Wat zijn de gerapporteerde bijwerkingen van topische minoxidil?

Answer: Typische bijwerkingen van deze topische behandeling zijn irritatieve dermatitis gepaard gaand met jeuk, erytheem, schilfering en droogheid, die vooral optreden aan het begin van de therapie. In sommige gevallen is allergische contactdermatitis of verergering van seborrhoïsche dermatitis gemeld. Hypertrichose is een goed erkende bijwerking van therapie met zowel orale als topische minoxidil. Wij observeerden een tot nu toe niet gerapporteerd "polymyalgiesyndroom" bij vier verder gezonde mannen waarvan de enige medicatie topisch aangebrachte minoxidil was. Zij ervaarden vermoeidheid, gewichtsverlies en hevige pijn in de schouders en het bekkengebied, wat wijst op bindweefselziekte. Drie patiënten hadden een tijdelijke stijging van leverenzymen, terwijl andere laboratoriumanalyses normaal bleven. Tritanomalie werd vastgesteld bij twee patiënten die systematisch kleurenzichttesten ondergingen. Een geval van centrale serieuze chorioretinopathie na toepassing van topische minoxidiloplossing. Een geval van acuut myocardinfarct geassocieerd met topisch gebruik van minoxidil (RiUP) voor de behandeling van kaalheid. Vergeleken met placebo veroorzaakte topische minoxidil significante toename van het LV eind-diastolisch volume, van het hartminuutvolume (met 0,751 min-1) en van de LV-massa (met 5 g m-2). Twee van onze patiënten ontwikkelden rookintolerantie tijdens behandeling met topische minoxidil voor androgenetische alopecia.

Hypertrichose is een goed erkende bijwerking van therapie met zowel orale als topische minoxidil.

gerapporteerde toename van bijwerkingen (extra haargroei op andere gebieden dan de hoofdhuid) met minoxidil (5%) tweemaal daags.

een geval van centrale serieuze chorioretinopathie na toepassing van topische minoxidiloplossing.

Een maand nadat het geneesmiddel werd gestopt, werden normale bevindingen vastgesteld bij heronderzoek.

De incidentie van bijwerkingen zoals jeuk of lokale irritatie was vergelijkbaar in de 5% minoxidilgroep.

De patiënten verdroegen de behandeling met 1% topische minoxidil goed zonder significante bijwerkingen.

Een verhoogde frequentie van jeuk, lokale irritatie en hypertrichose werd waargenomen bij 5% topische minoxidil vergeleken met 2% topische minoxidil en placebo.

Allergische contactdermatitis door topische minoxidiloplossing: etiologie en behandeling.

Sommige patiënten presenteren zich echter met klachten van jeuk en schilfering van de hoofdhuid. De meest voorkomende oorzaken van deze symptomen zijn irritatieve contactdermatitis, allergische contactdermatitis of een verergering van seborrhoïsche dermatitis. Patiënten met allergische contactdermatitis kunnen baat hebben bij patchtesten om het veroorzakende allergeen te bepalen. Onder de patiënten die wij patchtestten, bleek propyleenglycol in de meerderheid van de gevallen de contactstof te zijn, niet de minoxidil zelf.

Een geval van acuut myocardinfarct geassocieerd met topisch gebruik van minoxidil (RiUP) voor de behandeling van kaalheid.

Een 45-jarige Japanse man met paroxysmale atriumfibrillatie (AF) ontwikkelde acuut anteroseptaal myocardinfarct (MI). Hij had 1% topische minoxidil (RiUP) eenmaal daags gebruikt gedurende 4 maanden vóór het ontstaan van MI voor de behandeling van kaalheid.

Diffuse hypertrichose tijdens behandeling met 5% topische minoxidil.

Vijf vrouwen met androgenetische alopecia ontwikkelden ernstige hypertrichose van het gezicht en de ledematen na 2-3 maanden behandeling met 5% topische minoxidil. Minoxidil werd gestopt en bij alle patiënten verdween de hypertrichose van het gezicht en de armen na 1-3 maanden, en van de benen na 4-5 maanden.

Gegeneraliseerde hypertrichose na behandeling met topische minoxidil.

Hypertrichose is zeldzaam na behandeling met topische minoxidil voor alopecia en komt normaal gesproken alleen voor in gebieden dicht bij de applicatieplaats. Een 16-jarig meisje wordt gepresenteerd dat gegeneraliseerde hypertrichose ontwikkelde 3 maanden na het aanbrengen van topische minoxidil voor de behandeling van diffuse alopecia in doses hoger dan voorgeschreven.

Twee van onze patiënten ontwikkelden rookintolerantie tijdens behandeling met topische minoxidil voor androgenetische alopecia.

De relatie tussen behandeling met minoxidil en rookintolerantie werd benadrukt door het stoppen van de behandeling en het verdwijnen van de rookintolerantie, en vervolgens door hernieuwde blootstelling bij beide patiënten.

Wij observeerden een tot nu toe niet gerapporteerd "polymyalgiesyndroom" bij vier verder gezonde mannen waarvan de enige medicatie topisch aangebrachte minoxidil was. Zij ervaarden vermoeidheid, gewichtsverlies en hevige pijn in de schouders en het bekkengebied, wat wijst op bindweefselziekte. Drie patiënten hadden een tijdelijke stijging van leverenzymen, terwijl andere laboratoriumanalyses normaal bleven. Tritanomalie werd vastgesteld bij twee patiënten die systematisch kleurenzichttesten ondergingen. Alle symptomen verdwenen na het staken van minoxidil. Herintroductie was eenmaal positief bij één patiënt en tweemaal bij een andere.

Tijdens 6 maanden follow-up veranderde de bloeddruk niet, terwijl minoxidil de hartslag met 3-5 slagen per minuut verhoogde. Vergeleken met placebo veroorzaakte topische minoxidil significante toename van het LV eind-diastolisch volume, van het hartminuutvolume (met 0,751 min-1) en van de LV-massa (met 5 g m-2). Wij concluderen dat bij gezonde personen kortdurend gebruik van topische minoxidil waarschijnlijk niet schadelijk is. Echter, de veiligheid moet worden vastgesteld met betrekking tot ischemische symptomen bij patiënten met coronaire hartziekte evenals voor de mogelijke ontwikkeling van LV-hypertrofie bij gezonde personen tijdens jarenlange therapie.

De meest frequent gerapporteerde bijwerkingen zijn milde droogheid en irritatie van de hoofdhuid en zelden allergische contactdermatitis.

Acht sterfgevallen die plaatsvonden tijdens door Upjohn gesponsorde klinische onderzoeken met topische minoxidil en twee sterfgevallen bij proefpersonen die extemporane formuleringen van het geneesmiddel gebruikten, worden samengevat. Van de acht patiënten in klinische onderzoeken hadden vijf cardiovasculaire afwijkingen en twee hadden pneumonie gerelateerd aan het verworven immunodeficiëntiesyndroom. Eén patiënt stierf aan een zelf toegebrachte schotwond. Eén van de proefpersonen die extemporane topische minoxidil gebruikte had hypertensie en arteriosclerotische ziekte en de ander stierf aan een myocardinfarct. Er is weinig waarschijnlijkheid van significante bijwerkingen toe te schrijven aan topische minoxidil vanwege de lage systemische absorptie. Het bewijs suggereert dat deze sterfgevallen het gevolg waren van andere oorzaken dan het gebruik van het geneesmiddel.

Slechts 2% van de voorschrijvers rapporteerde complicaties anders dan lokale irritatie die zij associeerden met topische minoxidiltherapie, maar onderrapportage van niet-cutane bijwerkingen in deze enquête onder dermatologen kan niet worden uitgesloten.

Typische bijwerkingen van deze topische behandeling zijn irritatieve dermatitis gepaard gaand met jeuk, erytheem, schilfering en droogheid, die vooral optreden aan het begin van de therapie. In sommige gevallen is allergische contactdermatitis of verergering van seborrhoïsche dermatitis gemeld. Terwijl de meeste patiënten met allergische contactdermatitis beschreven in de literatuur een positieve sensibilisatie voor de hulpstof propyleenglycol toonden bij patchtesten, zijn reacties op het werkzame bestanddeel minoxidil zeldzaam.


Is arimoclomol een co-inductor van de heat shock respons?

Answer: Ja, arimoclomol is een hydroxylamine-derivaat, een groep verbindingen die unieke eigenschappen hebben als co-inductoren van de expressie van heat shock-eiwitten, maar alleen onder omstandigheden van cellulaire stress.

Arimoclomol is een hydroxylamine-derivaat, een groep verbindingen die unieke eigenschappen hebben als co-inductoren van de expressie van heat shock-eiwitten, maar alleen onder omstandigheden van cellulaire stress.

In deze review vatten we het bewijs samen voor de neuroprotectieve effecten van verhoogde expressie van heat shock-eiwitten door Arimoclomol en andere inductoren van de Heat Shock Response.

arimoclomol, een co-inductor van de heat shock stress respons,

De heat shock respons (HSR) werd geactiveerd in P23H retinae, en dit werd versterkt met arimoclomol behandeling.

We hebben deze functies ook beoordeeld bij muizen behandeld met een bekende inducer van heat shock-eiwitten, arimoclomol.

Onder omstandigheden van overmatige stress induceert arimoclomol een versterking van de cytoprotectieve heat shock respons om motorneuronen te beschermen tegen celdood.

Hoewel zowel arimoclomol als celastrol de expressie van Hsp70 induceerden

Arimoclomol, een versterker van de expressie van heat shock-eiwitten betrokken bij de cellulaire stressrespons, is de afgelopen jaren naar voren gekomen als een potentiële therapeutische kandidaat bij amyotrofische laterale sclerose (ALS).

Het werkingsmechanisme van arimoclomol omvat de versterking van de heat shock respons, en behandeling met arimoclomol verhoogde de expressie van Hsp70.

Arimoclomol is een experimenteel geneesmiddel voor amyotrofische laterale sclerose (ALS) dat de genexpressie van heat shock-eiwitten versterkt tijdens cellulaire stress.

Arimoclomol, een co-inductor van heat shock-eiwitten, vertraagde de progressie van amyotrofische laterale sclerose (ALS) in een muismodel waarbij motorneuronen in het ruggenmerg en de motorische cortex degenereren.


Welke geheugenproblemen worden gemeld bij het "Gulf War-syndroom"

Answer: geheugenverlies

"verstoorde cognitie," gekenmerkt door problemen met aandacht, geheugen en redeneren, evenals slapeloosheid, depressie, slaperigheid overdag en hoofdpijn


Beschrijf het Heyde-syndroom.

Answer: Het klassieke Heyde-syndroom wordt beschreven als de associatie van aortaklepstenose, bloedende gastro-intestinale angiodysplasie en secundaire anemie. Een tekort aan hoogmoleculaire multimeren van von Willebrand-factor (type 2A von Willebrand-ziekte) vormt de schakel tussen deze associatie.

De associatie van AVS en gastro-intestinale bloedingen door angiodysplasie wordt gedefinieerd als het Heyde-syndroom.

Negen patiënten meldden klinisch significante bloedingen, en zeven hadden intestinale angiodysplasie en transfusie-afhankelijke gastro-intestinale bloedingen (Heyde-syndroom), met een mediane aantal benodigde transfusies van 20 (IQR 10-33; bereik 4-50).

Het klassieke Heyde-syndroom wordt beschreven als de associatie van aortaklepstenose, bloedende gastro-intestinale angiodysplasie en secundaire anemie.

Gastro-intestinale bloedingen en aortaklepstenose (Heyde-syndroom): de rol van aortaklepvervanging.

Heyde-syndroom (de combinatie van ijzertekortanemie en aortaklepstenose) is een controversiële entiteit geweest.

DOELSTELLING: We wilden de effectiviteit van aortaklepvervanging evalueren voor het verminderen van gastro-intestinale bloedingen bij patiënten met Heyde-syndroom, waarbij gastro-intestinale bloedingen geassocieerd zijn met intestinale angiodysplasie en aortaklepstenose.

CONCLUSIES: De relatie tussen aortaklepstenose, verworven von Willebrand-ziekte en gastro-intestinale bloedingen bij oudere patiënten staat bekend als het Heyde-syndroom.

Aortaklepstenose kan gecompliceerd worden door gastro-intestinale bloedingen door angiodysplasie. Een tekort aan hoogmoleculaire multimeren van von Willebrand-factor (vWF) (type 2A von Willebrand-ziekte) vormt de schakel tussen deze associatie, die bekend staat als het Heyde-syndroom.

Heyde-syndroom – de schakel tussen aortaklepstenose en gastro-intestinale bloedingen.

Het Heyde-syndroom is een triade van aortaklepstenose, een verworven coagulopathie en anemie door bloedingen uit intestinale angiodysplasie.

[Calcificerende aortaklepstenose en occult gastro-intestinaal bloedverlies (Heyde-syndroom): beschrijving van 2 gevallen].

Risico op recidiverende gastro-intestinale bloedingen na aortaklepvervanging bij patiënten met Heyde-syndroom.

Het Heyde-syndroom bestaat uit de associatie van gastro-intestinale bloedingen door angiodysplasie met aortaklepstenose.

De associatie tussen aortaklepstenose en gastro-intestinale bloedingen, traditioneel bekend als het Heyde-syndroom, is het gevolg van een kwantitatief verlies van de hoogst moleculaire multimeren van von Willebrand-factor (type 2A von Willebrand-syndroom).

De pathofysiologie van het Heyde-syndroom: een verworven von Willebrand-tekortsyndroom heeft een veel bredere impact dan algemeen werd gedacht, zowel qua frequentie als in hoe de associatie kan worden geëxtrapoleerd naar een breed scala aan bloedingsstoornissen, en niet alleen gastro-intestinale bloedingen geassocieerd met angiodysplasie.

Het Heyde-syndroom beschrijft het samenvallen van aortaklepstenose en gastro-intestinale bloedingen door angiodysplasie. We beschrijven een karakteristiek geval van aortaklepstenose en gastro-intestinale bloedingen door angiodysplasie die afnamen na vervanging met een aortaklepbioprothese.

Het Heyde-syndroom beschrijft het samenvallen van aortaklepstenose en intestinale bloedingen.

Het Heyde-syndroom beschrijft de associatie tussen calcificerende aortaklepstenose en intestinale bloedingen.

De associatie tussen aortaklepstenose en digestieve angiodysplasie werd voor het eerst beschreven door Heyde in 1958. Deze entiteit staat daarom bekend als het Heyde-syndroom.

Het Heyde-syndroom wordt beschreven als de associatie van arterioveneuze malformaties (AVM's) van het gastro-intestinale kanaal en aortaklepstenose (AS); het bestaan ervan,

Angiodysplasie komt veel voor bij patiënten ouder dan 60 jaar. Het Heyde-syndroom beschrijft het samenvallen van aortaklepstenose en gastro-intestinale bloedingen door angiodysplasie.

Er is een relatie tussen aortaklepstenose en gastro-intestinale bloedingen bij oudere patiënten, genaamd het Heyde-syndroom. De beschreven patiënt had chronische anemie die verslechterde na een operatie.

Het Heyde-syndroom is een triade van aortaklepstenose, verworven coagulopathie en anemie door bloedingen uit intestinale angiodysplasie. Hier beschrijven we een geval van dit syndroom.


Is silicon gebruikt bij de behandeling van incontinentie?

Answer: Ja

een kunstmatige anale sluitspier. Wereldwijd zijn er twee gevestigde apparaten op de markt: de kunstmatige darm sluitspier® (ABS) van A. M. S. (Minnetonka, MN, VS) en de zachte anale band® van A. M. I. (Feldkirch, Oostenrijk). Hoe wordt de kunstmatige anale sluitspier geïmplanteerd? Beide apparaten bestaan uit een siliconen manchet die met vloeistof kan worden gevuld.

Het InVance™-systeem gebruikt een met siliconen gecoate polyester sling die via een perineale incisie onder de bulbaire urethra wordt geplaatst.

Via een perineale incisie werden drie titanium schroeven met een polypropyleen hechtdraad in elk ischiopubisch takje ingebracht, en een siliconen/polypropyleen mesh (Invance) werd eraan bevestigd, waardoor de bulbaire urethra wordt samengedrukt.

chirurgische behandeling van vrouwelijke stressincontinentie met een trans-obturator sub-urethrale tape van Uratape (Porgés). METHODEN: Behandeling en follow-up van hun complicaties werden uitgevoerd in het CHRU van Lille. RESULTATEN: In beide gevallen is deze complicatie gerelateerd aan langdurige vaginale blootstelling van de tape. Vaginale erosie treedt altijd op naast het siliconen gecoate gedeelte van de tape.

Een niet-elastische, polypropyleen tape (UraTape, Mentor-Porgès) met een siliconen gecoat centraal deel werd onder de midden-urethra geplaatst.

Stressincontinentie is een zeldzame complicatie bij mannen, meestal na prostaatoperaties. Het kan conservatief worden behandeld met bekkenbodemtraining en alfa-adrenerge receptoragonisten en indien nodig chirurgisch met submucosale collageen- of siliconeninjecties in het sluitspiergebied of implantatie van een sluitspierprothese.

De Femassist is een medisch siliconen koepelvormig apparaat, gedragen over de urethra en stevig bevestigd via zuiging en een commercieel verkrijgbare kleeflotion.

Om de werking van een siliconen urinecontrole-apparaat te onderzoeken voor niet-chirurgische behandeling van vrouwen met echte stressincontinentie.

De "FemAssist" is een koepelvormig medisch siliconen apparaat bedoeld om over de externe urethrale meatus gedragen te worden en op zijn plaats gehouden door zuiging en een kleefgel. Achtendertig vrouwen met verschillende gradaties van echte stressincontinentie (GSUI) of gemengde incontinentie bij multichannel urodynamisch onderzoek kregen een van twee maten "FemAssist" aangemeten.


Welke eiwitten vormen het foutpreventie GO (8-oxo-G) systeem in Pseudomonas putida?

Answer: In P. putida (Pseudomonas putida) bestaat het foutpreventie GO (8-oxo-G) systeem uit de enzymen MutY, MutM en MutT.

De GO-herstelenzymen MutY, MutM en MutT zijn betrokken bij het voorkomen van basissubstitutiemutaties in koolstof-gestresste P. putida.

Onze resultaten toonden aan dat de GO-herstelenzymen MutY, MutM en MutT betrokken zijn bij het voorkomen van basissubstitutiemutaties in koolstof-gestresste P. putida.


Noem vijf toepassingen van machine learning-algoritmen in medische diagnostiek.

Answer: Machine learning-technologie is zeer geschikt voor het afleiden van diagnostische en prognostische regels en het oplossen van kleine en gespecialiseerde diagnostische en prognostische problemen. De medische diagnostische kennis kan automatisch worden afgeleid uit de beschrijving van eerder opgeloste gevallen. In verschillende medische domeinen hebben we daadwerkelijk machine learning-algoritmen toegepast. Typisch behaalden de automatisch gegenereerde diagnostische regels dezelfde of iets betere diagnostische nauwkeurigheid dan artsen-specialisten. Er zijn verschillende toepassingen van machine learning-algoritmen in medische diagnostiek, zoals progressie van hersenglioom, microarray-classificatie, massaspectrometrie proteomica, classificatie van lymfklierziekten en de ziekte van Parkinson.

Het vermogen om te onderscheiden tussen progressie van een hersentumor en necrose veroorzaakt door bestralingstherapie is cruciaal voor een passende patiëntenzorg.

Experimentele resultaten op openbare datasets van leukemie, prostaat- en darmkanker tonen aan dat fuzzy support vector machine, toegepast in combinatie met filter- of wrapper-featureselectiemethoden, een robuust model ontwikkelt met een hogere nauwkeurigheid dan conventionele microarray-classificatiemodellen zoals support vector machine, kunstmatige neurale netwerken, beslisbomen, k dichtstbijzijnde buren en diagonale lineaire discriminantanalyse.

Massaspectrometrie-gebaseerde proteomica-technologieën hebben grote vooruitgang mogelijk gemaakt bij het identificeren van ziektebiomarkers voor klinische diagnose en prognose. Ze worden echter geconfronteerd met acute uitdagingen op het gebied van gegevensreproduceerbaarheid, aangezien geen twee onafhankelijke studies dezelfde proteomische patronen produceren. Dergelijke reproduceerbaarheidsproblemen zorgen ervoor dat de geïdentificeerde biomarkerpatronen hun herhaalbaarheid verliezen en voorkomen echt klinisch gebruik. In dit werk stellen we een profielbiomarkerbenadering voor om dit probleem vanuit een machine learning-perspectief te overwinnen door een nieuwe afgeleide componentenanalyse (DCA) te ontwikkelen.

In dit artikel wordt een random forest-classificator (RFC) voorgesteld om lymfklierziekten te diagnosticeren.

Het algoritme biedt uitstekende discriminatie van PD-patiënten ten opzichte van PSP-patiënten op individueel niveau, wat het gebruik van computergebaseerde diagnose in de klinische praktijk aanmoedigt.

Het doel van dit project was de ontwikkeling en validatie van een multiparameter machine learning-algoritme en -systeem dat in staat is om de noodzaak van levensreddende interventies (LSI's) bij traumapatiënten te voorspellen.


Blijft de 3D-structuur van het genoom stabiel tijdens cel differentiatie?

Answer: Veel studies hebben een verband gesuggereerd tussen de ruimtelijke organisatie van genomen en fundamentele biologische processen zoals genoomherprogrammering, genexpressie en differentiatie. Het open chromatine van embryonale stamcellen (ESC's) condenseert tot repressief heterochromatine wanneer cellen de pluripotente staat verlaten. De relatie tussen veranderingen in chromatinestructuur en veranderingen in genexpressie tijdens celdifferentiatie heeft gediend als een paradigma om het verband tussen genoomorganisatie en functie te begrijpen. Isolatoren zijn betrokken bij 3D-genoomorganisatie op meerdere ruimtelijke schalen en zijn belangrijk voor de dynamische reorganisatie van chromatinestructuur tijdens herprogrammering en differentiatie. Architecturale eiwitten coördineren hogere-orde chromatineorganisatie door het tot stand brengen van interacties tussen regulatorische elementen over meerdere ruimtelijke schalen. De regulatie van deze eiwitten, hun interactie met DNA en hun co-existentie in het genoom, kunnen verantwoordelijk zijn voor de plasticiteit van de 3D-chromatinearchitectuur die cel- en tijdspecifieke blauwdrukken van genexpressie bepaalt.

We identificeren grote, megabase-grote lokale chromatine-interactiedomeinen, die we 'topologische domeinen' noemen, als een alomtegenwoordig structureel kenmerk van de genoomorganisatie.

De domeinen zijn stabiel over verschillende celtypen en sterk geconserveerd over soorten, wat aangeeft dat topologische domeinen een inherente eigenschap zijn van zoogdiergenomen.

Isolatoren zijn betrokken bij 3D-genoomorganisatie op meerdere ruimtelijke schalen en zijn belangrijk voor dynamische reorganisatie van chromatinestructuur tijdens herprogrammering en differentiatie.

De relatie tussen veranderingen in chromatinestructuur en veranderingen in genexpressie tijdens celdifferentiatie heeft gediend als een paradigma om het verband tussen genoomorganisatie en functie te begrijpen.

Architecturale eiwitten coördineren hogere-orde chromatineorganisatie door het tot stand brengen van interacties tussen regulatorische elementen over meerdere ruimtelijke schalen. De regulatie van deze eiwitten, hun interactie met DNA en hun co-existentie in het genoom, kunnen verantwoordelijk zijn voor de plasticiteit van de 3D-chromatinearchitectuur die cel- en tijdspecifieke blauwdrukken van genexpressie bepaalt.

De rol van 3D-genoomorganisatie in de controle en uitvoering van lijnspecifieke transcriptieprogramma's tijdens de ontwikkeling en differentiatie van multipotente stamcellen naar gespecialiseerde celtypen blijft slecht begrepen.

Chromatinestructuurtoestanden en hun remodelering, inclusief hogere-orde chromatinevouwing en driedimensionale (3D) genoomorganisatie, spelen een belangrijke rol in de controle van genexpressie.

Hier tonen we aan dat substantiële remodelering van de hogere-orde chromatinestructuur van het epidermale differentiatiecomplex (EDC), een keratinocyt-lijnspecifieke genlocus op muischromosoom 3, plaatsvindt tijdens epidermale morfogenese.

Veel studies hebben een verband gesuggereerd tussen de ruimtelijke organisatie van genomen en fundamentele biologische processen zoals genoomherprogrammering, genexpressie en differentiatie.

Bovendien onthullen we dat de vorming van zulk hoog geconcentreerd, transcriptioneel gerepresenteerd heterochromatine de transcriptieactivatie van differentiatiegenen bevordert en het verlies van pluripotentie.

Het open chromatine van embryonale stamcellen (ESC's) condenseert tot repressief heterochromatine wanneer cellen de pluripotente staat verlaten.

We vinden dat gelokaliseerde heterochromatinecondensatie van ribosomaal RNA-genen de vestiging van hoog geconcentreerde chromatinestructuren buiten de nucleolus initieert.

We richten ons op de opkomende relatie tussen genoomorganisatie en lijnspecifieke transcriptieregulatie, waarvan wij stellen dat deze onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Cellen staan voor de uitdaging om twee meter DNA op te slaan in de driedimensionale (3D) ruimte van de kern die slechts enkele microns beslaat. De nucleaire organisatie die nodig is om deze uitdaging te overwinnen, moet de toegankelijkheid van het genregulerende apparaat tot het DNA mogelijk maken en, in het geval van embryonale stamcellen (ESC's), de transcriptie- en epigenetische veranderingen die gepaard gaan met differentiatie.

In deze review vatten we enkele recente bevindingen samen die de 3D-structuur van het eukaryote genoom verhelderen, evenals de relatie tussen genoomtopologie en functie van het niveau van hele chromosomen tot enhancer-promoterlussen, met een focus op kenmerken die genoomorganisatie in ESC's beïnvloeden en veranderingen in nucleaire organisatie tijdens differentiatie.

We observeren dat hoewel zelfassociërende chromatinedomeinen stabiel zijn tijdens differentiatie, chromatine-interacties zowel binnen als tussen domeinen op opvallende wijze veranderen, waarbij 36% van actieve en inactieve chromosomale compartimenten in het hele genoom wordt gewijzigd.


Wat is de belangrijkste biologische functie van het CRISPR-CAS9 genoombewerkingssysteem?

Answer: Het CRISPR/Cas9-systeem (clustered regularly interspaced short palindromic repeats/CRISPR-associated) is recentelijk naar voren gekomen als een efficiënt en eenvoudig hulpmiddel voor plaats-specifieke engineering van eukaryote genomen. Het CRISPR/Cas9-systeem heeft aanzienlijke aandacht getrokken vanwege het potentieel om genoomengineering te transformeren. Er is aangetoond dat de RNA-geleide Cas9-nuclease kan worden gebruikt om het Drosophila-genoom te bewerken, en dat deze modificaties efficiënt worden doorgegeven via de kiembaan. Het CRISPR/Cas9-systeem is gerapporteerd als efficiënt in het induceren van gerichte genonderbreking en homologe recombinatie in zowel prokaryote als eukaryote cellen. Het CRISPR/Cas9-systeem is gebruikt om knock-out allelen met grote efficiëntie te creëren, en het is ook toegepast voor knock-in van DNA-cassettes op gedefinieerde loci via homologe recombinatie (HR). De eenvoud en efficiëntie van het CRISPR/Cas9-systeem met beperkte off-target effecten maken het een krachtig genoomengineering-instrument voor in vivo studies.

Mutagenese en homologe recombinatie in Drosophila-cellijnen met behulp van CRISPR/Cas9.

We hebben het CRISPR/Cas9-systeem toegepast op Drosophila S2-cellen om gerichte genetische mutaties in meer dan 85% van de allelen te genereren. Door een constitutieve exon van het AGO1-gen te targeten, tonen we homozygote mutatie aan in tot 82% van de cellen, waardoor het voor het eerst mogelijk is om genetische knockouts te bestuderen in een Drosophila-cellijn. We hebben aangetoond dat homologe gentargeting mogelijk is met een efficiëntie van 1-4% met dit systeem, wat de constructie van gedefinieerde inserties en deleties mogelijk maakt.

Deze technologie maakt gecontroleerde genetische manipulatie in Drosophila-cellijnen mogelijk, en de eenvoud ervan biedt de mogelijkheid om cellulaire fenotypen genoomwijd te bestuderen.

Het prokaryote CRISPR/Cas9 type II genoombewerkingssysteem is recentelijk toegepast in cellijnen en vertebraten.

We tonen nu aan dat CRISPR/Cas9-mutagenese in zebravissen zeer efficiënt is, met een bereik tot 86,0%, en erfelijk is. De efficiëntie van het CRISPR/Cas9-systeem vergemakkelijkte verder de gerichte knock-in van een proteïnetag geleverd door een donor-oligonucleotide met knock-in efficiënties van 3,5-15,6%.

De eenvoud en efficiëntie van het CRISPR/Cas9-systeem met beperkte off-target effecten maken het een krachtig genoomengineering-instrument voor in vivo studies.

Cas9/CRISPR is gerapporteerd als efficiënt in het induceren van gerichte genonderbreking en homologe recombinatie in zowel prokaryote als eukaryote cellen.

Sequentiespecifieke nucleasen zoals TALENs en het CRISPR/Cas9-systeem hebben de mogelijkheden voor genoombewerking in modelorganismen zoals zebravissen sterk uitgebreid. Beide systemen zijn recentelijk gebruikt om knock-out allelen met grote efficiëntie te creëren, en TALENs zijn ook succesvol toegepast voor knock-in van DNA-cassettes op gedefinieerde loci via homologe recombinatie (HR). Hier rapporteren we CRISPR/Cas9-gemedieerde knock-in van DNA-cassettes in het zebravisgenoom met een zeer hoge frequentie via homologie-onafhankelijke dubbelstrengsbreuk (DSB)-herstelroutes.

Het type II CRISPR/Cas9-systeem (clustered regularly interspaced short palindromic repeats/CRISPR-associated) is recentelijk naar voren gekomen als een efficiënt en eenvoudig hulpmiddel voor plaats-specifieke engineering van eukaryote genomen.

Het CRISPR/Cas9-systeem heeft aanzienlijke aandacht getrokken vanwege het potentieel om genoomengineering te transformeren. Wij en anderen hebben recentelijk aangetoond dat de RNA-geleide Cas9-nuclease kan worden gebruikt om het Drosophila-genoom te bewerken, en dat deze modificaties efficiënt worden doorgegeven via de kiembaan.

Hier benadrukken we de verscheidenheid aan genoommodificaties die door het CRISPR/Cas9-systeem worden gefaciliteerd, samen met belangrijke overwegingen voor het starten van je eigen CRISPR-genoomengineeringproject.

Hier presenteren we een eenvoudige en zeer efficiënte methode om mutaties van elk gen in Drosophila melanogaster te genereren en detecteren via het gebruik van het CRISPR/Cas9-systeem (clustered regularly interspaced palindromic repeats/CRISPR-associated).

Recentelijk is het type II prokaryote clustered regularly interspaced short palindromic repeats (CRISPR)/CRISPR-geassocieerde eiwitten (Cas)-systeem aangepast om te dienen als een gericht genoommutagenese-instrument.

Dit CRISPR/Cas9-systeem vertegenwoordigt een zeer effectieve en schaalbare methode voor gen knockout in zebravissen en heeft potentieel voor toepassingen in andere modelorganismen.

Het CRISPR/Cas-systeem is aangepast als een efficiënte gen-targeting technologie met potentieel voor multiplex genoombewerking.


Beïnvloedt dronedarone de T3- en T4-niveaus?

Answer: NEE.

Amiodaron resulteerde in verhoogde T4, T4/T3 en rT3, terwijl dronedarone het schildklierhormoonprofiel bij normale dieren niet veranderde.

Vijfenvijftig Wistar-ratten werden willekeurig toegewezen aan een 2 weken durende orale behandeling met ofwel voertuig (n=18), amiodaron (30 mg/kg, n=20), of dronedarone (30 mg/kg, n=17).

De schildklierfunctie was vergelijkbaar in de 3 groepen.

De plasmaconcentraties van T3, T4 en rT3 veranderden na behandeling met SR 33589, behalve een daling van het T4-niveau bij de hoogste dosis, terwijl de T4/T3-ratio en het niveau van rT3 dosisafhankelijk werden verhoogd door amiodaronbehandeling.


Wat is de 2D:4D-ratio bij atleten.

Answer: Een lagere 2D:4D-ratio werd gerapporteerd bij handbalspelers, kabaddi-spelers, varsity-atleten, voetballers, voetballers en rugbyspelers. Een lage 2D:4D-ratio correleert met betere prestaties en met verbeterde sportieve bekwaamheid, vooral met betrekking tot activiteiten die uithoudingsvermogen vereisen en afhankelijk zijn van langzame spiervezels.

RESULTATEN: Er werd een zeer significant verschil gevonden in de 2D:4D-ratio's van beide handen, waarbij kabaddi-spelers een lagere ratio hadden vergeleken met hun controlegroep. Er was geen statistisch significant verschil in 2D:4D (Δ r-l) tussen kabaddi-spelers en controles.

ACHTERGROND: De verhouding tussen de tweede en vierde vinger (2D:4D) is bekend als relevant bij het analyseren van de prenatale concentraties van testosteron en oestrogeen bij mensen en andere gewervelden. 2D:4D is in verband gebracht met verschillende eigenschappen zoals atletisch vermogen, reproductief succes, risico op kanker en cardiovasculaire aandoeningen (CVD).

Er werd ook een lagere vingerverhouding gevonden bij zowel vrouwen als mannen.

Onderzoek uit andere vakgebieden suggereert dat gezonde individuen met een lage 2D:4D-ratio een verbeterde sportieve bekwaamheid hebben, vooral met betrekking tot activiteiten die uithoudingsvermogen vereisen en afhankelijk zijn van langzame spiervezels.

Varsity-atleten hebben lagere 2D:4D-ratio's dan andere universiteitsstudenten.

De 2D:4D-ratio is negatief gecorreleerd met veel factoren, waaronder agressie, fysieke fitheid en atletisch vermogen.

Onze resultaten bevestigden dat zowel mannelijke (gemiddelde ± s(x): 0,97 ± 0,004) als vrouwelijke (0,98 ± 0,005) varsity-atleten significant lagere ratio's hadden dan hun niet-varsity leeftijdsgenoten (mannen: 0,99 ± 0,004; vrouwen: 1,00 ± 0,006), en dat mannelijke atleten significant lagere 2D:4D-ratio's hadden dan vrouwelijke atleten. Over het algemeen hadden mannen significant lagere 2D:4D-ratio's dan vrouwen (0,98 ± 0,003 versus 0,99 ± 0,004). Een kleinere 2D:4D-ratio lijkt consistent te zijn met deelname aan varsity-sporten bij zowel mannen als vrouwen.

Onderzoek suggereert dat prenatale testosteronniveaus gerelateerd zijn aan de ontwikkeling van de vingerlengte en eigenschappen die gunstig zijn voor atletische vaardigheden, zoals kracht, uithoudingsvermogen, visueel-ruimtelijke vaardigheden, of sensatiezoekend en dominant gedrag. Bij mannen is de verhouding tussen de tweede en vierde vinger (2D:4D) aangetoond te correleren met succes op competitief niveau in voetbal, wat suggereert dat de 2D:4D-ratio een mogelijke marker is voor het prestatieniveau in sport.

Significante verschillen werden gevonden tussen de verschillende groepen (p = 0,000), met significant lagere ratio's tussen voetbal en roeien (p = 0,000), voetbal en niet-atleten (p = 0,030), en gymnastiek en roeien (p = 0,001). Dit onderzoek levert sterker bewijs dat de 2D:4D-ratio kan helpen bij het aangeven van potentieel atletisch vermogen of competitieprestaties, maar de externe validiteit kan beperkt zijn tot specifieke sporten.

Een lage 2D:4D-ratio is in verband gebracht met verschillende prestatiematen in diverse sporten (bijv. voetbal, rugby).

We vonden dat de rechter 2D:4D (maar niet de linker 2D:4D of het verschil tussen rechts en links) significant negatief correleerde met de beoordelingen van coaches (r(s) = 0,58) en het competitie-resultaat (r(s) = 0,30). Het lijkt erop dat, in lijn met andere sporten, een lage rechter 2D:4D (hoge prenatale testosteron en lage prenatale oestrogeen) correleert met hoge surfvaardigheid bij mannen.

Vergeleken met controles waren spelers groter en hadden ze een lagere 2D:4D voor zowel de rechter- als linkerhand. Wat betreft het aantal caps hadden spelers met een lage 2D:4D in hun rechterhand en een lage rechter 2D:4D vergeleken met hun linkerhand (verschil rechter - linker 2D:4D) een hoog aantal caps. Eerste-keuze spelers verschilden niet significant van tweede-keuze spelers in hun 2D:4D, maar hadden wel een lager verschil tussen rechter en linker 2D:4D dan tweede-keuze spelers.

We concluderen dat een lage rechter 2D:4D en een laag verschil tussen rechter en linker 2D:4D voorspellers zijn van hoge rugbyprestaties.

De tweede-tot-vierde vingerverhouding (2D:4D), een veel bestudeerde veronderstelde marker voor masculinisering door prenatale androgenenblootstelling, is lager (meer gemasculiniseerd) bij atleten dan bij controles uit de algemene bevolking, en atleten met een lagere 2D:4D hebben meer sportief succes.

De vingerverhouding (2D:4D) voorspelt sportief succes bij vrouwelijke schermers onafhankelijk van fysieke, ervarings- en persoonlijkheidsfactoren.

Onderzoek dat zich vooral richt op mannelijke atleten en populaire sporten (hardlopen en voetbal) suggereert associaties van een lagere (gemasculiniseerde) tweede-tot-vierde vingerverhouding (2D:4D), een veronderstelde marker van prenatale androgeenwerking, met betere sportprestaties.

Bij vrouwelijke, maar niet mannelijke, schermers was een lagere 2D:4D gerelateerd aan betere nationale schermranglijsten.

Atleten die actief zijn in de meest agressieve vorm (de sabel) hadden een lagere 2D:4D dan degenen die actief zijn in de andere vormen (degen en floret).

Onze resultaten toonden aan dat elite vrouwelijke atleten significant lagere 2D:4D-ratio's van de linkerhand hebben vergeleken met de controlegroep (P<0,05). Daarom kunnen we speculeren dat een lage 2D:4D-ratio een positieve correlatie kan zijn van sportpotentieel bij vrouwen.

We vergeleken 2D:4D-vingerverhoudingen van (1) mannelijke en vrouwelijke varsity-atleten (n = 99) versus mannelijke en vrouwelijke student-niet-atleten (n = 122), en (2) mannen (n = 104) versus vrouwen (n = 117). Onze resultaten bevestigden dat zowel mannelijke (gemiddelde ± s(x): 0,97 ± 0,004) als vrouwelijke (0,98 ± 0,005) varsity-atleten significant lagere ratio's hadden dan hun niet-varsity leeftijdsgenoten (mannen: 0,99 ± 0,004; vrouwen: 1,00 ± 0,006), en dat mannelijke atleten significant lagere 2D:4D-ratio's hadden dan vrouwelijke atleten.

Onze resultaten bevestigden dat zowel mannelijke (gemiddelde ± s(x): 0,97 ± 0,004) als vrouwelijke (0,98 ± 0,005) varsity-atleten significant lagere ratio's hadden dan hun niet-varsity leeftijdsgenoten (mannen: 0,99 ± 0,004; vrouwen: 1,00 ± 0,006), en dat mannelijke atleten significant lagere 2D:4D-ratio's hadden dan vrouwelijke atleten. Over het algemeen hadden mannen significant lagere 2D:4D-ratio's dan vrouwen (0,98 ± 0,003 versus.

We hebben de 2D:4D-ratio's gemeten bij elite en niet-elite vrouwelijke atleten en vergeleken met vrouwelijke personen die niet aan sportactiviteiten deelnemen. Onze resultaten toonden aan dat elite vrouwelijke atleten significant lagere 2D:4D-ratio's van de linkerhand hebben vergeleken met de controlegroep (P < 0,05).


Wat is de relatie tussen de maancyclus en het risico op ruptuur van intracraniële aneurysma's?

Answer: De maancyclus lijkt de incidentie van ruptuur van intracraniële aneurysma's te beïnvloeden, waarbij de nieuwe maan geassocieerd wordt met een verhoogd risico op aneurysmatische SAH.

Een piek in de incidentie van aneurysmaruptuur (28 patiënten) werd gezien tijdens de fase van de nieuwe maan, wat statistisch significant was (p < 0,001)

De maancyclus lijkt de incidentie van ruptuur van intracraniële aneurysma's te beïnvloeden, waarbij de nieuwe maan geassocieerd wordt met een verhoogd risico op aneurysmatische SAH.


Wat is de rol van brain natriuretic peptide bij patiënten met traumatisch hersenletsel?

Answer: De concentraties van brain natriuretic peptide zijn verhoogd bij patiënten met traumatisch hersenletsel tijdens de acute fase en correleren met slechte uitkomsten. Bij patiënten met traumatisch hersenletsel worden hogere concentraties van brain natriuretic peptide geassocieerd met uitgebreidere SAH, verhoogde ICP en hyponatriëmie. Brain natriuretic peptide kan een adaptieve rol spelen in het herstel door het vergroten van de cerebrale bloedstroom.

Deze studie levert bewijs dat BNP-plasmaspiegels snel stijgen na TBI. Plasmaconcentraties van BNP correleren met hyponatriëmie bij patiënten met ernstig TBI, maar niet bij patiënten met mild en matig TBI. Bovendien hebben patiënten met verhoogde ICP een hoger serum BNP-niveau in de eerste 4 dagen na het letsel.

Gemiddeld werd de piek van het BNP-niveau gemeten op 703,9 pg/mL ± 179,1 pg/mL op dag 3 na het letsel, wat correleerde met de ernst van het TBI. Bij patiënten met ernstig TBI waren de plasmaconcentraties van NT-proBNP bij patiënten met hyponatriëmie statistisch hoger dan bij patiënten zonder hyponatriëmie (p<0,05). In de hyponatriëmische groep steeg het plasma NT-proBNP tot een piek van 1001,16 pg/mL ± 131,52 pg/mL binnen 48 uur na het letsel en bleef gedurende 3 dagen op een hoog niveau. In de normonatriëmische groep bereikte het plasma NT-proBNP een piek van 826,43 pg/mL ± 337,43 pg/mL op dag 5 en daalde daarna snel. Daarnaast vonden we dat de plasmaconcentraties van NT-proBNP bij patiënten met ICP > 15 mm Hg significant hoger waren dan bij patiënten met ICP ≤ 15 mm Hg (p<0,01).

Er is toenemend bewijs dat brain natriuretic peptide (BNP) verhoogd is na acuut hersenletsel en dat het mogelijk een adaptieve rol speelt in het herstel door het vergroten van de cerebrale bloedstroom (CBF).

hBNP verbetert de neurologische functie in muismodellen van TBI en ICH, en werd geassocieerd met een verbeterde CBF en downregulatie van neuro-inflammatoire reacties. hBNP kan een nieuwe therapeutische strategie vertegenwoordigen na acuut CNS-letsel.

Hier beschrijven we 2 gevallen van CSW bij TBI-patiënten met verhoogde BNP-niveaus.

Deze patiënten met TBI vertoonden bevindingen die consistent zijn met CSW met verhoogde BNP-niveaus bij normale hartfunctie.

We hebben NT-proBNP-niveaus gemeten in cerebrospinale vloeistof (CSV) en serum van 14 patiënten met ernstig TBI (GCS 15 mm Hg (n=6), waren de serum- (800±150 pg/mL) en CSV-niveaus (55±9 pg/mL) van NT-proBNP significant verhoogd na 24 uur, vergeleken met patiënten met ICP ≤ 15 mm Hg.

BNP-plasmaspiegels zijn kort na hoofdletsel verhoogd en blijven verhoogd tijdens de acute fase bij patiënten met uitgebreidere SAH en bij degenen met verhoogde ICP, en correleren met slechte uitkomsten.

ACHTERGROND: Volgens de literatuur zijn de serumwaarden van beta-natriuretisch peptide (BNP) verhoogd aangetoond bij volwassen trauma-patiënten, specifiek bij degenen met traumatisch hersenletsel en bij patiënten met intracraniële bloeding.


Welke molecule wordt door Daratumumab gericht?

Answer: Daratumumab, een onderzocht anti-kankermedicijn dat CD38 target, is van grote interesse geweest bij de behandeling van CD38-expressieve maligniteiten, vooral multipel myeloom.

Daratumumab, een onderzocht anti-kankermedicijn dat CD38 target, is van grote interesse geweest bij de behandeling van CD38-expressieve maligniteiten, vooral multipel myeloom.

Daratumumab is een nieuw, hoog-affiniteit, therapeutisch humaan monoklonaal antilichaam tegen een uniek CD38-epitoop met breed-spectrum dodelijke activiteit.

Deze review richt zich op het CD38-antigeen en de targeting ervan met daratumumab en geeft een update over de resultaten van recente klinische studies met daratumumab.

ACHTERGROND: Daratumumab (DARA), een veelbelovende nieuwe therapie voor multipel myeloom, is een IgG1κ monoklonaal antilichaam dat CD38 op myeloomcellen herkent.

CONCLUSIE: DARA veroorzaakt panreactiviteit in vitro door binding aan CD38 op reagentie RBC's.

Hier beschrijven we dat de behandeling van patiënten met multipel myeloom met daratumumab, een nieuw anti-CD38 monoklonaal antilichaam, resulteerde in vals-positieve indirecte antiglobulinetests (IAT's) bij alle patiënten gedurende 2 tot 6 maanden na infusie.

De interferentie van daratumumab en drie andere anti-CD38 monoklonale antilichamen werd bestudeerd met behulp van vers ingevroren plasma dat werd gespiked met verschillende concentraties van monoklonale antilichamen.

Dit artikel richt zich op de basis- en klinische aspecten van verschillende opkomende en veelbelovende nieuwe monoklonale antilichamen voor MM, zoals elotuzumab dat CS1 target en daratumumab dat CD38 target.

Dit zal waarschijnlijk veranderen binnen de komende jaren met een aantal monoklonale antilichaamtherapieën die worden beoordeeld in late fase klinische onderzoeken, met name het anti-CS-1 monoklonale antilichaam elotuzumab en het anti-CD38 monoklonale antilichaam daratumumab, die momenteel worden geëvalueerd in fase III klinische onderzoeken voor MM.

Daratumumab, een nieuw therapeutisch humaan CD38 monoklonaal antilichaam, induceert de doding van multipel myeloom en andere hematologische tumoren.

In deze studie beschrijven we de cytotoxische werkingsmechanismen van daratumumab, een nieuw, hoog-affiniteit, therapeutisch humaan monoklonaal antilichaam tegen een uniek CD38-epitoop. Daratumumab induceerde krachtige antilichaam-afhankelijke cellulaire cytotoxiciteit in CD38-expressieve lymfoom- en MM-afgeleide cellijnen evenals in MM-cellen van patiënten, zowel met autologe als allogene effectorcellen.

Daratumumab onderscheidde zich van andere CD38 monoklonale antilichamen door zijn sterke vermogen om complement-afhankelijke cytotoxiciteit te induceren in MM-cellen van patiënten. Belangrijk is dat door daratumumab geïnduceerde antilichaam-afhankelijke cellulaire cytotoxiciteit en complement-afhankelijke cytotoxiciteit niet werden beïnvloed door de aanwezigheid van beenmergstromale cellen, wat aangeeft dat daratumumab effectief MM-tumorcellen kan doden in een tumor-behoudende beenmergmicro-omgeving. In vivo was daratumumab zeer actief en onderbrak de groei van xenograft tumoren bij lage dosering.

Nieuwe therapiestrategieën omvatten gerichte en stroma-gerichte benaderingen. Antilichamen die CS-1 (elotuzumab) en CD38 (daratumumab) targeten, ondergaan momenteel geavanceerde klinische fase II/III onderzoeken.

een anti-CD38 monoklonaal antilichaam daratumumab (DARA) is naar voren gekomen als een baanbrekende gerichte therapie voor patiënten met MM.

Deze review richt zich op de basis- en klinische aspecten van twee opkomende en veelbelovende nieuwe monoklonale antilichamen voor MM, elotuzumab dat CS1 target en daratumumab dat CD38 target.

Deze bevindingen ondersteunen de klinische ontwikkeling van daratumumab voor de behandeling van CD38-positieve MM-tumoren.

Naar effectieve immunotherapie van myeloom: verbeterde eliminatie van myeloomcellen door combinatie van lenalidomide met het humane CD38 monoklonale antilichaam daratumumab.

Daratumumab is een nieuw humaan CD38 monoklonaal antilichaam dat CD38+ multipel myeloomcellen doodt via antilichaam-afhankelijke cellulaire cytotoxiciteit, complement-afhankelijke cytotoxiciteit en apoptose. ONTWERP EN METHODEN: Om het effect van lenalidomide gecombineerd met daratumumab te onderzoeken, voerden we eerst standaard antilichaam-afhankelijke cellulaire cytotoxiciteit en complement-afhankelijke cytotoxiciteit assays uit waarbij de CD38+ multipel myeloom cellijn UM-9 en primaire multipel myeloomcellen geïsoleerd van patiënten werden gebruikt als doelcellen.

Een nieuwe therapeutische strategie die effectief specifieke moleculen op myeloomcellen target en ook potentieel tumor-micro-omgeving-gemedieerde medicijnresistentie en de downstream effecten van genetische instabiliteit overwint, is dus dringend nodig. In de afgelopen 2 jaar is een anti-CD38 monoklonaal antilichaam daratumumab (DARA) naar voren gekomen als een baanbrekende gerichte therapie voor patiënten met MM.

We stelden de hypothese dat de waargenomen panreactiviteit DARA-binding aan CD38 op reagentie RBC's weerspiegelde, en we onderzochten methoden om deze binding te voorkomen. ONTWERP EN METHODEN: DARA-binding aan CD38+ of CD38- HL60-cellen werd beoordeeld met flowcytometrie.

Flowcytometrie-experimenten bevestigden DARA-binding aan CD38+ HL60-cellen, maar niet aan CD38- controles. DTT-behandeling van CD38+ HL60-cellen verminderde DARA-binding met 92% door het denatureren van CD38 aan het celoppervlak.


Welke mutatie wordt geassocieerd met PLMS (periodieke ledembewegingen tijdens de slaap)?

Answer: missense substitutie, Met1Val (M1V), werd geïdentificeerd in het DCX-gen

We beschrijven een 2-jarig meisje met SBH met epilepsie en periodieke ledembewegingen (PLM's), bij wie een nieuwe "de novo" missense substitutie, Met1Val (M1V), werd geïdentificeerd in het DCX-gen.


Welk DNA-reparatiesysteem is betrokken bij HNPCC?

Answer: In HNPCC-families predisponeren kiembaanmutaties in een van vier genen die eiwitten coderen van een gespecialiseerd DNA-reparatiesysteem, de mismatchreparatie, voor de ontwikkeling van kanker.

Het HNPCC-syndroom (erfelijke niet-polyposis colonkanker) of Lynch-syndroom staat voor een autosomaal dominante aandoening die leidt tot de meest voorkomende erfelijke colorectale kankers (CRC). De genen van MMR (mismatchreparatie) zijn betrokken bij carcinogenese omdat ze een rol spelen in de ADNA mismatchreparatie.

Mutaties in de genen van het mismatch-DNA-reparatiesysteem en van de TGF-beta-II-receptor, de belangrijkste defecten van HNPCC (erfelijke niet-polyposis colorectale kanker), worden uitsluitend geïdentificeerd in sequenties van microsatellieten.

In HNPCC-families predisponeren kiembaanmutaties in een van vier genen die eiwitten coderen van een gespecialiseerd DNA-reparatiesysteem, de mismatchreparatie, voor de ontwikkeling van kanker.


Noem de enige beschikbare genomica- en ontwikkelings-transcriptomicsbron voor de urochordaat Oikopleura dioica

Answer: OikoBase (http://oikoarrays.biology.uiowa.edu/Oiko/) is een op tiling arrays gebaseerde genoombrowserbron voor Oikopleura dioica, een metazoön behorend tot de urochordaten, de nauwst levende groep verwant aan gewervelden. OikoBase vergemakkelijkt het ophalen en analyseren van diverse nuttige genomische informatie en zal een waardevolle bron vormen voor onderzoek naar de ontwikkeling van chordaten, genoom-evolutie en plasticiteit, en de moleculaire ecologie van dit belangrijke mariene planktonische organisme.

OikoBase: een genomica- en ontwikkelings-transcriptomicsbron voor de urochordaat Oikopleura dioica.

We rapporteren de ontwikkeling van OikoBase (http://oikoarrays.biology.uiowa.edu/Oiko/), een op tiling arrays gebaseerde genoombrowserbron voor Oikopleura dioica, een metazoön behorend tot de urochordaten, de nauwst levende groep verwant aan gewervelden. OikoBase vergemakkelijkt het ophalen en analyseren van diverse nuttige genomische informatie. Ten eerste bevat het een genoombrowser die 1260 genomische sequentie scaffolds doorzoekt en beschikt over annotatielagen voor genen, transcripties en CDS. Ten tweede hebben we genmodellen geannoteerd met gen-ontologie (GO) termen en InterPro-domeinen die direct toegankelijk zijn in de browser met links naar hun vermeldingen in de GO (http://www.geneontology.org/) en InterPro (http://www.ebi.ac.uk/interpro/) databases, en we bieden transcript- en peptide-links voor het downloaden van sequenties. Ten derde introduceren we de transcriptomics van een uitgebreide set ontwikkelingsstadia van O. dioica met hoge resolutie en bieden downloadbare genexpressiegegevens voor alle ontwikkelingsstadia. Ten vierde integreren we een BLAST-tool om homologen van genen en eiwitten te identificeren. Ten slotte omvatten we een tutorial die beschrijft hoe OikoBase te gebruiken, evenals een link naar gedetailleerde methoden die de gegevensgeneratie en analysepipeline uitleggen. OikoBase zal een waardevolle bron vormen voor onderzoek naar de ontwikkeling van chordaten, genoom-evolutie en plasticiteit, en de moleculaire ecologie van dit belangrijke mariene planktonische organisme.


Wat is de associatie tussen NT-proBNP en cognitieve functie?

Answer: Een hogere NT-proBNP-serumconcentratie wordt geassocieerd met een slechtere cognitieve functie en cognitieve achteruitgang. Bij ouderen die in de gemeenschap wonen, waren hogere NT-proBNP-waarden sterk geassocieerd met een slechte cognitieve functie, onafhankelijk van leeftijd, geslacht, opleiding, hypertensie, body mass index, lichaamsbeweging, alcoholgebruik, roken, LDL-cholesterol, creatinineklaring en eerdere cardiovasculaire aandoeningen. Andere auteurs vonden echter geen associatie tussen NT-proBNP en ernstige cognitieve stoornissen (SCI).

RESULTATEN: Maten van cognitieve achteruitgang waren significant geassocieerd met beroerte, NT-proBNP, ABI en cIMT, maar niet met niet-beroerte vasculaire gebeurtenissen.

SCI was bij aanvang vaker aanwezig bij NYHA IV-patiënten vergeleken met NYHA II [odds ratio 2,94; 95% betrouwbaarheidsinterval (BI) 1,15-7,51, P = 0,025], maar het was niet gerelateerd aan NT-proBNP-waarden.

Bij vergelijking van de uiterste kwintielen van NT-proBNP hadden proefpersonen in het hoogste kwintiel een grotere kans op verminderde cognitieve capaciteit (binnen het laagste tertiel van 'g') en 'mogelijke' depressie (HADS depressie ≥8) (OR 1,80; 95% BI: 1,20, 2,70; p = 0,005 en OR 2,18; 95% BI: 1,28, 3,71; p = 0,004, respectievelijk). De associaties bleven bestaan na correctie voor premorbide capaciteit, maar waren zoals verwacht niet langer statistisch significant na correctie voor diabetes-gerelateerde en vasculaire co-variabelen (β -0,02, 95% BI -0,07 tot 0,03, p > 0,05 voor 'g'; β 0,03, 95% BI -0,02 tot 0,07, p > 0,05 voor depressiescores). CONCLUSIE: Verhoogd plasma NT-proBNP was zwak maar statistisch significant geassocieerd met een slechtere cognitieve functie en depressie. De prospectieve fasen van de ET2DS zullen helpen bepalen of NT-proBNP kan worden beschouwd als een risicomarker voor daaropvolgende cognitieve achteruitgang en incidentie van depressie en of het aanvullende informatie biedt bovenop traditionele risicofactoren voor deze aandoeningen.

RESULTATEN EN CONCLUSIE: Patiënten met vasculaire aandoeningen en verhoogde serum NT-proBNP-waarden hadden een lager cognitief niveau, kortere overlevingstijd, lagere nierfunctie en een hoger percentage pathologische hersenbeeldvorming dan patiënten met vasculaire aandoeningen en normale NT-proBNP-waarden.

ACHTERGROND: Natriuretische peptiden hebben prognostische waarde bij een breed spectrum van cardiovasculaire aandoeningen en kunnen cognitieve disfunctie voorspellen bij patiënten met cardiovasculaire aandoeningen, zelfs zonder eerdere beroerte.

In niet-gecorrigeerde analyses waren alle 3 cognitieve functietestscores significant geassocieerd met NT-proBNP-waarden (P < .001). Na correctie voor leeftijd, geslacht, opleiding, hypertensie, body mass index, lichaamsbeweging, alcoholgebruik, roken, LDL-cholesterol, creatinineklaring en eerdere cardiovasculaire aandoeningen bleven verhoogde NT-proBNP-waarden onafhankelijk geassocieerd met slechte cognitieve prestaties op de MMSE (odds ratio [OR] 2,0; 95% betrouwbaarheidsinterval [BI], 1,1-3,6; P = .02) en Trails B (OR 1,7; 95% BI, 1,2-2,7; P = .01), maar niet met Category Fluency (OR 1,4; 95% BI, 0,9-2,2; P = .19).

CONCLUSIES: NT-proBNP-waarden waren sterk en onafhankelijk geassocieerd met een slechte cognitieve functie bij ouderen die in de gemeenschap wonen.

Echter, het NT-proBNP-niveau voorspelde de cognitie niet zoals beoordeeld met de MMSE-score.

Echter, N-terminale pro-brain natriuretische peptide (NT-proBNP) was significant verhoogd bij zowel MCI- als AD-patiënten (1

In een tweede analyse van een steekproef van 110 proefpersonen, inclusief jongere gezonde controles, bevestigden we dat NT-proBNP het potentieel heeft een stabiele kandidaat-eiwit te zijn voor zowel diagnose als ziekteprogressie van AD.


Noem de functionele rollen van het FtsZ-eiwit.

Answer: Vier belangrijke rollen van FtsZ zijn gekarakteriseerd: celverlenging, GTPase, celdeling en bacterieel cytoskelet.

bacterieel homoloog FtsZ vormt de cytokinetische ring die samentrekt tijdens celdeling.

In Escherichia coli vereist de initiële assemblage van de Z-ring voor celdeling FtsZ plus de essentiële Z-ring-geassocieerde eiwitten FtsA en ZipA.

FtsZ is een essentieel celdelingseiwit in Escherichia coli, en de lokalisatie, filamentvorming en bundeling in het midden van de cel zijn vereist voor de stabiliteit van de Z-ring.

De GTPase-afhankelijke polymerisatie/depolymerisatiedynamiek van FtsZ reguleert bacteriële celdeling in vivo.

Bacteriële cytokinese is afhankelijk van de tubuline-achtige GTPase FtsZ, die polymeriseert tot een ringvormige structuur in het midden van de cel (de Z-ring) die de delingsplaats bepaalt.

FtsZ is het eerste divisome-eiwit dat zich ophoopt op de delingsplaats en wordt algemeen beschouwd als een krachtgenerator die de celomhulling samentrekt.

FtsZ, het sleutelproteïne van bacteriële celdeling, werd geselecteerd als een krachtig antibacterieel doelwit.

FtsZ en PG functioneren samen bij het coördineren van celdeling en het behouden van de celvorm in bijna alle andere bacteriën.

het tubuline-achtige eiwit van het delingsseptum FtsZ

FtsZ is een wijdverspreid belangrijk cytoskelet-eiwit betrokken bij de celdeling van archaea en bacteriën.

Vier belangrijke rollen van FtsZ zijn gekarakteriseerd: celverlenging, GTPase, celdeling en bacterieel cytoskelet.

Bacteriële celdeling omvat een complexe en dynamische reeks gebeurtenissen waarbij polymeren van het eiwit FtsZ zich assembleren op het delingsvlak en zich herschikken om het doel te bereiken om het celmembraan op de plaats van celdeling samen te trekken, waardoor de moedercel wordt verdeeld in twee dochtercellen.

FtsZ, het homoloog van eukaryotische tubuline, is een GTPase die assembleert tot cytokinetische Z-ringen die essentieel zijn voor celdeling in prokaryote cellen.


Intetumumab is getest in klinische onderzoeken voor de behandeling van welke kankers?

Answer: Intetumumab is getest in klinische onderzoeken voor de behandeling van prostaatkanker, melanoom en angiosarcoom.

Een gerandomiseerde, dubbelblinde, multicenter, fase 2 studie van een humane monoklonale antilichaam tegen humane αν-integrines (intetumumab) in combinatie met docetaxel en prednison voor de eerstelijnsbehandeling van patiënten met gemetastaseerde castratieresistente prostaatkanker.

ACHTERGROND: Intetumumab is een volledig humaan mAb met antiangiogene, antitumoreigenschappen die een potentieel therapeutisch effect heeft getoond bij patiënten met castratieresistente prostaatkanker (CRPC). PATIËNTEN EN METHODEN: In een fase 2, gerandomiseerde, dubbelblinde, multicenter studie werden mannen met gemetastaseerde CRPC zonder eerdere systemische niet-hormonale therapie willekeurig toegewezen aan 75 mg/m(2) docetaxel (Taxotere) en 5 mg prednison plus placebo (N = 65) of 10 mg/kg intetumumab (N = 66) om de 3 weken.

CONCLUSIE: De toevoeging van intetumumab aan docetaxel resulteerde in een kortere progressievrije overleving zonder extra toxiciteit bij CRPC-patiënten.

Gegevens van de Melanoma Subscale (MS) van de Functional Assessment of Cancer Therapy-Melanoma en de vraag over de ergste pijn uit de Brief Pain Inventory (BPI) werden genomen uit een klinische studie die intetumumab alleen of met dacarbazine evalueerde bij stadium IV gemetastaseerd melanoom.

Een gerandomiseerde, fase II studie van intetumumab, een anti-αv-integrine mAb, alleen en met dacarbazine bij stadium IV melanoom.

CONCLUSIE: Met zijn gunstige veiligheidsprofiel en een niet-significante trend naar verbeterde overleving verdient intetumumab verdere studie bij gevorderd melanoom.

METHODEN: In een multicenter, gerandomiseerde, fase II studie werden patiënten met stadium IV melanoom 1:1:1:1 gerandomiseerd naar 1000 mg/m(-2) dacarbazine+placebo (n=32), 1000 mg/m(-2) dacarbazine+10 mg/kg intetumumab (n=32), 10 mg/kg intetumumab (n=33), of 5 mg/kg intetumumab (n=32) om de 3 weken.

Klinische en farmacologische evaluatie van twee doseringsniveaus van intetumumab (CNTO 95) bij patiënten met melanoom of angiosarcoom.

DOEL: In deze fase 1, multicenter, open-label studie werd intetumumab (CNTO 95), een volledig humaan anti-αv integrine monoklonaal antilichaam, geëvalueerd op veiligheid, farmacokinetiek en farmacodynamische activiteit bij patiënten met melanoom of angiosarcoom. PATIËNTEN EN METHODEN: Patiënten met histologisch bevestigde niet-operabele melanoom of angiosarcoom die refractair waren voor standaardbehandeling werden behandeld met 10 mg/kg of 20 mg/kg intetumumab, toegediend eenmaal per 3 weken voor maximaal vier cycli tenzij onaanvaardbare toxiciteit of ziekteprogressie optrad.

CONCLUSIES: Bij patiënten met gemetastaseerd kwaadaardig melanoom en angiosarcoom toonde intetumumab in deze studie beheersbare toxiciteit, was goed verdragen en vertoonde ongeveer dosis-proportionele farmacokinetiek voor de doses van 10 mg/kg en 20 mg/kg.

Een fase 1, multicenter, open-label studie van de veiligheid van twee doseringsniveaus van een humaan monoklonaal antilichaam tegen menselijke α(v) integrines, intetumumab, in combinatie met docetaxel en prednison bij patiënten met castratieresistente gemetastaseerde prostaatkanker.

DOEL: We evalueerden de veiligheid en werkzaamheid van intetumumab in combinatie met docetaxel bij patiënten met castratieresistente gemetastaseerde prostaatkanker. Patiënten en methoden In deze fase 1, open-label, multicenter, niet-gerandomiseerde studie werd 75 mg/m² docetaxel toegediend op dag 1 van elk van negen 21-daagse behandelingscycli en intetumumab 5 of 10 mg/kg werd toegediend op dag 1, 8 en 15 van cyclus 2 en 3 en op dag 1 van alle volgende cycli.


Is er enig bewijs voor gedereguleerde lange niet-coderende RNA's en de ziekte van Alzheimer?

Answer: Het wordt steeds duidelijker dat lange niet-coderende RNA's (lncRNA's) een rol spelen bij neurodegeneratieve ziekten zoals Alzheimer (AD). BACE1-AS, GDNFOS en 17A zijn voorbeelden van deze lncRNA's. In sommige gevallen zijn deze lncRNA's ingebed of worden ze getranscribeerd vanaf de tegenovergestelde streng van coderende genen.

lncRNA's in de ontwikkeling van het centraal zenuwstelsel (CZS) en neurodegeneratieve ziekten, inclusief de ziekte van Alzheimer (AD)

(lncRNA) binnen mRNA-sequenties van Alzheimer-genen, namelijk APP, APOE, PSEN1 en PSEN2

sortiline-gerelateerd receptor 1 (SORL1) is een risicogen voor late-onset ziekte van Alzheimer (AD)

niet-coderend (nc) RNA (hierna aangeduid als 51A) dat in antisense configuratie in intron 1 van het SORL1-gen ligt

nieuwe GDNF-isoformen en cis-antisense GDNFOS-gen en hun regulatie in de menselijke middelste temporale gyrus bij de ziekte van Alzheimer

Het GDNFOS-gen heeft vier exonen die worden gespliced in verschillende isoformen. GDNFOS1 en GDNFOS2 zijn lange niet-coderende RNA's

In de MTG van AD-patiënten was het rijpe GDNF-peptide down-gereguleerd; echter, het transcript van de GDNF-isoform van menselijk exon 2 was up-gereguleerd

De bevindingen van nieuwe GDNF- en GDNFOS-isoformen en verschillen in weefselexpressiepatronen die gedereguleerd zijn in AD-hersenen

nieuw niet-coderend (nc) RNA (genaamd 17A) RNA-polymerase (pol) III-afhankelijk ingebed in het menselijke G-proteïne-gekoppelde receptor 51-gen (GPR51, GABA B2 receptor)

17A wordt tot expressie gebracht in de menselijke hersenen, en wij rapporteren dat het up-gereguleerd is in cerebrale weefsels afkomstig van patiënten met de ziekte van Alzheimer

Hier identificeren we een geconserveerd niet-coderend antisense-transcript voor beta-secretase-1 (BACE1), een cruciaal enzym in de pathofysiologie van de ziekte van Alzheimer.

het genotype van deze SNP vertoont een verschillende verdeling bij normale ouderen, milde cognitieve achteruitgang en Alzheimer-patiënten, wat suggereert dat deze lincRNA een rol kan spelen in de fysiologie en pathofysiologie van de menselijke hersenen


Welke hormoonreceptorfunctie is veranderd bij patiënten met het Donohue-syndroom?

Answer: Donohue-syndroom (leprechaunisme) is een zeldzame, recessief overervende aandoening van extreme insulineresistentie door mutaties in het insuline-receptorgen die leiden tot defecten in insulinebinding of receptorautofosforylering en tyrosinekinase-activiteit. Dit syndroom wordt gekenmerkt door overmatige hyperglykemie met hyperinsulinisme, pre- en postnatale groeiachterstand, duidelijke dysmorfie en vroege dood. Progressieve obstructieve cardiomyopathie en renale tubulaire disfunctie zijn beschreven bij patiënten met het Donohue-syndroom. Een mildere vorm van insulineresistentie door mutatie in het insuline-receptorgen wordt Rabson-Mendenhall-syndroom genoemd.

Deze ziekte wordt veroorzaakt door een defecte insuline-receptor en kenmerkt zich door een abnormale glucosestofwisseling en vertraagde intra-uteriene en postnatale groei.

Biallelische mutaties in het insuline-receptorgen (INSR) veroorzaken congenitale syndromen van ernstige insulineresistentie (SIR), bekend als Donohue-syndroom (DS) en Rabson-Mendenhall-syndroom (RMS).

Ernstige progressieve obstructieve cardiomyopathie en renale tubulaire disfunctie bij Donohue-syndroom met verminderde insuline-receptor autofosforylering door een nieuwe INSR-mutatie.

Donohue-syndroom (leprechaunisme; OMIM *246200) is een zeldzame, recessief overervende aandoening van extreme insulineresistentie door mutaties in het insuline-receptorgen (INSR) die leiden tot defecten in insulinebinding of receptorautofosforylering en tyrosinekinase-activiteit.

Leprechaunisme (Donohue-syndroom): een geval met nieuwe samengestelde heterozygote mutaties in het insuline-receptorgen.

Leprechaunisme (Donohue-syndroom) is het ernstigste type afwijking van het insuline-receptorgen (INSR) waarbij de meeste patiënten slechts 2 jaar overleven.

Een nieuwe mutatie van het insuline-receptorgen bij een premature zuigeling met Donohue-syndroom en hartfalen.

Donohue-syndroom (DS) is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening veroorzaakt door mutaties in het gen dat codeert voor de insuline-receptor.

Elke disfunctie van het insulinesignaleringspad als gevolg van mutaties in het insuline-receptorgen wordt geassocieerd met verschillende vormen van insulineresistentie, waaronder insulineresistentie type A, Donohue- of Rabson-Mendenhall-syndroom, die verschillen in ernst.

Donohue-syndroom bij een pasgeborene met homozygote deletie van exon 3 van het insuline-receptorgen.

Donohue-syndroom beschrijft de klinische gevolgen van het ernstigste genetische verlies van insuline-receptorfunctie.

Homozygote of samengestelde heterozygote mutaties binnen het insulinebindingsdomein van de menselijke insuline-receptor (INSR) worden meestal geassocieerd met ernstige aantasting van insulinebinding, wat leidt tot Donohue-syndroom ("Leprechaunisme"), gekenmerkt door overmatige hyperglykemie met hyperinsulinisme, pre- en postnatale groeiachterstand, duidelijke dysmorfie en vroege dood.

De eerste mutatie is beschreven in homozygote vorm bij Donohue-syndroom, terwijl de laatste nieuw is.


Heeft triiodothyronine (T3) cardiale angiogene effecten?

Answer:
T3-geïnduceerde cardiale spruitvormende angiogenese bij volwassen hypothyroïde muizen werd geassocieerd met PDGF-BB, PDGFR-β en downstream activatie van Akt.
Toediening van T(3) herstelde het TRbeta mRNA-expressieniveau in AAC-harten tot het controlevel.

TRbeta in de coronaire endotheelcellen reguleert de capillaire dichtheid tijdens de hartontwikkeling, en downregulatie van TRbeta resulteert in coronaire microvasculaire zeldzaamheid tijdens pathologische hypertrofie.

T3-geïnduceerde cardiale spruitvormende angiogenese bij volwassen hypothyroïde muizen werd geassocieerd met PDGF-BB, PDGFR-β en downstream activatie van Akt.

L-T3 verhoogde significant de angiogenese en celoverleving en versterkte de expressie van nucleair-gecodeerde transcriptiefactoren die betrokken zijn bij deze processen.

Toediening van T(3) herstelde het TRbeta mRNA-expressieniveau in AAC-harten tot het controlevel.

Rbeta knockout en TRalpha/TRbeta double-knockout muizen vertoonden beide significant minder capillaire dichtheid in het linker ventrikel vergeleken met wild-type muizen.


Is de HRC Ser96Ala-variant geassocieerd met plotselinge hartdood bij patiënten met gedilateerde cardiomyopathie?

Answer: Een menselijke genetische variant (Ser96Ala) in het sarcoplasmatisch reticulum (SR) histidine-rijke Ca(2+)-bindende (HRC) eiwit is in verband gebracht met ventriculaire aritmie en plotselinge dood bij gedilateerde cardiomyopathie. Het histidine-rijke calciumbindende eiwit (HRC) Ser96Ala polymorfisme bleek alleen te correleren met ventriculaire aritmieën en plotselinge dood bij patiënten met gedilateerde cardiomyopathie, maar niet bij gezonde menselijke dragers.

De Ser96Ala genetische variant van HRC wordt geassocieerd met levensbedreigende ventriculaire aritmieën bij idiopathische DCM en kan dienen als een onafhankelijke voorspeller van vatbaarheid voor aritmogense in de context van DCM.

De Ser96Ala (S96A) mutatie binnen het histidine-rijke Ca(2+) bindende eiwit (HRC) is recentelijk in verband gebracht met hartaritmieën bij patiënten met idiopathische gedilateerde cardiomyopathie, mogelijk toe te schrijven aan een toename van spontane Ca(2+) vrijgave gebeurtenissen.

Een menselijke genetische variant (Ser96Ala) in het sarcoplasmatisch reticulum (SR) histidine-rijke Ca(2+)-bindende (HRC) eiwit is in verband gebracht met ventriculaire aritmie en plotselinge dood bij gedilateerde cardiomyopathie.

Het histidine-rijke calciumbindende eiwit (HRC) Ser96Ala polymorfisme bleek alleen te correleren met ventriculaire aritmieën en plotselinge dood bij patiënten met gedilateerde cardiomyopathie, maar niet bij gezonde menselijke dragers.

HRC is in verband gebracht met familiaire hartgeleidingsziekte en een HRC polymorfisme bleek geassocieerd met kwaadaardige ventriculaire aritmieën in de context van idiopathische gedilateerde cardiomyopathie.

De Ser96Ala variant in het histidine-rijke calciumbindende eiwit is geassocieerd met levensbedreigende ventriculaire aritmieën bij idiopathische gedilateerde cardiomyopathie.

Deze bevindingen geven aan dat de HRC Ser96Ala variant de neiging tot aritmogene Ca(2+) golven in het gestreste falende hart verhoogt, wat een verband suggereert tussen deze genetische variant en levensbedreigende ventriculaire aritmieën bij menselijke dragers.


Zijn BRAF-mutaties vaak voorkomend bij melanoom?

Answer: Melanoom is de meest agressieve vorm van huidkanker. De behandeling van patiënten met gevorderd melanoom ontwikkelt zich snel door een beter begrip van de moleculaire drijfveren van deze ziekte. Somatische mutaties in BRAF zijn de meest voorkomende genetische afwijking die in deze tumoren wordt gevonden. BRAF-mutaties komen voor in ongeveer 8% van alle menselijke kankers en naderen 50% bij melanoom en papillair schildkliercarcinoom.

Het RAS/RAF/MEK/ERK-pad is gerapporteerd als geactiveerd in meer dan 80% van alle cutane melanomen, waardoor het het focuspunt is van veel wetenschappelijke studies op het gebied van melanoom. Ontdekkingen van mutaties en abnormale expressie van componenten in deze cascade, met name BRAF en NRAS, zorgen voor een dieper begrip van de mechanismen die verantwoordelijk zijn voor oncogenese en bieden nieuwe therapeutische strategieën voor deze dodelijke ziekte.

BRAF-gerichte therapieën (bijv. vemurafenib, dabrafenib) hebben indrukwekkende resultaten laten zien in systemische therapie voor melanoom met activerende BRAF V600E-mutaties.

Een onafhankelijke cohorte van 91 archief MUP's werd ook gescreend op 46 hotspot-mutaties die veel voorkomen in melanoom, waaronder BRAF, NRAS, KIT, GNAQ en GNA11.

een hoog percentage BRAF (45 van 101, 45%) en NRAS (32 van 101, 32%) mutaties, wat gezamenlijk wijst op een mutatieprofiel dat consistent is met cutane zonblootgestelde melanomen.

De behandeling van gevorderd melanoom is verbeterd met de komst van BRAF-remmers.

BRAF is het meest voorkomende oncogen en een belangrijk therapeutisch doelwit bij melanoom.

Activerende BRAF-mutaties, die leiden tot constitutieve activatie van het MAPK-signaleringspad, komen vaak voor in verschillende menselijke kankers. Verschillende kleine molecuul BRAF-remmers zijn de afgelopen jaren ontwikkeld en hebben veelbelovende resultaten getoond in klinische onderzoeken, vooral voor metastatisch melanoom, terwijl ze minder effectief waren bij colonkanker.

BRAF-mutaties zijn naar voren gekomen als een belangrijke voorspellende biomarker voor gemetastaseerd melanoom.

Selectieve BRAF V600-remmers zijn goedgekeurd voor de behandeling van V600-mutatie-positief metastatisch melanoom,

Melanoom is de meest agressieve vorm van huidkanker. De behandeling van patiënten met gevorderd melanoom ontwikkelt zich snel door een beter begrip van de moleculaire drijfveren van deze ziekte. Somatische mutaties in BRAF zijn de meest voorkomende genetische afwijking die in deze tumoren wordt gevonden.

genetisch geactiveerde BRAF wordt nu vaak voorgeschreven voor metastatisch melanoom met een BRAF-mutatie.

BRAF-remmers verbeteren de overleving van melanoompatiënten, maar resistentie ontwikkelt zich onvermijdelijk.

BRAF-remmers veroorzaken snelle antitumorresponsen bij de meerderheid van patiënten met BRAF(V600)-gemuteerd melanoom, maar verworven medicijnresistentie is bijna universeel.

De meeste patiënten met BRAF(V600)-gemetastaseerd melanoom ontwikkelen resistentie tegen selectieve RAF-kinaseremmers.

De BRAF(V600E)-mutatie veroorzaakt constitutieve BRAF-kinaseactivatie in melanoomcellen, wat tumorgroei bevordert. Deze ontdekking leidde tot de ontwikkeling van BRAF-kinaseremmers zoals vemurafenib en dabrafenib.

(V600)BRAF-mutatie werd geïdentificeerd als een ideaal doelwit voor klinische therapie vanwege de onmisbare rol in het ondersteunen van melanoominitering en -progressie.

De Braf(V600E)-mutatie is gedetecteerd bij patiënten met metastatisch melanoom, colon-, schildklier- en andere kankers.

BRAF-mutaties komen voor in ongeveer 8% van alle menselijke kankers en naderen 50% bij melanoom en papillair schildkliercarcinoom.

Vemurafenib is een selectieve en krachtige kleine molecuulremmer van de V600-mutante vorm van het BRAF-eiwit, gebruikt bij de behandeling van melanoom en colorectale kanker.

Moleculaire studies toonden aan dat het melanoom positief was voor de 1799T>A (V600E) mutatie in het BRAF-gen.

RAF-kinaseremmers hebben aanzienlijke therapeutische effecten bij patiënten met BRAF-gemuteerd melanoom.

Een activerende BRAF (V600E) kinase-mutatie komt voor in ongeveer de helft van de melanomen.

Activerende mutaties in het BRAF-gen komen voor in ongeveer 50% van de melanomen. Meer dan 70% van de BRAF-mutaties zijn V600E en 10-30% zijn V600K.

Gepersonaliseerde melanoomgeneeskunde is geëvolueerd van histopathologische kenmerken naar serummarkers naar moleculaire profielen. Sinds de identificatie van activerende BRAF-mutaties en de daaropvolgende ontwikkeling van geneesmiddelen die het gemuteerde BRAF-eiwit targeten, moeten oncologen nu prognostische en voorspellende biomarkers integreren in behandelbeslissingen voor hun melanoompatiënten.

De klinische activiteit van BRAF-remmer (BRAF-I) therapie is een belangrijke doorbraak in de behandeling van metastatisch melanoom met BRAF-mutaties.

De ontdekking van BRAF-mutaties in melanoom leidde tot de ontwikkeling van BRAF-remmers voor de behandeling van gevorderd melanoom.

BRAF vertegenwoordigt een van de meest frequent gemuteerde proteïnekinasegenen in menselijke tumoren. De mutatie wordt vaak getest in de pathologiepraktijk. BRAF-mutatie wordt gezien in melanoom, papillair schildkliercarcinoom (inclusief papillair schildkliercarcinoom voortkomend uit ovariumteratoom), ovarium serieuze tumoren, colorectaal carcinoom, gliomen, hepatobiliaire carcinomen en haarcel-leukemie.

Inderdaad, recente klinische onderzoeken met selectieve BRAF-remmers toonden veelbelovende responspercentages bij patiënten met metastatisch melanoom.

De meerderheid van cutane melanomen vertoont activerende mutaties in de NRAS- of BRAF-proto-oncogenen, componenten van het Ras-Raf-Mek-Erk (MAPK) signaaltransductiepad. De ontdekking van activerende BRAF-mutaties in ongeveer 50% van alle melanomen bleek een keerpunt in het therapeutisch beheer van de gedissemineerde ziekte. Deze review vat de cruciale rol van BRAF in de melanoomfysiopathologie samen, de klinische en pathologische bepalers van de BRAF-mutatiestatus en behandelt ten slotte de huidige stand van zaken van BRAF-remmers.

Om het BRAF-mutatieprofiel in melanomen beter te begrijpen, analyseerden we retrospectief gegevens van 1112 primaire en metastatische melanomen in onze instelling. De cohorte omvatte niet-acrale cutane (n = 774), acrale (n = 111), mucosale (n = 26), uveale (n = 23), leptomeningeale (n = 1) en metastatische melanomen van onbekende primaire locatie (n = 177). BRAF-mutatie hotspotregio's in exonen 11 en 15 werden geanalyseerd door pyrosequencing of met het primerextensie MassARRAY-systeem. In totaal vertoonden 499 (44,9%) monsters BRAF-mutaties, betrokken exoon 15 [497 (99,6%)] of exoon 11 [2 (0,4%)]. p.V600E werd gedetecteerd in 376 (75,4%) gevallen; de resterende 123 (24,6%) gevallen vertoonden niet-p.V600E-mutaties, waarvan p.V600K het meest voorkwam [86 (17,2%)]. BRAF-mutaties kwamen vaker voor in niet-acrale cutane melanomen (51,4%) dan in acrale melanomen [18 (16,2%)] (P < 0,001); er was echter geen significant verschil tussen cutane histologische subtypen. Alle mucosale, uveale en leptomeningeale melanomen waren BRAF wildtype (WT).

Recent werd gemeld dat BRAF-mutaties frequent voorkomen in melanoom.

Activerende mutaties in BRAF zijn de meest voorkomende genetische afwijkingen in melanoom.

Oncogene BRAF- en NRAS-mutaties komen vaak voor in kwaadaardig melanoom.

Mutatie van BRAF is nu bekend als vaak voorkomend in cutane melanomen en opent mogelijke nieuwe therapeutische opties van anti-RAF-behandeling voor deze patiënten.

BRAF-mutaties zijn veelvoorkomende gebeurtenissen in verschillende melanocytische naevi en primaire cutane melanomen.

Ongeveer 40-60% van de melanomen uit blanke populaties draagt activerende mutaties in het BRAF-oncogen, waarbij de meest voorkomende de p.Val600Glu (V600E) hotspot-mutatie in exoon 15 is.

Met een cohorte van 115 patiënten met primaire invasieve melanomen tonen we aan dat BRAF-mutaties statistisch significant vaker voorkomen in melanomen die ontstaan op huid die onderhevig is aan intermitterende blootstelling aan de zon dan elders (23 van 43 patiënten; P<.001, tweezijdige Fisher's exacte test)

BRAF-mutaties zijn geïdentificeerd als de meest voorkomende oncogenmutatie in melanomen, vooral belangrijk in die welke ontstaan op niet-chronisch door de zon beschadigde huid.|


Is het mogelijk om het proteoom van formaline-gefixeerd en paraffine-ingebed (FFPE) weefsel te bepalen?

Answer: Ja, vooruitgang in de monsterbereiding heeft de proteomische analyse van formaline-gefixeerde en paraffine-ingebedde weefsels mogelijk gemaakt.

In de afgelopen jaren hebben methodologische verbeteringen het mogelijk gemaakt om peptiden uit FFPE-weefsels te herstellen die een redelijke weergave geven van de eiwitten die worden hersteld uit identieke verse of ingevroren monsters.

Dus, laser capture microdissectie van FFPE-weefsel in combinatie met downstream proteomische analyse is een geldige benadering.

Kwalitatieve proteoomprofilering van formaline-gefixeerd, paraffine-ingebed (FFPE) weefsel bevordert het vakgebied van klinische proteomica.

Recente verbeteringen in proteomica-technologieën, van 2D-gelanalyse van intacte eiwitten tot de "shotgun" kwantificatie van peptiden en het gebruik van isobarische tags voor absolute en relatieve kwantificatie (iTRAQ) methode, hebben de analyse van FFPE-weefsels mogelijk gemaakt.

Het vermogen om het proteoom van formaline-gefixeerde, paraffine-ingebedde (FFPE) weefsels te onderzoeken kan worden beschouwd als een belangrijke recente prestatie op het gebied van klinische proteomica.

De labelvrije benadering maakt kwantitatieve meting van stralingsgeïnduceerde veranderingen in FFPE-weefsel mogelijk en vergemakkelijkt retrospectieve biomarkeridentificatie met behulp van klinische archieven.

Proteomische analyse van formaline-gefixeerd paraffine-ingebed pancreasweefsel met behulp van vloeistofchromatografie tandem massaspectrometrie.

We rapporteren dat differentieel tot expressie gebrachte eiwitten kunnen worden geïdentificeerd tussen FFPE-weefselmonsters afkomstig van individuen met verschillende pancreas-histologische bevindingen.

Formaline-gefixeerde paraffine-ingebedde (FFPE) proteoomanalyse met behulp van gelvrije en gelgebaseerde proteomica.

Deze studie zal de ontwikkeling van toekomstige proteomische analyse van FFPE-weefsel vergemakkelijken en een hulpmiddel bieden voor de validatie in archiefmonsters van biomarkers van blootstelling, prognose en ziekte.

De hier gepresenteerde CAAR-methode vult eerder beschreven antigeen-terugwinningsprotocollen aan en is een belangrijke stap om het proteoom van gearchiveerd FFPE-weefsel volledig te kunnen analyseren.

Proteoom, fosfoproteoom en N-glycoproteoom worden kwantitatief behouden in formaline-gefixeerd paraffine-ingebed weefsel en zijn analyseerbaar met hoge-resolutie massaspectrometrie.

Het is pas recent aangetoond dat eiwitten in FFPE-weefsels kunnen worden geïdentificeerd door massaspectrometrie-gebaseerde proteomica, maar analyse van post-translationele modificaties wordt als moeilijk of onmogelijk beschouwd.

Resultaten van de FFPE-FASP procedure tonen geen waarneembare veranderingen als gevolg van opslagduur, hematoxylinekleuring of laser capture microdissectie.

Dus, FFPE biobankmateriaal kan worden geanalyseerd door kwantitatieve proteomica op het niveau van eiwitten en post-translationele modificaties.

Een nieuwe weefselmicrodissectietechniek is ontwikkeld en gecombineerd met een methode om oplosbare peptiden direct uit FFPE-weefsel te extraheren voor massaspectrale analyse van prostaatkanker (PCa) en goedaardige prostaathyperplasie (BPH). Honderden eiwitten uit PCa- en BPH-weefsel werden geïdentificeerd,

ondanks het gebruik van weefselblokken die tot wel 28 jaar zijn opgeslagen, wordt een hoge betrouwbaarheid en vergelijkende proteoomanalyse tussen de leiomyomen en het sarcoom bereikt.

Deze bevindingen tonen aan dat formalinefixatie, paraffineverwerking en LCM de kwaliteit en kwantiteit van eiwitten, bepaald door MS, niet negatief beïnvloeden en dat FFPE-monsters geschikt zijn voor globale proteomische analyse.

Eiwitextractie van formaline-gefixeerd, paraffine-ingebed weefsel maakt robuuste proteomische profielen door massaspectrometrie mogelijk.


Wat is bekend over de type D persoonlijkheidstrek bij kankerpatiënten?

Answer: Gerapporteerde prevalentiepercentages van type D persoonlijkheid variëren van 19% tot 22% bij patiënten met kanker. Bij kankerpatiënten wordt type D persoonlijkheid geassocieerd met een slechte kwaliteit van leven en mentale gezondheid. Kankerpatiënten met een type D persoonlijkheid ervaren, vergeleken met niet-type D patiënten, dat zij minder informatie ontvangen, melden minder tevreden te zijn over de hoeveelheid ontvangen informatie, geloven dat hun ziekte aanzienlijk ernstigere gevolgen heeft, langer zal duren en ervaren significant meer symptomen die zij aan hun ziekte toeschrijven. Ook maken zij zich meer zorgen over hun ziekte en beïnvloedt hun ziekte hen vaker emotioneel. Daarnaast lopen type D kankerpatiënten een verhoogd risico op comorbiditeitsbelasting en een verhoogd gebruik van gezondheidszorg.

RESULTATEN: Negentien procent van de patiënten (n=572) had een type D persoonlijkheid. De waargenomen ontvangst van ziekte-specifieke (gemiddeld 46 versus 51), medische test- (56 versus 63) en behandelinformatie (37 versus 42) was significant lager voor type D patiënten vergeleken met niet-type D patiënten, beoordeeld met de EORTC QLQ-INFO25 (schalen 0-100; alle p<0,01). Kankerpatiënten met een type D persoonlijkheid waren minder tevreden over de ontvangen informatie (49 versus 58; p<0,01) en vonden de ontvangen informatie minder nuttig (55 versus 61; p<0,01) vergeleken met niet-type D patiënten. Multivariate lineaire regressieanalyses toonden aan dat type D persoonlijkheid onafhankelijk geassocieerd was met informatie over de ziekte (Beta=-0,09), medische tests (Beta=-0,12) en behandeling (Beta=-0,08), en met tevredenheid over de ontvangen informatie (OR=0,54; 95%CI=0,44-0,66; alle p<0,01). CONCLUSIES: Deze studie toonde aan dat patiënten met een type D persoonlijkheid ervaren dat zij minder informatie ontvangen en minder tevreden zijn over de hoeveelheid ontvangen informatie vergeleken met niet-type D patiënten.

RESULTATEN: 750 (19%) patiënten hadden een type D persoonlijkheid. Zij geloven dat hun ziekte aanzienlijk ernstigere gevolgen heeft, langer zal duren en ervaren significant meer symptomen die zij aan hun ziekte toeschrijven. Ook maken zij zich meer zorgen over hun ziekte en beïnvloedt hun ziekte hen vaker emotioneel. Verschillen met betrekking tot 'gevolgen', 'zorgen' en 'emotionele reactie' waren ook klinisch relevant.

Significante verschillen in percepties over de oorzaak van de ziekte tussen type D en niet-type D patiënten werden gevonden voor psychische stress (16,2% versus 10,9%; p<0,01), toeval (1,7% versus 5,3%; p<0,01) en onbekend (18,8% versus 24,4%; p<0,01). Multivariate analyses toonden aan dat type D negatief geassocieerd was met 'coherentie' en positief met 'gevolgen', 'tijdlijn', 'identiteit', 'zorgen' en 'emotionele representatie'. CONCLUSIES: Deze resultaten verduidelijken de verbanden tussen persoonlijkheid en ziektepercepties, en tonen hun nauwe onderlinge verbondenheid aan. Onze studie kan nuttig zijn bij het verder ontwikkelen van theoretische modellen over het geven van betekenis aan ziekte en de ziektepercepties die de ziekte oproept. Toekomstige studies zouden moeten onderzoeken of interventies een positieve invloed kunnen hebben op ziektepercepties van type D kankerpatiënten.

RESULTATEN: Negentien procent van de overlevenden had een type D persoonlijkheid. Over een periode van 12 maanden rapporteerden type D overlevenden significant vaker artrose, rugpijn en depressie dan niet-type D overlevenden. Ook rapporteerden type D overlevenden vaker last te hebben van hoge bloeddruk, artrose, hartaandoeningen, depressie, diabetes en longziekten tijdens dagelijkse activiteiten. Type D overlevenden bezochten hun huisarts vaker dan niet-type D overlevenden (P<0,001), ook in relatie tot kanker (0 bezoeken: 54% versus 60%; 1-5: 28% versus 22%; >5: 9% versus 5%; P<0,001), evenals hun specialist (0 bezoeken: 6% versus 7%; 1-5 bezoeken: 59% versus 64%; >5 bezoeken: 30% versus 23%; P<0,01). CONCLUSIE: Type D persoonlijkheid is een kwetsbaarheidsfactor die kan helpen subgroepen van kankeroverlevenden te identificeren die een verhoogd risico lopen op comorbiditeitsbelasting en verhoogd gebruik van gezondheidszorg.

Type D (gestreste) persoonlijkheid wordt geassocieerd met een slechte kwaliteit van leven en mentale gezondheid onder 3080 kankeroverlevenden.

CONCLUSIES: Kankeroverlevenden met een type D persoonlijkheid lopen een verhoogd risico op verminderde kwaliteit van leven en mentale gezondheidsproblemen die niet verklaard kunnen worden door sociaaldemografische of klinische kenmerken.

VINDINGEN: Patiënten met een type D persoonlijkheid ervaarden hogere fysieke en psychologische stress dan degenen met een niet-type D persoonlijkheid.

RESULTATEN: Tweeëntwintig procent van de overlevenden (n=125) werd geclassificeerd als type D. Zij rapporteerden een klinisch en statistisch significant slechtere algemene gezondheid (57,8 versus 75,6), sociaal functioneren (73,1 versus 88,7), mentale gezondheid (61,7 versus 80,6), meer emotionele rolbeperkingen (67,8 versus 89,4) en minder vitaliteit (54,5 versus 72,8) dan niet-type D patiënten. Daarnaast rapporteerden zij een statistisch en klinisch relevant hogere impact van kanker op lichaamsveranderingen, negatieve zelfevaluatie, negatieve levensverwachting, levensbelemmeringen en gezondheidszorgen. Verder maakten zij zich meer zorgen over de invloed van de zon op hun huid en gedroegen zich daarnaar. Er werden geen verschillen gevonden in het gebruik van gezondheidszorg. CONCLUSIES: Type D persoonlijkheid heeft een duidelijk negatieve impact op de gezondheidstoestand bij melanoomoverlevenden en is een belangrijke factor om op te screenen in de klinische praktijk.


Lijst van beschikbare tools voor genomische visualisatie in vergelijkende genomica

Answer: Insyght, Genomicus en Sockeye.

Insyght: navigeren tussen overvloedige homologen, syntenieën en functionele genannotaties in bacteriën, het is dat symbool!

Insyght is een tool voor vergelijkende genomische visualisatie die drie complementaire weergaven combineert: (i) een tabel om grondig te bladeren tussen homologen, (ii) een vergelijker van orthologe functionele annotaties en (iii) een genomische organisatie-weergave ontworpen om de leesbaarheid van herschikkingen en onderscheidende loci te verbeteren

Genomicus: vijf genoom-browsers voor vergelijkende genomica in eukaryoten

Genomicus (http://www.dyogen.ens.fr/genomicus/) is een database en een online tool die gemakkelijke vergelijkende genomische visualisatie mogelijk maakt in meer dan 150 eukaryote genomen

Sockeye: een 3D-omgeving voor vergelijkende genomica.

We hebben een Java-gebaseerde applicatie ontwikkeld genaamd Sockeye die gebruikmaakt van driedimensionale (3D) grafische technologie om de visualisatie van annotatie en behoud over meerdere sequenties te vergemakkelijken.


Welke soorten kunnen worden gebruikt voor de biotechnologische productie van itaconzuur?

Answer: In 1955 werd de productie van itaconzuur voor het eerst beschreven voor Ustilago maydis. Sommige Aspergillus-soorten, zoals A. itaconicus en A. terreus, tonen het vermogen om dit organische zuur te synthetiseren en A. terreus kan aanzienlijke hoeveelheden afscheiden in het medium. Itaconzuur wordt voornamelijk geleverd door biotechnologische processen met de schimmel Aspergillus terreus. Het kloneren van het cadA-gen in de citroenzuur producerende schimmel A. niger toonde aan dat het ook mogelijk is om itaconzuur te produceren in een ander gastheerorganisme.

continue itaconzuurproductie uit sucrose met Aspergillus terreus

Een krachtige itaconzuur producerende stam, Aspergillus terreus SKR10, werd geïsoleerd uit tuinbouwafval

Twee mutanten met een hoge opbrengst itaconzuur, N45 en UNCS1, werden verkregen door gradient plating

Itaconzuurproductie met behulp van sago zetmeelhydrolysaat door Aspergillus terreus TN484-M1.

productie van itaconzuur en lovastatine door Aspergillus terreus ATCC 20542

Fermentatieproducten van Aspergillus terreus ATCC 20542 (een ouderstam voor lovastatineproductie) werden verzameld, en het samen voorkomen van itaconzuur (IA) met lovastatine werd bevestigd in deze studie

Verbetering van itaconzuurproductie door Aspergillus terreus

Aspergillus terreus wordt succesvol gebruikt voor industriële productie van itaconzuur

Uit een aantal verschillende gecontroleerde batchfermentaties met Aspergillus terreus werden die culturen met het grootste verschil in itaconzuurtiter en productiviteit geselecteerd voor mRNA-isolatie

een systematische procesoptimalisatie werd uitgevoerd met een eigen geïsoleerde stam van Aspergillus terreus

Cellen van Aspergillus terreus, vrij en geïmmobiliseerd in polyurethaanschuim, werden gebruikt in itaconzuurfermentatieprocessen op glycerol-gebaseerde media.

huidige biotechnologische productieprocessen met de schimmel Aspergillus terreus moeten worden verbeterd

Verminderde bijproductvorming en gewijzigde zuurstoftoevoer verbeteren itaconzuurproductie in Aspergillus niger

Eerder werd aangetoond dat expressie van het cis-aconitaat decarboxylase-gen (cadA) van Aspergillus terreus A. niger omzette in een itaconzuurproducent


Welke soorten kanker kunnen worden herkend en behandeld met behulp van immunotherapie?

Answer: Wanneer normale cellen veranderen in kankercellen, veranderen sommige antigenen op hun oppervlak. Deze cellen, net als veel lichaamscellen, verliezen voortdurend stukjes eiwit van hun oppervlak in het circulatiesysteem. Vaak behoren tumorantigenen tot de afgestoten eiwitten. Deze afgestoten antigenen roepen actie op van immuunverdedigers, waaronder cytotoxische T-cellen, natural killer-cellen en macrofagen. Volgens een theorie bieden patrouillerende cellen van het immuunsysteem continue lichaamsbrede bewaking, waarbij ze cellen die kwaadaardige transformatie ondergaan, opvangen en elimineren. Tumoren ontwikkelen zich wanneer deze immuunsurveillantie faalt of overweldigd wordt. Een nieuwe benadering van kankertherapie gebruikt antilichamen die speciaal zijn gemaakt om specifieke kankers te herkennen zoals melanoom, leukemie, longkanker, colorectale kanker, borstkanker, hoofd- en halskanker en alvleesklierkanker.

Veelbelovende expansie van antigeenspecifieke T-cellen, de klinische reacties na vaccinatie zijn beperkt gebleven, wat aangeeft dat verdere verbeteringen van de potentie van DC-vaccins noodzakelijk zijn. Preklinische studies suggereren dat vaccinatie met een combinatie van primaire DC-subsets, zoals myeloïde en plasmacytoïde bloed-DC's (mDC's en pDC's, respectievelijk), kan resulteren in sterkere klinische reacties. Het is echter een uitdaging om voldoende hoge aantallen primaire DC's voor immunotherapie te verkrijgen, aangezien hun frequentie in het bloed zeer laag is. We onderzochten daarom de mogelijkheid om ze te genereren uit hematopoëtische voorlopercellen (HPC's). Hier tonen we aan dat door het remmen van de arylhydrocarbonreceptor met zijn antagonist StemRegenin 1 (SR1), klinische hoeveelheden functionele BDCA2(+)BDCA4(+) pDC's, BDCA1(+) mDC's en BDCA3(+)DNGR1(+) mDC's efficiënt kunnen worden gegenereerd uit menselijke CD34(+) HPC's. De ex vivo gegenereerde DC's waren fenotypisch en functioneel vergelijkbaar met perifere bloed-DC's. Ze scheidden hoge niveaus van pro-inflammatoire cytokinen uit zoals interferon (IFN)-α, interleukine (IL)-12 en tumor necrose factor (TNF)-α en verhoogden co-stimulerende moleculen en maturatiemarkers na stimulatie met Toll-like receptor (TLR) liganden. Verder de

Rodentmodellen van prostaatkanker hebben gediend als waardevolle preklinische modellen om nieuwe behandelingen te evalueren en kwaadaardige ziekteprogressie te begrijpen. In het bijzonder werd eerder een transgeen rattenmodel van prostaatkanker ontwikkeld met het SV40 grote T-antigeen onder een prostaat-specifieke probasinepromotor als model voor androgeengevoelige prostaatkanker (TRAP). In het huidige rapport kruisten we deze stam terug naar de Lewis-stam, een in gefokte rattenstam die beter gekarakteriseerd is voor immunologische analyses. We tonen aan dat Lewis transgene ratten (Lew-TRAP) prostaatadenocarcinomen ontwikkelden met 100% penetrantie tegen 25 weken leeftijd. Tumoren waren overwegend androgeengevoelig, aangezien castratie tumor groei bij de meerderheid van de dieren voorkwam. Ten slotte tonen we aan dat Lew-TRAP ratten geïmmuniseerd konden worden met een DNA-vaccin dat codeert voor een humaan prostaattumorantigeen (prostaatzuurfosfatase) met de ontwikkeling van Lewis-stam-specifieke T-celresponsen. Wij stellen voor

we analyseerden NY-ESO-1 expressie in 222 melanoommonsters, waaronder 16 primaire en 206 metastatische tumoren. Onze resultaten ondersteunen eerdere bevindingen die een hogere expressie van NY-ESO-1 tonen in metastatische (58/206; 28,2%) versus primaire (0/16) tumoren. Daarnaast tonen onze resultaten aan dat het epithelioïde subtype van melanoom de hoogste incidentie van NY-ESO-1 expressie heeft. Deze bevindingen

Immunotherapie is een zeer veelbelovende vorm van kankerbehandeling, maar de effectiviteit kan ernstig worden beperkt door een immunosuppressieve tumor micro-omgeving.


Wat is de typische uitslag geassocieerd met gluten?

Answer: Dermatitis herpetiformis is een levenslange, gluten-gevoelige, blaarvormende huidaandoening met pathognomonische immunoglobuline (Ig)A-afzettingen in de papillaire dermis.

Dermatitis herpetiformis (DH) is een auto-immuun-gedreven inflammatoire blaarvormende dermatosis geassocieerd met een gluten-afhankelijke enteropathie.

Dermatitis herpetiformis is een auto-immuun blaarvormende aandoening die verschijnt als een cutane manifestatie van glutenintolerantie.

De behandeling van dermatitis herpetiformis is gebaseerd op een levenslang strikt glutenvrij dieet, dat alle klinische aspecten van glutengevoeligheid verbetert, en dapsone, een medicijn dat alleen effectief is voor de huidmanifestaties.

Dermatitis herpetiformis en coeliakie zijn gluten-gevoelige aandoeningen die immunopathologische mechanismen delen.

We rapporteren het ongewone geval van een 8 maanden oud kind dat zich presenteerde bij zijn huisarts met jeukende huidlaesies, die later werden bevestigd als dermatitis herpetiformis (DH) als het eerste teken van gluten-gevoelige ziekte.

Dermatitis herpetiformis (DH) is een auto-immuun blaarvormende huidaandoening die geassocieerd is met glutengevoeligheid.

Deze bevindingen kunnen verband houden met het feit dat dermatitis herpetiformis geassocieerd is met gluten-gevoelige enteropathie, coeliakie, die wordt gekenmerkt door IgA-type autoantilichamen tegen een nauw verwant enzym, weefseltransglutaminase.

Er is groeiend bewijs dat dermatitis herpetiformis beschouwd moet worden als de huidmanifestatie van glutengevoeligheid die zich ontwikkelt bij die patiënten met milde coeliakie, die epidermale transglutaminase-autoantilichamen van hoge aviditeit en affiniteit produceren.

ACHTERGROND: Een levenslang glutenvrij dieet is de behandeling van keuze voor dermatitis herpetiformis, dat wordt beschouwd als coeliakie van de huid.

We rapporteren langdurige klinische en histologische remissies bij zeven patiënten met dermatitis herpetiformis na herintroductie van dieetgluten.

Gluten-gevoelige enteropathie heeft verschillende manifestaties, waarvan de twee belangrijkste vormen klassieke coeliakie (cCD) en dermatitis herpetiformis (DH) zijn.

De belangrijkste significante vooruitgang in ons begrip van DH is de demonstratie dat DH-patiënten ook coeliakie (CD) hebben en dat de uitslag ook gluten-afhankelijk is.

Ondanks het feit dat al meer dan vijftig jaar bekend is dat gluten de enteropathie van CD veroorzaakt, en al meer dan dertig jaar de uitslag van DH, is nog steeds niet bekend hoe gluten deze effecten produceert.

ACHTERGROND: Dermatitis herpetiformis (DH) is een specifieke dermatologische manifestatie van coeliakie en 80% van de DH-patiënten heeft gluten-gevoelige enteropathie gemanifesteerd door crypt hyperplasie en villusatrofie.

De aanwezigheid van een uitslag is ook een gevoelige indicator van gluteninname bij dermatitis herpetiformis, en dit werd gebruikt om te onderzoeken of patiënten met deze ziekte ook haver konden verdragen. PATIËNTEN/METHODEN: Elf patiënten met dermatitis herpetiformis in remissie op een glutenvrij dieet werden dagelijks uitgedaagd met 50 g haver gedurende zes maanden.

Dermatitis herpetiformis (DH) is een levenslange, gluten-gevoelige, blaarvormende huidaandoening met pathognomonische immunoglobuline (Ig)A-afzettingen in de papillaire dermis.

CONCLUSIES: Patiënten met dermatitis herpetiformis kunnen matige hoeveelheden haver opnemen in hun glutenvrije dieet zonder nadelige effecten op de huid of darm.

ACHTERGROND: Dermatitis herpetiformis (DH) is een chronische papulovesiculaire immuungemedieerde aandoening geassocieerd met gluten-gevoelige enteropathie.

Serum IgA klasse antigliadine-antilichamen (IgA-AGA) zijn verhoogd bij onbehandelde patiënten met coeliakie en dermatitis herpetiformis (DH), en het is gesuggereerd dat metingen van speeksel IgA-AGA gebruikt kunnen worden als een niet-invasieve screeningsmethode voor gluten-gevoelige enteropathie.

De centrale rol van gluten bij dermatitis herpetiformis bij kinderen blijkt uit het feit dat een glutenvrij dieet helpt het beschadigde jejunale slijmvlies te herstellen en de uitslag onder controle te houden, zelfs bij die kinderen die geen abnormale jejunale biopsie hebben.

De resultaten bevestigen de afwezigheid van haver-toxiciteit op het gluten-gevoelige dunne darm slijmvlies en suggereren dat de uitslag bij patiënten met dermatitis herpetiformis niet wordt geactiveerd door het eten van haver.

Dit staat in contrast met de situatie bij dermatitis herpetiformis, waar zowel de uitslag als de enteropathie gluten-afhankelijk zijn.