Is er een verband tussen zelfmoord en autisme bij adolescenten, ja of nee?

Answer: Volwassenen met een autismespectrumstoornis (ASS) lopen een verhoogd risico op zelfmoord vergeleken met de algemene bevolking.

: In alle onderzochte onderwerpen uit ons onderzoek op PubMed rapporteerden 21,3% van de personen met een autismespectrumstoornis suïcidale gedachten, hebben een zelfmoordpoging gedaan of zijn overleden door zelfmoord (115 van de 539 personen) en 7,7% van de personen die ondersteuning kregen voor suïcidale gedachten of een zelfmoordpoging hadden gedaan, vertoonden een autismespectrumstoornis (62 van de 806 personen), alle leeftijden gecombineerd.

Zelfmoordpogingen gaan gepaard met een bereidheid tot de dood en kunnen leiden tot zelfmoord. Ze komen vaker voor bij personen met hoogfunctionerend autisme en Asperger.

Er werd een totale steekproef van 10 adolescenten en jongvolwassenen met de diagnose AS verkregen. Het hoge aandeel respondenten met scores boven de afkapwaarde op de schalen voor openlijke slachtofferschap en relationeel slachtofferschap suggereert dat deze adolescenten en jongvolwassenen hoge niveaus van slachtofferschap hebben ervaren. Van de steekproef voldeed 20 procent aan de criteria voor een diagnose van een ernstige depressieve stoornis, 30 procent aan de criteria voor gegeneraliseerde angststoornis en 50 procent had klinisch significante niveaus van suïcidale gedachten.

Eerdere studies rapporteerden een hoge prevalentie van depressie onder patiënten met een autismespectrumstoornis (ASS) en suggereerden een relatie tussen ASS en suïcidaliteit.

Patiënten met ASS hadden een verhoogd risico op zelfmoordpogingen vergeleken met degenen zonder ASS.

De suïcidale gedragingen worden vaak waargenomen bij adolescenten en volwassenen met ASS zonder verstandelijke beperking.

Zelfmoord is een groot probleem in de westerse samenleving. Toch hebben we weinig begrip van suïcidaal gedrag bij personen met autismespectrumstoornissen.

Het beschikbare onderzoek levert weinig empirisch bewijs voor de processen die ten grondslag liggen aan suïcidaal gedrag bij adolescenten en jongvolwassenen met autisme.

De huidige studie heeft als doel het vaststellen van het percentage suïcidaliteit (suïcidale gedachten, gedragingen en pogingen) en de bijbehorende risicofactoren voor suïcidaliteit bij hoogfunctionerende ASS.

Er is een gebrek aan klinisch bewustzijn over suïcidaal gedrag bij kinderen en adolescenten met een autismespectrumstoornis (ASS).

Suïcidaliteit bij kinderen en adolescenten met de diagnose hoogfunctionerend autismespectrumstoornis.

In overeenstemming met eerdere bevindingen is het percentage suïcidaliteit hoger bij personen met ASS.

Detectie van suïcidaliteit bij adolescenten met autismespectrumstoornissen.

Meer dan 15% van de jongeren met autismespectrumstoornissen (ASS) zal tijdens de adolescentie suïcide overwegen of proberen.

Tot voor kort werd suïcidaliteit bij autismespectrumstoornis (ASS) zelden besproken.

Er werd benadrukt dat niet alleen suïcidale gedachten en zelfmoordpogingen kunnen voorkomen bij adolescenten en jongvolwassenen met ASS, maar ook dat suïcidaliteit waarschijnlijk vaker voorkomt bij ASS dan in de algemene bevolking.

De opkomende studies geven aan dat het verhoogde risico op zelfbeschadigend gedrag bij jongere en minder cognitief begaafde kinderen met ASS3,4 wordt weerspiegeld door een verhoogd risico op suïcidaliteit bij degenen met een meer gevorderd ontwikkelingsniveau.

RESULTATEN
In alle onderzochte onderwerpen uit ons onderzoek op PubMed rapporteerden 21,3% van de personen met een autismespectrumstoornis suïcidale gedachten, hebben een zelfmoordpoging gedaan of zijn overleden door zelfmoord (115 van de 539 personen) en 7,7% van de personen die ondersteuning kregen voor suïcidale gedachten of een zelfmoordpoging hadden gedaan, vertoonden een autismespectrumstoornis (62 van de 806 personen), alle leeftijden gecombineerd.

Risico op zelfmoordpogingen bij adolescenten en jongvolwassenen met autismespectrumstoornis: een landelijke longitudinale vervolgstudie.

Hoewel het suïciderisico bij autismespectrumstoornis (ASS) hoger wordt geacht dan eerder werd erkend, zijn er weinig casusrapporten die zich richten op het proces van het voorkomen van herhaalde zelfmoordpogingen.


Is lactotransferrine een tumorsuppressor?

Answer: Lactotransferrine (LTF) is bevestigd als een tumorsuppressor in meerdere vormen van kanker.

LTF (lactotransferrine, of lactoferrine) speelt een belangrijke rol in de aangeboren immuniteit, en de antitumorfunctie ervan is ook gerapporteerd in meerdere kankersoorten.

We hebben eerder gerapporteerd dat LTF significant down-gereguleerd is in nasofaryngeaal carcinoom (NPC) en fungeert als een tumorsuppressor door het onderdrukken van AKT-signaleringsroutes.

De tumorsuppressorfunctie van lactotransferrine (LTF) is gerapporteerd in verschillende tumoren, waaronder maagkanker (GC), nasofaryngeaal carcinoom (NPC) en prostaatkanker.

Lactotransferrine (LTF) is bevestigd als een tumorsuppressor in meerdere kankersoorten.

Lactotransferrine werkt als een tumorsuppressor in nasofaryngeaal carcinoom door AKT te onderdrukken via meerdere mechanismen.

LTF is waarschijnlijk een kandidaat tumorsuppressor en remt de ontwikkeling van NPC door de proliferatie van NPC te verminderen via inductie van celcyclusarrest en modulatie van de MAPK-signaleringsroute.


Wat is CVT-301?

Answer: CVT-301 is een geïnhaleerde levodopa (LD) formulering die wordt ontwikkeld als een zelf toe te dienen behandeling voor verlichting van OFF-periodes bij de ziekte van Parkinson. CVT-301 zorgde voor een snelle verbetering van de motorische functie, en de dagelijkse OFF-tijd werd significant verminderd bij de hogere dosis.

Verdere benaderingen om de effectiviteit van LD te verbeteren richten zich op nieuwe niet-orale toedieningsroutes, waaronder nasaal, intra-duodenale, intrapulmonale (CVT-301) en subcutane (ND0612), evenals op nieuwe ER-formuleringen, waaronder IPX066, die recentelijk een fase III-studie heeft afgerond.

Pulmonale veiligheid en verdraagbaarheid van geïnhaleerde levodopa (CVT-301) toegediend aan patiënten met de ziekte van Parkinson.

ACHTERGROND: CVT-301, een geïnhaleerde levodopa (LD) formulering, wordt ontwikkeld voor verlichting van OFF-periodes bij de ziekte van Parkinson (PD). Eerder rapporteerden we dat CVT-301 de OFF-symptomen verbeterde ten opzichte van placebo.

Farmacokinetische evaluatie van CVT-301 voor de behandeling van de ziekte van Parkinson.

Behandelde gebieden: CVT-301 is een zelf toe te dienen droge poeder aerosol geïnhaleerde formulering van LD die wordt ontwikkeld als een zelf toe te dienen behandeling voor OFF-periodes.

Tijdens een placebogecontroleerde studie met een geïnhaleerde levodopa-formulering, CVT-301, bij PD-patiënten met ≥2 uur/dag OFF-tijd, werd spirometrie uitgevoerd volgens de richtlijnen van de American Thoracic Society (ATS) bij screening en gedurende de 4 weken durende behandelperiode.

ND0612 is een gepatenteerde vloeibare formulering van LD/CD die subcutane toediening mogelijk maakt via een klein patch-pompje, en CVT-301 is een levodopa inhalatiepoeder met een snelle werking; beide worden momenteel in actieve studies onderzocht.

CVT-301 is een poederformulering van levodopa die wordt toegediend via een ademgestuurde inhalator en is ontwikkeld voor de behandeling van OFF-episodes (motorische fluctuaties tussen doses standaard orale levodopa) bij patiënten met de ziekte van Parkinson (PD).

CVT-301 is een levodopa inhalatiepoeder met potentie voor een snelle werking. Het doel van deze studie was om CVT-301, zelf toegediend door PD-patiënten, te evalueren voor verlichting van OFF-episodes.

CONCLUSIES: CVT-301, zelf toegediend tijdens OFF-episodes, zorgde voor een snelle verbetering van de motorische functie, en de dagelijkse OFF-tijd werd significant verminderd bij de hogere dosis.

ACHTERGROND
CVT-301, een geïnhaleerde levodopa (LD) formulering, wordt ontwikkeld voor verlichting van OFF-periodes bij de ziekte van Parkinson (PD).

Een gerandomiseerde studie met geïnhaleerde levodopa (CVT-301) voor motorische fluctuaties bij de ziekte van Parkinson.


Zijn er hulpmiddelen voor het visualiseren en verwerken van long-read sequencing data?

Answer: Ja. Hulpmiddelen zoals NanoPack zijn bijvoorbeeld ontwikkeld voor het visualiseren en verwerken van long-read sequencing data van Oxford Nanopore Technologies en Pacific Biosciences.

Hier beschrijven we NanoPack, een set hulpmiddelen ontwikkeld voor het visualiseren en verwerken van long-read sequencing data van Oxford Nanopore Technologies en Pacific Biosciences. Beschikbaarheid en implementatie: De NanoPack-hulpmiddelen zijn geschreven in Python3 en uitgebracht onder de GNU GPL3.0-licentie. De broncode is te vinden op https://github.com/wdecoster/nanopack, samen met links naar afzonderlijke scripts en hun documentatie. De scripts zijn compatibel met Linux, Mac OS en het MS Windows 10 subsystem voor Linux en zijn beschikbaar als grafische gebruikersinterface, een webservice op http://nanoplot.bioinf.be en commandoregeltools.

Samenvatting
Hier beschrijven we NanoPack, een set hulpmiddelen ontwikkeld voor het visualiseren en verwerken van long-read sequencing data van Oxford Nanopore Technologies en Pacific Biosciences.

NanoPack: visualiseren en verwerken van long-read sequencing data. Aanvullende gegevens zijn beschikbaar op Bioinformatics online.

Samenvatting: Hier beschrijven we NanoPack, een set hulpmiddelen ontwikkeld voor het visualiseren en verwerken van long-read sequencing data van Oxford Nanopore Technologies en Pacific Biosciences.
Beschikbaarheid en implementatie: De NanoPack-hulpmiddelen zijn geschreven in Python3 en uitgebracht onder de GNU GPL3.0-licentie.


Noem siRNA-medicijnen die fase 2-3 klinische proeven zijn binnengegaan (tot 2019).

Answer: siRNA's die tot 2019 fase 2-3 klinische proeven zijn binnengegaan, zijn onder andere PF-04523655, TKM-080301, Atu027, SYL040012, SYL1001, siG12D-LODER (fase 2), QPI-1002, QPI-1007 en patisiran (fase 3).

Deze review behandelt negen small-interfering RNA's (siRNA's) en één unieke microRNA (miRNA) remmer, die fase 2-3 klinische proeven zijn binnengegaan. De siRNA's in de focus zijn PF-04523655, TKM-080301, Atu027, SYL040012, SYL1001, siG12D-LODER (fase 2), QPI-1002, QPI-1007 en patisiran (fase 3).


Waar wordt vetzuurbindend eiwit 2 tot expressie gebracht?

Answer: vetzuurbindend eiwit 2 wordt tot expressie gebracht door intestinale epitheelcellen

menselijk intestinaal vetzuurbindend eiwit 2-gen (FABP2)

Het menselijke vetzuurbindend eiwit (FABP2) is betrokken bij intestinale absorptie en intracellulair transport van langeketenvetzuren.

Het menselijke intestinale vetzuurbindend eiwit 2 (FABP2) medieert vetabsorptie door binding en intracellulair transport van langeketenvrije vetzuren.

intestinale epitheelcellen [FABP2 (vetzuurbindend eiwit 2),

enterocytenmarkers zoals villine, zonula occludens (ZO1), vetzuurbindend eiwit 2 (FABP2)


Welke genmutatie wordt geassocieerd met het Woodhouse-Sakati-syndroom?

Answer: DCAF17-mutaties worden geassocieerd met het Woodhouse-Sakati-syndroom, een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door alopecia, hypogonadotroop hypogonadisme, sensorineuraal gehoorverlies, diabetes mellitus en extrapiramidale bewegingen.

De ziekte wordt veroorzaakt door biallelic pathogene varianten in het DCAF17-gen.

Sequentievarianten in het DCAF17-gen, dat codeert voor de nucleolaire substraatreceptor, werden geïdentificeerd als de onderliggende oorzaak van erfelijke WSS.

Exoomsequencing onthulde een nieuwe biallelic deletie in het DCAF17-gen die ten grondslag ligt aan het Woodhouse-Sakati-syndroom.

Exoomsequencing identificeerde een nieuwe deletievariant van één base (c.270delA; K90Nfs8*) in het derde exon van het DCAF17-gen (RefSeq; NM_025000), resulterend in een verkort eiwit.

DCAF17-mutaties worden geassocieerd met het Woodhouse-Sakati-syndroom, een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door alopecia, hypogonadotroop hypogonadisme, sensorineuraal gehoorverlies, diabetes mellitus en extrapiramidale bewegingen.

Het verantwoordelijke gen, DCAF17, gelegen op chromosoom 2q31.1, werd ontdekt in 2008 en tot nu toe zijn negen mutaties in de literatuur gerapporteerd.

Fenotypische variabiliteit van de c.436delC DCAF17-genmutatie bij het Woodhouse-Sakati-syndroom. ACHTERGROND Woodhouse-Sakati-syndroom (WSS) is een zeldzame autosomaal recessieve genetische aandoening die voor het eerst werd beschreven in 1983. Sinds de oorspronkelijke beschrijving zijn ongeveer 50 gevallen gerapporteerd met verschillende klinische tekenen en symptomen.

CASUSRAPPORT Wij illustreren de fenotypische variabiliteit van 5 patiënten met WSS als gevolg van de eerder gerapporteerde homozygote deletie van één nucleotide c.436delC in het DCAF17-gen, geïdentificeerd in 2008. Ondanks identieke genetische wijziging hadden onze 5 patiënten verschillende klinische kenmerken onderling en vergeleken met eerder gerapporteerde gevallen met dezelfde pathogene mutatie.


Noem computationele hulpmiddelen die zijn ontwikkeld voor de analyse van alternatieve polyadenyleringsplaatsen (APA)

Answer: TAPAS, PlantAPA en IntMAP

Wij stellen een nieuw hulpmiddel voor, genaamd TAPAS, voor het detecteren van nieuwe APA-plaatsen uit RNA-Seq-gegevens. Het kan omgaan met meer dan twee APA-plaatsen in een gen, evenals APA-plaatsen die vóór het laatste exon voorkomen. Het hulpmiddel is gebaseerd op een bestaande methode voor het vinden van veranderingspunten in tijdreeksgegevens, maar er worden ook enkele filtratietechnieken toegepast om veranderingspunten te verwijderen die waarschijnlijk valse APA-plaatsen zijn. Vervolgens wordt het uitgebreid om APA-plaatsen te identificeren die verschillend tot expressie komen tussen twee biologische monsters en genen die 3' UTR's bevatten met verkortings-/verlengingsevenementen. Onze uitgebreide experimenten met gesimuleerde en echte RNA-Seq-gegevens tonen aan dat TAPAS de bestaande hulpmiddelen voor APA-plaatsdetectie of verkortings-/verlengingsanalyse significant overtreft.

Het toenemende aantal poly(A)-plaatsen verzameld in verschillende plantensoorten vraagt om nieuwe methoden en hulpmiddelen om deze gegevens te benaderen en te analyseren. We hebben een open-access webdienst gecreëerd genaamd PlantAPA (http://bmi.xmu.edu.cn/plantapa) om genoomwijde poly(A)-plaatsen in planten te visualiseren en te analyseren. PlantAPA biedt diverse interactieve en dynamische grafieken en integreert naadloos een genoombrowser die heterogene knipplaatsen kan profileren en expressiepatronen van poly(A)-plaatsen over verschillende condities kan kwantificeren. Vooral via PlantAPA kunnen gebruikers poly(A)-plaatsen analyseren in uitgebreide 3' UTR-regio's, intergene regio's en ambiguë regio's als gevolg van alternatieve transcriptie of RNA-verwerking. Daarnaast biedt het ook hulpmiddelen voor het analyseren van poly(A)-plaatsselecties, 3' UTR-verlenging of -verkorting, niet-canonische APA-plaatswisselingen en differentiële genexpressie tussen condities, waardoor het krachtiger is voor de studie van APA-gemedieerde genexpressieregulatie. Belangrijker nog, PlantAPA biedt een bio-informatica-pijplijn waarmee gebruikers hun eigen korte reads of EST's kunnen uploaden voor poly(A)-plaatsextractie, waardoor gebruikers verder kunnen verkennen hoe poly(A)-plaatsen worden geselecteerd met behulp van opgeslagen PlantAPA poly(A)-plaatsen samen met hun eigen poly(A)-plaatsdatasets. Tot op heden herbergt PlantAPA de grootste database van APA-plaatsen in planten, waaronder Oryza sativa, Arabidopsis thaliana, Medicago truncatula en Chlamydomonas reinhardtii. Als een gebruiksvriendelijke webdienst zal PlantAPA een waardevolle aanvulling zijn voor de gemeenschap van biologen die APA-mechanismen en genexpressieregulatie in planten bestuderen.

In onze recente RNA-seq-experimenten met cellen met hypergeactiveerde mammalian target of rapamycin (mTOR) ontdekten we dat cellulaire mTOR-activatie leidt tot transcriptome-brede alternatieve polyadenylering (APA), wat resulteert in de activatie van meerdere cellulaire routes. Hier ontwikkelden we een nieuw bio-informatica-algoritme, IntMAP, dat RNA-Seq en PolyA Site (PAS)-Seq gegevens integreert voor een uitgebreide karakterisering van APA-gebeurtenissen. Door IntMAP toe te passen op datasets van cellen met hypergeactiveerde mTOR, identificeerden we nieuwe APA-gebeurtenissen die anders niet geïdentificeerd konden worden door slechts één van de profielmethoden. Verschillende transcriptiefactoren, waaronder Cebpg (CCAAT/enhancer binding protein gamma), behoorden tot de nieuw ontdekte APA-transcripten, wat aangeeft dat diverse transcriptienetwerken mogelijk worden gereguleerd door mTOR-gecoördineerde APA. Het voorkomen van APA in Cebpg met behulp van het CRISPR/cas9-genoombewerkingsinstrument toonde aan dat mTOR-gedreven 3'-UTR-verkorting in Cebpg cruciaal is voor het beschermen van cellen tegen endoplasmatisch reticulum (ER)-stress. Samengevat presenteren we IntMAP als een nieuw bio-informatica-algoritme voor APA-analyse waarmee we ons begrip van de fysiologische rol van mTOR-gecoördineerde APA-gebeurtenissen in de ER-stressrespons uitbreiden. De IntMAP-toolbox is beschikbaar op http://compbio.cs.umn.edu/IntMAP/.

Resultaten
Wij stellen een nieuw hulpmiddel voor, genaamd TAPAS, voor het detecteren van nieuwe APA-plaatsen uit RNA-Seq-gegevens.

PlantAPA: een portaal voor visualisatie en analyse van alternatieve polyadenylering in planten. Alternatieve polyadenylering (APA) is een belangrijke laag van genregulatie die mRNA's produceert met verschillende 3'-uiteinden en/of diverse proteïne-isoformen codeert.

VAAPA: een webplatform voor visualisatie en analyse van alternatieve polyadenylering.

TAPAS: hulpmiddel voor analyse van alternatieve polyadenyleringsplaatsen. Aanvullende gegevens zijn beschikbaar op Bioinformatics online.

Bovendien kunnen de hulpmiddelen de analyse van verkortings-/verlengingsevenementen niet integreren met APA-plaatsdetectie.
Resultaten: Wij stellen een nieuw hulpmiddel voor, genaamd TAPAS, voor het detecteren van nieuwe APA-plaatsen uit RNA-Seq-gegevens.

Onze uitgebreide experimenten met gesimuleerde en echte RNA-Seq-gegevens tonen aan dat TAPAS de bestaande hulpmiddelen voor APA-plaatsdetectie of verkortings-/verlengingsanalyse significant overtreft.
Beschikbaarheid en implementatie: https://github.com/arefeen/TAPAS.
Aanvullende informatie: Aanvullende gegevens zijn beschikbaar op Bioinformatics online.

Hier is een webplatform ontwikkeld voor visualisatie en analyse van alternatieve polyadenylering (VAAPA).


Wat is patisiran?

Answer: Patisiran (ONPATTRO™) is een dubbelstrengs klein interfererend RNA dat is ingekapseld in een lipide-nanodeeltje voor aflevering aan hepatocyten. Door specifiek te binden aan een genetisch geconserveerde sequentie in het 3'-niet-vertaalde gebied van mutant en wildtype transthyretine (TTR) boodschapper-RNA, veroorzaakt patisiran de afbraak ervan (via RNA-interferentie) en vervolgens een vermindering van de serum TTR-eiwitniveaus en TTR-eiwitafzettingen in weefsels. Het is goedgekeurd in de VS voor de behandeling van de polyneuropathie van erfelijke TTR-gemedieerde amyloïdose (hATTR) bij volwassenen en vervolgens goedgekeurd in de EU voor de behandeling van hATTR bij volwassenen met stadium 1 of 2 polyneuropathie.

Patisiran (ONPATTRO™) is een dubbelstrengs klein interfererend RNA dat is ingekapseld in een lipide-nanodeeltje voor aflevering aan hepatocyten. Door specifiek te binden aan een genetisch geconserveerde sequentie in het 3'-niet-vertaalde gebied van mutant en wildtype transthyretine (TTR) boodschapper-RNA, veroorzaakt patisiran de afbraak ervan (via RNA-interferentie) en vervolgens een vermindering van de serum TTR-eiwitniveaus en TTR-eiwitafzettingen in weefsels. Patisiran is ontwikkeld door Alnylam Pharmaceuticals; het werd recentelijk goedgekeurd in de VS voor de behandeling van de polyneuropathie van erfelijke TTR-gemedieerde amyloïdose (hATTR) bij volwassenen en vervolgens goedgekeurd in de EU voor de behandeling van hATTR bij volwassenen met stadium 1 of 2 polyneuropathie.


Losigamone kan worden gebruikt voor de behandeling van welke ziekte?

Answer: Losigamone wordt soms gebruikt als aanvullende therapie bij epilepsie.

In de afgelopen jaren zijn veel nieuwere AED's onderzocht als aanvullende therapie voor focale epilepsie; losigamone is een van deze geneesmiddelen en is het onderwerp van deze systematische review.

Voor de effectiviteitsuitkomsten toonden de resultaten aan dat deelnemers die losigamone gebruikten significant meer kans hadden op een vermindering van de aanvalfrequentie met 50% of meer (RR 1,76, 95% CI 1,14 tot 2,72), maar dit ging gepaard met een significante toename van het stoppen met de behandeling vergeleken met degenen die placebo gebruikten (RR 2,16, 95% CI 1,28 tot 3,67).

CONCLUSIES VAN DE AUTEURS: De resultaten van deze review toonden aan dat losigamone de aanvalfrequentie verminderde, maar gepaard ging met meer stopzettingen van de behandeling wanneer gebruikt als aanvullende therapie bij mensen met focale epilepsie.

In de afgelopen jaren zijn veel nieuwere AED's onderzocht als aanvullende therapie voor partiële epilepsie; losigamone is een van deze geneesmiddelen en is het onderwerp van deze systematische review.

Voor de effectiviteitsuitkomsten toonden de resultaten aan dat patiënten die losigamone gebruikten significant meer kans hadden op een vermindering van de aanvalfrequentie met 50% of meer (RR 1,76; 95% CI 1,14 tot 2,72), maar dit ging gepaard met een significante toename van het stoppen met de behandeling vergeleken met degenen die placebo gebruikten (RR 2,16; 95% CI 1,28 tot 3,67).

CONCLUSIES VAN DE AUTEURS: De resultaten van deze review toonden aan dat losigamone de aanvalfrequentie verminderde, maar gepaard ging met meer stopzettingen van de behandeling wanneer gebruikt als aanvullende therapie bij mensen met partiële epilepsie.

Voor topiramaat, felbamaat, retigabine, losigamone en stiripentol is modulatie van GABAAR een van de verschillende mogelijke anti-aanvalmechanismen.

In de afgelopen jaren zijn veel nieuwere antiepileptica onderzocht als aanvullende therapie voor partiële epilepsie; losigamone is een van deze geneesmiddelen en is het onderwerp van deze systematische review.

Voor de effectiviteitsuitkomsten toonden de resultaten aan dat patiënten die losigamone gebruikten significant meer kans hadden op een vermindering van de aanvalfrequentie met 50% of meer (RR 1,75; 95% CI 1,14 tot 2,72), maar dit ging gepaard met een significante toename van het stoppen met de behandeling vergeleken met degenen die placebo gebruikten (RR 2,16; 95% CI 1,28 tot 3,67).

CONCLUSIES VAN DE AUTEURS: De resultaten van deze review toonden aan dat losigamone de aanvalfrequentie kan verminderen, maar gepaard ging met meer stopzettingen van de behandeling wanneer gebruikt als aanvullende therapie bij mensen met partiële epilepsie.

CONCLUSIES: In deze systematische review presenteren we informatie over de effectiviteit en veiligheid van de volgende interventies: antiepileptica na een enkele aanval; monotherapie voor partiële epilepsie met carbamazepine, gabapentine, lamotrigine, levetiracetam, fenobarbital, fenytoïne, natriumvalproaat of topiramaat; toevoeging van tweedelijns geneesmiddelen voor medicijnresistente partiële epilepsie (allopurinol, eslicarbazepine, gabapentine, lacosamide, lamotrigine, levetiracetam, losigamone, oxcarbazepine, retigabine, tiagabine, topiramaat, vigabatrine of zonisamide); het stoppen met antiepileptica bij mensen met partiële of gegeneraliseerde epilepsie die in remissie zijn; gedrags- en psychologische behandelingen voor partiële of gegeneraliseerde epilepsie (biofeedback, cognitieve gedragstherapie (CGT), educatieve programma's, gezinsbegeleiding, ontspanningstherapie (alleen of plus gedragsmodificatietherapie, yoga); en chirurgie voor medicijnresistente temporale lob epilepsie (lesielectomie, temporale lobectomie, nervus vagus stimulatie als aanvullende therapie).

Dit wordt aangevuld met de werkingsmechanismen van geneesmiddelen op deze belangrijke anticonvulsieve doelwitten voor klassieke en klinisch relevante verbindingen (bijv. fenytoïne, ethosuximide) evenals enkele belangrijke geneesmiddelen van de tweede generatie (bijv. gabapentine, levetiracetam) en nieuwe experimentele middelen (bijv. retigabine, losigamone, safinamide).

DOELSTELLINGEN: De invloed van het nieuwe antiepilepticum losigamone (CAS 112856-44-7/123783-52-8) op de farmacokinetiek van een gecombineerd oraal anticonceptivum met ethinylestradiol (CAS 57-63-6) en levonorgestrel (CAS 797-63-7) werd onderzocht bij 16 gezonde vrouwen.

Op basis van de resultaten van de studie is LSG een effectief en veilig aanvullend geneesmiddel voor refractaire partiële epilepsie bij volwassenen.

CONCLUSIES VAN DE AUTEURS De resultaten van deze review toonden aan dat losigamone de aanvalfrequentie kan verminderen, maar gepaard ging met meer stopzettingen van de behandeling wanneer gebruikt als aanvullende therapie bij mensen met partiële epilepsie.

DOELSTELLINGEN Om de werkzaamheid en veiligheid van losigamone te onderzoeken wanneer gebruikt als aanvullende therapie bij partiële epilepsie.

SELECTIECRITERIA Gerandomiseerde gecontroleerde add-on studies die losigamone vergelijken met placebo bij partiële epilepsie.

Beide studies beoordeelden losigamone 1200 of 1500 mg/d als aanvullende therapie bij partiële epilepsie.

CONCLUSIES VAN DE AUTEURS De resultaten van deze review toonden aan dat losigamone de aanvalfrequentie verminderde, maar gepaard ging met meer stopzettingen van de behandeling wanneer gebruikt als aanvullende therapie bij mensen met focale epilepsie.

CONCLUSIES VAN DE AUTEURS De resultaten van deze review toonden aan dat losigamone de aanvalfrequentie verminderde, maar gepaard ging met meer stopzettingen van de behandeling wanneer gebruikt als aanvullende therapie bij mensen met partiële epilepsie.

DOELSTELLINGEN Om de werkzaamheid en veiligheid van losigamone te onderzoeken wanneer gebruikt als aanvullende therapie bij focale epilepsie.

Vijf geneesmiddelen (carbamazepine, diazepam, fenobarbital, fenytoïne en valproaat), die momenteel worden gebruikt bij de behandeling van epileptische patiënten, werden samen met losigamone, een recent ontwikkeld anticonvulsivum, getest.

Een subgroepanalyse volgens verschillende doseringen van losigamone toonde aan dat een hogere dosis losigamone (1500 mg/d) geassocieerd is met een grotere vermindering van de aanvalfrequentie dan lagere doseringen, maar ook gepaard gaat met meer uitval door bijwerkingen.

Losigamone is een nieuw anticonvulsivum waarvan het werkingsmechanisme niet bekend is.

SELECTIECRITERIA Gerandomiseerde gecontroleerde add-on studies die losigamone vergelijken met placebo bij focale epilepsie.

Losigamone als aanvullende therapie bij partiële epilepsie. De resultaten van deze review toonden aan dat losigamone de aanvalfrequentie kan verminderen, maar gepaard ging met meer stopzettingen van de behandeling wanneer gebruikt als aanvullende therapie bij mensen met partiële epilepsie.

Losigamone als aanvullende therapie bij partiële epilepsie. De resultaten van deze review toonden aan dat losigamone de aanvalfrequentie verminderde, maar gepaard ging met meer stopzettingen van de behandeling wanneer gebruikt als aanvullende therapie bij mensen met partiële epilepsie.

Losigamone als aanvullende therapie bij focale epilepsie. De resultaten van deze review toonden aan dat losigamone de aanvalfrequentie verminderde, maar gepaard ging met meer stopzettingen van de behandeling wanneer gebruikt als aanvullende therapie bij mensen met focale epilepsie.

Werkzaamheid en veiligheid van Losigamone bij partiële aanvallen: een gerandomiseerde dubbelblinde studie. Het doel van de studie was de werkzaamheid en veiligheid van twee verschillende doseringen van Losigamone (LSG) te onderzoeken als aanvullende behandeling bij partiële aanvallen.

Perspectieven van losigamone in de behandeling van epilepsie. Patiënten met medicijnresistente epilepsie vormen ongeveer 40% van de totale populatie van epilepsiepatiënten.

Dit is een update van een Cochrane-review die voor het eerst werd gepubliceerd in 2012 (Cochrane Database of Systematic Reviews 2012, Issue 6).
DOELSTELLINGEN: De werkzaamheid en veiligheid van losigamone onderzoeken wanneer gebruikt als aanvullende therapie bij partiële epilepsie.
ZOEKMETHODEN: We doorzochten het Cochrane Epilepsy Group Specialized Register (16 februari 2015), het Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL, The Cochrane Library 16 februari 2015) en MEDLINE (Ovid, 1946 tot 16 februari 2015).

In een klinische studie bleek losigamone een bevredigende effectiviteit en goede tolerantie te hebben bij de behandeling van partiële en secundair gegeneraliseerde aanvallen.


Welke samengestelde gegevensbronnen voor ChIP-seq gegevens zijn beschikbaar?

Answer: De MGA-repository, Cistrome Data Browser, CR Cistrome en GeneProf-gegevens.

MGA-repository: een samengestelde gegevensbron voor ChIP-seq en andere genomisch geannoteerde gegevens.

De Mass Genome Annotation (MGA) repository is een bron die is ontworpen om gepubliceerde next generation sequencing-gegevens en andere genomische annotatiegegevens (zoals genstartplaatsen, SNP's, enz.) op te slaan in een volledig gestandaardiseerd formaat.

Cistrome Data Browser: een gegevensportaal voor ChIP-Seq en chromatine toegankelijkheidsgegevens bij mens en muis.

Om deze uitdaging te overwinnen, hebben we de Cistrome-database gebouwd, een verzameling van ChIP-seq en chromatine toegankelijkheidsgegevens (DNase-seq en ATAC-seq) gepubliceerd vóór 1 januari 2016, inclusief 13.366 menselijke en 9.953 muismonsters. Alle gegevens zijn zorgvuldig samengesteld en verwerkt met een gestroomlijnde analysepipeline en geëvalueerd met uitgebreide kwaliteitscontrolemethoden. We hebben ook een gebruiksvriendelijke webserver gemaakt voor gegevensquery, verkenning en visualisatie. De resulterende Cistrome DB (Cistrome Data Browser), online beschikbaar op http://cistrome.org/db, wordt verwacht een waardevolle bron te worden voor studies naar transcriptionele en epigenetische regulatie.

GeneProf-gegevens: een bron van samengestelde, geïntegreerde en herbruikbare high-throughput genomica-experimenten.

CR Cistrome: een ChIP-Seq database voor chromatine-regulatoren en histonmodificatieverbindingen bij mens en muis. Gediversifieerde histonmodificaties (HMs) zijn essentiële epigenetische kenmerken.


Hoeveel pseudokinases zijn er in het menselijke kinome?

Answer: Er zijn ongeveer 50 pseudokinases in het menselijke kinome.

Het menselijke proteïne kinome omvat 535 eiwitten die, met uitzondering van ongeveer 50 pseudokinases, intracellulaire signaalnetwerken regelen door de fosforylering van meerdere proteïnesubstraten te katalyseren.


Wat is het werkingsmechanisme van Inclisiran?

Answer: Inclisiran, een nieuw, synthetisch siRNA-molecuul, remt de synthese van PCSK9 in hepatocyten. Inclisiran richt zich specifiek op de intracellulaire synthese van PCSK9, wat resulteert in een dosisafhankelijke, langdurige en significante verlaging van LDL-C.

Inclisiran is een veelbelovende op RNA gebaseerde therapie die de afbraak van PCSK9 mRNA-transcripten bevordert en een vergelijkbare werkzaamheid heeft als monoklonale antilichamen, maar met een veel langere werkingsduur.

Recent op de markt gebrachte monoklonale antilichamen tegen proproteïne convertase subtilisine/kexine type 9 (PCSK9) hebben de weg naar innovatie gewezen, terwijl andere manieren van PCSK9-remming zoals small interfering RNA (Inclisiran) al worden getest.

Inclisiran, een nieuw, synthetisch siRNA-molecuul, remt de synthese van PCSK9 in hepatocyten. Inclisiran richt zich specifiek op de intracellulaire synthese van PCSK9, wat resulteert in een dosisafhankelijke, langdurige en significante verlaging van LDL-C.

ACHTERGROND: Voor zover wij weten was inclisiran het eerste middel dat bestaat uit small interfering RNAs (siRNAs) dat voorlopig werd gebruikt om proatherogene lipoproteïnecholesterolniveaus te verlagen.

ACHTERGROND: De ORION-1 studie (Trial to Evaluate the Effect of ALN-PCSSC Treatment on Low Density Lipoprotein Cholesterol [LDL-C]) toonde aan dat inclisiran, een siRNA-therapeuticum dat zich richt op het mRNA van protease proproteïne convertase subtilisine/kexine type 9 binnen hepatocyten, een significante verlaging van het LDL-cholesterol veroorzaakt.

De ontwikkeling van inclisiran, een siRNA-silencer gericht op het PCSK9-gen, is een stap vooruit in deze inspanningen.

Inclisiran is een langwerkend, synthetisch siRNA gericht tegen PCSK9 en het is aangetoond dat het de hepatische productie van PCSK9 significant vermindert en een duidelijke verlaging van LDL-C niveaus veroorzaakt.

Inclisiran is een nieuw geneesmiddel dat specifiek de synthese van PCSK9 in de lever remt, gebruikmakend van het natuurlijke mechanisme van RNA-interferentie (RNAi).

ACHTERGROND
Inclisiran (ALN-PCSsc) is een langwerkend RNA-interferentie (RNAi) therapeutisch middel dat de synthese van proproteïne convertase subtilisine-kexine type 9 (PCSK9) remt, een doelwit voor het verlagen van het low-density lipoproteïne (LDL) cholesterol.

CONCLUSIES
Inclisiran veroorzaakt significante en langdurige verlagingen van atherogene lipoproteïnen, wat suggereert dat het remmen van de synthese van protease proproteïne convertase subtilisine/kexine type 9 via siRNA een haalbaar alternatief kan zijn voor andere benaderingen die zich richten op protease proproteïne convertase subtilisine/kexine type 9.

Inclisiran richt zich specifiek op de intracellulaire synthese van PCSK9, wat resulteert in een dosisafhankelijke, langdurige en significante verlaging van LDL-C. Inclisiran is goed verdragen en veilig gebleken, zonder ernstige bijwerkingen tot nu toe.

Gebieden behandeld: PCSK9-remming is naar voren gekomen als een veelbelovende nieuwe therapeutische strategie om LDL-C te verlagen. Inclisiran, een nieuw, synthetisch siRNA-molecuul, remt de synthese van PCSK9 in hepatocyten.

ACHTERGROND
De ORION-1 studie (Trial to Evaluate the Effect of ALN-PCSSC Treatment on Low Density Lipoprotein Cholesterol [LDL-C]) toonde aan dat inclisiran, een siRNA-therapeuticum dat zich richt op het mRNA van protease proproteïne convertase subtilisine/kexine type 9 binnen hepatocyten, een significante verlaging van het LDL-cholesterol veroorzaakt.

Inclisiran remt de translatie van PCSK9 mRNA en schakelt daarmee de productie van PCSK9 uit en biedt voordelen ten opzichte van monoklonale antilichamen met een zeldzame doseringsinterval van twee keer per jaar om LDL-C met meer dan 50% te verlagen.

Inclisiran voor de behandeling van cardiovasculaire aandoeningen: het ORION klinische ontwikkelingsprogramma. Inclisiran is een nieuw geneesmiddel dat specifiek de synthese van PCSK9 in de lever remt, gebruikmakend van het natuurlijke mechanisme van RNAi.

Inclisiran: Een nieuw veelbelovend middel in de behandeling van hypercholesterolemie. De ontdekking van proproteïne convertase subtilisine-kexine type 9 (PCSK9), een serineprotease dat bindt aan de low-density lipoproteïne (LDL) receptoren en deze receptoren richt op lysosomale afbraak, bood een extra route om plasmatisch LDL-cholesterol (LDL-C) niveaus te beheersen.

Inclisiran verlaagt LDL-C en PCSK9 ongeacht de diabetesstatus: de ORION-1 gerandomiseerde klinische studie.

Inclisiran bij patiënten met een hoog cardiovasculair risico en verhoogd LDL-cholesterol. In onze studie bleek inclisiran PCSK9 en LDL-cholesterolniveaus te verlagen bij patiënten met een hoog cardiovasculair risico en verhoogde LDL-cholesterolniveaus.

Deze review bespreekt de huidige PCSK9-remmers en de resultaten van fase I en II klinische studies van inclisiran.


Welk hulpmiddel is ontwikkeld voor de visualisatie van niet-covalente contacten?

Answer: Visualisaties van biomoleculaire structuren stellen ons in staat inzicht te krijgen in biologische functies, toetsbare hypothesen te genereren en biologische concepten te communiceren. Typische visualisaties (zoals bol-en-stok) tonen voornamelijk covalente bindingen. Daarentegen worden niet-covalente contacten tussen atomen, die de normale fysiologie, pathogenese en werking van geneesmiddelen bepalen, zelden gevisualiseerd. De Protein Contacts Atlas is ontwikkeld als een interactieve bron van niet-covalente contacten uit meer dan 100.000 PDB-kristalstructuren. Deze bron stelt onderzoekers uit verschillende disciplines in staat diverse vragen te onderzoeken binnen het kader van niet-covalente contacten, waaronder de interpretatie van allosterie, ziekte-mutaties en polymorfismen, door individuele subunits, interfaces en eiwit-ligand contacten te verkennen en externe informatie in kaart te brengen.

Visualisaties van biomoleculaire structuren stellen ons in staat inzicht te krijgen in biologische functies, toetsbare hypothesen te genereren en biologische concepten te communiceren. Typische visualisaties (zoals bol-en-stok) tonen voornamelijk covalente bindingen. Daarentegen worden niet-covalente contacten tussen atomen, die de normale fysiologie, pathogenese en werking van geneesmiddelen bepalen, zelden gevisualiseerd. Wij presenteren de Protein Contacts Atlas, een interactieve bron van niet-covalente contacten uit meer dan 100.000 PDB-kristalstructuren. We hebben meerdere representaties ontwikkeld voor visualisatie en analyse van niet-covalente contacten op verschillende organisatieniveaus: atomen, residuen, secundaire structuur, subunits en gehele complexen. De Protein Contacts Atlas stelt onderzoekers uit verschillende disciplines in staat diverse vragen te onderzoeken binnen het kader van niet-covalente contacten, waaronder de interpretatie van allosterie, ziekte-mutaties en polymorfismen, door individuele subunits, interfaces en eiwit-ligand contacten te verkennen en externe informatie in kaart te brengen.

Visualisatie en analyse van niet-covalente contacten met behulp van de Protein Contacts Atlas. Visualisaties van biomoleculaire structuren stellen ons in staat inzicht te krijgen in biologische functies, toetsbare hypothesen te genereren en biologische concepten te communiceren.


Wat is opdivo?

Answer: Opdivo of nivolumab is een behandeling voor patiënten met niet-reseceerbare of gemetastaseerde melanoom en ziekteprogressie na ipilimumab en, indien BRAF V600 mutatie positief, een BRAF-remmer.

Op 22 december 2014 verleende de FDA versnelde goedkeuring aan nivolumab (OPDIVO; Bristol-Myers Squibb) voor de behandeling van patiënten met niet-reseceerbare of gemetastaseerde melanoom en ziekteprogressie na ipilimumab en, indien BRAF V600 mutatie positief, een BRAF-remmer.


Heeft hesperidine een rol als neuroprotectief middel?

Answer: Neuroprotectief effect van hesperetine en nano-hesperetine op herkenningsgeheugenstoornissen en verhoogde zuurstofstress in een rattenmodel van de ziekte van Alzheimer

Neuroprotectief effect van hesperetine en nano-hesperetine op herkenningsgeheugenstoornissen en verhoogde zuurstofstress in een rattenmodel van de ziekte van Alzheimer

Hesperidine vermindert depressiegerelateerde symptomen bij muizen met een milde traumatische hersenbeschadiging

Neuroprotectieve effecten van hesperidine op cerebrale vasospasmen

Deze studie suggereert een potentiële neuroprotectieve rol van hesperidine tegen 3-NP-geïnduceerde Huntington-achtige manifestaties.

Hesperidine, een flavanoglycon dat overvloedig aanwezig is in citrusvruchten, wordt gerapporteerd als een antioxidant, ontstekingsremmer en neuroprotectief middel.

DOEL
Hesperidine, een glycoside flavonoïde, wordt verondersteld te werken als een antikankermiddel, aangezien het zowel pro-apoptotische als antiproliferatieve effecten vertoont in verschillende kankerceltypen.

Hesperidine is een flavanon-glycoside, behorend tot de flavonoïdefamilie, die wijdverspreid voorkomt in Citrus-soorten en fungeert als een krachtige antioxidant en antikankermiddel.

ACHTERGROND
Hesperidine, een flavanon aanwezig in citrusvruchten, is geïdentificeerd als een krachtig antikankermiddel vanwege zijn pro-apoptotische en antiproliferatieve eigenschappen in sommige tumorcellen.

Oxidatieve stress en kanker; de rol van hesperidine, een natuurlijke citrus bioflavonoïde, als een chemoprotectief middel tegen kanker.

Onze gegevens suggereren dat hesperidine zijn neuroprotectieve effect tegen rotenon uitoefent vanwege zijn antioxidant, het behoud van mitochondriale functie en anti-apoptotische eigenschappen in een neuroblastoom cellijn.

Gezamenlijk tonen deze resultaten krachtige antioxidant- en neuroprotectieve effecten van hesperetine aan, wat wijst op een potentiële rol in het beschermen van neuronen tegen verschillende soorten schade geassocieerd met vele neurodegeneratieve ziekten.

Het neuroprotectieve effect van hesperidine bij NMDA-geïnduceerde netvliesbeschadiging werkt door het onderdrukken van oxidatieve stress en overmatige calpaïne-activatie. We ontdekten dat hesperidine, een plantaardige bioflavonoïde, een kandidaatmiddel kan zijn voor neuroprotectieve behandeling in het netvlies, na screening van 41 materialen op antioxidatieve eigenschappen in een primaire netvliescelkweek onder oxidatieve stress.

Neuroprotectieve effecten van hesperidine, een plantaardige flavanon, op rotenon-geïnduceerde oxidatieve stress en apoptose in een cellulair model voor de ziekte van Parkinson. Rotenon, een veelgebruikt pesticide dat mitochondriaal complex I remt, is gebruikt om de pathobiologie van PD zowel in vitro als in vivo te onderzoeken.

Cytoprotectieve effecten van hesperetine en hesperidine tegen amyloïde β-geïnduceerde verstoring van glucose transport door downregulatie van neuronale autophagie.

Hesperidine versterkt de neuroprotectieve effecten van diazepam en gabapentine tegen pentylenetetrazol-geïnduceerde convulsies bij muizen: mogelijke gedrags-, biochemische en mitochondriale veranderingen. Hesp bezit krachtige anticonvulsieve activiteit die mogelijk wordt gemedieerd via modulatie van gamma-aminoboterzuur/benzodiazepine receptorwerking.

Antioxidant- en neuroprotectieve effecten van hesperidine en zijn aglycon hesperetine. De huidige studie evalueerde antioxidant- en neuroprotectieve activiteiten van hesperidine, een flavanon voornamelijk geïsoleerd uit citrusvruchten, en zijn aglycon hesperetine met behulp van een celvrij bioassaysysteem en primaire gekweekte rattenhersen-cellen.

Potentiële neuroprotectieve effecten van hesperidine op 3-nitropropionzuur-geïnduceerde neurotoxiciteit bij ratten.

Hesperidine remt glutamaatvrijgave en oefent neuroprotectie uit tegen excitotoxiciteit geïnduceerd door kaininezuur in de hippocampus van ratten.

Opkomend bewijs geeft aan dat hesperidine, een citrusflavanon, neurodegeneratieve processen en gerelateerde complicaties vermindert.

Potentiële ontstekingsremmende effecten van hesperidine uit het geslacht Citrus.

Hesperidine is een flavonoïde die in hoge concentratie voorkomt in citrussoorten en heeft talrijke biologische eigenschappen, voornamelijk antioxidant en ontstekingsremmend.


Worden apoE-mimetica overwogen als behandeling tegen de ziekte van Alzheimer?

Answer: Ja, apoE-mimetica worden overwogen als behandeling tegen de ziekte van Alzheimer, en ze zijn aangetoond dat ze AD-muismodellen beschermen tegen deze AD-achtige kenmerken.

Het apolipoproteïne-E-mimetische COG112 beschermt dieren die het amyloïde precursor-eiwit intracellulaire domein overexpressen tegen pathologische kenmerken die lijken op de ziekte van Alzheimer.

Studies tonen aan dat toediening van apolipoproteïne E (apoE) en apoE-afgeleide kleine peptidemimetica AD-muismodellen beschermt tegen deze AD-achtige kenmerken.


Welke ziekten worden behandeld met netarsudil?

Answer: In 2 grote, gerandomiseerde, dubbelblinde onderzoeken bleek eenmaal daagse dosering van netarsudil 0,02% effectief en goed verdragen voor de behandeling van patiënten met oculaire hypertensie en open kamerhoek glaucoom.

Twee fase 3 klinische onderzoeken die de veiligheid en werkzaamheid van netarsudil vergelijken met timolol bij patiënten met verhoogde intraoculaire druk: Rho Kinase Elevated IOP Treatment Trial 1 en 2 (ROCKET-1 en ROCKET-2).

CONCLUSIES: In 2 grote, gerandomiseerde, dubbelblinde onderzoeken die hier worden gerapporteerd, bleek eenmaal daagse dosering van netarsudil 0,02% effectief en goed verdragen voor de behandeling van patiënten met oculaire hypertensie en open kamerhoek glaucoom.

Netarsudil oogdruppels 0,02% (hierna aangeduid als netarsudil 0,02%) [Rhopressa®] is een Rho-geassocieerde proteïnekinaseremmer die vermoedelijk de intraoculaire druk (IOD) verlaagt door de uitstroom van kamerwater via het trabekelnetwerk te verhogen. Het is ontwikkeld door Aerie Pharmaceuticals en recentelijk goedgekeurd in de VS voor de verlaging van verhoogde IOD bij patiënten met open kamerhoek glaucoom of oculaire hypertensie.

DOEL: Netarsudil, een remmer van Rho-kinase en een norepinefrine-transporter, is aangetoond dat het verhoogde intraoculaire druk (IOD) verlaagt in gecontroleerde studies bij patiënten met open kamerhoek glaucoom en oculaire hypertensie, en bij gezonde vrijwilligers.

CONCLUSIES: Eenmaal daagse dosering van netarsudil oogdruppels 0,02% verlaagde de IOD door het verhogen van de uitstroom via het trabekelnetwerk en het verlagen van de episclerale veneuze druk (EVP).

Netarsudil oogdruppels (Rhopressa) voor de verlaging van verhoogde intraoculaire druk; ertugliflozine (Steglatro) voor volwassenen met type 2 diabetes; en lutetium lu 177 dotatate (Lutathera) voor bepaalde gastro-enteropancreatische neuro-endocriene tumoren.

Twee recent goedgekeurde multi-farmacofore geneesmiddelen (bijv. rho-kinaseremmer, Netarsudil; een geneesmiddelconjugaat, Latanoprostene Bunod) en nieuwe afvoerapparaten voor kamerwater (iStent en CyPass) winnen ook aan acceptatie voor de behandeling van POAG/NTG.

Uiteindelijk leidde de zoektocht naar Rho-kinaseremmers tot de ontdekking van verschillende moleculen van therapeutisch belang, waardoor we vandaag de dag beschikken over 2 nieuwe oculaire hypotensieve middelen die zijn goedgekeurd voor klinisch gebruik: ripasudil in Japan en netarsudil in de Verenigde Staten.

Netarsudil oogdruppels 0,02% voor de behandeling van patiënten met open kamerhoek glaucoom of oculaire hypertensie.

Eenmaal daagse (’s avonds) netarsudil oogdruppels 0,02% (Rhopressa) zijn goedgekeurd in de Verenigde Staten voor het verlagen van verhoogde intraoculaire druk (IOD) bij patiënten met open kamerhoek glaucoom of oculaire hypertensie.

CONCLUSIES
In 2 grote, gerandomiseerde, dubbelblinde onderzoeken die hier worden gerapporteerd, bleek eenmaal daagse dosering van netarsudil 0,02% effectief en goed verdragen voor de behandeling van patiënten met oculaire hypertensie en open kamerhoek glaucoom.

Dit artikel vat de mijlpalen samen in de ontwikkeling van netarsudil 0,02% die hebben geleid tot deze eerste goedkeuring voor de verlaging van verhoogde IOD bij patiënten met open kamerhoek glaucoom of oculaire hypertensie.

Ontdekking van de ROCK-remmer netarsudil voor de behandeling van open kamerhoek glaucoom.

Profiel van netarsudil oogdruppels en het potentieel ervan in de behandeling van open kamerhoek glaucoom: bewijs tot nu toe. Netarsudil oogdruppels zijn een nieuw topisch middel dat de intraoculaire druk (IOD) verlaagt en recentelijk is goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) voor de behandeling van oculaire hypertensie en open kamerhoek glaucoom.

Ontdekking en preklinische ontwikkeling van netarsudil, een nieuw oculair hypotensief middel voor de behandeling van glaucoom. Netarsudil is een nieuwe ROCK/NET-remmer met hoge potentie in biochemische en celgebaseerde testen, het vermogen om grote en duurzame verlagingen van de IOD te produceren in diermodellen, en gunstige farmacokinetische en oculaire verdraagzaamheidsprofielen.

Om de werkzaamheid en oculaire en systemische veiligheid van netarsudil 0,02% oogdruppels, een rho-kinaseremmer en norepinefrine-transporterremmer, te evalueren bij patiënten met open kamerhoek glaucoom en oculaire hypertensie.


Kun je computationeel de regio's van Molecular Recognition Features (MoRFs) voorspellen in Intrinsiek Ongeordende Eiwitten (IDP's)?

Answer: Ja. Er zijn verschillende tools beschikbaar in de literatuur die computationele identificatie van Molecular Recognition Features (MoRFs) regio's in intrinsiek ongeordende eiwitsequenties mogelijk maken.

Voorspellen van functies van ongeordende eiwitten met MoRFpred.

Intrinsiek ongeordende eiwitten en regio's zijn betrokken bij een breed scala aan cellulaire functies en faciliteren vaak eiwit-eiwit interacties. Molecular recognition features (MoRFs) zijn segmenten van intrinsiek ongeordende regio's die binden aan partner-eiwitten, waarbij binding gepaard gaat met een overgang naar een gestructureerde conformatie. MoRFs faciliteren translatie, transport, signalering en regulerende processen en komen voor in alle levensdomeinen. Een populair computationeel hulpmiddel, MoRFpred, voorspelt MoRFs nauwkeurig in eiwitsequenties. MoRFpred is geïmplementeerd als een gebruiksvriendelijke webserver die vrij beschikbaar is op http://biomine.cs.vcu.edu/servers/MoRFpred/. We beschrijven deze voorspeller, leggen uit hoe de webserver te gebruiken is en tonen hoe de resultaten geïnterpreteerd kunnen worden. We demonstreren ook het nut van deze webserver aan de hand van twee casestudies, met focus op het belang van evolutionaire conservatie van MoRF-regio's.

MoRFPred-plus: Computationele identificatie van MoRFs in eiwitsequenties met behulp van fysisch-chemische eigenschappen en HMM-profielen.

Intrinsiek ongeordende eiwitten (IDP's) missen een stabiele tertiaire structuur en nemen actief deel aan diverse biologische functies. Deze IDP's tonen korte bindingsregio's genaamd Molecular Recognition Features (MoRFs) die interactie met gestructureerde eiwitregio's mogelijk maken. Bij interactie ondergaan ze een disorder-to-order overgang, waardoor hun functionaliteit ontstaat. Het voorspellen van deze MoRFs in ongeordende eiwitsequenties is een uitdagende taak. METHODE: In deze studie presenteren we MoRFpred-plus, een verbeterde voorspeller ten opzichte van onze eerder voorgestelde voorspeller om MoRFs in ongeordende eiwitsequenties te identificeren. Twee afzonderlijke onafhankelijke propensiteitsscores worden berekend door fysisch-chemische eigenschappen en HMM-profielen te integreren; deze scores worden gecombineerd om de uiteindelijke MoRF-propensiteitsscore voor een gegeven residu te voorspellen. De eerste score weerspiegelt de kenmerken van een queryresidu om deel uit te maken van een MoRF-regio op basis van de samenstelling en gelijkenis van veronderstelde MoRF- en flankregio's. De tweede score weerspiegelt de kenmerken van een queryresidu om deel uit te maken van een MoRF-regio op basis van de eigenschappen van flankregio's rondom het gegeven residu in de query-eiwitsequentie. De propensiteitsscores worden verwerkt en er wordt een gemeenschappelijk gemiddelde toegepast om de uiteindelijke voorspelling van MoRFpred-plus te genereren. RESULTATEN: De prestaties van de voorgestelde voorspeller worden vergeleken met beschikbare MoRF-voorspellers, MoRFchibi, MoRFpred en ANCHOR. Met behulp van eerder verzamelde trainings- en testsets die gebruikt zijn om genoemde voorspellers te evalueren, overtreft de voorgestelde voorspeller deze en genereert een lagere fout-positieve ratio. Bovendien is MoRFpred-plus een downloadbare voorspeller, wat het nuttig maakt omdat het als input voor andere computationele tools kan worden gebruikt.

Intrinsiek ongeordende eiwitten missen een stabiele driedimensionale structuur en spelen een cruciale rol in diverse biologische functies. Essentieel voor hun biologische functie zijn de molecular recognition features (MoRFs) die zich bevinden binnen lange ongeordende regio's. Computationele identificatie van deze MoRFs uit ongeordende eiwitsequenties is een uitdagende taak. In deze studie presenteren we een nieuwe MoRF-voorspeller, OPAL, om MoRFs in ongeordende eiwitsequenties te identificeren. OPAL maakt gebruik van twee onafhankelijke informatiebronnen die berekend worden met verschillende componentvoorspellers. De scores worden verwerkt en gecombineerd met behulp van een gemeenschappelijke gemiddelde methode. De eerste score wordt berekend met een component MoRF-voorspeller die gebruikmaakt van samenstelling en sequentiegelijkenis van MoRF- en niet-MoRF-regio's om MoRFs te detecteren. De tweede score wordt berekend met half-sphere exposure (HSE), oplosmiddeltoegankelijke oppervlakte (ASA) en backbone-hoek informatie van de ongeordende eiwitsequentie, gebruikmakend van informatie van de aminozuureigenschappen van flankregio's rondom de MoRFs om MoRF- en niet-MoRF-residuen te onderscheiden. Resultaten: OPAL is geëvalueerd met testsets die eerder gebruikt zijn om MoRF-voorspellers te evalueren, zoals MoRFpred, MoRFchibi en MoRFchibi-web. De resultaten tonen aan dat OPAL alle beschikbare MoRF-voorspellers overtreft en de meest nauwkeurige voorspeller is voor MoRF-voorspelling. Het is beschikbaar op http://www.alok-ai-lab.com/tools/opal/.

OPAL+: Lengtespecifieke MoRF-voorspelling in intrinsiek ongeordende eiwitsequenties.

Intrinsiek ongeordende eiwitten (IDP's) bevatten lange ongestructureerde regio's die een belangrijke rol spelen in hun functie. Deze intrinsiek ongeordende regio's (IDR's) nemen deel aan bindingsgebeurtenissen via regio's genaamd molecular recognition features (MoRFs). Computationele voorspelling van MoRFs helpt bij het identificeren van potentieel functionele regio's in IDR's. In deze studie wordt OPAL+ gepresenteerd, een nieuwe MoRF-voorspeller. OPAL+ gebruikt aparte modellen om MoRFs van verschillende lengtes te voorspellen en integreert de hidden Markov model (HMM) profielen en fysisch-chemische eigenschappen van MoRFs en hun flankregio's. Samen helpen deze kenmerken OPAL+ een marginale prestatieverbetering van 0,4-0,7% te bereiken ten opzichte van zijn voorganger voor diverse MoRF-testsets. Deze prestatieverbetering gaat ten koste van een langere verwerkingstijd door de vereiste HMM-profielen. OPAL+ is beschikbaar voor download op https://github.com/roneshsharma/OPAL-plus/wiki/OPAL-plus-Download.

Computationele identificatie van MoRFs in eiwitsequenties met hiërarchische toepassing van de Bayes-regel.

Essentieel voor hun regulerende functie is vaak de binding aan globulaire eiwitdomeinen via sequentie-elementen die bekendstaan als molecular recognition features (MoRFs). Ontwikkeling van computationele tools voor de identificatie van kandidaat-MoRF-locaties in aminozuursequenties is een belangrijke taak en een gebied van groeiende interesse. Gezien de relatieve schaarste van MoRFs in eiwitsequenties is de nauwkeurigheid van beschikbare MoRF-voorspellers vaak onvoldoende voor praktisch gebruik, wat een significante behoefte en ruimte voor verbetering laat. In dit werk introduceren we MoRFCHiBi_Web, dat MoRF-locaties in eiwitsequenties voorspelt met hogere nauwkeurigheid vergeleken met huidige MoRF-voorspellers. METHODEN: Drie verschillende en grotendeels onafhankelijke eigenschappenscores worden berekend met componentvoorspellers en vervolgens gecombineerd om de uiteindelijke MoRF-propensiteitsscores te genereren. De eerste score weerspiegelt de waarschijnlijkheid dat sequentievensters MoRFs bevatten en is gebaseerd op aminozuursamenstelling en sequentiegelijkenisinformatie. Deze wordt gegenereerd door MoRFCHiBi met kleine vensters tot 40 residuen groot. De tweede score identificeert lange stukken eiwitdisorder en wordt gegenereerd door ESpritz met de DisProt-optie. Ten slotte weerspiegelt de derde score residuconservatie en wordt samengesteld uit PSSM-bestanden gegenereerd door PSI-BLAST. Deze propensiteitsscores worden verwerkt en vervolgens hiërarchisch gecombineerd met de Bayes-regel om de uiteindelijke MoRFCHiBi_Web-voorspellingen te genereren. RESULTATEN: MoRFCHiBi_Web is getest op drie datasets. Resultaten tonen aan dat MoRFCHiBi_Web beter presteert dan eerder ontwikkelde voorspellers door minder dan de helft van het aantal fout-positieven te genereren bij dezelfde true positive rate bij praktische drempelwaarden.

Computationele identificatie van MoRFs in eiwitsequenties.

In deze studie introduceren we MoRFCHiBi, een nieuwe computationele benadering voor snelle en nauwkeurige voorspelling van MoRFs in eiwitsequenties. MoRFCHiBi combineert de uitkomsten van twee support vector machine (SVM) modellen die gebruikmaken van twee verschillende kernels met hoge ruisbestendigheid. De eerste, SVMS, is ontworpen om maximale informatie te extraheren uit het algemene contrast in aminozuursamenstellingen tussen MoRFs, hun omringende regio's (Flanks) en de rest van de sequenties. De tweede, SVMT, wordt gebruikt om gelijkenissen te identificeren tussen regio's in een querysequentie en MoRFs van de trainingsset. RESULTATEN: We evalueerden de prestaties van onze voorspeller door de resultaten te vergelijken met die van twee momenteel beschikbare MoRF-voorspellers, MoRFpred en ANCHOR. Met behulp van drie testsets die eerder verzameld en gebruikt zijn om MoRFpred en ANCHOR te evalueren, tonen we aan dat MoRFCHiBi beter presteert dan de andere voorspellers op verschillende evaluatiemetrics. Bovendien is MoRFCHiBi downloadbaar en snel, wat het nuttig maakt als component in andere computationele voorspellingshulpmiddelen. BESCHIKBAARHEID EN IMPLEMENTATIE: http://www.chibi.ubc.ca/morf/.

OPAL: voorspelling van MoRF-regio's in intrinsiek ongeordende eiwitsequenties. Aanvullende gegevens zijn beschikbaar op Bioinformatics online.

Computationele voorspelling van MoRFs helpt bij het identificeren van potentieel functionele regio's in intrinsiek ongeordende regio's (IDR's).


Voor welke maligniteiten is Keytruda goedgekeurd vóór 2017?

Answer: Voor 2017 was Keytruda goedgekeurd voor de behandeling van verschillende soorten maligniteiten, zoals gemetastaseerd melanoom, gemetastaseerde niet-kleincellige longkanker, terugkerende of gemetastaseerde hoofd- en halskanker, refractaire Hodgkin-lymfoom en urotheelcarcinoom.

De FDA heeft Keytruda eerder goedgekeurd voor de behandeling van verschillende soorten maligniteiten, zoals gemetastaseerd melanoom, gemetastaseerde niet-kleincellige longkanker, terugkerende of gemetastaseerde hoofd- en halskanker, refractaire Hodgkin-lymfoom en urotheelcarcinoom, die allemaal positieve geprogrammeerde celdood-1/geprogrammeerde celdood-ligand 1 biomarkers vertonen.


Wat was de eerste goedgekeurde tumortherapie die gebruikmaakte van een gemeenschappelijke biomarker in plaats van gespecificeerde tumorlokaties in het lichaam?

Answer: De eerste goedgekeurde tumortherapie die gebruikmaakte van een gemeenschappelijke biomarker in plaats van gespecificeerde tumorlokaties in het lichaam was Keytruda, een behandeling voor kankerpatiënten met positieve microsatellietinstabiliteit-hoog (MSI-H) markers of mismatch repair deficient (dMMR) markers.

Op 23 mei 2017 keurde de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) een behandeling goed voor kankerpatiënten met positieve microsatellietinstabiliteit-hoog (MSI-H) markers of mismatch repair deficient (dMMR) markers. Deze benadering is de eerste goedgekeurde tumortherapie die gebruikmaakt van een gemeenschappelijke biomarker in plaats van gespecificeerde tumorlokaties in het lichaam.


Waaruit bestaat Prevnar 13?

Answer: Prevnar 13 bestaat uit 13 serotypespecifieke polysacchariden van Streptococcus pneumoniae (pneumokok), elk covalent gekoppeld aan een niet-toxisch immunogeen dragerproteïne.

Het 13-valente pneumokokken conjugaatvaccin (Prevenar 13(®), Prevnar 13(®)) [PCV13] bestaat uit 13 serotypespecifieke polysacchariden van Streptococcus pneumoniae (pneumokok), elk covalent gekoppeld aan een niet-toxisch immunogeen dragerproteïne.


Wat is de toedieningsweg van apixaban?

Answer: Apixaban wordt oraal toegediend.

Apixaban (Eliquis®) is een orale, directe factor Xa-remmer die beschikbaar is voor gebruik bij de behandeling en secundaire preventie van veneuze trombo-embolie (VTE). Net als andere directe orale anticoagulantia (DOAC's) heeft apixaban over het algemeen voorspelbare farmacologische eigenschappen en vereist het geen routinematige anticoagulantiemonitoring. In grote fase III-studies was orale apixaban niet inferieur aan subcutane enoxaparine natrium, overlappend met en gevolgd door orale warfarine (enoxaparine/warfarine) bij de behandeling van volwassenen met acute VTE gedurende 6 maanden wat betreft de incidentie van terugkerende VTE of VTE-gerelateerde sterfte (AMPLIFY), en was het significant effectiever dan placebo in de preventie van terugkerende VTE of sterfte door alle oorzaken gedurende 12 maanden bij patiënten die 6-12 maanden anticoagulantiebehandeling voor VTE hadden voltooid (AMPLIFY-EXT).


Wat is de oorzaak van een STAG3 truncerende variant?

Answer: Linkage-analyse identificeerde een locus op chromosoom 7 waar exoomsequencing met succes een homozygote duplicatie van twee basenparen (c.1947_48dupCT) vond, leidend tot een getruncateerd eiwit p.(Y650Sfs*22) in het STAG3-gen, wat het bevestigt als de oorzaak van POI in deze familie

Primaire ovariuminsufficiëntie (POI) is een verontrustende oorzaak van onvruchtbaarheid bij jonge vrouwen. POI is heterogeen met slechts enkele oorzakelijke genen die tot nu toe zijn ontdekt. Ons doel was het bepalen van de genetische oorzaak van POI in een consanguiene Libanese familie met twee getroffen zussen die primaire amenorroe en het ontbreken van enige puberale ontwikkeling vertoonden. Multipoint parametrische linkage-analyse werd uitgevoerd. Whole-exome sequencing werd gedaan bij de proband. Linkage-analyse identificeerde een locus op chromosoom 7 waar exoomsequencing met succes een homozygote duplicatie van twee basenparen (c.1947_48dupCT) vond, leidend tot een getruncateerd eiwit p.(Y650Sfs*22) in het STAG3-gen, wat het bevestigt als de oorzaak van POI in deze familie. Exoomsequencing gecombineerd met linkage-analyses biedt een krachtig hulpmiddel om efficiënt nieuwe genetische oorzaken van zeldzame, heterogene aandoeningen te vinden, zelfs in kleine enkele families. Dit is pas het tweede rapport van een STAG3-variant; de eerste STAG3-variant werd recent beschreven in een fenotypisch vergelijkbare familie met extreme POI. Identificatie van een extra familie benadrukt het belang van STAG3 in de pathogenese van POI en suggereert dat het geëvalueerd moet worden in families die getroffen zijn door POI.

STAG3 truncerende variant als oorzaak van primaire ovariuminsufficiëntie. Primaire ovariuminsufficiëntie (POI) is een verontrustende oorzaak van onvruchtbaarheid bij jonge vrouwen.

Twee zeldzame verlies-van-functie varianten in het STAG3-gen leidend tot primaire ovariuminsufficiëntie.

Een homozygote NOBOX truncerende variant veroorzaakt defecte transcriptie-activatie en leidt tot primaire ovariuminsufficiëntie.

Het DNA van de ouders was niet beschikbaar om deze varianten te segregëren.
CONCLUSIE: Onze resultaten suggereren dat POI wordt veroorzaakt door pathogene samengestelde heterozygote varianten in het STAG3-gen, wat de sleutelrol van het STAG3-gen in de etiologie van primaire ovariuminsufficiëntie ondersteunt.


Welke tools zijn ontwikkeld voor het berekenen van split-netwerken?

Answer: Split-netwerken zijn een generalisatie van fylogenetische bomen die zich hebben bewezen als een krachtig hulpmiddel in de fylogenetica. Tools voor het berekenen van dergelijke netwerken zijn onder andere SPECTRE, FlatNJ en QNet.

SPECTRE: een suite van fylogenetische tools voor reticulaire evolutie.

Split-netwerken zijn een generalisatie van fylogenetische bomen die zich hebben bewezen als een krachtig hulpmiddel in de fylogenetica. Verschillende methoden zijn ontwikkeld voor het berekenen van dergelijke netwerken, waaronder split-decompositie, NeighborNet, QNet en FlatNJ. Sommige van deze benaderingen zijn geïmplementeerd in het gebruiksvriendelijke softwarepakket SplitsTree. Echter, om de gebruiker de mogelijkheid te geven deze benaderingen aan te passen en uit te breiden en om hun integratie in analyse-pijplijnen te vergemakkelijken, is er behoefte aan robuuste, open-source implementaties van bijbehorende datastructuren en algoritmen. Hier presenteren we SPECTRE, een direct beschikbare, open-source bibliotheek van datastructuren geschreven in Java, die compleet is met nieuwe implementaties van verschillende eerder gepubliceerde algoritmen en een basis interactieve grafische interface voor het visualiseren van platte split-netwerken. SPECTRE ondersteunt ook het gebruik van langer lopende algoritmen door het bieden van commandoregelinterfaces, die kunnen worden uitgevoerd op servers of in High Performance Computing-omgevingen.

FlatNJ: een nieuwe netwerk-gebaseerde benadering om evolutionaire en biogeografische relaties te visualiseren.

Split-netwerken zijn een type fylogenetisch netwerk dat visualisatie van conflicten in evolutionaire data mogelijk maakt. We presenteren een nieuwe methode voor het construeren van dergelijke netwerken genaamd FlatNetJoining (FlatNJ).

QNet: een agglomeratieve methode voor de constructie van fylogenetische netwerken uit gewogen kwartetten.

We presenteren QNet, een methode voor het construeren van split-netwerken uit gewogen kwartetbomen. QNet kan worden gezien als een kwartet-analogie van de afstand-gebaseerde Neighbor-Net (NNet) methode voor netwerkconstructie. Net als NNet werkt QNet door agglomeratief een verzameling circulaire gewogen splits van de taxa-set te berekenen, die vervolgens wordt weergegeven door een plat split-netwerk.


Noem 3 apoE-mimetica.

Answer: COG133, COG112 en Ac-hE18A-NH(2) zijn apoE-mimetica.

Met behulp van een muismodel voor experimentele auto-immuun encefalomyelitis (EAE), een model voor menselijke multiple sclerose, ontdekten we dat een peptidomimetisch apoE-eiwit, COG133, de klinische symptomen van EAE aanzienlijk vermindert en remissie van de invaliditeit bevordert wanneer het wordt toegediend vóór of na het begin van de ziekte. Het meest opmerkelijk is dat de fusie van COG133 met een eiwittransductiedomein COG112 creëert, een gemodificeerd apoE-mimetisch peptide met significant verbeterde anti-inflammatoire bioactiviteit in vitro en verbeterde therapeutische effecten op EAE in vivo, wat bijna volledige remissie van de invaliditeit mogelijk maakt.

Met dit doel voor ogen beschrijven we het ontwerp en de studies van een dual-domain apoE-mimetisch peptide, Ac-hE18A-NH(2).

ApoE-mimetica zoals Ac-hE18A-NH(2) kunnen daarom liganden herstellen of vervangen bij genetisch geïnduceerde hyperlipidemieën om de reductie van atherogene lipoproteïnen via HSPG mogelijk te maken, zelfs bij afwezigheid van functionele low-density lipoproteïne-receptoren.


Wat zijn de sekseverschillen in SAMHD1-activiteit?

Answer: De gastheerrestrictiefactor SAMHD1 bestaat in een hypergefosforyleerde, minder actieve staat in macrofagen afkomstig van mannen. SAMHD1 is een essentiële modulator van infectiviteit op een sekse-afhankelijke manier in macrofagen, en vormt een nieuw onderdeel van sekseverschillen in de aangeboren immuuncontrole van HIV-1.

Sekse beïnvloedt SAMHD1-activiteit en vatbaarheid voor HIV-1 in primaire humane macrofagen.

Onderzoeken naar het mechanisme dat deze sekse-afhankelijke verschillen regelt, toonden aan dat de gastheerrestrictiefactor SAMHD1 bestaat in een hypergefosforyleerde, minder actieve staat in macrofagen afkomstig van mannen. Bovendien vertoonde de belangrijkste kinase die verantwoordelijk is voor de fosforylering van SAMHD1, CDK1, lagere expressieniveaus in macrofagen afkomstig van vrouwen in alle geteste donorparen. De sekse-afhankelijke verschillen in virale restrictie opgelegd door SAMHD1 werden opgeheven na depletie ervan. We concluderen dat SAMHD1 een essentiële modulator is van infectiviteit op een sekse-afhankelijke manier in macrofagen, en een nieuw onderdeel vormt van sekseverschillen in de aangeboren immuuncontrole van HIV-1.


Welke enhancers worden gekarakteriseerd als latent?

Answer: Hier beschrijven we latente enhancers, gedefinieerd als gebieden van het genoom die in terminal gedifferentieerde cellen niet gebonden zijn door transcriptiefactoren (TF's) en de histonmerken missen die kenmerkend zijn voor enhancers, maar deze kenmerken verkrijgen als reactie op stimulatie.

Hier beschrijven we latente enhancers, gedefinieerd als gebieden van het genoom die in terminal gedifferentieerde cellen niet gebonden zijn door transcriptiefactoren (TF's) en de histonmerken missen die kenmerkend zijn voor enhancers, maar deze kenmerken verkrijgen als reactie op stimulatie.

Latente enhancers geactiveerd door stimulatie in gedifferentieerde cellen.


Wat is het verschil tussen COG133 en COG112?

Answer: COG112 ontstaat door de fusie van COG133 met een eiwittransductiedomein.

Met name creëert de fusie van COG133 met een eiwittransductiedomein COG112, een gemodificeerd apoE-mimetisch peptide met aanzienlijk verbeterde anti-inflammatoire bioactiviteit in vitro, en verbeterde therapeutische effecten op EAE in vivo, wat leidt tot bijna volledige remissie van de invaliditeit.


Velocardiofaciaal syndroom, ook bekend als Di George-syndroom, wordt veroorzaakt door een deletie op chromosoom 21, ja of nee?

Answer: Velocardiofaciaal syndroom, ook bekend als Di George-syndroom, wordt veroorzaakt door een deletie op chromosoom 22.

De deletie van chromosoom 22q11.2 is betrokken bij de meerderheid van de DiGeorge- of velo-cardiofaciaal syndroom.

deleties van chromosoom 7q11.23 (Williams-syndroom), 15q11-q13 (Angelman-syndroom, Prader-Willi-syndroom) en 22q11 (Di George-syndroom)

Het 22q11.2 deletiesyndroom (Di George-syndroom) is een van de meest voorkomende genetische aandoeningen.

ONGETITELD De meeste kinderen met Di George-syndroom en 60% van de patiënten met velocardiofaciaal syndroom vertonen een microdeletie binnen chromosoom 22q11.

Submicroscopische deleties van chromosoom 22q11 zijn gerapporteerd in een meervoudig anomalie syndroom dat verschillend wordt aangeduid als velocardiofaciaal syndroom, conotruncale anomalie gezichtssyndroom en Di George-syndroom.

22q11.2DS kent verschillende presentaties waaronder het Di George-syndroom, velo-cardio-faciaal syndroom of Shprintzen-syndroom en het is het meest voorkomende microdeletiesyndroom in de algemene bevolking (prevalentie geschat op 1/4000 geboorten, de novo: 90%).

Di George-syndroom door mutatie op 22q of 10q) kan ook het gevolg zijn van microdeletie of puntmutatie (bij het Shprintzen-syndroom vertegenwoordigen 70% microdeleties en 30% puntmutaties op 22q11, bij het Rubinstein-Taybi-syndroom zijn 10% van de gevallen het gevolg van microdeleties en 90% van puntmutaties); 7) De incidentie van microdeleties in de populatie is hoog (1:4000 tot 1:30.000) omdat hun etiologische mechanisme gerelateerd is aan de veelvoorkomende ongelijke crossing-over; 8) Imprinting speelt een rol in sommige gevallen, bijvoorbeeld

[Microdeletie van chromosoom 22q11 bij kinderen: over een serie van 49 patiënten].<AbstractText Label="ONGETITELD">De meeste kinderen met Di George-syndroom en 60% van de patiënten met velocardiofaciaal syndroom vertonen een microdeletie binnen chromosoom 22q11.

<b>ONGETITELD</b>: De meeste kinderen met Di George-syndroom en 60% van de patiënten met velocardiofaciaal syndroom vertonen een microdeletie binnen chromosoom 22q11.


Is het eiwit Asporin gerelateerd aan ziekte?

Answer: Ja, toenemend bewijs toont de betrokkenheid van asporin bij de pathogenese van artrose (OA). Asporin is gerapporteerd als een tumorsuppressor bij borstkanker, terwijl asporin-geactiveerde invasie is beschreven bij maagkanker.

Toenemend bewijs toont de betrokkenheid van asporin bij de pathogenese van artrose (OA).

Asporin is gerapporteerd als een tumorsuppressor bij borstkanker, terwijl asporin-geactiveerde invasie is beschreven bij maagkanker.

Asporin is geïmpliceerd als een oncogen in verschillende soorten menselijke kankers;

Deze resultaten suggereren dat asporin de tumorgroei en metastase van colorectale kanker (CRC) bevordert, en het zou een potentiële therapeutische target kunnen zijn voor CRC-patiënten in de toekomst.

Onze resultaten suggereren dat ASPN een stromale biomarker is die correleert met ziekteprogressie, en wordt waargenomen in reactief stroma.


Kan verstoring van TAD leiden tot ziekte?

Answer: TAD-grenzen zijn isolatoren van genomische buurten. De verstoring van deze structuren door genomische herschikkingen kan leiden tot verkeerde genexpressie en ziekte.

de verstoring ervan zal leiden tot menselijke ziekten, wat het toenemende bewijs benadrukt dat de diverse componenten van de 3D-genoomarchitectuur koppelt aan een veelheid van menselijke ziekten en de opkomende mechanismen waarmee verstoring van het 3D-genoom ziektefenotypen veroorzaakt.

TAD-grenzen zijn isolatoren van genomische buurten. In dit nummer tonen Sun et al. aan dat ziekte-geassocieerde tandemherhalingen zich bevinden op TAD-grenzen en hun isolatie beïnvloeden.

Recente studies van TAD-grenzen die zijn verstoord in geconstrueerde muismodellen tonen aan dat grensmutaties menselijke ontwikkelingsstoornissen kunnen nabootsen als gevolg van abnormale promotor-enhancer interacties in de getroffen TADs.

Vergelijkbare grensverstoring in bepaalde kankers kan leiden tot overexpressie van oncogenen, en CTCF-bindingsplaatsen bij grenzen lijken hyper-gemuteerd te zijn in verschillende kankers.

de verstoring van deze structuren door genomische herschikkingen kan leiden tot verkeerde genexpressie en ziekte.

Recente studies hebben aangetoond dat TAD-verstoring vaak wordt gevonden in kankercellen en bijdraagt aan oncogenese via twee mechanismen.

Verstoring van TAD-grenzen resulteert in abnormale genexpressie door genen bloot te stellen aan ongepaste regulerende elementen.

Verstoring van deze organisatie door structurele variaties kan leiden tot ectopische interacties tussen enhancers en promotors, en tot verandering van genexpressiepatronen.

Verstoring van TADs kan resulteren in veranderde genexpressie en wordt geassocieerd met genetische ziekten en kankers.

Verwijdering in 2q35 exclusief het IHH-gen leidt tot ernstige foetale ledemaatafwijkingen en suggereert een verstoring van de chromatine-architectuur.

We tonen aan dat verstoring van TADs de langafstandsregulerende architectuur kan herbedraden en kan resulteren in pathogene fenotypen.

Verstoring van een TAD-grens veroorzaakt ectopische chromosomale contacten en langafstands-transcriptionele misregulatie.

Het is echter niet duidelijk in hoeverre TAD-regio's geëvolueerd zijn en of verstoring van TADs door evolutionaire herschikkingen genexpressie kan veranderen.|


Is L-4F een apoE mimetisch peptide?

Answer: Nee, L-4F is een apoA-I mimetisch peptide.

Apolipoproteïne A-I mimetisch peptide 4F onderdrukt tumor-geassocieerde macrofagen en de progressie van alvleesklierkanker.

L-4F, een Apolipoproteïne A-I (ApoA-I) mimetisch peptide, is ontworpen om de ontstekingsremmende en anti-oxiderende functies van ApoA-I na te bootsen.


Welke cellen scheiden lactotransferrine uit?

Answer: We concluderen dat lactotransferrine een differentiatiefenotype van een laat stadium vertegenwoordigt van neutrofielen, macrofagen en verschillende subtypen dendritische cellen.

We concluderen dat lactotransferrine een differentiatiefenotype van een laat stadium vertegenwoordigt van neutrofielen, macrofagen en verschillende subtypen dendritische cellen.


Uit welke plant komt oleuropeïne voort?

Answer: Oleuropeïne komt van olijfbomen en wordt specifiek gevonden in olijfbladextracten.

Oleuropeïne is verantwoordelijk voor de belangrijkste ontstekingsremmende effecten van olijfbladextract.

Oleuropeïne is het enige OLE-component dat ontstekingsremmende effecten heeft getoond bij een concentratie van 20 μg/mL.

De afname van TNFα-secretie in PMNC-culturen als reactie op OLE-behandeling geeft aan dat dit polyfenolrijke extract een ontstekingsremmend effect heeft, en oleuropeïne is het belangrijkste OLE-component dat verantwoordelijk is voor dit effect.


Reslizumab is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam voor de behandeling van welk specifiek type astma?

Answer: Reslizumab bij de behandeling van ernstig eosinofiel astma: een update.

Aangezien IL-5 een belangrijke rol speelt bij de rijping, overleving en migratie van eosinofielen, en daarmee bij de pathogenese van eosinofiel astma, zijn er biotherapeutica ontwikkeld en/of op de markt gebracht die gericht zijn op IL-5/IL-5Rα, waaronder Mepolizumab, Reslizumab en Benralizumab.

Reslizumab, een gehumaniseerd mAb tegen IL-5, vermindert het aantal eosinofielen in het bloed en de longen. Op basis van werkzaamheids- en veiligheidsgegevens uit belangrijke RCT's is reslizumab goedgekeurd voor gebruik als aanvullende onderhoudsbehandeling van ernstig astma met een eosinofiel fenotype bij volwassenen met een geschiedenis van exacerbaties ondanks het gebruik van hun huidige astmamedicatie.

Reslizumab bij de behandeling van ernstig eosinofiel astma

Reslizumab is een gehumaniseerd monoklonaal (immunoglobuline G4/κ) antilichaam dat met hoge affiniteit bindt aan circulerend humaan IL-5 en het IL-5-signaleringspad downreguleert, waardoor mogelijk de rijping en overleving van eosinofielen wordt verstoord.

ACHTERGROND Reslizumab is een gehumaniseerd anti-interleukine-5 monoklonaal antilichaam dat wordt gebruikt als aanvullende onderhoudsbehandeling voor patiënten met onbeheerst eosinofiel astma.

In het bijzonder is reslizumab een gehumaniseerd anti-IL-5 monoklonaal antilichaam dat is gebleken een effectieve en veilige aanvullende therapie te zijn, die in staat is astma-exacerbaties te verminderen en de ziektecontrole en longfunctie significant te verbeteren bij patiënten met aanhoudend allergisch of niet-allergisch eosinofiel astma, ondanks het regelmatige gebruik van matige tot hoge doses geïnhaleerde corticosteroïden.

Reslizumab (Cinquil™) is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam met krachtige neutraliserende effecten op interleukine-5, dat een potentiële behandeling vertegenwoordigt voor slecht gecontroleerd eosinofiel astma.

Reslizumab is geïndiceerd als aanvullende behandeling voor ernstig eosinofiel astma bij volwassenen, op basis van gegevens uit het BREATH fase III klinische onderzoeksprogramma.

Reslizumab bij eosinofiel astma: een overzicht. Reslizumab (Cinqaero®; Cinqair®) is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam tegen interleukine-5 (IL-5), een cytokinemediator van eosinofiele luchtweginflammatie.

Reslizumab: onderhoudsbehandeling voor eosinofiel astma dat onvoldoende wordt gecontroleerd met corticosteroïden.


Wat is de functie van het eiwit Magt1?

Answer: De magnesiumtransporter 1 (MAGT1) is een cruciale regulator van de basale intracellulaire vrije magnesium ([Mg2+]i) niveaus.

De magnesiumtransporter 1 (MAGT1) is een cruciale regulator van de basale intracellulaire vrije magnesium ([Mg2+]i) niveaus.


Kan oleuropeïne aglycon interfereren met amyloïde aggregatie?

Answer: Ja, oleuropeïne aglycon interfereert in vitro en in vivo met amyloïde aggregaten.

Oleuropeïne, een fenolische secoïroïde glycoside, is het belangrijkste polyfenol in olijfolie. Er is gerapporteerd dat de aglyconvorm van oleuropeïne (OleA) in vitro en in vivo interfereert met de amyloïde aggregatie van een aantal eiwitten/peptiden die betrokken zijn bij amyloïde, met name neurodegeneratieve, ziekten, waarbij de groei van toxische oligomeren wordt voorkomen en bescherming wordt geboden tegen cognitieve achteruitgang.


Wat is de functie van de transcriptie co-activator p300?

Answer: De transcriptie co-activator p300 is een histonacetyltransferase (HAT) die typisch wordt gerekruteerd naar transcriptie-enhancers en genexpressie reguleert door chromatine te acetylateren.

De transcriptie co-activator p300 is een histonacetyltransferase (HAT) die typisch wordt gerekruteerd naar transcriptie-enhancers en genexpressie reguleert door chromatine te acetylateren.

p300, een transcriptie co-activator met histonacetyltransferase (HAT) activiteit, speelt een essentiële rol in de pathogenese van cardiomyocytenhypertrofie als reactie op meerdere pro-hypertrofische stimuli, waaronder hyperglykemie.


Wat is een andere naam voor de plant Sideritis scardica?

Answer: Sideritis scardica staat ook bekend als ijzerkruid of bergthee.

Sideritis scardica Griseb. (ijzerkruid, bergthee), een endemische plant van het Balkanschiereiland, wordt in de traditionele geneeskunde gebruikt voor de behandeling van gastro-intestinale klachten, ontstekingen en reumatische aandoeningen.


Hoe worden gasblaasjes-eiwitten gebruikt bij beeldvorming?

Answer: Gasblaasjes (GV's) - een unieke klasse van met gas gevulde eiwitnanostructuren - zijn recent geïntroduceerd als een veelbelovende nieuwe klasse van echografiecontrastmiddelen die mogelijk de extravasculaire ruimte kunnen bereiken en kunnen worden aangepast voor moleculaire targeting.

Gasblaasjes (GV's) - een unieke klasse van met gas gevulde eiwitnanostructuren - zijn recent geïntroduceerd als een veelbelovende nieuwe klasse van echografiecontrastmiddelen die mogelijk de extravasculaire ruimte kunnen bereiken en kunnen worden aangepast voor moleculaire targeting.

Gasblaasjes (GV's) zijn een unieke klasse van met gas gevulde eiwitnanostructuren die detecteerbaar zijn bij subnanomolaire concentraties en waarvan de fysieke eigenschappen hen in staat stellen te dienen als zeer gevoelige beeldvormingsmiddelen voor echografie en MRI.

Bereiding van biogene gasblaasjes-nanostructuren voor gebruik als contrastmiddelen voor echografie en MRI.

Hier demonstreren we dat genetische modificatie van gasblaasjes resulteert in nanostructuren met nieuwe mechanische, akoestische, oppervlakte- en functionele eigenschappen die harmonische, gemultiplexte en multimodale echografiebeeldvorming mogelijk maken, evenals cel-specifieke moleculaire targeting.

Hier tonen we aan dat gasblaasjes (GV's), een unieke klasse van met gas gevulde eiwitnanostructuren met een differentiële magnetische susceptibiliteit ten opzichte van water, robuuste contrasten kunnen produceren in magnetische resonantiebeeldvorming (MRI) bij subnanomolaire concentraties, en dat dit contrast in situ met echografie kan worden uitgeschakeld om achtergrondvrije beeldvorming mogelijk te maken.


Vanwaar wordt gamabufotaline (GBT) geïsoleerd?

Answer: gamabufotaline (GBT) werd geïsoleerd uit paddengif.

RCF's van cinobufagine tot gamabufotaline, bufotaline, bufaline en resibufogenine werden respectievelijk bepaald als 1,05, 0,895, 1,09 en 0,913. Het karakteristieke chromatogram en QAMS die in deze studie zijn vastgesteld, kunnen effectief de kwaliteit van paddengif beheersen en wetenschappelijk bewijs leveren voor de verbetering van de kwaliteitsnorm van het paddengif zoals beschreven in de Chinese Pharmacopoeia

We identificeerden drie bufadienoliden - de steroïde-achtige verbindingen arenobufagine, gamabufotaline en telocinobufagine - uit de noordelijke pad,

In de huidige studie werd gamabufotaline (GBT) geïsoleerd uit paddengif

Gamabufotaline, een bufadienolideverbinding uit paddengif


Wat zijn super-enhancers

Answer: Super-enhancers zijn grote clusters van enhancers die een lang gebied van regulerend DNA beslaan en dicht bezet zijn door transcriptiefactoren, actieve histonmerken en co-activatoren. Opeenstapelend bewijs wijst op de cruciale rol die super-enhancers spelen bij celtype-specifieke ontwikkeling en differentiatie, evenals bij de ontwikkeling van verschillende ziekten.

Super-enhancers zijn grote clusters van enhancers die een lang gebied van regulerend DNA beslaan en dicht bezet zijn door transcriptiefactoren, actieve histonmerken en co-activatoren. Opeenstapelend bewijs wijst op de cruciale rol die super-enhancers spelen bij celtype-specifieke ontwikkeling en differentiatie, evenals bij de ontwikkeling van verschillende ziekten.


Wordt Apelin gewoonlijk verlaagd bij diabetes?

Answer: Verschillende studies bij zowel dieren als mensen hebben aangetoond dat de plasmaconcentraties van apelin gewoonlijk verhoogd zijn bij obesitas en type 2 diabetes.

Er is aangetoond dat apelin invloed heeft op de glucose- en vetstofwisseling, maar ook op de modulatie van insulineafgifte. Bovendien hebben verschillende studies bij zowel dieren als mensen aangetoond dat de plasmaconcentraties van apelin gewoonlijk verhoogd zijn bij obesitas en type 2 diabetes.

Een verhoogde expressie van resistine, vaspine, apelin en TNF-α speelt een belangrijke rol bij de inductie van insulineresistentie die geassocieerd is met obesitas en type 2 diabetes.

Apelin niveaus zijn verhoogd bij morbide obese personen met type 2 diabetes mellitus.

Bij mannen met een risico op diabetes (HbA1c 5,7-6,4%, nuchtere plasmaglucose 100-125 mg/dl, of OGTT-2u-PG 140-199 mg/dl) was het risico op het ontwikkelen van diabetes hoger bij degenen met een hogere plasmaconcentratie van apelin dan bij degenen met lagere plasmaconcentraties van apelin (10,6%/jaar versus 5,1%/jaar, p<0,001).
CONCLUSIES: Plasma apelin is een nieuwe biomarker voor het voorspellen van type 2 diabetes bij mannen.


Wat is een mitosoom?

Answer: Mitosomen zijn het eenvoudigste en minst bestudeerde type anaerobe mitochondriën. De mitosomen hebben typische mitochondriale kenmerken zoals het mitochondriale genoom en aerobe ademhaling opgegeven en hun enige tot nu toe bekende rol is de vorming van ijzer-zwavelclusters.

Mitosomen zijn het eenvoudigste en minst bestudeerde type anaerobe mitochondriën.

De mitosomen hebben typische mitochondriale kenmerken zoals het mitochondriale genoom en aerobe ademhaling opgegeven en hun enige tot nu toe bekende rol is de vorming van ijzer-zwavelclusters.

een mitosoom, een reliek mitochondrion met een sterk gereduceerde metabole capaciteit.

Het sterk afwijkende mitochondrion-gerelateerde organel, het mitosoom, in de anaerobe/microaerofiele protozoaire parasiet Entamoeba histolytica gebaseerd op het potentiële mitochondrion-targeting signaal.


Wat is de prijs van de KYMRIAH-behandeling in 2019?

Answer: Kymriah, geproduceerd door Novartis, heeft een prijskaartje van US$475.000.

Ten tijde van het schrijven van dit artikel zijn er twee CAR T-cellen beschikbaar, Kymriah, geproduceerd door Novartis met een prijskaartje van US$475.000 en Yescarta geproduceerd door Gilead Pharmaceuticals met een prijskaartje van US$373.000, geen van beide prijzen inclusief de vereiste ziekenhuisopname om het middel toe te dienen, naast de mogelijke behandeling van bijwerkingen.


De menselijke dihydroorotaatdehydrogenase is een medicijndoelwit en is betrokken bij welke biosynthetische route

Answer: Dihydroorotaatdehydrogenase (DHODH) bemiddelt de vierde stap van de novo pyrimidinesynthese

Het flavo-enzym dihydroorotaatdehydrogenase (DHODH) katalyseert de vierde reactie van de de novo pyrimidine biosynthetische route, die vitale functies vervult in de cellen, vooral binnen DNA- en RNA-synthese.

Dihydroorotaatdehydrogenase (DHODH) bemiddelt de vierde stap van de novo pyrimidinesynthese en is een bewezen medicijndoelwit voor het induceren van immunosuppressie in therapie van menselijke ziekten evenals een snel opkomend medicijndoelwit voor de behandeling van malaria.

Deze review richt zich op recente studies om het vierde enzym in de de novo pyrimidine biosynthetische route van P. falciparum, dihydroorotaatdehydrogenase (PfDHODH), te benutten als een nieuw doelwit voor medicijnontdekking.

Het flavo-enzym dihydroorotaatdehydrogenase katalyseert de stereoselectieve oxidatie van (S)-dihydroorotaat tot orotaat in de vierde van de zes geconserveerde enzymatische reacties betrokken bij de de novo pyrimidine biosynthetische route.

Een reeks verbindingen ontworpen om het pyrimidine biosynthetische enzym dihydroorotaatdehydrogenase (PfDHODH) van Plasmodium falciparum te remmen, werd gesynthetiseerd.

Dihydroorotaatdehydrogenase (DHOD) is het vierde enzym in de de novo pyrimidine biosynthetische route en is essentieel in Trypanosoma cruzi, de parasitaire protist die de ziekte van Chagas veroorzaakt.

Daarom evalueerden we de essentiële rol van één enzym in de pyrimidine biosynthetische route, dihydroorotaatdehydrogenase (DHODH) van de eukaryote parasiet Trypanosoma brucei via genonderdrukkingstudies.

Dihydroorotaatdehydrogenase, een enzym dat de enige redoxreactie van de pyrimidine biosyntheseroute katalyseert, is een goed gekarakteriseerd doelwit voor chemotherapeutische interventie.

Remming van dihydroorotaatdehydrogenase (DHODH) voor P. falciparum vertegenwoordigt mogelijk een nieuwe behandelingsoptie voor malaria, aangezien DHODH de snelheidsbeperkende stap in de pyrimidine biosynthetische route katalyseert en P. falciparum niet in staat is pyrimidines te hergebruiken en moet vertrouwen op de novo biosynthese voor overleving.

Een belangrijk doelwit voor antimalariatherapie is het enzym dihydroorotaatdehydrogenase van Plasmodium falciparum (PfDHODH), dat verantwoordelijk is voor de omzetting van dihydroorotaat naar orotaat in de de novo pyrimidine biosynthetische route.

Dihydroorotaatdehydrogenase (DHODH) is een enzym in de pyrimidine biosynthetische route dat een belangrijk doelwit is voor anti-hyperproliferatieve en anti-inflammatoire medicijnontwerp.

Dihydroorotaatdehydrogenase (DHODH) is het vierde enzym in de de novo pyrimidine biosynthetische route en is benut als doelwit voor therapie tegen proliferatieve en parasitaire ziekten.

Dihydroorotaatdehydrogenase (DHODH) katalyseert de snelheidsbeperkende stap in de pyrimidine biosynthetische route en vertegenwoordigt een potentieel doelwit voor antimalariatherapie.

Het enzym dihydroorotaatdehydrogenase (DHODH) is een flavo-enzym dat de oxidatie van dihydroorotaat tot orotaat katalyseert in de de novo pyrimidine biosyntheseroute.

Dihydroorotase en dihydroorotaatdehydrogenase, twee enzymen van de pyrimidine biosynthetische route, werden gezuiverd uit Plasmodium berghei tot schijnbare homogeniteit.

Dihydroorotaatdehydrogenase (DHOD), een mitochondriaal gelokaliseerd flavo-enzym, katalyseert de snelheidsbeperkende stap van deze route en is daarom een aantrekkelijk antimalariachemotherapeutisch doelwit.

De menselijke dihydroorotaatdehydrogenase (HsDHODH) is een sleutelenzym van de pyrimidine de novo biosyntheseroute.

Biochemische en moleculaire karakterisering van het pyrimidine biosynthetische enzym dihydroorotaatdehydrogenase van Toxoplasma gondii. De pyrimidine biosyntheseroute in de protozoaire pathogeen Toxoplasma gondii is essentieel voor parasietengroei tijdens infectie.

De nieuwe antikankermedicijnkandidaat brequinar natrium (DuP 785, NSC 368390, 6-fluoro-2-(2'-fluoro-1,1'-bifenyl-4-yl)-3-methyl-4-quinolinecarboxylzuurnatriumzout) bleek eerder een remmer te zijn van dihydroorotaatdehydrogenase, het vierde enzym van de de novo pyrimidine biosynthetische route.

Dihydroorotaatdehydrogenase (DHODH), in de de novo pyrimidine biosynthetische route, is het vierde enzym van pyrimidinesynthese en wordt gebruikt om dihydroorotaat te oxideren en dus tot orotaat.

De nieuwe antikankermedicijnkandidaat brequinar natrium [DuP 785, NSC 368390, 6-fluoro-2-(2'-fluoro-1,1'-bifenyl-4-yl)-3-methyl-4-quinolinecarboxylzuurnatriumzout] remt dihydroorotaatdehydrogenase, het vierde enzym in de de novo pyrimidine biosynthetische route die leidt tot de vorming van UMP.


Noem de doelwitten van klassieke analgetica.

Answer: Patiëntenfenotypen in farmacologische pijnbehandeling variëren tussen individuen, wat deels kan worden toegeschreven aan hun genotypen met betrekking tot de doelwitten van klassieke analgetica (OPRM1, PTGS2)

Patiëntenfenotypen in farmacologische pijnbehandeling variëren tussen individuen, wat deels kan worden toegeschreven aan hun genotypen met betrekking tot de doelwitten van klassieke analgetica (OPRM1, PTGS2)

Morphine is de huidige gouden standaard analgeticum die werkt op MOP-receptoren maar veroorzaakt een reeks van variabel hinderlijke bijwerkingen, met name tolerantie.


Is actine aanwezig in de kern?

Answer:
Ja,
De heropleving van onderzoek naar nucleair actine vond plaats nadat werd vastgesteld dat cellulaire stress de nucleaire lokalisatie induceert en de structuur van actine verandert.

Bovendien veroorzaakt remming van ATM-kinase of een tekort aan nucleaire actine-polymerisatie carcinogene RET/PTC-chromosoomherschikkingen na inductie van DSB's in menselijke cellen.

Onze bevindingen stellen vast dat nucleaire actine-gebaseerde mobiliteit de chromatineorganisatie vormgeeft door reparatiedomeinen te genereren die essentieel zijn voor homologiegerichte reparatie in eukaryote cellen.

De ontdekking van nucleair actine opende een nieuw perspectief in het veld, wat suggereert dat de nucleaire activiteiten van actine de functies weerspiegelen van oorspronkelijke actine-achtige eiwitten.

De heropleving van onderzoek naar nucleair actine vond plaats nadat werd vastgesteld dat cellulaire stress de nucleaire lokalisatie induceert en de structuur van actine verandert.

Hoewel al lang bekend is dat actine deel uitmaakt van het nucleaire proteoom, komen de eigenschappen en functies als gereguleerde, functionele en dynamisch geassembleerde actinefilamenten pas recentelijk aan het licht.


Wat is de indicatie voor KYMRIAH?

Answer: Kymriah™ is goedgekeurd voor de behandeling van pediatrische patiënten en jongvolwassenen met refractaire of terugkerende (R/R) B-cel voorlopercel acute lymfoblastische leukemie.

Twee autologe chimerische antigeenreceptor (CAR) T-celtherapieën (Kymriah™ en Yescarta™) zijn recentelijk goedgekeurd door de FDA. Kymriah™ is voor de behandeling van pediatrische patiënten en jongvolwassenen met refractaire of terugkerende (R/R) B-cel voorlopercel acute lymfoblastische leukemie en Yescarta™ is voor de behandeling van volwassen patiënten met R/R groot B-cel lymfoom.


Wat is het effect van NFIA op astrocytendifferentiatie?

Answer: NFIA bevordert de differentiatie van astrocyten uit neurale voorlopercellen.

Door te zoeken naar transcriptiefactoren die op deze elementen functioneren, identificeerden we NFIA en ATF3 als aanjagers van astrocytendifferentiatie uit neurale voorlopercellen, terwijl RUNX2 de rijping van astrocyten bevordert.


Wat is de werkingswijze van Tocilizumab?

Answer: Tocilizumab (TCZ) is een recombinant gehumaniseerd monoklonaal antilichaam tegen de IL-6 receptor en is in veel landen, waaronder de Verenigde Staten, goedgekeurd voor de behandeling van matige tot ernstige reumatoïde artritis bij patiënten die niet adequaat hebben gereageerd op een of meer ziekte-modificerende antireumatische geneesmiddelen.

Tocilizumab (TCZ) is een recombinant gehumaniseerd monoklonaal antilichaam tegen de IL-6 receptor en is in veel landen, waaronder de Verenigde Staten, goedgekeurd voor de behandeling van matige tot ernstige reumatoïde artritis bij patiënten die niet adequaat hebben gereageerd op een of meer ziekte-modificerende antireumatische geneesmiddelen.

Verschillende klinische studies hebben aangetoond dat een gehumaniseerd anti-IL-6 receptor antilichaam, tocilizumab, de klinische symptomen bij reumatoïde artritis verbetert.

Tocilizumab is een recombinant gehumaniseerd antihumaan interleukine-6 receptor monoklonaal antilichaam, dat de binding van IL-6 aan zijn oplosbare (sIL-6R) en membraan-gekoppelde (mIL-6R) receptoren remt.


Waar wordt het eiwit protamine 2 tot expressie gebracht?

Answer: Menselijke sperma drukken twee typen protamine uit: protamine 1 (P1) en de familie van protamine 2 (P2) eiwitten.

Dit onderzoek was gericht op het bestuderen van het effect van resveratrol op (1) DNA-integriteit en (2) de bevruchtende capaciteit van sperma door het kwantificeren van de aanwezigheid van belangrijke vaderlijke transcripties die worden beschouwd als markers voor mannelijke vruchtbaarheid (protamine 1 [PRM1] en protamine 2 [PRM2])

biomarkers geassocieerd met spermatogenese, waaronder azoöspermie-achtig (DAZL), fosfoglyceraat kinase 2 (PGK2) en protamine 2 (PRM2).

Protamines zijn spermakern-eiwitten met een cruciale rol in chromatinecondensatie.

Expressie van kiemcelspecifieke eiwitten zoals POU5F1, DAZL, TNP1, TNP2, PRM1 en PRM2

Menselijke sperma drukken twee typen protamine uit: protamine 1 (P1) en de familie van protamine 2 (P2) eiwitten,


Kan miR-122 RUNX2 targeten?

Answer: Ja, miR-122 target rechtstreeks RUNX2.

MiR-122 functioneert als een tumorsuppressor door proliferatie te remmen en apoptose te induceren, wat wordt bereikt door rechtstreeks RUNX2 te targeten.


Tocilizumab is een anti-TNF antilichaam, ja of nee?

Answer: Tocilizumab (TCZ) is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam tegen de IL-6 receptor, goedgekeurd in 2009

werd behandeld met tocilizumab, een monoklonaal antilichaam tegen de interleukine-6 receptor

Tocilizumab (TCZ) is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam tegen de IL-6 receptor, goedgekeurd in 2009, dat klinische werkzaamheid heeft aangetoond bij verschillende volwassen RA-populaties. Richtlijnen en aanbevelingen voor de behandeling van RA beschouwen TCZ als een van de bDMARDs die worden geïndiceerd na falen van methotrexaat of andere conventionele synthetische DMARDs en/of TNF-remmers bij volwassen RA

Tocilizumab (RoActemra of Actemra) is een recombinant gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat werkt als een interleukine (IL)-6 receptor antagonist.

METHODEN
Patiënten (n = 93) werden gedurende 16 weken behandeld met een anti-IL-6 receptor antilichaam (tocilizumab) of TNF-α remmers.

De recente ontwikkeling van biologische middelen, namelijk anti-tumornecrosefactor alfa (TNF-α) middelen (infliximab, adalimumab en etanercept), anti-CD20 monoklonaal antilichaam (rituximab) en anti-interleukine 6 receptor (IL-6R) monoklonaal antilichaam (tocilizumab), vertegenwoordigt een belangrijke doorbraak voor de behandeling van immuungemedieerde aandoeningen.

Onlangs is een anti-IL-6 receptor monoklonaal antilichaam, tocilizumab, goedgekeurd voor de behandeling als monotherapie of in combinatie met methotrexaat van matige tot ernstige RA, wanneer ziekte-modificerende anti-reumatische geneesmiddelen of anti-tumornecrosefactoren (TNF) hebben gefaald.

Tocilizumab is een monoklonaal gehumaniseerd anti-IL-6 receptor antilichaam dat wordt gebruikt voor de behandeling van reumatoïde artritis.

Wereldwijd hebben klinische onderzoeken met TNF-remmende biologische ziekte-modificerende anti-reumatische geneesmiddelen (bDMARDs) waaronder infliximab, adalimumab, golimumab, certolizumab pegol en etanercept, evenals het gehumaniseerde anti-menselijke IL-6 receptor antilichaam tocilizumab, uitstekende klinische werkzaamheid en aanvaardbare veiligheidsprofielen aangetoond, wat heeft geleid tot wereldwijde goedkeuring voor het gebruik van deze bDMARDs bij de behandeling van matige tot ernstige actieve RA bij patiënten met een onvoldoende respons op synthetische ziekte-modificerende anti-reumatische geneesmiddelen (sDMARDs).

Tocilizumab is een gehumaniseerd anti-IL-6 receptor monoklonaal antilichaam, dat bindt aan circulerende oplosbare IL-6 receptor en aan membranaal tot expressie gebrachte IL-6 receptor, waardoor IL-6 binding aan beide vormen van de IL-6 receptor wordt geremd.

Vervolgopties omvatten een TNF-alfa antagonist, gevolgd door rituximab of mogelijk abatacept; (2) Tocilizumab, een monoklonaal antilichaam, remt interleukine-6 receptoren.

Tocilizumab (TCZ) is een monoklonaal antilichaam dat de interleukine-6 receptor remt.