Hebben overlevenden van Tsjernobyl een verhoogd risico op borstkanker?

Answer: Ja, overlevenden van Tsjernobyl hebben een verhoogd risico op borstkanker.

Resultaten: Bij patiënten die blootgesteld zijn aan straling van het Tsjernobyl-ongeluk onder de leeftijd van 30 jaar wordt een agressiever verloop van borstkanker waargenomen (P < .01).

Er werd een significante overmaat geregistreerd van multipel myeloom incidentie [gestandaardiseerde incidentie ratio (SIR) 1,61 %, 95% betrouwbaarheidsinterval (BI) 1,01-2,21], schildklierkanker (SIR 4,18, 95% BI 3,76-4,59), vrouwelijke borstkanker (SIR 1,57 BI 1,40-1,73) en alle kankers samen (SIR 1,07; 95% BI 1,05-1,09).

Mogelijke effecten voor verder onderzoek omvatten verhoogde incidentie van schildklier-, borst- en longkanker en multipel myeloom; vermindering van stralingsrisico's van leukemie tot populatieniveaus; en verhoogde morbiditeit en mortaliteit van opruimwerkers door cardio- en cerebrovasculaire pathologie.

Bovendien zijn stijgende trends in het voorkomen van diverse andere tumoren, waaronder borstkanker, kankers van het centraal zenuwstelsel en nierkanker, gerapporteerd bij personen die blootgesteld zijn aan de Tsjernobyl-neerslag.

Epidemiologische cohortstudies vonden een verhoogde incidentie (1990-2012) van schildklierkanker bij slachtoffers van het Tsjernobyl-ongeluk (liquidatoren - 4,6 keer, geëvacueerden - 4,0 keer, bewoners van besmette gebieden - 1,3 keer) en een verhoogde incidentie van borstkanker bij vrouwelijke werknemers van 1986-1987.

Historisch gezien toonden gegevens van het Tsjernobyl-reactorongeluk 27 jaar geleden een sterke correlatie met schildklierkanker, maar gegevens over de stralingseffecten van Tsjernobyl op de incidentie van borstkanker zijn onduidelijk gebleven.

Een heranalyse van de gegevens laat zien dat de incidentie van borstkanker bij vrouwen blootgesteld aan de Tsjernobyl-ramp mogelijk hoger is dan eerder gedacht.

Voor borstkanker lijken de incidentiecijfers en de leeftijd waarop het optreedt significant te variëren in regio's die verschillend zijn getroffen door het Tsjernobyl-ongeluk.

Daarentegen werden miljoenen mensen blootgesteld aan radioactieve isotopen in de neerslag van het Tsjernobyl-ongeluk; binnen de eerste 20 jaar was er een grote toename in de incidentie van schildkliercarcinoom en een mogelijke stralingsgerelateerde toename van borstkanker, maar tot nu toe is er geen algemene toename van maligniteiten.

De studie toonde een toename van de incidentie van borstkanker in alle gebieden na het Tsjernobyl-ongeluk, wat de verbeteringen in kankerdiagnose en registratie weerspiegelt.

Een toename van de incidentie van borstkanker is gerapporteerd in gebieden van Wit-Rusland en Oekraïne die besmet zijn door het Tsjernobyl-ongeluk en is een onderwerp van publieke zorg geworden.


Wat is AZD0530 een remmer van?

Answer: AZD0530 is een zeer selectieve, dubbele Src/Abl kinase remmer.

Saracatinib, een zeer selectieve, dubbele Src/Abl kinase remmer, bevindt zich momenteel in een fase II klinische proef voor de behandeling van eierstokkanker.


Is SATB1 noodzakelijk voor de rijping van T-cellen?

Answer: Speciale AT-rijke sequentie bindend eiwit 1 (SATB1) reguleert de genexpressie die essentieel is voor de rijping van immuun T-cellen en het overschakelen van foetale globinesoorten, door te binden aan matrixhechtingsregio's (MAR's) van DNA en het induceren van lokale chromatineherstructurering.

Speciale AT-rijke bindend eiwit 1 (SATB1) nucleair eiwit, voornamelijk tot expressie gebracht in T-cellen, reguleert genen door chromatineherstructurering te richten tijdens de rijping van T-cellen.

de transcriptiefactor SATB1 die de rijping van T-cellen reguleert

SATB1 is een transcriptieregulator die de genexpressie controleert die essentieel is voor de rijping van de immuun T-cel.

Speciale AT-rijke sequentie bindend eiwit 1 (SATB1) reguleert de genexpressie die essentieel is voor de rijping van immuun T-cellen en het overschakelen van foetale globinesoorten, door te binden aan matrixhechtingsregio's (MAR's) van DNA en het induceren van lokale chromatineherstructurering.


Hoe lang gebruiken Drosophila-embryo's maternale genoom-mRNA?

Answer: Mitose vóór interfase 14 verlopen op maternale producten en vinden plaats in metasynchrone golven

Mitose vóór interfase 14 verlopen op maternale producten en vinden plaats in metasynchrone golven.

Bij veel dieren verlopen de eerste paar uren van het leven met weinig of geen transcriptie, en de ontwikkeling op deze vroege stadia is afhankelijk van maternale cytoplasma in plaats van de zygotische kern.

Een uitzonderlijk geval van Nos-onafhankelijke regulatie door Pum is beschreven - repressie van maternale bicoid (bcd) mRNA aan de anterior pool van het vroege embryo, afhankelijk van zowel Pum als geconserveerde Pum-bindingsplaatsen in de 3'-UTR van het mRNA


Wat is het gebruik van erenumab?

Answer:
Erenumab is een volledig humaan monoklonaal antilichaam dat een antagonist is van de calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP) receptor, bedoeld voor de preventie van migraine. CGRP is een vasodilaterend neuropeptide dat betrokken is bij de pathofysiologie van migraine en behandeling met erenumab werd geassocieerd met significante verminderingen in de frequentie van migraine in fase II en III klinische onderzoeken. Op basis van deze positieve resultaten is erenumab recentelijk goedgekeurd in de VS voor de preventieve behandeling van migraine bij volwassenen en heeft het een positief advies ontvangen in de EU voor de profylaxe van migraine bij volwassenen die ten minste 4 migraine dagen per maand hebben.

Conclusies Als preventieve behandeling van episodische migraine verminderde erenumab, toegediend in een dosering van 70 mg per maand, significant de frequentie van migraine en het gebruik van acute migraine-specifieke medicatie.

Fase I, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde, enkelvoudige en meervoudige doseringsstudies van erenumab bij gezonde proefpersonen en patiënten met migraine.

Erenumab werd over het algemeen goed verdragen, met een acceptabel veiligheidsprofiel, wat verdere klinische ontwikkeling van erenumab voor migrainepreventie ondersteunt.

DOEL VAN DE REVIEW: Monoklonale antilichamen (mAbs) die de calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP) route targeten, zijn ontwikkeld voor de preventie van episodische en chronische migraine, hetzij door binding aan het CGRP-ligand (eptinezumab, fremanezumab, galcanezumab) of aan de CGRP-receptor (erenumab).

Erenumab, een humaan monoklonaal antilichaam dat de calcitonine-gen-gerelateerde peptidereceptor remt, wordt geëvalueerd voor migrainepreventie.

Conclusies Als preventieve behandeling van episodische migraine verminderde erenumab, toegediend in een dosering van 70 mg per maand, significant de frequentie van migraine en het gebruik van acute migraine-specifieke medicatie.

CGRP-receptorantagonisten zoals ubrogepant zijn effectief voor acute verlichting van migrainehoofdpijn, terwijl monoklonale antilichamen tegen CGRP (eptinezumab, fremanezumab en galcanezumab) of de CGRP-receptor (erenumab) effectief migraineaanvallen voorkomen.

Schatting van de klinische effectiviteit en waardegerichte prijsklasse van erenumab voor de preventie van migraine bij patiënten met eerdere behandelingsfalen: een maatschappelijk perspectief uit de VS.

CONCLUSIE: Er wordt voorspeld dat erenumab de directe en indirecte kosten gerelateerd aan migraine vermindert en de QALY's verhoogt vergeleken met SC.

Vier monoklonale antilichamen (mAbs) die de CGRP-route targeten, worden momenteel geëvalueerd voor de preventie van episodische en chronische migraine: eptinezumab (ALD403), fremanezumab (TEV-48125), galcanezumab (LY2951742) en erenumab (AMG334).

Amgen en Novartis ontwikkelen erenumab (AIMOVIG™, erenumab-aooe) - een volledig humaan monoklonaal antilichaam dat een antagonist is van de calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP) receptor - voor de preventie van migraine. CGRP is een vasodilaterend neuropeptide dat betrokken is bij de pathofysiologie van migraine en behandeling met erenumab werd geassocieerd met significante verminderingen in migrainefrequentie in fase II en III klinische onderzoeken. Op basis van deze positieve resultaten is erenumab recentelijk goedgekeurd in de VS voor de preventieve behandeling van migraine bij volwassenen en heeft het een positief advies ontvangen in de EU voor de profylaxe van migraine bij volwassenen die ten minste 4 migraine dagen per maand hebben.

Erenumab is een nieuwe preventieve behandeling voor migraine.

Erenumab: een eersteklas monoklonaal antilichaam voor migrainepreventie.

Erenumab is het eerste volledig humane monoklonale antilichaam gericht tegen de CGRP-receptor dat is goedgekeurd voor gebruik bij migrainepatiënten.

Erenumab voor profylaxe van episodische migraine.

Erenumab is een volledig humaan monoklonaal antilichaam (mAb) dat specifiek de calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP) receptor blokkeert.

Kosten-effectiviteitsanalyse van erenumab versus onabotulinumtoxine A voor patiënten met chronische migraineaanvallen in Griekenland.

Een gecontroleerde studie van erenumab voor episodische migraine.

Conclusie: Erenumab is een effectieve eenmaal per maand injecteerbare behandeling voor migrainepreventie bij patiënten met chronische of episodische migraine.

Erenumab is een nieuw CGRP-receptorantilichaam met preventieve werkzaamheid bij migraine.

Conclusie Het gebruik van erenumab kan een kosteneffectieve benadering zijn om het aantal maandelijkse migrainedagen te verminderen bij patiënten met chronische migraine in vergelijking met onabotulinumtoxine A en geen preventieve behandeling vanuit maatschappelijk en betalersperspectief, maar biedt waarschijnlijk minder goede waarde voor geld bij episodische migraine, tenzij productiviteitsverliezen worden meegerekend.

CONCLUSIES

Erenumab, subcutaan toegediend in een maandelijkse dosering van 70 mg of 140 mg, verminderde significant de frequentie van migraine, de impact van migraine op dagelijkse activiteiten en het gebruik van acute migraine-specifieke medicatie over een periode van 6 maanden.

CONCLUSIES

Erenumab is een effectieve en goed verdragen preventieve behandeling bij volwassen patiënten met episodische en chronische migraine.

Kosten-effectiviteitsanalyse van erenumab voor de preventieve behandeling van episodische en chronische migraine: resultaten vanuit het Amerikaanse maatschappelijke en betalersperspectief.

Erenumab in de behandeling van migraine.

Calcitonine-gen-gerelateerde peptidereceptor als nieuw doelwit voor de behandeling van mensen met episodische migraine: huidige bewijzen en veiligheidsprofiel van erenumab.

Erratum: Calcitonine-gen-gerelateerde peptidereceptor als nieuw doelwit voor de behandeling van mensen met episodische migraine: huidige bewijzen en veiligheidsprofiel van erenumab [Corrigendum]

Erenumab voor preventieve behandeling van migraine: een systematische review en meta-analyse van werkzaamheid en veiligheid.

DOEL
De werkzaamheid en veiligheid van erenumab als preventieve behandeling bij patiënten met migraine evalueren met behulp van meta-analytische technieken.

ACHTERGROND: Erenumab is een humaan anti-calcitonine-gen-gerelateerde peptide monoklonaal antilichaam ontwikkeld voor migrainepreventie.

Resultaten Met een jaarlijkse medicijnprijs van erenumab van $6900 varieert de behandeling met erenumab vanuit maatschappelijk perspectief van een dominante strategie versus geen preventieve behandeling bij patiënten met chronische migraine tot een incrementele kosteneffectiviteitsratio van $122.167 versus geen preventieve behandeling bij patiënten met episodische migraine.

CONCLUSIE: Maandelijkse subcutane injecties van erenumab 70 mg toonden statistisch significante en numeriek maximale werkzaamheid met een gunstig veiligheidsprofiel, wat suggereert dat erenumab een potentiële nieuwe therapie is voor migrainepreventie in Japan.

CONCLUSIES: Erenumab, subcutaan toegediend in een maandelijkse dosering van 70 mg of 140 mg, verminderde significant de frequentie van migraine, de impact van migraine op dagelijkse activiteiten en het gebruik van acute migraine-specifieke medicatie over een periode van 6 maanden.

Erenumab is een humaan CGRP-receptorantilichaam dat is goedgekeurd voor de profylactische behandeling van migraine.

ACHTERGROND: We hebben erenumab getest, een volledig humaan monoklonaal antilichaam dat de calcitonine-gen-gerelateerde peptidereceptor remt, voor de preventie van episodische migraine.

Vroege aanvang van werkzaamheid met erenumab bij patiënten met episodische en chronische migraine.

ACHTERGROND: Subcutaan toegediend erenumab verminderde het aantal maandelijkse migrainedagen en verhoogde de kans op een ≥50% reductie op alle maandelijkse meetmomenten die werden getest in 2 cruciale onderzoeken bij episodische migraine (EM) en chronische migraine (CM).

Om de verschillen in kosten en uitkomsten van de preventieve behandeling met erenumab versus onabotulinumtoxine A bij patiënten met chronische migraine (CM) in Griekenland te evalueren om de economische waarde van deze behandeling te beoordelen.


Wat is de functie van een viraal peplomeer?

Answer: Het coronavirus peplomeer eiwit S is verantwoordelijk voor hechting en fusie tijdens virale opname en ook voor de inductie van cel-tot-cel fusie. Aangezien weefselaffiniteiten een functie zijn van de viraal peplomeer-gemedieerde hechting van virus aan cellen en vaak direct gerelateerd zijn aan pathogeniciteit,

Het coronavirus peplomeer eiwit S is verantwoordelijk voor hechting en fusie tijdens virale opname en ook voor de inductie van cel-tot-cel fusie.

Aangezien weefselaffiniteiten een functie zijn van de viraal peplomeer-gemedieerde hechting van virus aan cellen en vaak direct gerelateerd zijn aan pathogeniciteit,

Dus, remming van de N-glycosylering van de S- en HE-structurele eiwitten voorkwam hun opname in nakomeling virions, een indicatie dat ze overbodig zijn voor virion morfogenese, in tegenstelling tot het M-eiwit.

Talrijke studies hebben aangetoond dat het spike glycoproteïne van coronavirussen belangrijke determinanten van pathogenese draagt.


Zijn toll-like receptor 2 activatoren gevonden in voedsel?

Answer: Ja, toll-like receptor 2 activatoren (TLR2) zijn gevonden in voedsel.

Toll-like receptor 2 (TLR2) is een wijdverspreide patroonherkenningsreceptor die cruciaal is voor de aangeboren immuniteit. TLR2 is ook een belangrijke regulator van de mucosale immuniteit die betrokken is bij de ontwikkeling van allergische aandoeningen. TLR2 activatoren worden gevonden in veel voorkomende voedingsmiddelen,

TLR2 activatoren worden gevonden in veel voorkomende voedingsmiddelen, maar de rol van TLR2 in orale tolerantie en allergische sensibilisatie voor voedingsmiddelen is niet goed begrepen.


Beschrijf het Open Targets-platform

Answer: Het Open Targets-platform is een data-integratie- en visualisatieplatform dat bewijs levert over de associatie van bekende en potentiële medicijndoelen met ziekten. Het platform is ontworpen om de identificatie en prioritering van biologische doelen voor vervolgonderzoek te ondersteunen. Elk medicijndoel is gekoppeld aan een ziekte met behulp van geïntegreerde genoomwijde gegevens uit een breed scala aan databronnen. Het platform biedt ofwel een doelgerichte workflow om ziekten te identificeren die mogelijk geassocieerd zijn met een specifiek doel, of een ziektegerichte workflow om doelen te identificeren die mogelijk geassocieerd zijn met een specifieke ziekte. Gebruikers kunnen gemakkelijk schakelen tussen deze doelgerichte en ziektegerichte workflows. Het Open Targets Validation Platform is toegankelijk via https://www.targetvalidation.org.

Open Targets: een platform voor therapeutische doelidentificatie en validatie.

We hebben een data-integratie- en visualisatieplatform ontworpen en ontwikkeld dat bewijs levert over de associatie van bekende en potentiële medicijndoelen met ziekten. Het platform is ontworpen om de identificatie en prioritering van biologische doelen voor vervolgonderzoek te ondersteunen. Elk medicijndoel is gekoppeld aan een ziekte met behulp van geïntegreerde genoomwijde gegevens uit een breed scala aan databronnen. Het platform biedt ofwel een doelgerichte workflow om ziekten te identificeren die mogelijk geassocieerd zijn met een specifiek doel, of een ziektegerichte workflow om doelen te identificeren die mogelijk geassocieerd zijn met een specifieke ziekte. Gebruikers kunnen gemakkelijk schakelen tussen deze doelgerichte en ziektegerichte workflows. Het Open Targets Validation Platform is toegankelijk via https://www.targetvalidation.org.

Hier beschrijven we een systematische benadering waarbij gebruik wordt gemaakt van de gegevens van het Open Targets-platform om potentiële nieuwe ziekte-indicaties voor de G-eiwitgekoppelde receptoren en hun liganden te ontdekken en te prioriteren.

Het recent ontwikkelde Open Targets-platform consolideert een breed scala aan uitgebreid bewijs dat bekende en potentiële medicijndoelen koppelt aan menselijke ziekten.

ACHTERGROND Het Open Targets-platform integreert verschillende databronnen om de identificatie van potentiële therapeutische medicijndoelen voor de behandeling van menselijke ziekten te vergemakkelijken.

Het Open Targets-platform integreert bewijs uit genetica, genomica, transcriptomica, geneesmiddelen, diermodellen en wetenschappelijke literatuur om doel-ziekte-associaties te scoren en te rangschikken voor medicijndoelidentificatie.

Hier presenteren we de nieuwste ontwikkelingen van het Open Targets-platform, waarbij het bewijs en de doel-ziekte-associaties worden uitgebreid met nieuwe en verbeterde databronnen, de datakwaliteit wordt verfijnd, de bruikbaarheid van de website wordt verbeterd en ons gebruikersbestand wordt vergroot met onze trainingsworkshops, gebruikersondersteuning, sociale media en bioinformatica-forum betrokkenheid.

CONCLUSIES
De Open Targets gen-ziekte score kan worden gebruikt om potentiële hypothesen voor G-eiwitgekoppelde receptoren en indicaties te prioriteren.

ACHTERGROND: Het Open Targets-platform integreert verschillende databronnen om de identificatie van potentiële therapeutische medicijndoelen voor de behandeling van menselijke ziekten te vergemakkelijken.

We presenteren de Europe PMC literatuurcomponent van Open Targets - een validatieplatform voor doelen dat verschillende bewijzen integreert om medicijndoelidentificatie en validatie te ondersteunen.


Verhoogt radiotherapie voor de ziekte van Hodgkin het risico op longkanker?

Answer: Ja, radiotherapie voor de ziekte van Hodgkin wordt geassocieerd met een verhoogd risico op longkanker.

De risico's op long-, borst- en gastro-intestinale (GI) kankers nemen toe met een hogere stralingsdosis.

CONCLUSIES: RT-behandeling, vooral met doses hoger dan 42 Gy, en roken verhogen het risico op secundaire tumoren na HL. In deze serie hadden LC-patiënten met vroege stadia een kortere tijd sinds HL-diagnose en een langere overleving, daarom moet de rol van LC-screening bij HL-overlevenden prospectief worden geëvalueerd en moet stoppen met roken een belangrijk aspect zijn tijdens de follow-up.

ACHTERGROND: Langdurige overlevenden van Hodgkin-lymfoom (HL) hebben een verhoogd risico op late hartmorbiditeit en secundaire longkanker na chemotherapie en mediastinale radiotherapie.

DOEL: Overlevenden van Hodgkin-lymfoom (HL) hebben een verhoogd risico op cardiovasculaire aandoeningen (CD), longkanker en borstkanker.

Longkanker (LC) is de meest voorkomende solide tumor bij overlevenden van de ziekte van Hodgkin (HD), en de beoordeling van de mutatiestatus van oncogene driver-mutaties in LC is nu standaard.

DOEL: Overlevenden van Hodgkin-lymfoom (HL) lopen een verhoogd risico op behandelingsgerelateerde longkanker.

Verhoogd risico op tweede longkanker bij overlevenden van Hodgkin-lymfoom: een meta-analyse.

ACHTERGROND: Patiënten behandeld voor Hodgkin-lymfoom (HL) hebben een hoger risico op het ontwikkelen van een tweede longkanker (SLC) vergeleken met de algemene bevolking.

De gecombineerde relatieve risico (RR) van SLC was 4,62 (95% betrouwbaarheidsinterval [CI], 3,18-6,70], I (2) = 98%), met een mediane absolute overmaat van 10,4 per 10.000 persoonsjaren.

CONCLUSIES: De huidige meta-analyse gaf een gedetailleerde schatting van het risico op SLC onder HL-overlevenden.

CONCLUSIES

Het overmatige risico op longkanker bij patiënten met de ziekte van Hodgkin die radiotherapie hebben ondergaan, is gerelateerd aan de stralingsdosis die het getroffen longgebied heeft ontvangen.

ACHTERGROND

Longkanker is een frequente doodsoorzaak bij patiënten die genezen zijn van de ziekte van Hodgkin, maar de bijdragen van chemotherapie, radiotherapie en roken zijn niet goed beschreven.

CONCLUSIES

Eerdere behandelingen met alkylatiemiddelen en radiotherapie voor de ziekte van Hodgkin waren geassocieerd met een verhoogd risico op longkanker op een dosisafhankelijke en additieve wijze.

ACHTERGROND

Verschillende studies hebben aangetoond dat overlevenden van de ziekte van Hodgkin een verhoogd risico op longkanker hebben, maar de factoren die verantwoordelijk zijn voor dit overmatige risico zijn niet goed bekend.

DOEL

Deze studie werd uitgevoerd om de effecten van stralingsdosis, chemotherapie en roken op het risico op longkanker na behandeling van de ziekte van Hodgkin te onderzoeken.

Verhoogd risico op longkanker, non-Hodgkin-lymfoom en leukemie na de ziekte van Hodgkin.

Het is bekend dat overlevenden van de ziekte van Hodgkin een aanzienlijk verhoogd risico op longkanker hebben.

Het risico op long- en borstkanker is significant verhoogd na therapie voor de ziekte van Hodgkin (HD), maar er zijn weinig gegevens die de moleculaire profielen van deze tumoren beschrijven.

Longkanker bij de ziekte van Hodgkin: associatie met eerdere radiotherapie.

Achtentwintig (94%) van de 30 patiënten die metachrone longkanker ontwikkelden, kregen supradiaphragmatische bestraling als primaire therapie voor HD.

De risicoratio voor het ontwikkelen van longkanker onder HD-patiënten was 5,6 keer zo hoog als verwacht in de algemene bevolking.

Zeven gevallen van longkanker werden waargenomen bij patiënten met de ziekte van Hodgkin (HD) sinds 1970.


Verhoogt radiotherapie voor prostaatkanker het risico op blaaskanker?

Answer: Ja, radiotherapie voor prostaatkanker wordt geassocieerd met een verhoogd risico op blaaskanker.

Externe bundel radiotherapie verhoogt het risico op blaaskanker vergeleken met radicale prostatectomie bij patiënten met prostaatkanker: een populatiegebaseerde analyse.

Bij multivariabele competing risk regressieanalyses was behandeling met EBRT onafhankelijk geassocieerd met het risico op het ontwikkelen van een tweede primaire blaaskanker (hazard ratio: 1,35, CI: 1,18-1,55; p<0,001), maar niet met rectumkanker (p=0,4).

CONCLUSIES: Patiënten behandeld met EBRT hebben een verhoogd risico op het ontwikkelen van een tweede primaire blaaskanker vergeleken met degenen behandeld met RP. Er werden echter geen verschillen gevonden in de incidentie van rectumkanker bij patiënten behandeld met RP of EBRT binnen de eerste 5 jaar na primaire therapie.

We vonden dat degenen die behandeld zijn met externe bundel radiotherapie een verhoogd risico hebben op het ontwikkelen van een tweede primaire blaaskankertumor.

Alle radiatiemodaliteiten vertoonden een verhoogde relatieve risico (RR) op het ontwikkelen van blaaskanker na 10 jaar, waarbij brachytherapie een significant hoger RR had dan externe bundel radiotherapie (EBRT) of gecombineerde EBRT en brachytherapie bij blanke mannen en een significant hoger RR dan EBRT bij mannen van andere/onbekende etniciteit.

CONCLUSIES: Het verhoogde risico op blaaskanker na prostaatbestraling doet zich voornamelijk voor na 10 jaar, ongeacht etniciteit. Het RR van het ontwikkelen van blaaskanker na 10 jaar is significant hoger na brachytherapie dan na EBRT of EBRT gecombineerd met brachytherapie.

Op basis van de gegevens in de literatuur is er een consistent verhoogd risico op blaaskanker (HR: 1,67, 95% CI 1,55-1,80), rectumkanker (HR: 1,79, 95% CI 1,34-2,38) en colorectale kanker (HR: 1,79, 95% CI 1,34-23,8) na percutane bestralingstherapie. Na alleen brachytherapie is een verhoogd risico op het ontwikkelen van blaaskanker (HR: 2,14, 95% CI 1,03-3,94) waargenomen.

Vergeleken met een gematchte algemene Franse populatie was de standaard incidentieverhouding (SIR) voor blaaskanker 1,02 (95% CI: 0,46-1,93).

LDR resulteerde in lagere risico's op blaaskanker dan HDR, en lagere of vergelijkbare risico's op rectumkanker.

Vergeleken met externe bundel technieken waren de risico's op tweede rectum- en blaaskanker het laagst bij brachytherapie.

DOELSTELLING: Hoewel het bekend is dat radiotherapie voor prostaatkanker het comorbiditeitspercentage van secundaire blaaskanker verhoogt, blijft het effect van veroudering en roken in combinatie met radiotherapie op de incidentie van secundaire blaaskanker onbekend.

RESULTATEN: Tijdens de mediane follow-up periode van respectievelijk 4,3 en 3,1 jaar, trad secundaire blaaskanker op bij 11 (3,4%) en 5 (1,1%) van de patiënten met prostaatkanker behandeld met externe bundel radiotherapie en radicale prostatectomie.

CONCLUSIES

Mannen die radiotherapie ontvangen voor gelokaliseerde prostaatkanker hebben een verhoogd risico op blaaskanker vergeleken met patiënten die een radicale prostatectomie ondergaan en vergeleken met de algemene bevolking.

Radiotherapie voor prostaatkanker verhoogt het latere risico op blaaskanker en rectumkanker: een populatiegebaseerde cohortstudie.

RESULTATEN

Het relatieve risico op het ontwikkelen van blaaskanker na externe bundel radiotherapie, brachytherapie en gecombineerde externe bundel radiotherapie-brachytherapie vergeleken met radicale prostatectomie was respectievelijk 1,88, 1,52 en 1,85.

Vergeleken met de algemene bevolking van de Verenigde Staten was de gestandaardiseerde incidentieverhouding voor blaaskanker na radicale prostatectomie, externe bundel radiotherapie, brachytherapie en gecombineerde externe bundel radiotherapie-brachytherapie respectievelijk 0,99, 1,42, 1,10 en 1,39.

DOELSTELLING

Hoewel het bekend is dat radiotherapie voor prostaatkanker het comorbiditeitspercentage van secundaire blaaskanker verhoogt, blijft het effect van veroudering en roken in combinatie met radiotherapie op de incidentie van secundaire blaaskanker onbekend.

DOEL
Pre-prostaat-specifiek-antigeen tijdperk series toonden een verhoogd risico op blaaskanker en rectumkanker bij mannen die radiotherapie voor prostaatkanker kregen.

CONCLUSIES: Gezien deze bevindingen suggereren deze dat rookgeschiedenis een van de criteria kan zijn om radicale prostatectomie te verkiezen boven externe bundel radiotherapie voor prostaatkanker, en dat leeftijd geen criterium zou zijn voor therapeutische selectie met betrekking tot secundaire blaaskanker.

DOEL: Pre-prostaat-specifiek-antigeen tijdperk series toonden een verhoogd risico op blaaskanker en rectumkanker bij mannen die radiotherapie voor prostaatkanker kregen.

RESULTATEN: Het relatieve risico op het ontwikkelen van blaaskanker na externe bundel radiotherapie, brachytherapie en gecombineerde externe bundel radiotherapie-brachytherapie vergeleken met radicale prostatectomie was respectievelijk 1,88, 1,52 en 1,85.

Radiotherapie voor prostaatkanker wordt geassocieerd met een verhoogde incidentie van secundaire blaaskanker (BC).

Radiotherapie voor prostaatkanker wordt geassocieerd met een verhoogd risico op blaaskanker.

Radiotherapie voor prostaatkanker werd geassocieerd met hogere risico's op het ontwikkelen van tweede maligniteiten van de blaas, dikke darm en rectum vergeleken met patiënten die niet aan radiotherapie werden blootgesteld, maar de gerapporteerde absolute percentages waren laag.


Wat is ESN364?

Answer:
Systemische toediening van een NK3R-antagonist (ESN364) verlengt het LH-interval tussen pulsen bij ovariectomiseerde ooien en verlaagt significant de plasma LH- en FSH-concentraties bij gecastreerde niet-menselijke primaten (Macaca fascicularis). Bovendien verlaagde dagelijkse orale dosering van ESN364 gedurende de menstruatiecyclus bij M. fascicularis de plasma-estradiolspiegels op een dosisafhankelijke wijze, hoewel de laagste estradiolniveaus ruim boven de menopauzale niveaus bleven. Niettemin werden de estradiolniveaus tijdens de folliculaire fase bij alle doses voldoende geremd om het opwekken van ovulatie te voorkomen, zoals blijkt uit de afwezigheid van de LH-piek en het uitblijven van een daaropvolgende luteale stijging van de plasma progesteronconcentraties, wat overeenkomt met het ontbreken van normale cyclusveranderingen in de baarmoeder. Behalve op het moment van de piek werden FSH-niveaus gedurende de menstruatiecyclus niet veranderd. Deze effecten van ESN364 waren omkeerbaar na het stoppen van de medicatie.

ESN364 werd goed verdragen en was snel bio-beschikbaar met lineaire farmacokinetiek en zonder ophoping van het geneesmiddel bij herhaalde, dagelijkse orale toediening. De medicatie verlaagde dosisafhankelijk de basale LH, maar niet FSH, en verminderde daardoor estradiol en progesteron (bij vrouwen) evenals testosteron (bij mannen). De hormonale veranderingen bij vrouwen kwamen overeen met vertraagde ovulatie, verminderde verdikking van het endometrium, belemmerde folliculaire rijping en verlenging van de menstruatiecyclus. De effecten van het geneesmiddel waren snel omkeerbaar. Orale toediening van de NK3R-antagonist, ESN364, onderdrukte de hypothalamus-hypofyse-gonadale as bij gezonde vrijwilligers door selectieve modulatie van gonadotrofine secretie, wat leidde tot een geremde daling van de ovariumhormoonspiegels bij vrouwen. Deze resultaten suggereren dat ESN364 therapeutisch voordeel kan bieden bij de behandeling van gezondheidsproblemen bij vrouwen met een verminderd risico op menopauze-achtige bijwerkingen.

De NK3 Receptor Antagonist ESN364 onderbreekt pulserende LH-secretie en matigt niveaus van ovariumhormonen gedurende de menstruatiecyclus.

In dit rapport tonen we aan dat systemische toediening van een NK3R-antagonist (ESN364) het LH-interval tussen pulsen verlengt bij ovariectomiseerde ooien en significant de plasma LH- en FSH-concentraties verlaagt bij gecastreerde niet-menselijke primaten (Macaca fascicularis). Bovendien verlaagde dagelijkse orale dosering van ESN364 gedurende de menstruatiecyclus bij M. fascicularis de plasma-estradiolspiegels op een dosisafhankelijke wijze, hoewel de laagste estradiolniveaus ruim boven de menopauzale niveaus bleven. Niettemin werden de estradiolniveaus tijdens de folliculaire fase bij alle doses voldoende geremd om het opwekken van ovulatie te voorkomen, zoals blijkt uit de afwezigheid van de LH-piek en het uitblijven van een daaropvolgende luteale stijging van de plasma progesteronconcentraties, wat overeenkomt met het ontbreken van normale cyclusveranderingen in de baarmoeder. Behalve op het moment van de piek werden FSH-niveaus gedurende de menstruatiecyclus niet veranderd. Deze effecten van ESN364 waren omkeerbaar na het stoppen van de medicatie.

De NK3 Receptor Antagonist ESN364 onderdrukt geslachtshormonen bij mannen en vrouwen.

ESN364 werd goed verdragen en was snel bio-beschikbaar met lineaire farmacokinetiek en zonder ophoping van het geneesmiddel bij herhaalde, dagelijkse orale toediening. De medicatie verlaagde dosisafhankelijk de basale LH, maar niet FSH, en verminderde daardoor estradiol en progesteron (bij vrouwen) evenals testosteron (bij mannen). De hormonale veranderingen bij vrouwen kwamen overeen met vertraagde ovulatie, verminderde verdikking van het endometrium, belemmerde folliculaire rijping en verlenging van de menstruatiecyclus. De effecten van het geneesmiddel waren snel omkeerbaar.

Orale toediening van de NK3R-antagonist, ESN364, onderdrukte de hypothalamus-hypofyse-gonadale as bij gezonde vrijwilligers door selectieve modulatie van gonadotrofine secretie, wat leidde tot een geremde daling van de ovariumhormoonspiegels bij vrouwen. Deze resultaten suggereren dat ESN364 therapeutisch voordeel kan bieden bij de behandeling van gezondheidsproblemen bij vrouwen met een verminderd risico op menopauze-achtige bijwerkingen.


Draagt monoallelische genexpressie proportioneel bij aan genetische diversiteit bij mensen?

Answer: Nee, genen met monoallelische expressie dragen onevenredig bij aan genetische diversiteit bij mensen.

Genen met monoallelische expressie dragen onevenredig bij aan genetische diversiteit bij mensen.

Een onverwacht groot aantal autosomale menselijke genen is onderhevig aan monoallelische expressie (MAE). Onze analyse van 4.227 van dergelijke genen onthult verrassend hoge genetische variatie tussen menselijke populaties. Deze verhoogde diversiteit weerspiegelt waarschijnlijk geen verminderde zuiverende selectie. Opmerkelijk is dat MAE-genen een verhoogde recombinatiesnelheid en een verhoogde dichtheid van hypermuteerbare sequentiecontexten vertonen. Deze factoren verklaren echter niet volledig de verhoogde diversiteit. We vinden dat de verhoogde nucleotidediversiteit van MAE-genen ook geassocieerd is met een hogere allelische leeftijd: varianten in deze genen zijn doorgaans ouder en zijn verrijkt in polymorfismen die gedeeld worden door Neanderthalers en chimpansees. Zowel synonieme als niet-synonieme allelen van MAE-genen hebben verhoogde gemiddelde populatiefrequenties. We observeerden ook een sterke verrijking van het MAE-signatuur onder genen die gerapporteerd worden te evolueren onder balancerende selectie. We stellen voor dat een belangrijke biologische functie van wijdverspreide MAE de generatie van cel-tot-cel heterogeniteit kan zijn; de verhoogde genetische variatie draagt bij aan deze heterogeniteit.


Is MLE4901 getest in fase III klinische onderzoeken?

Answer: Nee, MLE4901 is getest in een fase 2, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie.

METHODE

Deze fase 2, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde, single-centre, crossover studie beoordeelde de effectiviteit van een orale neurokinine 3 receptor antagonist (MLE4901) bij opvliegers tijdens de menopauze.

Neurokinine 3 receptor antagonisme als een nieuwe behandeling voor opvliegers tijdens de menopauze: een fase 2, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie.


Activeert ESN364 de hypothalamus-hypofyse-gonadale as?

Answer: Nee, de NK3R-antagonist, ESN364, onderdrukte de hypothalamus-hypofyse-gonadale as bij gezonde vrijwilligers door selectieve modulatie van gonadotrofine secretie

Orale toediening van de NK3R-antagonist, ESN364, onderdrukte de hypothalamus-hypofyse-gonadale as bij gezonde vrijwilligers door selectieve modulatie van gonadotrofine secretie, wat leidde tot een beperkte daling van de ovariumhormoonspiegels bij vrouwen.


Welke soorten varianten kunnen worden aangeroepen door het VarDict-algoritme?

Answer: VarDict is een nieuw en veelzijdig variant-aanroepprogramma voor zowel DNA- als RNA-sequencinggegevens. Het roept gelijktijdig SNV, MNV, InDels, complexe en structurele varianten op, waarmee het het gedetecteerde genetische driverlandschap van tumoren uitbreidt. Het voert lokale heruitlijningen direct uit voor een nauwkeurigere schatting van de allelfrequentie.

Hier presenteren we VarDict, een nieuw en veelzijdig variant-aanroepprogramma voor zowel DNA- als RNA-sequencinggegevens. VarDict roept gelijktijdig SNV, MNV, InDels, complexe en structurele varianten op, waarmee het het gedetecteerde genetische driverlandschap van tumoren uitbreidt. Het voert lokale heruitlijningen direct uit voor een nauwkeurigere schatting van de allelfrequentie. De prestaties van VarDict schalen lineair met de sequencingdiepte, waardoor ultra-diepe sequencing mogelijk is die wordt gebruikt om tumorevolutie te onderzoeken of tumor-DNA in het bloed te detecteren.


Is ORMD-0801 getest bij patiënten?

Answer: Ja, ORMD-0801 is getest bij patiënten.

Glucoseverlagend effect van de ORMD-0801 orale insulinepreparaat bij patiënten met onbeheersbare type 1 diabetes: een pilotstudie.

In een poging patiënten een beter hanteerbare behandelmethode te bieden, heeft Oramed Pharmaceuticals de capaciteit van haar orale insulinecapsule (ORMD-0801, 8 mg insuline) getest om deze resistente klinische toestand aan te pakken.


Was vivotif gelijktijdig in Europa en de VS goedgekeurd?

Answer: Nee, vivotif werd in Europa goedgekeurd in 1983 en in de VS in 1989.

Vivotif® is een orale levend verzwakte vaccin die een gemuteerde stam van Salmonella (Ty21a) bevat en de natuurlijke infectie nabootst. Het vaccin werd voor het eerst goedgekeurd in Europa in 1983 en in de VS in 1989, en heeft zich door de jaren heen als effectief en veilig bewezen.


Worden stamceltransplantaties gebruikt om acute nierschade te behandelen?

Answer: Ja, stamceltransplantatie wordt de voorkeursbehandeling voor gecompliceerde acute nierschade.

Dierstudies hebben aangetoond dat infusies van mesenchymale stromale cellen (MSC) de uitkomsten van acute nierschade (AKI) verbeteren wanneer ze vroeg worden toegediend na ischemische/reperfusieletsel of binnen 24 uur na cisplatintoediening.

Vroege diagnostische markers voor detectie van acute nierschade bij ontvangers van allogene hematopoëtische stamceltransplantaties.

Risicobeoordeling voor acute nierschade na allogene hematopoëtische stamceltransplantatie op basis van de criteria van het Acute Kidney Injury Network.


Wat is de interactie tussen WAPL- en PDS5-eiwitten?

Answer: Wij stellen voor dat Wapl en Pds5 direct de conformationele veranderingen van cohesine moduleren om het geschikt te maken voor dissociatie van chromatine tijdens de profase.

Wij stellen voor dat Wapl en Pds5 direct de conformationele veranderingen van cohesine moduleren om het geschikt te maken voor dissociatie van chromatine tijdens de profase.

Nipped-B, Pds5 en het Wapl-eiwit dat met Pds5 interageert, spelen allemaal unieke rollen bij het binden van cohesine aan chromosomen.

De translocatiecapaciteit wordt onderdrukt in aanwezigheid van Wapl-Pds5 en Sororin.

Acetylatie van cohesine en Wapl-Pds5 reguleren de translocatie van cohesine langs DNA op tegengestelde wijze.

De cohesine loslaatfactor WAPL en zijn PDS5-bindende partners regelen de lengte van lussen.

De cohesine-regulatoren Pds5 en Wapl laten cohesine los van chromosomen.

Een vereiste voor ATP-hydrolyse bij het openen van de ring, gesuggereerde regulatie van de cohesine ATPase-activiteit door DNA en Smc3-acetylatie, en inzichten in hoe Pds5 en Wapl deze uitgangspoort openen.

Pds5, Wapl en SA1/2 vormen een rigide scaffold die aan Scc1 dockt en het N-terminale domein van Scc1 (Scc1N) verankert aan het Smc1 ATPase-hoofd.

Pds5 en Wapl, maar niet Brca2, beperken de afstand die cohesine vanaf oorsprongen uitstrekt, waardoor wordt bepaald welke actieve genen, enhancers en silencers cohesine binden. Met RNA-seq vinden we dat Brca2, Pds5 en Wapl de expressie beïnvloeden van de meeste genen die gevoelig zijn voor Nipped-B en cohesine, grotendeels in dezelfde richting.


Is deletie op 6q24.2-26 geassocieerd met een kortere overleving bij patiënten met eierstokkanker?

Answer: Nee, de deletie op 6q24.2-26 is een onafhankelijke marker van een gunstige uitkomst bij patiënten met hooggradig sereus ovariumcarcinoom (HGSOC) met potentiële klinische waarde, aangezien deze kan worden geanalyseerd met FISH op tumorsecties en kan helpen bij het selecteren van patiënten voor meer conservatieve therapeutische strategieën om bijwerkingen te verminderen en de kwaliteit van leven te verbeteren.

Deletie op 6q24.2-26 voorspelt een langere overleving van patiënten met hooggradig sereus epitheliaal ovariumcarcinoom.

Standaardbehandelingen voor gevorderde hooggradige sereuze ovariumcarcinomen (HGSOCs) veroorzaken aanzienlijke bijwerkingen en bieden slechts kortdurende overlevingsvoordelen vanwege terugkeer van de ziekte. Daarom is de identificatie van nieuwe prognostische en predictieve biomarkers dringend nodig. We hebben 42 paraffine-ingebedde HGSOCs gebruikt om de bruikbaarheid van DNA-kopieaantalveranderingen als potentiële voorspellers van klinische uitkomst te evalueren. Op kopieaantal gebaseerde ongesuperviseerde clustering verdeelde HGSOCs in twee clusters met verschillende immunohistopathologische kenmerken en overlevingsuitkomsten (HR = 0,15, 95%CI = 0,03-0,81; Padj = 0,03). We vonden dat verlies op 6q24.2-26 significant geassocieerd was met het cluster van langere overleving, onafhankelijk van andere verstorende factoren (HR = 0,06, 95%CI = 0,01-0,43, Padj = 0,005). De prognostische waarde van deze deletie werd gevalideerd in twee onafhankelijke series, één bestaande uit 36 HGSOCs geanalyseerd met fluorescent in situ hybridisatie (P = 0,04) en een andere bestaande uit 411 HGSOCs uit de Cancer Genome Atlas-studie (TCGA) (HR = 0,67, 95%CI = 0,48-0,93, Padj = 0,019). Daarnaast bevestigden we de associatie van lage expressie van de genen uit het gebied met langere overleving in 799 HGSOCs (HR = 0,74, 95%CI = 0,61-0,90, log-rank P = 0,002) en 675 HGSOCs met hoog FIGO-stadium (HR = 0,76, 95%CI = 0,61-0,96, log-rank P = 0,02) beschikbaar via het online hulpmiddel KM-plotter. Ten slotte stellen we door integratie van kopieaantal-, RNAseq- en overlevingsgegevens van 296 HGSOCs uit TCGA enkele kandidaatgenen voor die mogelijk de associatie kunnen verklaren. Al met al wijzen onze bevindingen erop dat de deletie op 6q24.2-26 een onafhankelijke marker is van een gunstige uitkomst bij HGSOCs met potentiële klinische waarde, aangezien deze kan worden geanalyseerd met FISH op tumorsecties en kan helpen bij het selecteren van patiënten voor meer conservatieve therapeutische strategieën om bijwerkingen te verminderen en de kwaliteit van leven te verbeteren.

DOELSTELLING

We wilden de prognostische en predictieve waarde evalueren van het gen GTF2H5, gerelateerd aan nucleotide excisieherstel, dat gelokaliseerd is op de 6q24.2-26 deletie die eerder door onze groep werd gerapporteerd als voorspeller van langere overleving bij patiënten met hooggradig sereus ovariumcarcinoom.

DOELSTELLING: We wilden de prognostische en predictieve waarde evalueren van het gen GTF2H5, gerelateerd aan nucleotide excisieherstel, dat gelokaliseerd is op de 6q24.2-26 deletie die eerder door onze groep werd gerapporteerd als voorspeller van langere overleving bij patiënten met hooggradig sereus ovariumcarcinoom.


Wat is de functie van een proteïnekinase?

Answer: Proteïnekinasen zijn enzymen die een fosfaatgroep (PO4) aan een proteïne toevoegen en zo de functie ervan kunnen moduleren.

Mycobacteriële proteïne tyrosine kinase, PtkA, fosforyleert PtpA op tyrosineresiduen en het mechanisme wordt geremd door een nieuwe reeks remmers.

Tyrosine kinase (PtkA;TK) geactiveerd door autophosphorylering; fosforyleert TP, wat vervolgens leidt tot een toename van de fosfatase-activiteit.

Diacylglycerol kinase (DGK) fosforyleert diacylglycerol (DG) om fosfatidinezuur (PA) te produceren.

Src-familie kinase tyrosine fosforyleert Toll-like receptor 4 om MyD88 en Mal/Tirap te dissociëren, waardoor LPS-geïnduceerde ontstekingsreacties worden onderdrukt.

Verschillende studies hebben aangetoond dat cycline-afhankelijke kinasen (CDK) fosforylering van steroïde receptoren op meerdere plaatsen kunnen mediëren, waaronder serine 81 van de androgeenreceptor (AR).

Selectieve remming toont aan dat cycline-afhankelijke kinase 2 een andere kinase is die de androgeenreceptor op serine 81 fosforyleert.

Aurora A kinase fosforyleert Hec1 om de kinetochore-microtubulusdynamiek tijdens de metafase te reguleren.

Centraal in deze regulatie staat Aurora B kinase, die kinetochore-substraten fosforyleert om de microtubulusvernieuwing te bevorderen.

Proteïnekinasen zijn vooral bekend vanwege hun vermogen om proteïnesubstraten te fosforyleren, wat een essentieel biologisch proces vormt.


Wat was het eerste cholera-vaccin dat in de VS werd goedgekeurd?

Answer: Vaxchora is het eerste vaccin dat door de Food and Drug Administration is goedgekeurd voor de profylaxe van cholera-infectie.

Vaxchora: Het eerste door de FDA goedgekeurde cholera-vaccin in de Verenigde Staten.

Vaxchora is het eerste vaccin dat door de Food and Drug Administration is goedgekeurd voor de profylaxe van cholera-infectie.


Noem 3 PD-L1 remmers die in 2018 op de markt waren.

Answer: Atezolizumab (Tecentriq), Avelumab (Bavencio) en Durvalumab (Imfinzi) zijn PD-L1 remmers

PD-L1 ICI, zoals atezolizumab (TECENTRIQ®, Genentech), durvalumab (IMFINZI®, Astra-Zeneca) en avelumab (BAVENCIO®, EMD Serono)


Zijn er negatieve versterkers?

Answer: Ja, negatieve versterkers worden ook genstilleggers genoemd.

Rol van een YY-1 factor-bindende negatieve versterker

Gecoördineerde regulatie van Drosophila tropomyosine-genexpressie wordt gecontroleerd door meerdere spier-type-specifieke positieve en negatieve versterkerelementen.

Versterkerregio's bevatten meerdere spier-type-specifieke positieve en negatieve cis-werkende elementen die samen bijdragen aan volledige expressie van het gen.

Tandem herhaalde negatieve versterkerachtige elementen reguleren de transcriptie van een menselijk gen voor de grote subeenheid van calciumafhankelijke protease.

Stroomopwaarts van het promotorgebied bevinden zich tandem herhaalde meerdere regelgevende regio's (-2,5k tot -690, -690 tot -460, -460 tot -260 en -260 tot -202), elk van welke de CANP mL-genpromotor evenals heterologe promotoren op een oriëntatie-onafhankelijke wijze negatief reguleert.

De negatieve regulatie van transcriptie die wordt gemedieerd door deze herhaalde cis-werkende elementen en trans-werkende factor(en) kan een essentiële rol spelen in de expressie van het CANP mL-gen.

Hoewel LDB1-afhankelijke geactiveerde genen worden gereguleerd op het niveau van transcriptie-initiatie, lijken de LDB1-afhankelijke geremde transcriptie-eenheden voornamelijk te worden gereguleerd op het niveau van promotorpauzering, waarbij LDB1 de rekrutering reguleert van metastase-geassocieerd 1 familie, lid 2, een component van het nucleosoom-remodeling deacetylase complex, op deze negatieve versterkers, vereist voor de remmende versterkerfunctie.

De plaats was vergelijkbaar met stilleggers, of negatieve versterkers, omdat het transcriptie van buiten het getranscribeerde gebied onderdrukte, maar onderscheidde zich doordat de functie van een canonieke stillegger onafhankelijk was van oriëntatie.

Klonen waarin het transgen door dexamethason werd geremd, overleefden en werden aangeduid als AtT-20/NET (voor negatieve versterkerval).

Het E1a-gen van adenovirus codeert voor twee eiwitten, 289 en 243 aminozuren lang, die positieve (transactivator) en negatieve (versterkerremmer) RNA-polymerase II transcriptieregulerende eigenschappen en celtransformatie-activiteiten hebben, inclusief samenwerking met een geactiveerd ras-gen.

De aanwezigheid van een cellulaire factor(en) die de werking van deze positieve (promotor) en negatieve regelgevende elementen medieert, werd gesuggereerd door een in vivo competitie-assay.

We hebben eerder een stillegger (negatieve versterker) geïdentificeerd in het glutathiontransferase P (GST-P) gen die sterk en specifiek wordt geïnduceerd tijdens hepatocarcinogenese bij de rat.

De mogelijkheid dat SF-B/LAP/IL6-DBP functioneert als een dubbele positieve en negatieve regulator wordt besproken.

Samen bevatten deze versterkerregio's meerdere spier-type-specifieke positieve en negatieve cis-werkende elementen die samen bijdragen aan volledige expressie van het gen.

We tonen ook aan dat dit somatische/viscerale spierelement(en) kan worden onderdrukt via een aangrenzende negatieve controlegebied, wat suggereert dat de regulatie van expressie in deze spieren onder dubbele controle staat tijdens beide fasen van myogenese. We stellen een model voor waarin de transcriptieregulatie van het Drosophila TmI-gen wordt gecontroleerd door de coöperatieve interactie van meerdere positieve en negatieve cis-werkende regelgevende elementen die het temporele en spier-type patroon van expressie beheersen.

Mutaties gericht op het CArG-achtige motief maakten het onderdrukkende effect van de negatieve versterker en de inducteerbaarheid van de promotor tijdens myogene differentiatie ongedaan. Onze resultaten suggereren dat de activiteit van de negatieve versterker het expressieniveau van het COX Vb-gen in verschillende weefsels kan bepalen.


Wat is de functie van het WAPL-eiwit op cohesine?

Answer: Menselijk Wapl is een cohesine-bindend eiwit dat de resolutie van zusterchromatiden bevordert in de mitotische profase. We tonen aan dat het menselijke ortholoog van Wapl een cohesine-bindend eiwit is dat de tijdige loslating van cohesine van chromosoomarmen tijdens de profase faciliteert.

Menselijk Wapl is een cohesine-bindend eiwit dat de resolutie van zusterchromatiden bevordert in de mitotische profase

We tonen aan dat het menselijke ortholoog van Wapl een cohesine-bindend eiwit is dat de tijdige loslating van cohesine van chromosoomarmen tijdens de profase faciliteert.

Omgekeerd veroorzaakt overexpressie van Wapl voortijdige scheiding van zusterchromatiden. Wapl associeert fysiek met cohesine in kernextracten van HeLa-cellen.

Wapl reguleert de dynamische associatie van cohesine met chromatine

Hier tonen we aan dat de interactie tussen cohesine en chromatine wordt gecontroleerd door Wapl, een eiwit dat betrokken is bij heterochromatinevorming en tumorvorming. Wapl is gedurende de hele celcyclus geassocieerd met cohesine, en het uitputten ervan blokkeert het loslaten van cohesine van chromosomen tijdens de vroege stadia van mitose en voorkomt de resolutie van zusterchromatiden tot aan de anafase, die met vertraging optreedt. Het uitputten van Wapl verhoogt ook de verblijftijd van cohesine op chromatine in de interfase. Onze gegevens geven aan dat Wapl nodig is om cohesine te ontgrendelen uit een bepaalde staat waarin het stabiel gebonden is aan chromatine.

In recente artikelen gepubliceerd in Cell en Current Biology suggereert de karakterisering van Wapl, een nieuw geïdentificeerd cohesine-interacterend eiwit, dat een dynamische interactie tussen het cohesinecomplex en chromatine belangrijk is voor de normale regulatie van zusterchromatidecohesie.

Wapl-eiwit reguleert de binding van het cohesinecomplex aan chromosomen tijdens de interfase en helpt cohesine van chromosomen te verwijderen tijdens de mitose

Wapl-AG bleek de stabiliteit van cohesinebinding aan polytene chromosomen te verhogen. Onze gegevens suggereren dat het verhogen van cohesinestabiliteit interfereert met PcG-silencing bij genen die gezamenlijk worden gereguleerd door cohesine en PcG-eiwitten.

Ten eerste wordt tijdens profase en prometafase het grootste deel van cohesine van de chromosoomarmen verwijderd door de cohesine-antagonist WAPL.

Als gevolg hiervan ondergaan WAPL-uitgeputte cellen anafase met segregatiefouten, waaronder achterblijvende chromosomen en catenanen, wat resulteert in micronuclei en DNA-schade. Stabiele WAPL-uitputting arresteert cellen op een p53-afhankelijke manier, maar veroorzaakt dat p53-deficiënte cellen sterk aneuploïde worden. Onze gegevens tonen aan dat de WAPL-afhankelijke profase-route essentieel is voor correcte chromosoomsegregatie en cruciaal is voor het behoud van genomische integriteit.

Cohesine onderdrukt compartimenten maar is vereist voor TADs en lussen, dat CTCF hun grenzen definieert, en dat de cohesine-loslaatfactor WAPL en zijn PDS5-bindende partners de lengte van lussen controleren.

Cohesine heeft een essentiële genoomwijde functie in het bemiddelen van langafstandchromatine-interacties en ondersteunt de hypothese dat cohesine deze creëert door lus-extrusie, totdat het wordt vertraagd door CTCF op een wijze afhankelijk van PDS5-eiwitten, of totdat het door WAPL van DNA wordt losgelaten.

De cohesine-loslaatfactor WAPL beperkt de extensie van chromatine-lussen.

De DNA-loslaatfactor van cohesine, WAPL, beperkt deze lusuitbreiding en voorkomt ook het vormen van lussen tussen verkeerd georiënteerde CTCF-sites.

We concluderen dat de gebalanceerde activiteit van SCC2/SCC4 en WAPL cohesine in staat stelt chromosomen correct te structureren.

Cohesine wordt in zoogdiergenomen gepositioneerd door transcriptie, CTCF en Wapl.

De distributie van cohesine in het muizen-genoom hangt af van transcriptie, CTCF en de cohesine-loslaatfactor Wings apart-like (Wapl).

Bij afwezigheid van zowel CTCF als Wapl hoopt cohesine zich op in regio's tot 70 kilobase lang aan de 3'-uiteinden van actieve genen, vooral als deze naar elkaar toe convergeren.

De cohesineregulator Wapl bevordert het loslaten van cohesine van chromosomen tijdens zowel interfase als mitose.

Brca2, Pds5 en Wapl reguleren verschillend de associatie en functie van cohesine met chromosomen.

Pds5 en Wapl, maar niet Brca2, beperken de afstand die cohesine vanaf oorsprongen uitstrekt, waardoor wordt bepaald welke actieve genen, enhancers en silencers cohesine binden. Met RNA-seq vinden we dat Brca2, Pds5 en Wapl de expressie beïnvloeden van de meeste genen die gevoelig zijn voor Nipped-B en cohesine, grotendeels in dezelfde richting.


Waar richt romiplostim zich op?

Answer: Romiplostim (ROM) is een thrombopoëtine (TPO)-receptor-agonist die is goedgekeurd voor de behandeling van volwassenen met chronische immuun trombocytopenie (ITP).

Romiplostim (ROM) is een thrombopoëtine (TPO)-receptor-agonist die is goedgekeurd voor de behandeling van volwassenen met chronische immuun trombocytopenie (ITP).


Noem alstublieft 3 geneesmiddelen die EGFR als hun primaire doelwit hebben.

Answer: Er zijn een aantal geneesmiddelen die EGFR als doelwit hebben. De bekendste gerichte therapieën zijn: Monoklonale antilichamen tegen de epidermale groeifactorreceptor (EGFR) (cetuximab, panitumumab, zalutumumab en nimotuzumab), EGFR-tyrosinekinaseremmers (gefitinib, erlotinib, lapatinib, afatinib en dacomitinib)

In dat opzicht hebben gerichte therapieën tegen EGFR zoals Cetuximab, Panitumumab-monoklonale antilichamen en Gefitinib, Erlotinib-tyrosinekinaseremmers succes gehad in therapeutische scenario's.

Twee belangrijke strategieën die longkanker hebben verminderd waren behandelingen met EGFR-tyrosinekinaseremmers, erlotinib en gefitinib, of EGFR-neutraliserende antilichamen, cetuximab en bevacizumab.

De bekendste gerichte therapieën zijn: Monoklonale antilichamen tegen de epidermale groeifactorreceptor (EGFR) (cetuximab, panitumumab, zalutumumab en nimotuzumab), EGFR-tyrosinekinaseremmers (gefitinib, erlotinib, lapatinib, afatinib en dacomitinib)

EGFR-tyrosinekinaseremmers (EGFR-TKI's) (erlotinib en gefitinib), van de tweede generatie EGFR-TKI (afatinib) plus/minus het anti-EGFR monoklonale antilichaam cetuximab, en van de derde generatie EGFR-TKI (osimertinib).

Dubbele targeting van EGFR met één monoklonaal antilichaam (mAb; cetuximab of panitumumab) en één tyrosinekinaseremmer (EGFR-TKI; gefitinib of erlotinib) is een potentiële therapeutische benadering.


Wat is de rol van STAG1/STAG2-eiwitten bij differentiatie?

Answer: STAG1/STAG2-eiwitten zijn tumorrepressor-eiwitten die celproliferatie onderdrukken en essentieel zijn voor differentiatie.

STAG2 en Rad21, mitotische cohesines bij zoogdieren, zijn betrokken bij meiose.

Twee leden van deze familie, STAG1/SA1 en STAG2/SA2, worden geclassificeerd als mitotische cohesines, omdat ze voorkomen in menselijke somatische cellen en in Xenopus laevis als componenten van de cohesine(SA1) en cohesine(SA2) complexen, waarin de gedeelde subeenheden Rad21/SCC1, SMC1 en SMC3-eiwitten zijn.

Identificatie van STAG1 als een belangrijke mediator van een p53-afhankelijke apoptotische route.

Het STAG1-gen was een van de transcripties met hogere expressieniveaus in cellen geïnfecteerd met Ad-p53-121F in tegenstelling tot Ad-wtp53.

De expressie van STAG1 mRNA werd geïnduceerd als reactie op verschillende genotoxische stressen op een p53-afhankelijke wijze; bovendien leidde geforceerde expressie van STAG1 tot apoptose in meerdere aanvullende kankercellijnen.

Differentiële regulatie van telomeer- en centromeercohesie door de Scc3-homologen SA1 en SA2, respectievelijk, in menselijke cellen.

Hier tonen we aan dat cohesine(SA1) en cohesine(SA2) respectievelijk verschillend vereist zijn voor telomeer- en centromeercohesie.

Deze resultaten suggereren dat bij telomeren cohesie afhankelijk is van de moleculaire interactie tussen TRF1 en SA1 om DNA-DNA-koppeling te bevorderen, terwijl langs chromosomale armen de kerncohesine-assemblage mogelijk ook afhankelijk is van SA1 1D-diffusie op DNA en sequentiespecifieke DNA-binding.

Hier tonen we aan dat het verlies van functie van STAG2, een kerncomponent van cohesine en een opkomende tumorrepressor, leidt tot synthetische afhankelijkheid van gemuteerde kankercellen van zijn paralog STAG1.

In alle gevallen observeerden we dat het gelijktijdig blokkeren van STAG1 en STAG2 de celproliferatie significant vermindert.

Cohesine-SA1 draagt bij aan de stabilisatie van topologisch associërende domein-grenzen samen met CTCF, terwijl cohesine-SA2 celtype-specifieke contacten tussen enhancers en promoters bevordert onafhankelijk van CTCF.

Expressieanalyses van Gli1-expressieve NSC's identificeerden significante inductie van Gadd45a en verminderde cycline A2 en Stag1 mRNA, genen betrokken bij de G2-M overgang en apoptose.

Ten slotte tonen we aan dat Nanog fysiek interageert met de cohesine of cohesine-interacterende eiwitten STAG1 en WAPL, wat deze associatie verder onderbouwt.

Een opvallende bevinding was de identificatie van leden van het cohesinecomplex (STAG2, RAD21, STAG1 en SMC3) onder de top 20 genen uit de screening. Na individuele validatie van deze cohesinegenen vonden we dat hun knockdown leidde tot een onmiddellijke uitbreiding van cellen met een HSC-fenotype in vitro.


Wat kunnen we meten met de TSA-Seq methode?

Answer: Het in kaart brengen van de 3D-genoomorganisatie ten opzichte van nucleaire compartimenten met behulp van TSA-Seq als een cytologische liniaal. TSA-Seq, een nieuwe kaartleggingsmethode die in staat is een "cytologische liniaal" te bieden voor het schatten van gemiddelde chromosomale afstanden vanaf nucleaire speckles over het hele genoom en voor het voorspellen van meerdere Mbp chromosoomtrajecten tussen nucleaire compartimenten zonder geavanceerde computationele modellering.

Het in kaart brengen van de 3D-genoomorganisatie ten opzichte van nucleaire compartimenten met behulp van TSA-Seq als een cytologische liniaal.

TSA-Seq, een nieuwe kaartleggingsmethode die in staat is een "cytologische liniaal" te bieden voor het schatten van gemiddelde chromosomale afstanden vanaf nucleaire speckles over het hele genoom en voor het voorspellen van meerdere Mbp chromosoomtrajecten tussen nucleaire compartimenten zonder geavanceerde computationele modellering.


Welke methode zit er achter HipMCL?

Answer: HipMCL is een hoogpresterende parallelle implementatie van het Markov-clusteringalgoritme voor grootschalige netwerken. Ondanks de populariteit blijft de schaalbaarheid van MCL om grote datasets te clusteren een knelpunt vanwege de lange verwerkingstijden en het hoge geheugenverbruik.

HipMCL: een hoogpresterende parallelle implementatie van het Markov-clusteringalgoritme voor grootschalige netwerken.

Biologische netwerken leggen structurele of functionele eigenschappen vast van relevante entiteiten zoals moleculen, eiwitten of genen. Kenmerkende voorbeelden zijn genexpressienetwerken of eiwit-eiwitinteractienetwerken, die informatie bevatten over functionele affiniteiten of structurele overeenkomsten. Dergelijke netwerken zijn in omvang toegenomen door de groeiende schaal en overvloed aan biologische data. Hoewel verschillende clusteringalgoritmen zijn voorgesteld om sterk verbonden regio's te vinden, is Markov Clustering (MCL) een van de meest succesvolle benaderingen geweest om sequentieovereenkomst- of expressienetwerken te clusteren. Ondanks de populariteit blijft de schaalbaarheid van MCL om grote datasets te clusteren een knelpunt vanwege de lange verwerkingstijden en het hoge geheugenverbruik. Hier presenteren we High-performance MCL (HipMCL), een parallelle implementatie van het originele MCL-algoritme die kan draaien op computers met verdeeld geheugen. We tonen aan dat HipMCL efficiënt gebruik kan maken van 2000 rekenknooppunten en een netwerk van ongeveer 70 miljoen knooppunten met ongeveer 68 miljard verbindingen kan clusteren in ongeveer 2,4 uur. Door gebruik te maken van omgevingen met verdeeld geheugen, clustert HipMCL grootschalige netwerken vele ordes van grootte sneller dan MCL en maakt het clusteren van nog grotere netwerken mogelijk. HipMCL is gebaseerd op MPI en OpenMP en is vrij beschikbaar onder een aangepaste BSD-licentie.


Wat is de functie van CR-elementen in B-cellen?

Answer: Na toevoeging van kweeksupernatant van BCG-geactiveerde macrofagen werken CR- B-cellen samen met zowel ongeprimede als geprimede T-helpercellen.

B-cellen die de complementreceptor (CR+) dragen, werden gescheiden van B-cellen die de complementreceptor missen (CR-) door middel van snelheidssedimentatie of door passage door C-gecoate Sephadexkolommen.

CR- B-cellen reageerden met een vertraging van ongeveer 24 uur vergeleken met de respons van CR+ B-cellen. De implicaties voor de ontogenetische status van CR+ en CR- B-subpopulaties worden besproken

Na toevoeging van kweeksupernatant van BCG-geactiveerde macrofagen werken CR- B-cellen samen met zowel ongeprimede als geprimede T-helpercellen.

CR- B-cellen werken samen met geprimede, maar niet met ongeprimede T-cellen, mits macrofagen aan de kweek worden toegevoegd

SR/CR (spontane regressie/volledige resistentie) muismodel waarbij natuurlijke resistentie tegen verschillende soorten kanker erfelijk bleek te zijn in SR/CR-stammen van BALB/c- en C57BL/6-muizen

De kankerresistentie tegen S180-sarcoomcellen kon worden overgedragen aan vatbare niet-resistente BALB/c-muizen evenals C57BL/6-muizen na uitputting van zowel CD4+/CD8+ leukocyten als B-cellen van SR/CR-muizen.

Het SR/CR-muizenfenotype, voor het eerst beschreven in 1999 in BALB/c en later ingebracht in C57BL/6-muizen, is resistent tegen kankerontwikkeling na toediening van hoge doses kankercellen via de intraperitoneale weg.


Wat is het medicijndoelwit voor olaparib?

Answer: Olaparib (Lynparza) is een PARP-remmer, die poly ADP-ribose polymerase (PARP) remt, een enzym dat betrokken is bij DNA-herstel.

PARP-remming met olaparib verdient nadere studie,


Voor welk virus wordt het Gardasil-vaccin gebruikt?

Answer: Gardasil is een quadrivalente HPV-vaccin die nuttig zou zijn geweest bij de preventie van infecties met het humaan papillomavirus.

Gardasil, het quadrivalente HPV-vaccin, zou nuttig zijn geweest bij de preventie van 28% (13/46) van deze infecties.


Welke cellen rijpen in de menselijke thymus?

Answer: Thymus voorlopercellen rijpen in de menselijke thymus door differentiatie in cardiomyocyten en fibroblasten.

Late stadia van T-celrijping in de thymus omvatten NF-κB en tonische type I interferon signalering.

NF-κB en tonische interferonsignalen zijn betrokken bij de uiteindelijke rijping van thymocyten tot naïeve T-cellen.

De remming van dopamine-synthese bij foetussen verandert het patroon van T-lymfocytrijping in de thymus van volwassen ratten.

Farmacologische remming van catecholaminesynthese in de cruciale periode van thymusontwikkeling leidt tot langdurige veranderingen in de T-systeemimmuniteit door verhoogde productie van natuurlijke regulerende T-lymfocyten.

Rol van MHC-restrictie tijdens de rijping van antigeenspecifieke menselijke T-cellen in de thymus.

Deze eerste ex vivo analyse van menselijke antigeenspecifieke thymocyten in verschillende stadia van menselijke T-celontwikkeling zou nieuwe perspectieven moeten openen in het begrip van het menselijke thymische selecteproces.

CD44 bevordert de homing van voorlopercellen naar de thymus en de rijping van T-cellen.

Vertraagde functionele rijping van natuurlijke regulerende T-cellen in de medulla van de postnatale thymus: rol van TSLP.

Effecten van nicotineblootstelling op T-celontwikkeling in foetale thymusorgaancultuur: arrestatie van T-celrijping.

Bovendien blokkeerde d-tubocurarine alleen de ontwikkeling van zowel onrijpe als rijpe muizen-thymocyten, wat wijst op de aanwezigheid van een endogene ligand die mogelijk nicotinische acetylcholinereceptoren op ontwikkelende thymocyten activeert en het verloop van normale thymische ontogenese beïnvloedt.

Echter, beide DP T-celsubsets hebben een intrathymische oorsprong aangezien ze verschijnen in de recente thymische emigrantenpopulatie na intrathymische injectie van FITC.

T-celrijping in de menselijke thymus en amandel

Expressie van het HPV16E7 oncoproteïne door thymusepitheel gaat gepaard met verstoorde T-celrijping en het falen van de thymus om met de leeftijd in te krimpen.

Thymocyten met verminderde expressieniveaus van CD4 en/of CD8 waren overvloediger aanwezig in transgene (tg) muizen en werden met de leeftijd steeds talrijker.


Wat zijn de eRNA-producerende centra (EPC's)?

Answer: Actieve enhancers bij zoogdieren produceren enhancer-RNA's (eRNA's) die bidirectioneel worden getranscribeerd, niet gespliced en onstabiel zijn. Enhancerregio's zijn ook verrijkt met lange niet-coderende RNA (lncRNA) transcripties, die doorgaans gespliced en aanzienlijk stabieler zijn. DNase-hypersensitieve sites met bewijs van bidirectionele transcriptie worden eRNA-producerende centra (EPC's) genoemd. EPC's die zeer dicht bij transcriptiestartplaatsen van lncRNA's worden gevonden, vertonen kenmerken van zowel enhancers als promoters, inclusief onderscheidende DNA-motieven en een karakteristiek chromatine-landschap. Deze EPC's zijn geassocieerd met een hogere enhanceractiviteit, die ten minste gedeeltelijk wordt aangedreven door de aanwezigheid van geconserveerde, directionele splicingssignalen die de productie van lncRNA bevorderen, wat wijst op een oorzakelijke rol van lncRNA-verwerking in enhanceractiviteit.

Actieve enhancers bij zoogdieren produceren enhancer-RNA's (eRNA's) die bidirectioneel worden getranscribeerd, niet gespliced en onstabiel zijn. Enhancerregio's zijn ook verrijkt met lange niet-coderende RNA (lncRNA) transcripties, die doorgaans gespliced en aanzienlijk stabieler zijn. Om de relatie tussen deze twee klassen RNA's te onderzoeken, analyseerden we DNase-hypersensitieve sites met bewijs van bidirectionele transcriptie, die we eRNA-producerende centra (EPC's) noemden. EPC's die zeer dicht bij transcriptiestartplaatsen van lncRNA's worden gevonden, vertonen kenmerken van zowel enhancers als promoters, inclusief onderscheidende DNA-motieven en een karakteristiek chromatine-landschap. Deze EPC's zijn geassocieerd met een hogere enhanceractiviteit, die ten minste gedeeltelijk wordt aangedreven door de aanwezigheid van geconserveerde, directionele splicingssignalen die de productie van lncRNA bevorderen, wat wijst op een oorzakelijke rol van lncRNA-verwerking in enhanceractiviteit. Samen suggereren onze resultaten dat het geconserveerde vermogen van sommige enhancers om lncRNA's te produceren hun activiteit versterkt op een wijze die waarschijnlijk wordt gemedieerd door lncRNA-maturatie.

Om de relatie tussen deze twee klassen RNA's te onderzoeken, analyseerden we DNase-hypersensitieve sites met bewijs van bidirectionele transcriptie, die we eRNA-producerende centra (EPC's) noemden.|


Beschrijf de Brain Radiation Information Data Exchange (BRIDE) aanpak

Answer: BRIDE (Brain Radiation Information Data Exchange) is een data-integratieplatform dat fungeert als kennisbemiddelaar voor LDIR-onderzoekers om moleculair onderzoek naar de systeembiologie van de LDIR-respons bij zoogdieren te faciliteren. Het flexibele ontwerp kan een reeks experimentele informatie vastleggen voor genomica, epigenomica, transcriptomica en proteomica.

Brain Radiation Information Data Exchange (BRIDE): integratie van experimentele gegevens uit onderzoek naar lage dosis ioniserende straling voor het ontdekken van pathways.

We beschrijven een lichtgewicht aanpak voor de opslag, analyse en distributie van relevante LDIR-omics datasets. Het data-integratieplatform, genaamd BRIDE, bevat informatie uit de literatuur evenals experimentele informatie uit transcriptomics- en proteomics-studies. Het maakt gebruik van een hybride, gedistribueerde oplossing met zowel lokale opslag als cloudtechnologie. CONCLUSIES: BRIDE kan fungeren als kennisbemiddelaar voor LDIR-onderzoekers, om moleculair onderzoek naar de systeembiologie van de LDIR-respons bij zoogdieren te faciliteren. Het flexibele ontwerp kan een reeks experimentele informatie vastleggen voor genomica, epigenomica, transcriptomica en proteomica.


Wanneer werd vivotif voor het eerst goedgekeurd in Europa?

Answer: Het vaccin vivotif werd voor het eerst goedgekeurd in Europa in 1983.

Vivotif® is een oraal levend verzwakt vaccin dat een gemuteerde stam van Salmonella (Ty21a) bevat en de natuurlijke infectie nabootst. Het vaccin werd voor het eerst goedgekeurd in Europa in 1983 en in de VS in 1989, en heeft zich in de loop der jaren als effectief en veilig bewezen.


Wat is Herceptin?

Answer: Herceptin is een tyrosinekinaseremmer van de tweede generatie, die dient als een effectieve en goedgekeurde orale therapie voor patiënten met HER2-positieve borstkanker.

Trastuzumab (Herceptin® [H]) is de standaardbehandeling voor HER2-positieve lokaal gevorderde/metastatische borstkanker en maag-/gastro-oesofageale overgangskanker (GEJ).

Borstkanker (BCa) is de meest voorkomende kanker bij vrouwen wereldwijd. Overexpressie van de humane epidermale groeifactorreceptor 2 (HER2) komt voor bij ongeveer 20-25% van de invasieve ductale borstkankers en wordt geassocieerd met een agressiever fenotype. Herceptin, een gehumaniseerde antilichaam tegen HER2, is een standaardtherapie bij HER2-overexpressie.

Trastuzumab (Herceptin®), een monoklonaal antilichaam tegen de ErbB2 (HER2) receptor, heeft de klinische uitkomsten voor HER2+ borstkankerpatiënten aanzienlijk verbeterd.

HER2-positieve borstkanker correleert met agressievere tumorgroei, een slechtere prognose en verminderde algehele overleving. Momenteel is trastuzumab (Herceptin), een anti-HER2 antilichaam, een van de belangrijkste geneesmiddelen.

Trastuzumab (Herceptin), een monoklonaal antilichaam tegen een membraan-proximale epitoop in het extracellulaire gebied van erbB2, toont een therapeutisch effect tegen een deel van de erbB2-geamplificeerde borstkankers.

ACHTERGROND & DOELSTELLING

Herceptin is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam voor de behandeling van patiënten met gemetastaseerde borstkankers die overexpressie van de humane epidermale groeifactorreceptor (HER-2) vertonen.

Klinisch gebruik van Herceptin (trastuzumab), een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam tegen HER2, begon voor patiënten met HER2-overexpressie borstkanker.

Herceptin (trastuzumab), een anti-HER2 monoklonaal antilichaam, is de eerste oncogeen-gerichte therapie die ontwikkeld is voor de behandeling van gemetastaseerde borstkanker.

Herceptin, een antihuman epidermale groeifactorreceptor-2 (anti-HER2) monoklonaal antilichaam, wordt gebruikt voor de behandeling van HER2 __sup__ + __end_sup__ borstkanker.

Herceptin is een gehumaniseerd muizenantilichaam dat HER-2 target en inactiveert.

ACHTERGROND

Herceptin (trastuzumab) is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat is goedgekeurd voor de behandeling van patiënten met gemetastaseerde borstkanker waarvan de tumoren Her2 (erbB2/neu) overexpressen.

Herceptin is een goed ontvangen antilichaammedicijn voor HER2-positieve maagkanker.

Herceptin is een recombinant gehumaniseerd Her2-antilichaam dat wordt gebruikt voor de behandeling van borstkankerpatiënten met Her2-overexpressie.

Herceptin is een monoklonaal antilichaam tegen HER2, dat lid is van de epidermale groeifactorreceptor (ErbB) familie en overexpressie vertoont in veel kankers.

Herceptin is een belangrijk geneesmiddel voor de behandeling van HER2-positieve borstkanker.

Herceptin is een gehumaniseerd antilichaam dat bindt aan het product van het HER-2 oncogen.

ACHTERGROND
Trastuzumab (Herceptin(®)) is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat gericht is tegen de humane epidermale groeifactorreceptor 2 (HER2) en wordt gebruikt bij de behandeling van HER2-overexpressie borstkanker en maagkanker.

Herceptin is een HER-2 gericht antilichaam dat veel wordt gebruikt voor de behandeling van HER-2 positieve borstkanker, met significante voordelen in zowel de metastatische als adjuvante setting.

Herceptin/Trastuzumab is een gehumaniseerd IgG1κ lichtketenantilichaam dat wordt gebruikt voor de behandeling van bepaalde vormen van borstkanker.

Herceptin, een antihuman epidermale groeifactorreceptor-2 (anti-HER2) monoklonaal antilichaam, wordt gebruikt voor de behandeling van HER2+ borstkanker.

Herceptin (trastuzumab) is een adjuvante chemotherapie die wordt gebruikt bij de behandeling van bepaalde vormen van borstkanker.

Herceptin (trastuzumab) is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat is goedgekeurd voor de behandeling van patiënten met gemetastaseerde borstkanker waarvan de tumoren Her2 (erbB2/neu) overexpressen.|


Is saracatinib getest in klinische onderzoeken?

Answer: Ja, saracatinib is getest in meerdere klinische onderzoeken.

Saracatinib als metastase-remmer bij gemetastaseerde castratieresistente prostaatkanker: een studie van het University of Chicago Phase 2 Consortium en het DOD/PCF Prostate Cancer Clinical Trials Consortium.

Een fase II-studie van saracatinib (AZD0530), een Src-remmer, die dagelijks oraal werd toegediend aan patiënten met gevorderde thymusmaligniteiten.

Fase II-studie van saracatinib (AZD0530) bij patiënten met eerder behandelde gemetastaseerde colorectale kanker.

Patiënten met gemetastaseerde colorectale kanker die één eerdere behandeling hadden ontvangen en meetbare ziekte hadden, werden opgenomen in deze fase 2-studie.

Een fase Ib meervoudige oplopende doseringsstudie van de veiligheid, verdraagbaarheid en beschikbaarheid in het centraal zenuwstelsel van AZD0530 (saracatinib) bij de ziekte van Alzheimer.

Hier presenteren we een fase Ib-studie van het herbestemde experimentele geneesmiddel AZD0530, een Src-familie kinase-remmer specifiek voor Fyn en Src kinase, voor de behandeling van patiënten met milde tot matige AD.

De studie was een 4 weken durende fase Ib meervoudige oplopende dosering, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebo-gecontroleerde studie van AZD0530 bij AD-patiënten met Mini-Mental State Examination (MMSE) scores variërend van 16 tot 26.


Welk dier wordt verondersteld de gastheer te zijn voor het Coronavirus dat MERS veroorzaakt?

Answer: Het dier dat wordt verondersteld de gastheer te zijn voor het Coronavirus dat MERS veroorzaakt, is de kameel.

Deze gegevens tonen een genetische link aan voor elk van deze clusters met een kameel en ondersteunen de hypothese dat de menselijke MERS-CoV diversiteit het resultaat is van meerdere zoönotische introducties.

De exacte oorsprong van MERS-CoV blijft onbekend, maar het transmissiepatroon en bewijs uit virologische studies suggereren dat dromedariskamelen de belangrijkste reservoirgastheer zijn, van waaruit menselijke infecties sporadisch kunnen voorkomen via zoönotische transmissie.

Het Middle East respiratory syndrome coronavirus (MERS-CoV) is een zoönotisch virus afkomstig van kamelen dat aanzienlijke mortaliteit en morbiditeit veroorzaakt bij mensen op het Arabisch Schiereiland.

Hier gebruiken we bestaande MERS-CoV sequentiegegevens om de fylogenie en dynamiek ervan te onderzoeken in twee van zijn bekende belangrijkste gastheren, mensen en kamelen.

Langdurige evolutie van MERS-CoV vindt uitsluitend plaats in kamelen, terwijl mensen fungeren als een tijdelijke en uiteindelijk terminale gastheer.

Menselijke uitbraken op het Arabisch Schiereiland worden aangedreven door seizoensgebonden variërende zoönotische overdracht van virussen van kamelen.

Hoewel vleermuizen mogelijk de primaire reservoir zijn voor beide virussen, is het SARS-coronavirus (SARS-CoV) waarschijnlijk overgesprongen op mensen vanuit civetkatten in China, en het MERS-coronavirus (MERS-CoV) is overgedragen van kamelen in het Midden-Oosten.


Welke moleculen worden geremd door Gilteritinib?

Answer: Gilteritinib is een nieuw, dubbel FLT3/AXL-remmer met veelbelovende gegevens uit vroege fase onderzoeken voor acute myeloïde leukemie.

ASP2215 (gilteritinib) is een nieuw, dubbel FLT3/AXL-remmer met veelbelovende gegevens uit vroege fase onderzoeken (NCT02014558).

Ex vivo blootstelling (n = 30) aan FLT3-remmers, met name aan de FLT3-specifieke remmer gilteritinib, toonde aan dat de capaciteit voor kolonievorming significant meer werd gereduceerd in FLT3-ITD-AR ≥ 0,5 vergeleken met ITD-AR-laag en ITD- patiëntmonsters (P < .001).

Bovendien versterkte overexpressie van Pim-1 in 32D/TKD de mTORC1/Mcl-1-route en beschermde het gedeeltelijk tegen de PI3K/Akt-remmers of de FLT3-remmer gilteritinib, waardoor resistentie tegen PI3K/Akt-remmers werd verleend.

Tot slot analyseerden we beenmergmonsters van 80 patiënten met FLT3-ITD teruggekeerde/refractaire AML die deelnamen aan een onderzoek met een nieuwe FLT3-remmer, gilteritinib, en toonden een relatie aan tussen de mutatielast, zoals gedetecteerd door de test, en de algehele overleving.

Gilteritinib, een nieuwe, zeer specifieke, krachtige fms-achtige tyrosinekinase 3/AXL-remmer, toonde antileukemische activiteit bij patiënten met teruggekeerde/refractaire (R/R) acute myeloïde leukemie (AML).

Combinaties van een AXL-remmer, cabozantinib of gilteritinib, en een EGFR-TKI waren effectiever tegen HCC78R-cellen dan monotherapie met een EGFR-TKI of AXL-remmer.

Interne tandemduplicatie (ITD) in Fms-achtige tyrosinekinase 3 (FLT3) wordt vaak waargenomen bij acute myeloïde leukemie (AML). Quizartinib, gilteritinib en midostaurine zijn remmers tegen FLT3-ITD die goede werkzaamheid hebben bij FLT3-ITD-positieve AML-patiënten.

In deze review vatten we de preklinische en klinische studies samen over nieuwe FLT3-remmers, waaronder sorafenib, lestaurtinib, sunitinib, tandutinib, quizartinib, midostaurine, gilteritinib, crenolanib, cabozantinib, Sel24-B489, G-749, AMG 925, TTT-3002 en FF-10101.

Selectieve remming van FLT3 door gilteritinib bij teruggekeerde of refractaire acute myeloïde leukemie: een multicentrische, eerste-in-mens, open-label, fase 1-2 studie.

In de FLT3-signaleringsanalyses remde gilteritinib FLT3 __sup__ wt __end_sup__ en FLT3-ITD in vergelijkbare mate in HEK293- en Ba/F3-cellen, en onderdrukte het vergelijkbaar de FLT3-downstream signaalmoleculen (inclusief ERK1/2 en STAT5) zowel in aanwezigheid als afwezigheid van FL in MOLM-13-cellen.

Effect van Fms-achtige tyrosinekinase 3 (FLT3) ligand (FL) op de antitumoractiviteit van gilteritinib, een FLT3-remmer, in muizen met xenotransplantaten van FL-overexpressie cellen.

We wilden de zeer selectieve orale FLT3-remmer gilteritinib beoordelen bij patiënten met teruggekeerde of refractaire acute myeloïde leukemie.

Gilteritinib remt FLT3 (STK1 of FLK2), AXL (UFO of JTK11) en anaplastische lymfoomkinase (ALK of CD246).

Deze bevindingen bevestigen dat FLT3 een waardevol doelwit is voor de behandeling van teruggekeerde of refractaire acute myeloïde leukemie; op basis van activiteitsgegevens wordt gilteritinib 120 mg/dag getest in fase 3-onderzoeken.

In tegenstelling tot andere FLT3-remmers had FL-stimulatie weinig effect op groeiremming of apoptose-inductie door gilteritinib.

Hier onderzochten we het effect van FL op de werkzaamheid van gilteritinib, een FLT3-remmer, in AML-afgeleide cellen __i_tag__ in vitro __end_i_tag__ en in muizen.

Gilteritinib (ASP2215, Xospata) is een kleine molecule dubbele remmer van FLT3/AXL.

Gilteritinib: een nieuwe FLT3-remmer voor acute myeloïde leukemie.

Gilteritinib remde ook FLT3-F691-mutaties, zij het in mindere mate, in deze testen.

Gilteritinib of chemotherapie voor teruggekeerde of refractaire FLT3-gemuteerde AML.

Co-kristalstructuuranalyse toonde aan dat gilteritinib zich bond aan het ATP-bindingszakje van FLT3.

In de FLT3-signaleringsanalyses remde gilteritinib FLT3 en FLT3-ITD in vergelijkbare mate in HEK293- en Ba/F3-cellen, en onderdrukte het vergelijkbaar de FLT3-downstream signaalmoleculen (inclusief ERK1/2 en STAT5) zowel in aanwezigheid als afwezigheid van FL in MOLM-13-cellen.

Hier onderzochten we het effect van FL op de werkzaamheid van gilteritinib, een FLT3-remmer, in AML-afgeleide cellen en in muizen.

Hier onderzochten we het effect van FL op de werkzaamheid van gilteritinib, een FLT3-remmer, in AML-afgeleide cellen in vitro en in muizen.

Gilteritinib, een FLT3/AXL-remmer, toont antileukemische activiteit in muismodellen van FLT3-gemuteerde acute myeloïde leukemie.

Initiële kinase-studies toonden aan dat gilteritinib, een type I tyrosinekinase-remmer, zeer selectief was voor zowel FLT3 als AXL, terwijl het een zwakke activiteit had tegen c-KIT.

De hier gerapporteerde studies evalueerden het vermogen van een nieuwe FLT3/AXL-remmer, gilteritinib, om gemuteerd FLT3 te blokkeren in cellulaire en diermodellen van AML.

De verminderde FLT3-activiteit en hoge intratumorale distributie van gilteritinib vertaalden zich in tumorregressie en verbeterde overleving in xenotransplantaat- en intra-beenmergtransplantatiemodellen van FLT3-gedreven AML.

Deze resultaten geven aan dat gilteritinib een belangrijke FLT3-remmer van de volgende generatie kan zijn voor gebruik bij de behandeling van FLT3-mutatie-positieve AML.

Gilteritinib (Xospata®) is een oraal beschikbare kleine molecule receptor tyrosinekinase-remmer ontwikkeld door Astellas Pharma in samenwerking met Kotobuki Pharmaceutical voor de behandeling van acute myeloïde leukemie (AML) met FMS-achtige tyrosinekinase 3 (FLT3)-mutaties.

Gilteritinib is goedgekeurd in Japan voor de behandeling van teruggekeerde of refractaire AML met FLT3-mutatie.

Gilteritinib is een orale, krachtige, selectieve FLT3-remmer met activiteit als monotherapie bij teruggekeerde of refractaire FLT3-gemuteerde AML.

De zeer krachtige en selectieve FLT3-kinaseremmer gilteritinib is de eerste tyrosinekinaseremmer die is goedgekeurd als monotherapie voor de behandeling van teruggekeerde en/of refractaire FLT3-gemuteerde AML.

Gilteritinib is een zeer specifieke, krachtige FLT3/AXL-remmer met aangetoonde activiteit tegen FLT3-ITD- en FLT3-TKD-mutaties.

Gilteritinib is een krachtige en selectieve FLT3-kinaseremmer met klinische werkzaamheid als monotherapie bij teruggekeerde/refractaire FLT3-gemuteerde acute myeloïde leukemie (AML).

Gilteritinib, een nieuw, zeer specifieke, krachtige fms-achtige tyrosinekinase 3/AXL-remmer, toonde antileukemische activiteit bij patiënten met teruggekeerde/refractaire (R/R) acute myeloïde leukemie (AML).


Is αCGRP een lid van de CGRP-familie?

Answer: Ja, αCGRP, een peptidehormoon van 37 aminozuren lang, is een nieuw amyloïde vormend lid van de CGRP-familie.

αCGRP, een ander amyloïde vormend lid van de CGRP-familie.

Daarom onderzochten we in dit werk het amyloïde profiel van αCGRP, een peptidehormoon van 37 aminozuren lang, met behulp van zowel biofysische experimentele technieken als moleculaire dynamica-simulaties. Deze inspanningen onthullen een nieuw amyloïde vormend lid van de CGRP-familie en bieden inzicht in het mechanisme dat ten grondslag ligt aan de polymerisatie van αCGRP.


Wat is de meest voorkomende monogene oorzaak van common variable immunodeficiency (CVID) bij Europeanen?

Answer: Verlies-van-functie varianten in de nucleaire factor kB subeenheid 1 (NFKB1) zijn de meest voorkomende monogene oorzaak van common variable immunodeficiency bij Europeanen.

Verlies-van-functie varianten in de nucleaire factor κB subeenheid 1 (NFKB1) zijn de meest voorkomende monogene oorzaak van common variable immunodeficiency bij Europeanen.

De genetische oorzaak van primaire immuundeficiëntieziekte (PID) draagt prognostische informatie. DOELSTELLING: We voerden een whole-genome sequencing studie uit waarbij een groot deel van de NIHR BioResource-Rare Diseases cohort werd beoordeeld. METHODEN: In de voornamelijk Europese studiepopulatie van hoofdzakelijk sporadische, niet-verwante PID-gevallen (n = 846), identificeerde een nieuwe Bayesiaanse methode nucleaire factor κB subeenheid 1 (NFKB1) als een van de genen die het sterkst geassocieerd zijn met PID, en de associatie werd verklaard door 16 nieuwe heterozygote truncerende, missense en gen deletie varianten. Dit verklaarde 4% van de common variable immunodeficiency (CVID) gevallen (n = 390) in de cohort. Aminozuurvervangingen die als pathogeen werden voorspeld, werden beoordeeld door middel van analyse van structurele proteïnegegevens. Immunofenotypering, immunoblotting en ex vivo stimulatie van lymfocyten bepaalden de functionele effecten van deze varianten. Gedetailleerde klinische en stamboominformatie werd verzameld voor genotype-fenotype co-segregatie analyses.

We tonen aan dat heterozygote verlies-van-functie varianten in NFKB1 de meest voorkomende bekende monogene oorzaak van CVID zijn, wat resulteert in een temporeel progressief defect in de vorming van immunoglobuline-producerende B-cellen.

Monoallele verlies-van-functie mutaties in NFKB1 werden recentelijk erkend als de meest voorkomende monogene oorzaak van common variable immunodeficiency (CVID).


Noem 3 menselijke ziekten veroorzaakt door virussen uit de familie Paramyxoviridae.

Answer: Mazelen, bof en encefalitis zijn ziekten veroorzaakt door virussen uit de familie Paramyxoviridae.

: Eerdere controverse ontstond over de hypothese dat een paramyxovirus zoals mazelen

Mazelen is een systemische infectieziekte veroorzaakt door een enkelstrengs ribonucleïnezuurvirus (mazelenvirus) uit de familie Paramyxoviridae.

Aangezien chronische paramyxovirusinfectie met mazelen gepaard gaat met een verhoogde productie van antivirale antilichamen

Nipah-virus (NiV) is een hoogpathogeen paramyxovirus dat dodelijke encefalitis veroorzaakt bij tot 75% van de geïnfecteerde mensen.

Mazelen wordt veroorzaakt door het paramyxovirus dat zich verspreidt via luchtgedragen druppels

Newcastle-diseasevirus (NDV) wordt geclassificeerd als lid van de superfamilie Mononegavirales in de familie Paramyxoviridae.

Veel van deze geïdentificeerde genen waren ook vereist voor infectie door twee andere NS RNA-virussen, het lymfocytisch choriomeningitisvirus van de familie Arenaviridae en het humane parainfluenzavirus type 3 van de familie Paramyxoviridae.

Mazelenvirus (MeV), een zeer besmettelijk lid van de familie Paramyxoviridae, veroorzaakt mazelen bij mensen.

Het humane metapneumovirus (hMPV) is een recent gerapporteerd respiratoir virus behorend tot de familie Paramyxoviridae dat in verband is gebracht met bronchiolitis en longontsteking bij jonge kinderen.

Twee leden van het morbillivirus-genus van de familie Paramyxoviridae, het hondenziektevirus (CDV) en het mazelenvirus (MV), zijn bekend om hun vermogen een chronische demyeliniserende ziekte van het centraal zenuwstelsel te veroorzaken bij hun natuurlijke gastheren, respectievelijk honden en mensen.

Respiratoir syncytieel virus (RSV) behoort tot de familie Paramyxoviridae en is de belangrijkste oorzaak van ernstige lagere luchtweginfecties bij jonge kinderen, maar er is geen zeer effectieve behandeling of vaccin beschikbaar.

Humaan respiratoir syncytieel virus (RSV), een lid van de familie Paramyxoviridae, is de belangrijkste virale veroorzaker van pediatrische luchtwegaandoeningen wereldwijd.

Respiratoir syncytieel virus (RSV), een RNA-virus uit de familie Paramyxoviridae, veroorzaakt luchtwegaandoeningen bij mensen.

Mazelenvirus (MV) is een lid van de familie Paramyxoviridae en een belangrijke menselijke pathogeen die sterke immunosuppressie veroorzaakt bij getroffen personen en wereldwijd een aanzienlijk aantal sterfgevallen.

Hendra (HeV) en Nipah (NiV) virussen (genus Henipavirus (HNV; familie Paramyxoviridae)) zijn opkomende zoönotische agentia die ernstige ademhalingsproblemen en acute encefalitis bij mensen kunnen veroorzaken.

Veel van de veelvoorkomende luchtwegaandoeningen bij zuigelingen en kinderen worden veroorzaakt door virussen uit de familie Paramyxoviridae, met name mazelenvirus, respiratoir syncytieel (RS) virus en parainfluenzavirus type 3 (PI3).

Hier rapporteren we gelijktijdige uitbraken van twee verschillende menselijke respiratoire virussen, humaan metapneumovirus (MPV; Pneumoviridae: Metapneumovirus) en humaan respirovirus 3 (HRV3; Paramyxoviridae; Respirovirus, voorheen bekend als parainfluenzavirus 3), in twee chimpanseegemeenschappen (Pan troglodytes schweinfurthii) in hetzelfde bos in Oeganda in december 2016 en januari 2017.

De grote virusfamilie Paramyxoviridae omvat enkele van de belangrijkste menselijke en veevirussen, zoals mazelen-, hondenziekte-, bof-, parainfluenza-, Newcastle-disease-, respiratoir syncytieel virus en metapneumovirussen.


Welke ziekte wordt veroorzaakt door de novo VPS4A-mutaties?

Answer: Mutaties in het VPS4A-gen, dat codeert voor de alpha-subunit van het lysosomale sorteerenzym beta-N-acetylhexosaminidase 4, zijn de oorzaak van multisysteemziekte type 4 of Ferroportineziekte.

De novo VPS4A-mutaties veroorzaken multisysteemziekte met abnormale neuroontwikkeling.

De endosomale sorteerscomplexen die nodig zijn voor transport (ESCRT's) zijn essentieel voor meerdere membraanmodellering en membraan-onafhankelijke cellulaire processen. Hier beschrijven we zes niet-verwante individuen met de novo missense-varianten die het ATPase-domein van VPS4A aantasten, een cruciaal enzym dat de ESCRT-functie reguleert. De probanden hadden structurele hersenafwijkingen, ernstige neuro-ontwikkelingsachterstand, staar, groeiachterstand en bloedarmoede. In gekweekte cellen veroorzaakte overexpressie van VPS4A-mutanten vergrote endosomale vacuolen die lijken op die veroorzaakt door expressie van bekende dominant-negatieve ATPase-defecte vormen van VPS4A. Fibroblasten afkomstig van probanden hadden vergrote endosomale structuren met abnormale ophoping van het ESCRT-eiwit IST1 op het begrenzende membraan. VPS4A-functie was ook vereist voor normale endosomale morfologie en IST1-lokalisatie in iPSC-afgeleide menselijke neuronen. Mutaties beïnvloedden andere ESCRT-afhankelijke cellulaire processen, waaronder regulatie van het aantal centrosomen, morfologie van de primaire cilium, morfologie van het kernmembraan, chromosoomsegregatie, vorming van de mitotische spoel en voortgang van de celcyclus. We karakteriseren hiermee een distincte multisysteemstoornis veroorzaakt door mutaties die VPS4A aantasten en tonen aan dat de normale functie ervan vereist is voor meerdere menselijke ontwikkelings- en cellulaire processen.


Wat is het doelwit van het medicijn pidilizumab?

Answer: Pidilizumab is een gehumaniseerde monoklonale antilichaam die zich richt op het geprogrammeerde dood-1 pad.

We presenteren resultaten van de eerste studie die het immuunmodulerende antilichaam MDV9300 (pidilizumab) evalueert bij pediatrische patiënten met DIPG.

Dit heeft geleid tot meerdere grote lopende fase III-studies met de verwachting van versnelde FDA-goedkeuringen om onvervulde medische behoeften te vervullen. Verbindingen die het geprogrammeerde dood-1 pad targeten en in klinische onderzoeken zijn, vallen in twee hoofd categorieën, namelijk antigeprogrammeerde dood-1 antilichamen: Nivolumab, MK-3475 en pidilizumab; en antigeprogrammeerde dood-ligand 1 antilichamen: MPDL3280A, BMS-936559, MEDI4736 en MSB0010718C.

Nivolumab, pembrolizumab (voorheen bekend als MK-3475 en lambrolizumab) en pidilizumab zijn anti-PD-1 antilichamen in klinische ontwikkeling voor melanoom, niet-kleincellige longkanker, niercelcarcinoom, hoofd- en halskankers, lymfoom en verschillende andere kankers.

Recente successen in vroege fase I/II-studies met anti-checkpoint remmende antilichamen zoals nivolumab of pidilizumab gericht tegen PD-1 bij Hodgkin- en non-Hodgkin-lymfomen bevestigen het therapeutisch nut van het omkeren van B-cel-gemedieerde immuunsuppressie.

RECENTE VINDINGEN: Recente studies hebben de prevalentie en prognostische implicaties van PD-1, PD-L1/2 expressie in verschillende lymfoomsubtypen geëvalueerd. We geven een overzicht van de klinische onderzoeken die pidilizumab, nivolumab en pembrolizumab evalueren bij patiënten met lymfoïde maligniteiten, en benadrukken enkele van de veelbelovende middelen in deze klasse die momenteel in ontwikkeling zijn.

ACHTERGROND: Deze meta-analyse is uitgevoerd om het risico op verhoogde transaminasen geassocieerd met het gebruik van immuuncheckpointremmers bij kankerpatiënten te bepalen. METHODEN: Geschikte studies voor onze analyse omvatten gerandomiseerde fase II- en III-studies van kankerpatiënten die ipilimumab, nivolumab, pembrolizumab, tremelimumab en pidilizumab kregen, waarin gebeurtenissen van verhoogde transaminasen [alanine-aminotransferase (ALT) en aspartaat-aminotransferase (AST)] werden beschreven.

DOEL: We voerden een meta-analyse uit van het risico op geselecteerde gastro-intestinale toxiciteiten geassocieerd met immuuncheckpointremmers. PATIËNTEN & METHODEN: Geschikte studies omvatten gerandomiseerde onderzoeken bij patiënten met solide tumoren die ipilimumab, nivolumab, pembrolizumab, tremelimumab, pidilizumab en atezolizumab kregen, waarin gebeurtenissen van diarree, braken of colitis werden beschreven.

Er zijn andere veelbelovende immuunmodulerende middelen, zoals anti-PD-1 antilichamen (nivolumab, pembrolizumab, pidilizumab) en anti-PD-L1 antilichamen.

Hoge niveaus van perifere bloed Tregs voorafgaand aan therapie waren geassocieerd met verminderde progressievrije overleving bij FL-patiënten behandeld met chemotherapie of combinatie-immunotherapie gericht op CD20 en PD-1 met monoklonale antilichamen rituximab en pidilizumab, respectievelijk.

Monoklonale antilichamen tegen PD-1 (bijv. nivolumab, lambrolizumab en pidilizumab) en PD-L1 (MPDL3280A en BMS-936559) bevinden zich in verschillende stadia van klinische ontwikkeling.

We voerden deze fase 2-studie uit om de werkzaamheid van pidilizumab, een gehumaniseerd anti-PD1 monoklonaal antilichaam, met rituximab te onderzoeken bij patiënten met terugkerend follikellymfoom.

Pidilizumab is een mAb die bindt aan PD-1 en een veilige en goed verdragen therapie is.

ignancies. Pidilizumab is een mAb die bindt aan PD-1 en een veilige en goed verdragen

, pembrolizumab (voorheen bekend als MK-3475 en lambrolizumab) en pidilizumab zijn anti-PD-1 antilichamen in klinische ontwikkeling voor melanoom, niet-kleincellige longkanker, niercelcarcinoom, hoofd- en halskankers, lymfoom en verschillende andere kankers. Langdurige overleving


Noem de eiwitten die triple-negatieve borstkanker definiëren.

Answer: De zogenaamde "Triple Negatieve Borstkanker" (TNBC) vertegenwoordigt ongeveer 15-20% van de borstkankers. Dit acroniem betekent eenvoudigweg dat de tumor geen oestrogeenreceptor (ER) en progesteronreceptor (PR) tot expressie brengt en geen amplificatie vertoont van het human epidermal growth factor receptor 2 (HER2) gen.

Triple-negatieve borstkanker (TNBC) is een type borstkanker (BC) dat de oestrogeen- en progesteronreceptoren en de human epidermal growth factor receptor type 2 (HER2) niet tot expressie brengt.

De zogenaamde "Triple Negatieve Borstkanker" (TNBC) vertegenwoordigt ongeveer 15-20% van de borstkankers. Dit acroniem betekent eenvoudigweg dat de tumor geen oestrogeenreceptor (ER) en progesteronreceptor (PR) tot expressie brengt en geen amplificatie vertoont van het human epidermal growth factor receptor 2 (HER2) gen.

Triple-negatieve borstkankers (TNBC's) zijn een diverse en heterogene groep tumoren die per definitie geen oestrogeen- en progesteronreceptoren en amplificatie van het HER-2-gen vertonen.