Welke kankers vormen de triade van Carney?

Answer: De triade van Carney is een zeldzame pathogene entiteit die bestaat uit 3 zeldzame tumoren van het zachte weefsel: maag leiomyosarcoom, pulmonale chondroom en extra-adrenale paraganglioom. Het wordt meestal gediagnosticeerd bij jonge vrouwen. De aanwezigheid van drie tumoren tegelijkertijd is niet vereist voor de diagnose (incomplete triade van Carney).

Nieuwe bijnier tumoren zijn ook geassocieerd met niet-erfelijke triade van Carney.

Carney benoemde de combinatie van 3 zeldzame tumoren van het zachte weefsel (maag leiomyosarcoom, pulmonale chondroom en extra-adrenale paraganglioom) als een syndroom.

Bij sporadische triade van Carney worden extra pulmonale chondromen waargenomen en zijn er geen SDH-mutaties.

Een geval van bilaterale multiple pulmonale chondromen: noodzaak van follow-up voor triade van Carney.

Wij rapporteren een geval van bilaterale multiple pulmonale chondromen die mogelijk een initiële klinische presentatie waren van de triade van Carney.

Deze chondromen waren mogelijk componenten van de triade van Carney, omdat elke nodulus een dunne vezelige pseudokapsel had en geen ingesloten epitheel en vet bevatte.

Een opmerkelijke associatie van drie zeldzame tumoren werd beschreven door Carney in 1977. De 'triade van Carney' omvat karakteristiek multifocale pulmonale chondroom, maag stromale sarcoom en extra-adrenale paraganglioom.

Wij rapporteren een vrouwelijke tiener die zich presenteerde met een gastro-intestinale stromale tumor van de maag en een paraganglioneuroma. Zij ontwikkelde later een pulmonale chondroom, waarmee werd voldaan aan de criteria van de triade van Carney.

Een 34-jarige man, die 3 jaar eerder een gastrectomie had ondergaan voor een gastro-intestinale stromale tumor (GIST) en para-aortale paraganglioom, werd een tumor in de linkerlong aangetroffen op een CT-scan. De tumor bleek een pulmonale hamartoom te zijn en werd gediagnosticeerd als triade van Carney.

INLEIDING: De triade van Carney is een zeldzame pathogene entiteit die bestaat uit de associatie bij jonge vrouwen van multiple chondromatose in de long, maag leiomyosarcoom en extra-adrenale paraganglioom; hoewel de aanwezigheid van drie tegelijkertijd niet vereist is voor de diagnose.

Hyperplasie van de interstitiële cel van Cajal (ICC) is gedocumenteerd bij aandoeningen geassocieerd met multiple gastro-intestinale stromale tumoren (GISTs) (familiaire GIST-syndromen, triade van Carney en von Recklinghausen's ziekte) en zelden in de nabijheid van sporadische GISTs.

Meerdere maag tumoren en pararenale niet-functionerende paraganglioom werden gevonden. Geen chondromen werden gedetecteerd. Een incomplete triade van Carney werd gediagnosticeerd.

Gastro-intestinale stromale tumoren (GIST) komen meestal voor als sporadische solitaire laesies die het buisvormige maagdarmkanaal aantasten en worden zelden geassocieerd met andere goedaardige of kwaadaardige neoplasmata of komen voor als onderdeel van een multineoplastische ziekte zoals bij de triade van Carney en von Recklinghausen's ziekte.

De triade van Carney is een zeer ongewoon syndroom, waarbij drie verschillende tumoren bij dezelfde patiënt voorkomen, meestal een jonge vrouw: een maag leiomyoblastoom, een pulmonale chondroom en een extra-adrenale paraganglioom.

Dit rapport moedigt clinici aan om een diagnose van triade van Carney te overwegen bij patiënten met multifocale maag stromale sarcoom, extra-adrenale paraganglioom (voornamelijk mediastinaal) of pulmonale chondroom.

De triade van Carney vertegenwoordigt de associatie van maag gastro-intestinale stromale tumor, pulmonale chondroom en extra-adrenale paraganglioom.

Dus, de triade kan een aandoening van het autonome zenuwstelsel zijn in plaats van een multiple endocriene neoplasie syndroom of multiple hamartoom syndroom.

De triade van Carney is een syndroom van onbekende etiologie, dat een combinatie vertegenwoordigt van gastro-intestinale stromale tumoren, bronchiale chondromen en vagale, bijnier- of para-adrenale paragangliomen.

Twee van de componenten van de triade van Carney - de paragangliomen en de gastro-intestinale stromale tumoren - zijn potentieel levensbedreigend.

De triade van Carney, een zeldzame aandoening die jonge vrouwen treft, wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van ten minste twee van de drie volgende neoplasmata: maag epithelioid leiomyosarcoom, extra-adrenale paraganglioom en pulmonale chondroom.

De triade van Carney - maag leiomyosarcoom, pulmonale chondroom en extra-adrenale paraganglioom - is een syndroom dat voornamelijk voorkomt bij jonge vrouwen.

Wij rapporteren een geval met de triade van Carney (maag leiomyosarcoom, pulmonale chondromatose en extra-adrenale paraganglioom).

De etiologie van de triade van Carney (gastro-intestinale stromale tumoren, pulmonale chondromen en paragangliomen) is onbekend, en er zijn sinds de identificatie in 1977 slechts 57 gevallen gerapporteerd.

De triade van Carney wordt gedefinieerd door het samen voorkomen van ten minste twee van drie zeldzame aandoeningen, waaronder maag epithelioid leiomyosarcoom (maligne leiomyoblastoom), pulmonale chondroom en paraganglioom, meestal extra-adrenaal en functionerend.


Wat is de preDIVA klinische studie?

Answer: De preDIVA-studie (Preventie van dementie door intensieve vasculaire zorg) was een open-label, cluster-gerandomiseerde gecontroleerde studie bij zelfstandig wonende personen van 70 tot 78 jaar.

Om sociaaldemografische, klinische en neuropsychiatrische determinanten van uitval en niet-naleving te onderzoeken en te vergelijken bij oudere mensen die deelnemen aan een open-label cluster-gerandomiseerde gecontroleerde studie - de Preventie van dementie door intensieve vasculaire zorg (preDIVA) studie - over 6 jaar.

De preDIVA-studie (Preventie van dementie door intensieve vasculaire zorg) was een open-label, cluster-gerandomiseerde gecontroleerde studie bij zelfstandig wonende personen van 70 tot 78 jaar.

Effectiviteit van een 6-jarig multidomein vasculair zorginterventie om dementie te voorkomen (preDIVA): een cluster-gerandomiseerde gecontroleerde studie.

Preventie van dementie door intensieve vasculaire zorg (PreDIVA): een cluster-gerandomiseerde studie in uitvoering.


Welk effect heeft azeliragon op RAGE?

Answer: Azeliragon is een remmer van de receptor voor geavanceerde glycatiestructuren (RAGE).

Deskundigenmening: Geneesmiddelen in fase III klinische ontwikkeling voor AD omvatten een remmer van het β-secretase splitsende enzym (BACE) (verubecestat), drie anti-Aβ monoklonale antilichamen (solanezumab, gantenerumab en aducanumab), een remmer van de receptor voor geavanceerde glycatiestructuren (RAGE) (azeliragon) en de combinatie van natriumcromoglicaat en ibuprofen (ALZT-OP1).


Waarvoor wordt het medicijn Forxiga gebruikt?

Answer: Dapagliflozine (Forxiga®) is het eerste middel in een nieuwe klasse van glucoseverlagende middelen die bekend staan als natrium-glucose co-transporter-2 (SGLT2) remmers en wordt gebruikt bij de behandeling van patiënten met type 2 diabetes.

Dapagliflozine (Forxiga®): SGLT2 co-transporter remmer als glucoseverlagend middel bij type 2 diabetes

Dapagliflozine (DAPA) (Farxiga of Forxiga) is een natrium-glucose co-transporter 2 (SGLT2) remmer die is goedgekeurd voor de behandeling van type 2 diabetes mellitus (T2DM).

Dapagliflozine (Forxiga) behoort tot een nieuwe klasse orale glucoseverlagende geneesmiddelen die de renale glucoseheropname remmen en glycosurie bevorderen.

Dapagliflozine (Forxiga®) is het eerste middel in een nieuwe klasse van glucoseverlagende middelen die bekend staan als natrium-glucose co-transporter-2 (SGLT2) remmers en wordt gebruikt bij de behandeling van patiënten met type 2 diabetes.


Wat is het meest voorkomende kenmerk van het Doege–Potter-syndroom?

Answer: Doege-Potter-syndroom is een paraneoplastisch syndroom dat wordt gekenmerkt door hypoglykemie als gevolg van een solitair fibreus tumor van het pleura.

We beschrijven een patiënt met het Doege-Potter-syndroom (solitair fibreus tumor van het pleura gepresenteerd met hypoglykemie) en illustreren verschillende belangrijke lessen die uit het geval zijn geleerd.

Solitaire fibreuze tumor van het pleura (SFTP) is een zeldzame primaire tumor van het pleura die geassocieerd is met 4% van de gevallen met paraneoplastische hypoglykemie, genoemd Doege-Potter-syndroom (DPS).

Metastatische extrapleurale maligne solitaire fibreuze tumor gepresenteerd met hypoglykemie (Doege-Potter-syndroom).

DOEL: Doege-Potter-syndroom is een zeldzame aandoening bestaande uit een mesenchymale tumor, goedaardig of kwaadaardig, vergezeld van ernstige hypoglykemie.

Grote pleurale tumor onthuld door ernstige hypoglykemie: Doege-Potter-syndroom.

Als hypoglykemie geassocieerd is met een solitaire fibreuze tumor, wordt dit het Doege-Potter-syndroom genoemd.

Haar verloop werd gecompliceerd door de ontwikkeling van terugkerende vastende hypoglykemie, hoogstwaarschijnlijk secundair aan het Doege-Potter-syndroom.

<b>INLEIDING</b>: Doege-Potter-syndroom is een paraneoplastisch syndroom dat wordt gekenmerkt door niet-eilandcel tumor hypoglykemie als gevolg van een solitaire fibreuze tumor.

We presenteren een geval van Doege-Potter-syndroom waarvan het belang is om de TFSP te beschouwen als een oorzaak van hypoglykemie bij patiënten met pleurale tumoren.<br>

Het Doege-Potter-syndroom is een paraneoplastisch syndroom waarbij hypoglykemie het resultaat is van tumoren die insuline-achtige groeifactor (IGF-II) produceren, meestal een solitaire fibreuze tumor van het pleura (TFSP).

Een veelvoorkomend probleem bij ouderen met een ongewone oorzaak: hypoglykemie secundair aan het Doege-Potter-syndroom.

Doege-Potter-syndroom is een paraneoplastisch syndroom dat wordt gekenmerkt door tumor-geassocieerde hypoglykemie als gevolg van een solitaire fibreuze tumor van het pleura.


Het Milwaukee-protocol werd getest voor de behandeling van welke ziekte?

Answer: Het Milwaukee-protocol werd getest voor de behandeling van hondsdolheid. Therapieën die in het Milwaukee-protocol worden voorgesteld, omvatten therapeutische coma, ketamine-infuus, amantadine en het screenen/profylaxe/beheer van cerebrale vasospasmen. Het Milwaukee-protocol is gebleken ineffectief te zijn voor hondsdolheid en zou niet langer gebruikt moeten worden.

Zorg voor een patiënt met hondsdolheid: implicaties van het Milwaukee-protocol voor infectiebeheersing en volksgezondheidsmaatregelen.

Het Milwaukee-protocol, dat tot nu toe vijf gerapporteerde menselijke overlevenden van hondsdolheid in verband met het gebruik ervan heeft, is voorgesteld als een potentiële beheersroute voor menselijke hondsdolheid.

Kritische beoordeling van het Milwaukee-protocol voor hondsdolheid: deze mislukte aanpak moet worden verlaten.

Therapieën die in het Milwaukee-protocol worden voorgesteld, omvatten therapeutische coma, ketamine-infuus, amantadine en het screenen/profylaxe/beheer van cerebrale vasospasmen. Geen van deze therapieën kan worden onderbouwd bij hondsdolheid of andere vormen van acute virale encefalitis.

Het Milwaukee-protocol wordt toegeschreven aan overleving bij hondsdolheid encefalitis ondanks het ontbreken van wetenschappelijk bewijs ter ondersteuning van de therapeutische maatregelen.

Hondsdolheid is vrijwel altijd fataal nadat de klinische ziekte zich ontwikkelt, en er zijn slechts zeldzame overlevenden. Het Milwaukee-protocol, dat therapeutische coma omvat, is gebleken ineffectief te zijn en zou niet langer gebruikt moeten worden.

Het Milwaukee-protocol is gebleken ineffectief te zijn voor hondsdolheid en zou niet langer gebruikt moeten worden.

Dit rapport vat het klinische ziekteverloop samen van die patiënt, die werd behandeld met het Milwaukee-protocol, een experimenteel behandelprotocol vergelijkbaar met dat gebruikt voor de hondsdolheid-overlevende beschreven in 2005.

In dit eerste rapport van hondsdolheid in Equatoriaal-Guinea worden problemen beschreven die gepaard gaan met de toepassing van het Milwaukee-protocol.

ACHTERGROND De menselijke hondsdolheidinfectie blijft wereldwijd een aanzienlijke last voor de volksgezondheid, en wordt af en toe geïmporteerd naar landen met een hoog inkomen waar het Milwaukee-protocol voor intensieve zorgbeheer recentelijk is toegepast, met beperkte succes in het verbeteren van overleving.

Toepassing van het Milwaukee-protocol voor de behandeling van hondsdolheid bij honden in Equatoriaal-Guinea.


Zijn stressgranules membraanachtig?

Answer: Stressgranules (SG) zijn compartimenten zonder membraan die betrokken zijn bij de regulatie van mRNA tijdens stress.

PMLO's verschillen in grootte, vorm en samenstelling, en bevatten vrijwel altijd intrinsiek ongeordende eiwitten (bijv. eIF4B en TDP43 in stressgranules,

Vloeistof-vloeistof fase-scheiding (LLPS) van RNA-bindende eiwitten speelt een belangrijke rol bij de vorming van meerdere membraanloze organellen die betrokken zijn bij RNA-metabolisme, waaronder stressgranules.

Stressgranules (SG) zijn compartimenten zonder membraan die betrokken zijn bij de regulatie van mRNA tijdens stress.

Naast membraanbegrensde organellen kunnen eiwitten en RNA's zich organiseren in specifieke domeinen. Enkele voorbeelden zijn stressgranules en subnucleaire lichamen.


Wanneer wordt 16S rRNA-gensequencing gebruikt?

Answer: Taxonomische karakterisering wordt uitgevoerd met genotypische benaderingen zoals 16S rRNA-gensequencing.

De verschillende pipelines die gebruikt kunnen worden bij 16S rRNA-genprofilering van bacteriële gemeenschappen staan bekend om hun significante invloed op alfa- en bèta-diversiteitsmetingen, en dit kan directe vergelijking van resultaten verkregen in studies die verschillende bio-informatica benaderingen gebruiken om ruwe sequenties te analyseren, verhinderen.

Metataxonomische tools analyseren high-throughput sequencing data, voornamelijk van 16S rRNA-gensequencing en DNA-sequencing, om micro-organismen en virussen binnen een complexe mengeling te identificeren.

Twee biologische methoden werden gebruikt, Ribosomaal Intergenisch Spacer Analyse (RISA) en 16S rRNA-gensequencing met Illumina Miseq, om het onderscheidend vermogen van bacteriële gemeenschappen in de bodem te evalueren.

Het doel van deze studie was het beoordelen van de integratie van verschillende benaderingen, genotypisch (16S rRNA-gensequencing), proteomisch (MALDI-TOF MS) en metabolomisch (1H-NMR), voor de taxonomische en metabolische karakterisering van Lactobacillus-soorten.


Waar richt intepirdine zich op?

Answer: Intepirdine is een 5-HT6 antagonist.

De 5-HT-6 receptor antagonisten Idalopirdine en Intepirdine hebben de meeste vooruitgang geboekt in huidige klinische onderzoeken en verdienen overweging als opkomende behandelingen voor AD.

Deze review bespreekt 5-HT6 antagonisten die momenteel in klinische onderzoeken zijn als potentiële behandelingen voor AD-symptomatologie en hoe de 5-HT6 fysiologie een positieve rol kan spelen bij het verlichten van de pathofysiologie van AD-symptomen. Er is een literatuuronderzoek uitgevoerd via PubMed met de zoektermen Idalopirdine, Intepirdine, 5-HT-6 antagonist en AD.

Als de huidige fase-3 onderzoeken positief zijn, kunnen 5-HT6 antagonisten zoals Idalopirdine en Intepirdine worden beschouwd als aanvullende behandelingen naast ChEI's en NMDA receptor antagonisten voor de symptomatische behandeling van AD.


Is de consumptie van chocolade geassocieerd met een toename van hart- en vaatziekten?

Answer: De consumptie van natuurlijke polyfenolrijke voedingsmiddelen, en cacao in het bijzonder, is in verband gebracht met een verminderd risico op hart- en vaatziekten, waaronder coronaire hartziekte en beroerte.

De consumptie van natuurlijke polyfenolrijke voedingsmiddelen, en cacao in het bijzonder, is in verband gebracht met een verminderd risico op hart- en vaatziekten, waaronder coronaire hartziekte en beroerte.

Er is aangetoond dat chocolade het risico op hart- en vaatziekten verlaagt vanwege de antioxiderende en ontstekingsremmende eigenschappen.

Verschillende studies hebben aangetoond dat dieetpolyfenolen een beschermend effect uitoefenen tegen hypertensie, dyslipidemieën, ontstekingen, endotheliale functie en atherosclerose, aandoeningen die geassocieerd zijn met een verhoogd risico op hart- en vaatziekten.

Chocoladeconsumptie kan een gunstig effect hebben op de cardiovasculaire gezondheid,

De momenteel beschikbare gegevens geven aan dat dagelijkse consumptie van cacao-rijke chocolade (rijk aan polyfenolen) het risico op hart- en vaatziekten ten minste gedeeltelijk kan verlagen.

CONCLUSIES De bloeddruk- en cholesterolverlagende effecten van het consumeren van pure chocolade zijn gunstig bij de preventie van cardiovasculaire gebeurtenissen in een populatie met het metabool syndroom.

Dagelijkse consumptie van pure chocolade zou een effectieve cardiovasculaire preventiestrategie kunnen zijn in deze populatie.

ACHTERGROND De consumptie van chocolade en cacao heeft bewezen cardiovasculaire voordelen.

CONCLUSIES Chocoladeconsumptie wordt geassocieerd met een lager risico op myocardinfarct en ischemische hartziekte.

Chocoladeconsumptie was omgekeerd geassocieerd met het risico op myocardinfarct.

De consumptie van cacao/chocolade (i) verhoogt de plasma-antioxidantcapaciteit, (ii) vermindert de functie van bloedplaatjes en ontstekingen, en (iii) verlaagt de diastolische en systolische arteriële druk.

Chocoladeconsumptie is omgekeerd geassocieerd met prevalente coronaire hartziekte: de National Heart, Lung, and Blood Institute Family Heart Study.

Dagelijkse chocoladeconsumptie is omgekeerd geassocieerd met insulineresistentie en leverenzymen in de Observation of Cardiovascular Risk Factors in Luxembourg-studie.

Gezamenlijk kunnen de antioxiderende effecten van flavonoïderijke voedingsmiddelen het risico op hart- en vaatziekten verminderen.

De consumptie van cacao en pure chocolade wordt geassocieerd met een lager risico op hart- en vaatziekten, en verbeteringen in de endotheliale functie kunnen deze relatie mediëren.

Er is aangetoond dat de consumptie van cacao een positieve invloed heeft op een aantal cardiovasculaire surrogaatparameters zoals arteriële vasodilatatie en een matige verlaging van de bloeddruk bij mensen.

Deze studie heeft aangetoond dat het verhogen van het polyfenolgehalte in het dieet door consumptie van groenten en fruit, bessen en pure chocolade resulteert in een significante verbetering van een vastgesteld marker van cardiovasculair risico bij hypertensieve deelnemers.

Cacao-flavonoïden oefenen cardiovasculaire voordelen en neuroprotectie uit.

Opeenhopend bewijs suggereert potentiële preventieve effecten van chocolade/cacao op het risico van hart- en vaatziekten (CVD).


Wat is de associatie van circulair RNA met borstkanker?

Answer: circRNAs worden verschillend tot expressie gebracht bij borstkanker en zijn belangrijk in carcinogenese omdat ze deelnemen aan kanker-gerelateerde routes en miRNA's binden. De frequentie van circRNA kan een marker zijn voor celproliferatie bij borstkanker.

Van de 1155 verschillend tot expressie gebrachte circRNAs waren er 715 omhooggereguleerd en 440 omlaaggereguleerd in borstkankergezwelweefsels. De validatiestudie toonde aan dat de niveaus van hsa_circ_103110, hsa_circ_104689 en hsa_circ_104821 verhoogd waren in borstkankergezwelweefsels, terwijl hsa_circ_006054, hsa_circ_100219 en hsa_circ_406697 omlaaggereguleerd waren.

De oppervlakte onder de receiver operating characteristic curve voor het onderscheiden van borstkanker was 0,82 (95% BI: 0,73-0,90) wanneer hsa_circ_006054, hsa_circ_100219 en hsa_circ_406697 in combinatie werden gebruikt. Deze studie levert bewijs dat circRNAs verschillend tot expressie worden gebracht bij borstkanker en belangrijk zijn in carcinogenese omdat ze deelnemen aan kanker-gerelateerde routes en miRNA's binden.

Circulaire RNA's en hun associaties met subtypes van borstkanker.

Opvallend is dat circRNA-resultaten laten zien dat normaal-aanliggende weefsels in het oestrogeenreceptor-positieve (ER+) subtype relatief hogere aantallen circRNAs bevatten dan tumorstalen in TCGA. Een vergelijkbaar fenomeen van hoge circRNA-aantallen werd waargenomen in normaal borst-mammaweefsel van het Genotype-Tissue Expression (GTEx) project. Ten slotte observeerden we dat het aantal circRNAs in normaal-aanliggende stalen van het ER+ subtype omgekeerd gecorreleerd is met de risico-op-terugval proliferatie (ROR-P) score voor prolifererende genen, wat suggereert dat de frequentie van circRNA een marker kan zijn voor celproliferatie bij borstkanker.

Wij geloven dat Circ-Seq een waardevol hulpmiddel zal zijn om circRNAs te identificeren die nuttig zijn bij de diagnose en behandeling van andere kankers en complexe ziekten.


Noem 3 symptomen van Wernicke-encefalopathie.

Answer: Wernicke-encefalopathie (WE) is een neurologisch syndroom veroorzaakt door thiaminetekort, en klinisch gekenmerkt door ophthalmoplegie, ataxie en acute verwarring.

Wernicke-encefalopathie (WE) is een neurologisch syndroom veroorzaakt door thiaminetekort, en klinisch gekenmerkt door ophthalmoplegie, ataxie en acute verwarring.

de volledige triade van klassieke kenmerken van het Wernicke-Korsakoff-syndroom: verwarring, ataxie en ophthalmoplegie of nystagmus.

Wernicke-encefalopathie (WE) is een medische noodsituatie veroorzaakt door thiaminetekort, gekenmerkt door cerebellaire ataxie, ophthalmoplegie en cognitieve stoornissen.

Wernicke-encefalopathie is een acute neuropsychiatrische aandoening met heterogene symptomen, waaronder veranderingen in de mentale status, ataxie en oculaire afwijkingen; indien onbehandeld kunnen deze symptomen leiden tot morbiditeit en zelfs mortaliteit.

Wernicke-encefalopathie is een acute neurologische aandoening gekenmerkt door mentale verwarring, oculomotore disfunctie en ataxie.

Wernicke-encefalopathie is een acuut neuropsychiatrisch syndroom veroorzaakt door thiaminetekort, en presenteert zich klassiek met de triade van ophthalmopathie, ataxie en veranderde mentale toestand.

Wernicke-encefalopathie is een ernstige neurologische aandoening veroorzaakt door vitamine B1- of thiaminetekort. De klassieke triade van klinische symptomen beschreven door Wernicke (loopataxie, ophthalmoplegie en verwarring) wordt slechts bij een derde van de patiënten bij het eerste onderzoek gevonden.

Wernicke-encefalopathie is een goed beschreven syndroom gekenmerkt door de klassieke triade van verwarring, ataxie en ophthalmoplegie.

Wernicke-encefalopathie is een ernstige neurologische aandoening die het gevolg is van een dieetgebrek aan vitamine B1. Het wordt gekenmerkt door veranderingen in bewustzijn, oculaire afwijkingen en ataxie.

Wernicke-encefalopathie (WE) is een neurologische aandoening gekenmerkt door klinische symptomen zoals nystagmus, ataxie en mentale verwarring.

Wernicke-encefalopathie is een neurologische aandoening die het gevolg is van thiaminetekort. Het wordt geassocieerd met een klassieke triade van symptomen bestaande uit ataxie, oculaire motorische craniale neuropathieën en veranderingen in bewustzijn.


Beschrijf RIblast

Answer: LncRNA's spelen een belangrijke rol in verschillende biologische processen. Hoewel meer dan 58.000 menselijke lncRNA-genen zijn ontdekt, zijn de meeste bekende lncRNA's nog steeds slecht gekarakteriseerd. Een benadering om de functies van lncRNA's te begrijpen is het opsporen van het interactie-RNA-doelwit van elk lncRNA. Omdat experimentele detectie van uitgebreide lncRNA-RNA-interacties moeilijk is, is computationele voorspelling van lncRNA-RNA-interacties een onmisbare techniek. De hoge computationele kosten van bestaande RNA-RNA-interactievoorspellingshulpmiddelen verhinderen echter hun toepassing op grootschalige lncRNA-datasets. 'RIblast' is een ultrasnelle RNA-RNA-interactievoorspellingsmethode gebaseerd op de seed-and-extension-benadering. RIblast ontdekt seed-regio's met behulp van suffixarrays en breidt vervolgens seed-regio's uit op basis van een RNA-secundaire structuur energiemodel. Computationele experimenten tonen aan dat RIblast een voorspellingsnauwkeurigheid bereikt die vergelijkbaar is met die van bestaande programma's, maar met snelheden die meer dan 64 keer sneller zijn dan bestaande programma's.

RIblast: een ultrasnel RNA-RNA-interactievoorspellingssysteem gebaseerd op een seed-and-extension-benadering.

LncRNA's spelen een belangrijke rol in verschillende biologische processen. Hoewel meer dan 58.000 menselijke lncRNA-genen zijn ontdekt, zijn de meeste bekende lncRNA's nog steeds slecht gekarakteriseerd. Een benadering om de functies van lncRNA's te begrijpen is het opsporen van het interactie-RNA-doelwit van elk lncRNA. Omdat experimentele detectie van uitgebreide lncRNA-RNA-interacties moeilijk is, is computationele voorspelling van lncRNA-RNA-interacties een onmisbare techniek. De hoge computationele kosten van bestaande RNA-RNA-interactievoorspellingshulpmiddelen verhinderen echter hun toepassing op grootschalige lncRNA-datasets.Resultaten: Hier presenteren we 'RIblast', een ultrasnelle RNA-RNA-interactievoorspellingsmethode gebaseerd op de seed-and-extension-benadering. RIblast ontdekt seed-regio's met behulp van suffixarrays en breidt vervolgens seed-regio's uit op basis van een RNA-secundaire structuur energiemodel. Computationele experimenten tonen aan dat RIblast een voorspellingsnauwkeurigheid bereikt die vergelijkbaar is met die van bestaande programma's, maar met snelheden die meer dan 64 keer sneller zijn dan bestaande programma's.

De hoge computationele kosten van bestaande RNA-RNA-interactievoorspellingshulpmiddelen verhinderen echter hun toepassing op grootschalige lncRNA-datasets.
Resultaten: Hier presenteren we 'RIblast', een ultrasnelle RNA-RNA-interactievoorspellingsmethode gebaseerd op de seed-and-extension-benadering.

Resultaten Hier presenteren we 'RIblast', een ultrasnelle RNA-RNA-interactievoorspellingsmethode gebaseerd op de seed-and-extension-benadering.


Wat is veerkracht tegen de ziekte van Alzheimer?

Answer: Ongeveer 30 tot 50% van de oudere individuen die AD-pathologie dragen, worden in hun leven niet symptomatisch. Er wordt verondersteld dat dergelijke individuen cognitieve veerkracht vertonen die beschermt tegen AD-dementie.

Apolipoproteïne E (APOE) ɛ4 en Clusterine (CLU) C-allelen zijn risicofactoren voor de ziekte van Alzheimer (AD) en episodisch geheugen (EM) achteruitgang. Geheugenveerkracht treedt op wanneer genetisch risicovolle volwassenen op hoge en aanhoudende niveaus presteren.

Ongeveer 30 tot 50% van de oudere individuen die AD-pathologie dragen, worden in hun leven niet symptomatisch. Er wordt verondersteld dat dergelijke individuen cognitieve veerkracht vertonen die beschermt tegen AD-dementie.

Deelnemers met normale cognitie (n = 297) en milde cognitieve achteruitgang (n = 432) werden geselecteerd uit de Alzheimer's Disease Neuroimaging Initiative. Veerkrachtmetingen werden bij aanvang gedefinieerd door de residuen te onderzoeken bij het regressiemodel van hersenverouderingsuitkomsten (hippocampusvolume en cognitie) op CSF-biomarkers. Een positief residu weerspiegelde betere uitkomsten dan verwacht voor een bepaald niveau van pathologie (hoge veerkracht). Residuen werden geïntegreerd in een latente variabelenmodel van veerkracht en gevalideerd door hun vermogen te testen om onafhankelijk diagnostische conversie, cognitieve achteruitgang en het tempo van ventrikelverwijding te voorspellen.

De ziekte van Alzheimer (AD) is de meest voorkomende vorm van dementie bij oudere populaties met ongeveer 30 miljoen gevallen wereldwijd. Genoomwijde genotypering en sequencingstudies hebben vele genetische varianten geïdentificeerd die geassocieerd zijn met late-onset Alzheimer (LOAD). Hoewel de meeste van deze varianten geassocieerd zijn met een verhoogd risico op het ontwikkelen van LOAD, richt slechts een beperkt aantal rapporten zich op varianten die beschermend zijn tegen de ziekte.


Welk R-pakket is ontwikkeld voor het analyseren van niet-invasieve prenatale testgegevens (NIPT)?

Answer: Niet-invasieve prenatale testen (NIPT) van foetale aneuploïdie met behulp van cell-free foetaal DNA wordt onderdeel van de routinematige klinische praktijk. RAPIDR (Reliable Accurate Prenatal non-Invasive Diagnosis R package) is een gebruiksvriendelijk open-source R-pakket dat verschillende gepubliceerde NIPT-analysemethoden implementeert. De invoer voor RAPIDR is een set sequentie-uitlijningsbestanden in het BAM-formaat, en de uitvoer bestaat uit uitslagen voor aneuploïdie, waaronder trisomieën 13, 18, 21 en monosomie X, evenals het foetale geslacht. RAPIDR is uitgebreid getest met een grote steekproefset als onderdeel van het RAPID-project in het Verenigd Koninkrijk. Het pakket bevat kwaliteitscontrole-stappen om het robuust te maken voor gebruik in de klinische setting.

RAPIDR: een analysepakket voor niet-invasieve prenatale testen van aneuploïdie.

Niet-invasieve prenatale testen (NIPT) van foetale aneuploïdie met behulp van cell-free foetaal DNA wordt onderdeel van de routinematige klinische praktijk. RAPIDR (Reliable Accurate Prenatal non-Invasive Diagnosis R package) is een gebruiksvriendelijk open-source R-pakket dat verschillende gepubliceerde NIPT-analysemethoden implementeert. De invoer voor RAPIDR is een set sequentie-uitlijningsbestanden in het BAM-formaat, en de uitvoer bestaat uit uitslagen voor aneuploïdie, waaronder trisomieën 13, 18, 21 en monosomie X, evenals het foetale geslacht. RAPIDR is uitgebreid getest met een grote steekproefset als onderdeel van het RAPID-project in het Verenigd Koninkrijk. Het pakket bevat kwaliteitscontrole-stappen om het robuust te maken voor gebruik in de klinische setting.


Is het gen CDKN2A nevogeen?

Answer: Ja, CDKN2A is nevogeen

Germinale mutaties in CDKN2A worden vaak geïdentificeerd bij melanomafamilies en worden geassocieerd met een verhoogd aantal atypische naevi.

Fenotypische kenmerken van leden van een melanomagevoelige familie met een V126D CDKN2A-genmutatie werden ongeveer 15 jaar gevolgd.

Zeldzame germinale mutaties in CDKN2A predisponeren voor melanoom en lijken nevogeen te zijn, hoewel de correlatie tussen het naevi-fenotype en de mutatiestatus zwak is. Het is aannemelijk dat meer voorkomende CDKN2A-varianten zowel de gevoeligheid voor melanoom als voor naevi kunnen beïnvloeden.

dit ondersteunt de opvatting dat CDKN2A nevogeen is.


Zijn er manieren voor gezamenlijke Bayesiaanse inferentie van risicovarianten?

Answer: Ja. RiVIERA (Risk Variant Inference using Epigenomic Reference Annotations) is een Bayesiaans model voor inferentie van driver-varianten uit samenvattende statistieken over meerdere kenmerken met gebruik van honderden epigenomische annotaties.

Gezamenlijke Bayesiaanse inferentie van risicovarianten en weefsel-specifieke epigenomische verrijkingen over meerdere complexe menselijke ziekten.

Genome-wide associatiestudies (GWAS) bieden een krachtige benadering voor het ontdekken van ziekte-geassocieerde varianten bij de mens, maar het fijn in kaart brengen van de causale varianten blijft een uitdaging. Dit wordt deels opgelost door prioritering van ziekte-geassocieerde varianten die overlappen met GWAS-verrijkte epigenomische annotaties. Hier introduceren we een nieuw Bayesiaans model, RiVIERA (Risk Variant Inference using Epigenomic Reference Annotations), voor inferentie van driver-varianten uit samenvattende statistieken over meerdere kenmerken met gebruik van honderden epigenomische annotaties. In simulaties toont RiVIERA veelbelovende kracht in het detecteren van causale varianten en causale annotaties; de gezamenlijke inferentie over meerdere kenmerken verbeterde de detectiekracht verder. We pasten RiVIERA toe om de bestaande GWAS-samenvattende statistieken van 9 auto-immuunziekten en schizofrenie te modelleren door gezamenlijk de potentiële causale verrijkingen te benutten onder 848 weefsel-specifieke epigenomische annotaties van het ENCODE/Roadmap-consortium, die 127 cel-/weefseltypes en 8 belangrijke epigenomische merkers omvatten. RiVIERA identificeerde betekenisvolle weefsel-specifieke verrijkingen voor enhancerregio’s gedefinieerd door H3K4me1 en H3K27ac specifiek voor bloed T-cellen in de negen auto-immuunziekten en hersenspecifieke enhanceractiviteiten exclusief in schizofrenie. Bovendien vertoonden de varianten uit de 95% geloofwaardige sets een hoge conservatie en verrijkingen voor GTEx whole-blood eQTLs gelegen binnen transcriptiefactor-bindingsplaatsen en DNA-hypersensitieve plaatsen.


Beschrijf het Achenbach-syndroom.

Answer: Het Achenbach-syndroom is een paroxysmale vingerhematoom. Het is een goedaardige aandoening die resulteert in het plotseling verschijnen van blauwe plekken op één of meer vingers, spontaan of na minimaal trauma, en die zonder behandeling weer verdwijnen. Het kan worden onderscheiden van andere pathologieën door het klinische spectrum, patiëntendemografie en in twijfelachtige gevallen (acute ledemaatischemie) door Doppler-sonografie.

ACHTERGROND: Paroxysmale vingerhematoom (ook bekend als "Achenbach-syndroom") is een goedaardige aandoening die resulteert in het plotseling verschijnen van blauwe plekken op één of meer vingers, spontaan of na minimaal trauma, en die zonder behandeling weer verdwijnen.

BESPREKING: Bij afwezigheid van bekende oorzaken en/of behandelingen voor spontane paroxysmale vingerhematomen kan kennis van deze zeldzame aandoening artsen in ieder geval helpen hun patiënten gerust te stellen door hun aandoening te diagnosticeren en de goedaardige aard ervan aan te geven.

Het presenteert zich met unilaterale palmaire verkleuring van een vinger (100%). Het gaat gepaard met pijn (n = 7/12, 58%), oedeem (n = 7/12, 58%) en paresthesie (n = 3/12, 25%). De mediane tijd tot het verdwijnen van symptomen zonder enige interventie was 4 dagen (bereik 2-14). CONCLUSIE: AS is zelflimiterend en een niet-spoedeisende chirurgische aandoening. Het kan worden onderscheiden van andere pathologieën door het klinische spectrum, patiëntendemografie en in twijfelachtige gevallen (acute ledemaatischemie) door Doppler-sonografie.

Paroxysmale hematoom van de vingers (Achenbach-syndroom) is een zelden gerapporteerde entiteit. Het komt vaak spontaan voor of na kleine verwondingen.

Paroxysmale vingerhematomen (Achenbach-syndroom) met angiografische afwijkingen.


Is intepirdine geëvalueerd in klinische onderzoeken? (november 2017)

Answer: Ja, intepirdine bevond zich in november 2017 in fase III klinische onderzoeken.

Het gebruik van kleine moleculen die de 5-HT6-serotoninereceptor blokkeren (intepirdine), de BACE-activiteit remmen (E2609, AZD3293 en verubecestat), of tau-aggregatie verminderen (TRx0237) bevindt zich ook momenteel in fase III klinische onderzoeken.


Wordt subacute scleroserende panencefalitis veroorzaakt door het mazelenvaccin?

Answer: Subacute scleroserende panencefalitis wordt veroorzaakt door mazelen en kan worden voorkomen door het mazelenvaccin.

Subacute scleroserende panencefalitis (SSPE) is een potentieel fatale complicatie van mazelen.

Subacute scleroserende panencefalitis (SSPE) is een fatale complicatie van mazelen. We hebben gevallen in Californië van 1998-2015 onderzocht om het risico te begrijpen

Subacute scleroserende panencefalitis zou moeten worden uitgeroeid door mazelenvaccinatie

De gemiddelde interval tussen mazeleninfectie en het begin van subacute scleroserende panencefalitis was 6,5 jaar (bereik = 3-11 jaar).

Actieve surveillance van subacute scleroserende panencefalitis bij personen met mazeleninfectie tijdens de uitbraak van 1988 is noodzakelijk om multicenter medicijnproeven voor deze verwoestende ziekte uit te voeren.<br>

Er is een toenemende trend van subacute scleroserende panencefalitis in Zuid-China na de mazelenuitbraak in 1988.

De prevalentie van subacute scleroserende panencefalitis in Hong Kong en Macau in 2002 was 1 per miljoen van de totale bevolking of 5,5 per miljoen kinderen.

Omdat een positieve correlatie werd gevonden tussen de prevalentie van mazelen en het begin van subacute scleroserende panencefalitis, vooral bij kinderen die op jonge leeftijd geïnfecteerd waren, is het van vitaal belang om mazeleninfectie door vaccinatie uit te roeien.<br>

Incidentie van subacute scleroserende panencefalitis na mazelen en mazelenvaccinatie in Japan.

ONGETEKEND Subacute scleroserende panencefalitis (SSPE) wordt in de meerderheid van de gevallen veroorzaakt door het wilde mazelenvirus, hoewel er enkele rapporten zijn die SSPE relateren aan vaccinatie.

Subacute scleroserende panencefalitis (SSPE) is een progressieve neurodegeneratieve ziekte veroorzaakt door het mazelenvirus (rubeola) en wordt het vaakst gezien bij kinderen.

Er was geen aanwijzing dat het mazelenvaccin SSPE kan veroorzaken.

Subacute Sclerosing Panencephalitis (SSPE), een zeldzame dodelijke ziekte bij kinderen en jongvolwassenen door persistentie van het mazelenvirus (MeV) in de hersenen, wordt veroorzaakt door wildtype (wt) MeV.

Subacute scleroserende panencefalitis (SSPE) is een progressieve neurologische aandoening bij kinderen en jongvolwassenen veroorzaakt door persistent defect mazelenvirus.

Subacute scleroserende panencefalitis (SSPE) is een verwoestende ziekte van het centrale zenuwstelsel (CZS) veroorzaakt door persistente mutante mazelenvirusinfectie.

Subacute scleroserende panencefalitis (SSPE), veroorzaakt door persistente defecte mazelenvirusstammen, is een progressieve neurologische aandoening bij kinderen en adolescenten.

Mazelen kan persistent zijn in het centrale zenuwstelsel en subacute scleroserende panencefalitis (SSPE) veroorzaken, een progressieve ziekte die bijna altijd fataal is.

Echter, vanwege de mediane interval van 8 jaar tussen mazelen en het begin van SSPE,

De preventie van endemische circulatie van het mazelenvirus in Engeland en Wales door de hoge dekking bereikt met het BMR-vaccin, samen met de mazelen/rodehond vaccinatiecampagne van 1994, heeft geleid tot de bijna-uitroeiing van SSPE.

We pasten de polymerasekettingreactie (PCR) toe om het mazelenvirusgenoom te detecteren in monsters van een 12-jarige jongen met SSPE die 10 jaar eerder het mazelenvaccin had gekregen en geen geschiedenis had van duidelijke natuurlijke mazelen. De oligonucleotideprimers voor PCR werden voorbereid op basis van de nucleotidesequentie van de F- en NP-genen van het mazelenvirus Edmonston-stam.RESULTATEN: F- en NP-genen werden gedetecteerd in zowel het cerebrospinale vocht als perifere bloedlymfocyten. Nucleotiden- en afgeleide aminozuursequentieanalyse van het F-gen toonde aan dat het virus van de patiënt verschilde van dat van de vaccinstam. Gezien deze resultaten was het waarschijnlijk dat de SSPE-geassocieerde stam in dit geval afkomstig was van het wildtype in plaats van de vaccinstam

subacute scleroserende panencefalitis (SSPE) is een late, zeldzame en meestal fatale complicatie van mazeleninfectie.

Subacute scleroserende panencefalitis (SSPE) is een chronische infectie van het centrale zenuwstelsel (CZS) veroorzaakt door het mazelenvirus

Epidemiologische en virologische gegevens suggereren dat het mazelenvaccin SSPE niet veroorzaakt.

Subacute scleroserende panencefalitis, een zeldzame, progressieve, fatale ziekte van het centrale zenuwstelsel bij kinderen, wordt veroorzaakt door het mazelenvirus.

Subacute scleroserende panencefalitis is een vorm van chronische persistente mazelenencefalitis in de kindertijd die zelden manifesteert na infectie met het wilde virus.

Subacute scleroserende panencefalitis is een fatale infectieziekte van de kindertijd veroorzaakt door persistentie van het mazelenvirus in de hersenen.

Subacute scleroserende panencefalitis (SSPE) is een fatale encefalitis die zich enkele jaren na een primaire mazeleninfectie manifesteert.

Subacute scleroserende panencefalitis (SSPE) is een fatale complicatie van mazeleninfectie.

In 2015 werd de Oregon Health Authority op de hoogte gebracht van het overlijden van een jongen met subacute scleroserende panencefalitis (SSPE), een zeldzame en fatale complicatie van mazelen.

Subacute scleroserende panencefalitis (SSPE) is een zeldzame progressieve neurologische aandoening van de vroege adolescentie veroorzaakt door persistente infectie met het mazelenvirus, dat wereldwijd nog steeds voorkomt ondanks een effectief vaccin.

Subacute Sclerosing Panencephalitis (SSPE) is een invaliderende aandoening geassocieerd met mazeleninfectie in de kindertijd.


Wat is gastheer-geïnduceerde genstillegging?

Answer: Gastheer-geïnduceerde genstillegging (HIGS) is een transgene technologie die wordt gebruikt om schimmelgenen in planta te laten zwijgen tijdens een poging tot infectie en daarmee het ziektegehalte vermindert. HIGS berust op het vermogen van de gastheerplant om mobiele kleine interfererende RNA-moleculen te produceren, gegenereerd uit lang dubbelstrengs RNA, die complementair zijn aan de gerichte schimmelgenen. Deze moleculen worden via een niet-gekarakteriseerd mechanisme van de plant naar binnendringende schimmels overgedragen om genstillegging te veroorzaken.

Gastheer-geïnduceerde genstillegging (HIGS) is een transgene technologie die wordt gebruikt om schimmelgenen in planta te laten zwijgen tijdens een poging tot infectie en daarmee het ziektegehalte vermindert. HIGS berust op het vermogen van de gastheerplant om mobiele kleine interfererende RNA-moleculen te produceren, gegenereerd uit lang dubbelstrengs RNA, die complementair zijn aan de gerichte schimmelgenen. Deze moleculen worden via een niet-gekarakteriseerd mechanisme van de plant naar binnendringende schimmels overgedragen om genstillegging te veroorzaken.

Vervolgens bespreken we de ontwikkelingen en implicaties van het combineren van HIGS met andere methoden van ziektebestrijding.


Wat is maternale spoeloverdracht?

Answer: Maternale spoeloverdracht (MST) is een geavanceerde kiembaanveranderende, op IVF gebaseerde embryonale techniek die wordt gebruikt om de maternale overdracht van ernstige mitochondriale ziekten te voorkomen.

In oktober 2015 heeft het VK wetgeving aangenomen om het klinisch gebruik van twee geavanceerde kiembaanveranderende, op IVF gebaseerde embryonale technieken toe te staan: pronucleaire overdracht en maternale spoeloverdracht (PNT en MST). Het doel is om deze technieken te gebruiken om de maternale overdracht van ernstige mitochondriale ziekten te voorkomen.


Verbetert armodafinil de vermoeidheid bij gliomapatiënten?

Answer: Nee. Een kuur van acht weken met armodafinil verbeterde de vermoeidheid of kwaliteit van leven niet bij gliomapatiënten die radiotherapie ondergingen. Deze conclusie is echter gebaseerd op één geïdentificeerde klinische studie.

We hebben geëvalueerd of armodafinil, een medicijn dat waakzaamheid bevordert, de vermoeidheid verbetert bij gliomapatiënten die radiotherapie ondergaan.

Armodafinil verbeterde de vermoeidheid of kwaliteit van leven niet significant op basis van de 42-daagse verandering in de FACIT-F vermoeidheidssubscale, FACT-G, CFS of BFI. Verdere analyse suggereert geen verschil tussen de groepen, zelfs niet na correctie voor mogelijke vertekening door ontbrekende gegevens.

De behandeling werd goed verdragen met weinig toxiciteiten van graad 3 of 4.
CONCLUSIES: Hoewel de behandeling goed werd verdragen, verbeterde een kuur van acht weken met armodafinil de vermoeidheid of kwaliteit van leven niet bij gliomapatiënten die radiotherapie ondergingen in deze pilotstudie.


Wat is de rol van tankyrases in reactie op dubbele strengbreuken (DSB's)?

Answer: Tankyrases bevorderen homologe recombinatie en checkpoint-activatie als reactie op DSB's.

Tankyrases bevorderen homologe recombinatie en checkpoint-activatie als reactie op DSB's.


Welke moleculen worden geremd door het anticancermiddel Dovitinib?

Answer: Dovitinib (TKI-258/CHIR-258) is een pan receptor tyrosine kinase (RTK) remmer die zich richt op VEGFR, FGFR, PDGFR en KIT. Het wordt op grote schaal getest voor de behandeling van verschillende vormen van kanker.

Dovitinib, een krachtige FGFR-remmer, heeft antitumoractiviteit aangetoond bij zwaar voorbehandelde patiënten met FGFR-pathway-geamplificeerde borstkanker.

Dovitinib remt meerdere tyrosine receptorkinasen, voornamelijk de vasculaire endotheliale groeifactorreceptoren (VEGFR), maar ook FGFRs, en zou actief kunnen zijn bij MPM.

Dovitinib (TKI-258/CHIR-258) is een pan receptor tyrosine kinase (RTK) remmer die zich richt op VEGFR, FGFR, PDGFR en KIT.

Dovitinib, een remmer van FGFR-activiteit, kan actief zijn bij ACC.

We testten dovitinib, een remmer van zowel FGF- als VEGF-receptoren, bij patiënten die progressie vertoonden tijdens anti-VEGF-behandeling.

Vijf HNSCC-cellijnen werden gekarakteriseerd op basis van VEGFR1-3 en FGFR1-4 expressie door sqRT-PCR en behandeld met drie verschillende tyrosine kinase remmers (TKI's) (nintedanib, dovitinib en pazopanib), die allemaal effectief zijn tegen VEGFR- en FGFR-familieleden.

DOEL: Dovitinib is een oraal beschikbare multi-tyrosine kinase remmer die VEGFR 1-3, FGFR 1-3 en PDGFR remt.

RESULTATEN: Vier onderzoeken met de selectieve VEGFR-remmers axitinib, tivozanib en dovitinib werden geanalyseerd, allemaal met sorafenib als vergelijkingsmiddel.

DOEL: Dovitinib (TKI258) is een orale multi-tyrosine kinase remmer van FGFR, VEGFR, PDGFR β en c-Kit.

Met dit PDX-model bevestigden we het vermogen van de FGFR-remmers ponatinib, dovitinib en BGJ398 om FGFR-signaaltransductie te moduleren, celproliferatie te remmen en celdood te induceren in cholangiocarcinoomtumoren met FGFR2-fusies.

Naast VEGFR en PDGFR remt dovitinib ook FGFR.

AZD4547, BGJ398 (infigratinib), Debio-1347 en dovitinib zijn FGFR1/2/3-remmers; BLU9931 is een selectieve FGFR4-remmer; FIIN-2, JNJ-42756493, LY2874455 en ponatinib zijn pan-FGFR-remmers. AZD4547, dovitinib en ponatinib zijn multi-kinase remmers die FGFRs, colony stimulating factor 1 receptor (CSF1R), vasculaire endotheliale groeifactor (VEGF)R2 en anderen targeten.

In vitro toonden N87-TR cellijnen een hogere gevoeligheid dan trastuzumab-gevoelige oudercellen voor de FGFR3-remmer dovitinib, die de expressie van pAKT, ZEB1 en celmigratie verminderde.

De huidige fase 2-studie evalueerde de werkzaamheid en verdraagbaarheid van dovitinib, een FGFR-remmer, bij patiënten met gevorderd SCC van de long.

Dovitinib (TKI258) is een kleine molecule multi-kinase remmer die momenteel in klinische fase I/II/III ontwikkeling is voor de behandeling van verschillende soorten kanker.

We testten verschillende T-ALL cellijnen met een small-molecule remmerscreen van 66 verbindingen die tweederde van het tyrosine kinome targeten en vonden dat gecombineerde behandeling van T-ALL cellen met dovitinib, een oraal actieve multi-targeted small-molecule receptor tyrosine kinase remmer, en OP449 synergistisch de levensvatbaarheid van alle geteste T-ALL cellijnen verminderde.

We probeerden fibroblast groeifactor receptor 2 (FGFR2) kinase domeinmutaties te identificeren die resistentie geven tegen de pan-FGFR remmer dovitinib, en onderzochten het werkingsmechanisme van de medicijnresistente mutaties.

Dovitinib is een nieuwe multi-target tyrosine kinase remmer die vasculaire endotheliale groeifactor receptor-1-3, platelet-derived groeifactor receptor-β, Fms-like tyrosine kinase 3, c-Kit en fibroblast groeifactor receptor-1-3 remt.

Dovitinib (TKI258/CHIR258) is een multi-kinase remmer in fase III ontwikkeling voor de behandeling van verschillende kankers.

INLEIDING Erlotinib is een door de FDA goedgekeurde kleine molecule remmer van epidermale groeifactor receptor en dovitinib is een nieuwe kleine molecule remmer van fibroblast groeifactor en vasculaire endotheliale groeifactor receptor.

Hier onderzoeken we het therapeutische potentieel van 2 FGFR-remmers, de multikinase remmer dovitinib (TKI258) en de meer selectieve FGFR-remmer NVP-BGJ398 voor de behandeling van endometriumcarcinoom.

DOEL Dovitinib is een oraal beschikbare multi-tyrosine kinase remmer die VEGFR 1-3, FGFR 1-3 en PDGFR remt.

De multi-kinase remmer dovitinib wordt momenteel klinisch onderzocht voor hepatocellulair carcinoom (HCC).


Hoe verhouden circRNA's zich tot tumorvorming?

Answer: Circulaire RNA kan tumorvorming bevorderen of onderdrukken.

De opregulatie van FBXW7-185aa in kankercellen remde proliferatie en versnelde de celcyclus, terwijl het knockdown van FBXW7-185aa maligne fenotypen in vitro en in vivo bevorderde. FBXW7-185aa verminderde de halfwaardetijd van c-Myc door antagonisme van USP28-geïnduceerde stabilisatie van c-Myc. Bovendien waren de niveaus van circ-FBXW7 en FBXW7-185aa verlaagd in klinische glioblastoommonsters vergeleken met hun gepaarde tumor-aanliggende weefsels (P<.001). De expressie van circ-FBXW7 was positief geassocieerd met de algehele overleving van glioblastoompatiënten (P = .03).

Nieuwe rol van FBXW7 circulair RNA in het onderdrukken van glioma tumorvorming.

We rapporteren hier de tumorvormende capaciteit van een circRNA afgeleid van angiomotin-like1 (circ-Amotl1). Circ-Amotl1 wordt sterk tot expressie gebracht in patiëntentumor monsters en kankercellijnen. Enkelvoudige celinoculaties met circ-Amotl1-getransfecteerde tumorcellen toonden een 30-voudige toename in proliferatieve capaciteit ten opzichte van de controle. Agarose-kolonie-vormingstesten toonden vergelijkbaar een 142-voudige toename.

Subcutane enkelvoudige celinjecties leidden tot de vorming van voelbare tumoren in 41% van de muizen, met tumorgroottes >1 cm3 binnen 1 maand. We ontdekten verder dat deze krachtige tumorvorming werd veroorzaakt door interacties tussen circ-Amotl1 en c-myc.

Onze studie onthult daarom een nieuwe functie van circRNA's in tumorvorming, en deze subklasse van niet-coderende RNA's kan een potentieel doelwit vormen in kankertherapie.


Welke methode is beschikbaar voor de identificatie van het hele genoom van pathogene regulerende varianten bij Mendeliaanse ziekten?

Answer: Genomiser

Hier presenteren we Genomiser, een analyseframework dat niet alleen de relevantie van variatie in het niet-coderende genoom kan scoren, maar ook regulerende varianten kan koppelen aan specifieke Mendeliaanse ziekten. Genomiser scoort varianten via bestaande methoden zoals CADD of een op maat gemaakte machine learning-methode en combineert deze met alleelfrequentie, regulerende sequenties, chromosomale topologische domeinen en fenotypische relevantie om varianten te ontdekken die geassocieerd zijn met specifieke Mendeliaanse aandoeningen.

Over het geheel genomen is Genomiser in staat om causale regulerende varianten als topkandidaat te identificeren in 77% van de gesimuleerde hele genomen, wat effectieve detectie en ontdekking van regulerende varianten bij Mendeliaanse ziekten mogelijk maakt.


Is pregabaline effectief bij ischias?

Answer: Nee. Behandeling met pregabaline verminderde de intensiteit van beenpijn geassocieerd met ischias niet significant en verbeterde andere uitkomsten niet significant, vergeleken met placebo, gedurende een periode van 8 weken. De incidentie van bijwerkingen was significant hoger in de pregabalinegroep dan in de placebogroep.

CONCLUSIES: Behandeling met pregabaline verminderde de intensiteit van beenpijn geassocieerd met ischias niet significant en verbeterde andere uitkomsten niet significant, vergeleken met placebo, gedurende een periode van 8 weken. De incidentie van bijwerkingen was significant hoger in de pregabalinegroep dan in de placebogroep.

Hoewel pregabaline (PGB) en gabapentine (GBP) beide worden gebruikt voor de behandeling van neuropathische pijn, is hun relatieve rol bij ischias onduidelijk.

GBP en PGB leken vergelijkbare werkzaamheid en bijwerkingen te vertonen. Echter, de hoeveelheid en kwaliteit van het bewijs was laag, en er waren alleen indirecte vergelijkingen beschikbaar.


Kunnen gasblaasjes worden gedetecteerd met echografie?

Answer: Gasblaasjes zijn geïdentificeerd als nanoschaal reporters voor echografie.

Gasblaasjes - genetisch gecodeerde eiwitnanostructuren geïsoleerd uit drijvende fotosynthetische microben - zijn recentelijk geïdentificeerd als nanoschaal reporters voor echografie.

Hier tonen we aan dat genetische modificatie van gasblaasjes resulteert in nanostructuren met nieuwe mechanische, akoestische, oppervlakte- en functionele eigenschappen die harmonische, gemultiplexte en multimodale echografie mogelijk maken, evenals cel-specifieke moleculaire targeting.


In welke fase van klinische proeven bevindt crenezumab zich? (november 2017)

Answer: Crenezumab ondergaat fase III klinische proeven.

Lopende fase III klinische proeven via passieve immunotherapie tegen Aβ-peptiden (crenezumab, gantenerumab en aducanumab) lijken veelbelovend.


Welke sequentie-gebaseerde algoritme voor vertakkingspuntvoorspelling is voorgesteld?

Answer: BPP is een sequentie-gebaseerd algoritme voor vertakkingspuntvoorspelling.

BPP: een sequentie-gebaseerd algoritme voor vertakkingspuntvoorspelling.


Welk organisme veroorzaakt roodvonk, ook bekend als scarletina?

Answer: Roodvonk is een ziekte die kan optreden als gevolg van een infectie met groep A streptokok (groep A strep), groep C Streptokok en Streptokok hemolyticus.

Roodvonk is een van de verschillende ziekten veroorzaakt door groep A Streptokok (GAS).

In een kleine epidemie van roodvonk werd een gezonde drager van hemolytische streptokok gedetecteerd; het organisme dat werd gedragen was identiek in zijn serologische reacties met stammen van hemolytische streptokokken geïsoleerd uit actieve gevallen van roodvonk.

Er kunnen geen morfologische of culturele kenmerken worden aangetoond die specifiek zijn voor de hemolytische streptokok van roodvonk.

Toepassing van multilocus enzym-elektroforese en vergelijkende sequencing van het gen (speA) dat streptokokkale pyrogene exotoxine a (roodvonktoxine) codeert, toonde aan dat nieuwe golven van roodvonk geassocieerd zijn met een toename in frequentie van S. pyogenes-klonen die variant speA-allelen dragen.

Daarnaast veroorzaakt S. pyogenes toxine-gemedieerde syndromen, d.w.z. roodvonk, streptokokkens toxisch shocksyndroom (STSS) en necrotiserende fasciitis (NF).

Groep A Streptokok (GAS) is de enige bekende pathogeen die roodvonk veroorzaakt.

We presenteren een geval dat het onderscheidende klinische spectrum van A. hemolyticum-infecties illustreert, die verward kunnen worden met geneesmiddelallergie, groep A streptokokken roodvonk, difterie en zelfs toxisch shocksyndroom.

1. Hemolytische streptokok is in 100 procent van de keelmonsters van patiënten met roodvonk gevonden tijdens de eerste week van de ziekte.

Groep C beta-hemolytische streptokokken die faryngitis en roodvonk veroorzaken.

Verschillende uitbraken van roodvonk veroorzaakt door Streptococcus pyogenes werden recentelijk gerapporteerd.

Er is weinig informatie beschikbaar over de verschillen in frequentie van pyrogene exotoxinegenen tussen stammen van groep A streptokokken die roodvonk veroorzaken en die faryngotonsillitis veroorzaken bij kinderen in Taiwan.

Moleculaire karakterisering van groep A streptokokken-isolaten die roodvonk en faryngitis veroorzaken bij jonge kinderen: een retrospectieve studie van een medisch centrum in Noord-Taiwan.

groep A streptokok die roodvonk veroorzaakt

roodvonk-gerelateerde groep A streptokokken,

Infectie met groep A beta-hemolytische streptokokken (GABHS) is de meest voorkomende bacteriële oorzaak van acute faryngitis en tonsillitis na de zuigelingenperiode.

roodvonk is een lokale infectie van de keel door een bepaald type Streptococcus haemolyticus dat in staat is een toxine te produceren dat wordt opgenomen en de oorzaak is van de algemene manifestaties van de ziekte

een epidemie door S. pyogenes type 1 met veel gevallen van toxisch shock werd waargenomen, hetzelfde type veroorzaakte een roodvonkepidemie zonder complicaties in Oost-Duitsland.

klinische Streptococcus pyogenes-stammen die roodvonk en het streptokokkens toxisch shock-achtig syndroom (TSLS) veroorzaken.

Streptococcus pyogenes (groep A Streptokok - GAS) is een belangrijke menselijke pathogeen die een verscheidenheid aan ziekten veroorzaakt, waaronder tonsillofaryngitis, roodvonk en reumatische koorts.

VAN STREPTOCOCCUS: II. ANTIGENE RELATIES TUSSEN STAMMEN VAN STREPTOCOCCUS HAEMOLYTICUS GEÏSOLEERD VAN ROODVONK.


Wat is het BioArchive-systeem?

Answer: Een kleinschalig geautomatiseerd cryopreservatie- en opslagsysteem (Mini-BioArchive-systeem) gebruikt bij de opslag van navelstrengbloed (UCB)-eenheden.

Navelstrengbloedbanken (CB) vriezen gewoonlijk CB in en bewaren dit voor klinische transplantatie met behulp van een conventionele gecontroleerde vriezer of het geautomatiseerde BioArchive-systeem.

De prestaties van een kleinschalig geautomatiseerd cryopreservatie- en opslagsysteem (Mini-BioArchive-systeem) gebruikt bij de opslag van navelstrengbloed (UCB)-eenheden werden geëvalueerd.

Om het gebruik van het aan de UCB-eenheid gekoppelde monster als kwaliteitscontrole-instrument voor het eindproduct te valideren, werden UCB-eenheden (n = 20) die in vloeibare stikstof met het BioArchive-systeem waren opgeslagen, geanalyseerd.


Welk algoritme is voorgesteld voor efficiënte opslag van WGS-variantaanroepen?

Answer: Whole-genome sequencing (WGS)-gegevens worden in een ongekend tempo gegenereerd. Analyse van WGS-gegevens vereist een flexibel dataformaat om de verschillende soorten DNA-variatie op te slaan. Variant call format (VCF) is een algemeen tekstgebaseerd formaat ontwikkeld om variantgenotypen en hun annotaties op te slaan. VCF-bestanden zijn echter groot en het ophalen van gegevens is relatief traag. 'SeqArray' is een nieuw WGS-variantgegevensformaat geïmplementeerd in het R/Bioconductor-pakket voor het opslaan van variantaanroepen op een array-georiënteerde manier die dezelfde mogelijkheden biedt als VCF, maar met meerdere opties voor hoge compressie en gegevensaccess met behulp van high-performance parallel computing.

SeqArray - een opslag-efficiënt high-performance dataformaat voor WGS-variantaanroepen.

Whole-genome sequencing (WGS)-gegevens worden in een ongekend tempo gegenereerd. Analyse van WGS-gegevens vereist een flexibel dataformaat om de verschillende soorten DNA-variatie op te slaan. Variant call format (VCF) is een algemeen tekstgebaseerd formaat ontwikkeld om variantgenotypen en hun annotaties op te slaan. VCF-bestanden zijn echter groot en het ophalen van gegevens is relatief traag. Hier introduceren we een nieuw WGS-variantgegevensformaat geïmplementeerd in het R/Bioconductor-pakket 'SeqArray' voor het opslaan van variantaanroepen op een array-georiënteerde manier die dezelfde mogelijkheden biedt als VCF, maar met meerdere opties voor hoge compressie en gegevensaccess met behulp van high-performance parallel computing. Resultaten: Benchmarks met gebruik van 1000 Genomes Phase 3-gegevens tonen bestandsgroottes van respectievelijk 14,0 Gb (VCF), 12,3 Gb (BCF, binair VCF), 3,5 Gb (BGT) en 2,6 Gb (SeqArray). Het lezen van genotypen in het SeqArray-pakket is twee tot drie keer sneller vergeleken met de htslib C-bibliotheek bij gebruik van BCF-bestanden. Voor de berekening van allelfrequenties is de implementatie in het SeqArray-pakket meer dan 5 keer sneller dan PLINK v1.9 met VCF- en BCF-bestanden, en meer dan 16 keer sneller dan vcftools. In combinatie met R/Bioconductor-pakketten biedt het SeqArray-pakket gebruikers een flexibel, feature-rijk, high-performance programmeeromgeving voor analyse van WGS-variantgegevens.

In combinatie met R/Bioconductor-pakketten biedt het SeqArray-pakket gebruikers een flexibel, feature-rijk, high-performance programmeeromgeving voor analyse van WGS-variantgegevens.
Beschikbaarheid en Implementatie: http://www.bioconductor.org/packages/SeqArray.
Contact: zhengx@u.washington.edu.
Aanvullende informatie: Aanvullende gegevens zijn beschikbaar op Bioinformatics online.


Is Citrobacter rodentium pathogeen?

Answer: Ja, de muizenpathogeen Citrobacter rodentium koloniseert de darmmucosa via het vormen van aanhechtings- en afschilferingsletsels en veroorzaakt diarreeziekten.

Een dag na kolonisatie werden muizen geïnfecteerd met de colische pathogeen, Citrobacter rodentium.

De menselijke pathogeen enteropathogene Escherichia coli (EPEC), evenals de muizenpathogeen Citrobacter rodentium, koloniseren de darmmucosa via het vormen van aanhechtings- en afschilferingsletsels en veroorzaken diarreeziekten.

EPEC-achtige muizenpathogeen Citrobacter rodentium

Hier ontwikkelen we een model dat die link biedt voor het onderzoek van Citrobacter rodentium-infectie, een muismodel voor enteropathogene Escherichia coli (EPEC).


Noem twee humane monoklonale antilichamen tegen Clostridium difficile-toxines.

Answer: Actoxumab en bezlotoxumab zijn humane monoklonale antilichamen tegen respectievelijk C. difficile-toxines A en B. Er is aangetoond dat ze de terugkeer van Clostridium difficile verminderen. Bezlotoxumab is goedgekeurd door de Food and Drug Administration en het Europees Geneesmiddelenbureau voor terugkeer van Clostridium difficile.

Actoxumab en bezlotoxumab zijn humane monoklonale antilichamen tegen respectievelijk C. difficile-toxines A en B.

Opmerkelijk is dat de auteurs de nadruk leggen op de fase III klinische studie (MODIFY II), die de goedkeuring van bezlotoxumab door de Food and Drug Administration en het Europees Geneesmiddelenbureau mogelijk maakte.

Bezlotoxumab, een humaan monoklonaal antilichaam dat bindt aan en het C. difficile-toxine B neutraliseert, is het eerste therapeutische middel dat goedkeuring kreeg van de Amerikaanse Food and Drug Administration voor de preventie van terugkeer van CDI.

De behandeling met monoklonale antitoxine-antilichamen (Actoxumab-Bezlotoxumab) bevordert de normalisatie van de darmmicrobiota van muizen met

Humane monoklonale antilichamen MK-3415A (actoxumab-bezlotoxumab) tegen C. difficile-toxine A en toxine B, als een opkomende niet-antibiotische benadering, verminderden significant de terugkeer van CDI in diermodellen en klinische onderzoeken bij mensen.

Bezlotoxumab (Zinplava™) is een humaan monoklonaal antilichaam tegen Clostridium difficile-toxine B ontwikkeld door Merck & Co.

Mechanismen van bescherming tegen Clostridium difficile-infectie door de monoklonale antitoxine-antilichamen actoxumab en bezlotoxumab.

Een combinatie van humane monoklonale antilichamen, actoxumab en bezlotoxumab, gericht tegen respectievelijk TcdA en TcdB, heeft aangetoond dat het het recidiefpercentage verlaagt bij patiënten die behandeld worden met standaardzorg-antibiotica.

Actoxumab en bezlotoxumab zijn humane monoklonale antilichamen die respectievelijk de cytotoxische/cytopathische effecten van TcdA en TcdB neutraliseren.


Lijst van eiwitten betrokken bij ribosomale biogenese.

Answer:
FGF13
p53
TGFβ/Activine
PTEN
Nucleostemin
HEATR1

Regulerend module waarbij FGF13, miR-504 en p53 betrokken zijn, reguleert ribosomale biogenese en ondersteunt het overleven van kankercellen.

TGFβ/Activine signalering is vereist voor ribosoombiogenese en celgroei in de speekselklieren van Drosophila.

Onze resultaten tonen aan dat TGFβ/Activine signalering vereist is voor ribosomale biogenese, een belangrijk aspect van de controle van celgroei.

PTENβ is een alternatieve vertaalde isoform van PTEN die de rDNA-transcriptie reguleert.

Nucleostemin (NS) is een nucleolair eiwit dat ribosomale biogenese controleert.

Deze bevindingen onthullen een belangrijke rol voor HEATR1 in ribosoombiogenese en ondersteunen verder het concept dat verstoring van ribosoombiosynthese leidt tot p53-afhankelijke activatie van de celcycluscontrole, met implicaties voor menselijke pathologieën waaronder kanker.


Welk eiwit wordt gereguleerd door Tudor interacting repair regulator (TIRR)?

Answer: Tudor interacting repair regulator (TIRR) reguleert P53-bindend eiwit 1 (53BP1) door zijn histon methyl-lysine bindende functie te maskeren.

Het p53-bindend eiwit 1-Tudor-interacting repair regulator complex neemt deel aan de DNA-schade respons.

In deze studie identificeerden we de Tudor-interacting repair regulator (TIRR) die specifiek geassocieerd is met het door ioniserende straling geïnduceerde focusvormingsgebied van 53BP1. 53BP1 en TIRR vormen een stabiel complex, wat vereist is voor hun expressie. Bovendien dissocieert het 53BP1-TIRR complex na DNA-schade, en deze dissociatie kan afhankelijk zijn van ataxia telangiectasia mutated. Net als bij 53BP1 herstelt het verlies van TIRR de PARPi-resistentie in BRCA1-deficiënte cellen. Gezamenlijk identificeerden onze gegevens een nieuw 53BP1-TIRR complex in de DNA-schade respons. TIRR kan zowel positieve als negatieve rollen spelen in de regulatie van 53BP1. Enerzijds stabiliseert het 53BP1 en reguleert het dus positief. Anderzijds voorkomt de associatie met 53BP1 de lokalisatie van 53BP1 naar DNA-schadeplaatsen, en is TIRR dus ook een remmer van 53BP1.

TIRR reguleert 53BP1 door zijn histon methyl-lysine bindende functie te maskeren.

P53-bindend eiwit 1 (53BP1) is een multifunctioneel eiwit voor het herstel van dubbele strengbreuken dat essentieel is voor klasse switch recombinatie in B-lymfocyten en voor het sensitiveren van BRCA1-deficiënte tumoren voor poly-ADP-ribose polymerase-1 (PARP) remmers. Centraal in alle 53BP1-activiteiten is de rekrutering naar dubbele strengbreuken via de interactie van het tandem Tudor-domein met dimethylering van lysine 20 van histon H4 (H4K20me2). Hier identificeren we een ongekarakteriseerd eiwit, Tudor interacting repair regulator (TIRR), dat direct bindt aan het tandem Tudor-domein en het H4K20me2-bindingsmotief maskeert. Na DNA-schade fosforyleert de proteïnekinase ataxia-telangiectasia mutated (ATM) 53BP1 en rekruteert RAP1-interacting factor 1 (RIF1) om het 53BP1-TIRR complex te dissociëren. Echter, overexpressie van TIRR belemmert de functie van 53BP1 door zijn lokalisatie naar dubbele strengbreuken te blokkeren. Depletie van TIRR destabiliseert 53BP1 in de nucleair-oplosbare fractie en verandert het door dubbele strengbreuken geïnduceerde eiwitcomplex rond 53BP1. Deze bevindingen identificeren TIRR als een nieuwe factor die het herstel van dubbele strengbreuken beïnvloedt via een uniek mechanisme van het maskeren van de histon methyl-lysine bindende functie van 53BP1.

Deze bevindingen identificeren TIRR als een nieuwe factor die het herstel van dubbele strengbreuken beïnvloedt via een uniek mechanisme van het maskeren van de histon methyl-lysine bindende functie van 53BP1.<br>

Bovendien stimuleert p53 de topoisomerase I-geïnduceerde recombinatiereparatie (TIRR) reactie.


Welk algoritme wordt gebruikt voor de detectie van lange repeat-expansies?

Answer: Het identificeren van grote expansies van korte tandemherhalingen (STR's), zoals die welke amyotrofische laterale sclerose (ALS) en het fragile X-syndroom veroorzaken, is een uitdaging voor kort-read whole-genome sequencing (WGS) data. Een oplossing voor dit probleem is een belangrijke stap richting de integratie van WGS in precisiegeneeskunde. Hiervoor is ExpansionHunter ontwikkeld als een softwaretool die, met behulp van PCR-vrije WGS kort-read data, herhalingen kan genotyperen op de locus van interesse, zelfs als de uitgebreide herhaling groter is dan de leeslengte.

Het identificeren van grote expansies van korte tandemherhalingen (STR's), zoals die welke amyotrofische laterale sclerose (ALS) en het fragile X-syndroom veroorzaken, is een uitdaging voor kort-read whole-genome sequencing (WGS) data. Een oplossing voor dit probleem is een belangrijke stap richting de integratie van WGS in precisiegeneeskunde. We ontwikkelden een softwaretool genaamd ExpansionHunter die, met behulp van PCR-vrije WGS kort-read data, herhalingen kan genotyperen op de locus van interesse, zelfs als de uitgebreide herhaling groter is dan de leeslengte. We pasten ons algoritme toe op WGS-data van 3001 ALS-patiënten die getest waren op de aanwezigheid van de C9orf72-repeat-expansie met repeat-primed PCR (RP-PCR). Vergeleken met deze waarheidsdata classificeerde ExpansionHunter correct alle (212/212, 95% CI [0.98, 1.00]) van de uitgebreide monsters als expansies (208) of potentiële expansies (4). Daarnaast werden 99,9% (2786/2789, 95% CI [0.997, 1.00]) van de wildtype-monsters correct geclassificeerd als wildtype door deze methode, waarbij de resterende drie monsters werden geïdentificeerd als mogelijke expansies. We pasten ons algoritme verder toe op een set van 152 monsters waarbij elk monster een van acht verschillende pathogene repeat-expansies had, inclusief die geassocieerd met het fragile X-syndroom, Friedreich's ataxie en de ziekte van Huntington, en markeerden correct alle behalve één van de bekende repeat-expansies. Dus, ExpansionHunter kan worden gebruikt om bekende pathogene repeat-expansies nauwkeurig te detecteren en biedt onderzoekers een tool die kan worden gebruikt om nieuwe pathogene repeat-expansies te identificeren.


Welke hersentumoren bevordert neuroligin-3?

Answer: Neuroligin-3 bevordert de groei van hooggradige gliomen.

Een belangrijk mechanisme dat deze neurale regulatie van hersenkanker medieert, is activiteit-afhankelijke splitsing en secretie van het synaptische adhesiemolecuul neuroligin-3 (NLGN3), dat gliomaproliferatie bevordert via het PI3K-mTOR-pad. De noodzaak van NLGN3 voor gliomagroei, het proteolytische mechanisme van NLGN3-secretie en de verdere moleculaire gevolgen van NLGN3-secretie in gliomacellen blijven echter onbekend. Hier tonen we aan dat de groei van HGG afhankelijk is van micro-omgevings-NLGN3, identificeren we signaalroutes stroomafwaarts van NLGN3-binding in gliomen, en bepalen we een therapeutisch aan te pakken mechanisme van secretie. Patiënt-afgeleide orthotopische xenografts van pediatrische GBM, DIPG en volwassen GBM groeien niet in Nlgn3 knockout-muizen. NLGN3 stimuleert verschillende oncogene paden, zoals vroege activatie van focal adhesion kinase stroomopwaarts van PI3K-mTOR, en induceert transcriptieveranderingen die onder andere de opregulatie van verschillende synaps-gerelateerde genen in gliomacellen omvatten.

Dit werk definieert een veelbelovende strategie voor het richten op NLGN3-secretie, wat transformerend kan zijn voor de therapie van HGG.

Het richten op neuronale activiteit-gereguleerde neuroligin-3 afhankelijkheid in hooggradige gliomen


Welke webbron voor LIR-motief-bevattende eiwitten in eukaryoten is ontwikkeld?

Answer: In de afgelopen jaren is gebleken dat Atg8-interacterende eiwitten niet alleen receptoren omvatten, maar ook componenten van de kern-autofagische machinerie, eiwitten geassocieerd met blaasjes en hun transport, en specifieke eiwitten die selectief worden afgebroken door autofagie. Atg8-interacterende eiwitten bevatten een kort lineair LC3-interacterend gebied/LC3-herkenningssequentie/Atg8-interacterend motief (LIR/LRS/AIM) motief dat verantwoordelijk is voor hun interactie met Atg8-familie eiwitten. Deze eiwitten worden aangeduid als LIR-bevattende eiwitten (LIRCP's). Tot nu toe zijn er veel experimentele inspanningen geleverd om nieuwe LIRCP's te identificeren, wat heeft geleid tot de karakterisering van enkele daarvan in de afgelopen 10 jaar. Gezien de behoefte aan identificatie van LIRCP's in verschillende organismen, is de iLIR-database ( https://ilir.warwick.ac.uk ) ontwikkeld als een vrij beschikbare webbron, waarin alle putatieve canonieke LIRCP's die in silico zijn geïdentificeerd in de proteomen van 8 modelorganismen met behulp van de iLIR-server worden vermeld, gecombineerd met een Gene Ontology (GO) termanalyse.

iLIR-database: een webbron voor LIR-motief-bevattende eiwitten in eukaryoten.

In de afgelopen jaren is gebleken dat Atg8-interacterende eiwitten niet alleen receptoren omvatten, maar ook componenten van de kern-autofagische machinerie, eiwitten geassocieerd met blaasjes en hun transport, en specifieke eiwitten die selectief worden afgebroken door autofagie. Atg8-interacterende eiwitten bevatten een kort lineair LC3-interacterend gebied/LC3-herkenningssequentie/Atg8-interacterend motief (LIR/LRS/AIM) motief dat verantwoordelijk is voor hun interactie met Atg8-familie eiwitten. Deze eiwitten worden aangeduid als LIR-bevattende eiwitten (LIRCP's). Tot nu toe zijn er veel experimentele inspanningen geleverd om nieuwe LIRCP's te identificeren, wat heeft geleid tot de karakterisering van enkele daarvan in de afgelopen 10 jaar. Gezien de behoefte aan identificatie van LIRCP's in verschillende organismen, hebben we de iLIR-database ( https://ilir.warwick.ac.uk ) ontwikkeld als een vrij beschikbare webbron, waarin alle putatieve canonieke LIRCP's die in silico zijn geïdentificeerd in de proteomen van 8 modelorganismen met behulp van de iLIR-server worden vermeld, gecombineerd met een Gene Ontology (GO) termanalyse. Daarnaast maakte een gecureerde tekstmining-analyse van de literatuur het mogelijk om nieuwe putatieve LIRCP's bij zoogdieren te identificeren die eerder niet met autofagie werden geassocieerd.


Wat is vloeistof-vloeistof faseovergang?

Answer: De invloed van membraanloze microcompartimenten die ontstaan door door dichtheid geïnduceerde vloeistof/vloeistof fase scheiding (LLPS) op de dynamische ruimtelijke organisatie van FtsZ, het hoofdbestanddeel van het bacteriële delingsmechanisme, is bestudeerd met behulp van verschillende LLPS-systemen.

betrokken bij of ten minste gerelateerd aan de fysiologische vloeistof-vloeistof faseovergangen (LLPT's) die leiden tot de vorming van verschillende proteïnerijke membraanloze organellen (PMLO's), zowel normaal als pathologisch.

De invloed van membraanloze microcompartimenten die ontstaan door door dichtheid geïnduceerde vloeistof/vloeistof fase scheiding (LLPS) op de dynamische ruimtelijke organisatie van FtsZ, het hoofdbestanddeel van het bacteriële delingsmechanisme, is bestudeerd met behulp van verschillende LLPS-systemen.

we veronderstellen dat intrinsiek ongeordende eiwitten (IDP's) dienen als belangrijke drijfveren van de intracellulaire vloeistof-vloeistof faseovergangen die verschillende membraanloze organellen genereren


Kan CD55-tekort trombose veroorzaken?

Answer: Ja, verlies van CD55 wordt geassocieerd met trombose bij patiënten met paroxysmale nachtelijke hemoglobinurie. CD55-tekort met hyperactivatie van het complementsysteem, angiopathische trombose en proteïne-verlies enteropathie (het CHAPLE-syndroom) wordt veroorzaakt door abnormale complementactivatie door biallelische verlies-van-functie mutaties in CD55.

Het verlies van CD55 en CD59 maakt PNH-erytrocyten vatbaar voor intravasculaire hemolyse, wat kan leiden tot trombose en tot een groot deel van de morbiditeit en mortaliteit van PNH.

CD55-tekort, vroeg optredende proteïne-verlies enteropathie en trombose.

Het wordt veroorzaakt door de expansie van een hematopoëtische voorlopercel die een mutatie heeft verworven in het X-gebonden phosphatidylinositol glycan klasse A (PIGA) gen, wat resulteert in een tekort aan de glycosylphosphatidylinositol ankerstructuur die verantwoordelijk is voor het bevestigen van een breed spectrum aan eiwitten, met name CD55 en CD59. De klinische kenmerken van deze ziekte ontstaan als gevolg van complement-gemedieerde hemolyse in onbeschermde rode bloedcellen, leukocyten en bloedplaatjes, evenals de afgifte van vrij hemoglobine. Patiënten kunnen zich presenteren met diverse klinische manifestaties, zoals anemie, trombose, nierziekte, gladde spier dystonieën, buikpijn, dyspneu en extreme vermoeidheid.

Het ontbreken van een van de GPI-AP complementregulerende eiwitten (CD55, CD59) leidt tot hemolyse. De ziekte wordt gediagnosticeerd met hemolytische anemie, beenmergfalen en trombose.

Paroxysmale nachtelijke hemoglobinurie (PNH) is een zeldzame beenmergfalen aandoening die zich manifesteert met hemolytische anemie, trombose en perifere bloedcytopenieën. Het ontbreken van twee glycosylphosphatidylinositol (GPI)-geankerde eiwitten, CD55 en CD59, leidt tot ongecontroleerde complementactivatie die verantwoordelijk is voor hemolyse en andere PNH-manifestaties.

RESULTATEN: CD55 en/of CD59 tekorten werden gevonden bij 1,6% (2/127) van patiënten met primaire BCS, 1,0% (1/100) van niet-malignante en niet-cirrhotische patiënten met PVT, en 4,7% (4/85) van cirrotische patiënten met PVT.

De gegevens van deze studie geven aan dat het PNH-defect, zoals gedetecteerd met CD55, CD59 en CD16, geen belangrijke oorzaak is van intra-abdominale trombose in noordwestelijk India.

PNH-testen van rode bloedcellen toonde een CD55- en CD59-tekort aan consistent met PNH in beide gevallen. De systemische complicaties die typisch geassocieerd worden met trombose werden niet waargenomen gedurende de volgende maanden met vroege conservatieve behandelingen inclusief eculizumab.

Tekort aan de GPI-geankerde complementinhibitoren CD55 en CD59 op erytrocyten leidt tot intravasculaire hemolyse bij complementactivatie. Naast hemolyse is een andere prominente eigenschap een sterk verhoogd risico op trombose.

Genetische herintroductie van CD55 of behandeling met een complement-remmend therapeutisch antilichaam keerde abnormale complementactivatie om.
CONCLUSIES: CD55-tekort met hyperactivatie van het complementsysteem, angiopathische trombose en proteïne-verlies enteropathie (het CHAPLE-syndroom) wordt veroorzaakt door abnormale complementactivatie door biallelische verlies-van-functie mutaties in CD55.

Paroxysmale nachtelijke hemoglobinurie (PNH) is een verworven klonaal syndroom gekenmerkt door een afname of afwezigheid van glycosylphosphatidylinositol (GPI)-geankerde moleculen zoals CD55 en CD59 op het oppervlak van aangetaste cellen, resulterend in intravasculaire hemolyse, cytopenie en veneuze trombose.

CONCLUSIES CD55-tekort met hyperactivatie van het complementsysteem, angiopathische trombose en proteïne-verlies enteropathie (het CHAPLE-syndroom) wordt veroorzaakt door abnormale complementactivatie door biallelische verlies-van-functie mutaties in CD55.


Wat is de geschatte grootte van gasblaasjes?

Answer: De diameter van gasblaasjes is ongeveer 100 nm.

Dit getal bleef relatief constant terwijl de grootte van de blaasje toenam totdat ze hun maximale diameter van 100 nm bereikten.


Zijn slaapapneu en snurken geassocieerd met hartritmestoornissen?

Answer: Bewijs ondersteunt een oorzakelijk verband tussen slaapapneu en de incidentie en morbiditeit van hypertensie, coronaire hartziekte, hartritmestoornissen, hartfalen en beroerte.

Atriumfibrilleren (AF) is de meest voorkomende hartritmestoornis in de klinische praktijk en wordt geassocieerd met een verhoogde cardiovasculaire morbiditeit en mortaliteit. Obstructieve slaapapneu (OSA), een veelvoorkomende ademhalingsstoornis, is een onafhankelijke risicofactor voor AF.

Er is een groeiend consensus binnen de wetenschappelijke gemeenschap die wijst op een sterke associatie tussen obstructieve slaapapneu (OSA) en cardiovasculaire aandoeningen en gebeurtenissen, waaronder coronaire hartziekte, hypertensie, hartritmestoornissen, hartfalen en plotselinge hartdood.

Afgezien van goed vastgestelde risicofactoren die de kans op het ontwikkelen van AF verhogen, zoals leeftijd of arteriële hypertensie, geven recente analyses aan dat obstructieve slaapapneu (OSA) mogelijk onafhankelijk het profiel van het optreden van hartritmestoornissen negatief kan beïnvloeden.

Bewijs ondersteunt een oorzakelijk verband tussen slaapapneu en de incidentie en morbiditeit van hypertensie, coronaire hartziekte, hartritmestoornissen, hartfalen en beroerte.

Ernstig snurken kan geassocieerd zijn met pulmonale en systemische hypertensie, secundaire polycythemie en hartritmestoornissen.<br>

ACHTERGROND EN DOEL Nocturnale hartritmestoornissen komen voor bij patiënten met obstructieve slaapapneu (OSA), naar verluidt als gevolg van de autonome effecten van terugkerende apneu met daaropvolgende zuurstofdesaturatie.

Obstructieve apneu wordt geassocieerd met myocardiale ischemie (stil of symptomatisch), acute coronaire gebeurtenissen, beroerte en voorbijgaande ischemische aanvallen, hartritmestoornissen, pulmonale hypertensie en hartfalen.

Obstructieve slaapapneu (OSA) is de meest voorkomende vorm van slaapgerelateerde ademhalingsstoornissen, die 5-15% van de bevolking treft. Het wordt gekenmerkt door intermitterende episodes van gedeeltelijke of volledige obstructie van de bovenste luchtwegen tijdens de slaap, die de normale ventilatie en slaaparchitectuur verstoren, en gaat typisch gepaard met overmatige slaperigheid overdag, snurken en waargenomen apneus. Patiënten met obstructieve slaapapneu vormen een risico voor de algemene veiligheid door een achtvoudige toename van verkeersongevallen, en zij kunnen zelf ook lijden aan de fysiologische gevolgen van OSA; deze omvatten hypertensie, coronaire hartziekte, beroerte, congestief hartfalen, pulmonale hypertensie en hartritmestoornissen.

Obstructieve slaapapneu en centrale slaapapneu met Cheyne-Stokes ademhaling zijn geassocieerd met een verhoogd risico op hartritmestoornissen.

Obstructieve slaapapneu (OSA) treft ongeveer 4% van de mannen van middelbare leeftijd en 2% van de vrouwen van middelbare leeftijd. Hartritmestoornissen zijn veelvoorkomende problemen bij patiënten met OSA, hoewel de werkelijke prevalentie en klinische relevantie van hartritmestoornissen nog vastgesteld moeten worden.

Hartritmestoornissen tijdens waakzaamheid en slaap bij 15 patiënten met slaapgeïnduceerde obstructieve apneu, en het effect van atropine en tracheotomie op deze ritmestoornissen werden bestudeerd door continue nachtelijke Holter-elektrocardiografische, respiratoire en elektro-encefalografische opnames.

Obstructieve slaapapneu (OSA) als de meest extreme variant, wordt gekenmerkt door intermitterende episodes van gedeeltelijke of volledige obstructie van de bovenste luchtwegen, leidend tot het stoppen van de ademhaling tijdens de slaap. Hartritmestoornissen zijn veelvoorkomende problemen bij OSA-patiënten, hoewel de werkelijke prevalentie en klinische relevantie van hartritmestoornissen nog vastgesteld moeten worden.

De mechanismen die geassocieerd zijn met de cardiovasculaire gevolgen van obstructieve slaapapneu omvatten abrupte veranderingen in de autonome toon, die hartritmestoornissen kunnen uitlokken.

Recente studies hebben aangetoond dat hartritmestoornissen en geleidingsstoornissen veel voorkomen bij patiënten met slaapapneu.

De ernst van nocturnale hartritmestoornissen correleert met de intensiteit van slaapapneu bij mannen.

Patiënten met OSA zijn vaak hypertensief en kunnen gevaarlijke hartritmestoornissen hebben.

Patiënten met stabiel hartfalen die snurken kunnen slaaphypopneu en hartritmestoornissen vertonen.

Obstructieve slaapapneu (OSA) wordt geassocieerd met een verhoogde cardiovasculaire morbiditeit en mortaliteit. Hartritmestoornissen zijn veelvoorkomend bij patiënten met OSA.

Nocturnale hypoxie is geassocieerd met ernstige ventriculaire tachyaritmieën evenals levensbedreigende bradyaritmieën. Obesitas en snurken, die beide toenemen met de leeftijd, zijn geïdentificeerd als risicofactoren voor slaapgerelateerde ademhalingsstoornissen, evenals hypertensie en hartaandoeningen.

Het obstructieve slaapapneusyndroom wordt geassocieerd met overmatige slaperigheid overdag, depressie, en een verhoogde incidentie van ischemische hartziekte, hartritmestoornissen, systemische hypertensie en herseninfarct.

We vonden een prevalentie van 58 procent van ritmestoornissen bij patiënten met slaapapneu (apneu/hypopneu-index = AHI>10), versus 42 procent bij niet-apneuze controles (chi 2 = 16,7, p<0,0001).


Zijn osteoclasten gespecialiseerd in botafbraak?

Answer: Botafbraak wordt veroorzaakt door osteoclasten, de normale botresorberende cellen.

Botafbraak wordt veroorzaakt door osteoclasten, de normale botresorberende cellen.

Cathepsine K is een zeer krachtige collageenase in osteoclasten en is verantwoordelijk voor botafbraak.

In osteoclasten reguleert Src de organisatie van podosomen en botafbraak, wat leidt tot een osteopetrotisch fenotype bij src(-/-) muizen

Botafbraak door osteoclasten is afhankelijk van de vorming van een afsluitzone, bestaande uit een onderling verbonden netwerk van podosomen, die de degradatielacune afbakent waarin osteoclasten zuur en proteolytische enzymen afscheiden.


Lijst van BET-eiwitten.

Answer:
BRD2
BRD3
BRD4
Bdf1

Bromodomein-bevattend eiwit 2 (Brd2), dat behoort tot de bromodomein- en extraterminale domeinfamilie van eiwitten, onderdrukt de differentiatie van adipocyten.

BRD4 is een lid van de BET (bromodomein en extraterminale domein) familie van eiwitten

de rol van het BET-eiwit Bdf1 is onderzocht in Saccharomyces cerevisiae

remming van Brd4, een lid van de BET-familie


Verbetert temsirolimus de overleving van glioblastoompatiënten?

Answer: Nee. Temsirolimus verlengt de overleving van glioblastoompatiënten niet.

RESULTATEN: veertien gerandomiseerde klinische onderzoeken werden geïdentificeerd (7 met bevacizumab, 2 cilengitide, 1 enzastaurine, 1 dasatinib, 1 vandetanib, 1 temsirolimus, 1 cediranib) met in totaal 4330 patiënten. Antiangiogene geneesmiddelen toonden geen verbetering in de totale overleving met een gecombineerde HR van 1,00; er werd een tendens tot een slechtere uitkomst waargenomen wat betreft de totale overleving in de groep patiënten die alleen een antiangiogeen middel kregen vergeleken met alleen een cytotoxisch middel (HR=1,24, p=0,056).

CONCLUSIES: Temsirolimus was niet superieur aan temozolomide bij patiënten met een ongemethyleerde MGMT-promotor.

De actuariele 1-jaars overleving was 72,2% [95% betrouwbaarheidsinterval (BI), 58,2-82,2] in de temozolomidegroep en 69,6% (95% BI, 55,8-79,9) in de temsirolimusgroep [hazard ratio (HR) 1,16; 95% BI, 0,77-1,76; P = 0,47].

CONCLUSIE: De combinatie van bevacizumab met temsirolimus werd goed verdragen en resulteerde in stabiele ziekte van ten minste vier maanden/partiële respons bij drie van de zes pediatrische patiënten met chemotherapie-resistente CNS-tumoren.

CONCLUSIES: Temsirolimus, wekelijks toegediend in een dosis van 75 mg/m(2), voldeed niet aan de primaire doelstelling van werkzaamheid bij kinderen met hooggradig glioom, neuroblastoom of rhabdomyosarcoom; echter, betekenisvolle langdurige stabiele ziekte verdient verdere evaluatie in combinatiebehandeling.

Nieuwe gerichte middelen zoals bevacizumab, imatinib, erlotinib, temsirolimus, immunotherapie, cilengitide, talampanel, enz. helpen klassieke chemotherapeutische middelen, zoals temozolomide, om een toename van de totale overleving te bereiken.

CONCLUSIES: CCI-779 werd goed verdragen bij dit doseringsschema; er was echter geen bewijs van werkzaamheid bij patiënten met recidiverend GBM.

De toevoeging van temsirolimus aan interferon verbeterde de overleving niet.

CONCLUSIES Temsirolimus was niet superieur aan temozolomide bij patiënten met een ongemethyleerde MGMT-promotor.


Wat is de proteoform?

Answer: Hoewel de proteomica zich het afgelopen decennium snel heeft ontwikkeld, bevinden onderzoekers zich nog in een vroeg stadium van het verkennen van de wereld van complexe proteoformen, dit zijn eiwitproducten met verschillende primaire structuurwijzigingen als gevolg van genmutaties, alternatieve splicing, post-translationele modificaties en andere biologische processen

proteoformen - splice-varianten, enkele aminozuursubstituties (SAP-varianten) en post-translationele modificaties (PTM) van eiwitten

Hoewel de proteomica zich het afgelopen decennium snel heeft ontwikkeld, bevinden onderzoekers zich nog in een vroeg stadium van het verkennen van de wereld van complexe proteoformen, dit zijn eiwitproducten met verschillende primaire structuurwijzigingen als gevolg van genmutaties, alternatieve splicing, post-translationele modificaties en andere biologische processen

Eiwitsoorten (ook wel proteoformen genoemd) functioneren op moleculair niveau, en de diverse structuren en biologische rollen van elke proteoform ontstaan vaak door gelijktijdig optredende proteolyse, aminozuurvariatie en post-translationele modificaties.

De identificatie van nieuwe proteoformen wordt ook mogelijk gemaakt door detectie van nieuwe translatie-initiatiesites (cognate of near-cognate), nieuwe transcriptisoformen, sequentievariatie of nieuwe (kleine) open leesramen in intergene of niet-getransleerde genregio's door analyse van high-throughput sequencinggegevens van RNAseq- of ribosoomprofileringexperimenten.


Zijn er sekseverschillen in het transcriptoom van de muishippocampus?

Answer: Er zijn sekseverschillen in het transcriptoom van de zich ontwikkelende muishippocampus.

Om de mogelijke moleculaire basis voor de seksegebonden aard van neurologische aandoeningen beter te begrijpen, gebruikten we een ontwikkelingsreeks van vrouwelijke en mannelijke muizen van 1, 2 en 4 maanden oud om zowel mRNA als eiwit in de hippocampus te beoordelen met respectievelijk RNA-sequencing en massaspectrometrie.

Het merendeel van deze differentieel tot expressie gebrachte genen verandert in beide seksen op één of meer leeftijden, maar in totaal zijn 198 transcripties differentieel tot expressie gebracht tussen vrouwtjes en mannetjes op één of meer leeftijden. Het aantal transcripties dat differentieel tot expressie wordt gebracht tussen vrouwtjes en mannetjes is groter bij volwassen dieren dan bij jongere dieren. Bovendien identificeren we 69 transcripties die complexe en sekse-specifieke patronen van temporele regulatie vertonen tijdens de postnatale ontwikkeling, waarvan 8 hitte-schok-eiwitten zijn.

Bovendien onthult deze analyse sekseverschillen in het transcriptoom van de zich ontwikkelende muishippocampus en verduidelijkt verder de noodzaak om zowel vrouwelijke als mannelijke muizen op te nemen in longitudinale studies die moleculaire veranderingen in de hippocampus omvatten.


Hoe beïnvloedt neuronale activiteit neuroligin-3?

Answer: Neuronale activiteit induceert de secretie van neuroligin-3.

In dit nummer van Cell tonen Venkatesh et al. aan dat dit ook in de hersenen gebeurt, waarbij ze neuronale activiteit-geïnduceerde secretie van neuroligin-3 identificeren als een nieuw mechanisme dat de proliferatie van gliomen bevordert.


Wat is de rol van de bloed-hersenbarrière?

Answer: De bloed-hersenbarrière (BBB) is een zeer selectieve semipermeabele membraanbarrière die het circulerende bloed scheidt van de hersenen en de extracellulaire vloeistof in het centrale zenuwstelsel (CZS). De bloed-hersenbarrière wordt gevormd door herseneindotheelcellen en staat de doorgang toe van water, sommige gassen en lipofiele moleculen door passieve diffusie, evenals het selectieve transport van moleculen zoals glucose en aminozuren die cruciaal zijn voor de neurale functie.

de bloed-hersenbarrière (BBB), een hooggespecialiseerde endotheelcelmembraan die de cerebrale microvaten bekleedt, vormt de interface tussen neurale cellen en circulerende cellen van het immuunsysteem.

De bloed-hersenbarrière (BBB) speelt een sleutelrol in het handhaven van de gespecialiseerde micro-omgeving van het centrale zenuwstelsel (CZS) en het mogelijk maken van communicatie met het systemische compartiment.

De bloed-hersenbarrière (BBB) bestaat uit hersenhaarvatenendotheelcellen en speelt een belangrijke rol bij het handhaven van de homeostase van de hersenen door het bloed te scheiden van het parenchym van het centrale zenuwstelsel (CZS).

De fysieke barrière tussen bloed en het CZS (de bloed-hersenbarrière, de bloed-ruggenmergbarrière en de bloed-CSF-barrière) beschermt het CZS tegen zowel toxische als pathogene agentia in het bloed.


Sclerostine reguleert welk proces?

Answer: Sclerostine speelt een cruciale rol in de bot-homeostase en het tekort eraan of farmacologische neutralisatie verhoogt de botvorming

Sclerostine is een oplosbare antagonist van de Wnt/β-catenine signalering die voornamelijk door osteocyten wordt uitgescheiden. Huidig bewijs wijst erop dat sclerostine waarschijnlijk functioneert als een lokale/paracriene regulator van botmetabolisme in plaats van als een endocrien hormoon.

Na de ontdekking dat het ontbreken van Sost/sclerostine-expressie de oorzaak is van de hoge botmassa menselijke syndromen Van Buchem ziekte en sclerosteose, hebben uitgebreide dierproeven en klinische studies aangetoond dat sclerostine een cruciale rol speelt in de bot-homeostase en dat het tekort eraan of farmacologische neutralisatie de botvorming verhoogt

Sclerostine is een lokaal werkende regulator van late-osteoblast/preosteocyt differentiatie en reguleert mineralisatie via een MEPE-ASARM-afhankelijk mechanisme.

Het osteocytproduct sclerostine komt naar voren als een belangrijke paracriene regulator van botmassa.

Sclerostine is een uitgescheiden remmer van Wnt-signaleringsweg en speelt een essentiële rol in de regulatie van botmassa.

Sclerostine uitgescheiden door osteocyten is mechanosensorisch en belangrijk bij botremodellering.

Sclerostine reguleert de Wnt-signaleringsweg negatief en speelt ook een belangrijke rol bij postmenopauzale botverlies.

Sclerostine reguleert botvorming door het remmen van Wnt-pathway signalering.

Sclerostine, een door osteocyten tot expressie gebrachte negatieve regulator van botvorming, is een van de remmers van Wnt-signaleringsweg die een kritieke route is in het correcte proces van osteoblastdifferentiatie.

Sclerostine, een uitgescheiden glycoproteïne, reguleert osteoblastfunctie.

Sclerostine reguleert botvorming door het remmen van Wnt/β-catenine signalering.

Wij suggereren dat sclerostine de botvorming negatief reguleert door de differentiatie en/of functie van osteoblasten geïnduceerd door BMP's te onderdrukken.

Aangezien de expressie van sclerostine beperkt is tot de botresorberende osteoclast, biedt dit een mechanisme waarbij botaanhechting wordt geremd in de nabijheid van resorptie.

Sclerostine reguleert de afgifte van botmineralen door osteocyten via inductie van carbonanhydrase 2.

Het uitgescheiden glycoproteïne sclerostine verandert botvorming.

Sclerostine, gecodeerd door het sost-gen en een product van de osteocyt, is een negatieve regulator van botvorming.

Sclerostine is een antagonist van de Wnt-route die osteoblastactiviteit en botomzet reguleert, en speelt een rol in cardiovasculaire calcificatieprocessen.

Sclerostine speelt een grote rol in het reguleren van skeletale botmassa, maar de effecten ervan in het gewrichtskraakbeen zijn niet bekend.

Sclerostine is een belangrijke negatieve regulator van botvorming

Sclerostine is een product van rijpe osteocyten ingebed in gemineraliseerd bot en is een negatieve regulator van botmassa en osteoblastdifferentiatie

Bij mensen codeert het SOST-gen voor sclerostine, een remmer van botgroei en -remodellering, die ook het botherstelproces negatief reguleert.

Het glycoproteïne sclerostine (Scl; 22 kDa), dat betrokken is bij het botmetabolisme,


Wat is PARP-remmer (PARPi) resistentie?

Answer: PARPi is jarenlang ontworpen en getest en werd een potentiële aanvulling op de conventionele chemotherapie. Echter, toenemend bewijs wijst op het ontstaan van resistentie tegen deze behandeling. Specifiek kunnen kankercellen nieuwe mutaties of gebeurtenissen verwerven die het positieve effect van deze geneesmiddelen tenietdoen.

PARPi is jarenlang ontworpen en getest en werd een potentiële aanvulling op de conventionele chemotherapie. Echter, toenemend bewijs wijst op het ontstaan van resistentie tegen deze behandeling. Specifiek kunnen kankercellen nieuwe mutaties of gebeurtenissen verwerven die het positieve effect van deze geneesmiddelen tenietdoen.

Recente studies hebben aangetoond dat PARP-1 in verschillende kankers zowel oncogeen als tumorsuppressief kan zijn. PARP-remmer resistentie is ook een groeiende zorg in de klinische praktijk. Recentelijk hebben veranderingen in de niveaus van PARP-1 activiteit of expressie bij kankerpatiënten de basis gevormd voor het overwegen van PARP-1 regulerende eiwitten als potentiële biomarkers.

Echter, opkomende gegevens hebben ook aangetoond dat zelfs BRCA-mutante cellen resistent kunnen zijn tegen PARPi. De mechanistische basis voor deze geneesmiddelresistenties is slecht begrepen.


Wat is de associatie van het eiwit RAB10 en de ziekte van Alzheimer?

Answer: De genen SEC22B, RAB10 en FLT1 kunnen potentiële biomarkers van AD zijn.

De doelgenen SEC22B, RAB10 en FLT1 kunnen potentiële biomarkers van AD zijn.


Vermindert MC1R-palmitoylering de pigmentatie?

Answer: Nee, MC1R-palmitoylering leidt tot verhoogde pigmentatie.

De melanocortine-1 receptor (MC1R), een G-eiwit-gekoppelde receptor, speelt een cruciale rol bij pigmentatie bij mensen en muizen. Activatie van MC1R in melanocyten door α-melanocytstimulerend hormoon (α-MSH) stimuleert cAMP-signaaltransductie en melanineproductie en bevordert DNA-herstel na ultraviolette bestraling.

MC1R-palmitoylering, voornamelijk gemedieerd door het eiwit-acyltransferase ZDHHC13, is essentieel voor het activeren van MC1R-signaaltransductie, wat leidt tot verhoogde pigmentatie, ultraviolet-B-geïnduceerde G1-achtige celcyclusarrest en controle van veroudering en melanomavorming in vitro en in vivo.

De resultaten benadrukken een centrale rol van MC1R-palmitoylering bij pigmentatie en bescherming tegen melanoom.


Een beet van de Lone Star-teek Amblyomma americanum kan ervoor zorgen dat het slachtoffer allergisch wordt voor rood vlees, ja of nee?

Answer: Aandoeningen zoals Southern tick-associated rash illness en anafylaxie voor rood vlees na tekenbeten worden toegeschreven aan de lone star-teek, Amblyomma americanum.

Een recente ontdekking van een IgE-antilichaam specifiek voor galactose-α-1,3-galactose, een koolhydraat dat overvloedig wordt uitgedrukt op cellen en weefsels van rundvlees, varkensvlees en lamsvlees, voegt een extra hulpmiddel toe om de klinicus te helpen bij het stellen van de juiste diagnose. Er is een verband ontdekt tussen de beet van de Lone Star-teek (Amblyomma americanum) en de ontwikkeling van gevoeligheid voor galactose-α-1,3-galactose.

Recent beschreven aandoeningen zoals Southern tick-associated rash illness en anafylaxie voor rood vlees na tekenbeten worden toegeschreven aan de lone star-teek.