Welke histonmutatie wordt geassocieerd met gliomen?

Answer: Pediatrische tumoren van het centrale zenuwstelsel zijn de meest voorkomende solide tumoren bij kinderen. Meer dan 70% van de diffuse intrinsieke pediatrische gliomen, een agressieve hersenstamtumor, draagt heterozygote mutaties die een K27M aminozuursubstitutie veroorzaken (methionine vervangt lysine 27) in de staart van histon H3.3.

Meer dan 70% van de diffuse intrinsieke pediatrische gliomen, een agressieve hersenstamtumor, draagt heterozygote mutaties die een K27M aminozuursubstitutie veroorzaken (methionine vervangt lysine 27) in de staart van histon H3.3

We tonen aan dat de expressie van H3.3K27M synergetisch werkt met het verlies van p53 en activatie van PDGFRA in neurale voorlopercellen afgeleid van menselijke embryonale stamcellen, wat resulteert in neoplastische transformatie.

Sommige van deze moleculaire veranderingen met klinisch-pathologische relevantie zijn voor het eerst gebruikt in de meest recente editie van de classificatie van tumoren van het centrale zenuwstelsel door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) om entiteiten te definiëren zoals ependymoom, RELA fusie-positief of diffuse midline glioma, H3 K27M-mutant.

De recente ontdekking van somatische oncogene mutaties die de chromatine-regulatie beïnvloeden bij pediatrische hooggradige gliomen heeft ons begrip van de pathogenese van de ziekte aanzienlijk verbeterd, en deze bevindingen hebben de ontwikkeling van nieuwe therapeutische benaderingen gestimuleerd die epigenetische regulatoren als doelwit hebben voor de behandeling van de ziekte.

Gebruik van menselijke embryonale stamcellen om pediatrische gliomen met de H3.3K27M histonmutatie te modelleren.

Histon H3.3 (H3F3A) mutatie in het codon voor lysine 27 (K27M) is gevonden als driver mutaties in pediatrische glioblastomen en wordt verondersteld een cruciale rol te spelen in de pathogenese van thalamische gliomen en diffuse intrinsieke pontiene gliomen.

Diffuse Midline Gliomen met Histon H3-K27M Mutatie: Een serie van 47 gevallen waarin het spectrum van morfologische variatie en geassocieerde genetische veranderingen wordt beoordeeld.

Hier beschrijven we een serie van 47 diffuse midline gliomen met histon H3-K27M mutatie.

Histon H3 lysine(27)-naar-methionine (H3K27M) gain-of-function mutaties komen voor in zeer agressieve pediatrische gliomen.

Sequencing van pediatrische gliomen heeft missense mutaties Lys27Met (K27M) en Gly34Arg/Val (G34R/V) geïdentificeerd in genen die coderen voor histon H3.3 (H3F3A) en H3.1 (HIST3H1B).

Pediatrische hersenstamgliomen dragen vaak de oncogene K27M mutatie van histon H3.3.

We rapporteren dat menselijke diffuse intrinsieke pontiene gliomen (DIPG's) met de K27M mutatie significant lagere totale hoeveelheden H3 met getrimethyliseerde lysine 27 (H3K27me3) vertonen en dat histon H3K27M transgenen voldoende zijn om de hoeveelheden H3K27me3 in vitro en in vivo te verminderen.

In het bijzonder zijn mutaties in histon-genen (H3F3A (K27M), HIST1H3B (K27M)) frequent bij volwassen DIBG, terwijl IDH1 (R132H) mutaties zeldzaam zijn.

De K27M mutatie in histon H3.3 definieert klinisch en biologisch verschillende subgroepen van pediatrische diffuse intrinsieke pontiene gliomen.

De rol van de H3.3K27M mutatie in tumorvorming is nog niet volledig begrepen.

De histon H3.3K27M mutatie in pediatrische gliomen herprogrammeert H3K27 methylatie en genexpressie.

In deze serie was de histon H3-K27M mutatie wederzijds exclusief met IDH1 mutatie en EGFR amplificatie, kwam zelden samen voor met BRAF-V600E mutatie, en werd vaak geassocieerd met p53 overexpressie, ATRX verlies (behalve bij pontiene gliomen), en monosomie 10. <CopyrightInformation>© 2015 International Society of Neuropathology.</C

We hebben een Drosophila diermodel opgezet voor de pathogene histon H3K27M mutatie en tonen aan dat de overexpressie ervan lijkt op polycomb repressive complex 2 (PRC2) verlies-van-functie fenotypes, wat leidt tot derepressie van PRC2 doelwitgenen en ontwikkelingsstoornissen.

Daarentegen hadden thalamische gliomen met wild-type H3F3A DNA-methylatieprofielen die vergelijkbaar waren met die van hemisferische glioblastomen. CONCLUSIE: We vonden dat hooggradige thalamische gliomen bij jonge volwassenen, net als bij kinderen en adolescenten, vaak H3F3A K27M hadden.

Gliomen met H3F3A K27M van pediatrische of jonge volwassen patiënten hadden vergelijkbare, karakteristieke DNA-methylatieprofielen.

Hoewel de K27M mutatie vaak werd waargenomen in volwassen hersenstam- en thalamische gliomen, leek deze mutatie geassocieerd te zijn met een slechtere prognose bij hersenstamgliomen maar niet bij thalamische gliomen.

De H3.3 K27M mutatie resulteert in een slechtere prognose bij hersenstamgliomen dan bij thalamische gliomen bij volwassenen.

Recentelijk heeft sequencing van tumorcellen aangetoond dat histon H3 vaak gemuteerd is in pediatrische hooggradige gliomen, met tot 78% van de diffuse intrinsieke pontiene gliomen (DIPG's) die K27M dragen en 36% van de niet-hersenstamgliomen die ofwel K27M of G34R/V mutaties dragen.

Interessant is dat de G34 mutaties, de K36M mutaties en de meerderheid van de K27M mutaties voorkomen in genen die coderen voor het vervangende histon H3.3.


Zijn er canonieke merkers van actieve chromatine in ontwikkeling gereguleerde genen?

Answer: Nee. De transcriptie van genen die temporeel gereguleerd worden tijdens de ontwikkeling van vliegen en wormen vindt plaats zonder de aanwezigheid van canoniek actieve histonmodificaties. Omgekeerd is sterke chromatinemarkering gerelateerd aan transcriptie- en post-transcriptiestabiliteit, een associatie die ook bij zoogdieren wordt waargenomen. Bijgevolg is chromatinemarkering geassocieerd met de stabiele productie van RNA, terwijl ongemarkeerde chromatine snelle genactivatie en -deactivatie tijdens de ontwikkeling zou toestaan. In dat laatste geval zou regulatie door transcriptiefactoren een relatief belangrijkere rol spelen dan chromatinemerken.

Afwezigheid van canonieke merkers van actieve chromatine in ontwikkeling gereguleerde genen.

Het samenspel van actieve en repressieve histonmodificaties wordt verondersteld een sleutelrol te spelen in de regulatie van genexpressie. In tegenstelling tot deze algemeen aanvaarde opvatting tonen wij aan dat de transcriptie van genen die temporeel gereguleerd worden tijdens de ontwikkeling van vliegen en wormen plaatsvindt zonder canoniek actieve histonmodificaties. Omgekeerd is sterke chromatinemarkering gerelateerd aan transcriptie- en post-transcriptiestabiliteit, een associatie die wij ook bij zoogdieren waarnemen. Onze resultaten ondersteunen een model waarin chromatinemarkering geassocieerd is met de stabiele productie van RNA, terwijl ongemarkeerde chromatine snelle genactivatie en -deactivatie tijdens de ontwikkeling zou toestaan. In dat laatste geval zou regulatie door transcriptiefactoren een relatief belangrijkere rol spelen dan chromatinemerken.


Wat is het doel van HaploReg v4?

Answer: HaploReg v4 maakt het mogelijk om systematisch vermeende causale varianten, celtypen, regulatoren en doelgenen te onderzoeken voor complexe menselijke eigenschappen en ziekten.

HaploReg v4: systematische exploratie van vermeende causale varianten, celtypen, regulatoren en doelgenen voor complexe menselijke eigenschappen en ziekten.

Sinds de lancering van de website in 2011 hebben we HaploReg aanzienlijk uitgebreid, het aantal chromatinestaatkaarten verhoogd tot 127 referentie-epigenomen van ENCODE 2012 en Roadmap Epigenomics, regulatorbindingsgegevens geïntegreerd, annotaties van verstoring van regulerende motieven uitgebreid en expressie-kwantitatieve eigenschapslocus (eQTL) varianten en hun weefselspecifieke doelgenen van GTEx, Geuvadis en andere recente studies geïntegreerd. We presenteren deze updates als HaploReg v4 en illustreren een gebruiksvoorbeeld van HaploReg voor SNP's geassocieerd met aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD) met vermeende hersenregulerende mechanismen.

HaploReg V4.1 en Regulome DB werden gebruikt om functionele annotatie van belangrijke SNV te begrijpen.


Wat zijn de typische symptomen van de ziekte van Ménière?

Answer:
De typische symptomen van de ziekte van Ménière zijn:
1) sensorineuraal gehoorverlies,
2) duizeligheid en
3) tinnitus.

Wij stellen voor dat een 3T MRI-onderzoek wordt uitgevoerd bij patiënten met sensorineuraal gehoorverlies, duizeligheid en tinnitus, 4 uur na de intraveneuze injectie van een gadolinium-contrastmiddel om de pathologie van het binnenoor te verifiëren.

Elf van de 17425 veteranen leken de typische ziekte van Ménière te hebben. Hun symptomen omvatten aanvallen van duizeligheid, die tussen een half uur en enkele uren duurden en niet langer dan 24 uur; het gevoel van oorsluiting; en tinnitus vergezeld van een fluctuerend of permanent laagfrequent gehoorverlies.

De diagnose van de ziekte van Ménière is gebaseerd op het welbekende labyrinthsyndroom (hypoacusis, tinnitus en duizeligheid) dat zich manifesteert met het typische abscessuele, terugkerende en onvoorspelbare beloop.

Typische klinische manifestaties van de ziekte van Ménière (duizeligheid, sensorineuraal gehoorverlies en tinnitus) werden gevonden bij 6/11 patiënten (54,5%) in de Lymeziektegroep.

Onder 93 patiënten met de typische symptomen van de ziekte van Ménière, die een unilateraal fluctuerend sensorineuraal gehoorverlies, tinnitus en duizeligheidsaanvallen van minuten tot uren combineren, hadden 40 patiënten (43%) in hun persoonlijke geschiedenis een specifieke otologische beschadiging aan het oor dat later de volledige symptomatologie van Ménière ontwikkelde, of een specifieke systemische ziekte met otologische manifestaties.

Veertien kinderen (14 jaar of jonger) met de typische Ménière-triade met cochleair sensorineuraal gehoorverlies, tinnitus en intermitterende duizeligheidsaanvallen van minuten tot uren werden onderzocht in vier verschillende neuro-otologische centra.

Om het begin van duizeligheid, gehoorverlies en tinnitus bij de ziekte van Ménière en de geassocieerde endolymfatische hydrops (EH) van het binnenoor te evalueren. Multicentrische evaluatie van drie patiëntengroepen. Ziekte-specifieke symptomen werden beoordeeld bij verwezen patiënten in een tertiair verwijzingsziekenhuis in Finland en bij leden van een Finse Ménière Vereniging in Finland.

Bij monosymptomatische patiënten met duizeligheid, tinnitus of gehoorverlies werd EH aangetoond bij 55-90% van de patiënten, hetzij in de cochlea en/of het vestibulum van het symptomatische oor. De ziekte van Ménière vertoont vaak bilaterale EH en omvat een continuüm van een monosymptomatische ziekte tot het typische symptoomcomplex van de ziekte.

Negen kinderen, aangeduid als zijnde met "idiopathische ziekte van Ménière," ontwikkelden de auditieve en vestibulaire symptomen zonder enige detecteerbare oorzaak.

In elk tweelingpaar had de ene tweeling migraine en de ziekte van Ménière, terwijl de andere migraine en episodische duizeligheid zonder auditieve symptomen ervoer. De frequente associatie van episodische duizeligheid, migraine en de ziekte van Ménière bij nauw verwante personen, inclusief eeneiige tweelingen, ondersteunt de erfelijkheid van een migraine-Ménière-syndroom, met variabele expressie van de individuele kenmerken gehoorverlies, episodische duizeligheid en migrainehoofdpijn.

Er is literatuur, beginnend bij Ménière zelf, die een relatie suggereert tussen de ziekte van Ménière en migraine-geassocieerde duizeligheid.

In de karakteristieken van migraine-geassocieerde duizeligheid vertonen de tekenen en symptomen overlap met die van de ziekte van Ménière.


Welk weefsel wordt het meest aangetast bij Ehlers-Danlos syndromen?

Answer: De Ehlers-Danlos syndromen (EDS) zijn een groep bindweefselaandoeningen die worden gekenmerkt door de triade van gewrichtshypermobiliteit, huiduitrekbaarheid en weefselfragiliteit.

De Ehlers-Danlos syndromen (EDS) zijn een groep bindweefselaandoeningen die worden gekenmerkt door de triade van gewrichtshypermobiliteit, huiduitrekbaarheid en weefselfragiliteit.

Ehlers-Danlos syndromen (EDS) vormen een zeldzame groep erfelijke bindweefselziekten, gekenmerkt door multisystemische manifestaties en algemene weefselfragiliteit.

Ehlers-Danlos syndromen (EDS) zijn een heterogene groep erfelijke bindweefselaandoeningen die worden gekenmerkt door gewrichtshypermobiliteit, wijdverspreide musculoskeletale pijn en weefselfragiliteit.

De Ehlers-Danlos syndromen (EDS) omvatten een heterogene groep erfelijke bindweefselaandoeningen, gekenmerkt door gewrichtshypermobiliteit, huidhyperextensibiliteit en weefselfragiliteit.

Ehlers-Danlos syndroom duidt op een groep erfelijke bindweefselziekten die negen typen omvatten.

De Ehlers-Danlos syndromen vormen een klinisch en genetisch heterogene groep erfelijke bindweefselaandoeningen, gekenmerkt door gewrichtshypermobiliteit, huiduitrekbaarheid en weefselfragiliteit.

Ehlers-Danlos syndroom is een heterogene groep erfelijke bindweefselaandoeningen die wordt gekenmerkt door verhoogde fragiliteit van verschillende niet-verbeende weefsels.

Het Ehlers-Danlos syndroom (EDS) is een zeldzame bindweefselaandoening die wordt gekenmerkt door fragiliteit van de zachte bindweefsels en wijdverspreide manifestaties in huid, ligamenten, gewrichten, bloedvaten en inwendige organen.

Ehlers-Danlos syndromen (EDS) zijn een heterogene groep erfelijke bindweefselaandoeningen.

De Ehlers-Danlos syndromen (EDS) zijn een heterogene groep erfelijke bindweefselaandoeningen die worden gekenmerkt door weefselfragiliteit, hyperelasticiteit van de huid en gewrichtshypermobiliteit.

Ehlers-Danlos syndroom (EDS), een heterogene groep erfelijke bindweefselaandoeningen, wordt toegeschreven aan mutaties in bindweefselgenen.

Het Ehlers-Danlos syndroom omvat een groep erfelijke aandoeningen van het bindweefsel, gekenmerkt door hyperextensibele huid, gewrichtshypermobiliteit en variërende graden van vaat- en weefselfragiliteit.

Ehlers-Danlos syndroom is een erfelijke bindweefselaandoening.

Het Ehlers-Danlos syndroom is een erfelijke bindweefselaandoening veroorzaakt door defecten in het metabolisme van fibrillair collageen.

Het Ehlers-Danlos syndroom (EDS) omvat een groep erfelijke bindweefselaandoeningen.

Ehlers-Danlos syndroom type 4, het vasculaire type, is een zeldzame, levensbedreigende erfelijke aandoening van het bindweefsel.

Het Ehlers-Danlos syndroom wordt gekenmerkt door abnormaal bindweefsel.

Ehlers-Danlos syndroom is een complexe erfelijke bindweefselaandoening die wordt gekenmerkt door afwijkingen van de huid en gewrichten en viscerale en neurologische manifestaties.

De Ehlers-Danlos syndromen (EDS) zijn een groep erfelijke bindweefselaandoeningen die de gemeenschappelijke kenmerken delen van huidhyperextensibiliteit, gewrichtshypermobiliteit en weefselfragiliteit.

De Ehlers-Danlos syndromen (EDS) zijn een heterogene groep erfelijke bindweefselaandoeningen gekenmerkt door gewrichtshypermobiliteit, betrokkenheid van de huid en weefselfragiliteit.

Ehlers-Danlos syndroom (EDS), een erfelijke aandoening van het bindweefsel, leidt vaak tot beperkingen in verschillende functionele gebieden.

De klassieke vorm van Ehlers-Danlos syndroom (cEDS) is een erfelijke bindweefselaandoening waarbij mutaties in genen die type V collageen coderen leiden tot abnormale collageenfibrillen. Hierdoor hebben cEDS-patiënten pathologische bindweefselmorfologie en lage stijfheid, maar de snelheid van het eiwitomzettingsproces in het bindweefsel is onbekend.

Klassiek Ehlers-Danlos syndroom is een erfelijke bindweefselaandoening die wordt gekenmerkt door huidhyperextensibiliteit, fragiele en zachte huid, vertraagde wondgenezing met vorming van atrofische littekens, gemakkelijk blauwe plekken en algemene gewrichtshypermobiliteit.


Wat is de ziekte van Mondor?

Answer: De ziekte van Mondor is een zeldzame goedaardige en zelfbeperkende aandoening die wordt gekenmerkt door tromboflebitis van de oppervlakkige aderen van de anterolaterale thoraco-abdominale wand en het genitale gebied.

INLEIDING: De ziekte van Mondor is een zeldzame oppervlakkige tromboflebitis, historisch gezien betrokken bij het thoracale veneuze systeem van vrouwen.

De ziekte van Mondor is een zeldzame goedaardige en zelfbeperkende aandoening die wordt gekenmerkt door tromboflebitis van de oppervlakkige aderen van de anterolaterale thoraco-abdominale wand.

De ziekte van Mondor is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door een oppervlakkige tromboflebitis die kan voorkomen in de thoraco-abdominale en genitale gebieden.

CONCLUSIE: Peniele ziekte van Mondor is een zeldzame complicatie die succesvol kan worden behandeld met medicamenteuze therapie en een conservatieve benadering. Onze serie toonde aan dat peniele ziekte van Mondor niet leidt tot permanente vervorming van de penis of erectiestoornissen.

Tromboflebitis van het thoraco-epigastrische veneuze systeem is een goedaardige aandoening en, ondanks de gelokaliseerde betrokkenheid en presentatie, staat de aandoening bekend als ziekte van Mondor (ZM).

Hoewel peniele ziekte van Mondor die de dorsale ader van de penis betreft door veel auteurs is gerapporteerd, beschrijven wij een eigenaardig geval van peniele ziekte van Mondor bij een 26-jarige seksueel actieve man met tromboflebitis van de circumflexe ader van de penis met behoud van de dorsale ader.

De ziekte van Mondor van de penis is een zeldzame aandoening, die meestal de oppervlakkige dorsale aderen betreft, en werd voor het eerst beschreven door Braun-Falco in 1955.

Peniele ziekte van Mondor is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door trombose in de dorsale ader van de penis.


Lijst met metallo-enzymremmers.

Answer:
Foscarnet
VT-1129
VT-1161
BB-3497
hydroxamaatmoleculen
sideroforen

Klinisch goedgekeurde remmers werden geselecteerd evenals verschillende andere gerapporteerde metalloproteïne-remmers om een breed scala aan metaalbindende groepen (MBG's) te vertegenwoordigen, waaronder hydroxaminezuur, carboxylaat, hydroxypyridinonaat, thiol en N-hydroxyureum functionele groepen.

In totaal werden 21 verschillende raltegravir-chelator derivaat (RCD) verbindingen bereid die alleen verschilden in de aard van de MBG.

Ten minste twee verbindingen (RCD-4, RCD-5) die een hydroxypyrone MBG bevatten, bleken superieure streng-overdrachtremming te vertonen in vergelijking met een verkort analoog van raltegravir (RCD-1).

Door het screenen van een bibliotheek van metallo-enzymremmers werd het N-formyl-hydroxylamine derivaat BB-3497 geïdentificeerd als een krachtige remmer van Escherichia coli peptide deformylase met antibacteriële activiteit zowel in vitro als in vivo.

De 8-hydroxychinoline vertegenwoordigt een veelbelovend nieuw chelator-skelet voor de ontwikkeling van MMP-remmers, ontdekt door gebruik van een metalloproteïne-gerichte chelator fragmentbibliotheek.

de metallo-enzymremmers VT-1129 en VT-1161 (beide van Viamet Pharmaceuticals)

Op basis van hun vermogen om metalen te cheleren, zijn hydroxamaatmoleculen en sideroforen met succes gebruikt als metallo-enzymremmers.

Met dit model identificeerden we twee stikstof-donorverbindingen—2,2'-dipyridylamine (DPA) en triazacyclononaan (TACN)—als de meest selectieve ZBG's voor de ontwikkeling van zink metallo-enzymremmers.

Foscarnet (fosfonoformaat trisodiumzout), een antiviraal middel gebruikt voor de behandeling van HIV- en herpesvirusinfecties, werkt ook als een activator of remmer van het metallo-enzym carbonische anhydrase (CA, EC 4.2.1.1).


Hoe worden immediate early genen (IEG) gedefinieerd?

Answer: deze klasse genen wordt experimenteel gedefinieerd door hun transcriptie na primaire infectie of reactivatie in aanwezigheid van remmers van eiwitsynthese. Immediate-early (IE) genen zijn de eerste klasse virale genen die tot expressie komen na primaire infectie of reactivatie.

Immediate-early (IE) genen zijn de eerste klasse virale genen die tot expressie komen na primaire infectie of reactivatie.

deze klasse genen wordt experimenteel gedefinieerd door hun transcriptie na primaire infectie of reactivatie in aanwezigheid van remmers van eiwitsynthese.


Welke eiwitten verwijderen H2A.Z in de gist Saccharomyces cerevisiae?

Answer: Verwijdering van H2A.Z door INO80 bevordert homologe recombinatie. De gist INO80 kan H2A.Z/H2B-dimeren uit chromatine verwijderen en vervangen door H2A/H2B-dimeren. Hier tonen we aan dat H2A.Z in menselijke cellen inderdaad snel door INO80 wordt verwijderd uit chromatine rondom DNA-schade.

Verwijdering van H2A.Z door INO80 bevordert homologe recombinatie

De gist INO80 kan H2A.Z/H2B-dimeren uit chromatine verwijderen en vervangen door H2A/H2B-dimeren.

Hier tonen we aan dat H2A.Z in menselijke cellen inderdaad snel door INO80 wordt verwijderd uit chromatine rondom DNA-schade.

We rapporteren ook dat de histon-chaperonne ANP32E, die betrokken is bij het verwijderen van H2A.Z uit chromatine, op vergelijkbare wijze HR bevordert en lijkt te werken via hetzelfde pad als INO80 in deze assays.

Het verwijderen van H2A.Z uit chromatine is de primaire functie van INO80 en ANP32E bij het bevorderen van homologe recombinatie.

In plaats daarvan bevordert het INO80-complex, dat H2A.Z(Htz1) uit nucleosomen verwijdert, de ectopische depositie van CENP-A(Cse4).


Welke bibliotheek wordt gebruikt voor benaderende tekenreeksvergelijking met vaste lengte?

Answer: libFLASM is een gratis open-source C++ softwarebibliotheek voor het oplossen van benaderende tekenreeksvergelijking met vaste lengte onder zowel het bewerkings- als het Hamming-afstandmodel.

libFLASM: een softwarebibliotheek voor benaderende tekenreeksvergelijking met vaste lengte.

We presenteren en stellen libFLASM beschikbaar, een gratis open-source C++ softwarebibliotheek voor het oplossen van benaderende tekenreeksvergelijking met vaste lengte onder zowel het bewerkings- als het Hamming-afstandmodel. Bovendien beschrijven we hoe benaderende tekenreeksvergelijking met vaste lengte wordt toegepast om echte problemen op te lossen door libFLASM te integreren in gevestigde toepassingen voor meervoudige circulaire sequentie-uitlijning evenals enkele en gestructureerde motiefextractie. Specifiek beschrijven we hoe het kan worden gebruikt om de nauwkeurigheid van meervoudige circulaire sequentie-uitlijning te verbeteren in termen van de afgeleide waarschijnlijkheidsgebaseerde fylogenieën; en we beschrijven ook hoe het efficiënt wordt gebruikt om motieven te vinden in moleculaire sequenties die regulatorische of functionele regio's vertegenwoordigen. De vergelijking van de prestaties van de bibliotheek met andere algoritmen toont aan hoe het concurrerend is, vooral bij toenemende afstandsdrempels.

Benaderende tekenreeksvergelijking met vaste lengte is een generalisatie van het klassieke probleem van benaderende tekenreeksvergelijking. We presenteren libFLASM, een gratis open-source C++ softwarebibliotheek voor het oplossen van benaderende tekenreeksvergelijking met vaste lengte. De uitgebreide experimentele resultaten die hier worden gepresenteerd suggereren dat andere toepassingen kunnen profiteren van het gebruik van libFLASM, en daarom is verdere onderhoud en ontwikkeling van libFLASM wenselijk.


Zijn er methoden voor het genereren van sterk gemultiplexte ChIP-seq bibliotheken?

Answer: Ja. Er zijn methoden voor het genereren van sterk gemultiplexte ChIP-seq bibliotheken.

Een methode voor het genereren van sterk gemultiplexte ChIP-seq bibliotheken.

Het barcoderen van next generation sequencing bibliotheken is een essentieel onderdeel geworden van het experimentele ontwerp. Barcodering maakt niet alleen het sequencen van meer dan één monster per baan mogelijk, maar vermindert ook technische bias. Echter, huidige barcoderingsstrategieën leggen aanzienlijke beperkingen en/of technische barrières op bij de implementatie voor ChIP-sequencing. BEVINDINGEN: Het omzetten van Y-vormige sequencing adapters naar dubbelstrengs DNA voorafgaand aan agarosegel grootte selectie vermindert adapter dimer contaminatie en het kwantificeren van het aantal cycli dat nodig is voor amplificatie van de bibliotheek met qPCR voorafgaand aan bibliotheekamplificatie elimineert over-amplificatie van de bibliotheek. CONCLUSIES: We beschrijven een efficiënte en kosteneffectieve methode voor het maken van gebarcodede ChIP-seq bibliotheken voor sequencing op het Illumina platform.

We beschrijven een efficiënte en kosteneffectieve methode voor het maken van gebarcodede ChIP-seq bibliotheken voor sequencing op het Illumina platform.|


Is Doxorubicine cardiotoxisch?

Answer: Doxorubicine (DOXO) wordt veel gebruikt voor de behandeling van solide tumoren. De klinische toepassing wordt echter beperkt door bijwerkingen, waaronder ernstige cardiotoxiciteit door schade aan cardiomyocyten

Doxorubicine (DOXO) wordt veel gebruikt voor de behandeling van solide tumoren. De klinische toepassing wordt echter beperkt door bijwerkingen, waaronder ernstige cardiotoxiciteit door schade aan cardiomyocyten.

De resultaten leveren direct bewijs voor de rol van catalase bij de cardiotoxische reacties op doxorubicine.

Deze resultaten ondersteunen niet de mogelijkheid dat mitomycine C de acute cardiotoxische effecten van doxorubicine versterkt.

Het anthracycline chemotherapeuticum doxorubicine wordt door het enzym carbonylreductase 1 (CBR1) omgezet in zijn cardiotoxische metaboliet doxorubicinol

De klinische effectiviteit van het zeer krachtige antitumormiddel doxorubicine wordt beperkt door cardiotoxische effecten

Doxorubicine (DOX), een zeer actief chemotherapeuticum, kent beperkingen in klinische toepassing vanwege ernstige cardiotoxische effecten (voornamelijk door verhoogde oxidatieve stress)

Klinisch gebruik van doxorubicine (DOX), een zeer actief antikankermiddel, wordt beperkt door ernstige cardiotoxische bijwerkingen die gepaard gaan met verhoogde oxidatieve stress en apoptose

Doxorubicine (DOX) en trastuzumab (TRZ) zijn zeer effectieve chemotherapeutica bij borstkanker, maar worden beperkt door hun cardiotoxische bijwerkingen

Draaien en strijken: doxorubicine cardiotoxiciteit door mitochondriaal DNA-schade.

Cardiotoxische effecten werden gerapporteerd bij 15 (5%) van 291 kinderen die een behandeling inclusief doxorubicine kregen.

Aan de andere kant beschermde voorbehandeling van ratten met hesperidine het hartweefsel tegen de cardiotoxische effecten van doxorubicine, zoals blijkt uit verbetering van histopathologische veranderingen en normalisatie van cardiale biochemische parameters. Hesperidine kan een beschermend effect hebben tegen DOX-geïnduceerde cardiotoxiciteit.

Echter, bij cumulatieve doses is bekend dat doxorubicine ook cardiotoxische effecten heeft, waaronder cardiomyopathie en hartfalen.

Methoden om doxorubicine-geïnduceerde cardiotoxiciteit te verminderen of te voorkomen zijn voorgesteld, waaronder een experimenteel doxorubicine-analogon, mitoxantron (Novantrone).

Het meest cardiotoxische medicijn, doxorubicine, is de krachtigste inducteur van superoxidevorming, terwijl epirubicine, dat minder cardiotoxisch is, een relatief beperkt effect heeft op superoxideproductie.

Het mechanisme van doxorubicine cardiotoxiciteit is waarschijnlijk multifactorieel en vooral de genetische factoren die predisponeren voor doxorubicine cardiotoxiciteit zijn onbekend.

Aangezien doxorubicine cardiotoxiciteit als onomkeerbaar wordt beschouwd, is vroege detectie van cardiotoxiciteit en preventie van duidelijk hartfalen essentieel.

Hoewel er richtlijnen zijn voor het monitoren van cardiotoxiciteit, is de optimale timing voor vroege detectie van subklinische doxorubicine cardiotoxiciteit nog onduidelijk.

Quercetine vermindert doxorubicine cardiotoxiciteit door modulatie van Bmi-1 expressie.

Echter, de cardiotoxiciteit van doxorubicine aan het hart heeft het klinisch gebruik grotendeels beperkt.

Mitochondriale topoisomerase I (top1mt) is een nieuwe beperkende factor van doxorubicine cardiotoxiciteit.

Doxorubicine-gebaseerde chemotherapie induceert cardiotoxiciteit, wat de klinische toepassing beperkt.

Het klinisch gebruik van doxorubicine (DOX) en andere anthracyclines wordt beperkt door dosisafhankelijke cardiotoxiciteit, die kan leiden tot cardiomyopathie.

Naast het cardiotoxische effect veroorzaakt doxorubicine ook ontstekingsreacties in vivo. 7-Monohydroxyethylrutoside (monoHER) is recentelijk gebruikt als beschermmiddel tegen doxorubicine-geïnduceerde cardiotoxiciteit in vivo.

Doxorubicine is een effectief antineoplastisch middel, maar veroorzaakt vaak dosisgerelateerde cardiotoxische effecten.

Van deze analogen bleek idarubicine (4-demethoxy-daunorubicine) minder cardiotoxisch dan doxorubicine.

Verapamil is ook voorgesteld om de cardiotoxiciteit van doxorubicine te versterken.

Doxorubicine behandeling gaat gepaard met zowel acute als chronische cardiotoxiciteit.

Cardiale effecten van diclofenacnatrium op doxorubicine-geïnduceerde cardiomyopathie bij ratten


Welke ziekten worden geassocieerd met primaire intestinale lymfangiectasie (PIL)?

Answer: Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL) wordt geassocieerd met: 1) Waldmann's ziekte en 2) Hennekam syndroom (HS).

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL), ook bekend als Waldmann's ziekte, is een exsudatieve enteropathie als gevolg van morfologische afwijkingen in de intestinale lymfevaten.

Secundaire hypogammaglobulinemie bij Waldmann's ziekte behandeld met subcutane immunoglobulinen.

Octreotide bij intestinale lymfangiectasie geassocieerd met Hennekam syndroom.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL) is een mechanisme dat leidt tot PLE. Weinig syndromen worden geassocieerd met PIL; Hennekam syndroom (HS) is er een van.

Er zijn geen publicaties over de behandeling van PIL met octreotide bij patiënten met HS.

Voor zover wij weten is dit het eerste casusrapport over het gebruik van octreotide bij HS-geassocieerde PIL.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL), ook bekend als Waldmann's ziekte, is een zeldzame aandoening gekenmerkt door verwijdde intestinale lactealen die leiden tot lymfelekkage in het lumen van de dunne darm en verantwoordelijk zijn voor protein-losing enteropathie met lymfopenie, hypoalbuminemie en hypogammaglobulinemie.

Primaire intestinale lymfangiectasie (Waldmann's ziekte).

Lymfoedeem van de ledematen als eerste manifestatie van primaire intestinale lymfangiectasie (Waldmann's ziekte).

Primaire intestinale lymfangiectasie (Waldmann's ziekte) wordt gekenmerkt door protein-losing enteropathie die vaker voorkomt in de kindertijd.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL), ook wel Waldmann's ziekte genoemd, is een zeldzame aandoening, gekenmerkt door verwijdde intestinale submucosale en subserosale lymfevaten van het maagdarmkanaal.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL) of Waldmann's ziekte is een zeldzame protein-losing gastro-enteropathie van onbekende etiologie.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL), ook bekend als Waldmanns ziekte, is een zeldzame aandoening gekenmerkt door verwijdde intestinale lactealen die leiden tot lymfelekkage in het lumen van de dunne darm en verantwoordelijk zijn voor protein-losing enteropathie met lymfopenie, hypoalbuminemie en hypogammaglobulinemie.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL) of Waldmanns ziekte is een zeldzame protein-losing gastro-enteropathie van onbekende etiologie.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL), ook wel Waldmanns ziekte genoemd, is een zeldzame aandoening, gekenmerkt door verwijdde intestinale submucosale en subserosale lymfevaten van het maagdarmkanaal.

Primaire intestinale lymfangiectasie (Waldmanns ziekte) is een zeldzame ziekte gekenmerkt door verwijdde lymfevaten in de dunne darm die leiden tot een exsudatieve enteropathie met lymfopenie, hypoalbuminemie en hypogammaglobulinemie. Wij rapporteren het geval van een 23-jarige man die zich presenteerde met chronische anemie en bij wie primaire intestinale lymfangiectasie werd vastgesteld.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL), ook bekend als Waldmanns ziekte, is een zeldzame protein-losing enteropathie gekenmerkt door abnormale vergroting van de lymfeducten in de darmwand.


Is de muis Sry-genlocus vrij van repetitieve sequenties?

Answer: We tonen aan dat de aanwezigheid van lange omgekeerde herhalingen (IR) die het muis Sry-gen flankeren, leidt tot de vorming van het circulaire Sry-transcript in gekweekte cellen. We hebben gevonden dat in een in vitro assay het SRY-eiwit bindt aan verschillende plaatsen van het Sry-gen en vooral aan een (CA)25-sequentie en aan een (CAG)30-herhaling.

We tonen aan dat de aanwezigheid van lange omgekeerde herhalingen (IR) die het muis Sry-gen flankeren, leidt tot de vorming van het circulaire Sry-transcript in gekweekte cellen

Circularisatie vereist de aanwezigheid van beide IR. Slechts 400 complementaire nt zijn nodig voor dit proces

De aanwezigheid van de IR stimuleert niet significant intermoleculaire annealing en trans-splicing in vivo

We hebben gevonden dat in een in vitro assay het SRY-eiwit bindt aan verschillende plaatsen van het Sry-gen en vooral aan een (CA)25-sequentie en aan een (CAG)30-herhaling

Het Q-rijke domein van het muis geslachtsbepalende gen, Sry, wordt gecodeerd door een in-frame insertie van een repetitieve sequentie die voornamelijk uit CAG-herhalingen bestaat.

Omgekeerde herhalingsstructuur van het Sry-locus in muizen.

We voerden afzonderlijke amplificaties uit van DXZ4 repetitieve satellietsequenties op het X-chromosoom, en het SRY-gen - testis bepaald factor op het Y-chromosoom, met behulp van nested PCR

Gedetailleerde analyse van het Sry-genomische locus onthult een verdere verschil in dat het open leesraam van het muis Sry-gen zich binnen 2,8 kilobasen unieke sequentie bevindt in het centrum van een grote omgekeerde herhaling.

Het muis genomische Sry-locus wordt gekenmerkt door twee armen van een grote omgekeerde herhaling, die een unieke regio flankeren die, tussen een acceptor- en een donor-spliceplaats, een enkel exon bevat dat het Sry-eiwit codeert.

Recombinatie die de herhalingsregio betreft, kan hebben geleid tot een 11-kilobase deletie, waarbij Sry precies werd verwijderd in een lijn van XY vrouwelijke muizen.

Analyse van repetitieve elementen onthulde talrijke LINE-L1-elementen op regio's waar behoud verloren gaat tussen de Sry-kopieën.


Is Meis1 betrokken bij microftalmie?

Answer: Ja. Meis1 coördineert een netwerk van genen die betrokken zijn bij de oogontwikkeling en microftalmie. Haplo-insufficiëntie van Meis1, dat codeert voor een transcriptiefactor met evolutionair geconserveerde expressie in de embryonale romp, hersenen en zintuiglijke organen, inclusief het oog, veroorzaakt microftalmische kenmerken en visuele beperkingen bij volwassen muizen.

Meis1 coördineert een netwerk van genen die betrokken zijn bij de oogontwikkeling en microftalmie.

Hier tonen we aan dat haplo-insufficiëntie van Meis1, dat codeert voor een transcriptiefactor met evolutionair geconserveerde expressie in de embryonale romp, hersenen en zintuiglijke organen, inclusief het oog, microftalmische kenmerken en visuele beperkingen veroorzaakt bij volwassen muizen.

In het oogprimordium coördineert Meis1, op een dosisafhankelijke wijze, de proliferatie en differentiatie van het netvlies door genen te reguleren die verantwoordelijk zijn voor menselijke microftalmie en componenten van het Notch-signaleringspad.

We stellen voor dat Meis1 centraal staat in een genetisch netwerk dat betrokken is bij oogpatronering/microftalmie, en een extra kandidaat vormt voor syndromische gevallen van deze oculaire afwijkingen. <CopyrightInformation>© 2015.


Kan Pentraxin 3 uitkomsten van sepsis voorspellen?

Answer: Ja, Pentraxin 3 is een objectieve biochemische marker bij de diagnose van sepsis; het is nuttig bij de beoordeling van de ernst en prognose van sepsis; het heeft ook een bepaalde klinische waarde bij de beoordeling van sepsis-geassocieerde schade aan de cardiovasculaire functie.

In vergelijking met gevallen met lage serum PTX3 en sTWEAK, hebben cirrotische patiënten met hoge serum PTX3/sTWEAK niveaus een hogere kans op nieuwe ernstige infecties, ernstige sepsis, septische shock, type 1 hepatorenale syndroom, mortaliteit tijdens ziekenhuisopname en mortaliteit bij 3-maanden follow-up.

Neonaten met hoge nPTX3 concentraties hebben ook lagere APGAR-scores, een verhoogd percentage respiratoir distress syndroom, klinische sepsis, IVH, necrotiserende enterocolitis en een verlengd verblijf op de NICU.

Wat betreft het voorspellen van de prognose van sepsis met hartfalen complicaties, was de oppervlakte onder de ROC-curve van de PTX3-waarde groter dan die van BNP (respectievelijk 0,844 en 0,472). CONCLUSIE: PTX3 is een objectieve biochemische marker bij de diagnose van sepsis; het is nuttig bij de beoordeling van de ernst en prognose van sepsis; het heeft ook een bepaalde klinische waarde bij de beoordeling van sepsis-geassocieerde schade aan de cardiovasculaire functie.

Ernstige Acinetobacter baumannii sepsis wordt geassocieerd met een verhoging van pentraxin 3.

Gezamenlijk suggereren deze resultaten dat een verhoging van PTX3 geassocieerd is met fulminante ziekte tijdens A. baumannii sepsis.

Aanhoudend hoge niveaus van plasma pentraxin 3 gedurende de eerste dagen na het begin van ernstige sepsis en septische shock worden geassocieerd met mortaliteit.

PTX3, als een mediator van ontsteking, kan een vroege marker zijn van ernst en uitkomst bij sepsis.

CONCLUSIES: Aanhoudend hoge niveaus van circulerend PTX3 gedurende de eerste dagen na het begin van sepsis kunnen geassocieerd zijn met mortaliteit. PTX3 correleert met de ernst van sepsis en met sepsis-geassocieerde coagulatie-/fibrinolyse disfunctie.

Pentraxin 3 bij patiënten met ernstige sepsis of shock: de ALBIOS-studie.

Pentraxin 3: een immuunmodulator van infectie en nuttige marker voor de beoordeling van ziekte-ernst bij sepsis.

Redoxstatus van pentraxin 3 als een nieuwe biomarker voor het oplossen van ontsteking en overleving bij sepsis.

De prototypische lange pentraxin, pentraxin 3, is een acute-fase-eiwit dat structureel verwant maar verschillend is van C-reactief proteïne, waarvan is aangetoond dat het correleert met de ernst van bacteriële infectie bij kritisch zieke patiënten.

Circulerende niveaus van de lange pentraxin PTX3 correleren met de ernst van infectie bij kritisch zieke patiënten.

Pentraxin 3 (PTX3) wordt geassocieerd met ernstige sepsis en fatale ziekte bij spoedeisende hulp patiënten met vermoedelijke infectie: een prospectieve cohortstudie.

Daarnaast werden hoge niveaus van PTX3 geassocieerd met een ongunstige uitkomst. CONCLUSIES: De lange pentraxin PTX3 is verhoogd bij kritisch zieke patiënten en correleert met de ernst van ziekte en infectie.

PTX3, als mediator van ontsteking, kan een vroege marker zijn van ernst en uitkomst bij sepsis.

Het proteomische profiel van circulerend pentraxin 3 (PTX3) complex bij sepsis toont de interactie met azurocidine 1 en andere componenten van neutrofiele extracellulaire vallen.


Welke polymerase transcribeert pri-miRNA's?

Answer: Recente bewijzen geven aan dat miRNA-genen worden getranscribeerd door RNA-polymerase II (Pol II). Wij hebben een robuust in vivo systeem opgezet waarin pri-miRNA wordt getranscribeerd door RNAP II en verwerkt tot pre-miRNA in kernextracten van HeLa-cellen.

Eerdere in vivo studies meldden dat de verwerking van primaire microRNA (pri-miRNA) gekoppeld is aan transcriptie door RNA-polymerase II (RNAP II) en co-transcriptioneel kan plaatsvinden.

Wij hebben een robuust in vivo systeem opgezet waarin pri-miRNA wordt getranscribeerd door RNAP II en verwerkt tot pre-miRNA in kernextracten van HeLa-cellen.

Daarnaast werden duidelijke verrijkingen van drie histonmodificaties (H2BK5me1, H3K36me3 en H4K20me1) evenals RNA-polymerase II (RNAPII) waargenomen op pre-miRNA-genomische sequenties die overeenkomen met de actieve-promoter miRNA's en geëxprimeerde miRNA's.

Omdat de transcripties van de meeste miRNA-genen producten zijn van type-II RNA-polymerase, heeft pri-miRNA een poly(A)-staart en verschijnt het in expressed sequence tags (EST).

Recente bewijzen geven aan dat miRNA-genen worden getranscribeerd door RNA-polymerase II (Pol II).

Aangezien Pol II-transcripten gecapped zijn, stelden we de hypothese op dat CBP (cap-binding protein) 20 en 80 kunnen binden aan gecapte primaire miRNA (pri-miRNA) transcripties en een rol spelen in hun verwerking. Hier tonen we aan dat cbp20- en cbp80-mutanten verminderde miRNA-niveaus en verhoogde pri-miRNA-niveaus vertonen.

Analoge aan mRNA's worden de niet-eiwit-coderende pri-miRNA's gesynthetiseerd door RNA-polymerase II en post-transcriptioneel gemodificeerd door toevoeging van een 5'-cap en een 3'-poly(A)-staart.

Planten miRNA's worden eerst getranscribeerd als stengel-lus primaire miRNA's (pri-miRNA's) door RNA-polymerase II, en vervolgens in de kern geknipt tot rijpe miRNA's door Dicer-like 1 (DCL1).

miRNA's worden in een stapsgewijs proces uitgesneden uit dubbelstrengs RNA-voorlopers die ingebed zijn in lange RNA-polymerase II primaire transcripties (pri-miRNA).

Planten pri-miRNA's worden getranscribeerd door DNA-afhankelijke RNA-polymerase II (Pol II) en hun niveaus worden bepaald door transcriptie en afbraak, terwijl de verwerking van pri-miRNA wordt beïnvloed door de structuur, splicing, alternatieve splicing, belading aan de processor en de activiteit van de processor, waarbij vele hulp-eiwitten betrokken zijn.

Specifiek worden MHV68 miRNA's getranscribeerd van RNA-polymerase III-promoters die zich bevinden binnen aangrenzende virale tRNA-achtige sequenties.

De biogenese van zoogdier-miRNA begint met co-transcriptionele knip van RNA-polymerase II (Pol II) transcripties door het Microprocessor-complex.

Kanonieke primaire microRNA (pri-miRNA) voorlopers worden getranscribeerd door RNA-polymerase II en vervolgens verwerkt door het Drosha-endonuclease om ongeveer 60 nt pre-miRNA haarspelden te genereren.

Behandeling van cellen die NF90 en NF45 overexpressen met een RNA-polymerase II-remmer, alpha-amanitine, verminderde de hoeveelheden pri-miRNA's niet, wat suggereert dat de accumulatie van pri-miRNA's niet te wijten is aan transcriptieactivatie.

De meerderheid van de menselijke miRNA-genen wordt getranscribeerd door polymerase II en kan worden geclassificeerd als klasse II-genen, vergelijkbaar met eiwit-coderende genen.

In planten worden primaire transcripties (pri-miRNA's) getranscribeerd van miRNA-genen door RNA-polymerase II, eerst verwerkt tot stengel-lus pre-miRNA's en verder gehakt tot ongeveer 21 nt lange miRNA's door het RNase III-achtige enzym DCL1.

Deze kleine RNA's worden eerst getranscribeerd door RNA-polymerase II als een primair miRNA (pri-miRNA) transcript, dat vervolgens wordt geknipt tot het precursor miRNA (pre-miRNA).

Hier presenteren we het eerste directe bewijs dat miRNA-genen worden getranscribeerd door RNA-polymerase II (pol II).

MicroRNA-genen worden getranscribeerd door RNA-polymerase II.

Hier hebben we een robuust in vivo systeem opgezet waarin pri-miRNA wordt getranscribeerd door RNAP II en verwerkt tot pre-miRNA in kernextracten van HeLa-cellen.

Hoewel wordt aangenomen dat miRNA-promoters qua structuur vergelijkbaar zijn met genpromoters, aangezien beide worden getranscribeerd door RNA-polymerase II (Pol II), vertonen computationele validaties een slechte prestatie van genpromoter-voorspellingsmethoden op miRNA's.


Welke gemuteerde enzym is verantwoordelijk voor oculocutaan 1 (OCA1)-type albinisme?

Answer: Mutaties in het gen voor tyrosinase (TYR), het sleutelenzym in de melaninesynthese, zijn verantwoordelijk voor oculocutaan 1 (OCA1)-type albinisme.

Een overzicht van oculocutaan albinisme: TYR-genmutaties bij vijf Colombiaanse individuen

Tot nu toe zijn wereldwijd 230 mutaties in het TYR-gen gemeld als verantwoordelijk voor oculocutaan albinisme type 1. Het TYR-gen codeert voor het enzym tyrosinase dat betrokken is bij de metabole route van melaninesynthese.

Mutaties in het gen voor tyrosinase, het sleutelenzym in melaninesynthese, zijn verantwoordelijk voor oculocutaan albinisme type 1, en meer dan 100 mutaties van dit gen zijn geïdentificeerd.

Het Q402-allel is geassocieerd met autosomaal recessief oculair albinisme wanneer het in trans staat met een tyrosinase-genmutatie die geassocieerd is met oculocutaan albinisme type 1.

De verstoring van tyrosinase-trafficking vindt plaats op het niveau van het endoplasmatisch reticulum (ER) bij OCA1 en OCA3, maar op post-Golgi niveau bij OCA2.

Mutaties op een enkele N-glycosyleringssequon van tyrosinase zijn gemeld als verantwoordelijk voor oculocutaan albinisme type IA bij mensen, gekenmerkt door inactieve tyrosinase en het totale ontbreken van pigmentatie.

Mutaties van het menselijke tyrosinase-gen geassocieerd met tyrosinase-gerelateerd oculocutaan albinisme (OCA1).

Mutaties in het menselijke tyrosinase-gen veroorzaken tyrosinase-gerelateerd oculocutaan albinisme (OCA1, MIM #203100). Tyrosinase is een koperhoudend enzym en is verantwoordelijk voor het katalyseren van de snelheidsbeperkende stap in de melaninesynthese, de hydroxylering van tyrosine tot dopaquinon. We rapporteren 13 nieuwe mutaties in het tyrosinase-gen geassocieerd met OCA1A (zonder pigment) en OCA1B (met pigment), waaronder 9 missense-mutaties (H19Q, R521, R77C, G97R, C289R, L312V, P313R, F340L en H404P), twee nonsense-mutaties (W80X en R116X) en twee frameshift-mutaties (53delG en 223delG).

Mutaties van het TYR-gen leiden tot oculocutaan albinisme type 1 (OCA1), het meest voorkomende type albinisme bij mensen (OMIM-toegangsnummer 203100).

Mutaties van het tyrosinase-gen geassocieerd met een gedeeltelijk of volledig verlies van enzymatische activiteit zijn verantwoordelijk voor tyrosinase-gerelateerd oculocutaan albinisme (OCA1).

Oculocutaan albinisme type 1 (OCA1), voortkomend uit mutaties van het tyrosinase-gen, is genetisch en biochemisch het best begrepen type albinisme.

Mutaties in zes genen zijn gemeld als verantwoordelijk voor verschillende typen oculocutaan en oculair albinisme, waaronder het tyrosinase-gen (TYR) en OCA1 (MIM# 203100), het OCA2-gen en OCA2 (MIM# 203200), het tyrosinase-gerelateerde eiwit-1-gen (TYRP1) en OCA3 (MIM# 203290), het HPS-gen en Hermansky-Pudlak syndroom (MIM# 203300), het CHS-gen (CHS1) en Chediak-Higashi syndroom (MIM# 214500), en het X-gebonden oculaire albinisme-gen en OA1 (MIM#300500).

Defecten in het tyrosinase-gen (TYR) veroorzaken een veelvoorkomend type OCA, bekend als oculocutaan albinisme type 1 (OCA1).

Oculocutaan albinisme (OCA) bij de mens kan worden veroorzaakt door mutaties binnen het tyrosinase-gen (TYR) resulterend in OCA1.

Twee nieuwe tyrosinase (TYR) genmutaties met pathogene impact op oculocutaan albinisme type 1 (OCA1).

ACHTERGROND: Tyrosinase (TYR) katalyseert de snelheidsbeperkende, eerste stap in melanineproductie en het gen (TYR) is gemuteerd in veel gevallen van oculocutaan albinisme (OCA1), een autosomaal recessieve oorzaak van blindheid bij kinderen.

Mutatieanalyse en prenatale gendiagnose voor het gemuteerde tyrosinase (TYR) gen in twee families met oculocutaan albinisme type I (OCA1). Om de genotypen van de foetus en de mutatieplaatsen te bepalen, werden PCR- en sequencingtechnieken toegepast om de regio's van exon, exon-intron en promoter van het TYR-gen te amplificeren en analyseren bij probanden en hun ouders van 2 families. De patiënt of proband van familie 1 bleek een compound heterozygoot te zijn met mutanten R278X en 929insC.

Het TYR-gen codeert voor het enzym tyrosinase betrokken bij de metabole route van melaninesynthese. Mutaties werden geïdentificeerd in het TYR-gen als verantwoordelijk voor oculocutaan albinisme type 1 bij vijf Colombiaanse individuen, en een nieuw oftalmologisch systeem werd getest dat visuele defecten en symptomen corrigeerde bij een patiënt met oculocutaan albinisme. Monsters werden genomen van 5 individuen, waarvan vier tot één familie behoren, samen met een vijfde individu die niet aan de familie verwant is.

Oculocutaan albinisme type 1 (OCA1) ontstaat door mutaties in het tyrosinase-gen, die leiden tot gedeeltelijk of volledig verlies van activiteit van het overeenkomstige enzym.

Verstorende mutaties in het tyrosinase (TYR) gen zijn bekend als oorzaak van recessieve albinismen bij mensen (oculocutaan albinisme Type 1; OCA1) en andere soorten.

Om de genotypen van patiënten en het mutatiespectrum van het Tyrosinase (TYR) gen en de effecten op eiwitstructuur en functie bij oculocutaan albinisme type 1 (OCA1) te onderzoeken. De polymerasekettingreactie (PCR) en sequencingtechnieken werden toegepast om de regio's van exon, exon-intron en promoter van het TYR-gen van 15 OCA1-probanden en enkele van hun ouders te amplificeren en analyseren.

Genetische analyse van oculocutaan albinisme type 1 (OCA1) in Indiase families: twee nieuwe frameshift-mutaties in het TYR-gen.

Oculocutaan albinisme (OCA) is een heterogene groep autosomaal recessieve aandoeningen die voortkomen uit mutaties van het tyrosinase (TYR) gen en zich presenteren met een volledige of gedeeltelijke afwezigheid van pigment in de huid, het haar en de ogen door een defect in een enzym betrokken bij de productie van melanine.

OCA1 (MIM 203100) wordt geassocieerd met mutaties van het TYR-gen dat tyrosinase codeert (het snelheidsbeperkende enzym in de productie van melaninepigment) en is verantwoordelijk voor ongeveer 40% van OCA wereldwijd.

Tyrosinase (EC 1.14.18.1) is een koperhoudend enzym dat verschillende reacties katalyseert in de biosynthese van melaninepigmenten en ontbreekt bij patiënten met type I oculocutaan albinisme (OCA1).

Bij mensen zijn mutaties in het TYR-gen geassocieerd met type 1 oculocutaan albinisme (OCA1) dat leidt tot verminderde of afwezige pigmentatie van huid, haar en ogen.

Oculocutaan albinisme type 1 (OCA1) is een autosomaal recessieve ziekte die het gevolg is van mutaties in het tyrosinase-gen (TYR).

Therapeutisch onderzoek voor OCA1 is deels belemmerd door het ontbreken van gezuiverde, actieve, recombinante wild-type en gemuteerde menselijke enzymen. Het intra-melanosomale domein van menselijke tyrosinase (residuen 19-469) en twee OCA1B-gerelateerde temperatuurgevoelige mutanten, R422Q en R422W, werden tot expressie gebracht in insectencellen en geproduceerd in T. ni-larven.

De tyrosinase-genfamilie van eiwitten (tyrosinase, TRP1 en TRP2) reguleert het type eumelanine dat wordt gesynthetiseerd en mutaties die hen beïnvloeden resulteren respectievelijk in OCA1, OCA3 en slaty (in het muizensysteem).

Oculocutaan albinisme Type 1 (OCA1) is een autosomaal recessieve aandoening veroorzaakt door mutaties in het tyrosinase-gen.

De mutatie van het tyrosinase (TYR) gen resulteert in oculocutaan albinisme type 1 (OCA1), een autosomaal recessieve genetische aandoening.

Het tyrosinase-gen en oculocutaan albinisme type 1 (OCA1): een model voor het begrijpen van de moleculaire biologie van melaninevorming.


Noem alstublieft 2 behandelingen voor een gescheurde rotator cuff

Answer: om klinische uitkomsten te vergelijken tussen conventionele en masse reparatie en aparte dubbele-laag dubbele-rij reparatie voor de behandeling van gedelamineerde rotator cuff scheuren.

Om klinische uitkomsten te vergelijken tussen conventionele en masse reparatie en aparte dubbele-laag dubbele-rij reparatie voor de behandeling van gedelamineerde rotator cuff scheuren

Om systematisch de effectiviteit van transplantaten bij de augmentatie van grote tot massieve rotator cuff reparaties te beoordelen

Om de effectiviteit te evalueren van arthroscopische debridement (DB), partiële (PR) en volledige reparatie (CR) voor massieve rotator cuff scheuren (mRCT)

Het doel was te onderzoeken of chirurgische reparatie eerder of later dan 3 maanden na het letsel vergelijkbare uitkomsten en patiënttevredenheid kan opleveren

dubbele-rij (DR) en knooploze transosseus-equivalente (KL-TOE)

arthroscopische subacromiale decompressie en rotator cuff debridement; de andere vergelijkbare groep van 23 patiënten onderging open reparatie en acromioplastiek


Wat is de rol van Laser Interstitial Thermal Therapy bij de behandeling van gliomen?

Answer: Laser Interstitial Thermal Therapy (LITT) wordt gebruikt bij de behandeling van gliomen. LITT kan effectief worden ingezet voor de behandeling van moeilijk toegankelijke hooggradige gliomen. Een meer volledige tumorbedekking verbetert de progressievrije overleving, wat kan worden vertaald als het concept van de mate van resectie bij chirurgie.

DOELSTELLING MR-geleide laser-geïnduceerde thermische therapie (MRgLITT) kan worden gebruikt voor de behandeling van intracraniële tumoren, epilepsie en chronische pijnsyndromen.

Acht patiënten hadden glioblastoma multiforme (GBM), 1 had een eerder behandelde GBM met stralingsnecrose, en 1 had een melanoom hersenmetastase.

CONCLUSIES Laser interstitial thermal therapy gevolgd door minimaal invasieve transsulcale resectie, hier voor het eerst gerapporteerd, is een nieuwe optie voor patiënten met grote, moeilijk toegankelijke, kwaadaardige hersentumoren.

MRI-geleide laser interstitial thermal therapy wordt momenteel gebruikt als een minimaal invasieve behandeling voor hersenmetastasen, stralingsnecrose, gliomen en epilepsie.

De rol van laser interstitial thermal therapy bij het verbeteren van de progressievrije overleving van moeilijk toegankelijke hooggradige gliomen: een multicenterstudie.

Wij rapporteren onze multicenterresultaten van laser interstitial thermal therapy (LITT) bij moeilijk toegankelijke hooggradige gliomen (DTA-HGGs). We hebben retrospectief 34 opeenvolgende DTA-HGG-patiënten (24 glioblastomen, 10 anaplastische) die LITT ondergingen in de Cleveland Clinic, Washington University en Wake Forest University (mei 2011-december 2012) beoordeeld met het NeuroBlate(®) Systeem.

LITT kan effectief worden gebruikt voor de behandeling van DTA-HGGs. Een meer volledige tumorbedekking door TDT-lijnen verbetert de progressievrije overleving, wat kan worden vertaald als het concept van de mate van resectie bij chirurgie.

Stereotactische laserablatie van hooggradige gliomen.

Recente vooruitgang in intraoperatieve beeldvorming heeft het gebruik van stereotactische laserablatie (laser interstitial thermal therapy [LITT]) voor intracraniële laesies gestimuleerd. Onder andere doelen is laserablatie gebruikt bij de focale behandeling van hooggradige gliomen (HGGs).

Resultaten van de NeuroBlate System first-in-humans fase I klinische studie voor recidiverend glioblastoom: klinisch artikel.

DOEL: Laser interstitial thermal therapy is gebruikt als ablatiebehandeling voor gliomen; de ontwikkeling ervan werd echter beperkt door technische problemen.

Lopend onderzoek betreft de toevoeging van lokale behandelingen binnen het chirurgische veld (fotodynamische therapie, chemotherapie, convectie-immunotherapie...), maar ook de ontwikkeling van minimaal invasieve procedures (radiotherapie, hoogintensieve gefocusseerde ultrasone golven, laser interstitial thermal therapy).

Huidige commercieel beschikbare LITT-systemen zijn gebruikt voor de behandeling van neurochirurgische zachte weefselletsels, waaronder moeilijk toegankelijke hersentumoren, kwaadaardige gliomen en radiotherapie-resistente metastasen, evenals voor de ablatie van laesies zoals epileptogene focus en stralingsnecrose.

De auteurs rapporteren een fase I, thermische dosis-escalatie studie die de veiligheid en effectiviteit van NeuroBlate bij recidiverend glioblastoma multiforme (rGBM) beoordeelt.

MRI-geleide laser interstitial thermal therapy voor de behandeling van laaggradige gliomen bij kinderen: een casusserie, beschrijving van de huidige technologieën en perspectieven.

Thermische ablatie (radiofrequentie, microgolf, cryochirurgie, laser interstitial thermal therapy) wordt steeds vaker gebruikt als lokale behandeling van secundaire maar ook primaire kankers en goedaardige laesies.

Huidige toepassingen van MRI-geleide laser interstitial thermal therapy bij de behandeling van hersentumoren en epilepsie: een radiologisch en neurochirurgisch overzicht.

Magnetic resonance imaging-geleide laser interstitial thermal therapy (LITT) is een minimaal invasieve behandelmethode met recent toenemend gebruik voor het abladeren van hersentumoren.

Verdere studie is nodig om de rol van laser-geïnduceerde thermische therapie bij de behandeling van intracraniële tumoren te beoordelen.

Drie hadden graad 3 bijwerkingen bij de hoogste dosis. CONCLUSIES: NeuroBlate vertegenwoordigt nieuwe technologie voor het leveren van laser interstitial thermal therapy, waarmee gecontroleerde thermische ablatie van diepe hemisferische recidiverende GBM mogelijk is.

Stereotactische Laser Interstitial Thermal Therapy voor recidiverende hooggradige gliomen.

Laser interstitial thermal therapy gevolgd door minimaal invasieve transsulcale resectie voor de behandeling van grote en moeilijk toegankelijke hersentumoren.


Welk eiwit bemiddelt de vervanging van H2A door H2A.Z in de gist Saccharomyces cerevisiae?

Answer: Saccharomyces cerevisiae Swr1, een Swi2/Snf2-verwante ATPase, is de katalytische kern van een multisubeenheid chromatine-remodeling enzym, genaamd het SWR1-complex, dat conventionele histon H2A in nucleosomen efficiënt vervangt door histon H2A.Z. We identificeerden een complex dat 13 verschillende polypeptiden bevat die geassocieerd zijn met een oplosbare pool van H2A.Z in Saccharomyces cerevisiae.

De chromatine-remodeler SWR1 bemiddelt de plaats-specifieke incorporatie van H2A.Z door een meerstaps histonvervangingsreactie, waarbij histon H2A-H2B uit het canonieke nucleosoom wordt verdreven en het H2A.Z-H2B dimer wordt afgezet.

Het multisubeenheid nucleosoom-remodeling enzymcomplex SWR1, geconserveerd van gist tot zoogdieren, katalyseert de ATP-afhankelijke vervanging van histon H2A in canonieke nucleosomen door H2A.Z.

Onze resultaten tonen aan dat het Swr1-Z domein het H2A.Z-H2B dimer kan afleveren aan het DNA-(H3-H4)2 tetrasoom om het nucleosoom te vormen via een histon-chaperonne mechanisme.

H2A.Z wordt in chromatine afgezet door het SWR1-complex en is onderhevig aan acetylatie van zijn vier N-terminale staart lysineresiduen door de NuA4 en SAGA histon-acetyltransferase complexen.

De afzetting van H2A.Z wordt gecontroleerd door SWR-C chromatine-remodeling enzymen die de nucleosomale uitwisseling van canonieke H2A met H2A.Z katalyseren.

Saccharomyces cerevisiae Swr1, een Swi2/Snf2-verwante ATPase, is de katalytische kern van een multisubeenheid chromatine-remodeling enzym, genaamd het SWR1-complex, dat conventionele histon H2A in nucleosomen efficiënt vervangt door histon H2A.Z.

Het systeem demonstreert ATP- en SWR1-complex-afhankelijke vervanging van histon H2A door histon H2A.Z op een vooraf geassembleerde nucleosoomreeks.

We identificeerden een complex met 13 verschillende polypeptiden geassocieerd met een oplosbare pool van H2A.Z in Saccharomyces cerevisiae. Dit complex werd SWR1-Com genoemd, verwijzend naar de Swr1p subeenheid, een Swi2/Snf2-paraloog.

Het SWR1-complex vervangt het canonieke histon H2A door het variant H2A.Z (Htz1 in gist) op specifieke chromatineregionen.

In Saccharomyces cerevisiae wordt de afzetting van histon H2AZ bemiddeld door het multiproteïne SWR1-complex, dat ATP-afhankelijke uitwisseling van nucleosomaal histon H2A voor H2AZ katalyseert.

In Saccharomyces cerevisiae wordt chromatine-afzetting van histon H2AZ bemiddeld door het veertien-subeenheid SWR1-complex, dat ATP-afhankelijke uitwisseling van nucleosomaal histon H2A voor H2AZ katalyseert.

Deze incorporatie wordt bemiddeld door het geconserveerde SWR1-complex, dat histon H2A in canonieke nucleosomen vervangt door H2A.Z op een ATP-afhankelijke wijze.

Het Swc4p-eiwit, gecodeerd door een essentieel gen, wordt gedeeld door twee chromatine-remodeling complexen in Saccharomyces cerevisiae cellen: NuA4 (nucleosoom-acetyltransferase van H4) en SWR1.

Het Saccharomyces cerevisiae eiwit Yaf9 is een subeenheid van zowel het essentiële histon-acetyltransferase complex NuA4 als het ATP-afhankelijke chromatine-remodeling complex SWR1-C, dat het histonvariant H2A.Z in euchromatine deponeert.

Hier identificeren en karakteriseren we SERRATED LEAVES AND EARLY FLOWERING (SEF), een Arabidopsis (Arabidopsis thaliana) homolog van het gist SWC6-eiwit, een geconserveerde subeenheid van het SWR1/SRCAP-complex.

Het SWR1/SRCAP-complex is een chromatine-remodeling complex dat betrokken is bij de substitutie van histon H2A door het histonvariant H2A.Z in gist (Saccharomyces cerevisiae) en dieren.

Het SWR1-complex (SWR1C) in gist katalyseert de vervanging van nucleosomaal H2A door het H2AZ-variant, wat zorgt voor volledige activatie van onderliggende genen.

Daarnaast interageert H2AZ, een substraat van SWR1C, met zowel PIE1 als AtSWC2.

De incorporatie van H2AZ in chromatine is afhankelijk van het SWR1-complex, dat de vervanging van conventioneel histon H2A door H2AZ katalyseert.

H2A histon-vouw en DNA-elementen in het nucleosoom activeren SWR1-gemedieerde H2A.Z vervanging in gist.

Ze rapporteren dat de omkering van H2A.Z vervanging wordt gemedieerd door SWR1 en gerelateerde INO80 op een H2A.Z nucleosoom dat H3K56Q draagt.

De chromatine-remodeler SWR1 bemiddelt plaats-specifieke incorporatie van H2A.Z door een meerstaps histonvervangingsreactie, waarbij histon H2A-H2B uit het canonieke nucleosoom wordt verdreven en het H2A.Z-H2B dimer wordt afgezet.

Hier tonen we aan dat het JmjC-domeineiwit Msc1 een nieuw component is van het fission yeast Swr1-complex en vereist is voor Swr1-gemedieerde incorporatie van H2A.Z in nucleosomen bij genpromoters.


Wat zijn de belangrijkste spelers bij de specificatie van radiale glia naar ependymale cellen?

Answer: Mcidas en GemC1/Lynkeas specificeren embryonale radiale gliale cellen. Beide eiwitten werden aanvankelijk beschreven als celcyclusregulatoren met sequentie-overeenkomst met Geminin. Ze worden tot expressie gebracht in radiale gliale cellen die zich tijdens de embryogenese committeren aan de ependymale cellijn, terwijl overexpressie- en knockdown-experimenten aantonen dat ze voldoende en noodzakelijk zijn voor de generatie van ependymale cellen.

Mcidas en GemC1/Lynkeas specificeren embryonale radiale gliale cellen.

Hier bespreken we recente bevindingen die suggereren dat twee nieuwe moleculen, Mcidas en GemC1/Lynkeas, sleutelspelers zijn bij de specificatie van radiale glia naar ependymale cellen. Beide eiwitten werden aanvankelijk beschreven als celcyclusregulatoren met sequentie-overeenkomst met Geminin. Ze worden tot expressie gebracht in radiale gliale cellen die zich tijdens de embryogenese committeren aan de ependymale cellijn, terwijl overexpressie- en knockdown-experimenten aantonen dat ze voldoende en noodzakelijk zijn voor de generatie van ependymale cellen. Wij stellen voor dat Mcidas en GemC1/Lynkeas sleutelcomponenten zijn van de moleculaire cascade die de bestemmingsbinding van radiale gliale cellen naar de multiciliaire ependymale cellijn bevordert en die stroomopwaarts werkt van c-Myb en FoxJ1.

Overexpressie- en knockdown-experimenten tonen aan dat Mcidas en GemC1 voldoende en noodzakelijk zijn voor de bestemmingsbinding en differentiatie van radiale gliale cellen naar multiciliaire ependymale cellen.

Onze resultaten suggereren dat Mcidas en GemC1 sleutelspelers zijn bij de generatie van multiciliaire ependymale cellen in de volwassen neurogene niche.

Mcidas en GemC1 zijn sleutelregulatoren voor de generatie van multiciliaire ependymale cellen in de volwassen neurogene niche.


Is oculaire melanose een risicofactor voor uveale melanoom?

Answer: Ja, oculaire melanose (melanosis oculi) is een risicofactor voor uveale melanoom.

Oculaire/oculodermale (oculo[dermale]) melanocytose is een congenitale perioculaire pigmentaire aandoening die kan leiden tot de ontwikkeling van uveale melanoom, geschat op 1 op 400 getroffen patiënten.

Melanosis oculi wordt vaak onderschat als risicofactor voor uveale melanoom en glaucoom. Oftalmologische controle, elke 6 of 12 maanden, is belangrijk bij patiënten met oculaire melanocytose voor vroege opsporing van hoogrisicoziekten.

Van ongeveer 400 patiënten met ODM die levenslang worden gevolgd, wordt geschat dat één patiënt uveale melanoom ontwikkelt. Overmatige melanocyten in het uveale vaatvlies bij ODM kunnen de biologische basis vormen voor de vatbaarheid voor de ontwikkeling van uveale melanoom. Patiënten met ODM moeten oftalmoscopisch worden gecontroleerd, vooral tijdens de vatbare periode, op de ontwikkeling van uveale melanoom. De auteurs suggereren dat een nationaal register van ODM-patiënten wordt opgericht en dat prospectieve gegevens worden verzameld om het risico op het ontwikkelen van uveale melanoom beter te beoordelen.

Bij de blanke bevolking is een verband tussen oculo(dermale) melanocytose (ODM) en uveale melanoom goed erkend.

Maligne melanomen kunnen ontstaan in het uveale vaatvlies, de conjunctiva, de huid van het ooglid of de orbita. Tot nu toe geïdentificeerde risicofactoren zijn onder andere vooraf bestaande choroïdale naevi voor uveale melanomen, primaire verworven melanose (PAM) voor conjunctivale tumoren, en oculaire en oculodermale melanocytose voor uveale en orbitale laesies.

Phacomatosis pigmentovascularis van het cesioflammea-type bij 7 patiënten: combinatie van oculaire pigmentatie (melanocytose of melanose) en nevus flammeus met risico op melanoom.

In het vierde geval werd het melanoom ontdekt tijdens een routineonderzoek en konden we een behoudende behandeling toepassen met I125-brachytherapie. DISCUSSIE: Melanosis oculi wordt vaak onderschat als risicofactor voor uveale melanoom en glaucoom.

Associatie van oculaire en oculodermale melanocytose met de snelheid van metastase van uveale melanoom: analyse van 7872 opeenvolgende ogen.

In het vierde geval werd het melanoom ontdekt tijdens een routineonderzoek en konden we een behoudende behandeling toepassen met I125-brachytherapie. Melanosis oculi wordt vaak onderschat als risicofactor voor uveale melanoom en glaucoom.

In deze studie bleek dat patiënten met melanocytose die uveale melanoom ontwikkelden, een tweemaal zo hoog risico op metastase hadden vergeleken met degenen zonder melanocytose. Om de relatie van oculo(dermale) melanocytose met de prognose van patiënten met uveale melanoom te bepalen. Retrospectieve dossierstudie van 7872 patiënten met uveale melanoom behandeld bij de Ocular Oncology Service, Wills Eye Institute, van 25 augustus 1970 tot 27 augustus 2008. Enucleatie, plaque-radiotherapie, lokale resectie of thermotherapie. Metastase en overlijden. Van de 7872 patiënten met uveale melanoom had 230 (3%) oculo(dermale) melanocytose.

Multivariabele analyse toonde aan dat de factoren die voorspellend waren voor metastase bij patiënten met uveale melanoom geassocieerd met oculo(dermale) melanocytose, een toegenomen tumordikte (P = .001) en de aanwezigheid van subretinaal vocht (P = .05) waren, en de enige factor die voorspellend was voor overlijden was een toegenomen tumordikte (P = .009).

CONCLUSIES EN RELEVANTIE Patiënten met uveale melanoom geassocieerd met oculo(dermale) melanocytose hebben een tweemaal zo hoog risico op metastase vergeleken met patiënten zonder melanocytose.


Wat is bekend over het verkorten van telomeerlengte en stress?

Answer: Een significante relatie tussen meer ervaren stress en kortere telomeerlengte is consistent met theoretische kaders die stellen dat stress fysiologische veranderingen veroorzaakt die resulteren in verkorte telomeren.

Een significante relatie tussen meer ervaren stress en kortere telomeerlengte is consistent met theoretische kaders die stellen dat stress fysiologische veranderingen veroorzaakt die resulteren in verkorte telomeren.

Psychologische stress draagt bij aan tal van ziekten en kan dit deels doen via schade aan telomeren, beschermende niet-coderende segmenten aan het uiteinde van chromosomen.

Onze resultaten ondersteunen de hypothese dat depressie geassocieerd is met versnelde celveroudering. Toekomstige studies zijn nodig om te verduidelijken of de associatie wordt gemedieerd door omgevingsstress, en of effectieve behandeling de celveroudering kan stoppen.

Telomeerlengte, een betrouwbare voorspeller van ziektepathogenese, kan worden beïnvloed door genetica, chronische stress en gezondheidsgewoonten. Cross-sectioneel hebben sterk gestreste postmenopauzale vrouwen kortere telomeren, maar alleen als ze inactief zijn.


Welk fruit veroorzaakt de Jamaicaanse braakziekte?

Answer: Jamaicaanse braakziekte wordt veroorzaakt door het innemen van de onrijpe arils van de Ackee-fruit, de zaden en de schillen.

De aril van de onrijpe vrucht bevat hoge concentraties HGA, de oorzaak van Jamaicaanse braakziekte, die vaak dodelijk is.

In 1976, meer dan 100 jaar nadat de Jamaicaanse braakziekte (JVS) voor het eerst werd gemeld, werd de oorzaak van JVS gekoppeld aan het innemen van het gif hypoglycine A geproduceerd door de ackee-fruit.

Ackee-appel is een inheemse vrucht van Jamaica en sommige delen van West-Afrika. De toxiciteit ervan, bekend als "Jamaicaanse braakziekte", dateert uit de negentiende eeuw.

Jamaicaanse braakziekte wordt veroorzaakt door het innemen van de onrijpe arils van de Ackee-fruit, de zaden en de schillen.

Een acute ziekte (Jamaicaanse braakziekte) die twee volwassenen trof na het eten van onrijpe ackee-fruit werd onderzocht.

Hypoglycine A, het gif dat in de ackee-fruit wordt gevonden, is in de literatuur gerapporteerd als de veroorzakende factor bij gevallen van acute toxiciteit die Jamaicaanse braakziekte of toxisch hypoglycemisch syndroom worden genoemd.

In 1976, meer dan 100 jaar nadat de Jamaicaanse braakziekte (JVS) voor het eerst werd gemeld, werd de oorzaak van JVS gekoppeld aan het innemen van het gif hypoglycine A geproduceerd door ackee-fruit.


Welk gen is gemuteerd bij het Karak-syndroom?

Answer: Het PLA2G6-gen is gemuteerd bij het Karak-syndroom.

Mutaties in PLA2G6 zijn geassocieerd met aandoeningen zoals infantiele neuroaxonale dystrofie, neurodegeneratie met hersenijzerstapeling type II en het Karak-syndroom.

Mutaties in het PLA2G6-gen hebben een variabel fenotypisch resultaat, waaronder infantiele neuroaxonale dystrofie, atypische neuroaxonale dystrofie, idiopathische neurodegeneratie met hersenijzerstapeling en het Karak-syndroom.

ACHTERGROND: PLA2G6 is het veroorzakende gen voor infantiele neuroaxonale dystrofie, neurodegeneratie geassocieerd met hersenijzerstapeling en het Karak-syndroom.

Recessief overgeërfde mutaties van het PLA2G6-gen veroorzaken infantiele neuroaxonale dystrofie en andere PLA2G6-geassocieerde neurodegeneraties, waaronder aandoeningen bekend als atypische neuroaxonale dystrofie, het Karak-syndroom en vroegtijdige dystonie-parkinsonisme met cognitieve achteruitgang.

We hebben een locus voor infantiele neuroaxonale dystrofie (INAD) en neurodegeneratie met hersenijzerstapeling (NBIA) in kaart gebracht op chromosoom 22q12-q13 en mutaties geïdentificeerd in PLA2G6, dat codeert voor een calciumonafhankelijke groep VI fosfolipase A2, bij NBIA, INAD en het gerelateerde Karak-syndroom.


Wat is LedPred?

Answer: LedPred is een R/bioconductor-pakket om regulerende sequenties te voorspellen met behulp van support vector machines. LedPred wordt geleverd als een R/Bioconductor-pakket dat verbonden is met een online server om installatie van niet-R-software te vermijden. Door de heterogene integratie van CRM-kenmerken blinkt LedPred uit in de voorspelling van regulerende sequenties in Drosophila- en muisgegevenssets vergeleken met vergelijkbare op SVM gebaseerde software.

Hier presenteren we LedPred, een flexibel SVM-werkproces dat nieuwe regulerende sequenties voorspelt op basis van de annotatie van bekende CRMs, die geassocieerd zijn met een grote verscheidenheid aan kenmerktypen. LedPred wordt geleverd als een R/Bioconductor-pakket dat verbonden is met een online server om installatie van niet-R-software te vermijden. Door de heterogene integratie van CRM-kenmerken blinkt LedPred uit in de voorspelling van regulerende sequenties in Drosophila- en muisgegevenssets vergeleken met vergelijkbare op SVM gebaseerde software.

LedPred: een R/bioconductor-pakket om regulerende sequenties te voorspellen met behulp van support vector machines.

Door de heterogene integratie van CRM-kenmerken blinkt LedPred uit in de voorspelling van regulerende sequenties in Drosophila- en muisgegevenssets vergeleken met vergelijkbare op SVM gebaseerde software. LedPred is beschikbaar op GitHub: https://github.com/aitgon/LedPred en Bioconductor: http://bioconductor.org/packages/release/bioc/html/LedPred.html onder de MIT-licentie. aitor.gonzalez@univ-amu.fr Aanvullende gegevens zijn beschikbaar op Bioinformatics online.<CopyrightInformation>© De auteur 2015.


Is siltuximab effectief voor de ziekte van Castleman?

Answer: Ja, siltuximab, een chimere humane-muis monoklonale antilichaam tegen IL6, is goedgekeurd voor de behandeling van patiënten met multicentrische ziekte van Castleman die humaan immunodeficiëntievirus-negatief en humaan herpesvirus-8-negatief zijn.

Siltuximab: een gerichte therapie voor idiopathische multicentrische ziekte van Castleman.

De recente goedkeuringen in Noord-Amerika, Europa en Brazilië van siltuximab, een monoklonale antilichaam tegen IL-6, voor iMCD bieden nu een veilige en effectieve therapie die een belangrijk aspect van de pathogenese aanpakt. In de allereerste gerandomiseerde, placebogecontroleerde studie bij iMCD verminderde siltuximab significant de ziektelast en symptomen bij een groot deel (34%) van de patiënten.

Ondanks recente significante vooruitgang in ons begrip van deze ziekte en de toenemende therapeutische ervaring met rituximab, tocilizumab en siltuximab, blijven er moeilijke vragen over de etiologie, prognose en optimale behandeling.

Opkomende behandelingen bij de ziekte van Castleman - een kritische beoordeling van siltuximab.

Siltuximab, een chimere monoklonale antilichaam tegen IL-6, is zo naar voren gekomen als een veelbelovende behandelingsoptie bij een ziekte die geen effectieve therapie had. Hier bespreken we de bevindingen van recente studies die de behandeling met siltuximab als monotherapie bij CD evalueren, inclusief de allereerste gerandomiseerde klinische studie bij deze ziekte. Hoewel er nog veel werk nodig is om een gestandaardiseerde behandelstrategie vast te stellen, lijkt siltuximab een veilige en effectieve behandeling voor patiënten met nieuw gediagnosticeerde en eerder behandelde CD.

FDA-goedkeuring: siltuximab voor de behandeling van patiënten met multicentrische ziekte van Castleman.

Op 22 april 2014 verleende de FDA volledige goedkeuring aan siltuximab (SYLVANT voor injectie; Janssen Biotech, Inc.), een chimere humane-muis monoklonale antilichaam tegen IL6, voor de behandeling van patiënten met multicentrische ziekte van Castleman (MCD) die humaan immunodeficiëntievirus (HIV) negatief en humaan herpesvirus-8 (HHV-8) negatief zijn.

Momenteel zijn er effectievere therapeutische alternatieven bij multicentrische ziekte van Castleman: behandeling met monotherapie van rituximab of in combinatie met immunomodulerende geneesmiddelen (thalidomide of lenalidomide), behandeling met anti-IL-6 (siltuximab) of tegen de receptor daarvan (tocilizumab).

Siltuximab voor multicentrische ziekte van Castleman.

Siltuximab: een overzicht bij idiopathische (humaan herpesvirus-8-negatieve) multicentrische ziekte van Castleman.

Siltuximab (IL6-antilichaam) is goedgekeurd voor de behandeling van multicentrische ziekte van Castleman (MCD).

Een fase 2, open-label, multicenter studie naar de langetermijnveiligheid van siltuximab (een anti-interleukine-6 monoklonale antilichaam) bij patiënten met multicentrische ziekte van Castleman.

Een fase I, open-label studie van siltuximab, een anti-IL-6 monoklonale antilichaam, bij patiënten met B-cel non-Hodgkin lymfoom, multipel myeloom of ziekte van Castleman.

Analyse van inflammatoire en anemie-gerelateerde biomarkers in een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie van siltuximab (anti-IL6 monoklonale antilichaam) bij patiënten met multicentrische ziekte van Castleman.

Siltuximab (Sylvant). Ziekte van Castleman: goede symptomatische werkzaamheid bij sommige patiënten.

Siltuximab: een nieuwe optie voor de behandeling van de ziekte van Castleman.

Siltuximab, een nieuw anti-interleukine-6 monoklonale antilichaam, voor de ziekte van Castleman.

DOEL: De veiligheid en farmacokinetiek van siltuximab, een anti-interleukine-6 chimere monoklonale antilichaam (mAb), evalueren bij patiënten met B-cel non-Hodgkin lymfoom (NHL), multipel myeloom of ziekte van Castleman.EXPERIMENTEEL ONTWERP: In een open-label, dosiszoekende, 7-cohort, fase I-studie kregen patiënten met NHL, multipel myeloom of symptomatische ziekte van Castleman siltuximab 3, 6, 9 of 12 mg/kg wekelijks, om de 2 weken of om de 3 weken.

Dosisselectie van siltuximab voor multicentrische ziekte van Castleman.

Hier werden modellering en simulatie van de farmacokinetische (PK)/farmacodynamische (PD) relatie tussen siltuximab en CRP gebruikt om de dosisselectie voor multicentrische ziekte van Castleman (CD) te ondersteunen.METHODEN: PK/PD-modellering werd toegepast om de relatie tussen siltuximab PK en CRP-suppressie na intraveneuze siltuximab-infusie te onderzoeken bij 47 patiënten met B-cel non-Hodgkin lymfoom (n = 17), multipel myeloom (n = 13) of CD (n = 17).

Drie (6%) van de 53 patiënten hadden ernstige bijwerkingen die redelijkerwijs aan siltuximab werden toegeschreven (onderste luchtweginfectie, anafylactische reactie, sepsis). Siltuximab plus de beste ondersteunende zorg was superieur aan alleen de beste ondersteunende zorg bij patiënten met symptomatische multicentrische ziekte van Castleman en werd goed verdragen bij langdurige blootstelling.

Siltuximab, een anti-IL-6 monoklonale antilichaam, heeft duurzame tumor- en symptomatische responsen aangetoond in een multinationale, gerandomiseerde, placebogecontroleerde studie van MCD. Deze vooraf geplande veiligheidsanalyse werd uitgevoerd om de langetermijnveiligheid van siltuximab-behandeling te evalueren bij 19 patiënten met MCD die stabiele ziekte of beter hadden en deelnamen aan een fase-1-studie en een daaropvolgende lopende, open-label, fase-2 extensiestudie.

Siltuximab voor multicentrische ziekte van Castleman: een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie.

Om de veiligheid en farmacokinetiek van siltuximab, een anti-interleukine-6 chimere monoklonale antilichaam (mAb), te evalueren bij patiënten met B-cel non-Hodgkin lymfoom (NHL), multipel myeloom of ziekte van Castleman. In een open-label, dosiszoekende, 7-cohort, fase I-studie kregen patiënten met NHL, multipel myeloom of symptomatische ziekte van Castleman siltuximab 3, 6, 9 of 12 mg/kg wekelijks, om de 2 weken of om de 3 weken.

Klinische batenrespons (CBR; samengesteld uit hemoglobine, vermoeidheid, anorexia, koorts/nachtzweten, gewicht, grootste lymfeknoopgrootte) werd ook geëvalueerd bij ziekte van Castleman. Zeventigzeven patiënten kregen een mediaan van 16 doses siltuximab gedurende een mediaan van 8,5 (maximaal 60,5) maanden; 29 werden een jaar of langer behandeld.

Er werd geen dosisbeperkende toxiciteit gerapporteerd, en slechts drie patiënten hadden bijwerkingen van graad 3 of hoger na een mediane blootstelling van 331 dagen (bereik 1 tot 1.148 dagen). Deze tussentijdse resultaten suggereren sterk dat siltuximab een effectieve behandeling is met een gunstige veiligheid voor het beheer van CD.

Siltuximab is een nieuw anti-IL-6, chimere monoklonale antilichaam met potentieel therapeutisch voordeel bij patiënten met CD.METHODEN: We rapporteren tussentijdse resultaten van een open-label, dosiszoekende, zeven-cohort, fase I-studie waarin patiënten met symptomatische, multicentrische of niet-reseceerbare, unicentrische CD siltuximab kregen toegediend met intervallen van 1, 2 of 3 weken.


Wat zijn Degrons?

Answer: Specifieke signalen (degrons) reguleren de eiwitafbraak die wordt gemedieerd door het ubiquitine-proteasoomsysteem.

Specifieke signalen (degrons) reguleren de eiwitafbraak die wordt gemedieerd door het ubiquitine-proteasoomsysteem.

Draagbare afbraaksequenties, of degrons, hebben het vermogen om te binden aan E3-ligases en de ubiquitinering van substraten te bevorderen wanneer de sequentie geïsoleerd wordt gepresenteerd of toegevoegd aan andere entiteiten zoals fluorescerende peptide-gebaseerde reporters.

De N-degrons, een set afbraaksignalen die worden herkend door het N-end regelpad, omvatten het destabiliserende N-terminale aminozuur van een eiwit en een interne lysineresidu.

Het ubiquitine-proteasoomsysteem breekt een enorme verscheidenheid aan eiwitten af die specifieke afbraaksignalen, of 'degrons', bevatten.

Degron verwijst naar een aminozuursequentie die een eiwitafbraaksignaal codeert, wat vaak een poly-ubiquitineketen is die kan worden overgedragen op andere eiwitten.

Afbraaksignalen (degrons) die worden gericht door het N-end regelpad omvatten een set genaamd N-degrons. De belangrijkste bepalende factor van een N-degron is een destabiliserend N-terminale aminozuur van een eiwit.

Het N-end regelpad is een proteolytisch systeem waarbij destabiliserende N-terminale aminozuren van kortlevende eiwitten worden herkend door herkenningscomponenten (N-herkenners) als een essentieel element van degrons, genaamd N-degrons.

Het N-end regelpad is een gereguleerd proteolytisch systeem dat eiwitten met destabiliserende N-terminale residuen (N-degrons) target voor ubiquitinering en proteasomale afbraak in eukaryoten.

Meer dan 25 jaar geleden werd het eerste afbraaksignaal ontdekt en gedefinieerd als een destabiliserend N-terminale aminozuurresidu (of N-degron) van eiwitsubstraten.

Een eiwitdomein genaamd "degron", dat snelle proteolyse door het proteasoom induceert, kan voor dit doel worden gebruikt. Degron-gebaseerde technologieën voor de conditionele uitputting van POI--degron fusie-eiwitten zijn ontwikkeld door gebruik te maken van verschillende paden die leiden tot proteasomale afbraak.


Welke ziekte wordt geassocieerd met gemuteerde Sox2?

Answer: SOX2 anoftalmiesyndroom is een zeldzaam autosomaal dominant syndroom veroorzaakt door mutaties in het SOX2-gen en klinisch gekenmerkt door ernstige oogafwijkingen (anoftalmie/microftalmie) en extraoculaire afwijkingen die voornamelijk de hersenen, slokdarm en genitaliën betreffen.

Anoftalmie en microftalmie (A/M) zijn ontwikkelingsafwijkingen van het oog die worden gedefinieerd als de volledige afwezigheid of verkleining van het oog. A/M is een zeer heterogene aandoening waarbij SOX2 en FOXE3 een belangrijke rol spelen in respectievelijk dominante en recessieve stambomen;

anoftalmie/microftalmie (AM) of dysgenese van het voorste segment (ASD) hebben een geschatte gecombineerde prevalentie van 3,7 op 10.000 geboorten. Mutaties in SOX2 zijn de meest voorkomende oorzaken van ernstige ODA, maar vormen slechts een minderheid van de genetische oorzaken.

Drie causale SOX2-mutaties werden gevonden bij personen met syndromische A.

SOX2 anoftalmiesyndroom is een zeldzaam autosomaal dominant syndroom veroorzaakt door mutaties in het SOX2-gen en klinisch gekenmerkt door ernstige oogafwijkingen (anoftalmie/microftalmie) en extraoculaire afwijkingen die voornamelijk de hersenen, slokdarm en genitaliën betreffen.


Wordt het enzym EPRS gefosforyleerd?

Answer: Ja, EPRS wordt dubbel gefosforyleerd door cycline-afhankelijke kinase 5 (Cdk5) op Ser(886) en vervolgens door een Cdk5-afhankelijke AGC-kinase op Ser(999)

De fosforylering van glutamyl-prolyl tRNA-synthetase (EPRS) is in ons laboratorium meer dan tien jaar uitgebreid onderzocht en heeft gediend als een archetype voor studies van andere AARS's.

EPRS wordt dubbel gefosforyleerd door cycline-afhankelijke kinase 5 (Cdk5) op Ser(886) en vervolgens door een Cdk5-afhankelijke AGC-kinase op Ser(999);

Gediphosforyleerd EPRS wordt vrijgegeven uit zijn verblijfplaats in het tRNA-multisynthetasecomplex voor onmiddellijke binding aan NS1-geassocieerd eiwit en daaropvolgende binding aan ribosomaal eiwit L13a en GAPDH.

Dubbele fosforylering op twee plaatsen van EPRS coördineert multimodale regulatie van niet-canonische translatiecontrole-activiteit.


Met welke ziekte wordt de huidaandoening Necrobiosis lipoidica diabeticorum geassocieerd?

Answer: Necrobiosis lipoidica diabeticorum (NLD) is een zeldzame, granulomateuze inflammatoire huidaandoening van onbekende oorsprong, soms geassocieerd met diabetes mellitus.

Necrobiosis lipoidica diabeticorum (NLD) is een chronische aandoening, gekenmerkt door één of meerdere laesies op de benen, en komt voor bij 0,3% van de patiënten met diabetes.

Necrobiosis lipoidica (NL) is een zeldzame chronische granulomateuze dermatitis die meestal verschijnt op de onderste ledematen. Het treft ongeveer 0,3-1,2% van de diabetische patiënten, waarvan de meerderheid type 1 diabetes heeft.

Een 32-jarige vrouw met type 2 diabetes mellitus en morbide obesitas met een BMI van 45,14 kg/m(2) werd geopereerd. Niet alleen de type 2 DM, maar ook een complicatie daarvan, bekend als necrobiosis lipoidica diabeticorum, remitteerde postoperatief.

Necrobiosis lipoidica is een granulomateuze huidaandoening van onbekende etiologie, voornamelijk geassocieerd met diabetes mellitus.

Necrobiosis lipoidica diabeticorum is een zeldzame ziekte van onduidelijke etiologie, die voorkomt bij ongeveer 1% van de diabetische patiënten.

Necrobiosis lipoidica diabeticorum (NLD) is een zeldzame, granulomateuze inflammatoire huidaandoening van onbekende oorsprong, soms geassocieerd met diabetes mellitus.

Necrobiosis lipoidica diabeticorum (NLD) is een zeldzame huidaandoening geassocieerd met diabetes, die kenmerkend voorkomt in het pretibiale gebied van de onderste ledematen (Boulton et al., 1988).

Meer dan de helft van de patiënten met necrobiosis lipoidica diabeticorum heeft diabetes mellitus, maar minder dan één procent van de diabetes mellitus patiënten heeft necrobiosis lipoidica diabeticorum.

We beschrijven het bijzondere geval van een vrouw met diabetes en een voorgeschiedenis van gegeneraliseerde granuloma annulare die beenzweren opmerkte die klinisch overeenkwamen met geulcereerde necrobiosis lipoidica diabeticorum en histologische kenmerken hadden van necrobiosis lipoidica diabeticorum en granuloma annulare.

Necrobiosis lipoidica is een zeldzame inflammatoire granulomateuze huidaandoening van onbekende etiologie die bij ongeveer 60% van de patiënten geassocieerd is met diabetes mellitus.

Necrobiosis lipoidica is een inflammatoire granulomateuze huidaandoening van onbekende etiologie die bij ongeveer 60% van de patiënten geassocieerd is met diabetes mellitus.

Necrobiosis lipoidica diabeticum (NLD) is een granulomateuze huidaandoening die meestal geassocieerd is met diabetes mellitus.

Necrobiosis lipoidica (NL) is een zeldzame chronische granulomateuze aandoening die historisch geassocieerd is met diabetes mellitus.

Necrobiosis lipoidica diabeticorum is een ongewone dermatologische aandoening met een karakteristiek klinisch beeld en een duidelijke associatie met diabetes mellitus.

Het is echter nog niet eerder geassocieerd met necrobiosis lipoidica diabeticorum (NBL), een zeldzame huidmanifestatie van diabetes mellitus.

Necrobiosis lipoidica diabeticorum (NLD) is een zeldzame degeneratieve bindweefselaandoening geassocieerd met diabetes mellitus, die zich meestal presenteert met rode papels of plaques met verhoogde randen en af en toe ulceratie.

We beschrijven twee kinderen met diabetes die beiden granuloma annulare ontwikkelden en later necrobiosis lipoidica diabeticorum.

Granuloma annulare komt eerder voor dan necrobiosis lipoidica diabeticorum en de associatie met diabetes mellitus is veel zwakker.

Diabetes mellitus wordt geassocieerd met een reeks dermatologische presentaties, waaronder granuloma annulare en necrobiosis lipoidica diabeticorum.

In dit verslag wordt een patiënt met diabetes mellitus en gegeneraliseerde necrobiosis lipoidica diabeticorum met lokalisatie in chirurgische littekens beschreven.

Necrobiosis lipoidica is een idiopathische dermatologische aandoening die sterk geassocieerd is met diabetes mellitus.

Necrobiosis lipoidica diabeticorum is een zeldzame huidaandoening, meestal beschouwd als een marker voor diabetes mellitus.

Recidiverende necrobiosis lipoidica diabeticorum geassocieerd met veneuze insufficiëntie bij een adolescent met slecht gecontroleerde type 2 diabetes mellitus.


Wat is de rol van Lysine 2-hydroxyisobutyrylering?

Answer: Lysine 2-hydroxyisobutyrylering (Khib) is een wijdversprekte actieve histonmarkering. Deze histonmarkering werd aanvankelijk geïdentificeerd door MS en vervolgens gevalideerd door chemische en biochemische methoden. Histon Khib vertoont tijdens de differentiatie van mannelijke kiemcellen een andere genomische distributie dan histon Kac of histon Kcr. In mannelijke kiemcellen wordt H4K8hib geassocieerd met actieve genexpressie in meiotische en post-meiotische cellen. Bovendien zijn H4K8ac-geassocieerde genen inbegrepen in en vormen slechts een subfractie van de H4K8hib-gelabelde genen. De histon Khib-markering is geconserveerd en wijdverspreid, heeft een hoge stoichiometrie en induceert een grote structurele verandering.

Lysine 2-hydroxyisobutyrylering is een wijdversprekte actieve histonmarkering.

We rapporteren de identificatie van een nieuw type histonmarkering, lysine 2-hydroxyisobutyrylering (Khib), en identificeren de markering op 63 menselijke en muis histon Khib-sites, waaronder 27 unieke lysinesites die niet bekend zijn als gemodificeerd door lysine-acetylatie (Kac) en lysine-crotonylatie (Kcr). Deze histonmarkering werd aanvankelijk geïdentificeerd door MS en vervolgens gevalideerd door chemische en biochemische methoden. Histon Khib vertoont tijdens de differentiatie van mannelijke kiemcellen een andere genomische distributie dan histon Kac of histon Kcr. Met behulp van chromatin immunoprecipitation sequencing, genexpressie-analyse en immunodetectie tonen we aan dat in mannelijke kiemcellen H4K8hib geassocieerd is met actieve genexpressie in meiotische en post-meiotische cellen. Bovendien zijn H4K8ac-geassocieerde genen inbegrepen in en vormen slechts een subfractie van de H4K8hib-gelabelde genen. De histon Khib-markering is geconserveerd en wijdverspreid, heeft een hoge stoichiometrie en induceert een grote structurele verandering. Deze bevindingen suggereren een cruciale rol in de regulatie van chromatinefuncties.


Lijst van ziekten geassocieerd met de Dopamine Receptor D4 (DRD4).

Answer: Het 5-herhalingsallel van een veelvoorkomend lengtepolymorfisme in het gen dat de dopamine D4-receptor (DRD4) codeert, is sterk geassocieerd met het risico op aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD).

Het 5-herhalingsallel van een veelvoorkomend lengtepolymorfisme in het gen dat de dopamine D4-receptor (DRD4) codeert, is sterk geassocieerd met het risico op aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD) en komt aanzienlijk voor in Aziatische populaties, die een lagere prevalentie van ADHD hebben.

Het variabele aantal tandemherhalingen (VNTR) van het dopamine receptor D4 (DRD4) gen bij mensen kan individuele verschillen in vatbaarheid voor neuropsychiatrische aandoeningen verklaren. Dopamine disfunctie kan betrokken zijn bij symptomen van aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD).

Deze review vat het lopende onderzoek naar DA-receptorgenes in de pathogenese van ADHD samen en verzamelde de eerder gepubliceerde gegevens met meta-analyse en onthulde het hoge risico van DRD5-, DRD2- en DRD4-polymorfismen bij ADHD.


Welke bacteriën veroorzaken difterie?

Answer:
Difterie wordt veroorzaakt door de bacteriën:
1) Corynebacterium ulcerans en
2) Corynebacterium diphtheriae.

Corynebacterium ulcerans is een zoönotisch pathogeen dat difterietoxine kan produceren en een ziekte veroorzaakt die in de Europese Unie als difterie wordt geclassificeerd omdat het klinische beeld vergelijkbaar is met dat van difterie veroorzaakt door Corynebacterium diphtheriae.

De zoönotische bacterie Corynebacterium ulcerans kan zowel bij mensen als dieren pathogeen zijn: toxigene stammen kunnen difterie of difterie-achtige ziekte bij mensen veroorzaken via difterietoxine, terwijl stammen die het dermonecrotische exotoxine fosfolipase D produceren voornamelijk caseuze lymfadenitis kunnen veroorzaken bij wilde dieren. Difterietoxine-positieve Corynebacterium ulcerans-stammen zijn voornamelijk geïsoleerd van runderen, honden en katten.

Corynebacterium diphtheriae, een pathogene bacterie die difterie veroorzaakt, is onderzocht.

Corynebacterium ulcerans 0102 draagt het gen dat difterietoxine codeert op een profaag die verschilt van de C. diphtheriae NCTC 13129 profaag.

Corynebacterium ulcerans kan een difterie-achtige ziekte veroorzaken, vooral wanneer de bacterie is gelysogeniseerd met een tox-gen dragende bacteriofaag die difterietoxine produceert. Het verwerven van toxigeniciteit door faag-lysogenisatie is een gemeenschappelijk kenmerk van C. ulcerans en C. diphtheriae.

Corynebacterium ulcerans (toxigene C. ulcerans) produceert het difterietoxine, dat faryngeale en cutane difterie-achtige ziekte bij mensen veroorzaakt, en deze bacterie wordt vaak aangetroffen bij honden en katten die thuis worden gehouden.

Dit geval toont aan dat stammen van C. ulcerans die difterietoxine produceren huidinfecties kunnen veroorzaken die volledig lijken op typische cutane difterie, waardoor mogelijk een bron van bacteriën ontstaat die levensbedreigende ziekten in de omgeving van de patiënt kunnen veroorzaken.

Difterie is een ernstige ziekte van de bovenste luchtwegen veroorzaakt door het difterietoxine (DT) dat wordt uitgescheiden door de bacterie Corynebacterium diphtheriae.

ulcerans produceren difterietoxine, dat levensbedreigende cardiopathieën en neuropathieën bij mensen kan veroorzaken.

Een hoogdichtheidsgroeimethode werd gebruikt om gemuteerd difterietoxine te produceren uit twee stammen van Corynebacterium diphtheriae: C7 (beta)(tox-201,tox-9) en C7 (beta)(tox-107).

Voor de primaire preventie van ziekten veroorzaakt door difterietoxine-producerende corynebacteriën wordt vaccinatie met difterie-toxoid aanbevolen.

ulcerans die difterietoxine produceren kunnen huidinfecties veroorzaken die volledig lijken op typische cutane difterie, waardoor mogelijk een bron van bacteriën ontstaat die levensbedreigende ziekten in de omgeving van de patiënt kunnen veroorzaken.

[Een geval van difterie in Nederland door een infectie met Corynebacterium ulcerans].

Difterie is een acute bacteriële ziekte veroorzaakt door toxigene stammen van Corynebacterium diphtheriae (C. diphtheriae).

Difterie wordt veroorzaakt door difterietoxine-producerende Corynebacterium-soorten.

Difterie, een acute infectieuze aandoening veroorzaakt door Corynebacterium diphtheriae, was ooit een belangrijke doodsoorzaak bij kinderen.

Difterie, veroorzaakt door toxigene stammen van Corynebacterium diphtheriae, is een oude ziekte met hoge incidentie en mortaliteit die altijd werd gekenmerkt door epidemische golven van voorkomen.

Infecties veroorzaakt door Corynebacterium diphtheriae veroorzaken vaak situaties waarin zeer kleine doses antigenen die intradermaal worden geïnjecteerd sterke ontstekingsreacties kunnen veroorzaken.

Corynebacterium diphtheriae is de veroorzaker van difterie, een potentieel dodelijke ziekte veroorzaakt door een corynefaagt toxine.

[Difterie in Denemarken 1956-1989. Voorkomen van Corynebacterium diphtheriae en andere difterie-toxigene bacteriën].

Matrix-assisted laser desorption/ionisation time-of-flight (MALDI-TOF) massaspectrometrie als hulpmiddel voor snelle diagnose van potentieel toxigene Corynebacterium-soorten in het laboratoriumbeheer van difterie-geassocieerde bacteriën.

Detectie van verschillen in de nucleotide- en aminozuursequenties van difterietoxine van Corynebacterium diphtheriae en Corynebacterium ulcerans die extrafaryngeale infecties veroorzaken.

Heterogeniteit van het difterietoxine-gen, tox, en het regulerende element, dtxR, in Corynebacterium diphtheriae-stammen die epidemische difterie veroorzaken in Rusland en Oekraïne.

Laboratoriumrichtlijnen voor de diagnose van infecties veroorzaakt door Corynebacterium diphtheriae en C. ulcerans.

Er bestaat een mogelijke biologische verklaring voor een effect van difterie op het gehoorvermogen: het toxine geproduceerd door de Corynebacterium diphtheriae-bacteriën kan schade veroorzaken aan de hersenzenuwen en daardoor het auditieve neurale pad beïnvloeden.

In gevallen van menselijke infectie met potentieel toxigene corynebacteriën is het belangrijk om de soort te bepalen en het isolaat te onderzoeken op de productie van difterietoxine.

DOEL: Studie van het apoptogene effect van toxigene stammen van Corynebacterium diphtheriae op muizenperitoneale macrofagen in vitro. MATERIALEN EN METHODEN: Evaluatie van apoptose geïnduceerd door stammen van Corynebacterium diphtheriae, Corynebacterium pseudodiphtheriticum, Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes werd uitgevoerd door karakteristieke morfologische veranderingen in macrofagen in uitstrijken gekleurd met azure eosine volgens Romanovsky-Giemsa. RESULTATEN: Apoptogene activiteit van de difterie-verwekker werd vastgesteld en bepaald door difterie-exotoxine in vroege (na 1 uur) en oppervlakte-structuren en pathogeniciteitsenzymen in latere (3 uur) stadia van effect. CONCLUSIE: Het vermogen van de difterie-verwekker om apoptose van macrofagen te veroorzaken is een van de mechanismen van realisatie van zijn pathogene eigenschappen, bepaald door het effect van difterie-exotoxine, evenals zijn oppervlakte-structuren en pathogeniciteitsenzymen.

Extrafaryngeale infecties veroorzaakt door Corynebacterium ulcerans zijn zelden eerder gerapporteerd, en de productie van difterietoxine is meestal niet onderzocht.

Corynebacterium ulcerans kan difterie veroorzaken bij mensen en caseuze lymfadenitis bij dieren.

ulcerans, voor het eerst tonen we aan dat verwante sequentietypen (ST's) mogelijk geassocieerd zijn met de aanwezigheid van het difterietoxine-gen, dat difterietoxine (DT) codeert, de belangrijkste virulentiefactor die difterie veroorzaakt.

Mens-op-mens-overdraagbare Corynebacterium diphtheriae was historisch gezien de belangrijkste verwekker van difterie en is daarom in het verleden uitgebreid bestudeerd.

Toxigene Corynebacterium diphtheriae, de verwekker van difterie, werd verondersteld zeldzaam te zijn geworden of zelfs verdwenen uit eerder endemische gebieden zoals South Dakota.

Huidinfectie veroorzaakt door Corynebacterium ulcerans die klassieke cutane difterie nabootst.