Wat is de cellulaire lokalisatie van het eiwit Opa1?

Answer: Het Opa1-eiwit lokaliseert zich in de mitochondriën.

De subcellulaire distributie van overexpressed mOPA1 in COS-7 cellen overlapt grotendeels die van endogeen cytochroom c, een bekende mitochondriale marker,

vrijgave van hoge MW Opa-1 isoformen van de mitochondriën naar het cytosol

mitochondriale fusiegenen Mfn1 (mitofusine 1), Mfn2 (mitofusine 2), Opa1 (optische atrofie 1)

Biochemische onderzoeken tonen aan dat beide OPA1-isoformen aanwezig zijn in de intermembranaire ruimte. Submitochondriale fractionering door sucrose dichtheidsgraadcentrifugatie toont aan dat het 88-kDa eiwit voornamelijk geassocieerd is met het mitochondriale buitenmembraan, terwijl het 93-kDa eiwit geassocieerd is met het binnenmembraan.

Hier beschrijven we een nucleair gen, OPA1, dat binnen het kandidaatgebied ligt en codeert voor een dynamine-achtig eiwit dat gelokaliseerd is in mitochondriën.

Het dynamine-achtige eiwit Opa1 is gelokaliseerd in de mitochondriale intermembranaire ruimte, waar het fusie tussen mitochondriën faciliteert.

Regulatie van het mitochondriale dynamine-achtige eiwit Opa1 door proteolytische splitsing.

Differentiele sublokalisatie van de dynamine-achtige eiwit OPA1 isoformen in mitochondriën.

Het menselijke dynamine-achtige eiwit OPA1 is verankerd aan het mitochondriale binnenmembraan gericht naar de intermembranaire ruimte.

Naast het vermogen van deze eiwitten om fusie te bevorderen, reguleren mitofusine 2 of OPA1 het mitochondriale metabolisme en verlies van functie vermindert zuurstofverbruik en het vermogen om substraten te oxideren.

Hier identificeerden we twee isoformen van OPA1-eiwitten in HeLa-cellen en onderzochten hun submitochondriale lokalisatie en complexvorming.

Onze experimenten beperken de functie van prohibitines tot mitochondriën en identificeren de verwerking van de dynamine-achtige GTPase OPA1, een essentieel onderdeel van het mitochondriale fusieapparaat, als het centrale cellulaire proces dat door prohibitines wordt gecontroleerd.

LRRK2 colokaliseert gedeeltelijk met endosomale dynamine-1 of met mitofusines en OPA1 aan mitochondriale membranen.

Hoewel initiële fusie van mitochondriën door 15d-PGJ2 de aanwezigheid vereiste van zowel buitenste (Mfn1 en Mfn2) als binnenste (OPA1) mitochondriale membraanfusie-eiwitten, omvatten latere mitochondriale veranderingen verhoogde afbraak van het fusie-eiwit OPA1 en ubiquitinering van nieuw gesynthetiseerde OPA1 samen met verminderde expressie van Mfn1 en Mfn2, wat waarschijnlijk bijdroeg aan het verlies van buisvormige stijfheid, desorganisatie van cristae en vorming van grote gezwollen gedegradeerde disfunctionele mitochondriën.

Test en eigenschappen van het mitochondriale dynamine-achtige eiwit Opa1.

Mitochondriale herstructurering na remming van splitsing door 15d-PGJ2 omvat moleculaire veranderingen in het mitochondriale fusie-eiwit OPA1.

We hebben eerder beschreven dat het stilleggen van het mitochondriale eiwit OPA1 de mitochondriale Ca(2+)-signalisatie en aldosteronproductie in H295R bijniercorticale cellen versterkt.

Onze resultaten definiëren voor het eerst een functie van het middelste domein van het Opa1-eiwit en tonen aan dat mitochondriale retentie van Opa1 essentieel is voor normale embryogenese.

Mitochondriale splitsing en fusie-mediatoren, hFis1 en OPA1, moduleren cellulaire veroudering.

Het dynamine-achtige GTPase-eiwit OPA1, gelokaliseerd in de intermembranaire ruimte en verankerd aan het binnenmembraan van mitochondriën, neemt deel aan de fusie van deze organellen.

Het ontbreken van mitochondriale retentie van Opa1 is voldoende om het cellulaire Opa1 verlies-van-functie fenotype te veroorzaken aangezien de mitochondriën gefragmenteerd zijn, wat wijst op een onvermogen tot fusie.

Opa1, ook bekend als Mgm1 in gist, is een mitochondriaal lid van de dynaminefamilie.

In tegenstelling tot andere leden van de dynaminefamilie heeft Opa1 een N-terminale mitochondriale doelwitsequentie, wat suggereert dat dit eiwit in mitochondriën wordt geïmporteerd.

Hier beschrijven we biochemische technieken, zoals mitochondriale isolatie, digitonine-extractie, een proteasebeschermingstest en carbonatextractie, die werden gebruikt om aan te tonen dat het zoogdier-Opa1 zich bevindt in de intermembranaire ruimte waar het stevig gebonden is aan het binnenmembraan.

we identificeerden twee isoformen van OPA1-eiwitten in HeLa-cellen en onderzochten hun submitochondriale lokalisatie en complexvorming.

PKA fosforyleert perilipine, een eiwit gelokaliseerd aan het oppervlak van lipidedruppels dat fungeert als poortwachter om de toegang van lipasen te reguleren die opgeslagen triglyceriden omzetten in vrije vetzuren en glycerol op een fosforylatie-afhankelijke manier. Hier rapporteren we een nieuwe functie voor optic atrophy 1 (OPA1), een eiwit dat bekend staat om de regulatie van mitochondriale dynamiek, als een dual-specificiteit A-kinase verankeringsproteïne geassocieerd met lipidedruppels.

We vinden dat Mgm1/OPA1 gelokaliseerd is in de mitochondriale intermembranaire ruimte,


Welke geneesmiddelen worden gebruikt voor het brandende mondsyndroom?

Answer:
Dopaminerge geneesmiddelen moeten worden gegeven aan patiënten met BMS.
Catuama vermindert de symptomen van BMS en kan een nieuwe therapeutische strategie zijn voor de behandeling van deze ziekte.
Capsaïcine, alfa-liponzuur (ALA) en clonazepam waren degenen die de meeste vermindering van de symptomen van BMS lieten zien.
Behandeling met placebo's produceerde een respons die 72% zo groot was als de respons op actieve geneesmiddelen.

Gemiddeld produceerde behandeling met placebo's een respons die 72% zo groot was als de respons op actieve geneesmiddelen.

De gelijktijdige voorschrijving van tongbeschermer en AV is effectief voor de behandeling van patiënten met BMS.

Wij suggereren dat een subset van patiënten met BMS een fenotypische variant van RLS kan zijn en dat een proef met dopaminerge geneesmiddelen moet worden gegeven aan patiënten met BMS die een voorgeschiedenis hebben die wijst op RLS of aan een patiënt die niet reageert op de gebruikelijke therapieën voor BMS.

De systemische toediening van Catuama vermindert de symptomen van BMS en kan een nieuwe therapeutische strategie zijn voor de behandeling van deze ziekte.

Therapieën die capsaïcine, alfa-liponzuur (ALA) en clonazepam gebruikten, waren degenen die de meeste vermindering van de symptomen van BMS lieten zien.

Topisch clonazepam, waarvan eerdere analyses van klinisch bewijs hebben aangetoond dat het het geneesmiddel van keuze is voor BMS, bleek ook het meest kosteneffectief te zijn van de geneesmiddelen die voor deze aandoening werden geanalyseerd.


Is PTEN betrokken bij folliculair schildkliercarcinoom?

Answer: De frequentie van PTEN-mutaties bij niet-geselecteerde gevallen van folliculair schildkliercarcinoom was 4,8%.

Twee van de 259 patiënten (0,8%), met zowel folliculair schildkliercarcinoom als macrocefalie, bleken een germinale mutatie in het PTEN-gen te dragen. De frequentie van PTEN-mutaties bij niet-geselecteerde gevallen van folliculair schildkliercarcinoom was 4,8%.

De frequentie van germinale pathogene PTEN-mutaties in een niet-geselecteerde serie patiënten met DTC is relatief laag, maar wordt verhoogd door rekening te houden met folliculaire histologie en macrocefalie.

Evenzo is er toenemend bewijs dat mutaties die leiden tot activatie van de fosfatidylinositol 3-kinase (PI3K)/AKT-effectoren - PTEN en PI3KCa - essentieel zijn voor de pathogenese van folliculair schildkliercarcinoom (FTC).

Een enkele man met folliculair schildkliercarcinoom uit een van deze 64 (2%) CS-achtige families droeg een germinale puntmutatie, c.209T-->C.

De transcriptionele stillegging van PTEN was significant geassocieerd met het anaplastische subtype, wat suggereert dat PTEN betrokken is bij de carcinogenese van hoogmaligne of laatstadium schildklierkankers, terwijl dit specifieke mechanisme van minder belang lijkt te zijn bij gedifferentieerde folliculaire schildkliertumoren.

Deze resultaten tonen een hoge frequentie van hypermethylatie van de PTEN-promotor, vooral in folliculaire tumoren, wat wijst op een mogelijke rol in de tumorvorming van de schildklier.

Onze bevindingen suggereren dat het PTEN-tumorsuppressorgen af en toe geïnactiveerd is in sporadische folliculaire schildkliertumoren.

Germinale mutaties in het tumorsuppressorgen PTEN, dat codeert voor een dual-specificiteit fosfatase, zijn gevonden bij tot 80% van de patiënten met het Cowden-syndroom, wat wijst op een rol van PTEN in de pathogenese van folliculaire schildkliertumoren.

De meest voorkomende neoplasmata bij patiënten met de ziekte van Cowden ontstaan in de borst, huid en schildklier (folliculair subtype).


Welke genoombrowserdatabase voor DNA-vormannotaties is beschikbaar?

Answer: De Genome Browser voor DNA-vormannotaties (GBshape; gratis beschikbaar op http://rohslab.cmb.usc.edu/GBshape/) biedt voorspellingen van de breedte van de minor groove, propeller twist, roll, helix twist en hydroxylradicaal-splijting voor de volledige genomen van 94 organismen. Extra genomen kunnen eenvoudig worden toegevoegd met behulp van het GBshape-framework. GBshape kan worden gebruikt om DNA-vormannotaties kwalitatief te visualiseren in een genoombrowser-trackformaat, en om kwantitatieve waarden van DNA-vormkenmerken te downloaden als functie van de genomische positie op nucleotide-resolutie.

GBshape: een genoombrowserdatabase voor DNA-vormannotaties.

Onze Genome Browser voor DNA-vormannotaties (GBshape; gratis beschikbaar op http://rohslab.cmb.usc.edu/GBshape/) biedt voorspellingen van de breedte van de minor groove, propeller twist, roll, helix twist en hydroxylradicaal-splijting voor de volledige genomen van 94 organismen. Extra genomen kunnen eenvoudig worden toegevoegd met behulp van het GBshape-framework. GBshape kan worden gebruikt om DNA-vormannotaties kwalitatief te visualiseren in een genoombrowser-trackformaat, en om kwantitatieve waarden van DNA-vormkenmerken te downloaden als functie van de genomische positie op nucleotide-resolutie. Als biologische toepassingen illustreren we de periodiciteit van DNA-vormkenmerken die aanwezig zijn in nucleosoom-bezette sequenties van mens, vlieg en worm, en we tonen structurele overeenkomsten aan tussen transcriptiestartplaatsen in de genomen van vier Drosophila-soorten.

Hoewel hogere-orde effecten, zoals chromatintoegankelijkheid, cooperativiteit en cofactoren, zijn beschreven, kreeg DNA-vorm recentelijk aandacht als een andere eigenschap die de DNA-bindingsspecificiteiten van sommige transcriptiefactorfamilies fijn afstemt. Onze Genome Browser voor DNA-vormannotaties (GBshape; gratis beschikbaar op http://rohslab.cmb.usc.edu/GBshape/) biedt voorspellingen van de breedte van de minor groove, propeller twist, roll, helix twist en hydroxylradicaal-splijting voor de volledige genomen van 94 organismen.


Wat is bekend over de klinische werkzaamheid van ceftriaxon voor de behandeling van amyotrofische laterale sclerose?

Answer: Er zijn enkele casusrapporten die suggereren dat ceftriaxon effectief kan zijn voor de behandeling van amyotrofische laterale sclerose. Echter, andere casusrapporten meldden geen klinisch voordeel van ceftriaxontherapie voor ALS. Er is gerapporteerd dat ceftriaxon neuronale schade bij amyotrofische laterale sclerose vermindert door verhoogde expressie en activiteit van de glutamaattransporter, GLT1. Klinische onderzoeken naar mogelijke klinische voordelen van ceftriaxon bij ALS zijn gaande.

Belangrijk is dat ceftriaxon momenteel in klinische onderzoeken is voor de behandeling van amyotrofische laterale sclerose.

Ceftriaxon vertraagt het verlies van neuronen in genetische diermodellen van amyotrofische laterale sclerose door opregulatie van de expressie van astrocytaire glutamaattransporters (GLT-1).

DOELSTELLINGEN: Ceftriaxon verhoogt de expressie van de astrocytaire glutamaattransporter, EAAT2, wat mogelijk beschermt tegen glutamaat-gemedieerde excitotoxiciteit.

Vierendertig verbindingen (inclusief riluzol, ceftriaxon, minocycline, PBA, lithium, acetylcysteïne) in humane en muizen ALS-onderzoeken en een extra set van 1040 door de FDA goedgekeurde verbindingen toonden ook geen effect op de SOD1-promotoractiviteit.

Twee van deze patiënten kregen ceftriaxon gedurende 1 maand zonder klinische verbetering.

Bij amyotrofische laterale sclerose wordt verondersteld dat de downregulatie van de astrocyt-specifieke glutamaat excitatoire aminozuurtransporter 2 leidt tot een toename van extracellulair glutamaat, wat resulteert in excitotoxische motoneuronaire dood. Het antibioticum ceftriaxon werd recentelijk gerapporteerd als inductie van excitatoire aminozuurtransporter 2 en verlenging van de overleving van mutante superoxide dismutase 1 transgene muizen.

DOEL: Er is gerapporteerd dat ceftriaxon neuronale schade vermindert bij amyotrofische laterale sclerose en in een in-vitro model van neuronale ischemie door verhoogde expressie en activiteit van de glutamaattransporter, GLT1.

Dysfunctie van EAAT2 wordt geassocieerd met acute en chronische neurologische aandoeningen, waaronder beroerte/ischemie, temporale lob epilepsie, amyotrofische laterale sclerose, de ziekte van Alzheimer, door HIV-1 geassocieerde dementie en groei van maligne gliomen. Ceftriaxon, een van de bèta-lactam antibiotica, stimuleert de expressie van EAAT2 met neuroprotectieve effecten in zowel in vitro als in vivo modellen, deels gebaseerd op het vermogen om neuronale celdood door glutamaat excitotoxiciteit te remmen.

Herstel van motorneuronziekte geassocieerd met IV ceftriaxon en anti-Babesia therapie.

Dit rapport vat samen wat wij beschouwen als het eerste verifieerbare geval van een significante en progressieve motorneuronziekte (MND) consistent met amyotrofische laterale sclerose die oploste tijdens behandeling met i.v. ceftriaxon plus orale atovaquon en mefloquine.

Andere middelen (ceftriaxon, minocycline, ONO-2506 en IGF-1 polypeptide) zijn al in fase III onderzoeken met grote aantallen ALS-patiënten.

Lopende onderzoeken verkennen de waarde van antiglutamaterge middelen, waaronder het cefalosporine antibioticum ceftriaxon, evenals antioxidanten, mitochondriale versterkers en anti-apoptotische geneesmiddelen.

Recentelijk rapporteerden Rothstein et al. dat bèta-lactam antibiotica, waaronder penicilline en ceftriaxon, potentiële therapeutische middelen zijn voor de behandeling van sommige neurologische aandoeningen, bijvoorbeeld amyotrofische laterale sclerose (ALS), door modulatie van de expressie van glutamaattransporter GLT1 via genactivatie.

Ceftriaxon was neuroprotectief in vitro bij modellen van ischemisch letsel en motorneuron degeneratie, beide deels gebaseerd op glutamaat toxiciteit. In een diermodel van de fatale ziekte ALS vertraagde het middel het verlies van neuronen en spierkracht en verhoogde het de overleving van muizen.

We beschrijven twee patiënten met laterale amyotrofische sclerose die, na geïnformeerde toestemming, empirisch werden behandeld met intraveneus ceftriaxon in een dosis van 2 g/24 uur gedurende drie weken, zonder positieve resultaten.

Ondanks veelbelovende fase 2 gegevens toonde fase 3 van dit onderzoek met ceftriaxon bij amyotrofische laterale sclerose geen klinische werkzaamheid.

Het cefalosporine antibioticum ceftriaxon werd geëvalueerd als een potentieel therapeutisch middel voor de behandeling van amyotrofische laterale sclerose (ALS).


Wat is de relatie tussen TailorX en Oncotype?

Answer: De TAILORx-studie gebruikt de Oncotype DX recidiefscore om oestrogeenreceptor-positieve (ER+), knoop-negatieve patiënten toe te wijzen aan chemotherapie plus hormoontherapie versus alleen hormoontherapie.

De TAILORx-studie gebruikt de Oncotype DX recidiefscore om oestrogeenreceptor-positieve (ER+), knoop-negatieve patiënten toe te wijzen aan chemotherapie plus hormoontherapie versus alleen hormoontherapie.

Er werd een cohortstudie uitgevoerd, inclusief opeenvolgende patiënten met vroeg stadium knoop-negatieve, ER-positieve borstkanker gediagnosticeerd tussen 2006 en mei 2013, inclusief een periode van prospectieve klinische studie (Trial Assigning Individualised Options for Treatment (TAILORx)) werving.

Gegevens werden verzameld over patiëntendemografie, klinisch-pathologische kenmerken van de tumor, gebruik van Oncotype DX en recidiefscore en gebruik van chemotherapie.

Om het vermogen te evalueren om behandelbeslissingen te sturen in de groep met een recidiefscore in het middenbereik, ontwikkelden de Noord-Amerikaanse samenwerkingsgroepen de Trial Assessing Individualized Options for Treatment for breast cancer, een gerandomiseerde studie van chemotherapie gevolgd door hormoontherapie versus alleen hormoontherapie op invasieve ziektevrije overleving-ductaal carcinoom in situ (IDFS-DCIS) overleving bij vrouwen met knoop-negatieve, oestrogeenreceptor-positieve borstkanker met een recidiefscore van 11-25.

Een van deze tests, Oncotype DX™, is een diagnostische test bestaande uit een 21-genen assay toegepast op paraffine-ingebedde borstkankertumorweefsels, waarmee artsen subgroepen van hormoonreceptor-positieve, knoop-negatieve patiënten kunnen voorspellen die mogelijk baat hebben bij alleen hormoontherapie of adjuvante chemotherapie nodig hebben om de beste overlevingsuitkomst te bereiken.

Voorspelling van Oncotype DX en TAILORx risicocategorieën met behulp van histopathologische en immunohistochemische markers door classificatie- en regressiebomen (CART) analyse.

Elke patiënt wordt ingedeeld in een risicocategorie op basis van een recidiefscore (RS) en de TAILORx-studie bepaalt het voordeel van chemotherapie voor patiënten met recidiefscores in het middenbereik. We testten of Oncotype DX en TAILORx risicocategorieën konden worden voorspeld door standaard pathologische kenmerken en eiwitmarkers die overeenkomen met 10 genen in de assay (ER, PR, Ki67, HER2, BCL2, CD68, Aurora A kinase, survivin, cycline B1 en BAG1) bij 52 patiënten die deelnamen aan TAILORx.

479 opeenvolgende patiënten werden in de studie opgenomen, waarvan 241 (50%) een Oncotype DX-test ondergingen, 97 als onderdeel van de TAILORx klinische studie. Oncotype DX-testen begonnen op proefbasis in 2007 en tot oktober 2011 maakten alleen patiënten die deelnamen aan TAILORx gebruik van genomische profilering.


Heeft intensieve lichamelijke activiteit invloed op het schildklierhormoonmetabolisme?

Answer: JA

De resultaten van de huidige studie in een uniek experimenteel menselijk model van maximale blootstelling aan hoogte en lichamelijke inspanning tonen aan dat extreme hoogte en intensieve lichamelijke inspanning gepaard gaan met specifieke endocriene aanpassingen. Deze omvatten een verhoogde activiteit van de GH/IGF-I-as en een laag T(3)-syndroom

3,5,3'-trijoodthyronine (T3) en T4-niveaus stijgen tijdens intensieve inspanning, en aan het einde van de inspanningsperiode wordt een daling van T3- en T4-niveaus gezien, met een toename van TSH gedurende de volgende 4-5 dagen.

De verkregen resultaten geven aan dat bij intense inspanning, die leidt tot snelle vermoeidheid, snelle stijgingen in serumspiegels van hormonen van de hypofyse-bijnier, hypofyse-gonadale en hypofyse-schildklier systemen optreden.

Gemiddelde niveaus van nuchtere plasma-estradiol, luteïniserend hormoon, follikelstimulerend hormoon, vrij thyroxine en trijoodthyronine waren significant lager in AR vergeleken met ER en SE.

Verminderingen in plasma T4, T3 en de T3/T4-ratio zijn waarschijnlijk te wijten aan remming van T4-secretie en 5'-monodejodering met mogelijke omzetting van T4 naar reverse T3 (rT3). Deze processen kunnen een mechanisme vertegenwoordigen voor de regulatie van het schildklierhormoonmetabolisme tijdens intensieve en langdurige vlucht.

Intensieve duursporttraining lijkt slechts geringe veranderingen te veroorzaken in de functie van de schildklier. Verlaagde T4-niveaus bij hardlopers kunnen eerder te wijten zijn aan verlaagde TBG-niveaus dan aan een direct effect van training.

Korte intensieve zwem- of matige fietsbeweging had weinig of geen effect op de concentraties schildklierhormonen wanneer rekening werd gehouden met de bijbehorende hemoconcentratie.

Thyroxine werd bepaald bij 26 mannen die deelnamen aan een 90 km langlaufwedstrijd, voor, direct na en in de daaropvolgende dagen

Totale thyroxine en vrije thyroxine in serum waren significant verhoogd aan het einde van de race, maar waren tijdens de rest van de observatieperiode teruggekeerd naar de niveaus van voor de race.

Er zijn controversiële resultaten met betrekking tot het schildklierhormoonmetabolisme tijdens intensieve inspanning bij volwassen atleten en slechts beperkte gegevens over de impact van intensieve inspanning op het schildklierhormoonmetabolisme bij kinderen en adolescenten.


Wat is de belangrijkste functie van "RNA sponzen"?

Answer: Natuurlijke RNA-cirkels functioneren als efficiënte microRNA-sponzen. Onlangs is aangetoond dat de activiteit van miRNA wordt beïnvloed door de aanwezigheid van miRNA-spons-transcripten, de zogenaamde concurrerende endogene RNA in mensen en doelmimicry in planten.

Pseudogen OCT4-pg4 functioneert als een natuurlijke microRNA-spons om de expressie van OCT4 te reguleren door te concurreren om miR-145 in hepatocellulair carcinoom.

Mechanistische analyse toonde aan dat OCT4-pg4 functioneert als een natuurlijke microRNA-spons om het OCT4-transcript te beschermen tegen remming door miR-145.

Natuurlijke RNA-cirkels functioneren als efficiënte microRNA-sponzen.

Onlangs is aangetoond dat de activiteit van miRNA wordt beïnvloed door de aanwezigheid van miRNA-spons-transcripten, de zogenaamde concurrerende endogene RNA in mensen en doelmimicry in planten.

Hier tonen we aan dat dit circRNA fungeert als een miR-7 spons; we noemen dit circulaire transcript ciRS-7 (circulaire RNA-spons voor miR-7).

We tonen verder aan dat het testis-specifieke circRNA, het geslachtsbepalende gebied Y (Sry), fungeert als een miR-138 spons, wat suggereert dat miRNA-spons effecten bereikt door circRNA-vorming een algemeen fenomeen zijn.

Natuurlijke RNA-sponzen die cellulaire niet-coderende RNA-moleculen afvangen, zijn gevonden in diverse organismen.

In dit nummer rapporteren Lalaouna et al. (2015) een ander type RNA-spons, waarbij wordt aangetoond dat stabiele tussenproducten van bacteriële tRNA-verwerking endogene kleine RNA's reguleren.

Circulaire RNA's kunnen functioneren als sjablonen voor viroid- en virale replicatie, als tussenproducten in RNA-verwerkingsreacties, als regulatoren van transcriptie in cis, als snoRNA's en als miRNA-sponzen.

Recente onderzoeken hebben aangetoond dat circRNA's kunnen functioneren als microRNA (miRNA) sponzen, regulatoren van splicing en transcriptie, en als modificatoren van de expressie van ouderlijke genen.

Dit kan RNA-sponzen omvatten die regulerende RNA's van mRNA's in hetzelfde regulon afvangen, maar het onderliggende moleculaire mechanisme van dergelijke mRNA-interactie blijft weinig begrepen. Hier rapporteren we spons-gemedieerde mRNA-interactie in het posttranscriptionele netwerk van GcvB, een geconserveerd Hfq-afhankelijk klein RNA met een van de grootste bekende regulons in bacteriën. We tonen aan dat mRNA-afbraak van het gltIJKL-locus, dat een aminozuur ABC-transporter codeert, een stabiel fragment (SroC) genereert dat base-pairing aangaat met GcvB.

De geslachtsbepalende regio Y (Sry) en het cerebellaire degeneratie-gerelateerde eiwit 1 (CDR1as) RNA-transcripten zijn beschreven als een nieuwe klasse van posttranscriptionele regulerende RNA's die zich gedragen als circulaire endogene RNA-sponzen voor de microRNA's (miRNA's) miR-138 en miR-7.


Wordt het gen MAOA epigenetisch gewijzigd door methylatie?

Answer: In de afgelopen jaren is de rol van epigenetische fenomenen, zoals methylatie, bij het beïnvloeden van kwetsbaarheid voor gedragsziekten steeds meer erkend. Een prominente locus waar epigenetische fenomenen vermoedelijk een rol spelen, is de monoamine-oxidase A (MAOA) locus. We concluderen dat methylatie van MAOA een significante rol kan spelen bij veelvoorkomende psychiatrische aandoeningen en dat verdere studie van epigenetische processen op deze locus gewenst is.

Bewijs dat de methylatiestatus van het monoamine-oxidase A (MAOA) gen de hersenactiviteit van het MAO A-enzym voorspelt bij gezonde mannen.

We vonden significante interindividuele verschillen in methylatiestatus en methylatiepatronen van de kernpromotor van MAOA.

In de huidige studie werden DNA-methylatiepatronen in de MAOA-regulerende regio en exon 1/intron 1 onderzocht op associatie met paniekstoornis, met bijzondere aandacht voor mogelijke effecten van geslacht en omgevingsfactoren.

De huidige pilotgegevens suggereren een potentiële rol van MAOA-gen hypomethylatie in de pathogenese van paniekstoornis, met name bij vrouwelijke patiënten, mogelijk bemiddelend een nadelige invloed van negatieve levensgebeurtenissen.

De MAOA-promotor was hypergemethyleerd direct stroomopwaarts van het startcodon in cholangiocarcinoommonsters en cellijnen, maar niet in niet-maligne tegenhangers.

MAOA-promotormethylatie en vatbaarheid voor carotisatherosclerose: rol van familiale factoren in een monozygote tweelingsteekproef.

Omdat tweelingen die samen zijn opgevoed vroege levenservaringen delen, die een langdurige epigenetische markering kunnen achterlaten, kan abnormale MAOA-methylatie een vroege biomarker zijn voor een ongezonde familiale omgeving.

Effecten van MAOA-promotormethylatie op vatbaarheid voor paranoïde schizofrenie.

Concluderend kunnen afwijkingen in DNA-methylatie bij de MAOA-promotor geassocieerd zijn met schizofrenie bij mannen.

In onze studie analyseerden we DNA-methylatiepatronen van 14 neuropsychiatrische genen (COMT, DAT1, GABRA1, GNB3, GRIN2B, HTR1B, HTR2A, 5-HTT, MAOA, MAOB, NOS1, NR3C1, TPH1 en TH). D

Onze gegevens suggereren dat afwijkende epigenetische regulatie van neuropsychiatrische genen kan bijdragen aan de pathogenese van BPD.

We concluderen dat roken betrouwbaar de MAOA-methylatie verlaagt, maar de exacte karakterisering van effecten op het methylatieniveau hangt af van genotype, rookgeschiedenis, huidige rookstatus, geslacht en het onderzochte gebied van het promotor-geassocieerde CpG-eiland.

Aangezien DNA-methylatie gekoppeld is aan de regulatie van genexpressie, stelden we de hypothese dat epigenetische mechanismen een rol spelen in de expressie van MAOA.

De uitgebreide MAOA-regulerende regio bevat twee CpG-eilanden (CGI's), waarvan er één overlapt met de canonieke MAOA-promotor en de andere verder stroomopwaarts ligt; beide CGI's vertonen gevoeligheid voor differentiële methylatie.

Identificatie en karakterisering van vermeende methylatiedoelen in de MAOA-locus met behulp van bio-informatica.

DNA-methylatie is een belangrijk epigenetisch mechanisme betrokken bij de ontwikkelingsregulatie van genexpressie.

MAOA-methylatie wordt geassocieerd met nicotine- en alcoholafhankelijkheid bij vrouwen.

In de afgelopen jaren is de rol van epigenetische fenomenen, zoals methylatie, bij het beïnvloeden van kwetsbaarheid voor gedragsziekten steeds meer erkend. Een prominente locus waar epigenetische fenomenen vermoedelijk een rol spelen, is de monoamine-oxidase A (MAOA) locus.

We concluderen dat methylatie van MAOA een significante rol kan spelen bij veelvoorkomende psychiatrische aandoeningen en dat verdere studie van epigenetische processen op deze locus gewenst is.

Analyse van CpG-methylatie in het MAOA-promotorgebied toonde aanzienlijke methylatie aan bij vrouwen, maar niet bij mannen.

Daarom wordt allelische mRNA-expressie beïnvloed door genetische en epigenetische gebeurtenissen, die beide het potentieel hebben om de biogene aminetoon in het centraal zenuwstelsel te moduleren.


Welke mutaties van fosfolamban zijn gevonden bij patiënten met cardiomyopathie?

Answer: PLN-mutatie R14del [of c.40_42delAGA(p.Arg14del)] werd geïdentificeerd bij 12 (12%) ARVC-patiënten en bij 39 (15%) DCM-patiënten. Een andere PLN-mutatie is een T116G puntmutatie, waarbij een stopcodon wordt vervangen door Leu-39 (L39stop), en deze werd gevonden in twee families met erfelijke hartfalen. Erfelijke mutanten van fosfolamban, zoals Arg(9) naar Cys, Arg(9) naar Leu, Arg(9) naar His, veroorzaken dodelijke, erfelijke gedilateerde cardiomyopathie. Specifiek presenteerden twee patiënten een G-T missense mutatie op het G26 nucleotide, wat een Arg-Leu substitutie op codon 9 (R9L) codeert. Eén patiënt had een G-A missense mutatie op hetzelfde nucleotide, wat een Arg-His substitutie op codon 9 (R9H) codeert. Een missense mutatie in het cytoplasmatische domein van PLN (R9C) veroorzaakt gedilateerde cardiomyopathie bij mensen, leidend tot voortijdige dood.

Bij 19 van de 142 patiënten (13%) werd de PLN-founder mutatie c.40_42delAGA (p.Arg14del) geïdentificeerd. Dragers van de PLN-mutatie hadden vaker laag-voltage elektrocardiogrammen (p = 0,004), omgekeerde T-golven in leads V4 tot V6 (p <0,001), en aanvullende structurele (p = 0,007) of functionele (p = 0,017) linker ventrikelstoornissen, terwijl dragers van desmosomale mutaties vaker solitaire rechter ventrikelafwijkingen hadden.

Recent toonden we aan dat de c.40_42delAGA (p.Arg14del) mutatie in het fosfolamban (PLN) gen kan worden geïdentificeerd bij 10-15% van de Nederlandse patiënten met gedilateerde cardiomyopathie of aritmogene cardiomyopathie.

PLN-mutatie R14del werd geïdentificeerd bij 12 (12%) ARVC-patiënten en bij 39 (15%) DCM-patiënten.

De PLN R14del founder mutatie is aanwezig bij een aanzienlijk aantal patiënten die klinisch zijn gediagnosticeerd met DCM of ARVC. R14del+ patiënten gediagnosticeerd met DCM vertoonden een aritmogeen fenotype, en plotselinge hartdood op jonge leeftijd kan het eerste symptoom zijn. Deze bevindingen ondersteunen het concept van 'aritmogene cardiomyopathie'.

Hier onthullen we mechanistische inzichten in hoe vier erfelijke mutanten van fosfolamban, Arg(9) naar Cys, Arg(9) naar Leu, Arg(9) naar His, en Arg(14) deletie, de regulatie van SERCA veranderen. Deletie van Arg(14) verstoort het herkenningsmotief van proteïnekinase A, wat fosfolamban fosforylering uitschakelt en resulteert in constitutieve SERCA-remming. Mutatie van Arg(9) veroorzaakt complexere functionele veranderingen, waarbij hydrofobe substituties zoals cysteïne en leucine zowel SERCA-remming als fosfolamban fosforylering elimineren, terwijl een aromatische substitutie zoals histidine selectief de fosforylering verstoort. We tonen aan dat de rol van Arg(9) in fosfolambanfunctie veelzijdig is: het is belangrijk voor remming van SERCA, verhoogt de efficiëntie van fosforylering, en is cruciaal voor proteïnekinase A herkenning in de context van het fosfolamban pentameer. Gezien de synergetische gevolgen voor contractiliteit is het niet verrassend dat de mutanten dodelijke, erfelijke gedilateerde cardiomyopathie veroorzaken.

Fosfolamban (PLN) is een belangrijke regulator van het SR en de hartfunctie, en PLN-mutaties bij mensen zijn geassocieerd met gedilateerde cardiomyopathie (DCM). We rapporteerden eerder de deletie van het sterk geconserveerde aminozuur arginine 14 (nucleotiden 39, 40 en 41) bij DCM-patiënten.

Om de functie van deze mutant PLN te beoordelen, introduceerden we de PLN-R14Del in hartspiercellen van de PLN-null muis.

Dus, menselijke PLN-R14Del wordt verkeerd gerouteerd naar het sarcolemma, in afwezigheid van endogene PLN, en verandert de NKA-activiteit, wat leidt tot hartremodellering.

Mutaties in het gen dat PLN codeert zijn geassocieerd met idiopathische gedilateerde cardiomyopathie; echter is er geen systematisch onderzoek naar PLN-mutaties bij hartfalen uitgevoerd.

Twee patiënten presenteerden een G-T missense mutatie op het G26 nucleotide, wat een Arg-Leu substitutie op codon 9 (R9L) codeert.

Eén patiënt presenteerde een G-A missense mutatie op hetzelfde nucleotide, wat een Arg-His substitutie op codon 9 (R9H) codeert. De vierde aangedane patiënt had een T-G nonsense mutatie op nucleotide 116, waarbij een stopcodon wordt vervangen voor Leu-39 (L39stop).

De genetische analyse richtte zich op de R9C-mutatie met het vermogen om PLN-fosforylering te blokkeren, wat leidt tot chronische remming van SERCA2a-activiteit. Een andere geanalyseerde mutatie die het PLN-niveau in cellen veranderde, hield verband met de substitutie van een leucine-residu op positie 39 door een voortijdig stopcodon (L39X).

Een missense mutatie in het cytoplasmatische domein van PLN (R9C) veroorzaakt gedilateerde cardiomyopathie bij mensen, leidend tot voortijdige dood.

Deze effecten worden versterkt onder oxiderende omstandigheden, wat suggereert dat oxidatieve stress de cardiotoxische effecten van de PLN(R9C) mutant kan verergeren.

We identificeerden 1 familie met een deletie van arginine 14 in PLN. Interessant is dat, in tegenstelling tot andere individuen met dezelfde PLN-mutatie, deze personen pas in hun zevende decennium werden gediagnosticeerd met gedilateerde cardiomyopathie, toen ze slechts mild symptomatisch waren met congestief hartfalen.

Fosfolamban R14 deletie resulteert in laat optredende, milde, erfelijke gedilateerde cardiomyopathie.

Door genetische screening van patiënten met gedilateerde cardiomyopathie identificeerden we een eerder niet-gekarakteriseerde deletie van arginine 14 (PLN-R14Del) in het coderende gebied van het fosfolamban (PLN) gen in een grote familie met erfelijk hartfalen. Er werden geen homozygote individuen gevonden. Rond de middelbare leeftijd ontwikkelden heterozygote individuen linker ventrikel dilatatie, contractiestoornissen en episodische ventrikelaritmieën, met in sommige gevallen duidelijk hartfalen.

Transgene muizen die de mutant PLN-R14Del overexpressen, vertoonden een vergelijkbare cardiomyopathie als bij mensen, met vergelijkbare histopathologische afwijkingen en voortijdige dood.

Een mutatie in het menselijke fosfolamban-gen, waarbij arginine 14 wordt verwijderd, resulteert in dodelijke, erfelijke cardiomyopathie.

Hier werd een T116G puntmutatie geïdentificeerd, waarbij een stopcodon wordt vervangen door Leu-39 (L39stop), in twee families met erfelijk hartfalen. De heterozygote individuen vertoonden hypertrofie zonder verminderde contractiele prestaties. Opmerkelijk ontwikkelden beide homozygote individuen voor L39stop gedilateerde cardiomyopathie en hartfalen, wat leidde tot harttransplantatie op 16 en 27-jarige leeftijd.

Hier rapporteren we dat een erfelijke menselijke gedilateerde cardiomyopathie met refractair congestief hartfalen wordt veroorzaakt door een dominante Arg --> Cys missense mutatie op residu 9 (R9C) in fosfolamban (PLN), een transmembraan fosfoproteïne dat de cardiale sarcoplasmatische reticulum Ca2+-adenosinetrifosfatase (SERCA2a) pomp remt. Transgene PLN(R9C) muizen vertoonden menselijke hartfalen met voortijdige dood. Cellulaire en biochemische studies toonden aan dat, in tegenstelling tot wildtype PLN, PLN(R9C) SERCA2a niet direct remde. In plaats daarvan ving PLN(R9C) proteïnekinase A (PKA), wat PKA-gemedieerde fosforylering van wildtype PLN blokkeerde en daardoor de afname van calciumtransiënten in myocyten vertraagde.

Fosfolamban R14del mutatie bij patiënten gediagnosticeerd met gedilateerde cardiomyopathie of aritmogene rechter ventrikel cardiomyopathie: bewijs ter ondersteuning van het concept van aritmogene cardiomyopathie.

De PLN -42 C>G mutatie werd gevonden bij één patiënt met laat optredende familiale apicale hypertrofische cardiomyopathie.


Wat zijn de aanvullende antioxidanten bij atleten?

Answer: Er zijn verschillende antioxidant supplementen die tot verschillende families behoren, zoals vitamines, polyfenolen, alfa-liponzuur, ubiquinonen, n-3 meervoudig onverzadigde vetzuren (PUFA's), mineralen en anderen. Ondanks het wijdverbreide gebruik van deze supplementen, wordt hun werkelijke nut nog steeds betwist en wordt het gebruik ervan bij atleten niet unaniem aanbevolen.

Hoewel deze supplementen steeds vaker worden gebruikt door masteratleten, zijn er zeer weinig gegevens beschikbaar over hun effecten op oxidatieve stress, spierherstel en fysieke prestaties. De potentiële voordelen van supplementgebruik bij atleten zijn dus twijfelachtig. Sommige studies geven geen voordelen aan, terwijl andere mogelijke negatieve bijwerkingen van vitamine-suppletie benadrukken.

Deze gegevens geven aan dat RQ de door inspanning geïnduceerde lipidenperoxidatie significant vermindert zonder geassocieerde veranderingen in ontsteking of plasma-antioxidantstatus.

Cr-suppletie remde de toename van ontstekingsmarkers TNF-α en CRP, maar niet van oxidatieve stressmarkers, veroorzaakt door acute inspanning.

Quercetine- en vitamine C-suppletie kunnen mogelijk niet gunstig zijn voor verbetering van het lipidenprofiel, hoewel het spierbeschadiging en het lichaamsvetpercentage kan verminderen.

Vitamines C en E-suppletie hadden geen significant effect op een van de bestudeerde parameters.

De effecten van de twee behandelingen ten opzichte van placebo op de gemiddelde prestatie in de incrementele test en tijdrit waren onduidelijk, maar lopers die sneller waren met 1 SD van de pieksnelheid toonden een mogelijke verbetering van de pieksnelheid met BC-sap (1,9%; ±2,5%).

Trainingsstatus correleert sterker met antioxidantstatus dan dieet.

Daarom kunnen we concluderen dat Biostimine-suppletie het postinspanningniveau van TBARS verlaagt door de antioxidantactiviteit van plasma te verhogen, maar geen effect heeft op ontstekingsmarkers.

Suppletie met Asx zou de door inspanning geïnduceerde productie van vrije radicalen en uitputting van niet-enzymatische antioxidantverdediging bij jonge voetballers kunnen voorkomen.

Samenvattend geven deze resultaten aan dat behandeling met melatonine bij acute sportinspanning oxidatieve stress omkeert, de verdediging en het lipidenmetabolisme verbetert, wat zou resulteren in een verbetering van de fitheid.

CoQ(10)-suppletie vóór zware inspanning vermindert de oxidatieve stress en moduleert de ontstekingssignalisatie, waardoor de daaropvolgende spierschade wordt verminderd.

Tot nu toe zijn de positieve therapeutische voordelen van Cr bij verschillende oxidatieve stress-gerelateerde ziekten in de literatuur gerapporteerd en recentelijk is ook aangetoond dat Cr directe antioxidante effecten uitoefent.

Deze resultaten geven aan dat Cr-suppletie oxidatieve DNA-schade en lipidenperoxidatie, veroorzaakt door een enkele sessie weerstandstraining, verminderde.

Niettemin wordt, op basis van het groeiende bewijs dat veel atletische populaties een vitamine D-tekort of -insufficiëntie hebben, aanbevolen dat atleten hun serum vitamine D-concentratie monitoren en overleggen met hun zorgverlener en/of voedingsdeskundige om te bepalen of zij gezondheidsvoordelen zouden hebben bij vitamine D-suppletie.

Deze studie onderzocht de effecten van 1.000 mg quercetine + 1.000 mg vitamine C (QC); 1.000 mg quercetine, 1.000 mg vitamine C, 400 mg isoquercetine, 30 mg epigallocatechinegallaat en 400 mg n-3 vetzuren (QFO).

De twee stammen, L. rhamnosus IMC 501(®) en L. paracasei IMC 502(®), oefenen sterke antioxidantactiviteit uit. Atleten en iedereen die wordt blootgesteld aan oxidatieve stress kunnen profiteren van het vermogen van deze probiotica om antioxidantniveaus te verhogen en de effecten van reactieve zuurstofsoorten te neutraliseren.

Deze resultaten geven aan dat suppletie met n-3 LCPUFA's de oxidatieve stress in rust en na een judo-trainingssessie significant verhoogde.

Rhodiola Rosea is een adaptogene plant waarvan is gerapporteerd dat het het gebruik van vetzuren bevordert, de antioxidantfunctie verbetert en de lichaamsweerstand tegen fysieke inspanningen verhoogt.

Suppletie met antioxidant vitamine E bij atleten van 267 mg (400 IUs) of meer is gerapporteerd om de niveaus van lipidenperoxidatie geassocieerd met inspanning te verminderen.

De aan het einde van de studie verkregen resultaten geven aan dat zinksuppletie de productie van vrije radicalen voorkomt door het activeren van het antioxidantsysteem.

De significante toename van de onverzadigde index (UI) van erytrocytenmembranen duidt op potentieel schadelijke effecten, omdat een hoge inname van PUFA de vatbaarheid voor lipidenperoxidatie kan verhogen die niet wordt gecompenseerd door een hogere toename van de totale antioxidantactiviteit (TAA). Het naleven van het mediterrane dieet lijkt de betere keuze.

Een aantal klinische onderzoeken zijn met succes uitgevoerd met wei- en/of soja-eiwitten bij de behandeling van veel ziekten. Beide hebben antioxidante eigenschappen, wat ook een factor lijkt te zijn bij aerobe fysieke prestaties.

Het antioxidante effect van de twee eiwitten is gebaseerd op verschillende werkingsmechanismen.


Is het glycyl-tRNA synthetase-gen betrokken bij de ontwikkeling van de ziekte van Charcot-Marie-Tooth?

Answer: Dominante mutaties in GARS, dat het essentiële enzym glycyl-tRNA synthetase (GlyRS) codeert, leiden tot een vorm van de ziekte van Charcot-Marie-Tooth, type 2D (CMT2D), die voornamelijk wordt gekenmerkt door degeneratie van de lagere motorische zenuwen.

De ziekte van Charcot-Marie-Tooth type 2D (CMT2D) is een autosomaal-dominante axonale perifere neuropathie die wordt gekenmerkt door een verminderde motorische en sensorische functie in de distale extremiteiten. Mutaties in het glycyl-tRNA synthetase (GARS) gen veroorzaken CMT2D.

Dominante mutaties in GARS veroorzaken zeldzame vormen van de ziekte van Charcot-Marie-Tooth en distale spinale musculaire atrofie.

Met behulp van exoomsequencing werd vastgesteld dat zij samengestelde heterozygote mutaties in het glycyl-tRNA synthetase (GARS) gen draagt.

Mutaties in het menselijke GlyRS (hGlyRS) werden ook in verband gebracht met de ziekte van Charcot-Marie-Tooth.

Dominante mutaties in GARS, dat het essentiële enzym glycyl-tRNA synthetase (GlyRS) codeert, leiden tot een vorm van de ziekte van Charcot-Marie-Tooth, type 2D (CMT2D), die voornamelijk wordt gekenmerkt door degeneratie van de lagere motorische zenuwen.

Een nieuwe mutatie in glycyl-tRNA synthetase veroorzaakte de ziekte van Charcot-Marie-Tooth type 2D met betrokkenheid van de gezichtsspieren en ademhalingsspieren.

Hier beschrijven we een 45-jarige vrouw met een langdurige motorisch-dominante neuropathie. Distale zwakte verscheen in de kindertijd en verergerde met de leeftijd. Na de diagnose CMT type 2 namen de symptomen toe, en in haar vierde decennium trad zwakte van de gezichtsspieren en ademhalingsspieren op, wat uiteindelijk niet-invasieve mechanische ventilatie noodzakelijk maakte. Er was geen familiegeschiedenis van CMT. Uitgebreide analyse van bekende CMT-gerelateerde genen toonde een nieuwe heterozygote c.815T>A, p.L218Q mutatie in glycyl-tRNA synthetase (GARS), een oorzakelijk gen voor zowel CMT type 2D (CMT2D) als distale spinale musculaire atrofie type V (dSMA-V).

Langafstand structurele effecten van een ziekte van Charcot-Marie-Tooth veroorzakende mutatie in menselijk glycyl-tRNA synthetase.

Mutaties in glycyl tRNA synthetase bij ziekte van Charcot-Marie-Tooth type 2D en distale spinale musculaire atrofie type V.

[Een nieuwe mutatie in glycyl-tRNA synthetase veroorzaakte ziekte van Charcot-Marie-Tooth type 2D met betrokkenheid van gezichtsspieren en ademhalingsspieren].

Glycyl-tRNA synthetase (GARS), dat het enzym codeert dat verantwoordelijk is voor het beladen van tRNA(Gly) met glycine in zowel het cytoplasma als de mitochondriën, wordt in verband gebracht met ziekte van Charcot-Marie-Tooth 2D (CMT2D) en distale erfelijke motorische neuropathie type V (dHMN-V).

Deze aanvullende functies kunnen verklaren waarom dominante mutaties in glycyl-tRNA synthetase (GlyRS) en tyrosyl-tRNA synthetase de ziekte van Charcot-Marie-Tooth (CMT) veroorzaken, de meest voorkomende erfelijke ziekte van het perifere zenuwstelsel.

Hier rapporteren we de identificatie van vier ziekte-geassocieerde missense mutaties in het glycyl tRNA synthetase-gen in families met CMT2D en dSMA-V.

Van de vele erfelijke perifere neuropathieën van Charcot-Marie-Tooth wordt type 2D (CMT2D) veroorzaakt door dominante puntmutaties in het GARS-gen, dat glycyl tRNA synthetase (GlyRS) codeert.

De ziekte van Charcot-Marie-Tooth type 2D is een erfelijke axonale neuropathie geassocieerd met glycyl-tRNA synthetase (GARS) die wordt veroorzaakt door een mutatie in GARS.

Een nieuwe mutatie in glycyl-tRNA synthetase veroorzaakte de ziekte van Charcot-Marie-Tooth type 2D met betrokkenheid van gezichtsspieren en ademhalingsspieren.

Een ENU-geïnduceerde mutatie in muis glycyl-tRNA synthetase (GARS) veroorzaakt perifere sensorische en motorische fenotypen en creëert een model van Charcot-Marie-Tooth type 2D perifere neuropathie.

We hebben eerder mutaties in het gen dat glycyl-tRNA synthetase (GARS) codeert geïmpliceerd als oorzaak van CMT2D en dSMA-V.

Een actieve dominante mutatie van glycyl-tRNA synthetase veroorzaakt neuropathie in een muismodel van Charcot-Marie-Tooth 2D.

De ziekte van Charcot-Marie-Tooth type 2D (CMT2D) is een dominant overervende perifere neuropathie veroorzaakt door missense mutaties in het glycyl-tRNA synthetase-gen (GARS). Naast GARS veroorzaken mutaties in drie andere tRNA synthetase-genen vergelijkbare neuropathieën, hoewel de onderliggende mechanismen niet volledig worden begrepen.

Deze aanvullende functies kunnen verklaren waarom dominante mutaties in glycyl-tRNA synthetase (GlyRS) en tyrosyl-tRNA synthetase de ziekte van Charcot-Marie-Tooth (CMT) veroorzaken.


Is er software voor geautomatiseerde analyse van FISH-beelden?

Answer: FISH is een populaire moleculaire cytogenetische methode. Het resultaat van een enkele FISH-analyse is een set van enkele tientallen tot honderden microscopische beelden — een enkele geëvalueerde monster heeft een diameter van ongeveer 20 mm. Het doel van een geautomatiseerde evaluatie is om de subjectieve beoordeling van beelden door de laboratoriumtechnicus te vervangen om een hogere uniformiteit van de resultaten te bereiken. Na een uitleg van het principe van de methode en de typische inhoud van beelden, wordt de verwerkingsstroom van beeldsegmentatie geschetst en worden de resultaten gepresenteerd aan de hand van verschillende voorbeeldbeelden. Op basis van de resultaten is er software voor geautomatiseerde analyse van FISH-beelden.

De studie toonde de haalbaarheid aan van geautomatiseerde FISH-signaalanalyse door een CAD-schema toe te passen op de automatisch gegenereerde 2D-projectiebeelden.

Een kleurbeeldtechniek, multiplex fluorescent in situ hybridisatie (M-FISH), is ontwikkeld om de analyse van het proces te vergemakkelijken. Met behulp van een M-FISH-techniek wordt elke chromosoomklasse (1,2, …,22,X,Y) gekleurd met een unieke kleur. Er worden echter aanzienlijke variaties tussen beelden waargenomen als gevolg van verschillende factoren zoals ongelijke hybridisatie en spectrale overlap tussen kanalen. Deze soorten variaties beïnvloeden de pixelclassificatie-nauwkeurigheid van beeldclassificatiemethoden die begeleid zijn en een set geannoteerde beelden voor training vereisen. In dit artikel presenteren we een volledig onbewaakte M-FISH chromosoombeeldclassificatiemethodologie. Onze belangrijkste bijdragen zijn 1) de aanname dat de intensiteit van een chromosoompixel wordt bemonsterd uit meerdere Gaussiaanse componenten [Gaussiaans mengmodel (GMM)] zodat elke component overeenkomt met één chromosoomklasse, en 2) de initialisatie van het GMM-model met behulp van de emissie-informatie van elke chromosoomklasse. Dit is haalbaar omdat we vóór het verkrijgen van het M-FISH-beeld al weten welke chromosoomklasse uitzendt naar elk van de vijf M-FISH-beeldkanalen. De methode is getest op een groot aantal M-FISH-beelden en een totale nauwkeurigheid van 89,85% wordt gerapporteerd. Onze methode is onbewaakt en toont een hogere classificatienauwkeurigheid, zelfs vergeleken met gangbare begeleide methoden.

Hybridisatietests (FISH) bieden veelbelovende moleculaire beeldvormingsbiomarkers om kankers en genetische aandoeningen nauwkeuriger en betrouwbaarder te detecteren en diagnosticeren. Aangezien de huidige handmatige FISH-signaalanalyse inefficiënt en inconsistent is, wat de klinische bruikbaarheid beperkt, trekt de ontwikkeling van geautomatiseerde FISH-beeldscansystemen en computerondersteunde detectieschema's (CAD) onderzoeksinteresse aan. Om hoge-resolutie FISH-beelden te verkrijgen in een multispectrale scanmodus, wordt een enorme hoeveelheid beeldgegevens gegenereerd met een stapel van meerdere driedimensionale (3D) beeldslices van een enkel monster. Het automatisch voorbewerken van deze gescande beelden om niet-nuttige en redundante gegevens te elimineren is belangrijk om geautomatiseerde FISH-tests acceptabel te maken in klinische toepassingen. In deze studie werd een dual-detector fluorescentiebeeldscansysteem toegepast om vier monsterslides met FISH-gelabelde chromosoom X te scannen. Een CAD-schema werd ontwikkeld om analyseerbare interfasecellen te detecteren en de meerdere beeldslices met geregistreerde FISH-gelabelde signalen om te zetten in 2D-projectiebeelden. Het CAD-schema werd vervolgens toegepast op elk projectiebeeld om analyseerbare interfasecellen te detecteren met een adaptief meervoudig-drempelalgoritme, FISH-gelabelde signalen te identificeren met een top-hat-transformatie, en de verhoudingen tussen normale en abnormale cellen te berekenen. Om de CAD-prestaties te beoordelen, werden de FISH-gelabelde signalen ook onafhankelijk visueel gedetecteerd door een waarnemer. De Kappa-coëfficiënten voor overeenstemming tussen CAD en waarnemer varieerden van 0,69 tot 1,0 bij het detecteren/tellen van FISH-signaalpunten in vier testmonsters.

In dit artikel ontwikkelden we een classificatie-algoritme op basis van spaarzame representatie (SRC) gebaseerd op L1-norm minimalisatie voor het classificeren van chromosomen uit multikleur fluorescent in situ hybridisatie (M-FISH) beelden. Het algoritme is getest op een uitgebreide M-FISH-database die we hebben opgezet, wat verbeterde prestaties in classificatie aantoont. Vergeleken met andere pixelgewijze M-FISH-beeldclassificatoren zoals fuzzy c-means (FCM) clusteringalgoritmen en adaptieve fuzzy c-means (AFCM) clusteringalgoritmen die we eerder voorstelden, gaf de huidige methode de laagste classificatiefout. Om de prestaties van verschillende SRC-methoden voor M-FISH beeldanalyse te evalueren, werden drie verschillende spaarzame representatiemethoden getest en vergeleken, namelijk de Homotopy-methode, Orthogonal Matching Pursuit (OMP) en Least Angle Regression (LARS). Resultaten van onze statistische analyse toonden aan dat de op Homotopy gebaseerde methode significant beter is dan de andere twee methoden.

Fluorescent in situ hybridisatie (FISH) wordt gebruikt om de organisatie en positionering van specifieke DNA-sequenties binnen de celkern te bestuderen. Het analyseren van gegevens uit FISH-beelden is een tijdrovend proces dat een element van subjectiviteit met zich meebrengt. Geautomatiseerde FISH-beeldanalyse bespaart tijd en biedt het voordeel van objectieve data-analyse. Hoewel verschillende FISH-beeldanalysetools zijn ontwikkeld, gebruiken ze vaak een drempelgebaseerd segmentatiealgoritme voor kernsegmentatie. Aangezien fluorescerende signaalintensiteiten aanzienlijk kunnen variëren van experiment tot experiment, van cel tot cel en binnen een cel, is drempelgebaseerde segmentatie inflexibel en vaak onvoldoende voor automatische beeldanalyse, wat leidt tot extra handmatige segmentatie en mogelijke subjectieve bias. Om deze problemen te overwinnen, ontwikkelden we een grafische softwaretool genaamd FISH Finder om FISH-beelden die aanzienlijk variëren automatisch te analyseren. Door kernsegmentatie als een classificatieprobleem te formuleren, wordt een samengestelde Bayesiaanse classifier gebruikt zodat contextuele informatie wordt benut, wat resulteert in betrouwbare classificatie en grensextractie. Dit maakt het mogelijk om FISH-beelden efficiënt en objectief te analyseren zonder aanpassing van invoerparameters. Bovendien is FISH Finder ontworpen om de afstanden tussen verschillend gekleurde FISH-probes te analyseren.

De gelijktijdige detectie van eiwitexpressie en veranderingen in genkopieaantal in patiëntmonsters, zoals paraffine-ingebedde weefselsecties, is uitdagend omdat de procedures van immunohistochemie (IHC) en fluorescent in situ hybridisatie (FISH) elkaar negatief beïnvloeden, wat vaak resulteert in suboptimale kleuring. Daarom ontwikkelden we een nieuw geautomatiseerd algoritme gebaseerd op relocatie dat de daaropvolgende detectie van eiwitinhoud en veranderingen in genkopieaantal binnen dezelfde cel mogelijk maakt. METHODEN: Paraffine-ingebedde weefselsecties van colorectale kankers werden gekleurd voor CD133-expressie. IHC-beelden werden verkregen en beeldcoördinaten geregistreerd. Slides werden vervolgens gehybridiseerd met fluorescent gelabelde DNA-probes. FISH-beelden werden genomen op de eerder geregistreerde posities, wat directe vergelijking van eiwitexpressie en genkopieaantal signalen binnen dezelfde cellen/weefselgebieden mogelijk maakt. Relocatie, acquisitie van de IHC- en FISH-beelden, en telling van FISH-signalen in de immunofenotypeerde tumorgebieden werden geautomatiseerd uitgevoerd. RESULTATEN: Geautomatiseerde FISH-analyse werd uitgevoerd op 13 verschillende colonkankermonsters die voor CD133 waren gekleurd; elk monster werd gescoord voor MYC, ZNF217 en Chromosoom 6 in CD133-positieve en negatieve klieren. Van de 13 gevallen toonden vier (31%) amplificatie van het MYC-oncogen en zeven van de 13 (54%) gevallen waren versterkt voor ZNF217. Er was geen significant verschil tussen CD133-positieve tumor- en CD133-negatieve tumorcellen.

De gelijktijdige detectie van eiwitexpressie en veranderingen in genkopieaantal in patiëntmonsters, zoals paraffine-ingebedde weefselsecties, is uitdagend omdat de procedures van immunohistochemie (IHC) en fluorescent in situ hybridisatie (FISH) elkaar negatief beïnvloeden, wat vaak resulteert in suboptimale kleuring. Daarom ontwikkelden we een nieuw geautomatiseerd algoritme gebaseerd op relocatie dat de daaropvolgende detectie van eiwitinhoud en veranderingen in genkopieaantal binnen dezelfde cel mogelijk maakt. Methoden: Paraffine-ingebedde weefselsecties van colorectale kankers werden gekleurd voor CD133-expressie. IHC-beelden werden verkregen en beeldcoördinaten geregistreerd. Slides werden vervolgens gehybridiseerd met fluorescent gelabelde DNA-probes. FISH-beelden werden genomen op de eerder geregistreerde posities, wat directe vergelijking van eiwitexpressie en genkopieaantal signalen binnen dezelfde cellen/weefselgebieden mogelijk maakt. Relocatie, acquisitie van de IHC- en FISH-beelden, en telling van FISH-signalen in de immunofenotypeerde tumorgebieden werden geautomatiseerd uitgevoerd. Resultaten: Geautomatiseerde FISH-analyse werd uitgevoerd op 13 verschillende colonkankermonsters die voor CD133 waren gekleurd; elk monster werd gescoord voor MYC, ZNF217 en Chromosoom 6 in CD133-positieve en negatieve klieren. Van de 13 gevallen toonden vier (31%) amplificatie van het MYC-oncogen en zeven van de 13 (54%) gevallen waren versterkt voor ZNF217. Er was geen significant verschil tussen CD133-positieve tumor- en CD133-negatieve tumorcellen.


Hoe veroorzaken histonmethyltransferases histonmodificatie?

Answer: Histonmethyltransferases (HMT's) zijn verantwoordelijk voor de plaats-specifieke toevoeging van covalente modificaties op de histonstaarten, die dienen als markers voor de rekrutering van chromatine-organisatiecomplexen. Er zijn twee hoofdtypen HMT's: histon-lysine N-methyltransferases en histon-arginine N-methyltransferases. De eerste methyleren specifieke lysine (K) residuen zoals 4, 9, 27, 36 en 79 op histon H3 en residu 20 op histon H4. De laatste methyleren arginine (R) residuen zoals 2, 8, 17 en 26 op histon H3 en residu 3 op histon H4. Afhankelijk van welk residu wordt gemodificeerd en de mate van methylatie (mono-, di- en tri-methylatie), wordt lysinemethylatie van histonen gekoppeld aan ofwel transcriptioneel actief of stil chromatine.

Lysinemethylatie van histonen wordt geassocieerd met zowel transcriptioneel actief chromatine als met stil chromatine, afhankelijk van welk residu wordt gemodificeerd. Histonmethyltransferases en demethylases zorgen ervoor dat histonmethylaties dynamisch zijn en kunnen variëren afhankelijk van de celcyclus- of ontwikkelingsfase.

Deze benadering identificeerde Txr1p als een histonmethyltransferase in Tetrahymena thermophila en karakteriseerde de relaties van de Txr1p en Ezl2p methyltransferases met histon H3 modificatie.

Histonmethyltransferases katalyseren plaats-specifieke afzetting van methylgroepen, waardoor de rekrutering van transcriptieregulatoren mogelijk wordt. Bij zoogdieren wordt trimethylatie van lysine 4 in histon H3, een modificatie gelokaliseerd bij de transcriptiestartplaatsen van actieve genen, gekatalyseerd door zes enzymen (SET1a en SET1b, MLL1-MLL4) waarvan de specifieke functies grotendeels onbekend zijn.

Epigenetische regulatie van genexpressie door covalente modificatie van histonen is belangrijk voor de ontwikkeling van kiemlijncellen. Bij zoogdieren spelen histon H3 lysine 9 (H3K9)-specifieke histonmethyltransferases (HMTases), zoals G9a, SETDB1 en SUV39H, een cruciale rol, maar de bijdrage van H3K9-specifieke HMTases in Drosophila moet nog worden opgehelderd, vooral in mannelijk sperma.

Door de distributie van histonmodificaties in kernen te analyseren met behulp van kwantitatieve fluorescentiemicroscopie, vonden we dat H4K16 acetylatie (H4K16ac) ondervertegenwoordigd is en H4K20 monomethylatie (H4K20me1) verrijkt is op hermafrodiete X-chromosomen op een DCC-afhankelijke wijze.

Hier vonden we de epigenetische modificatie van de BZLF1-promoter in latente Raji-cellen door histon H3 lysine 27 trimethylatie (H3K27me3), H3K9me2/me3 en H4K20me3.

Hoewel is aangetoond dat DNA-methyltransferases interageren met histonmethyltransferases zoals EZH2 (die histon H3 op lysine 27 methyleert) en G9a (die histon H3 op lysine 9 methyleert), is de relatie tussen DNA-methylatie en repressieve histonmerken nog niet volledig bestudeerd.

Methylatie van histon H4 lysine 20 (H4K20me) speelt een cruciale rol in diverse cellulaire processen zoals genexpressie, celcyclusprogressie en DNA-schadeherstel, waarbij elk van de drie methylatiestadia (mono-, di- en tri-methylatie) een unieke bijdrage levert.

Histon H3-lysine (K) 4, H3-K9 en H3-K27 modificaties in al deze vier genen werden onderzocht met chromatin immunoprecipitation (ChIP) assay in HCC cellijnen.

De N-terminale staart van histon H4 wordt al lange tijd beschouwd als een belangrijke regulator in chromatinestructuur en functie.

Gentranscriptie wordt kritisch beïnvloed door chromatinestructuur en de modificatiestatus van histonstaarten. Methylatie van lysineresiduen in histonstaarten wordt dynamisch gereguleerd door de tegengestelde activiteiten van histonmethyltransferases en histondemethylases.

Het SAS3-afhankelijke NuA3 histonacetyltransferasecomplex werd oorspronkelijk geïdentificeerd op basis van zijn vermogen om histon H3 in vitro te acetylateren.

SU(VAR)3-9-achtige histonmethyltransferases controleren heterochromatische domeinen in eukaryoten.

Methylatie van positie-specifieke lysineresiduen in histon N-terminale uiteinden is een centrale modificatie voor het reguleren van epigenetische overgangen in chromatine. Elk methylabel lysineresidu kan bestaan in een mono-, di- of trimethyleringstoestand, waardoor het indexeringspotentieel van deze specifieke modificatie wordt uitgebreid.

Een van deze modificaties, histon lysinemethylatie, is aangetoond zeer stabiel te zijn en een epigenetische verandering te vertegenwoordigen.

Voornamelijk door de recente ontdekking van de SET domein-afhankelijke H3-specifieke histonmethyltransferases SUV39H1 en Suv39h1, die selectief lysine 9 van de H3 N-terminale methyleren, heeft deze post-translationele modificatie weer wetenschappelijke interesse gekregen.

Set9, een nieuw histon H3 methyltransferase dat transcriptie faciliteert door histonstaartmodificaties die nodig zijn voor heterochromatinevorming te verhinderen.

Onze resultaten suggereren dat de methylatie van histonstaarten verschillende effecten op transcriptie kan hebben, afhankelijk van de chromosomale locatie, de combinatie van post-translationele modificaties en het enzym (of eiwitcomplex) dat betrokken is bij de specifieke modificatie.

Onder de verschillende groepen enzymen die bekend staan om covalente modificaties te katalyseren, zijn de meest recente toevoegingen de histonmethyltransferases (HMTases), waarvan de functies nu worden gekarakteriseerd.


Is er een verhoogd risico op kanker bij Dyskeratose Congenita?

Answer: Mensen met DC hebben een verhoogd risico op progressief beenmergfalen (BMF), myelodysplastisch syndroom (MDS) of acute myeloïde leukemie (AML), solide tumoren (meestal plaveiselcelcarcinoom van het hoofd/halsgebied of anogenitale kanker), en pulmonale fibrose

Mensen met DC hebben een verhoogd risico op progressief beenmergfalen (BMF), myelodysplastisch syndroom (MDS) of acute myeloïde leukemie (AML), solide tumoren (meestal plaveiselcelcarcinoom van het hoofd/halsgebied of anogenitale kanker), en pulmonale fibrose

De klinische progressie van de ziekte kan leiden tot aplastische anemie (86% van alle patiënten) en tot pulmonale of levercomplicaties. Deze patiënten hebben ook een verhoogd risico op kanker.

Fanconi-anemie (FA), dyskeratose congenita (DC), Diamond-Blackfan-anemie (DBA) en Shwachman-Diamond-syndroom (SDS) vormen belangrijke erfelijke beenmergfalen-syndromen (IBMFS). Bijwerkingen omvatten ernstig beenmergfalen (BMF), myelodysplastisch syndroom (MDS), acute myeloïde leukemie (AML) en solide tumoren (ST)

Patiënten met FA hadden een eerdere aanvang van kanker, behoefte aan stamceltransplantatie en overlijden; gevolgd door DC; DBA en SDS waren het mildst. Terwijl FA- en DC-patiënten duidelijk verhoogde risico's op kanker, AML en MDS hadden, waren er geen gevallen van leukemie bij DBA- of SDS-patiënten

De bevindingen tonen aan dat zowel FA als DC belangrijke kankergevoeligheidssyndromen zijn

Patiënten met dyskeratose congenita (DC) hebben een verhoogd risico op kanker, maar vertonen ook een verhoogde stralingsgevoeligheid.

Dyskeratose congenita (DC) wordt gekenmerkt door de klinische triade van reticulaire huidpigmentatie, orale leukoplakie en nageldystrofie, geassocieerd met beenmergfalen (BMF) en een hoog risico op het ontwikkelen van kanker en pulmonale complicaties.

CONCLUSIE: Dyskeratose congenita is een zeldzame aandoening; het is echter van vitaal belang om het verhoogde risico op kankers van het bovenste aerodigestieve tractus bij deze patiënten te herkennen.

Puntmutaties in het DKC1-gen dat dyskerine codeert veroorzaken het zeldzame erfelijke syndroom genaamd X-gebonden dyskeratose congenita, gekenmerkt door falen van prolifererende weefsels en verhoogde vatbaarheid voor kanker.

Dyskeratose Congenita (DC), ook bekend als Zinsser-Engman-Cole syndroom, is een zeldzaam multisysteem-beenmergfalen-syndroom gekenmerkt door mucocutane afwijkingen en een verhoogde aanleg voor kanker.

Dyskeratose congenita is een erfelijk syndroom gekenmerkt door mucocutane kenmerken, beenmergfalen, een verhoogd risico op maligniteiten en andere somatische afwijkingen.

Epidermale atrofie, haar groeistoornissen, beenmergfalen en verhoogd risico op kanker komen ook vaak voor bij DC-patiënten.

Telomeerdisfunctie en tumoronderdrukkingsreacties bij dyskeratose congenita: het balanceren van kanker en weefselvernieuwingsstoornissen.

Net als bij Fanconi-anemie en dyskeratose congenita is DBA zowel een erfelijk beenmergfalen-syndroom als een kankervoorspellend syndroom; de kankerrisico's lijken lager te zijn bij DBA dan bij Fanconi-anemie of dyskeratose congenita

Ernstige pancytopenie veroorzaakt vaak vroegtijdige sterfte bij DC-patiënten, die een verhoogd risico hebben op het ontwikkelen van orofaryngeaal plaveiselcelcarcinoom

Hier worden verschillende aspecten van telomeerbiologie, met betrekking tot volwassen stamcelveroudering, tumoronderdrukking en kanker, beschouwd in de context van DC, resulterend in twee translationele modellen: late aanvang van DC-symptomen bij dragers van telomeergerelateerde mutaties is een potentiële indicator van verhoogd kankerrisico en verschillen in tumoronderdrukkingscapaciteiten tussen de genetische subgroepen zijn (althans gedeeltelijke) oorzaken van verschillende klinische manifestaties van de ziekte

Dyskeratose congenita is een kankergevoelig beenmergfalen-syndroom veroorzaakt door afwijkingen in telomeerbiologie.


Draagt MicroRNA-21 (miR-21) bij aan hart- en vaatziekten?

Answer: MicroRNA-21 (miR-21) is een sterk tot expressie komende microRNA (miRNA) in het cardiovasculaire systeem. Recente studies hebben aangetoond dat de expressie ervan ontregeld is in het hart en de bloedvaten onder aandoeningen van hart- en vaatziekten zoals proliferatieve vaatziekte, cardiale hypertrofie en hartfalen, en ischemische hartziekte. miR-21 blijkt een belangrijke rol te spelen bij de proliferatie en apoptose van vasculaire gladde spiercellen, de groei en het afsterven van hartcellen, en de functies van cardiale fibroblasten. Dienovereenkomstig is bewezen dat miR-21 betrokken is bij de pathogenese van de bovengenoemde hart- en vaatziekten, zoals aangetoond door zowel verlies-als winst-functie benaderingen.

Het synergetische effect van miR-21 en miR-1 werd functioneel gevalideerd voor hun significante invloed op myocardiale apoptose, cardiale hypertrofie en fibrose.

Samenvattend vonden we een nieuwe wederzijdse lus tussen miR-21 en TGFβRIII in cardiale fibrose veroorzaakt door myocardinfarct bij muizen, en het richten op deze route zou een nieuwe strategie kunnen zijn voor de preventie en behandeling van myocardiale remodeling.

Het is nog controversieel of microRNA-21 (miR-21) deelneemt aan het proces van cardiale fibrose.

Bij muizen is overexpressie van myocardiaal miR-21 gerelateerd aan cardiale fibrose veroorzaakt door drukbelasting.

De myocardiale en plasmatische niveaus van miR-21 waren significant hoger bij AS-patiënten vergeleken met controles en correleerden direct met de echocardiografische gemiddelde transvalvulaire gradiënten.

Onze resultaten ondersteunen de rol van miR-21 als regulator van het fibrotische proces dat optreedt als reactie op drukbelasting bij AS-patiënten en benadrukken de waarde van circulerend miR-21 als biomarker voor myocardiale fibrose.

Ad-miR-21 verbetert LV-remodeling en vermindert de apoptose van myocardiale cellen, wat wijst op het mogelijke mechanisme waarmee Ad-miR-21 functioneert ter bescherming tegen I/R-schade.

In de Ad-miR-21 groep namen LV-afmetingen, myocardiale infarctgrootte, LV/BW, collageen type Ⅰ, type Ⅲ en PCNA-positieve cellen allemaal significant af vergeleken met de Ad-GFP groep.

Terwijl miR-21, -133, -150, -195 en -214 cardiomyocytenhypertrofie reguleren, zijn miR-1/-133 en miR-208 geïdentificeerd als beïnvloeders van myocardiale contractiele functie. Daarnaast lijken miR-21, -24, -133, -210, -494 en -499 myocyten te beschermen tegen I/R-geïnduceerde apoptose, terwijl miR-1, -29, -199a en -320 apoptose bevorderen. Myocardiale fibrose kan worden gereguleerd door de miR-29 familie en miR-21.

De kleine regulerende RNA microRNA-21 (miR-21) speelt een cruciale rol in tal van biologische functies en ziekten, waaronder ontwikkeling, kanker, hart- en vaatziekten en ontsteking.

In de afgelopen jaren zijn aanvullende rollen van miR-21 beschreven in cardiovasculaire en pulmonale ziekten, waaronder cardiale en pulmonale fibrose evenals myocardinfarct.

Aan de andere kant zijn miR-21, miR-199a, miR-210 en miR-494 bewezen cruciaal voor de aanpassing en overleving van myocyten tijdens hypoxie/ischemie.

Studies hebben aangetoond dat verschillende miRs, waaronder miR-1, miR-133, miR-21, miR-126, miR-320, miR-92a en miR-199a, gereguleerd worden na preconditioning en een actieve rol spelen in de bescherming van het hart tegen ischemie/reperfusie schade.

Studies met diverse in vivo, ex vivo en in vitro modellen suggereren de mogelijke betrokkenheid van miR-1, miR-21, miR-29, miR-92a, miR-133, miR-199a en miR-320 bij ischemie-reperfusie schade en/of remodeling na myocardinfarct.

MicroRNA-21 (miR-21) is een sterk tot expressie komende microRNA (miRNA) in het cardiovasculaire systeem. Recente studies hebben aangetoond dat de expressie ervan ontregeld is in het hart en de bloedvaten onder aandoeningen van hart- en vaatziekten zoals proliferatieve vaatziekte, cardiale hypertrofie en hartfalen, en ischemische hartziekte. miR-21 blijkt een belangrijke rol te spelen bij de proliferatie en apoptose van vasculaire gladde spiercellen, de groei en het afsterven van hartcellen, en de functies van cardiale fibroblasten. Dienovereenkomstig is bewezen dat miR-21 betrokken is bij de pathogenese van de bovengenoemde hart- en vaatziekten, zoals aangetoond door zowel verlies-als winst-functie benaderingen.

miR-21 zou een nieuw therapeutisch doelwit kunnen zijn bij hart- en vaatziekten.

Dit overzichtsartikel vat de onderzoeksvoortgang samen met betrekking tot de rollen van miR-21 bij hart- en vaatziekten.

Opmerkelijk was dat miR-21 een van de meest opgereguleerde miRNA's was in harten na IP. In vivo werd de door IP gemedieerde cardiale bescherming tegen ischemie/reperfusie schade geremd door knockdown van cardiale miR-21. In gekweekte cardiale myocyten identificeerden we dat miR-21 ook een beschermend effect had op hypoxie/reoxygenatie-geïnduceerde celdood, wat geassocieerd was met het doelwitgen geprogrammeerde celdood 4. Het beschermende effect van miR-21 op cardiale celapoptose werd verder bevestigd in rattenharten na ischemie/reperfusie schade in vivo.

Recentelijk onthulden enkele belangrijke artikelen dat de veranderde expressie van miRNA's zoals miR-1, miR-133, miR-21, miR-208 enzovoort in harten ook bijdroeg aan hart- en vaatziekten, zoals hartischemie, cardiale hypertrofie en hartritmestoornissen.

Opmerkelijk was dat de expressie van miR-21 significant was afgenomen in geïnfarceerde gebieden, maar was opgereguleerd in grensgebieden. De afname van miR-21 in de geïnfarceerde gebieden werd geremd door ischemische preconditioning, een bekende cardiale beschermingsmethode. Overexpressie van miR-21 via adenovirus dat miR-21 tot expressie brengt (Ad-miR-21) verminderde de myocardiale infarctgrootte met 29% na 24 uur en verminderde de afmetingen van de linker ventrikels na 2 weken na AMI. Met behulp van zowel winst- als verlies-functie benaderingen in gekweekte cardiale myocyten identificeerden we dat miR-21 een beschermend effect had op ischemie-geïnduceerde celdood, wat geassocieerd was met het doelwitgen geprogrammeerde celdood 4 en de activator protein 1 route. Het beschermende effect van miR-21 tegen ischemie-geïnduceerde schade aan cardiale myocyten werd verder bevestigd in vivo door verminderde celdood in de grens- en geïnfarceerde gebieden van geïnfarceerde rattenharten na behandeling met Ad-miR-21. De resultaten suggereren dat miRNA's zoals miR-21 een cruciale rol kunnen spelen in de vroege fase van AMI.

De resultaten suggereren dat miR-21 gevoelig is voor H(2)O(2)-stimulatie. miR-21 neemt deel aan H(2)O(2)-gemedieerde genregulatie en functionele modulatie in cardiale myocyten. miR-21 zou een essentiële rol kunnen spelen bij hartaandoeningen gerelateerd aan ROS zoals cardiale hypertrofie, hartfalen, myocardinfarct en myocardiale ischemie/reperfusie schade.

MicroRNA-21 draagt bij aan myocardiale ziekte door stimulatie van MAP kinase signalering in fibroblasten.

Myocardiale en circulerende niveaus van microRNA-21 weerspiegelen linker ventrikel fibrose bij patiënten met aortaklepstenose.

MicroRNA 21 remt linker ventrikel remodeling in de vroege fase van een ratmodel met ischemie-reperfusie schade door het onderdrukken van celdood.

MicroRNA-21 beschermt tegen H(2)O(2)-geïnduceerde schade aan cardiale myocyten via zijn doelwitgen PDCD4.

MicroRNA-21 als therapeutisch doelwit bij kanker en hart- en vaatziekten.

Deze bevindingen tonen aan dat microRNA's kunnen bijdragen aan myocardiale ziekte door een effect in cardiale fibroblasten.

Onze resultaten bevestigen miR-21 als een ziekte-doelwit bij hartfalen en stellen de therapeutische effectiviteit van microRNA therapeutische interventie vast in een setting van hart- en vaatziekten.


Wat is de enzymatische activiteit van het borstkanker geassocieerde gen BRCA1?

Answer: E3-ubiquitine ligase activiteit is de enige bekende enzymatische activiteit van BRCA1, die wordt gemedieerd door het N-terminale RING-vingerdomein. Het nucleaire transport van BRCA1 en de enzymatische activiteit van ubiquitine E3 ligase worden nauwkeurig gereguleerd door de dimerische bindingspartner BARD1 van BRCA1 en verder gemoduleerd door kankermutaties en diverse signaalroutes.

E3-ubiquitine ligase activiteit is de enige bekende enzymatische activiteit van BRCA1, die wordt gemedieerd door het N-terminale RING-vingerdomein.

Het nucleaire transport van BRCA1 en de enzymatische activiteit van ubiquitine E3 ligase worden nauwkeurig gereguleerd door de dimerische bindingspartner BARD1 van BRCA1 en verder gemoduleerd door kankermutaties en diverse signaalroutes.

De E3 ligase activiteit van BRCA1 is niet essentieel voor de levensvatbaarheid van zoogdiercellen of voor homologie-gedreven reparatie van dubbelstrengs DNA-breuken.

Het door BRCA1 gecodeerde eiwit interageert in vivo met het gerelateerde BARD1-eiwit om een heterodimerisch complex te vormen dat fungeert als een ubiquitine E3 ligase. Omdat de enzymatische activiteit van het BRCA1/BARD1 heterodimeer over een breed fylogenetisch spectrum geconserveerd is, wordt aangenomen dat het cruciaal is voor de centrale functies van BRCA1.

Een mechanisme voor transcriptierepressie afhankelijk van de BRCA1 E3 ubiquitine ligase.

In deze studie identificeerden we een ubiquitine-afhankelijk mechanisme waarmee BRCA1 transcriptie remt. BRCA1 ubiquitineert het transcriptie preinitiatiefcomplex, waardoor de stabiele associatie van TFIIE en TFIIH wordt voorkomen, en zo de initiatie van mRNA-synthese wordt geblokkeerd.

In de structuur is de rangschikking van de Ring-domeinen vergelijkbaar met een andere H2A E3 ligase, het BRCA1/BARD1 complex, maar de complexvorming is afhankelijk van een N-terminale arm van Ring1b die het Bmi1 Ring-domein omarmt.

Het ontdekken van de precieze functie van de borstkanker- en ovarium-specifieke tumorsuppressor BRCA1 is behoorlijk ingewikkeld gebleken. Er is vastgesteld dat BRCA1, samen met BARD1, een E3 ubiquitine ligase vormt. Nu bekend is dat BRCA1 een enzym is, is de uitdaging voor BRCA1-onderzoek om te leren hoe deze enzymatische activiteit functioneert in normale borst- en ovariumcellen om kankerverandering te onderdrukken.

Het BRCA1 tumorsuppressorgen wordt tot expressie gebracht in alle zoogdiercellen. Binnen deze cellen interageert het BRCA1-eiwitproduct met verschillende schijnbaar verschillende nucleaire complexen. Eiwitten binnen deze complexen zijn potentiële doelwitten voor de E3-ubiquitine ligase activiteit geassocieerd met BRCA1:BARD1 complexen.

Tijdens zowel DNA-replicatie als DNA-reparatie lijkt BRCA1 zowel adaptor- als enzymfuncties te vervullen. Rollen omvatten de tijdelijke fysieke rekrutering van NBS1, gammaH2AX, FANCD2 en andere eiwitten in specifieke reparatie-geassocieerde complexen, en enzymatische activiteit als een E3-ubiquitine ligase tegen een subset van deze eiwitten.

Het BRCA1-eiwit vertoont E3 ubiquitine ligase activiteit, en deze enzymatische functie wordt verondersteld vereist te zijn voor tumorsuppressie.


Lijst van markers voor autofagie.

Answer: Expressie van LC3-II en BECN1 evenals SQSTM1 worden gebruikt als markers voor autofagie-activiteit.

Lichtketen 3/Atg8 als een marker voor autofagie

toegenomen omzetting van microtubule-geassocieerd eiwit, 1A/1B-lichtketen 3, van zijn cytosolische vorm (LC3B-I) naar zijn gelipideerde vorm (LC3B-II), verhoogde Beclin-1 niveaus, en toegenomen acridine oranje kleuring zoals bepaald door flowcytometrie-analyse, wat verder bewijs levert van γ-tocotrieenol-geïnduceerde autofagie in deze mammacarcinoom cellijnen

Western blotting werd gebruikt om de expressie van het hepatische microtubule-geassocieerde eiwit 1 lichtketen 3 (LC3)-II als marker voor autofagie te detecteren

autofagie markermoleculen, p62 en LC3-II

LC3-I naar LC3-II en is bevestigd in meerdere zoogdiercelijnen met meerdere autofagie markers

lichtketen 3 (LC3), wat een autofagie marker is.

autofagie marker beclin 1 en microtubule-geassocieerd eiwit lichtketen 3 (LC3) werden geanalyseerd in controle,

autofagie marker, microtubule-geassocieerd eiwit lichtketen 3 (LC3)

autofagie marker eiwit microtubule-geassocieerd eiwit 1 lichtketen 3 (LC3)

We gebruikten de expressie van LC3-II en BECN1 evenals SQSTM1 als markers voor autofagie-activiteit.


Zijn er statistische methoden voor het normaliseren en identificeren van differentiële regio's in histonmodificatie ChIP-seq data?

Answer: Ja. ChIPnorm is een tweefasige statistische methode om ChIP-seq data te normaliseren en om differentiële regio's in het genoom te vinden, gegeven twee bibliotheken van histonmodificaties van verschillende celtypen.

ChIPnorm: een statistische methode voor het normaliseren en identificeren van differentiële regio's in histonmodificatie ChIP-seq bibliotheken.

In dit artikel stellen we een tweefasige statistische methode voor, genaamd ChIPnorm, om ChIP-seq data te normaliseren en om differentiële regio's in het genoom te vinden, gegeven twee bibliotheken van histonmodificaties van verschillende celtypen. We tonen aan dat de ChIPnorm-methode het grootste deel van de ruis en bias in de data verwijdert en beter presteert dan andere normalisatiemethoden. We correleren de histonmerken met genexpressiegegevens en bevestigen dat histonmodificaties H3K27me3 en H3K4me3 respectievelijk fungeren als een repressor en een activator van genen. Vergeleken met wat eerder in de literatuur werd gerapporteerd, vinden we dat een aanzienlijk groter deel van de bivalente merken in ES-cellen voor H3K27me3 en H3K4me3 overgaat in een K27-only toestand. We vinden dat de meeste promotorregio's in eiwit-coderende genen differentiële histonmodificatieplaatsen bevatten.

Dit probleem blijkt verrassend moeilijk te zijn, zelfs bij eenvoudige paargewijze vergelijkingen, vanwege het significante niveau van ruis in ChIP-seq data. In dit artikel stellen we een tweefasige statistische methode voor, genaamd ChIPnorm, om ChIP-seq data te normaliseren en om differentiële regio's in het genoom te vinden, gegeven twee bibliotheken van histonmodificaties van verschillende celtypen.


Is CD84 genetisch geassocieerd met artritis?

Answer: Drie leden van deze genfamilie, Ly108, Ly9 en CD84, vertonen polymorfismen die de vatbaarheid voor systemische auto-immuniteit sterk beïnvloeden, met name bij muizen, maar ook in sommige menselijke populaties. Onze studie toont aan dat een allel dat geassocieerd is met de respons op etanercepttherapie ook geassocieerd is met de expressie van het CD84-gen, en verder dat de expressie van CD84 correleert met de ziekteactiviteit van reumatoïde artritis.

De SNP wordt voorspeld de bindingsplaatsmotieven van transcriptiefactoren in het 3' UTR van een immuungerelateerd gen, CD84, te verstoren, en het allel dat geassocieerd is met een betere respons op etanercept werd geassocieerd met een hogere expressie van het CD84-gen in perifere bloedmononucleaire cellen (P = 1 × 10(-11) in 228 niet-RA-patiënten en P = 0,004 in 132 RA-patiënten)

Onze studie toont aan dat een allel dat geassocieerd is met de respons op etanercepttherapie ook geassocieerd is met de expressie van het CD84-gen, en verder dat de expressie van CD84 correleert met de ziekteactiviteit

Drie leden van deze genfamilie, Ly108, Ly9 en CD84, vertonen polymorfismen die de vatbaarheid voor systemische auto-immuniteit sterk beïnvloeden, met name bij muizen, maar ook in sommige menselijke populaties


Wat is de functie van Neu5Gc (N-Glycolylneuraminezuur)?

Answer: N-glycolylneuraminezuur (Neu5Gc) is een immunogeen suiker van voedingsafkomst die metabolisch wordt ingebouwd in diverse inheemse glycoconjugaten bij mensen. Mensen missen een functioneel cytidine-monofosfaat-N-acetylneuraminezuur hydroxylase (CMAH) eiwit en kunnen de suiker Neu5Gc, een aangeboren zoogdierlijk signaal van eigenheid, niet synthetiseren. N-Glycolylneuraminezuur (Neu5Gc) kan worden ingebouwd in menselijke cellen en kan een immuunrespons veroorzaken, een respons die divers en polyclonaal is. Omdat voedings-Neu5Gc voornamelijk voorkomt in rood vlees en melkproducten, wordt gesuggereerd dat deze voortdurende antigeen-antilichaamreactie chronische ontsteking kan veroorzaken, wat mogelijk bijdraagt aan de hoge frequentie van dieetgerelateerde carcinomen en andere ziekten bij mensen.

Mensen missen een functioneel cytidine-monofosfaat-N-acetylneuraminezuur hydroxylase (CMAH) eiwit en kunnen de suiker Neu5Gc, een aangeboren zoogdierlijk signaal van eigenheid, niet synthetiseren.

N-glycolylneuraminezuur (Neu5Gc) is een immunogeen suiker van voedingsafkomst die metabolisch wordt ingebouwd in diverse inheemse glycoconjugaten bij mensen.

N-Glycolylneuraminezuur (Neu5Gc) is een siaalzuur dat door dieren wordt gesynthetiseerd, maar niet door mensen of vogels. Het kan echter worden ingebouwd in menselijke cellen en kan een immuunrespons veroorzaken.

Menselijke heterofiele antilichamen die dierlijke erytrocyten agglutineren, zijn bekend om het niet-menselijke siaalzuur N-glycolylneuraminezuur (Neu5Gc) te detecteren.

De menselijke anti-Neu5Gc antilichaamrespons is divers en polyclonaal.

Omdat voedings-Neu5Gc voornamelijk voorkomt in rood vlees en melkproducten, suggereren wij dat deze voortdurende antigeen-antilichaamreactie chronische ontsteking kan veroorzaken, wat mogelijk bijdraagt aan de hoge frequentie van dieetgerelateerde carcinomen en andere ziekten bij mensen.

Deze gegevens suggereren dat anti-Neu5Gc antilichamen een barrière vormen voor de lange termijn acceptatie van varkens-xenotransplantaten. Omdat anti-Neu5Gc antilichamen chronische ontsteking kunnen bevorderen, verdient de lange termijn veiligheid van levende en acellulaire varkensweefselimplantaten bij ontvangers nadere evaluatie.


Zijn er specifieke tegengiffen voor rivaroxaban?

Answer: Momenteel is er geen specifiek tegengif voor rivaroxaban

Nieuwe orale anticoagulantia (NOAC's) – apixaban, dabigatran en rivaroxaban – hebben een aanzienlijk kleiner risico op intracerebrale bloeding (ICH). Echter, twee feiten maken deze situatie gecompliceerd: Ten eerste is het risico op hematoma-uitbreiding onbekend voor NOAC's. Ten tweede is er geen specifiek tegengif voor geen van de NOAC's.

De nieuwe orale anticoagulantia dabigatran etexilaat (Pradaxa), rivaroxaban (Xarelto) en apixaban (Eliquis) hebben voorspelbare farmacokinetische en farmacodynamische profielen en zijn alternatieven voor warfarine. Veel artsen zijn echter terughoudend met deze geneesmiddelen, omdat er beperkte bewijs is over hoe bloeding bij patiënten die ze gebruiken te behandelen, en omdat er geen specifiek tegengif bekend is om hun anticoagulerende effect te keren.

Gezien het ontbreken van een specifiek tegengif, moet de te nemen actie in deze situaties worden vastgesteld.

Het feit dat er geen specifiek tegengif is om de anticoagulerende werking van de nieuwe anticoagulantia te keren, kan de behandeling van hemorragische complicaties bemoeilijken;

Zoals bij elke nieuwe therapie moeten de potentiële voordelen worden afgewogen tegen de mogelijke uitdagingen, en een van de meest zorgwekkende aspecten van de nieuwe doelgerichte orale anticoagulantia is het ontbreken van een bewezen methode om hun effect te keren. In tegenstelling tot de vitamine K-antagonist, namelijk warfarine, is er geen specifiek tegengif voor deze medicijnen.

Twee grote nadelen zijn enerzijds het risico van geneesmiddelaccumulatie bij nier- en/of leverziekte en anderzijds het ontbreken van specifieke tegengiffen.

NOA hebben ook andere onopgeloste problemen: geneesmiddelinteracties zijn nog steeds mogelijk, specifieke stollingstests om deze te beoordelen moeten worden ontwikkeld, en er is momenteel geen specifiek tegengif beschikbaar in geval van hemorragische complicaties.

Maar ze hebben ook nadelen, ze zijn afhankelijk van renale klaring, kunnen interageren met andere medicatie en missen een specifiek tegengif.

Hoewel deze trialgegevens zeer bemoedigend zijn, moeten verschillende praktische kwesties (bijv. gebrek aan specifiek tegengif, veiligheid van langdurige behandeling of kosteneffectiviteit in de "real-life" klinische praktijk) nog worden opgehelderd.

In geval van massale bloeding is het beheer onduidelijk en geen van deze nieuwere middelen heeft een specifiek tegengif dat het anticoagulerende effect volledig terugdraait.

De korte halfwaardetijd van deze nieuwe middelen compenseert in veel gevallen het ontbreken van een specifiek tegengif.

Momenteel heeft geen van deze nieuwe middelen een specifiek tegengif, en kan er weinig advies worden gegeven over hoe een ernstige bloeding te behandelen.

Rivaroxaban, dat geactiveerde factor X (Xa) remt, is momenteel in klinische onderzoeken en is de meest vergevorderde factor Xa-remmer. Het medicijn wordt eenmaal daags oraal toegediend, zonder noodzaak voor injecties, dosistitratie of frequente bloedtesten om de internationale genormaliseerde ratio te monitoren. Het heeft een snelle aanvang van werking en hoewel er geen specifiek tegengif is, heeft het een korte plasmaverdelingstijd (ongeveer 5-9 uur).

Het gebruik van dabigatran, rivaroxaban en apixaban als orale anticoagulantia voor de behandeling van atriumfibrilleren en acute diepe veneuze trombose is toegenomen ondanks het ontbreken van bekende tegengiffen voor deze medicijnen.

Er is geen tegengif voor reversie en geen betrouwbare laboratoriummonitoring van het anticoagulerende effect voor noodsituaties.

Verdere zorgen over het gebruik van NOAC bij ouderen zijn de hoge prevalentie van nierinsufficiëntie bij AF-patiënten ouder dan 75 jaar, het grotendeels onbekende risico van geneesmiddel-geneesmiddel- en geneesmiddel-voedselinteracties, het ontbreken van gemakkelijk beschikbare laboratoriumtesten voor anticoagulerende activiteit en het ontbreken van een tegengif.

Specifieke tegengiffen voor het terugdraaien van het anticoagulerende effect van deze geneesmiddelen, zoals monoklonale antilichamen tegen de directe trombine-remmer dabigatran of recombinant Xa-analogen in het geval van factor Xa-remmers, worden nog onderzocht in vroege klinische onderzoeken.

Begin 2013 is er geen tegengif voor dabigatran, rivaroxaban of apixaban, noch enige specifieke behandeling met bewezen effectiviteit voor ernstige bloedingen gerelateerd aan deze geneesmiddelen.


Welke metaboliet activeert AtxA?

Answer: Bij infectie van een zoogdiergastheer reageert Bacillus anthracis op gastheersignalen, en met name op verhoogde temperatuur (37°C) en bicarbonaat/CO2-concentraties, met een verhoogde expressie van virulentiefactoren waaronder de miltvuurtoxines en de extracellulaire kapsellaag. Culturen gekweekt met verhoogde CO2/bicarbonaat vertoonden verhoogde AtxA dimer/monomeer verhoudingen en verhoogde AtxA-activiteit, vergeleken met culturen gekweekt zonder toegevoegde CO2/bicarbonaat, wat suggereert dat dit gastheersignaal de AtxA-functie versterkt door het dimer/monomeer evenwicht te verschuiven naar de dimerische toestand. CO2-verhoogde transcriptie van toxinegenen wordt niet waargenomen in atx4-null mutanten. De gegevens geven een duidelijke associatie aan van atxA met CO2-verhoogde genexpressie in B. anthracis en leveren bewijs dat atxA genen reguleert anders dan de structurele genen voor de miltvuurtoxineiwitten.

Hier rapporteren we dat bioinformatica-analyses de aanwezigheid in AtxA suggereerden van twee PTS (fosfoenolpyruvaat : suiker fosfotransfersysteem) regulatiedomeinen (PRD) die doorgaans gereguleerd worden door fosforylering/defosforylering op geconserveerde histidine-residuen.

Onze resultaten koppelen de productie van virulentiefactoren in B. anthracis aan koolhydraatmetabolisme en bieden voor het eerst een mechanistische verklaring voor de transcriptie-activiteit van AtxA.

Bij infectie van een zoogdiergastheer reageert Bacillus anthracis op gastheersignalen, en met name op verhoogde temperatuur (37°C) en bicarbonaat/CO2-concentraties, met een verhoogde expressie van virulentiefactoren waaronder de miltvuurtoxines en de extracellulaire kapsellaag.

De 475 aminozuursequentie van AtxA onthult DNA-bindingsmotieven en regio’s die lijken op eiwitten geassocieerd met het fosfoenolpyruvaat: koolhydraat fosfotransfersysteem (PTS).

Culturen gekweekt met verhoogde CO2/bicarbonaat vertoonden verhoogde AtxA dimer/monomeer verhoudingen en verhoogde AtxA-activiteit, vergeleken met culturen gekweekt zonder toegevoegde CO2/bicarbonaat, wat suggereert dat dit gastheersignaal de AtxA-functie versterkt door het dimer/monomeer evenwicht te verschuiven naar de dimerische toestand.

Transcriptie van de belangrijkste virulentiegenen van Bacillus anthracis wordt geactiveerd door CO2, een signaal dat de gastheeromgeving nabootst.

Bovendien maakt AtxA in vitro in aanwezigheid van CO2 en in vivo deel uit van het sap- en eag-regulatienetwerk.

Regulatie van de expressie van het miltvuurtoxine-activatorgen (atxA) in Bacillus anthracis: temperatuur, niet CO2/bicarbonaat, beïnvloedt AtxA-synthese.

In atxA+ stammen wordt de expressie van de toxinegenen (pag, lef en cya) versterkt door twee fysiologisch significante signalen: verhoogde CO2/bicarbonaat en temperatuur.

Onze gegevens geven aan dat de expressie van atxA niet wordt beïnvloed door CO2/bicarbonaat niveaus. Echter, het steady-state niveau van atxA mRNA in cellen gekweekt in verhoogde CO2/bicarbonaat bij 37 graden C is vijf- tot zesmaal hoger dan dat waargenomen in cellen gekweekt onder dezelfde condities bij 28 graden C.

De miltvuurtoxinegenen van Bacillus anthracis, cya, lef en pag, kunnen worden gezien als een regulon, waarbij transcriptie van alle drie de genen in trans wordt geactiveerd door hetzelfde regulerende gen, atxA, als reactie op hetzelfde signaal, CO2.

CO2-verhoogde transcriptie van toxinegenen wordt niet waargenomen in atx4-null mutanten.

Vergelijking van de resulterende eiwitpatronen gaf aan dat de synthese van niet-toxineiwitten wordt beïnvloed door groei in verhoogde CO2 en de toxinegen-regulator, atxA.

Transposon-insertiebibliotheken werden gescreend op mutanten die CO2-verhoogde atxA-afhankelijke beta-galactosidase-activiteit vertoonden. DNA-sequentieanalyse van transposon-insertieplaatsen in 17 mutanten met CO2- en atxA-gereguleerde fusies onthulde 10 mutanten met onafhankelijke inserties op het 185-kb toxineplasmide pXO1 die niet mapten op de toxinegenen.

De gegevens geven een duidelijke associatie aan van atxA met CO2-verhoogde genexpressie in B. anthracis en leveren bewijs dat atxA genen reguleert anders dan de structurele genen voor de miltvuurtoxineiwitten.

Het miltvuurtoxine-activatorgen atxA is geassocieerd met CO2-verhoogde niet-toxine genexpressie in Bacillus anthracis.

Transcriptome-analyse identificeert Bacillus anthracis-genen die reageren op CO2 via een AtxA-afhankelijk mechanisme.

Expressie van de toxinegenen door B. anthracis wordt versterkt tijdens groei onder verhoogde CO2-niveaus.

Dit CO2-effect wordt alleen waargenomen in aanwezigheid van een ander pXO1-gen, atxA, dat codeert voor een transactivator van miltvuurtoxinesynthese.

Hier tonen we aan dat transcriptie van atxA niet lijkt te verschillen in cellen gekweekt in 5% CO2 vergeleken met cellen gekweekt in lucht.

Transcriptie geïnitieerd vanaf P1 en P2 werd geactiveerd door zowel atxA als acpA, en activatie leek gestimuleerd te worden door bicarbonaat. Deletie-analyse van de upstream regio van de cap-promotor toonde aan dat activatie door zowel atxA als acpA een DNA-segment van 70 bp vereist dat zich uitstrekt stroomopwaarts van de P1-locatie.

We identificeerden twee belangrijke schijnbare transcriptiestartplaatsen, aangeduid als P1 en P2, gelegen op respectievelijk 731 bp en 625 bp stroomopwaarts van het translatie-initiatiesignaal van capB. Transcriptie geïnitieerd vanaf P1 en P2 werd geactiveerd door zowel atxA als acpA, en activatie leek gestimuleerd te worden door bicarbonaat.


Wat is de functie van 6SRNA in bacteriën?

Answer: 6S RNA, voor het eerst beschreven als een ncRNA in E. coli, bootst een open promotorstructuur na, die een grote uitstulping heeft met twee haarspeld-/steelstructuren die de transcriptie reguleren via interacties met RNA-polymerase. Escherichia coli 6S RNA vertegenwoordigt een niet-coderend RNA (ncRNA), waarvan op basis van de geconserveerde secundaire structuur en eerdere functionele studies werd gesuggereerd dat het interfereert met transcriptie. De carboxy-terminus die de Arg-Gly-Gly (RGG) herhalingsdomeinen in deze eiwitten bevat, is noodzakelijk voor cis-repressie van transcriptieactivatie en HAT-activiteit door het N-terminaal glutamine-rijke domein.

Qbeta-replicase zonder subeenheid alfa (R-alfa) is in staat om sjablonen te repliceren anders dan de (+) streng, zoals (--), "6S" RNA, poly(C) enz., in afwezigheid van de gastheerfactor.

Het Escherichia coli 6S RNA-gen maakt deel uit van een transcriptie-eenheid met dubbele functie.

De DNA-sequentieresultaten bevestigen de nauwkeurigheid van de eerder vastgestelde RNA-sequentie en, samen met genomische hybridisatiedata, tonen aan dat er slechts één kopie van het 6S DNA in het chromosoom aanwezig is. In overeenstemming met de ontspannen expressiewijze werd vastgesteld dat het promotorgebied van het 6S RNA-gen het hypothetische GC-rijke discriminator-domein mist dat gebruikelijk is bij andere stabiele RNA-genen onder strikte controle. De sequentieresultaten onthulden ook het voorkomen van een open leesraam van 540 basenparen direct stroomafwaarts van het coderingsgebied van 6S RNA.

De functie van 6S RNA bevordert de langetermijnoverleving van cellen.

6S RNA-deficiënte cellen hebben een nadeel voor overleving in de stationaire fase, een periode waarin 6S RNA transcriptie reguleert.

De remming van sigma(70)-afhankelijke transcriptie door 6S RNA was niet alomtegenwoordig, ondanks het feit dat het merendeel van sigma(70)-RNA-polymerase tijdens de stationaire fase door 6S RNA wordt gebonden.

De door 6S RNA geremde sigma(70)-afhankelijke promotoren bevatten een uitgebreid -10 promotorelement, wat suggereert dat deze eigenschap een klasse van door 6S RNA gereguleerde genen kan definiëren.

Een secundair effect van 6S RNA is de activatie van sigma(S)-afhankelijke transcriptie bij verschillende promotoren.

De regulatie van zowel sigma(70)- als sigma(S)-activiteiten door 6S RNA draagt bij aan een verhoogde persistentie van cellen tijdens voedingsstoffentekort.

Escherichia coli 6S RNA vertegenwoordigt een niet-coderend RNA (ncRNA), waarvan op basis van de geconserveerde secundaire structuur en eerdere functionele studies werd gesuggereerd dat het interfereert met transcriptie.

De voorkeurbinding van 6S RNA aan Esigma(70) werd bevestigd, maar zwakkere binding aan Esigma(38) werd ook waargenomen.

Bovendien tonen we voor het eerst aan dat 6S RNA fungeert als sjabloon voor de transcriptie van gedefinieerde RNA-moleculen in afwezigheid van DNA. Concluderend onthult deze studie nieuwe aspecten van de functie van 6S RNA.

6S RNA, voor het eerst beschreven als een ncRNA in E. coli, bootst een open promotorstructuur na, die een grote uitstulping heeft met twee haarspeld-/steelstructuren die de transcriptie reguleren via interacties met RNA-polymerase.

De vrijgave-reactie is afhankelijk van een kenmerkende eigenschap van 6S RNA's, namelijk het fungeren als sjabloon voor de de novo synthese van kleine RNA's, aangeduid als pRNA's. Hier gebruikten we beperkte hydrolyse met structuur-specifieke RNases en in-line probing van geïsoleerd 6S RNA en 6S RNA ∼ pRNA-complexen om de moleculaire details die leiden tot de vrijgave-reactie te onderzoeken.


Is cytisine superieur aan nicotinevervangende therapie voor stoppen met roken?

Answer: Ja, een klinische studie die direct de stoppercentages vergeleek tussen cytisine en nicotinevervangende therapie rapporteerde dat cytisine superieur was aan nicotinevervangende therapie bij het helpen van rokers om te stoppen met roken, maar het was geassocieerd met een hogere frequentie van zelfgerapporteerde bijwerkingen.

De effectiviteit van cytisine voor continue onthouding was superieur aan die van nicotinevervangende therapie na 1 week, 2 maanden en 6 maanden. In een vooraf gespecificeerde subgroepanalyse van de primaire uitkomst was cytisine superieur aan nicotinevervangende therapie bij vrouwen en niet-inferieur bij mannen.

CONCLUSIES: In combinatie met korte gedragsmatige ondersteuning bleek cytisine superieur te zijn aan nicotinevervangende therapie bij het helpen van rokers om te stoppen met roken, maar het was geassocieerd met een hogere frequentie van zelfgerapporteerde bijwerkingen.


Welk aminozuurresidu lijkt in de meeste gerapporteerde gevallen met CADASIL-syndroom gemuteerd te zijn?

Answer: CADASIL wordt meestal veroorzaakt door missense-mutaties in het NOTCH3-gen, die onvermijdelijk een cysteïneresidu betreffen.

Missense-mutaties en kleine deleties in het NOTCH3-gen, die geen cysteïneresiduen betreffen, zijn beschreven bij patiënten die als getroffen door paucisymptomatische CADASIL worden beschouwd. De betekenis van dergelijke moleculaire varianten is echter nog onduidelijk.

CADASIL wordt meestal veroorzaakt door missense-mutaties in het NOTCH3-gen, die onvermijdelijk een cysteïneresidu betreffen.

Cerebrale autosomaal dominante arteriopathie met subcorticale infarcten en leuko-encefalopathie (CADASIL) is een erfelijke cerebrovasculaire aandoening door mutaties die verlies of winst van een cysteïneresidu in het NOTCH3-gen veroorzaken. Oorspronkelijk werd een cluster van mutaties rond exon 3 en 4 gerapporteerd.

De auteurs rapporteren een familie met CADASIL die een deletie in het Notch3-gen draagt die geen cysteïneresidu betrof.