende 52 weken.

Apremilast is een effectieve en goed verdragen optie bij de behandeling van matige tot ernstige plaque psoriasis.

Apremilast voor de behandeling van psoriasis.

Apremilast, een orale fosfodiësterase-4 remmer, bij de behandeling van palmoplantaire psoriasis: Resultaten van een gecombineerde analyse van fase II PSOR-005 en fase III Efficacy and Safety Trial Evaluating the Effects of Apremilast in Psoriasis (ESTEEM) klinische onderzoeken bij patiënten met matige tot ernstige psoriasis.


Wordt de huidskleur beïnvloed door variaties in het SLC24A5-gen?

Answer: Ja. De allelen van single-nucleotide polymorfismen rs1426654 en rs1834640 (SLC24A5) worden geassocieerd met een lichte huidpigmentatie in de Euraziatische populatie.

de allelen van single-nucleotide polymorfismen rs1426654 en rs1834640 (SLC24A5) geassocieerd met lichte huidpigmentatie in de Euraziatische populati

Associaties tussen vijf single nucleotide polymorfismen (SNP's) waarvan bekend is dat ze een rol spelen bij pigmentatie (rs1426654-SLC24A5, rs1042602-TYR, rs16891982-SLC45A2, rs6058017-ASIP en rs642742-KITLG) en MI-metingen werden getest met behulp van standaard eenwegvariantieanalyse (ANOVA) binnen elke populatie.


Hoe worden arbovirussen overgedragen?

Answer: Arbovirussen worden overgedragen door geleedpotigen.

Epizootische aangeboren afwijkingen, encefalomyelitis en koortsachtige ziekten bij runderen veroorzaakt door door geleedpotigen overgedragen virussen (arbovirussen) komen veel voor in Japan

Zikavirus (ZIKV) is een door geleedpotigen overgedragen virus (arbovirus) dat wordt overgedragen door muggen.

Negen verschillende arbovirussen zijn bekend die door muggen in Europa worden overgedragen of geassocieerd worden met muggen, en verschillende (West-Nijl, Sindbis en Tahyna-virussen) worden gemeld als veroorzakers van uitbraken van menselijke ziekten

Door geleedpotigen overgedragen virussen (arbovirussen) worden voornamelijk via de beten van geïnfecteerde muggen en teken op mensen overgedragen

Arbovirussen worden onder gewervelden overgedragen door bijtende insecten, voornamelijk muggen en teken

Door muggen overgedragen arbovirussen zoals denguevirus, chikungunyavirus en West-Nijlvirus vormen een grote last voor de volksgezondheid en nemen wereldwijd in ernst en frequentie toe.

Malaria en Japanse encefalitis zijn de twee ernstigste menselijke ziekten die door rijstveldmuggen worden overgedragen, maar zij zijn ook als vectoren van tientallen arbovirussen en andere parasieten en pathogenen geïdentificeerd, waaronder de veroorzakers van West-Nijl- en Riftvalleikoorts en lymfatische filariasis.

Arbovirussen worden overgedragen door verre verwante geleedpotige vectoren zoals muggen (klasse Insecta) en teken (klasse Arachnida).

Velen van hen worden overgedragen door insecten (arbovirussen, bijvoorbeeld gelekoortsvirus) of door knaagdieren (bijvoorbeeld Hantavirussen), anderen door contact met patiënten en nosocomiale infecties (bijvoorbeeld ebolavirus).

Arbovirussen - virussen die worden overgedragen door bloedzuigende geleedpotigen - zijn verantwoordelijk voor koortsachtige syndromen, die soms bloedings- of neurologische symptomen omvatten.

Arbovirussen worden tijdens bloedmaaltijden door muggen, teken, bijtende vliegen, mijten en luizen op gewervelde gastheren overgedragen.

Door muggen overgedragen arbovirussen zijn een belangrijke oorzaak van menselijke ziekten wereldwijd.

Ziekten veroorzaakt door arbovirussen die door Aedes aegypti worden overgedragen, zoals dengue, chikungunya en Zika, blijven jaarlijks in incidentie en geografische verspreiding toenemen.

Arbovirussen die door teken worden overgedragen, moeten zich aanpassen aan de bijzondere fysiologische en gedragskenmerken van teken, met name met betrekking tot bloedzuigen, bloedmaaltijdvertering en vervelling.

Het afgelopen decennium zijn er significante veranderingen geweest in de epidemiologie van arbovirussen die door muggen van het geslacht Aedes worden overgedragen, vooral met betrekking tot de intercontinentale verspreiding van Aedes albopictus.

Deze techniek maakt de detectie mogelijk van 70 van de 80 arbovirussen die door muggen in Afrika worden overgedragen en detecteert arbovirusassociaties zeer gemakkelijk door gebruik te maken van monospesifieke of monoklonale immuunascitische vloeistoffen (dengue-1-2-3-4 en gelekoortsvirussen) die worden gebruikt in de indirecte immunofluorescentietechniek.


Welke bacterie heeft het kleinste genoom in basenparen dat tot nu toe is gevonden?

Answer: Onze resultaten tonen aan dat Nasuia-ALF het kleinste bacteriële genoom heeft dat tot nu toe is gesequenced (112 kb), en dat het Sulcia-ALF-genoom (190 kb) kleiner is dan dat van Sulcia in andere insectenlijnen. Beide regio's vertonen een significante reductie in lengte en genaantal in B. aphidicola BCc, wat te verwachten was aangezien het het kleinste bacteriële genoom bezit. We hebben de genomen van de obligate symbionten, Sulcia muelleri en Nasuia deltocephalinicola, van de sapvoedende plaaginsect, Macrosteles quadrilineatus (Auchenorrhyncha: Cicadellidae), gesequenced.

Onze resultaten tonen aan dat Nasuia-ALF het kleinste bacteriële genoom heeft dat tot nu toe is gesequenced (112 kb), en dat het Sulcia-ALF-genoom (190 kb) kleiner is dan dat van Sulcia in andere insectenlijnen.

We hebben de genomen van de obligate symbionten, Sulcia muelleri en Nasuia deltocephalinicola, van de sapvoedende plaaginsect, Macrosteles quadrilineatus (Auchenorrhyncha: Cicadellidae), gesequenced.


Wat zijn de triade symptomen van feochromocytoom?

Answer: De klassieke triade van symptomen zijn episodische hoofdpijn, overmatig zweten (diaphorese) en hartkloppingen.

Diaphorese (LR+ 2,2, LR- 0,45), hartkloppingen (LR+ 1,9, LR- 0,52) en hoofdpijn (LR+ 1,6, LR- 0,24) waren significante symptomen bij de klinische diagnose van feochromocytoom.

In de 52 geanalyseerde gevallen hadden 40 patiënten symptomen: 31 patiënten hadden hypertensie; 10 hadden de triade van hartkloppingen, diaphorese en hoofdpijn; en allen hadden verhoogde urine metanefrine concentraties.

De symptomen en tekenen van feochromocytoom omvatten de klassieke triade van episodische hoofdpijn, verhoogd zweten en hartkloppingen.

Onder de presenteerende symptomen zijn episodes van hartkloppingen, hoofdpijn en overvloedig zweten typisch en vormen ze een klassieke triade.

De klassieke triade van symptomen zijn episodische hoofdpijn, overmatig zweten en hartkloppingen.

Combinaties van symptomen kunnen waardevol zijn: 2 of meer symptomen uit de triade van hoofdpijn, hartkloppingen en diaphorese waren aanwezig bij de meerderheid van de feochromocytoompatiënten, maar bij een kleiner aantal niet-feochromocytoompatiënten.

Feochromocytoom tijdens de zwangerschap is zeldzaam en kan, indien niet herkend, ernstige perinatale morbiditeit en mortaliteit veroorzaken. Een patiënt met ernstige hypertensie, postpartum longoedeem en een vastgesteld feochromocytoom wordt beschreven. Buikpalpatie na vaginale bevalling reproduceerde de diagnostische triade van hypertensie, hoofdpijn en hartkloppingen.

Hoewel hypertensie, hoofdpijn en diaphorese veelvoorkomende symptomen zijn bij een gedialyseerde patiënt, moet feochromocytoom worden uitgesloten bij de aanwezigheid van deze klinische triade.

Feochromocytoomen zijn catecholamine-producerende tumoren die klassiek presenteren met de triade van zweten, hartkloppingen en hoofdpijn. Een 9-jarig jongetje met als enige klachten polyurie en polydipsie gedurende 2 jaar. Routine bloeddrukmeting detecteerde milde hypertensie, en vervolgonderzoeken toonden bilateraal feochromocytoom. Chirurgische verwijdering van de tumoren leidde tot volledige verdwijning van polyurie en polydipsie. De casus benadrukt het belang van bloeddrukmeting bij kinderen als onderdeel van het lichamelijk onderzoek.

De klinische symptomen van deze tumoren variëren van geïsoleerde hypertensie of hypertensie vergezeld van paroxysmale episodes - inclusief de klassieke triade van hoofdpijn, hartkloppingen en diaphorese - tot potentieel ernstige manifestaties zoals acuut longoedeem, hartritmestoornissen en plotselinge dood.

Er waren zeer weinig specifieke symptomen, zoals de triade "hoofdpijn, zweten, hartkloppingen" die slechts bij een derde van de patiënten voorkwam.

Klassiek omvat een triade van symptomen zweten, hartkloppingen en hoofdpijn.

De triade van diaphorese, tachycardie en hoofdpijn bij hypertensieve patiënten is sterk suggestief voor feochromocytoom.

We merkten, net als anderen, dat wanneer de triade van hoofdpijn, zweten en hartkloppingen gepaard gaat met hypertensie, de diagnose feochromocytoom met een specificiteit en sensitiviteit van meer dan 93% kan worden gesteld.


Noem de typen van het cardiorenaal syndroom (CRS) volgens het vijfdelige classificatiesysteem.

Answer:
Cardiorenaal syndromen (CRS) zijn recentelijk ingedeeld in vijf verschillende entiteiten, elk met verschillende belangrijke pathofysiologische mechanismen.
CRS type 1: acute verslechtering van de hartfunctie (AHF-ACS) leidend tot nierbeschadiging en/of disfunctie.
CRS type 2: chronische afwijkingen in de hartfunctie (CHF-CHD) leidend tot nierbeschadiging of disfunctie.
CRS type 3: acute verslechtering van de nierfunctie (AKI) leidend tot hartbeschadiging en/of disfunctie.
CRS type 4: chronische nierziekte (CKD) leidend tot hartbeschadiging, ziekte en/of disfunctie.
CRS type 5: systemische aandoeningen leidend tot gelijktijdige beschadiging en/of disfunctie van hart en nier.

De algemene definitie is uitgebreid tot vijf subtypes: CRS type 1 = acute verslechtering van de hartfunctie (acuut hartfalen-acuut coronair syndroom) leidend tot nierbeschadiging en/of disfunctie; CRS type 2 = chronische afwijkingen in de hartfunctie (chronisch hartfalen-chronische hartaandoening) leidend tot nierbeschadiging of disfunctie; CRS type 3 = acute verslechtering van de nierfunctie (acute nierbeschadiging) leidend tot hartbeschadiging en/of disfunctie; CRS type 4 = chronische nierziekte leidend tot hartbeschadiging, ziekte en/of disfunctie; en CRS type 5 = systemische aandoeningen leidend tot gelijktijdige beschadiging en/of disfunctie van hart en nier.

Cardiorenaal syndromen (CRS) zijn recentelijk ingedeeld in vijf verschillende entiteiten, elk met verschillende belangrijke pathofysiologische mechanismen. CRS type 1 komt het meest voor bij acuut gedecompenseerd hartfalen waarbij ongeveer 25% van de patiënten een stijging van serumcreatinine en een vermindering van de urineproductie ontwikkelt na de eerste doses intraveneuze diuretica.

CRS type 2 is de versnelde progressie van chronische nierziekte (CKD) bij chronisch hartfalen.

CRS type 3 is acuut gedecompenseerd hartfalen na acute nierbeschadiging door inflammatoire, toxische of ischemische insulten.

CRS type 4 wordt gekenmerkt door de versnelde progressie van chronisch hartfalen bij CKD. Dysfunctie en fibrose van hartspiercellen, ook wel 'CKD cardiomyopathie' genoemd, wordt beschouwd als het overheersende pathofysiologische mechanisme. Type 5 CRS is gelijktijdige acute hart- en nierbeschadiging bij een overweldigende systemische insult zoals sepsis.

CRS type I: acute verslechtering van de hartfunctie (AHF-ACS) leidend tot nierbeschadiging en/of disfunctie. CRS type II: chronische afwijkingen in de hartfunctie (CHF-CHD) leidend tot nierbeschadiging of disfunctie. CRS type III: acute verslechtering van de nierfunctie (AKI) leidend tot hartbeschadiging en/of disfunctie. CRS type IV: chronische nierziekte (CKD) leidend tot hartbeschadiging, ziekte en/of disfunctie. CRS type V: systemische aandoeningen leidend tot gelijktijdige beschadiging en/of disfunctie van hart en nier.

Acute CRS (type 1): acute verslechtering van de hartfunctie (AHF-ACS) leidend tot nierbeschadiging en/of disfunctie. Chronisch cardiorenaal syndroom (type 2): chronische afwijkingen in de hartfunctie (CHF-CHD) leidend tot nierbeschadiging en/of disfunctie. Acute renocardiaal syndroom (type 3): acute verslechtering van de nierfunctie (AKI) leidend tot hartbeschadiging en/of disfunctie. Chronisch renocardiaal syndroom (type 4): chronische nierziekte leidend tot hartbeschadiging, ziekte en/of disfunctie. Secundair CRS (type 5): systemische aandoeningen leidend tot gelijktijdige beschadiging en/of disfunctie van hart en nier.

Voor het benoemen van de interactie tussen cardiovasculaire en nierziekten werd de term cardiorenaal syndroom (CRS) geïntroduceerd, met een classificatie in 5 typen, afhankelijk van de aanwezigheid van acuut/chronisch hartfalen en primaire/secundaire oorsprong van hart- en nierbeschadiging.

De meest recente classificatie erkent vijf typen CRS: typen I en II ontstaan door hartfalen (respectievelijk acuut en chronisch), type III en IV door nierfalen (wederom acuut en chronisch), terwijl type V ontstaat door een reeks systemische ziekten.

Gebaseerd op het pathofysiologische primum movens, erkent de huidige classificatie vijf CRS-typen: bij type I en II CRS is het initiërende evenement hartfalen (acuut of chronisch), terwijl het nierfalen is bij type III en IV CRS; type V is gekoppeld aan systemische ziekten.

Een effectieve classificatie van CRS in 2008 verdeelt CRS in wezen in twee hoofdgroepen, cardiorenaal en renocardiaal CRS, gebaseerd op het primum movens van de ziekte (cardiaal of renaal); zowel cardiorenaal als renocardiaal CRS worden vervolgens onderverdeeld in acuut en chronisch, afhankelijk van het begin van de ziekte.

Van bijzonder belang voor de specialist in de intensive care zijn CRS type 1 (acuut cardiorenaal syndroom) en type 3 (acuut renocardiaal syndroom).

Momenteel omvat de classificatie van het syndroom vijf typen CRS: typen I en II die strikt gerelateerd zijn aan initieel hartfalen (zowel acuut als chronisch), typen III en IV die initieel nierfalen omvatten, en type V die verschillende systemische ziekten omvat.

De algemene definitie is uitgebreid tot vijf subtypes die de primair orgaandisfunctie en het tijdsbestek van het syndroom weerspiegelen: CRS type 1 = acute verslechtering van de hartfunctie leidend tot nierbeschadiging en/of disfunctie; CRS type 2 = chronische afwijkingen in de hartfunctie leidend tot nierbeschadiging of disfunctie; CRS type 3 = acute verslechtering van de nierfunctie leidend tot hartbeschadiging en/of disfunctie; CRS type 4 = chronische nierziekte leidend tot hartbeschadiging, ziekte en/of disfunctie; en CRS type 5 = systemische aandoeningen leidend tot gelijktijdige beschadiging en/of disfunctie van hart en nier.


Wat is een miR?

Answer: De ontdekking van microRNA's (miRNA's) heeft een geheel nieuwe weg geopend voor medicijnontwikkeling. Deze korte (15-22 nucleotiden) niet-coderende RNA's, die functioneren in RNA-silencing en posttranscriptionele regulatie van genexpressie, zijn aangetoond dat ze talrijke routes in zowel ontwikkeling als ziekteprogressie kritisch beïnvloeden.

Als nieuwe moleculen nemen microRNA's (miRs) deel aan de regulatie van de expressie van eiwit-coderende genen op posttranscriptioneel niveau,

De ontdekking van microRNA (miRNA) regulatie in tumorvorming

MiRs zijn kleine (~23 nt) niet-coderende RNA's die genexpressie reguleren door specifiek te interageren met het 3' untranslated region (UTR) van het doelwitgen mRNA om translatie te onderdrukken of mRNA-splitsing te bevorderen.

De ontdekking van microRNA's (miRNA's) heeft een geheel nieuwe weg geopend voor medicijnontwikkeling. Deze korte (15-22 nucleotiden) niet-coderende RNA's, die functioneren in RNA-silencing en posttranscriptionele regulatie van genexpressie, zijn aangetoond dat ze talrijke routes in zowel ontwikkeling als ziekteprogressie kritisch beïnvloeden.


Blijven circRNA's ongetransleerd?

Answer: Het resulterende circRNA kan worden vertaald om functionele eiwitten te genereren.

We tonen aan dat het circulaire RNA circ-Foxo3 sterk tot expressie werd gebracht in niet-kankercellen en geassocieerd was met de voortgang van de celcyclus.

Ectopische expressie van circ-Foxo3 onderdrukte de voortgang van de celcyclus door te binden aan de celcyclus-eiwitten cycline-afhankelijke kinase 2 (ook bekend als celdeelingsproteïne kinase 2 of CDK2) en cycline-afhankelijke kinase remmer 1 (of p21), wat resulteerde in de vorming van een ternair complex.

MicroRNA's (miRNA's) zijn belangrijke post-transcriptionele regulatoren van genexpressie die werken door directe basenparing met doelplaatsen binnen niet-getransleerde regio's van boodschapper-RNA's.

We tonen verder aan dat het testis-specifieke circRNA, sex-determining region Y (Sry), dient als een miR-138 spons, wat suggereert dat miRNA spons-effecten bereikt door circRNA-vorming een algemeen fenomeen zijn. Deze studie is, voor zover wij weten, de eerste functionele analyse van een natuurlijk tot expressie gebracht circRNA.

Talrijke circRNA's werden specifiek tot expressie gebracht in verschillende lactatiestadia, en slechts 1.314 circRNA's werden gedetecteerd in beide lactatiestadia.

Er werd een significant positieve correlatie waargenomen tussen de expressieprofielen van sommige circRNA's en hun oudergenen.

Het resulterende circRNA kan worden vertaald om functionele eiwitten te genereren.

In totaal werden 80 circRNA's geïdentificeerd van deze 4 genen; circRNA's van CSN1S1 hadden een zeer hoge abundanties, en 3 daarvan vertegenwoordigden 36% van alle circRNA's die tot expressie werden gebracht in de melkklier op lactatiedag 90.

In totaal werden 4.804 en 4.048 circRNA's geïdentificeerd in de melkklier van de koe op dag 90 en 250 postpartum, respectievelijk, waarvan slechts 2.231 circRNA's op beide lactatiestadia co-expressie vertoonden, wat wijst op een hoge stadiumspecifiteit in de circRNA's.

Arraystar circRNA Microarray Technologie (KANGCHEN, Shanghai, China) werd gebruikt om de differentiële expressie van circRNA's te analyseren.

Het doel van de studie was om circRNA-expressie in het gewrichtskraakbeen te identificeren en de functie van chondrocyt extracellulaire matrix (ECM)-gerelateerde circRNA's (circRNA-CER) in kraakbeen te onderzoeken.

We bevestigden ook dat P. falciparum circRNA's produceert, wat opmerkelijk is gezien het ontbreken van RNA-interferentie in het organisme, en ontdekten dat een sterk tot expressie gebracht, vijf-exon antisense RNA klaarstaat om P. falciparum gametocyt ontwikkeling 1 (PfGDV1), een gen dat vereist is voor vroege seksuele toewijding, te reguleren.

CircRNA-expressiepatroon en circRNA-miRNA-mRNA netwerk in de pathogenese van niet-alcoholische steatohepatitis.

CircRNA's worden ook overvloedig tot expressie gebracht in het hematopoëtische compartiment.


Wat is de biologische functie van het SRY circulaire RNA (circRNA)?

Answer: We suggereren dat de cirkels ontstaan uit normale splicingprocessen als gevolg van de ongebruikelijke genomische structuur rondom de Sry-locus bij de muis. Hoewel dit resultaat geen directe interactie tussen de twee genen bewijst, definieert het de kritieke periode waarin Sry moet handelen om de differentiatie van Sertoli-cellen te initiëren. We probeerden ook duidelijk te maken of het equiene SRY-gen-transcript tot expressie komt in de volwassen testis, en of het type transcript wordt uitgedrukt als lineair of circulair RNA. Verder tonen we aan dat het testis-specifieke circRNA, sex-determining region Y (Sry), fungeert als een miR-138 spons, wat suggereert dat miRNA-spons effecten die door circRNA-vorming worden bereikt een algemeen fenomeen zijn. Recente studies zijn voornamelijk gewijd aan de functie van de circulaire RNA-spons voor miR-7 (ciRS-7) en sex-determining region Y (SRY) door respectievelijk microRNA-7 (miR-7) en microRNA-138 (miR-138) te targeten. Echter, de kenmerken en de cruciale rol van circRNA in co-/post-transcriptionele regulatie werden niet goed erkend totdat de "microRNA spons" functie van circRNA werd ontdekt.

We suggereren dat de cirkels ontstaan uit normale splicingprocessen als gevolg van de ongebruikelijke genomische structuur rondom de Sry-locus bij de muis.

Hoewel dit resultaat geen directe interactie tussen de twee genen bewijst, definieert het de kritieke periode waarin Sry moet handelen om de differentiatie van Sertoli-cellen te initiëren.

We probeerden ook duidelijk te maken of het equiene SRY-gen-transcript tot expressie komt in de volwassen testis, en of het type transcript wordt uitgedrukt als lineair of circulair RNA.

Verder tonen we aan dat het testis-specifieke circRNA, sex-determining region Y (Sry), fungeert als een miR-138 spons, wat suggereert dat miRNA-spons effecten die door circRNA-vorming worden bereikt een algemeen fenomeen zijn.

Recente studies zijn voornamelijk gewijd aan de functie van de circulaire RNA-spons voor miR-7 (ciRS-7) en sex-determining region Y (SRY) door respectievelijk microRNA-7 (miR-7) en microRNA-138 (miR-138) te targeten.

Echter, de kenmerken en de cruciale rol van circRNA in co-/post-transcriptionele regulatie werden niet goed erkend totdat de "microRNA spons" functie van circRNA werd ontdekt.

Onlangs zijn de sex determining region Y (Sry) en het cerebellaire degeneratie-gerelateerde eiwit 1 (CDR1as) RNA-transcripten beschreven als een nieuwe klasse van post-transcriptionele regulerende RNA's die functioneren als circulaire endogene RNA-sponsen voor de microRNA's (miRNA's) miR-138 en miR-7, respectievelijk.

Hier tonen we aan dat dit circRNA fungeert als een miR-7 spons; we noemen dit circulaire transcript ciRS-7 (circulair RNA spons voor miR-7). ciRS-7 bevat meer dan 70 selectief geconserveerde miRNA-doelwitten en het is sterk en breed geassocieerd met Argonaute (AGO) eiwitten op een miR-7-afhankelijke wijze.


Wat is Uhl's anomalie?

Answer: Uhl's anomalie is een uiterst zeldzame hartafwijking die wordt gekenmerkt door het ontbreken van het myocardium van de rechterventrikel.

Uhl's anomalie is een uiterst zeldzame hartafwijking die wordt gekenmerkt door het ontbreken van het myocardium van de rechterventrikel.

Uhl's anomalie is een progressieve ziekte die leidt tot terminale rechterventrikelinsufficiëntie.

Uhl-anomalie is een zeldzame vorm van congenitale hypoplasie van het myocardium van de rechterventrikel.

Uhl's anomalie werd voor het eerst gerapporteerd door Uhl in 1952 en wordt gekenmerkt door congenitaal gedeeltelijk of volledig ontbreken van het myocardium van de rechterventrikel.


Is autophagie het proces waarbij bacteriën virale deeltjes opnemen?

Answer: Autophagie, een cellulair afbraakproces

Autophagie, een vorm van lysosomale afbraak die in staat is disfunctionele eiwitten en organellen te elimineren, is een cellulair proces dat geassocieerd wordt met homeostase.

Autophagie, een geprogrammeerd proces waarbij celinhoud naar lysosomen wordt gebracht voor afbraak, lijkt zowel tumoren te onderdrukken als te bevorderen; zowel stimulatie als remming van autophagie is gerapporteerd als het induceren van kankerceldood, en bepaalde genen en eiwitten zijn zowel positief als negatief geassocieerd met autophagie

Autophagie is een lysosoom-gemedieerd katabool proces waarbij intracellulaire inhoud (bijv. eiwitten en organellen) evenals binnendringende microben (bijv. parasieten, bacteriën en virussen) worden afgebroken.

Autophagie is een cellulair proces dat eiwitten, lipiden en organellen naar lysosomen richt voor afbraak, maar het is ook aangetoond dat het infecties met verschillende pathogene bacteriën bestrijdt.

Autophagie, een intracellulair afbraakproces dat sterk geconserveerd is van gist tot mens, wordt gezien als een belangrijk verdedigingsmechanisme om intracellulaire bacteriën te verwijderen.

Autophagie heeft intracellulaire antivirale en antibacteriële functies en speelt een rol bij de initiatie van aangeboren en adaptieve immuunresponsen op virale en bacteriële infecties.

Er is overvloedige autophagie gedocumenteerd binnen VZV-geïnfecteerde cellen gedurende de gehele infectieuze cyclus, maar ook is aangetoond dat VZV-geïnduceerde autophagie de biosynthese en verwerking van VZV-glycoproteïnen faciliteerde.

Autophagie is een sterk geconserveerd proces waarbij cellen organellen en eiwitten kunnen recyclen door ze af te breken in de lysosomen.


Kan aspirine worden gebruikt bij kankerpreventie?

Answer: Langdurig gebruik van aspirine werd geassocieerd met een bescheiden maar significant verminderde kans op kanker in het algemeen, vooral tumoren van het maagdarmkanaal. Regelmatig gebruik van aspirine kan een aanzienlijk deel van de colorectale kankers voorkomen en de voordelen van screening aanvullen.

Bewijs voor een verband tussen het gebruik van aspirine of andere niet-steroïde ontstekingsremmers (NSAID's) en basaalcelcarcinoom (BCC) is inconsistent geweest.

Wij rapporteren voor het eerst, in een typische risicopopulatie in de VS, het ontbreken van een beschermende associatie van aspirine voor poliepen bij actieve rokers. Toekomstige prospectieve studies worden aanbevolen om dit dempende effect te bevestigen om zo de precisie van het groeiende bewijs over het chemopreventieve voordeel van aspirine bij colorectale kanker te verbeteren.

De ernstigste bijwerking van langdurige aspirinebehandeling is bloedingen, vooral uit het maagdarmkanaal. Dit zal waarschijnlijk minder een probleem zijn bij chemopreventie met lagere doses. Men moet ook rekening houden met de impact van aspirineresistentie, een steeds meer erkende klinische entiteit.

Over het geheel genomen ondersteunen onze resultaten de hypothese dat het gebruik van NSAID's of statines de kans op het ontwikkelen van alvleesklierkanker kan verminderen.

Het begrip groeit over de mogelijke mechanismen waarmee aspirine zijn antikankereffecten uitoefent.

Langdurig gebruik van aspirine werd geassocieerd met een bescheiden maar significant verminderde kans op kanker in het algemeen, vooral tumoren van het maagdarmkanaal. Regelmatig gebruik van aspirine kan een aanzienlijk deel van de colorectale kankers voorkomen en de voordelen van screening aanvullen.


Wat zijn de componenten van het pre-replicatiecomplex (pre-RC) in eukaryoten?

Answer:
De componenten van het pre-replicatiecomplex (pre-RC) in eukaryoten zijn:
1) Cdc6/Cdc18,
2) MCM,
3) ORC1-6,
4) Cdt1 en
5) Sap1/Gi.

De eerste stap van replicatie-initiatie is de assemblage van het pre-replicatiecomplex (pre-RC). Sinds 1973 zijn vier eiwitten, Cdc6/Cdc18, MCM, ORC en Cdt1, uitgebreid bestudeerd en bewezen als pre-RC componenten. Onlangs werd een nieuw pre-RC component genaamd Sap1/Girdin geïdentificeerd. Sap1/Girdin is nodig voor het laden van Cdc18/Cdc6 op oorsprongen voor pre-RC assemblage in respectievelijk de schizosaccharomyces gist en menselijke cellen.

In eukaryoten bestaat het pre-replicatiecomplex uit het Origin Recognition Complex (ORC), Cdc6 en de MCM replicatieve helicase in combinatie met Cdt1. Eukaryotisch ORC wordt beschouwd als samengesteld uit zes subunits, genaamd Orc1-6, en monomere Cdc6 is qua sequentie nauw verwant aan Orc1.

De sequencing van het Plasmodium-genoom heeft ook de schijnbare afwezigheid onthuld van veel belangrijke componenten (bijv. Cdt1, DDK en Cdc45) van de eukaryotische celcyclusmachinerie die verantwoordelijk zijn voor de vorming van het pre-replicatiecomplex (pre-RC). We hebben het Plasmodium falciparum minichromosoom onderhoudscomplex (MCM) gekarakteriseerd dat een sleutelrol speelt in de overgang van pre-RC naar het replicatiecomplex (RC). Net als bij andere eukaryoten codeert het Plasmodium-genoom voor zes MCM-subunits.

Tijdens de vorming van het pre-replicatiecomplex (pre-RC) laden het origin recognition complex (ORC), Cdc6 en Cdt1 gezamenlijk het 6-subunit mini chromosoom onderhoudscomplex (MCM2-7) op DNA.

ORC1 is een essentieel onderdeel van het pre-replicatieve complex (pre-RC) dat eukaryote DNA-replicatie-oorsprongen licentieert.

In hogere eukaryoten is het pre-replicatiecomplex (pre-RC) component Cdt1 de belangrijkste regulator in de licentiecontrole voor DNA-replicatie.

We onderzochten de mRNA-expressie van de componenten van het pre-replicatiecomplex (Pre-RC), CDC6, CDT1 en MCM2-7.

Replicatie-initiatie is een meerstapsproces waarbij vele factoren betrokken zijn, waaronder ORC, Cdt1p, Mcm2-7p en andere eiwitten die binden aan replicatie-oorsprongen om een pre-replicatief complex (pre-RC) te vormen.

Verschillende componenten van het ORC-complex en Cdc6 stimuleerden de vorming van het pre-replicatieve complex (pre-RC) en replicatie-initiatie wanneer ze gefuseerd waren met het GAL4 DNA-bindingsdomein en gerekruteerd werden naar plasmide-DNA met een tandemreeks van GAL4-bindingsplaatsen.

MCM2-7 is een sleutelcomponent van het pre-replicatieve complex (pre-RC), dat op chromatine wordt geladen door de gezamenlijke werking van het origin recognition complex, Cdc6 en Cdt1.

Het pre-replicatieve complex (pre-RC) wordt gevormd bij alle potentiële replicatie-oorsprongen door de werking van het origin recognition complex (ORC), Cdc6, Cdt1 en het Mcm2-7 complex.


Wat is de overerving van hypofosfatemische rachitis?

Answer:
Hypofosfatemische rachitis wordt overgedragen met:
1) autosomaal recessief
2) autosomaal dominant
3) X-gebonden recessief en
4) X-gebonden dominant overervingspatroon.

Onder 35 kandidaatgenen in dit gebied werd het gen voor dentinematrixproteïne 1 (DMP1) gesequenced, waarbij een nonsense-mutatie 250C/T in exon 6 werd gevonden.

Eerder onderzoek heeft aangetoond dat mutaties in het DMP1-gen verantwoordelijk zijn voor autosomaal recessieve hypofosfatemische rachitis bij mensen.

Een nieuwe nonsense-mutatie in het DMP1-gen in een Japanse familie met autosomaal recessieve hypofosfatemische rachitis.

Autosomal recessieve hypofosfatemische rachitis (ARHR) is een uiterst zeldzame aandoening met autosomaal recessieve overerving, gekenmerkt door hypofosfatemie als gevolg van renale fosfaatverlies.

Prenatale diagnose voor een nieuwe splice-mutatie van het PHEX-gen in een grote Han Chinese familie met X-gebonden hypofosfatemische rachitis.

X-gebonden hypofosfatemie (XLH) is de meest voorkomende vorm van erfelijke rachitis, gekenmerkt door X-gebonden dominante overerving, renale fosfaatverlies, hypofosfatemie en defecte botmineralisatie.

Moleculaire analyse van DMP1-mutanten die autosomaal recessieve hypofosfatemische rachitis veroorzaken.

We toonden eerder aan dat de mutaties Met1Val (M1V) en de deletie van nucleotiden 1484-1490 (1484-1490del) in dentinematrixproteïne-1 (DMP1) de nieuwe aandoening autosomaal recessieve hypofosfatemische rachitis (ARHR) veroorzaken, die geassocieerd is met verhoogde fibroblast groeifactor-23 (FGF23).

Eerst onderzochten we een familie met een ernstig hypofosfatemisch rachitisfenotype en recessieve overerving.

Discordantie voor X-gebonden hypofosfatemische rachitis bij identieke tweelingmeisjes.

We rapporteren monozygote tweelingmeisjes met een familiegeschiedenis die consistent is met X-gebonden hypofosfatemische rachitis (XLH).

Microsatellietanalyse werd uitgevoerd om monozygositeit en biparentale overerving van het X-chromosoom te bevestigen.

Hypofosfatemie door geïsoleerd renale fosfaatverlies is een genetisch heterogene ziekte. Twee nieuwe genen gekoppeld aan twee verschillende vormen van erfelijke hypofosfatemieën zijn recent beschreven. De autosomaal recessieve vorm van hypofosfatemische rachitis werd gelokaliseerd op chromosoom 4q21 en homozygote mutaties in het dentinematrixproteïne 1 (DMP1)-gen geïdentificeerd, dat codeert voor een niet-collageen botmatrixproteïne.

Somatische en kiembaanmosaïcisme voor een mutatie in het PHEX-gen kan leiden tot genetische overdracht van X-gebonden hypofosfatemische rachitis die een autosomaal dominant kenmerk nabootst.

Familiaire hypofosfatemische rachitis wordt meestal overgedragen als een X-gebonden dominante aandoening (XLH), hoewel ook autosomaal dominante vormen zijn waargenomen. Genetische studies van deze aandoeningen hebben mutaties in PHEX en FGF23 geïdentificeerd als oorzaken van respectievelijk de X-gebonden dominante aandoening en autosomaal dominante vormen.

Directe nucleotidesequencing van FGF23 en PHEX toonde aan dat de oudere dochter heterozygoot was voor een R567X-mutatie in PHEX, en niet in FGF23, wat suggereert dat de genetische overdracht plaatsvond als een X-gebonden dominant kenmerk.

Somatisch en kiembaanmosaïcisme voor een X-gebonden dominante mutatie in PHEX kan autosomaal dominante overerving nabootsen.

We rapporteren twee gevallen van X-gebonden dominante hypofosfatemische rachitis bij een man en zijn dochter.

X-gebonden hypofosfatemische rachitis – een rapport van 2 gevallen en literatuuroverzicht.

De studie van deze stamboom suggereert sterk een X-gebonden dominante overerving.

Autosomal dominante hypofosfatemische rachitis/osteomalacie: klinische karakterisering van een nieuwe nierfosfaatverliesstoornis.

We voerden klinische en biochemische evaluaties uit bij individuen uit een grote familie met autosomaal dominante hypofosfatemische rachitis/osteomalacie.

Concluderend is autosomaal dominante hypofosfatemische rachitis/osteomalacie een erfelijke aandoening van geïsoleerd renale fosfaatverlies.

[Scriver-type autosomaal hypofosfatemische rachitis: een familiegeval].

Een familiale observatie van hypofosfatemische rachitis met een ongebruikelijke overerving en verloop, verschillend van die van X-gebonden hypofosfatemie, wordt gerapporteerd.

Deze observatie lijkt sterk op de 'autosomale hypofosfatemische botziekte' beschreven door Scriver et al.

De HHRH wordt overgedragen via autosomaal recessieve overerving en is een uiterst zeldzame vorm van hypofosfatemische rachitis.

Erfelijke hypofosfatemische rachitis met hypercalciurie (HHRH) is een zeldzame aandoening met autosomaal recessieve overerving die voor het eerst werd beschreven in een grote consanguine Bedoeïenenfamilie.

Genetische studies van deze aandoeningen hebben mutaties in PHEX en FGF23 geïdentificeerd als oorzaken van respectievelijk de X-gebonden dominante aandoening en autosomaal dominante vormen. Het doel van de studie was de moleculair genetische bevindingen te beschrijven in een familie met hypofosfatemische rachitis met vermoedelijke autosomaal dominante overerving. We bestudeerden een familie waarbij de vader en de oudste van zijn twee dochters, maar niet de tweede dochter, waren aangedaan door hypofosfatemische rachitis.

Erfelijke hypofosfatemische rachitis met hypercalciurie is een andere zeldzame aandoening met autosomaal recessieve overerving.

Bovendien zijn dergelijke CLCN5-mutaties die leiden tot functieverlies ook aangetoond bij Japanse kinderen met idiopathische laagmoleculaire eiwiturie, hypercalciurie en nefrocalcinose, en bij een Italiaanse familie met X-gebonden recessieve hypofosfatemische rachitis (XLRH) en hypercalciurie.

Inactiverende mutaties van het fosfaatregulerende gen met homologen aan endopeptidasen op het X-chromosoom, dentinematrixzuur fosfoproteïne 1, en ectonucleotide pyrofosfatase/fosfodiësterase 1 zijn geassocieerd met respectievelijk X-gebonden hypofosfatemische rachitis, autosomaal recessieve hypofosfatemische rachitis 1 en autosomaal recessieve hypofosfatemische rachitis 2.

X-gebonden familiale hypofosfatemische rachitis (X.L.F.H.R.) is een van de D-resistente rachitis.

IJzertekort kan het fenotype van autosomaal dominante hypofosfatemische rachitis beïnvloeden door de productie van FGF23 te reguleren. De huidige behandeling met geactiveerde vitamine D-metabolieten en orale anorganische fosfaatzouten kan skeletlaesies en lineaire groei bij patiënten met hypofosfatemische rachitis gedeeltelijk corrigeren.

[X-gebonden familiale hypofosfatemische rachitis, rapport van zes gevallen (vertaling auteur)].


Welke paddenstoel is giftig, Amanita phalloides of Agaricus Bisporus

Answer: De bekende geteelde soort Agaricus bisporus is veilig om te eten, terwijl Amanita Phalloides giftig is.

Zeventien eetbare paddenstoelen die commercieel verkrijgbaar zijn in Korea werden geanalyseerd op hun umami-smaakcomponenten (5'-nucleotiden: AMP, GMP, IMP, UMP, XMP; vrije aminozuren: asparaginezuur, glutaminezuur) en onderworpen aan menselijke sensorische evaluatie en metingen met een elektronische tong. Amanita virgineoides had de hoogste totale 5'-nucleotide-inhoud (36,9 ± 1,50 mg/g), terwijl monosodiumglutamaat-achtige componenten (42,4 ± 6,90 mg/g) het hoogst waren in Agaricus

levertransplantatie verbetert de korte termijn overleving na levertransplantatie bij patiënten met Amanita phalloides vergiftiging


Wat is de meest voorkomende genhandtekening bij patiënten met reumatoïde artritis?

Answer: Een type I IFN-handtekening van vijf genen werd bij deze proefpersonen beoordeeld om subpopulaties te identificeren die zowel activatie als overeenstemming van het type I IFN-pad in het perifere bloed en de door de ziekte aangetaste weefsels van elke ziekte vertonen, en om de activatie van dit pad in het WB te correleren met klinische metingen.R Baseline metingen van ziekteactiviteit correleerden met een type I IFN-genhandtekening in het WB van proefpersonen met SLE, PM en SSc, evenals verschillende serumautoantilichaamniveaus bij proefpersonen met SLE en DM.

Een type I IFN-handtekening van vijf genen werd bij deze proefpersonen beoordeeld om subpopulaties te identificeren die zowel activatie als overeenstemming van het type I IFN-pad in het perifere bloed en de door de ziekte aangetaste weefsels van elke ziekte vertonen, en om de activatie van dit pad in het WB te correleren met klinische metingen.R

Baseline metingen van ziekteactiviteit correleerden met een type I IFN-genhandtekening in het WB van proefpersonen met SLE, PM en SSc, evenals verschillende serumautoantilichaamniveaus bij proefpersonen met SLE en DM. Deze handtekening correleerde ook goed tussen door de ziekte aangetast weefsel en WB bij proefpersonen met SLE, DM, PM en SSc.

We identificeerden een arseenblootstelling-gerelateerde 51-gen handtekening op PND1 en PND70 met verschillende interactiekernen (Hspa8, IgM en Hnf4a).

Een CD4 T-cel genhandtekening voor vroege reumatoïde artritis impliceert interleukine 6-gemedieerde STAT3-signalisatie, met name bij anti-citrullinated peptide antibody-negatieve ziekte.

Een 12-gen transcriptionele 'handtekening' identificeerde RA-patiënten in de trainingscohort en voorspelde de daaropvolgende ontwikkeling van RA bij UA-patiënten in de validatiecohort (sensitiviteit 68%, specificiteit 70%).

De betrokkenheid van HIF-isoformen bij het genereren van de angiogene handtekening van RA FLS gestimuleerd met hypoxie en/of cytokines werd onderzocht met behulp van een DNA-bindingsassay en RNA-interferentie.

Het doel van onze studie was het karakteriseren van de angiogene genhandtekening van RA fibroblast-achtige synoviocyten (FLS) als reactie op hypoxie, evenals Th1 en T-helper cel 2 (Th2) cytokines, en in het bijzonder het ontleden van effecten van gecombineerde hypoxie en cytokines op hypoxie-induceerbare transcriptiefactoren (HIFs) en angiogenese.

Meerdere genen gerelateerd aan folaatmetabolisme waren consistent en significant veranderd tussen de 3 groepen in beide cohorten. Gelijktijdig met bewijs van een immuunactivatie genhandtekening bij MTX-naïeve RA-patiënten, werd significante opregulatie van de folaat-metaboliserende enzymen γ-glutamyl hydrolase en dihydrofolaatreductase, evenals de MTX/folaat efflux-transporters ABCC2 en ABCC5, waargenomen in de MTX-naïeve RA-groep vergeleken met gezonde controles.

De 256 geïdentificeerde genen werden gebruikt om een genhandtekening score af te leiden door hun log-expressie binnen elke patiënt te middelen.

IL-17A-remmers veroorzaakten een snelle neerregulatie van de psoriasis genhandtekening en hoge klinische responspercentages bij patiënten met matige tot ernstige plaque psoriasis, wat overeenkomt met een belangrijke rol voor IL-17A in de pathogenese van psoriasis.

We observeerden dat baseline synoviale myeloïde, maar niet lymfoïde, genhandtekeningexpressie hoger was bij patiënten met een goede vergeleken met een slechte klinische respons volgens de European League Against Rheumatism (EULAR) op anti-TNFα therapie na 16 weken (P =0,011).

Flowcytometrie en genprofilering gaven aan dat RA-SF macrofagen pro-inflammatoire polarizatiemarkers (MMP12, EGLN3, CCR2) tot expressie brengen, geen expressie vertonen van markers geassocieerd met homeostatische en anti-inflammatoire polarizatie (IGF1, HTR2B) en een transcriptomisch profiel vertonen dat lijkt op de activine A-afhankelijke genhandtekening van pro-inflammatoire in vitro-geproduceerde macrofagen.

Genexpressieanalyses toonden een grotere prevalentie van significant opgereguleerde genen in gezonde controles (HC's) met negatieve ANA-waarden dan in die met significante ANA-positiviteit. Genen die opgereguleerd waren in hoge ANA HC's omvatten een coeliakie auto-antigeen en enkele componenten van de Type I interferon (IFN) genhandtekening.

We zijn daarom deze studie gestart om handtekeningen te identificeren die nuttig zouden zijn bij het bestuderen van reumatoïde artritis (RA). We gebruikten microarrayprofilering van perifere bloed mononucleaire cellen (PBMC's) bij 30 RA-patiënten om het effect van verschillende biologische middelen (biologicals) behandelingen te beoordelen en om de mate van een type-I interferon (IFN) handtekening bij deze patiënten te kwantificeren.

Genexpressieanalyse van perifere bloedcellen van patiënten met reumatoïde artritis en multiple sclerose toont een interferonhandtekening die vergelijkbaar is met, maar minder intens dan die gezien bij patiënten met lupus.

Om de relatie tussen de type I interferon (IFN) handtekening en klinische respons op rituximab bij patiënten met reumatoïde artritis (RA) te analyseren. Twintig RA-patiënten werden behandeld met rituximab (cohort 1).

Om de aanwezigheid te valideren en de klinische waarde van de type I interferon (IFN)-handtekening tijdens de ontwikkeling van artritis aan te tonen. Bij 115 seropositieve arthralgiepatiënten die werden gevolgd voor de ontwikkeling van artritis (Amsterdam Reade cohort), en 25 presymptomatische individuen die later reumatoïde artritis (RA) ontwikkelden, en 45 populatiegebaseerde controles (Northern Sweden cohort), werden de expressieniveaus van 7 type I IFN-responsgenen bepaald met multiplex qPCR en werd een IFN-score berekend.

Patiënten met systemische lupus erythematosus, Sjögren-syndroom, dermatomyositis, psoriasis en een deel van de patiënten met reumatoïde artritis vertonen een specifiek expressiepatroon van interferon-afhankelijke genen in hun leukocyten, de zogenaamde interferonhandtekening.

Meer recentelijk hebben grootschalige differentiële genexpressiestudies uitgevoerd op geselecteerde weefsels van patiënten met auto-immuunziekten geleid tot de identificatie van genhandtekeningen die geassocieerd zijn met de activatie van specifieke paden in deze ziekten (bijv. interferonhandtekening bij lupus).

Relatie tussen de type I interferonhandtekening en de respons op rituximab bij patiënten met reumatoïde artritis.

Belang van correlatie tussen genexpressieniveaus: toepassing op de type I interferonhandtekening bij reumatoïde artritis.


Welke NGS-uitlijnsoftware implementeert de Burrows-Wheeler-transformatie?

Answer: De meest gebruikte software behoort tot de familie van de Burrows-Wheeler Aligner (BWA) en zijn varianten voor lokale uitlijning BWASW, map reduce BWASW-PMR en multi-threaded implementatie BWA-MT. Andere benaderingen zijn onder meer Bowtie, SOAP2, BWBBLE, SOAP2 en FANSe2.

Voor het menselijk genoom maakt Burrows-Wheeler-indexering het mogelijk dat Bowtie meer dan 25 miljoen reads per CPU-uur uitlijnt met een geheugengebruik van ongeveer 1,3 gigabyte. Bowtie breidt eerdere Burrows-Wheeler-technieken uit met een nieuw kwaliteit-bewust backtracking-algoritme dat mismatches toestaat.

We implementeerden de Burrows-Wheeler Alignment tool (BWA), een nieuw pakket voor read-uitlijning dat gebaseerd is op backward search met de Burrows-Wheeler-transformatie (BWT), om korte sequencing reads efficiënt uit te lijnen tegen een grote referentiereeks zoals het menselijk genoom, waarbij mismatches en gaps zijn toegestaan.

SOAP2 is een aanzienlijk verbeterde versie van het korte oligonucleotide-uitlijnprogramma dat zowel het geheugengebruik van de computer vermindert als de uitlijnsnelheid op een ongekende manier verhoogt. We gebruikten een Burrows-Wheeler-transformatie (BWT) compressie-index om de seed-strategie te vervangen voor het indexeren van de referentiereeks in het hoofdgeheugen.

We ontwierpen en implementeerden een nieuw algoritme, Burrows-Wheeler Aligner's Smith-Waterman Alignment (BWA-SW), om lange sequenties tot 1 Mb uit te lijnen tegen een grote sequentiedatabase (bijv. het menselijk genoom) met een paar gigabytes geheugen.

Hier stellen we een nieuw base-calling algoritme voor, TotalReCaller, om verbeterde prestaties te bereiken. Een lineair foutmodel voor de ruwe intensiteitsgegevens en Burrows-Wheeler-transformatie (BWT) gebaseerde uitlijning worden gecombineerd met behulp van een Bayesiaanse scorefunctie, die vervolgens globaal wordt geoptimaliseerd over alle mogelijke genomische locaties met een efficiënte branch-and-bound-benadering.

Om dit probleem aan te pakken, wordt in dit artikel een nieuwe uitlijnings-tool BWBBLE geïntroduceerd. We (i) introduceren een nieuwe gecomprimeerde representatie van een verzameling genomen, die expliciet de genomische variatie op elke positie aanpakt, en (ii) ontwerpen een nieuw uitlijningsalgoritme gebaseerd op de Burrows-Wheeler-transformatie dat korte reads van een nieuw gesequenced genoom met hoge nauwkeurigheid en zonder inherente bias naar één specifiek genoom kan mappen naar een willekeurige verzameling van twee of meer (tot miljoenen) genomen.

Seed-gebaseerde algoritmen zijn over het algemeen traag maar robuust, terwijl Burrows-Wheeler-transformatie (BWT) gebaseerde algoritmen snel maar minder robuust zijn. Om beide voordelen te hebben, ontwikkelden we een algoritme FANSe2 met een iteratieve mappingstrategie gebaseerd op de statistieken van de foutendistributie in real-world sequencing om de mapping aanzienlijk te versnellen zonder in te boeten aan nauwkeurigheid.

Daarom introduceren we in dit artikel het Burrows-Wheeler Aligner's Smith-Waterman Alignment op Parallel MapReduce (BWASW-PMR) cloudplatform voor lange sequentie-uitlijning.

In dit artikel stellen we een BWA-MT-tool voor, geëvolueerd van BWA maar met ondersteuning voor multi-thread computing, ontworpen om de onderliggende multi-core architectuur van computerbronnen volledig te benutten. Door gebruik te maken van multi-thread computing kan BWA-MT de tijd die nodig is om een uitlijning voor single-end read-sequenties te genereren aanzienlijk verkorten.

De snelheid van MAQ is ook een punt van zorg wanneer de uitlijning wordt opgeschaald naar het resequencen van honderden individuen. We implementeerden de Burrows-Wheeler Alignment tool (BWA), een nieuw pakket voor read-uitlijning dat gebaseerd is op backward search met Burrows-Wheeler-transformatie (BWT), om korte sequencing reads efficiënt uit te lijnen tegen een grote referentiereeks zoals het menselijk genoom, waarbij mismatches en gaps zijn toegestaan.

Hoewel de Burrows-Wheeler Aligner (BWA) tool een van de meest gebruikte open-source softwaretools is om read-sequenties uit te lijnen, is het nog steeds beperkt doordat het multi-thread mechanismen tijdens de uitlijningsstappen niet volledig ondersteunt.


Wordt intraoperatieve radiotherapie gebruikt voor de behandeling van glioblastoom?

Answer: Ja, intraoperatieve radiotherapie (IORT) wordt gebruikt voor de behandeling van glioblastoom. IORT in combinatie met uitgebreide tumorverwijdering heeft een aanvaardbare toxiciteit bij eerder bestraalde patiënten en kan effectief zijn voor geselecteerde recidiverende maligne hersentumoren.

1) Intraoperatieve radiotherapie (IOR, 1.000-2.000 rad) werd toegepast bij 13 gevallen; de 2-jaarsoverleving was 41,6%.

De mediane overlevingstijd na IORT was 12 maanden voor 9 patiënten met glioblastoom of anaplastisch astrocytoom, terwijl deze 51 maanden was voor 8 patiënten met minder infiltratieve tumoren (ependymoom, anaplastisch ependymoom en anaplastisch oligodendroglioma).

Er wordt geconcludeerd dat IORT in combinatie met uitgebreide tumorverwijdering een aanvaardbare toxiciteit heeft bij eerder bestraalde patiënten en effectief kan zijn voor geselecteerde recidiverende maligne hersentumoren.

CONCLUSIES: De resultaten van deze studie geven aan dat IORT kan bijdragen aan succesvolle tumortherapie zonder de perioperatieve morbiditeit of subacute gevolgen te verhogen.

Deze review verzamelt preklinisch en klinisch bewijs voor een gerichte behandeling van zowel resterende kankercellen als de regionale micro-omgeving met behulp van intraoperatieve radiotherapie (IORT).

Intraoperatieve radiotherapie (IORT) is een pragmatische en effectieve benadering om de marges te steriliseren van persistente tumorcellen, post-letsel proliferatieve stimuli te onderdrukken en de therapeutische kloof tussen chirurgie en radiochemotherapie te overbruggen.

[Chirurgische behandeling en radiotherapie voor glioblastoom multiforme, met speciale aandacht voor intraoperatieve radiotherapie].

Reden voor intraoperatieve radiotherapie bij glioblastoom.

Intraoperatieve radiotherapie (IORT) werd uitgevoerd bij 20 van 36 patiënten met glioom; 11 glioblastomen, 7 maligne astrocytomen, 2 goedaardige astrocytomen.

Intraoperatieve behandeling met kobalt-60 van glioblastoom multiforme.

INTRAGO: intraoperatieve radiotherapie bij glioblastoom multiforme—een fase I/II dosisverhogingsstudie.

Intraoperatieve remote afterloading endocurietherapie met hoogactief 60kobalt voor de behandeling van glioblastoom multiforme.

Combinatie van intraoperatieve carmustine wafers en Stupp-regime in multimodale eerstelijnsbehandeling van primaire glioblastomen.

Het intraoperatief gebruik van carmustine wafers in combinatie met het Stupp-regime is een haalbare eerstelijnsbehandelingsoptie voor glioblastomen.

Een intraoperatieve remote afterloading endocurietherapie (ECT) techniek met hoogactief 60kobalt (60Co) voor de behandeling van glioblastoom multiforme (GM) wordt beschreven.

De studie onderzocht of het intraoperatief gebruik van carmustine wafers, met name in combinatie met het Stupp-regime, een haalbare en veilige eerstelijnsbehandelingsoptie is voor glioblastomen.


Welke server wordt gebruikt voor het genereren van modi van pseudo-componenten van DNA-, RNA- en eiwitsequenties?

Answer: Pse-in-One is een webserver voor het genereren van verschillende modi van pseudo-componenten van DNA-, RNA- en eiwitsequenties. Het kan, via zijn 28 verschillende modi, bijna alle mogelijke featurevectoren genereren voor DNA-, RNA- en eiwitsequenties. Vooral kan het ook die featurevectoren genereren met eigenschappen die door gebruikers zelf zijn gedefinieerd. Deze featurevectoren kunnen gemakkelijk worden gecombineerd met machine-learningalgoritmen om computationele voorspellers en analysemethoden te ontwikkelen voor verschillende taken in bio-informatica en systeembiologie.

Pse-in-One: een webserver voor het genereren van verschillende modi van pseudo-componenten van DNA-, RNA- en eiwitsequenties.

In dit artikel, met een veel groter aantal ingebouwde eigenschappen, stellen wij een veel flexibelere webserver voor genaamd Pse-in-One (http://bioinformatics.hitsz.edu.cn/Pse-in-One/), die via zijn 28 verschillende modi bijna alle mogelijke featurevectoren kan genereren voor DNA-, RNA- en eiwitsequenties. Vooral kan het ook die featurevectoren genereren met eigenschappen die door gebruikers zelf zijn gedefinieerd. Deze featurevectoren kunnen gemakkelijk worden gecombineerd met machine-learningalgoritmen om computationele voorspellers en analysemethoden te ontwikkelen voor verschillende taken in bio-informatica en systeembiologie. Er wordt verwacht dat de Pse-in-One webserver een zeer nuttig hulpmiddel zal worden in computationele proteomica, genomica, evenals biologische sequentieanalyse.


Wat is het verband tussen TB (tuberculose) infectie en TNFa remming?

Answer: Het optreden van tuberculose (TB) bij patiënten die behandeld worden met immunosuppressieve geneesmiddelen (ISD) is een oud probleem dat onder de aandacht is gebracht door gevallen bij patiënten die anti-TNFalpha geneesmiddelen gebruiken.

Het gebruik van TNFalpha remmers wordt geassocieerd met reactivatie van tuberculose (TB)

We presenteren twee patiënten met inflammatoire darmziekte die, ondanks negatieve tuberculose screening, een de novo tuberculose infectie ontwikkelden na de start van anti-tumor necrose factor alpha behandeling.

Om de prestaties te vergelijken van twee interferon gamma release assays (IGRA's) en conventionele screeningsmethoden bij patiënten met inflammatoire artritis die worden gescreend op latente tuberculose infectie (LTBI) vóór behandeling met anti-tumor necrose factor alpha (anti-TNFalpha) middelen.

Het optreden van tuberculose (TB) bij patiënten die behandeld worden met immunosuppressieve geneesmiddelen (ISD) is een oud probleem dat onder de aandacht is gebracht door gevallen bij patiënten die anti-TNFalpha geneesmiddelen gebruiken.

TNFalpha speelt een cruciale rol niet alleen in het ontstekingsproces maar ook in de normale afweer tegen pathogenen en daarom kan interferentie met deze cytokine het risico op infectie verhogen.


Welke klasse van genen is gemuteerd bij patiënten met Diamond Blackfan Anemie?

Answer: Diamond-Blackfan Anemie (DBA) wordt gekenmerkt door een defect in erytroïde voorlopercellen en klinisch door anemie en misvormingen. Diamond Blackfan anemie (DBA) is een erfelijke erytroblastopenie die geassocieerd wordt met mutaties in ten minste 8 verschillende ribosomale proteïnegenen. Diamond-Blackfan anemie (DBA) is een zeldzame aangeboren aandoening die de differentiatie van erytroïde voorlopercellen aantast. Diamond-Blackfan anemie (DBA) is een aangeboren ziekte die wordt gekenmerkt door defecte rijping van erytroïde voorlopercellen en fysieke misvormingen.

Mutaties in het gen dat ribosomaal proteïne (RP) S19 codeert, zijn recentelijk gevonden bij 25% van de patiënten met zowel de dominante als de sporadische vorm.

We rapporteren ook de prevalentie van RPS19-mutaties in de Italiaanse DBA-populatie, zoals aangetoond door een analyse van 56 patiënten.

Mutatie van het ribosomale proteïne RPS24 bij Diamond-Blackfan anemie resulteert in een stoornis in de ribosoombiogenese.

Drie genen die ribosomale proteïnen coderen zijn geassocieerd met DBA: na RPS19 werden recentelijk mutaties in de genen RPS24 en RPS17 geïdentificeerd bij een deel van de patiënten.

Een transgeen muismodel toont een dominant negatief effect aan van een puntmutatie in het RPS19-gen geassocieerd met Diamond-Blackfan anemie.

Diamond Blackfan anemie (DBA) is een erfelijke erytroblastopenie geassocieerd met mutaties in ten minste 8 verschillende ribosomale proteïnegenen.

Momenteel zijn negen genen, allemaal coderend voor ribosomale proteïnen (RP), gevonden met mutaties bij ongeveer 50% van de patiënten.

Experimenteel bewijs ondersteunt de hypothese dat DBA primair het gevolg is van defecte ribosoomsynthese.

Ribosomale proteïnegenen RPS10 en RPS26 zijn vaak gemuteerd bij Diamond-Blackfan anemie.

Een nieuwe database voor ribosomale proteïnegenen die gemuteerd zijn bij Diamond-Blackfan anemie.

Recentelijk zijn nieuwe genen, allemaal coderend voor ribosomale proteïnen, gevonden met mutaties bij Diamond-Blackfan anemie, wat het concept ondersteunt dat ribosoombiogenese een belangrijke rol speelt bij de regulatie van erytropoëse.

Meer dan tien jaar zijn verstreken sinds de eerste identificatie van mutaties in ribosomale proteïnegenen bij patiënten met Diamond-Blackfan anemie (DBA), een hematologische aandoening die het eerste lid werd van een klasse ziekten bekend als ribosomopathieën.

Hoge frequentie van deleties in ribosomale proteïnegenen bij Italiaanse patiënten met Diamond-Blackfan anemie, gedetecteerd door multiplex ligatie-afhankelijke probe-amplificatie assay.

Het gen dat ribosomaal proteïne S19 (RPS19) codeert, is gemuteerd aangetoond bij 25% van de patiënten met Diamond-Blackfan anemie (DBA), een aangeboren erytroblastopenie.

Deze mutaties zijn gevonden bij patiënten met Diamond-Blackfan anemie (DBA), een aangeboren erytroïde aplasie die typisch wordt veroorzaakt door mutaties in genen die ribosomale proteïnen coderen.

De combinatie van sequencing en multiplex ligatie-afhankelijke probe-amplificatie analyse van deze zes genen maakt de genetische karakterisering mogelijk van ongeveer 65% van de patiënten, wat aantoont dat Diamond-Blackfan anemie onmiskenbaar een ribosomopathie is.

Identificatie van mutaties in de ribosomale proteïne L5 (RPL5) en ribosomale proteïne L11 (RPL11) genen bij Tsjechische patiënten met Diamond-Blackfan anemie.

Mutaties in het ribosomale proteïne S19-gen (RPS19) zijn gevonden bij 25% van de patiënten met Diamond-Blackfan anemie, een zeldzaam syndroom van aangeboren beenmergfalen gekenmerkt door erytroblastopenie en diverse misvormingen.

Ribosomaal proteïne S17-gen (RPS17) is gemuteerd bij Diamond-Blackfan anemie.

Kleine ribosomale subeenheid genen RPS19, RPS24 en RPS17 zijn gemuteerd bij ongeveer een derde van de patiënten.

Momenteel zijn twee genen geassocieerd met het DBA-fenotype - het ribosomale proteïne (RP) S19 dat gemuteerd is bij 25% van de DBA-patiënten en RPS24 dat gemuteerd is bij ongeveer 1,4% van de DBA-patiënten.

DBA-patiënten vertonen abnormale pre-rRNA-rijpingspatronen en de meerderheid draagt mutaties in een van verschillende ribosomale proteïnegenen die structurele componenten van het ribosoom coderen die essentieel zijn voor de correcte assemblage van de ribosomale subeenheden.

Menselijk RPS19, het gen dat gemuteerd is bij Diamond-Blackfan anemie, codeert voor een ribosomaal proteïne die nodig is voor de rijping van 40S ribosomale subeenheden.

In totaal hadden 12 (27%) van de Japanse patiënten met Diamond-Blackfan anemie mutaties in ribosomale proteïnegenen.

Ribosomaal proteïne S19 (RPS19) is vaak gemuteerd bij Diamond-Blackfan anemie (DBA), een zeldzame aangeboren hypoplastische anemie.

Mutaties in de ribosomale proteïnegenen bij Japanse patiënten met Diamond-Blackfan anemie.

Ribosomaal proteïne S24-gen is gemuteerd bij Diamond-Blackfan anemie.


Noem de menselijke acrocentrische chromosomen die betrokken zijn bij Robertsoniaanse translocatie.

Answer: Robertsoniaanse translocaties (ROBs) zijn de meest voorkomende chromosomale herschikkingen bij mensen. ROBs zijn herschikkingen van hele armen tussen de acrocentrische chromosomen 13, 14, 15, 21 en 22.

Sperma segregatie-analyse van een drager van een (13;22) Robertsoniaanse translocatie door FISH: een vergelijking van locus-specifieke probe en volledige chromosoomverf.

De t(13;22) Robertsoniaanse translocatie vormt een zeldzame vorm van herschikking tussen acrocentrische menselijke chromosomen. De meeste meiotische segregatiestudies van menselijke Robertsoniaanse translocaties zijn uitgevoerd op de veelvoorkomende t(13;14) en t(14;21) translocaties.

Robertsoniaanse translocaties (ROBs) zijn de meest voorkomende chromosomale herschikkingen bij mensen. ROBs zijn herschikkingen van hele armen tussen de acrocentrische chromosomen 13-15, 21 en 22. ROBs kunnen worden ingedeeld in twee groepen afhankelijk van hun frequentie van voorkomen, veelvoorkomend (rob(13q14q) en rob(14q21q)) en zeldzaam (alle overige mogelijke niet-homologe combinaties).

Robertsoniaanse translocaties (ROBs) zijn de meest voorkomende herschikkingen bij mensen en dragen aanzienlijk bij aan genetische onevenwichtigheid, foetale uitval, verstandelijke beperking en geboorteafwijkingen. Rob(14q21q) en rob(13q14q), die voornamelijk tijdens de vrouwelijke meiose worden gevormd, vormen het merendeel (ongeveer 85%) van alle ROBs. Eerdere studies hebben aangetoond dat de breukpunten consequent zijn gelokaliseerd binnen specifieke regio's van de proximale korte armen van chromosomen 13, 14 en 21.

Om de chAB4-sequenties nauwkeuriger te lokaliseren op de acrocentrische chromosomen, werden chAB4-specifieke probes samen met rDNA en een aantal satellietsequenties gehybridiseerd op metafasechromosomen van normale proefpersonen en van dragers van Robertsoniaanse translocaties van de veelvoorkomende typen rob(13q14q) en rob(14q21q).

Chromosoom 22 is hoogstwaarschijnlijk het enige chromosoom waar chAB4 wordt gevonden in de directe nabijheid van het centromeer. Fluorescentie in situ hybridisatie-analyses van metafasechromosomen van dragers van rob(21q22q) toonden breukpuntdiversiteit aan voor dit zeldzame type Robertsoniaanse translocatiechromosoom.

Dit proces wordt voorgesteld voor de evolutie van een alfa-satelliet subfamilie die recentelijk is gevonden op chromosomen 13, 14 en 21. De aanwezigheid van deze alfa-subfamilie kan paring tussen deze chromosomen mogelijk maken, wat leidt tot de waargenomen niet-willekeurige participatie van deze chromosomen in t(13q14q) en t(14q21q) Robertsoniaanse translocaties.

Het patroon van associatie van acrocentrische chromosomen werd onderzocht bij tien en vijf dragers van respectievelijk een 15/21 en een 13/14 Robertsoniaanse translocatie, en vergeleken met dat van hetzelfde aantal familieleden met normale karyotypen.

Homologe alfa-satellietsequenties op menselijke acrocentrische chromosomen met selectiviteit voor chromosomen 13, 14 en 21: implicaties voor recombinatie tussen niet-homologen en Robertsoniaanse translocaties.

Van de 21 structurele chromosomale anomalieën en polymorfe varianten werden zes deleties en microdeleties, vier situaties met een abnormale lange "p" arm van acrocentrische chromosomen, twee duplicaties, twee reciproque translocaties, twee inversies, twee toevoegingen, één Robertsoniaanse translocatie geassocieerd met trisomie 13, één 9q heteromorfisme en één complexe chromosoomherschikking waargenomen.

Het doel van deze studie was om cytologisch bewijs te zoeken voor de vorming van Robertsoniaanse translocaties die chromosomen 14q en 21q betrekken in de menselijke oogenese met behulp van dual color fluorescent in situ hybridisatie met volledige chromosoomverven. De oöcyten van een chromosomaal normaal foetus van 23,5 weken zwangerschap ondergingen cohybridisatie met chromosoomspecifieke DNA-bibliotheken van chromosomen 14 en 21.


Is tirilazad effectief voor de behandeling van aneurysmatische subarachnoïdale bloeding?

Answer: Nee. Op basis van meta-analyse is er geen bewijs dat tirilazad, naast nimodipine, de mortaliteit vermindert of de uitkomst verbetert bij patiënten met aneurysmatische subarachnoïdale bloeding.

Er was geen significant verschil tussen de twee groepen aan het einde van de follow-up voor de primaire uitkomst, overlijden (odds ratio (OR) 0,89, 95% betrouwbaarheidsinterval (BI) 0,74 tot 1,06), of bij een slechte uitkomst (overlijden, vegetatieve toestand of ernstige invaliditeit) (OR 1,04, 95% BI 0,90 tot 1,21). Tijdens de behandelperiode ontwikkelden minder patiënten vertraagde cerebrale ischemie in de tirilazadgroep dan in de controlegroep (OR 0,80, 95% BI 0,69 tot 0,93). Subgroepanalyses toonden geen significant verschil in effecten van tirilazad op klinische uitkomsten.

CONCLUSIES VAN DE AUTEURS: Er is geen bewijs dat tirilazad, naast nimodipine, de mortaliteit vermindert of de slechte uitkomst verbetert bij patiënten met aneurysmatische SAH.

Deze klinische studie suggereert dat tirilazadmesylaat, in een dosering van 6 mg/kg/dag, de algehele uitkomst verbetert bij patiënten met aneurysmatische subarachnoïdale bloeding.

Tirilazad is ineffectief. Er zijn veel mogelijke succesvolle behandelingsopties om vasospasme, vertraagde ischemische neurologische tekorten en slechte neurologische uitkomst na aneurysmatische subarachnoïdale bloeding te voorkomen; echter, er moeten verdere multicenter RCT's worden uitgevoerd om te bepalen of er een significant voordeel is van hun gebruik.

Resultaten van eerdere multicenter klinische onderzoeken hebben gesuggereerd dat tirilazadmesylaat, een synthetische niet-hormonale 21-aminosteroïde, mogelijk effectief is in het voorkomen van vertraagde cerebrale ischemie na subarachnoïdale bloeding (SAH).


Welk eiwit is de belangrijkste marker van Cajal-lichamen?

Answer: Coilin staat algemeen bekend als het eiwitmarker van het Cajal-lichaam, een subnucleair domein dat belangrijk is voor de biogenese van kleine nucleaire ribonucleoproteïnen en telomerase, complexen die respectievelijk cruciaal zijn voor het splicen van pre-messenger RNA en het onderhoud van telomeren. Het Cajal-lichaam heeft nu opnieuw de interesse van biologen gewekt, vanwege de isolatie van een eiwitmarker, coilin.

Coilin staat algemeen bekend als het eiwitmarker van het Cajal-lichaam, een subnucleair domein dat belangrijk is voor de biogenese van kleine nucleaire ribonucleoproteïnen en telomerase, complexen die respectievelijk cruciaal zijn voor het splicen van pre-messenger RNA en het onderhoud van telomeren.

Uitgebreide studies hebben de interactie tussen coilin en de verschillende andere eiwitcomponenten van CB's en gerelateerde subnucleaire domeinen gekarakteriseerd; echter, slechts enkelen hebben interacties tussen coilin en nucleïnezuur onderzocht.

Coilin is sterk geassocieerd met nucleïnezuur, vertoont RNase-activiteit in vitro, en wordt herverdeeld naar de ribosomaal RNA (rRNA)-rijke nucleoli in cellen die behandeld zijn met DNA-schadelijke middelen cisplatine en etoposide.

Hier rapporteren we een specifieke in vivo associatie tussen coilin en rRNA, U kleine nucleaire RNA (snRNA), en menselijk telomerase RNA, die verandert na behandeling met DNA-schadelijke middelen. Met behulp van chromatine-immunoprecipitatie leveren we bewijs voor coilin-interactie met specifieke regio's van U snRNA genloci.

Daarnaast leveren we bewijs voor betrokkenheid van coilin bij de verwerking van menselijk telomerase RNA zowel in vitro als in vivo.

Coilin, meer dan een moleculaire marker van het Cajal (gecoilde) lichaam.

Het Cajal-lichaam heeft nu opnieuw de interesse van biologen gewekt, vanwege de isolatie van een eiwitmarker, coilin.

Hier wil ik bespreken wat we hebben geleerd over coilin en een mogelijke rol suggereren voor coilin in RNA-verwerking en cellulaire trafficking, vooral in relatie tot Cajal-lichamen en nucleoli.

Coilin-p80 is een marker-eiwit voor nucleaire Cajal-lichamen (gecoilde lichamen; CB's) die ook betrokken zijn bij snRNP-maturatie, opslag of transport.

Coilin is een andere nucleaire SMN-bindende partner en een marker-eiwit voor Cajal-lichamen (CB's).

Een beperkte set van NBs bevatte ook coilin, een marker-eiwit voor Cajal-lichamen (CB's).

We voerden een genoomwijde screening uit om eiwitten te identificeren die colocaliseren met coilin, het marker-eiwit van Cajal-lichamen.

Coilin is een marker-eiwit voor subnucleaire organellen die bekendstaan als Cajal-lichamen, die locaties zijn van verschillende RNA-metabole processen, waaronder de biogenese van spliceosomale kleine nucleaire ribonucleoproteïnepartikels.

Coilin is een marker-eiwit voor het Cajal-lichaam, een subnucleair domein dat fungeert als een locatie voor assemblage en maturatie van nucleaire RNA-eiwitcomplexen.

Cajal-lichamen (CB) zijn subnucleaire domeinen die verschillende eiwitten bevatten met diverse functies, waaronder het CB-marker-eiwit coilin.

Een van deze doelwit-eiwitten is coilin; een basisch eiwit dat zich bevindt in nucleaire Cajal-lichamen.

Coilin staat bekend als het marker-eiwit voor Cajal-lichamen (CB's), subnucleaire domeinen die belangrijk zijn voor de biogenese van kleine nucleaire ribonucleoproteïnen (snRNP's) die functioneren in pre-mRNA-splicing.

Cajal-lichamen (gecoilde lichamen, CB's) zijn nucleaire organellen met onbekende functie en worden gekenmerkt door een grote verscheidenheid aan componenten, waaronder verschillende basale transcriptie- en celcyclus-eiwitten, de nucleolaire eiwitten fibrillarin en Nopp140, talrijke kleine nucleaire ribonucleoproteïnen, het survival motor neuron-eiwitcomplex, en het marker-eiwit p80 coilin.

Verstoring van SMN-functie resulteert in desassemblage van Cajal-lichamen en herlokalisatie van het marker-eiwit, coilin, naar nucleoli.

Menselijk coilin-interacterend nucleair ATPase-eiwit (hCINAP) interageert direct met coilin, een marker-eiwit van Cajal-lichamen (CB's), nucleaire organellen die betrokken zijn bij de maturatie van kleine nucleaire ribonucleoproteïnen UsnRNPs en snoRNPs. hCINAP is eerder aangeduid als een adenylate kinase (AK6), maar is zeer atypisch omdat het een ongewoon brede substraatspecificiteit vertoont, structurele kenmerken heeft die kenmerkend zijn voor ATPase/GTPase-eiwitten (Walker-motieven A en B) en ook intrinsieke ATPase-activiteit bezit.

We hebben ontdekt dat coilin, het marker-eiwit voor Cajal-lichamen (gecoilde lichamen, CB's), een zelfinteracterend eiwit is, en we hebben het domein dat verantwoordelijk is voor deze activiteit in het amino-terminus in kaart gebracht.

Cajal-lichamen bevatten een marker-eiwit van onbekende functie, p80-coilin, en vele componenten die betrokken zijn bij transcriptie en verwerking van nucleair RNA.

Een defect in deze activiteit veroorzaakte een significante accumulatie van het Cajal-lichaam-marker-eiwit coilin in nucleoli.

We hebben een stabiele HeLa-cellijn geconstrueerd, HeLa(GFP-coilin), die het Cajal-lichaam-marker-eiwit p80 coilin tot expressie brengt, gefuseerd met het groene fluorescente eiwit (GFP-coilin).

Het Cajal-lichaam, oorspronkelijk meer dan 100 jaar geleden geïdentificeerd als een nucleolaire accessoire structuur in neuronen, wordt nu geïdentificeerd met nucleoplasmatische structuren, vaak vrij klein, die gecoilde draden van het marker-eiwit coilin bevatten.

Door immunoprecipitatie vinden we dat WRAP53 geassocieerd is met het Cajal-lichaam-marker coilin, het splicing-regulerende eiwit SMN, en de nucleaire importreceptor importinβ, en dat WRAP53 essentieel is voor de complexvorming tussen SMN-coilin en SMN-importinβ.


Welk gemuteerd gen veroorzaakt het Chédiak–Higashi-syndroom?

Answer: Mutatie in het lysosomale trafficking regulator (LYST) gen veroorzaakt het Chédiak-Higashi-syndroom (CHS).

We detecteerden een homozygote missense-mutatie (c.4189T>G, p.F1397V) in het lysosomale trafficking regulator (LYST) gen, dat wordt beschreven als het veroorzakende gen voor het Chédiak-Higashi-syndroom (CHS).

Een frameshift-mutatie in het LYST-gen is verantwoordelijk voor de Aleutian-kleur en het bijbehorende Chédiak-Higashi-syndroom bij Amerikaanse nertsen.

Net als bij vormen van CHS bij andere soorten, rapporteren wij dat het CHS bij nertsen gekoppeld is aan het lysosomale trafficking regulator (LYST) gen.

LYST-analyse werd uitgevoerd bij 10 patiënten; zeven verschillende mutaties werden gedetecteerd bij zeven patiënten, terwijl bij drie patiënten geen mutatie werd geïdentificeerd.

Chédiak-Higashi-syndroom (CHS) is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening die wordt gekenmerkt door immunodeficiëntie, neurologische disfunctie en oculocutaan albinisme.

Mutaties in LYST, een gen dat codeert voor een vermoedelijk lysosomaal trafficking-eiwit, veroorzaken het Chédiak-Higashi-syndroom (CHS), een autosomaal recessieve aandoening die typisch wordt gekenmerkt door hemofagocytair syndroom met begin in de kindertijd, immunodeficiëntie en oculocutaan albinisme.

Dit fenotype is vergelijkbaar met dat eerder gerapporteerd in lvsB-mutante cellen waar het ortholoog van het LYST-gen, betrokken bij CHS, gemuteerd is.

Zelden kan een associatie van parkinsonisme met PN worden aangetroffen bij andere neurodegeneratieve ziekten zoals fragile X-geassocieerd tremor- en ataxiesyndroom gerelateerd aan premutatie CGG-repeatexpansie in het fragile X mental retardation (FMR1) gen, Machado-Joseph-ziekte gerelateerd aan een abnormale CAG-repeatexpansie in het ataxine-3 (ATXN3) gen, Kufor-Rakeb-syndroom veroorzaakt door mutaties in het ATP13A2-gen, of in erfelijke systemische aandoeningen zoals de ziekte van Gaucher door mutaties in het β-glucocerebrosidase (GBA) gen en het Chédiak-Higashi-syndroom door LYST-genmutaties.

LYST is een groot cytosolisch eiwit dat de biogenese van lysosoom-gerelateerde organellen beïnvloedt, en mutatie van het coderende gen, LYST, kan het Chédiak-Higashi-syndroom veroorzaken.

Chédiak-Higashi-syndroom (CHS) is een autosomaal recessieve erfelijke aandoening bij Japans zwart rundvee, veroorzaakt door een mutatie in het Lyst-gen.

Chédiak-Higashi-syndroom (CHS) wordt veroorzaakt door mutaties in het gen dat codeert voor het LYST-eiwit, waarvan de functie nog slecht begrepen wordt.

Mutaties in andere genen dan LYST werden in sommige gevallen vermoed.


De pathogeen Fusarium graminearum treft welk type plantensoorten?

Answer: Fusarium graminearum is een pathogeen met een breed gastheerspectrum dat granen bedreigt in gematigde gebieden over de hele wereld.

Fusarium graminearum is een pathogeen met een breed gastheerspectrum dat granen bedreigt in gematigde gebieden over de hele wereld.

Fusarium hoofdrot (FHB) van kleine granen is een ziekte van wereldwijde betekenis vanwege economische verliezen en mycotoxinebesmetting die schadelijk is voor de gezondheid van mens en dier. In Duitsland wordt FHB voornamelijk geassocieerd met tarwe en wordt F. graminearum erkend als de belangrijkste veroorzaker van de ziekte, maar er is weinig bekend over FHB van gerst.

Fusarium graminearum is een filamentvormige schimmelpathogeen die Fusarium hoofdrot bij tarwe veroorzaakt.

Verstoring van de GABA-shunt beïnvloedt de mitochondriale ademhaling en virulentie in de graanpathogeen Fusarium graminearum.

Fusarium graminearum is een belangrijke plantpathogeen die hoofdrot veroorzaakt bij belangrijke graangewassen.

Fusarium graminearum is een alomtegenwoordige pathogeen van graangewassen, waaronder tarwe, gerst en maïs.

De Ascomycete pathogeen Fusarium graminearum kan alle graansoorten infecteren en verlaagt de graanopbrengst, kwaliteit en veiligheid.

Arabidopsis is vatbaar voor de schimmelpathogenen van graanoorrot Fusarium graminearum en Fusarium culmorum.

Fusarium hoofdrot (FHB) is een verwoestende ziekte van kleine graangewassen veroorzaakt door de necrotrofe pathogenen Fusarium graminearum en Fusarium culmorum.

De graanpathogeen Fusarium graminearum bedreigt wereldwijd de voedsel- en voederproductie.

De necrotrofe schimmelpathogeen Fusarium die hoofdrot en kroonrot van granen, waaronder tarwe, veroorzaakt, infecteert ook een aantal alternatieve gastheren.

Fusarium-soorten veroorzaken Fusarium hoofdrot (FHB) en andere belangrijke ziekten van granen.

Fusarium graminearum is een toxigene schimmelpathogeen die Fusarium hoofdrot (FHB) en kroonrot veroorzaakt op graangewassen wereldwijd.

Fusarium graminearum is de schimmelpathogeen die wereldwijd belangrijke ziekten van granen veroorzaakt.

Fusarium graminearum, de veroorzaker van hoofdrotziekte van kleine graangewassen die de wereldwijde voedselzekerheid bedreigt.


Lijst van virale vectoren die worden gebruikt in gentherapie.

Answer:
adeno-geassocieerde virussen
lentivirussen
herpes simplex virale vector

Niet alleen kunnen sommige genetisch gemodificeerde adenovirale vectoren opmerkelijk efficiënte en specifieke genafgifte aan doelcellen bereiken, maar ze kunnen ook als anticancermiddelen fungeren door selectief te repliceren binnen kankercellen

Aan de hand van deze criteria evalueren we vervolgens de tot nu toe gemaakte benaderingen om de ziekte van Parkinson te modelleren met behulp van virale vectoren, waaronder zowel adeno-geassocieerde virussen als lentivirussen

Recombinante AAV (rAAV) vectoren zijn geschikte vectoren voor gentherapiestudies vanwege gewenste kenmerken zoals lage immunogeniciteit, transfectie van niet-delende en delende cellen, en langdurige expressie van het transgen.

In de afgelopen vijf jaar blijft het aantal klinische onderzoeken met AAV (adeno-geassocieerd virus) en lentivirale vectoren jaarlijks met ongeveer 150 onderzoeken toenemen. Voor blijvend succes moeten AAV- en lentivirale expressiekassettes worden ontworpen om te voldoen aan de specifieke behoeften van elke ziekte.

beschrijft veelgebruikte genotherapeutica (herpes simplex virale vector (HSV) en adeno-geassocieerde virale vector (AAV))

Deze studie onderzocht de werkzaamheid van gentherapie bij longadenocarcinoom met behulp van specifiek gecontroleerde type I herpes simplex virus recombinante vector die het Gibbon ape leukemia virus membraanfusie glycoproteïne gen (GALV.fus) tot expressie brengt