Het Shingrix-vaccin wordt gebruikt om welke ziekte te voorkomen?

Answer: Shingrix is een 4-componenten vaccin tegen kapsulair herpes zoster (4CZV), dat recentelijk is goedgekeurd in Europa, Canada en Australië.

Postherpetische neuralgie (PHN) is een uitdagende aandoening voor pijnbestrijdingsspecialisten. Het voorkomen van herpes zoster (HZ) en daaropvolgende PHN bij personen van 50 jaar en ouder, via de ontwikkeling van nieuwe vaccins, is een lopend onderzoeksproject. Het levende zoster-vaccin (LZV, Zostavax®) was het eerste bewijs dat vaccinatie HZ kon voorkomen, maar LZV kan niet worden gebruikt bij verschillende immuungecompromitteerde patiënten. Dit leidde tot de ontwikkeling van een nieuw niet-levend recombinant zoster-vaccin (RZV, Shingrix®).

Voorheen vereiste secundaire preventie van herpes zoster een levend verzwakt vaccin, wat gecontra-indiceerd is bij immuungecompromitteerde populaties. Meer recentelijk werd een recombinant subunitvaccin (Shingrix, GlaxoSmithKline, Research Triangle Park, North Carolina) goedgekeurd door de Food and Drug Administration.

SHINGRIX, een niet-levend recombinant herpes zoster-vaccin, werd in 2017 goedgekeurd door de Food and Drug Administration.

Recombinant Zoster Vaccin (Shingrix) ter Preventie van Herpes Zoster.

Twee verschillende vaccins zijn ontwikkeld om HZ te voorkomen; één is gebaseerd op een levend verzwakt VZV-stam (Zostavax), en de andere is gebaseerd op geadjuvanteerd gE recombinant eiwit (Shingrix).

Shingrix is een nieuw verzwakt subunitvaccin voor Varicella Zoster Virus met een AS01B-adjuvans dat kan leiden tot een krachtige immuunrespons.

In oktober 2017 keurde de Amerikaanse Food and Drug Administration het recombinant zoster-vaccin onder de merknaam Shingrix goed om herpes zoster te voorkomen.

ACHTERGROND: Het geadjuvanteerde recombinant zoster-vaccin (Shingrix) kan herpes zoster voorkomen bij oudere volwassenen en ontvangers van autologe hematopoëtische stamceltransplantaties.

In oktober 2017 raadde het Amerikaanse Centers for Disease Control and Prevention Advisory Committee on Immunization Practices het geadjuvanteerde recombinant zoster-vaccin (RZV; Shingrix, GSK) aan als het voorkeursvaccin voor het voorkomen van herpes zoster (HZ) en gerelateerde complicaties bij immuuncompetente volwassenen van ≥ 50 jaar. Vervolgens

Het levende zoster-vaccin (ZVL [Zostavax]) wordt sinds 2008 aanbevolen voor de preventie van herpes zoster (HZ) bij immuuncompetente volwassenen van ≥60 jaar in de Verenigde Staten. Om te

Het subunitvaccin is goedgekeurd voor de preventie van herpes zoster (HZ) [EU, VS, Japan, Canada en Australië] en postherpetische neuralgie (PHN) [EU en Australië] bij volwassenen van ≥ 50 jaar. In de pivo

x is een nieuw verzwakt subunitvaccin voor Varicella Zoster Virus met een AS01B-adjuvans dat kan leiden tot een krachtige immuunrespons. De Shi

Vrouwen van 50 jaar en ouder lopen risico op herpes zoster, een gereactiveerd virus van het varicella zoster-virus (waterpokken) dat een pijnlijke vesiculaire uitslag veroorzaakt en kan leiden tot postherpetische neuralgie.

Shingrix, een nieuw vaccin tegen herpes zoster.

Shingrix: Een nieuw herpes zoster-vaccin.


Wat is de functie van HP1a in de kern?

Answer: Heterochromatine-eiwit 1 (HP1) is een overvloedig bestanddeel van heterochromatine, een sterk gecondenseerd compartiment van de kern dat een groot deel van complexe genomen omvat.

Drosophila heterochromatine-geassocieerd eiwit 1 (HP1) is een overvloedig bestanddeel van heterochromatine, een sterk gecondenseerd compartiment van de kern dat een groot deel van complexe genomen omvat.

Zowel het HP1a scharnier- als chromo shadow-domein richten zich onafhankelijk op heterochromatine, terwijl het chromo shadow-domein van HP1c uitsluitend betrokken is bij euchromatine-lokalisatie.

Onlangs werd gerapporteerd dat Drosophila melanogaster Piwi geassocieerd is met chromatine en direct interacteert met het heterochromatine-eiwit 1 (HP1a).

Deze resultaten suggereren dat zijderups Piwi-eiwitten functioneren als een chromatine-regulator in samenwerking met HP1a en HP1b.

Heterochromatine-eiwit 1 (HP1) werd voor het eerst beschreven in Drosophila melanogaster als een heterochromatine-geassocieerd eiwit dat nodig is voor epigenetische genstilstand.

Hier karakteriseerden we het genoomwijde effect van eliminatie van nucleair Piwi op de aanwezigheid van het heterochromatische H3K9me3-merkteken en HP1a, evenals op het transcriptie-geassocieerde merkteken H3K4me2. Onze resultaten tonen aan dat een significante toename van het H3K4me2-niveau bij verlies van nucleair Piwi niet gepaard gaat met veranderingen in H3K9me3- en HP1a-niveaus voor verschillende in de kiemlijn tot expressie gebrachte transposons, wat suggereert dat Piwi in dit geval transcriptie voorkomt via een mechanisme dat verschilt van H3K9-methylering.

Heterochromatine is sterk verrijkt met repetitieve sequenties en wordt epigenetisch gedefinieerd door methylering van histon H3 op lysine 9 en de rekrutering van zijn bindende partner heterochromatine-eiwit 1 (HP1).

Het grote deel van heterochromatine in Drosophila-neuronen wordt gebonden door zowel B-type lamin als HP1a.

Echter, in Kc167-celcultuur, het enige Drosophila-celtype waarin LADs eerder zijn in kaart gebracht, zijn deze noch verrijkt met H3K9me2, noch overlappen ze met de domeinen van heterochromatine-eiwit 1a (HP1a).

Opmerkelijk is dat, in tegenstelling tot Kc167-cellen van embryonale oorsprong, in neuronen en, in mindere mate, in glia en het vetlichaam, HP1a-domeinen sterk lijken te overlappen met LADs in zowel de chromosoomarmen als pericentromerische regio's.

Heterochromatine-eiwit 1a (HP1a) wordt voorgesteld te functioneren stroomafwaarts van het Piwi-piRNA-complex in Drosophila.

Het chromatine van alle transgeen-geassocieerde piRNA-clusters bevat hoge niveaus van getrimethyleerde lysine 9 van histon H3 (H3K9me3) en HP1a.

Een belangrijk bestanddeel van de telomeren is het heterochromatine-eiwit 1a (HP1a).

Heterochromatine-eiwit 1a (HP1a) is een chromatine-geassocieerd eiwit dat belangrijk is voor de vorming en het behoud van heterochromatine.

Drosophila HP1a-eiwit ondergaat vloeistof-vloeistof demixing in vitro en vormt nucleatiepunten die vloeibare eigenschappen vertonen tijdens de eerste stadia van heterochromatine-domeinvorming in vroege Drosophila-embryo's.

De expressie van transposabele elementen in de kiemlijn wordt gecontroleerd door Piwi-interacterende (pi) RNA's die geproduceerd worden door genomische loci genaamd piRNA-clusters en geassocieerd zijn met Rhino, een homolog van heterochromatine-eiwit 1 (HP1).

Heterochromatine-eiwit 1 (HP1) is een epigenetische regulator van chromatinestructuur en genoomfunctie in eukaryoten.

Su(var) 3-9-eiwit werd gelokaliseerd in de kern van Sf9-cellen en bleek te interageren met histon H3 en de heterochromatine-eiwitten 1a (HP1a) en HP1b. Een dosisafhankelijk effect werd waargenomen.

Heterochromatine-eiwit 1a (HP1a) is een sterk geconserveerde en veelzijdige epigenetische factor die zowel transcriptie kan onderdrukken als activeren.

Hier tonen we aan dat Eyg een eiwitcomplex vormt met heterochromatine-eiwit 1a (HP1a).

De rekrutering van HP1a voorkomt transcriptie door het bevorderen van een gesloten, heterochromatine-achtige structuur.

Met behulp van position effect variegation (PEV)-experimenten toonden we aan dat eyg een dosisafhankelijk effect heeft op heterochromatine-genstilstand en identificeerden we een genetische interactie met HP1a in dit proces.

HP1a is een evolutionair geconserveerd heterochromatine-geassocieerd eiwit dat een essentiële rol speelt in heterochromatine-gemedieerde genstilstand.

Heterochromatine-eiwit 1 (HP1a) is een bekend geconserveerd eiwit dat betrokken is bij heterochromatinevorming en genstilstand in verschillende soorten, inclusief mensen.

Heterochromatine-eiwit 1 (HP1a in Drosophila) is een geconserveerd eukaryotisch chromosomaal eiwit dat prominent geassocieerd is met pericentromerische heterochromatine en de gelijktijdige genstilstand medieert.

Heterochromatine-eiwit 1a functioneert voornamelijk voor piRNA-biogenese vanuit pericentromerische en telomerische regio's in Drosophila.


Is AZD9668 getest in klinische onderzoeken?

Answer: Ja, AZD9668 is getest in klinische onderzoeken.

De werkzaamheid, veiligheid en verdraagbaarheid van AZD9668 (5, 20 en 60 mg tweemaal daags) werden vergeleken met placebo in een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde, 12 weken durende fase IIb-studie (NCT00949975: goedgekeurd door een medisch ethische commissie), bij patiënten met symptomatische COPD die onderhoudsbehandeling met tiotropium kregen.

Een gerandomiseerde, placebogecontroleerde, dosiszoekende studie van AZD9668, een orale remmer van neutrofiele elastase, bij patiënten met chronische obstructieve longziekte behandeld met tiotropium.


Welke klasse van genomische elementen werd beoordeeld als onderdeel van het FANTOM6-project?

Answer: Lange niet-coderende RNA's (lncRNA's) vormen de meerderheid van de transcripties in de zoogdiergenomen, en toch blijven hun functies grotendeels onbekend. Als onderdeel van het FANTOM6-project werd de expressie van 285 lncRNA's systematisch onderdrukt in menselijke dermale fibroblasten. Cellulaire groei, morfologische veranderingen en transcriptomische reacties werden gekwantificeerd met behulp van Capped Analysis of Gene Expression (CAGE).

Lange niet-coderende RNA's (lncRNA's) vormen de meerderheid van de transcripties in de zoogdiergenomen, en toch blijven hun functies grotendeels onbekend. Als onderdeel van het FANTOM6-project hebben we systematisch de expressie van 285 lncRNA's onderdrukt in menselijke dermale fibroblasten en cellulaire groei, morfologische veranderingen en transcriptomische reacties gekwantificeerd met behulp van Capped Analysis of Gene Expression (CAGE). Antisense-oligonucleotiden die op dezelfde lncRNA's gericht zijn, vertoonden globale overeenstemming, en het moleculaire fenotype, gemeten met CAGE, herhaalde de waargenomen cellulaire fenotypes en gaf aanvullende inzichten in de aangetaste genen en paden. Hier verspreiden we de tot nu toe grootste dataset van lncRNA-knockdown met moleculaire fenotypering (meer dan 1000 CAGE deep-sequencing bibliotheken) voor verdere verkenning en benadrukken we functionele rollen voor ZNF213-AS1 en lnc-KHDC3L-2.

Vanaf de oprichting tot 2020 heeft FANTOM6 de onderzoeksgemeenschap voorzien van een grote dataset die is gegenereerd door de knockdown van 285 lncRNA's in menselijke dermale fibroblasten; dit wordt gevolgd door uitgebreide expressieprofilering en cellulaire fenotypering.

De zesde (laatste) editie van het FANTOM-project werd gelanceerd om de functie van menselijke lange niet-coderende RNA's (lncRNA's) te beoordelen.

Tot 2020 heeft FANTOM6 de onderzoeksgemeenschap voorzien van een grote dataset die is gegenereerd door de knockdown van 285 lncRNA's in menselijke dermale fibroblasten; dit wordt gevolgd door uitgebreide expressieprofilering en cellulaire fenotypering. Andere updates aan

rt van het FANTOM6-project hebben we systematisch de expressie van 285 lncRNA's onderdrukt in menselijke dermale fibroblasten en cellulaire groei, morfologische veranderingen en transcriptomische reacties gekwantificeerd met behulp van Capped Analysis of Gene Expression (CAGE). Antise


Welke molecule wordt door Camrelizumab gericht?

Answer: Camrelizumab is een gehumaniseerd antilichaam dat gericht is op het ligand van geprogrammeerde celdood-1 (PD-1).

Camrelizumab (SHR-1210) is een gehumaniseerd anti-geprogrammeerde celdood-1 (anti PD-1) antilichaam.

Het PD-1 antilichaam camrelizumab werd goed verdragen bij patiënten met nasofaryngeaal carcinoom.

Aangezien decitabine bekend staat om het stimuleren van T-celfunctie, beoordeelden we de veiligheid en werkzaamheid van anti-PD-1 camrelizumab alleen versus decitabine-geprimede camrelizumab bij patiënten met teruggekeerde/refractaire klassieke Hodgkin-lymfoom (cHL).

Decitabine plus camrelizumab kan resistentie tegen PD-1 remmers omkeren bij patiënten met teruggekeerde/refractaire cHL.

Toevoeging van lage dosis decitabine aan het anti-PD-1 antilichaam camrelizumab bij teruggekeerde/refractaire klassieke Hodgkin-lymfoom.

CONCLUSIE: De CR-ratio bij patiënten met teruggekeerde/refractaire cHL die klinisch naïef waren voor PD-1 blokkade was significant hoger met decitabine plus camrelizumab dan met camrelizumab alleen.

Aangezien decitabine bekend staat om het stimuleren van T-celfunctie, beoordeelden we de veiligheid en werkzaamheid van anti-PD-1 camrelizumab alleen versus decitabine-geprimede camrelizumab bij patiënten met teruggekeerde/refractaire cHL.

Recente fase 1-2 onderzoeken meldden beheersbare veiligheidsprofielen en veelbelovende antitumoractiviteiten van anti-PD-1 geneesmiddelen (pembrolizumab, nivolumab, camrelizumab en JS001) met/zonder chemotherapie bij recidiverend/metastatisch nasofaryngeaal carcinoom (RM-NPC), echter ontbreekt een directe vergelijking tussen deze regimes.

Hier presenteren we voorlopige bewijzen voor de vergelijkende veiligheid en werkzaamheid van bestaande anti-PD-1 middelen met/zonder chemotherapie bij RM-NPC, wat aangeeft dat camrelizumab het minst toxisch is en verdere onderzoek verdient.

Lactaatdehydrogenase en basislijnmarkers geassocieerd met klinische uitkomsten van patiënten met gevorderd plaveiselcelcarcinoom van de slokdarm behandeld met camrelizumab (SHR-1210), een nieuw anti-PD-1 antilichaam.

Alle patiënten kregen intraveneus camrelizumab (SHR-1210), een nieuw anti-PD-1 antilichaam, toegediend in doses van 60 mg, 200 mg of 400 mg (4 weken interval na eerste dosis gevolgd door een 2-wekelijks schema) tot ziekteprogressie of onverdraagbare toxiciteit.

Hier beschrijven we een geval van een nieuw patroon van RRP geïnduceerd door anti-PD-1 blokkade Camrelizumab 2 jaar na radiotherapie, met enige focus op verdere begrip van dit fenomeen.

Na 15 maanden, vanwege tumorprogressie en hersenmetastasen, begon hij met toediening van anti-PD-1 blokkade Camrelizumab (200 mg om de 2 weken) en stereotactische radiochirurgie (SRS).

We wilden de werkzaamheid en veiligheid beoordelen van het anti-PD-1 antilichaam camrelizumab versus de door de onderzoeker gekozen chemotherapie bij eerder behandelde patiënten.

Deze studie had tot doel de antitumorale activiteit en veiligheid van de anti-PD-1 remmer camrelizumab te beoordelen bij voorbehandelde patiënten met gevorderd hepatocellulair carcinoom.

In ons huidige verslag beschreven we een pas gediagnosticeerde patiënt met niet-kleincellig longcarcinoom die ongeveer tien jaar geleden focale vitiligo had en behandeld werd met het anti-geprogrammeerde celdood-1 receptor antilichaam camrelizumab (SHR-1210), wat de verslechtering van depigmentatie van de huid over het hele lichaam in slechts een half jaar versnelde.

PATIENTEN EN METHODEN: In deze open-label, enkelarmige fase II studie werd de veiligheid en werkzaamheid van een gecombineerd regime van chemotherapie bestaande uit gemcitabine, vinorelbine en gepegyleerde liposomale doxorubicine (GVD) plus anti-PD-1 antilichaam camrelizumab beoordeeld bij rrPMBCL.

Apatinib plus camrelizumab (anti-PD1 therapie, SHR-1210) voor gevorderd osteosarcoom (APFAO) dat progressief is na chemotherapie: een enkelarmige, open-label fase 2 studie.

We vergeleken verder de dissociatiekinetiek van drie klinisch goedgekeurde PD-1 blokkade mAbs (Nivolumab, Pembrolizumab en Camrelizumab), die intrigerend goed correleerden met de objectieve responspercentages bij de tweedelijns behandeling van hepatocellulair carcinoom.

Doel: Camrelizumab remt PD-1 in niet-klinische modellen en toonde typische niet-klinische farmacokinetische (PK) en veiligheidsprofielen voor een IgG4 monoklonaal antilichaam.

Camrelizumab is een remmer van geprogrammeerde celdood eiwit 1.

Conclusies: Onze bevindingen suggereren dat (I) PD-1 gerichte immunotherapie met toripalimab, camrelizumab of sintilimab een veelbelovend resultaat opleverde bij Chinese HBV-patiënten met HCC en dat (II) immunotherapie over het algemeen goed werd verdragen en beheersbare bijwerkingen had.

De tumoren krompen dramatisch na één cyclus camrelizumab, een anti-geprogrammeerde celdood-1 (PD-1) antilichaam ontwikkeld door het Chinese Hengrui Medicine.

We rapporteren een geval van een 68-jarige man gediagnosticeerd met pulmonale pleomorfe carcinoom die een gedeeltelijke respons toonde na een enkele behandeling met camrelizumab (PD1 monoklonaal antilichaam).

DOEL: Evalueren van de immuungerelateerde bijwerkingen (irAEs) geïnduceerd door Camrelizumab, een anti-PD-1 antilichaam bij een patiënt met maagkanker.

KORTE MENING: Camrelizumab is een selectief, gehumaniseerd, hoog-affiniteit IgG4 kappa mAb tegen PD-1.

INLEIDING: Camrelizumab (ook bekend als SHR-1210), een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam tegen PD-1, heeft aangetoond de binding van PD-1 aan PD-L1 te blokkeren en daardoor de immuunontsnapping van tumorcellen te remmen.

De structuur van het camrelizumab/PD-1 complex onthult dat camrelizumab voornamelijk zijn zware keten gebruikt om aan PD-1 te binden, terwijl de lichte keten sterisch de binding van PD-L1 aan PD-1 remt.

Hier tonen we variërende N-glycan samenstelling in PD-1 en laten zien dat de bindingsaffiniteit van camrelizumab, een recent goedgekeurd PD-1-specifiek MAb, aan niet-glycosyleerde PD-1 eiwitten uit E. coli aanzienlijk verminderd is vergeleken met glycosyleerde PD-1.

INLEIDING: Camrelizumab (ook bekend als SHR-1210), een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam tegen PD-1, heeft aangetoond de binding van PD-1 aan PD-L1 te blokkeren en daardoor de immuunontsnapping te remmen.

Camrelizumab (AiRuiKa™), een geprogrammeerde celdood 1 (PD-1) remmer ontwikkeld door Jiangsu Hengrui Medicine Co. Ltd, kreeg recent voorwaardelijke goedkeuring in China voor de behandeling van teruggekeerde of refractaire klassieke Hodgkin-lymfoom.

Het PD-1 antilichaam camrelizumab plus de VEGFR2 remmer apatinib toonde werkzaamheid in een fase II studie.

DOEL: We beoordeelden de werkzaamheid en veiligheid van camrelizumab (een anti-PD-1 monoklonaal antilichaam) plus apatinib (een vascular endothelial growth factor [VEGFR]-2 tyrosine kinase remmer) bij patiënten met gevorderd hepatocellulair carcinoom (HCC).

Echter, alle drie patiënten reageerden op lage dosis decitabine, een epigenetisch geneesmiddel, in combinatie met camrelizumab (anti-PD-1 antilichaam), met alleen beheersbare bijwerkingen, wat aangeeft dat lage dosis decitabine PD-1/PD-L1 remmers kan sensibiliseren.

Achtergrond: Camrelizumab is een veelbelovende anti-geprogrammeerde celdood-1 agent voor niet-kleincellig longcarcinoom (NSCLC) en induceert reactieve capillaire hemangiomen (RCHs).

Camrelizumab is een remmer van geprogrammeerde celdood eiwit 1; echter ontbreekt momenteel bewijs van de werkzaamheid bij PSC.

Camrelizumab is een remmer van geprogrammeerde dood receptor-1 oorspronkelijk ontwikkeld in China voor de behandeling van refractaire lymfoom.

Camrelizumab, een geprogrammeerde celdood 1 (PD-1) remmer, is goedgekeurd voor de behandeling van patiënten met teruggekeerde of refractaire klassieke Hodgkin-lymfoom, nasofarynxkanker en niet-kleincellig longcarcinoom.

DOEL: Camrelizumab is een antilichaam tegen geprogrammeerd celdood eiwit 1.

Daarom onderzochten we de werkzaamheid en veiligheid van een PD-1 checkpoint remmer camrelizumab bij gevorderde of gemetastaseerde solide tumoren met dMMR/MSI-H.

Doel: De huidige studie evalueerde de veiligheid en werkzaamheid van camrelizumab (een geprogrammeerd celdood-1 antilichaam) in combinatie met microgolfablatie (MWA) bij gevorderd niet-kleincellig longcarcinoom (NSCLC).


Wat is een schuimcel?

Answer: Schuimcel, een kenmerk van atherosclerose, is voornamelijk afkomstig van monocyten die zijn gedifferentieerd tot macrofagen, en vasculaire gladde spiercellen (VSMC's) door onbeperkt fagocyteren van geoxideerd low-density lipoproteïne (oxLDL). Daarom kan het remmen van de adhesie van monocyten aan het endotheel en de opname van oxLDL een doorbraakpunt zijn voor het vertragen van atherosclerose.

Schuimcel, een kenmerk van atherosclerose, is voornamelijk afkomstig van monocyten die zijn gedifferentieerd tot macrofagen, en vasculaire gladde spiercellen (VSMC's) door onbeperkt fagocyteren van geoxideerd low-density lipoproteïne (oxLDL). Daarom kan het remmen van de adhesie van monocyten aan het endotheel en de opname van oxLDL een doorbraakpunt zijn voor het vertragen van atherosclerose.

Atherosclerose (AS) is een chronische ontstekingsziekte die bijdraagt aan meerdere cardiovasculaire aandoeningen (CVD's), en de vorming van schuimcellen speelt een belangrijke rol in de progressie van AS.

Oxidatieve stress, ontsteking en de vorming van schuimcellen in vasculaire gladde spiercellen (VSMC's) worden beschouwd als cruciale factoren in de pathogenese van atherosclerose.

Overmatige ophoping van lipide-inclusies in de cellen van de arteriewand (vorming van schuimcellen) veroorzaakt door gemodificeerd low-density lipoproteïne (LDL) is de vroegste en meest opvallende manifestatie van atherosclerose. De mechanismen van schuimcelvorming zijn niet volledig begrepen en kunnen te maken hebben met veranderde lipide-opname, verstoorde lipidemetabolisme, of beide.

Ophoping van lipidedruppels (LD), een belangrijk kenmerk van schuimcellen, vormt een aantrekkelijk doelwit voor therapeutische interventie bij atherosclerose.

Abnormaal lipidemetabolisme in macrofagen leidt tot atherosclerose (AS). Overmatige opname van LDL-cholesterol door macrofagen in het aortale endotheel leidt tot de vorming van schuimcellen.


Welke klasse geneesmiddelen veroorzaakt vaak spierpijn en andere spiertoxiciteiten zoals myositis en rabdomyolyse als bijwerking?

Answer: Spierklachten zijn bekende bijwerkingen van statinetherapie, variërend van myalgie tot klinisch belangrijke myositis en rabdomyolyse.

3-hydroxy-3-methylglutaryl co-enzym A reductase remmers (statines) worden over het algemeen goed verdragen, waarbij statine-geassocieerde spiersymptomen (SAMS) de meest voorkomende bijwerking zijn (~10%) bij statinegebruikers.

Spierklachten zijn bekende bijwerkingen van statinetherapie, variërend van myalgie tot klinisch belangrijke myositis en rabdomyolyse.

het gebruik van statines en de associatie met de aanwezigheid en kenmerken van spierklachten.

In de bestudeerde groep patiënten waren spiersymptomen een vrij frequente bijwerking van statinetherapie.

Myopathie wordt gerekend tot de potentiële bijwerkingen en toxiciteiten geassocieerd met lipidenverlagende middelen, met name 3-hydroxy-3-methylglutaryl co-enzym A (HMG-CoA) reductase remmers. De precieze mechanismen van statine-geïnduceerde spiertoxiciteit blijven echter onduidelijk.

Lipidenverlagende geneesmiddelen, zoals statines, worden vaak gebruikt om ongeveer 10 miljoen Canadezen met hypercholesterolemie te behandelen. De meest voorkomende bijwerking van statinemedicatie is spierpijn

Statine-geïnduceerde myopathie bestaat uit een spectrum van myopathische aandoeningen variërend van milde myalgie tot fatale rabdomyolyse

Hieronder volgt een presentatie van 2 gevallen van statine-geïnduceerde myopathie bij patiënten

Daarnaast zal de discussie gaan over het mechanisme, predisponerende risicofactoren en frequentie van statine-geïnduceerde myopathie

Rabdomyolyse is een bekende, zeldzame ernstige bijwerking van statine-monotherapie en van statine-fibraat combinatie therapie.

Statinegebruik wordt geassocieerd met een verscheidenheid aan duidelijk gerelateerde spiersymptomen, waaronder spierpijn, myalgie, creatinekinase verhogingen zonder pijn met myolyse en myositis (rabdomyolyse), een potentieel fatale bijwerking die leidde tot de terugtrekking van cerivastatine in 2001.

CYP2D6*4 polymorfisme wordt geassocieerd met statine-geïnduceerde spier effecten.

Hoewel statines goed worden verdragen, ontwikkelen veel patiënten myopathie die zich uit in spierpijn en spierklachten.

Rabdomyolyse is een zeldzame maar ernstige toxiciteit van statines.

De geneesmiddelen die het vaakst spierbijwerkingen veroorzaken zijn steroïden, statines, fibraten, antiretrovirale middelen, immunosuppressiva, colchicine, amiodaron en antikankermiddelen.

Spierbijwerkingen van diverse anesthetica, analgetica, antibiotica, antihistaminica, antiretrovirale middelen, cardiotrope middelen, immunosuppressiva, lipidenverlagende middelen, psychotrope geneesmiddelen, antikankermiddelen en andere stoffen komen vaker voor dan aangenomen en worden gemakkelijk over het hoofd gezien.

Spierpijn is een frequente bijwerking van statines.

Myopathie en rabdomyolyse bij lipidenverlagende middelen.

DOEL VAN DE REVIEW: Lipidenverlagende middelen worden geassocieerd met myotoxiciteit, die varieert in ernst van myalgieën tot rabdomyolyse met nierfalen

Myopathie veroorzaakt door HMG-CoA reductase remmers (statines) alleen is zeldzaam, maar komt vaker voor wanneer een statine wordt gebruikt in combinatie met gemfibrozil, een medicijn dat waarschijnlijk een direct toxisch effect op spieren heeft.

Myotoxiciteit geassocieerd met lipidenverlagende middelen.

Rabdomyolyse door de combinatie van een statine en gemfibrozil: een zeldzame maar ernstige bijwerking.


Welke cytokinemolecuul activeert SMADs?

Answer: SMADs worden geactiveerd door Transforming growth factor beta (TGF beta)

In een NEC-diermodel activeerde orale toediening van de isoform TGF-β1 de downstream effector Smad2 in de darm en verminderde significant de incidentie van NEC

De uitkomst van het TGF-β-signaleringspad is afhankelijk van de controle van de ruimtelijke en temporele expressie van >500 genen, die afhankelijk zijn van de functies van het Smad-eiwit samen met die van diverse modulatoren van dit signaalpad, zoals transcriptiefactoren en cofactoren

Het TGF-β/Smad-pad en de coregulatoren Ski en SnoN reguleren elkaar duidelijk via verschillende positieve en negatieve feedbackmechanismen.

Deze effecten van PFD werden gemedieerd door de remming van de TGF‑β1/Smad- en PI3K/AKT-signaleringspaden.

De eiwitexpressie van TGF‑β1/mothers against decapentaplegic homolog (Smad) en fosfoinositide 3-kinase (PI3K)/proteïnekinase B (AKT) signaalpaden werd geëvalueerd door western blotting

Transcriptiefactor specificiteitseiwit 1 moduleert TGFβ1/Smad-signaleringspad om de expressie van SIGIRR negatief te reguleren door menselijke M1-macrofagen gestimuleerd met substantie P.

Belangrijk is dat dit effect van Sp1 siRNA op TGFβ1 en SIGIRR werd afgezwakt door siRNA voor Smad2, Smad3 of Smad4, maar niet door TAK-1 siRNA.

Sp1 moduleert TGFβ1/Smad-signaleringspad en reguleert de productie van SIGIRR-eiwit door macrofagen na SP-stimulatie negatief.

TGF-? reguleert het ERK/MAPK-pad onafhankelijk van het SMAD-pad

We vonden dat EGFR-gemedieerde ID3-expressie werd gereguleerd door Smad5, dat direct werd gefosforyleerd door AKT. Bovendien gaf ID3 alleen GSC-eigenschappen aan primaire astrocyten afkomstig van Ink4a/Arf-deficiënte muizen, en gaf de EGFR-ID3-IL-6-signaleringsas aanleiding tot tumorcelheterogeniteit.

Orale toediening van transforming growth factor-β1 (TGF-β1) beschermt de onrijpe darm tegen schade via Smad-eiwit-afhankelijke onderdrukking van epitheliale nucleaire factor κB (NF-κB) signalering en productie van pro-inflammatoire cytokines.

De effecten van TGF-β1 lijken te worden gemedieerd via het canonieke Smad-pad

Talrijke studies hebben aangetoond dat TGF-β de belangrijkste cytokine is bij de ontwikkeling van longfibrose en een rol speelt via zijn downstream signaalmolecuul TGF-bindend receptor Smads-eiwit.

TGF-beta, een pleiotrope cytokine, reguleert talrijke genen die betrokken zijn bij pancreaskanker via activatie van de Smads-eiwitten en de MUC4-promotor is rijk aan Smad-bindende elementen.

Cytokines van de transforming growth factor-beta (TGF-beta) superfamilie geleiden hun signalen door receptor-gereguleerde Smads (R-Smads) te activeren.

Al met al wijzen deze resultaten erop dat de opregulatie van MUC4 door TGF-beta beperkt is tot goed-gedifferentieerde pancreaskankercellen, en wijzen ze op een nieuw mechanisme waarbij TGF-beta een sleutelmolecuul is in het richten op MUC4-overexpressie in pancreatische adenocarcinomen.

TGFβ-signaleringspad activeert receptor SMADs, SMAD2 en SMAD3, die zich associëren met diverse nucleaire factoren om genexpressie te reguleren.

We tonen aan dat exogeen TGF-beta(1) de expressie van het pro-inflammatoire adhesiemolecuul E-selectine kan remmen in vasculair endotheel blootgesteld aan inflammatoire stimuli zowel in vitro als in vivo.

Omgekeerd bevordert TGFβ, in combinatie met de inflammatoire cytokine IL-6, de differentiatie van Th17-cellen.

TGFβ is de essentiële cytokine voor T-celhomeostase.

Inhiberende Smads, waaronder Smad6 en Smad7, zijn sleutelregulatoren van TGF-beta/botmorfogenetisch eiwit (BMP) signalering via negatieve feedbacklussen.

We hebben de onmiddellijke reacties bestudeerd die door TGF-beta in belangrijke signaalpaden worden veroorzaakt, en we hebben gevonden dat het een snelle activatie van het SMAD-pad induceert, d.w.z. fosforylering en nucleaire translocatie van SMAD2, gevolgd door defosforylering, hoogstwaarschijnlijk door afbraak via het proteasoom. Echter, vergelijkbare

Transforming growth factor-beta (TGF-beta) is een multifunctionele cytokine die groeistilstand, weefselfibrose en epitheliale-mesenchymale transitie (EMT) induceert via activatie van Smad- en niet-Smad-signaleringspaden. EMT is

Het goed begrepen klassieke TGF-beta-signaleringspad activeert Smad-signalisatie via zijn twee celoppervlaktereceptoren zoals TbetaRII en ALK5/TbetaRI, wat leidt tot Smad-gemedieerde transcriptieregulatie. Daarnaast

De rol van transforming growth factor-beta (TGF-beta) als sleutelmolecuul in de ontwikkeling en progressie van leverfibrose via activatie van hepatische stercellen, naast andere fibroblastpopulaties, is onomstreden. Hier

We tonen aan dat: 1) TGF-beta receptor Type II voornamelijk op het basolaterale membraan is gelokaliseerd en receptorstimulatie het Smad-pad activeert; 2) TGF-beta1 de IL-6-geïnduceerde tyrosinefosforylering van STAT1 en STAT3 en ICAM-1-expressie downreguleert; en 3) Smad2 vereist is voor de downregulatie van IL-6-signalisatie door TGF-beta. Gezamenlijk

Met een toename van TGF-beta bij de ziekte van Alzheimer vonden we significante verhogingen van fosfo-Smad2, een belangrijk downstream signaalmolecuul van TGF-beta, in hippocampale neuronen van Alzheimerpatiënten vergeleken met leeftijdsgecontroleerde controles. Echter, in tegenstelling

In de afgelopen drie jaar is een nieuw signaaltransductiepad downstream van de transforming growth factor-beta (TGF-beta) superfamilie receptor serine-threonine kinases aangetoond dat wordt gemedieerd door een familie van latente transcriptiefactoren genaamd 'Smads'. Deze

We tonen aan dat de anti-inflammatoire cytokine transforming growth factor-beta1 (TGF-beta1), die ook permanent zijn canonieke signaalpad via SMAD-eiwitten activeert in BPH-1 cellen, de effecten van IL-6 op celproliferatie wijzigt. Belangrijk

Met transforming growth factor-beta (TGF-beta), de meest potente fibrogene cytokine voor HSCs, die klassiek Smad-signalisatie activeert, en p38 MAPK-signalisatie zijn aangetoond dat ze de collageen-genexpressie beïnvloeden; echter, de relatieve bijdrage en mechanismen van deze twee signaalpaden in de regulatie van collageen-genexpressie zijn niet onderzocht. Het doel

Ontwerp, synthese en ontdekking van 2(1H)-chinolon-derivaten voor de behandeling van longfibrose door remming van TGF-β/smad-afhankelijke en onafhankelijke paden.

Verdere mechanistische studies toonden aan dat 20f de expressie van fibrogene fenotypische eiwitten α-SMA en collageen Ⅰ verminderde door remming van de TGF-β/Smad-afhankelijke paden en ERK1/2 en p38 paden.

Van deze verbindingen werd 20f geïdentificeerd als de meest actieve en kon het TGF-β-geïnduceerde collageenafzetting van NRK-49F-cellen en migratie van muisfibroblasten remmen met vergelijkbare activiteit en lagere cytotoxiciteit dan nintedanib in vitro.

Een dergelijk molecuul is transforming growth factor-β1 (TGF-β1), een cytokine geproduceerd door vele inflammatoire en niet-inflammatoire cellen en gericht op vrijwel alle intestinale mucosale celtypen, met het downstream effect van activatie van intracellulaire Smad2/3-eiwitten en onderdrukking van immuunreacties.

Bij patiënten met inflammatoire darmziekten (IBD) is er defecte TGF-β1/Smad-signalisatie door hoge Smad7, een remmer van TGF-β1-activiteit.

We bespreken hier de rol van TGF-β1 en Smad7 in intestinale immuniteit, ontsteking en kanker.

Inderdaad, knockdown van Smad7 met een specifiek antisense-oligonucleotide herstelt de endogene TGF-β1-activiteit, waardoor ontstekingspaden worden geremd bij patiënten met IBD en colitische muizen.

Transforming growth factor-β1 (TGF-β1) reguleert celverbindingherstructurering via Smad-gemedieerde repressie en clathrine-gemedieerde endocytose van nectin-achtig molecuul 2 (Necl-2).

Samengevat is TGF-β1 een krachtige cytokine die een effectief mechanisme biedt voor het reguleren van Necl-2-expressie in de testis via Smad-afhankelijke genrepressie en clathrine-gemedieerde endocytose.

Mutatiestudies gekoppeld aan knockdown-experimenten hebben aangetoond dat TGF-β1-geïnduceerde Necl-2-repressie activatie van Smad-eiwitten vereist.

Bovendien vermindert TGF-β1 Necl-2 mRNA door downregulatie van Necl-2-promotoractiviteit.

EMSA- en ChIP-assays bevestigden verder dat TGF-β1 de binding van Smad-eiwitten aan MyoD- en CCAATa-motieven in vitro en in vivo bevordert.

We hebben aangetoond dat TGF-β1 Necl-2 mRNA- en eiwitniveaus op zowel transcriptie- als post-translationeel niveau vermindert.

Met behulp van remmers en clathrine shRNA hebben we aangetoond dat TGF-β1 Necl-2-eiwitafbraak induceert via clathrine-afhankelijke endocytose.

Endocytose-assays bevestigden verder dat TGF-β1 de internalisatie van Necl-2-eiwit naar het cytosol versnelt.

Immunofluorescentiekleuring toonde ook aan dat TGF-β1 Necl-2 effectief verwijdert van de cel-cel interface.

TGF-beta-gemedieerde Smad-transcriptieactiviteit werd sterk geremd in SOCS1-deficiënte cellen in aanwezigheid van IFN-gamma.

Een dergelijke verstoring van TGF-beta functies werd niet waargenomen in SOCS3-overexpressie cellen, wat aangeeft dat de onderdrukking van Smads onafhankelijk was van SOCS3.

Plus TGF-beta versterkte retinoïnezuurreceptor-gerelateerde weesreceptor (ROR)-gammat-expressie en onderdrukte IFN-gamma-productie in wild-type T-cellen, terwijl deze effecten ernstig werden aangetast in SOCS1-deficiënte T-cellen.

Activines behoren tot de transforming growth factor (TGF)-β familie van multifunctionele cytokines en signaleren via de activinereceptoren ALK4 of ALK7 om het SMAD2/3-pad te activeren.

TGFbeta-binding aan serine/threonine kinase receptoren op het plasmamembraan activeert Smad-moleculen en aanvullende signaalproteïnen die samen genexpressie reguleren.

Activines als duale specificiteit TGF-β familie moleculen: SMAD-activatie via activine- en BMP-type 1 receptoren.

Verschillende R-Smads of combinaties van R-Smads worden geactiveerd door TGF-beta, activine of botmorfogenetische eiwitten (BMPs).

TGF-β signaleert via receptoren om Smad-eiwitten te activeren, die naar de kern transloceren.

TGF-beta (Transforming Growth Factor-beta) cytokines gebruiken Smad-eiwitten als intracellulaire mediator van signalering.

Canonieke TGF-β signalering resulteert in activatie van Smad-eiwitten, die transcriptiefactoren zijn die de expressie van doelgenen reguleren.

Na activatie fosforyleert de TGF-beta type I receptor Smad2 en Smad3, die vervolgens complexen vormen met Smad4 en zich ophopen in de kern om transcriptie van diverse genen te reguleren die cruciale bepalers van celbestemming coderen, zoals celcycluscomponenten, differentiatiefactoren en celadhesiemoleculen.

In endotheelcellen bindt TGF-beta aan twee verschillende type I receptor serine-threonine kinases, ALK-5 en ALK-1; laatstgenoemde activeert dezelfde R-Smads die door BMP worden geactiveerd en induceert de synthese van Id (inhibitor of differentiation of inhibitor of DNA binding) eiwitten.

Om de integriteit van de darm te behouden, scheiden de epitheelcellen, myeloïde cellen en lymfocyten die de darm bewonen TGF-β uit, dat zowel paracrien als autocrien werkt om zijn signaaltransductoren, de SMAD-transcriptiefactoren, te activeren.

Activatie van TGF-β receptoren leidt tot fosforylering van Smad2 en Smad3, die oligomeriseren met Smad4 en zich ophopen in de kern waar ze genregulerende regio's herkennen en transcriptie coördineren.

Na stimulatie met TGF-beta worden de cytoplasmatische Smads gefosforyleerd en hopen ze zich vervolgens op in de kern om de expressie van doelgenen te reguleren.

Samengevat tonen onze gegevens aan dat S1P de TGF-beta receptor trans-aktiveert en de activatie van Smads triggert, gevolgd door activatie van de transcriptie van het gen voor bindweefselgroeifactor en remming van IL-1beta-geïnduceerde expressie van iNOS, sPLA(2) en MMP-9.


Wat is de Oncomine Dx Target-test?

Answer: De Oncomine Dx Target Test (ODxTT) is een op next-generation sequencing gebaseerde companion diagnostische test, die toegang tot meerdere biomarkertests met kleine weefselmonsters kan vergemakkelijken om therapiebeslissingen te ondersteunen voor patiënten met gevorderde NSCLC.

De Oncomine Dx Target Test (ODxTT) is een recent ontwikkelde op next-generation sequencing gebaseerde companion diagnostische test; echter kan het analysegelsuccespercentage verbeterd worden, vooral voor kleine monsters.

Een voorlopige beoordeling van de experimentele Oncomine Dx Target Test suggereert dat deze toegang tot meerdere biomarkertests met kleine weefselmonsters kan vergemakkelijken om therapiebeslissingen te ondersteunen voor patiënten met gevorderde NSCLC.


Waarmee worden veelvoorkomende varianten op 12q14 en 12q24 geassocieerd?

Answer: Veelvoorkomende varianten op 12q14 en 12q24 zijn geassocieerd met het volume van de hippocampus. Veroudering gaat gepaard met een afname van het hippocampusvolume, die wordt versneld door de ziekte van Alzheimer en vasculaire risicofactoren.

Veelvoorkomende varianten op 12q14 en 12q24 zijn geassocieerd met het volume van de hippocampus.

Veroudering gaat gepaard met een afname van het hippocampusvolume, die wordt versneld door de ziekte van Alzheimer en vasculaire risicofactoren. Onze genoomwijde associatiestudie (GWAS) bij dementievrije personen (n = 9.232) identificeerde 46 SNP's op vier loci met P-waarden van <4,0 × 10(-7). In twee aanvullende steekproeven (n = 2.318) werden associaties gerepliceerd op 12q14 binnen MSRB3-WIF1 (ontdekking en replicatie; rs17178006; P = 5,3 × 10(-11)) en op 12q24 nabij HRK-FBXW8 (rs7294919; P = 2,9 × 10(-11)). Overige associaties omvatten één SNP op 2q24 binnen DPP4 (rs6741949; P = 2,9 × 10(-7)) en negen SNP's op 9p33 binnen ASTN2 (rs7852872; P = 1,0 × 10(-7)); samen met de chromosoom 12 associaties waren deze loci ook geassocieerd met hippocampusvolume (P < 0,05) in een derde jongere, meer heterogene steekproef (n = 7.794). De SNP in ASTN2 toonde ook een suggestieve associatie met cognitieve achteruitgang in een grotendeels onafhankelijke steekproef (n = 1.563). Deze associaties impliceren genen gerelateerd aan apoptose (HRK), ontwikkeling (WIF1), oxidatieve stress (MSRB3), ubiquitinering (FBXW8) en neuronale migratie (ASTN2), evenals enzymen die doelwit zijn van nieuwe diabetesmedicijnen (DPP4), wat wijst op nieuwe genetische invloeden op hippocampusgrootte en mogelijk het risico op cognitieve achteruitgang en dementie.

Recentelijk hebben twee grote genoomwijde associatiestudies (GWAS) verschillende varianten op 12q14 en 12q24 geïdentificeerd die geassocieerd zijn met het hippocampusvolume, een van de belangrijkste biologische markers van de ziekte van Alzheimer (AD). De

Veelvoorkomende varianten op 12q14 en 12q24 zijn geassocieerd met het hippocampusvolume


Welke mutatie wordt door Sotorasib gericht?

Answer: Sotorasib is een kleine molecule die selectief en onomkeerbaar KRASG12C target.

In een fase I-studie veroorzaakte de KRASG12C-remmer sotorasib reacties bij ongeveer een derde van de patiënten met de ziekte en werd over het algemeen goed verdragen.

Sotorasib is een kleine molecule die selectief en onomkeerbaar KRASG12C target.METHODEN: We voerden een fase 1-studie uit met sotorasib bij patiënten met gevorderde solide tumoren met de KRAS p.G12C-mutatie.

CONCLUSIES: Sotorasib toonde bemoedigende antikankeractiviteit bij patiënten met zwaar voorbehandelde gevorderde solide tumoren met de KRAS p.G12C-mutatie.

SIONS: Sotorasib toonde bemoedigende antikankeractiviteit bij patiënten met zwaar voorbehandelde gevorderde solide tumoren met de KRAS p.G12C-mutatie. Grad

THODS: We voerden een fase 1-studie uit met sotorasib bij patiënten met gevorderde solide tumoren met de KRAS p.G12C-mutatie.

er kankers. Sotorasib is een kleine molecule die selectief en onomkeerbaar KRASG12C target.METHODEN: We voerden een fase 1-studie uit met sotorasib bij patiënten met gevorderde solide tumoren met de


Wanneer verlaat DELE1 het mitochondrion?

Answer: Mitochondriale stress stimuleert OMA1-afhankelijke splitsing van DELE1 en leidt tot de ophoping van DELE1 in het cytosol.

Stress-geïnduceerde activatie van OMA1 veroorzaakt dat DELE1 wordt gesplitst in een korte vorm die zich ophoopt in het cytosol, waar het bindt aan en HRI activeert via het C-terminale gedeelte.

Mitochondriale stress stimuleert OMA1-afhankelijke splitsing van DELE1 en leidt tot de ophoping van DELE1 in het cytosol, waar het interactie heeft met HRI en de eIF2α-kinaseactiviteit van HRI activeert.


Wat is een ciliopathie?

Answer: Een ciliopathie is elke genetische aandoening die de cellulaire cilia of de ciliaankerstructuren, de basale lichamen, of de ciliaire functie aantast.

Ciliopathieën zijn een groep aandoeningen veroorzaakt door een defect in ciliogenese, ciliair proteïnetransport. Omdat bijna elke cel in het lichaam (inclusief de fotoreceptoren) cilia bevat, beïnvloeden defecten in ciliaire eiwitten doorgaans meerdere orgaansystemen.

Genetische defecten die de structuur of functie van cilia aantasten, kunnen leiden tot een breed scala aan ontwikkelings- en degeneratieve ziekten die bekend staan als ciliopathieën.

Ciliopathieën kunnen ontstaan als gevolg van genetische varianten in spliceosomale eiwitten, of als gevolg van varianten die het splicen van specifieke cilia-genen beïnvloeden.

Dysregulatie van de ciliaire dynamiek wordt in verband gebracht met erfelijke aandoeningen, zogenaamde "ciliopathieën", met klinische manifestaties zoals microcefalie, polycysteuze nier, situs inversus, polydactylie, enzovoort.

Deze systemische aandoeningen omvatten afwijkingen in cardiovasculaire, portale, pancreatische en gastro-intestinale systemen. ADPKD wordt beschouwd als een van de ciliopathieziekten vanwege de associatie met abnormale primaire ciliaire functie.

ACHTERGROND: Meckel-Gruber syndroom is een ciliopathie, een dodelijke autosomaal recessieve aandoening die voorkomt in alle rassen en etniciteiten; het wordt gekenmerkt door afwijkingen in het centrale zenuwstelsel, resulterend in mentale retardatie, bilaterale renale cystische dysplasie en misvormingen van de handen a

Verlies van cilia en ciliaire eiwitten veroorzaakt diverse afwijkingen (genoemd ciliopathie), waaronder situs inversus, renale cystische ziekten, polydactylie en dysgenese van het zenuwstelsel. Nier

echter, geen van deze ciliogene genen is gekoppeld aan ciliopathie, een groep aandoeningen veroorzaakt door abnormale vorming of functie van cilia. Om te detecteren

een ciliopathie, een spectrum van aandoeningen waarvan de veroorzakende genen eiwitten coderen die betrokken zijn bij het primaire ciliumapparaat. Om te

Mutaties in genen die ciliaire eiwitten coderen veroorzaken menselijke ciliopathieën, diverse aandoeningen die veel weefsels aantasten.

De disfunctie van cilia veroorzaakt ziekten die bekend staan als ciliopathieën.

Ciliopathie omvat een diverse groep autosomaal recessieve genetische aandoeningen veroorzaakt door mutaties in genen die coderen voor componenten van de primaire cilia.

'Ciliopathieën' zijn een opkomende klasse van genetische multisystemische menselijke aandoeningen die worden veroorzaakt door een veelheid van grotendeels niet-verwante genen die de ciliaire structuur/functie beïnvloeden.

Ciliopathieën zijn een klasse van erfelijke pleiotrope genetische aandoeningen waarbij veranderingen in ciliaire assemblage, onderhoud en/of functie penetrantie vertonen in meerdere orgaansystemen.

De "ciliopathieën" zijn een nieuw gedefinieerde groep aandoeningen die worden gekenmerkt door defecten in de structuur of functie van het cellulaire primaire cilium.

Ciliopathieën zijn een groep erfelijke aandoeningen die het gevolg zijn van structurele of functionele afwijkingen van cilia.

Ciliopathieën zijn een groep genetische ziekten veroorzaakt door defecten in de functie van cilia, die cellulaire processen zijn samengesteld uit een microtubule-gebaseerde kern.

Ciliopathieën zijn menselijke aandoeningen veroorzaakt door disfunctie van primaire cilia, alomtegenwoordige organellen die betrokken zijn bij de transductie van omgevingssignalen zoals lichtsensatie in fotoreceptoren.

Ciliopathieën zijn aandoeningen veroorzaakt door ciliaire disfunctie en kunnen een orgaansysteem of weefsels aantasten.

Ciliopathieën zijn levensbedreigende menselijke ziekten veroorzaakt door defecte cilia.

De ciliopathieën zijn te wijten aan defecten van de cellulaire antenne bekend als het primaire cilium, een microtubule-gebaseerde uitstulping van cellulaire membranen die in bijna alle celtypen voorkomt.

Ciliopathieën zijn een grote groep menselijke aandoeningen veroorzaakt door disfunctie van primaire of motiele cilia en verenigd door hun overlappende klinische kenmerken (hersenmalformaties, retinale dystrofie, cystische nierziekte, leverfibrose en skeletafwijkingen).

Ciliopathieën worden verenigd door hun overlappende klinische kenmerken en onderliggende mechanismen die ciliaire disfunctie betreffen.

Ciliopathieën zijn een genetisch en fenotypisch heterogene groep menselijke ontwikkelingsstoornissen waarvan de wortel oorzaak het ontbreken of de disfunctie van primaire cilia is.


Welke histonmarkering wordt herkend door HP1?

Answer: h3k9me3 is de belangrijkste histonmarkering die wordt herkend door hp1.

Hier tonen we aan dat HP1 met hoge affiniteit kan binden aan histon H3 gemethyleerd op lysine 9 maar niet op lysine 4

Methylatie van histon H3 lysine 9 creëert een bindingsplaats voor HP1-eiwitten.

Hier tonen we aan dat zoogdier-methyltransferasen die selectief histon H3 op lysine 9 methyleren (Suv39h HMTases) een bindingsplaats genereren voor HP1-eiwitten—een familie van heterochromatische adaptor-moleculen die betrokken zijn bij zowel genstillegging als supra-nucleosomale chromatinestructuur.

We tonen aan dat gemethyleerde lysine 9 van histon H3 (Me9H3) een marker is van heterochromatine in uiteenlopende diersoorten.

Ten slotte leveren we bewijs dat Me9H3 noch noodzakelijk noch voldoende is voor de lokalisatie van heterochromatine-eiwit 1 (HP1) naar chromosomaal DNA.

Structuur van HP1 chromodomein gebonden aan een lysine 9-gemethyleerde histon H3 staart

Hier presenteren we structurele, energetische en mutationale analyses van het complex tussen het Drosophila HP1 chromodomein en de histon H3 staart met een gemethyleerde lysine op positie 9, een modificatie geassocieerd met epigenetische stillegging

Methylatie van lysine 9 in histon H3 wordt herkend door heterochromatine-eiwit 1 (HP1), dat de binding van andere eiwitten aanstuurt om chromatinestructuur en genexpressie te reguleren.

In Drosophila S2-cellen en op polytene chromosomen worden methyl-Lys 27 en Pc beide uitgesloten van gebieden die verrijkt zijn in methyl-Lys 9 en HP1

Om de moleculaire basis voor de selectie van methyl-lysine bindingsplaatsen beter te begrijpen, hebben we de 1,8 Å-structuur opgelost van het Pc chromodomein in complex met een H3-peptide met trimethyl-Lys 27, en vergeleken met onze eerder bepaalde structuur van het HP1 chromodomein in complex met een H3-peptide met trimethyl-Lys 9.

Tri-methylatie van histon H3 lysine 9 is belangrijk voor het aantrekken van heterochromatine-eiwit 1 (HP1) naar discrete regio's van het genoom, waarmee genexpressie, chromatineverpakking en heterochromatinevorming worden gereguleerd.

We onderzochten de rol van Suz12 in constitutief heterochromatine en ontdekten dat Suz12 nodig is voor histon H3 lysine 9 tri-methylatie (H3K9me3) in gedifferentieerde maar niet in ongedifferentieerde muis embryonale stamcellen.

Pericentristische H3K9me3-vorming door HP1-interactie-defecte histonmethyltransferase Suv39h1

Pericentristische regio's vormen epigenetisch georganiseerde, stille heterochromatine-structuren die histon H3 lysine 9 tri-methylatie (H3K9me3) en heterochromatine-eiwit 1 (HP1), een gemethyleerd H3K9-bindend eiwit, accumuleren.

LSD1 werkt samen met ASXL1 in transcriptierepressie, vermoedelijk door het verwijderen van H3K4-methylatie, een actief histonmerk, maar niet van H3K9-methylatie, een repressief histonmerk dat door HP1 wordt herkend.

We onderzochten de chromatinemarkeringen waaraan TFL2/LHP1 bindt en tonen aan dat TFL2/LHP1 in vitro bindt aan histon H3 di- of tri-methyleerd op lysine 9 (H3K9me2 of H3K9me3), de markeringen die door HP1 worden herkend, en aan histon H3 trimethyleerd op lysine 27 (H3K27me3), het merkteken dat door PRC2 wordt aangebracht.

Cbx3 is een van de paralogen van HP1-eiwitten, waarvan is gerapporteerd dat het specifiek het trimethyleerde histon H3K9-merk herkent, en een consensus bindingsmotief is gedefinieerd voor het Cbx3 chromodomein.

Bijvoorbeeld, tri-methylatie van histon H3 lysine 9 (H3K9me3) is belangrijk voor het aantrekken van heterochromatine-eiwit 1 (HP1) naar discrete regio's van het genoom, waarmee genexpressie, chromatineverpakking en heterochromatinevorming worden gereguleerd.

Hier bespreken we functies van de Heterochromatine-eiwit 1 (HP1) familie van eiwitten die H3K9me herkennen, een epigenetisch merkteken dat wordt gegenereerd door de histonmethyltransferasen SU(VAR)3-9 en orthologen.

Binding van heterochromatine-eiwit 1 (HP1) aan het histon H3 lysine 9 trimethylatie (H3K9me3) merkteken is een kenmerk van de totstandbrenging en het onderhoud van heterochromatine.

enzovoort. Cbx3 is een van de paralogen van HP1-eiwitten, waarvan is gerapporteerd dat het specifiek het trimethyleerde histon H3K9-merk herkent, en een consensus bindingsmotief is gedefinieerd voor het Cbx3 chromod

Tot nu toe was er weinig bekend over de regulatie van effector-histonmerkerinteracties, en in het bijzonder over de binding van HP1 aan H3K9me3.

Recentelijk presenteerden wij en anderen bewijs dat een "binair methylatie-fosforylatie schakelmechanisme" de dynamische loslating van HP1 van H3K9me3 tijdens de celcyclus reguleert: fosforylatie van histon H3 serine 10 (H3S10ph) vindt plaats bij het begin van de mitose, verstoort de HP1-H3K9me3-interactie en verdrijft daardoor HP1 van zijn bindingsplaats.

Onze gesimuleerde resultaten bevestigen verder de essentiële rol van cation-pi-interacties voor de binding van een gemethyleerde H3-staart door een HP1 chromodomein, maar geven aan dat het effect van elektrostatische oorsprong niet dominant is bij het onderscheiden tussen het H3K9Me3-merk en zijn ongemethyleerde tegenhanger.

Heterochromatine-eiwit 1 (HP1) eiwitten, erkende lezers van het heterochromatine-merk methylatie van histon H3 lysine 9 (H3K9me), zijn belangrijke regulatoren van heterochromatine-gemedieerde genstillegging en chromosoomstructuur.


Wat is AZD8601?

Answer: AZD8601 is een gemodificeerd mRNA dat vasculair endotheliale groeifactor A (VEGF-A) codeert. Opeenvolgende toediening van AZD8601 verbetert de vascularisatie en weefseloxygenatie van het wondbed, wat leidt tot versnelde re-epithelialisatie tijdens de vroege fase van diabetische wondgenezing.

Hier karakteriseren we longitudinaal en uitgebreid de microvasculaire reacties op AZD8601, een gemodificeerd mRNA dat vasculair endotheliale groeifactor A (VEGF-A) codeert, in vivo.

Met behulp van een op boornanodeeltjes gebaseerde weefseloxygenatiesensor tonen we aan dat opeenvolgende toediening van AZD8601 de vascularisatie en weefseloxygenatie van het wondbed verbetert, wat leidt tot versnelde re-epithelialisatie tijdens de vroege fase van diabetische wondgenezing.


Lijst van kritieke regio's voor 7p22.1 microduplicatiesyndroom

Answer: Het 7p22.1 microduplicatiesyndroom wordt voornamelijk gekenmerkt door ontwikkelings- en spraakachterstand, craniofaciale dysmorfie en skeletafwijkingen. De minimale kritieke regio omvat twee OMIM-genen: ACTB en RNF216.

Het 7p22.1 microduplicatiesyndroom wordt voornamelijk gekenmerkt door ontwikkelings- en spraakachterstand, craniofaciale dysmorfieën en skeletafwijkingen. De minimale kritieke regio omvat twee OMIM-genen: ACTB en RNF216. Hier rapporteren we over een meisje met de kleinste tot nu toe gedetecteerde 7p22.1 microduplicatie, wat bijdraagt aan de afbakening van het klinische fenotype van het 7p22.1 duplicatiesyndroom en aan de verfijning van de minimale kritieke regio. Onze patiënt vertoont verschillende belangrijke kenmerken van het 7p22.1 duplicatiesyndroom, waaronder craniofaciale dysmorfieën en spraak- en motorische achterstand, maar zij heeft ook nierafwijkingen. Op basis van huidige en gepubliceerde dup7p22.1-patiënten suggereren wij dat nierafwijkingen een bijkomend kenmerk van het 7p22.1 microduplicatiesyndroom kunnen zijn. We wijzen ook het ACTB-gen aan als het sleutelgen dat het fenotype van het 7p22.1 duplicatiesyndroom beïnvloedt.


Welke moleculen worden door Trastuzumab Deruxtecan gericht?

Answer: Trastuzumab deruxtecan is een HER2-gerichte antilichaam- en DNA-topoisomerase I-remmer conjugaat dat wordt ontwikkeld voor de behandeling van HER2-expressieve solide tumoren, waaronder borstkanker, maagkanker, colorectale kanker en niet-kleincellige longkanker.

Het antilichaam-geneesmiddelconjugaat trastuzumab deruxtecan kan een veelbelovende nieuwe behandelingsoptie worden voor patiënten met gemetastaseerde HER2-positieve borstkanker waarvan de ziekte is gevorderd na meerdere therapieën.

Trastuzumab Deruxtecan bij eerder behandelde HER2-positieve borstkanker.

ACHTERGROND: Trastuzumab deruxtecan (DS-8201) is een antilichaam-geneesmiddelconjugaat bestaande uit een anti-HER2 (humane epidermale groeifactor receptor 2) antilichaam, een splitsbare tetrapeptide-gebaseerde linker en een cytotoxische topoisomerase I-remmer.

CONCLUSIES: Trastuzumab deruxtecan toonde duurzame antitumoractiviteit bij een eerder behandelde patiëntengroep met HER2-positieve gemetastaseerde borstkanker.

ACHTERGROND: Er is aanzienlijke interesse geweest in HER2 intratumorale heterogeniteit als verklaring voor de ontwikkeling van resistentie tegen anti-HER2-therapieën bij borstkanker, met name tegen trastuzumab emtansine (T-DM1).

DOEL: Trastuzumab deruxtecan (T-DXd, voorheen DS-8201a) is een nieuw humaan epidermale groeifactor receptor 2 (HER2)-gericht antilichaam-geneesmiddelconjugaat (ADC) met een topoisomerase I-remmer payload.

Trastuzumab deruxtecan (ENHERTU®), een HER2-gerichte antilichaam- en DNA-topoisomerase I-remmer conjugaat, wordt ontwikkeld voor de behandeling van HER2-expressieve solide tumoren, waaronder borstkanker, maagkanker, colorectale kanker en niet-kleincellige longkanker door Daiichi Sankyo Company Ltd in samenwerking met AstraZeneca.

ACHTERGROND: Trastuzumab deruxtecan (DS-8201a) is een nieuw HER2-gericht antilichaam-geneesmiddelconjugaat met een gehumaniseerd anti-HER2 antilichaam, een splitsbare peptide-gebaseerde linker en een topoisomerase I-remmer payload.

ACHTERGROND: Trastuzumab deruxtecan (DS-8201a) is een nieuw HER2-gericht antilichaam-geneesmiddelconjugaat met een gehumaniseerd anti-HER2 antilichaam, een splitsbare peptide-gebaseerde linker en een krachtige topoisomerase I-remmer payload.

[fam-] trastuzumab deruxtecan (DS-8201a) is een nieuw antilichaam-geneesmiddelconjugaat bestaande uit het anti-HER2 antilichaam en de topoisomerase I-remmer, een exatecan-derivaat.

Trastuzumab deruxtecan (ook bekend als DS-8201) is een antilichaam-geneesmiddelconjugaat bestaande uit een gehumaniseerd antilichaam tegen HER2, een nieuw enzym-splitsbare linker en een topoisomerase I-remmer payload.

[Fam-] trastuzumab deruxtecan (DS-8201a) is een HER2 (ERBB2)-gerichte antilichaam-geneesmiddelconjugaat, bestaande uit een HER2-gericht antilichaam en een topoisomerase I-remmer, exatecan-derivaat, die antitumorale effecten heeft in preklinische xenograftmodellen en klinische onderzoeken.

Trastuzumab deruxtecan (DS-8201a) is een antilichaam-geneesmiddelconjugaat (ADC) bestaande uit een monoklonaal antilichaam gericht tegen humane epidermale groeifactor receptor 2 (HER2) gekoppeld aan een topoisomerase I-remmer (DXd) met een geneesmiddel-antilichaam ratio (DAR) van 7-8.

ACHTERGROND: Trastuzumab deruxtecan (DS-8201) is een antilichaam-geneesmiddelconjugaat bestaande uit een anti-HER2 (humane epidermale groeifactor receptor 2) antilichaam, een splitsbare tetrapeptide-gebaseerde linker en een cytotoxische topoisomerase.

Trastuzumab deruxtecan (DS-8201) is een humane epidermale groeifactor receptor 2 (HER2)-gerichte antilichaam-geneesmiddelconjugaat met een nieuwe enzym-splitsbare linker, een topoisomerase I-remmer payload en een geneesmiddel-antilichaam ratio van ≈ 8.

Trastuzumab deruxtecan (DS-8201a), een HER2-gericht antilichaam-geneesmiddelconjugaat met een topoisomerase I-remmer exatecan-derivaat (DX-8951 derivaat, DXd), is gerapporteerd krachtige antitumorale effecten te hebben in xenograft muismodellen en klinische onderzoeken.

Trastuzumab deruxtecan (DS-8201a) is een antilichaam-geneesmiddelconjugaat van de volgende generatie, bestaande uit een monoklonaal anti-HER2 antilichaam en een topoisomerase I-remmer, een exatecan-derivaat (DX-8951f).


Wat is de functie van de HSJ1-eiwitten?

Answer: HSJ1 is een neuron-specifiek lid van de HSP40/DNAJ co-chaperon familie.

HSJ1 (DNAJB2), een lid van de DNAJ familie van moleculaire chaperonnes, is een belangrijke speler in het behoud van neuronale proteostase.

HSJ1 is een neuron-specifiek lid van de HSP40/DNAJ co-chaperon familie. Eerdere studies hebben aangetoond dat HSP40-eiwitten een cruciale rol spelen bij eiwitaggregatie en neurodegeneratie in verschillende neuronale typen, in diermodellen en menselijke ziekten.

Homo sapiens J-domein eiwit (HSJ1) is een co-chaperon met een J-domein dat bekend staat om het stimuleren van de ATPase-activiteit van de HSP70 chaperonne, terwijl het ook twee ubiquitine (Ub)-interacterende motieven (UIMs) bevat die mogelijk binden met ubiquitine-gemarkeerde substraten en potentieel functioneren in eiwitafbraak.


Wat is de indicatie voor zolmitriptan?

Answer: Ontwikkeling van een nieuw intracutaan micronaaldsysteem met zolmitriptan (Qtrypta™) voor de acute behandeling van migraine

Er zijn veel nieuwe behandelingsopties beschikbaar voor migraine en er komen er meer aan. Drie monoklonale antilichamen die antagonisten zijn van het calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP) zijn goedgekeurd en een vierde wordt begin 2020 verwacht. Ook komen er orale kleine molecuul CGRP-receptorblokkers, zowel voor acute zorg als preventie. Vier neurostimulatoren zijn beschikbaar, met meer in ontwikkeling. Nieuwe acute behandelingen die binnenkort beschikbaar komen zijn onder andere de 5HT1F-agonist lasmiditan, een intradermale micronaaldpleister met zolmitriptan en een nevel met sumatriptan met een permeabiliteitsversterker.

Migraine is recentelijk een belangrijk interessegebied geworden voor neurowetenschappers. Zolmitriptan is een effectief medicijn dat wordt gebruikt bij de behandeling van migraine.

Ontwikkeling van een nieuw intracutaan micronaaldsysteem met zolmitriptan (Qtrypta™) voor de acute behandeling van migraine

Zolmitriptan is een nieuw en zeer selectief 5-HT(1B/1D) receptoragonist dat wordt gebruikt als acute orale behandeling voor migraine.

Zolmitriptan is een krachtige selectieve 5HT1B/1D receptoragonist voor acute migraine therapie.

SIONS: De 5 mg nasale formulering van zolmitriptan is een potentiële nieuwe optie voor de symptomatische behandeling van clusterhoofdpijn.

Zolmitriptan (Zomig, voorheen 311C90) is een nieuw, oraal, acuut middel voor de behandeling van migraine.

Zolmitriptan (Zomig, voorheen 311C90) is een selectieve 5-hydroxytryptamine (5-HT)1B/1D-receptoragonist met centrale en perifere werking voor de acute behandeling van migraine.

RATIONEEL: Zolmitriptan is een antimigraine middel met werking op 5-HT1B/D receptoren.

311C90 (Zomig; zolmitriptan) is een nieuw, selectief serotonine (5HT)1B/1D receptoragonist met zowel centrale als perifere werking, momenteel in de laatste fase van klinische ontwikkeling voor de acute orale behandeling van migraine.

Bij ernstige en terugkerende aanvallen (bijv. menstruatiehoofdpijn) zou zowel naratriptan als zolmitriptan geschikt zijn. Naratriptan heeft minder gemelde bijwerkingen.

Zowel rizatriptan als zolmitriptan zouden geschikt zijn voor matige en ernstige hoofdpijn. Rizatriptan werkt sneller.

De serotonine (5HT1B/D) agonist zolmitriptan (311C90) is effectief gebleken bij de behandeling van acute migraineaanvallen en experimentele gegevens suggereren dat het zowel perifere als centrale werkingsplaatsen kan hebben.

Naratriptan lijkt een lagere frequentie van terugkerende hoofdpijn te hebben dan sumatriptan, rizatriptan of zolmitriptan.

Kritische verschillen voor de nieuwe TELs (naratriptan, rizatriptan en zolmitriptan) die kunnen leiden tot een meer rationeel migrainebeheer: Zowel rizatriptan (10 mg) als zolmitriptan (2,5 mg en 5,0 mg) hebben een superieure werkzaamheid aangetoond ten opzichte van sumatriptan 100 mg, respectievelijk 25 en 50 mg.

In de afgelopen twee jaar zijn een aantal 5-HT1B/1D agonist triptan middelen met verbeterde lipofiliciteit (TELs) ten opzichte van het eerste middel van deze klasse, sumatriptan, goedgekeurd voor de markt in de meeste landen ter wereld (naratriptan, rizatriptan en zolmitriptan).

Bij menstruatiehoofdpijn zou zowel naratriptan als zolmitriptan geschikt zijn.

Zolmitriptan is effectief bij de behandeling van migraine geassocieerd met menstruatie en migraine met aura.

Zolmitriptan: een overzicht van het gebruik bij migraine.

Voor verlichting van migrainehoofdpijn had zolmitriptan 5 mg een vergelijkbare werkzaamheid als sumatriptan 100 mg bij een enkele aanval, maar was over het algemeen effectiever dan sumatriptan 25 en 50 mg bij meerdere aanvallen, in enkele onderzoeken.

CONCLUSIE: Zolmitriptan is effectief bij een breed scala aan migraine subtypes, behoudt werkzaamheid bij langdurig gebruik en wordt over het algemeen goed verdragen.

Zolmitriptan heeft ook werkzaamheid aangetoond bij de behandeling van aanhoudende en/of terugkerende migrainehoofdpijn.

Er is enig bewijs ter ondersteuning van het gebruik van zolmitriptan bij patiënten met migraine die slecht reageerden op eerdere therapie.

De werkzaamheid van zolmitriptan lijkt behouden te blijven, zonder tachyfylaxie, na herhaalde toediening voor meerdere migraineaanvallen over een lange periode, met hoge responspercentages op hoofdpijn over alle aanvallen.

In vergelijking met placebo wordt de incidentie van aanhoudende migrainehoofdpijn verminderd door zolmitriptan en komt terugkerende migrainehoofdpijn minder vaak voor bij actieve behandeling.

[Ervaring met intranasaal zolmitriptan bij clusterhoofdpijn].

Het doel is onze ervaring te analyseren met de nieuwe intranasale formulering van zolmitriptan 5 mg bij de symptomatische behandeling van clusterhoofdpijn in de dagelijkse klinische praktijk.

Zolmitriptan is door de FDA goedgekeurd voor de behandeling van acute migraineaanvallen en er is recente literatuur die de werkzaamheid aantoont bij de acute behandeling van clusteraanvallen.

Zolmitriptan (Zomig; voorheen 311C90) is een nieuw 5-hydroxytryptamine (5HT)1B/1D receptoragonist met bewezen werkzaamheid bij de acute behandeling van migraine met of zonder voorafgaande aura.

Zolmitriptan is een geschikt eerstelijnsmiddel voor de acute behandeling van migraine.

Zolmitriptan, een selectieve 5-HT(1B/D) agonist, is ontwikkeld voor de acute behandeling van migraine.

Zolmitriptan, een 5-hydroxytryptofaan(1B/1D) receptoragonist, is een van de middelen die wordt gebruikt bij acute migraine therapie.

Zolmitriptan heeft ook werkzaamheid getoond bij de behandeling van aanhoudende en/of terugkerende migrainehoofdpijn.

Zolmitriptan is effectief voor de behandeling van aanhoudende en terugkerende migrainehoofdpijn.

Zolmitriptan is een selectieve 5-HT1B/1D receptoragonist voor acute orale migraine therapie.

Zolmitriptan is een 5-HT1B/1D receptoragonist voor de acute behandeling van migraine.

Zolmitriptan (Zomig, voorheen 311C90) is een nieuw, oraal antimigraine middel dat consequent effectief en goed verdragen wordt bij de acute behandeling van migrainehoofdpijn en de bijbehorende symptomen.


Welk percentage van de C. elegans-genen bevindt zich in operons?

Answer: Bijna 15% van de ~20.000 C. elegans-genen bevindt zich in operons, multigenclusters die worden gecontroleerd door één enkele promotor. Ons bewijs geeft aan dat het genoom ten minste 1.000 operons bevat, 2 tot 8 genen lang, die ongeveer 15% van alle C. elegans-genen bevatten.

Bijna 15% van de ~20.000 C. elegans-genen bevindt zich in operons, multigenclusters die worden gecontroleerd door één enkele promotor.

Ons bewijs geeft aan dat het genoom ten minste 1.000 operons bevat, 2 tot 8 genen lang, die ongeveer 15% van alle C. elegans-genen bevatten.

Omdat operons ongeveer 15% van de genen in C. elegans uitmaken, kan deze lagere duplicatiefrequentie een grote beperking vormen voor de plasticiteit van het genoom.

Operons zijn wijdverspreid bij prokaryoten, maar komen zelden voor bij eukaryoten, behalve bij nematodewormen, waar ongeveer 15% van de genen zich bevindt in meer dan 1100 operons in het modelorganisme Caenorhabditis elegans.

Over het geheel genomen tonen onze gegevens aan dat >17% van alle C. elegans-genen in operons zit.

Net als meer dan 15% van de C. elegans-genen, komt xrn-2 voor in een operon, en we identificeren aanvullende operons onder zijn controle, wat overeenkomt met een bredere functie van XRN2 in polycistronische genregulatie.

biedt overtuigend bewijs dat ten minste 15% van de Caenorhabditis elegans-genen co-getranscribeerd worden binnen meer dan duizend operons.

In de nematode Caenorhabditis elegans bevat het genoom >1000 operons die ongeveer 15% van de eiwit-coderende genen vormen.

Genen in nematode- en ascidiëngenomics komen vaak voor in operons—meerdere genen die een gemeenschappelijke promotor delen om een polycistronisch primair transcript te genereren—en dergelijke genen vormen 15-20% van het coderende genoom voor Caenorhabditis elegans en Ciona intestinalis.


Wat is de meest geavanceerde fase van klinische proeven waarin fingolimod is gekomen?

Answer: Fingolimod is beoordeeld in fase IV klinische proeven.

In deze longitudinale, 2-jarige prospectieve, fase IV, enkelblinde studie werden 40 MS-patiënten behandeld met fingolimod en 39 onbehandelde MS-patiënten, gematcht op leeftijd, geslacht en invaliditeit, opgenomen.


Wat wordt veroorzaakt door een gain-of-function mutatie in CLCN2?

Answer: Een gain-of-function mutatie in het CLCN2 chloridekanaalgen veroorzaakt primaire aldosteronisme, wat de meest voorkomende en te genezen vorm van arteriële hypertensie is.

Een gain-of-function mutatie in het CLCN2 chloridekanaalgen veroorzaakt primaire aldosteronisme.

Primaire aldosteronisme is de meest voorkomende en te genezen vorm van secundaire arteriële hypertensie. We voerden whole-exome sequencing uit bij patiënten met vroegtijdig optredend primaire aldosteronisme en identificeerden een de novo heterozygote c.71G>A/p.Gly24Asp mutatie in het CLCN2-gen, dat het spanningsafhankelijke ClC-2 chloridekanaal codeert, bij een patiënt die op 9-jarige leeftijd werd gediagnosticeerd.

mutaties in CLCN2, waaronder twee de novo mutaties en vier onafhankelijke voorvallen van een mutatie die een identieke p.Arg172Gln substitutie codeert; alle familieleden met vroegtijdig optredend primaire aldosteronisme droegen de CLCN2-variant die bij de proband werd gevonden. CLCN2 codeert voor een spanningsafhankelijk chloridekanaal

. Acht probanden hadden nieuwe heterozygote varianten in CLCN2, waaronder twee de novo mutaties en vier onafhankelijke voorvallen van een mutatie die een identieke p.Arg172Gln substitutie codeert; alle familieleden met vroegtijdig optredend primaire aldosteronisme droegen de CLCN2-variant die bij de proband werd gevonden

Onze gegevens geven aan dat CLCN2-mutaties primaire aldosteronisme veroorzaken.


Welke behandelingen werden vergeleken in de UNBLOCS-studie?

Answer: De UNBLOCS-studie vergeleek thuliumlaser transurethrale vaporesectie van de prostaat versus transurethrale resectie van de prostaat bij mannen met lagere urinewegklachten of urineretentie.

Thuliumlaser transurethrale vaporesectie van de prostaat versus transurethrale resectie van de prostaat bij mannen met lagere urinewegklachten of urineretentie (UNBLOCS): een gerandomiseerde gecontroleerde studie.

ACHTERGROND: Transurethrale resectie van de prostaat (TURP) is de standaardoperatie voor goedaardige prostaathyperplasie. Thuliumlaser transurethrale vaporesectie van de prostaat (ThuVARP) is een techniek met vermeende voordelen ten opzichte van TURP, waaronder minder complicaties en een korter ziekenhuisverblijf. Wij wilden TURP versus ThuVARP onderzoeken bij mannen met lagere urinewegklachten of urineretentie als gevolg van goedaardige prostaathyperplasie.METHODEN: In deze gerandomiseerde, geblindeerde, parallelle, pragmatische equivalentiestudie werden mannen in zeven Britse ziekenhuizen met hinderlijke lagere urinewegklachten of urineretentie als gevolg van goedaardige prostaathyperplasie willekeurig toegewezen (1:1) op het moment van de operatie om ThuVARP of TURP te ondergaan.

INTERPRETATIE: TURP en ThuVARP waren equivalent voor verbetering van de urinesymptomen (IPSS) 12 maanden na de operatie, en TURP was superieur voor Qmax.

De kosteneffectiviteit van transurethrale resectie van de prostaat versus thuliumlaser transurethrale vaporesectie van de prostaat in de UNBLOCS gerandomiseerde gecontroleerde studie voor goedaardige prostaathyperplasie.

DOEL: Het bepalen van de kosteneffectiviteit van de huidige 'gouden standaard' operatie van transurethrale resectie van de prostaat (TURP) vergeleken met de nieuwe lasertechniek van thuliumlaser transurethrale vaporesectie van de prostaat (ThuVARP) bij mannen met goedaardige prostaathyperplasie (BPO) binnen de Britse National Health Service (NHS).

Thuliumlaser transurethrale vaporesectie versus transurethrale resectie van de prostaat voor goedaardige prostaathyperplasie: de UNBLOCS RCT.

Een gerandomiseerde gecontroleerde studie om de klinische en kosteneffectiviteit te bepalen van thuliumlaser transurethrale vaporesectie van de prostaat (ThuVARP) versus transurethrale resectie van de prostaat (TURP) binnen de National Health Service (NHS) - de UNBLOCS-studie: een studieprotocol voor een gerandomiseerde gecontroleerde studie.


Wat zijn de liganden van de Roundabout (Robo) receptoren?

Answer: Roundabouts vormen een familie van enkelvoudige transmembrale receptoren die dit proces faciliteren bij interactie met de oplosbare extracellulaire ligand Slit-eiwitfamilie die uit de middellijn afkomstig is.

Slit-liganden en hun Roundabout (Robo) familie van receptoren

Robo2 bevat een cryptische bindingsplaats voor neurale EGFL-achtige (NELL) eiwit 1/2.

SLIT-ROBO is een ligand-receptor familie van neuronale geleiding

Roundabouts vormen een familie van enkelvoudige transmembrale receptoren die dit proces faciliteren bij interactie met de oplosbare extracellulaire ligand Slit-eiwitfamilie die uit de middellijn afkomstig is.

De afstotende ligand Slit en zijn Roundabout (Robo) familie receptoren


Wat is de functie van kisspeptine in de hersenen?

Answer: Kisspeptine is een neuropeptide dat een integrale rol speelt in de regulatie van energie-inname en voortplanting door centraal te werken op de hypothalamus-hypofyse-gonadale as. Het is de krachtigste bekende factor die de afgifte van GnRH induceert. Kisspeptine behoudt de mitochondriale functie door mitofagie en autofagie te induceren in de hippocampus van de hersenen van verouderende ratten

Kisspeptine is de krachtigste bekende factor die de afgifte van GnRH induceert.

Kisspeptine is een neuropeptide dat een integrale rol speelt in de regulatie van energie-inname en voortplanting door centraal te werken op de hypothalamus-hypofyse-gonadale as

Intraperitoneale behandeling met kisspeptine onderdrukt eetlust en energieverbruik en verandert gastro-intestinale hormonen bij muizen.

Het kisspeptinesysteem, een bekende regulator van voortplanting bij vissen,

De werking van kisspeptine in de regulatie van gonadale functie is uitgebreid bestudeerd, maar er is weinig bekend over de functie ervan in limbische hersenstructuren.

Kisspeptinesignalering kan ook diverse functies vervullen buiten het klassieke domein van reproductieve neuro-endocrinologie, waaronder de regulatie van metastase bij bepaalde kankers, vasculaire dynamiek, placentaire fysiologie en mogelijk zelfs hogere hersenfuncties.

Kisspeptinesignalering in de hersenen wordt in verband gebracht met het mediëren van de negatieve feedbackwerking van geslachtshormonen op gonadotrofine-afgifte, het genereren van de pre-ovulatorische GnRH/LH-piek, het triggeren en sturen van het tempo van seksuele rijping tijdens de puberteit, het controleren van seizoensgebonden voortplanting en het beperken van reproductieve activiteit tijdens lactatie.

CONCLUSIE: Samengevat tonen onze gegevens een voorheen onbekende rol aan voor kisspeptine in de modulatie van functionele hersenconnectiviteit en netwerken, waarbij deze worden geïntegreerd met reproductieve hormonen en gedragingen. Onze f

Met behulp van elektrofysiologie in een intacte hersenpreparatie tonen we aan dat een relatief korte behandeling met 100 nM kisspeptine een langdurig stimulerend effect had op de elektrische activiteit van een extrahypothalamische populatie GnRH-neuronen.

Er is brede consensus dat kisspeptinesignalering in de hersenen essentieel is, doordat het de stimulans geeft aan GnRH-neuronen om te ontwaken tijdens de puberteit en de activiteit van deze neuronen te reguleren wanneer terughoudendheid geboden is. Wij vieren de

De huidige studie had tot doel kisspeptine-neuronen in de hypothalamus van runderen te identificeren, waarmee werd verduidelijkt dat een centraal mechanisme ook aanwezig is in de hersenen van runderen, aangezien kisspeptine bekend staat om een belangrijke rol te spelen in de stimulatie van gonadotropine-releasing hormoon (GnRH)/gonadotropine-afgifte bij andere zoogdieren. Om ch

Hier volgt een overzicht van de acties van kisspeptine op neuronale populaties door de hele hersenen, inclusief de magnocellulaire oxytocine- en vasopressine-neuronen, en cellen binnen de arcuate nucleus, hippocampus en amygdala. De acties

Regulaties van kisspeptine-neuronen in de hersenen kunnen twee modi van GnRH-afgifte controleren om het begin van de puberteit te timen en de oestruscylcus te reguleren bij ratten en muizen. Eén popu

Echter, ondanks de brede distributie van kisspeptinereceptoren in de hersenen, vooral in het preoptische gebied en de hypothalamus, is het onderzoeksgebied meestal beperkt gebleven tot de kisspeptineregulatie van GnRH-neuronen. Hier

De kisspeptines activeren de G-eiwit gekoppelde receptor GPR54 en worden sterk geassocieerd met het begin van de puberteit en de regulatie van de hypothalamus-hypofyse-gonadale as bij zoogdieren.

Bovendien worden kisspeptine-zenuwuiteinden en receptoren gevonden in andere hypothalamische gebieden, wat suggereert dat kisspeptines betrokken zijn bij de regulatie van andere nog onbekende homeostatische of neuro-endocriene functies.

Kisspeptine-neuronen innerveren direct en stimuleren GnRH-neuronen, die het uiteindelijke gemeenschappelijke pad vormen waardoor de hersenen de voortplanting reguleren.

Kisspeptine-neuronen drukken de oestrogeenreceptor en de androgeenreceptor uit, en deze cellen zijn directe doelwitten voor de werking van gonadale steroïden bij zowel mannelijke als vrouwelijke dieren.

Kisspeptine-neuronen zijn seksueel gedifferentieerd wat betreft celnummer en transcriptieactiviteit in bepaalde hersenkernen, en sommige kisspeptine-neuronen drukken andere cotransmitters uit, waaronder dynorfine en neurokinine B (waarvan de fysiologische betekenis onbekend is).

Kisspeptine (een product van het Kiss1-gen) en zijn receptor (GPR54 of Kiss1r) zijn naar voren gekomen als sleutelspelers in de regulatie van voortplanting.

Mutaties bij mensen of genetisch gerichte deleties bij muizen van Kiss1 of Kiss1r veroorzaken ernstige hypogonadotrope hypogonadisme.

Het kiss1-genproduct kisspeptine wordt nu beschouwd als een essentiële regulator van de hypothalamus-hypofyse-gonadale (HPG) as in de meeste gewervelde soorten.

Kisspeptine behoudt de mitochondriale functie door mitofagie en autofagie te induceren in de hippocampus van de hersenen van verouderende ratten en in een menselijke neuronale cellijn.

In de hersenen wordt het Kiss1-gen voornamelijk tot expressie gebracht in het hypothalamische gebied, maar het KissR-gen is wijdverspreid door de hersenen, wat suggereert dat het kisspeptine-KissR-systeem betrokken kan zijn bij niet alleen reproductieve, maar ook niet-reproductieve functies.

Kisspeptines zijn een familie van neuropeptiden gecodeerd door de Kiss1- en Kiss2-genen, en nemen deel aan de neuro-endocriene regulatie van de afgifte van gonadotropine-releasing hormoon (GnRH) door activatie van hun receptor, Kiss1r (of GPR54).

De resultaten toonden aan dat de werking van kisspeptine-13 op de bevordering van passief vermijdingsleren en geheugenconsolidatie mede wordt gemedieerd door interacties met de α2-adrenerge, beta-adrenerge, 5-HT2 serotonerge, muscarine cholinerge en GABA-A-erge receptorsystemen en stikstofoxide.

Kisspeptine is een krachtige regulator van de hypothalamus-hypofyse-gonadale as.


Wordt Nanog onderdrukt in pluripotente stamcellen?

Answer: Het homeobox-gen Nanog is een belangrijke intrinsieke bepalende factor voor zelfvernieuwing in embryonale stamcellen (ES-cellen), en de onderdrukking ervan leidt ertoe dat ES-cellen selectief differentiëren in primitief endoderm.

Aggregatie van embryonale stamcellen induceert Nanog-onderdrukking en differentiatie naar primitief endoderm

Interessant is dat celaggregatie op zichzelf Nanog-onderdrukking induceerde in de buitenste laag, wat essentieel was voor aggregatie-geïnduceerde vorming van primitief endoderm

vroege embryonale ontwikkeling, waarbij de afname van Nanog een cruciale rol speelt.

Het homeobox-gen Nanog is een belangrijke intrinsieke bepalende factor voor zelfvernieuwing in embryonale stamcellen (ES-cellen), en de onderdrukking ervan leidt ertoe dat ES-cellen selectief differentiëren in primitief endoderm.

Deze gegevens geven aan dat het Grb2/Mek-pad primair de onderdrukking van het Nanog-gen medieert bij de differentiatie van ES-cellen naar primitief endoderm.

Nanog en Oct4 associëren met unieke transcriptieonderdrukkingscomplexen in embryonale stamcellen

Nanog en Oct4 zijn essentiële transcriptiefactoren die zelfvernieuwing en pluripotentie van ES-cellen reguleren.

de mechanismen waarmee Nanog en Oct4 de ES-celbestemming moduleren blijven onbekend.

Nanog, Oct4 en onderdrukkingsproteïnen bezetten samen Nanog-doelgenen in muis ES-cellen, wat suggereert dat Nanog en Oct4 samen kunnen communiceren met verschillende onderdrukkingscomplexen om genexpressie te reguleren.

Nanog en Oct4 associëren met unieke onderdrukkingscomplexen op hun doelgenen om de ES-celbestemming te controleren.

De belangrijkste bevinding van deze studie is dat knockdown van Trp53 en Pten onafhankelijk resulteerde in significant hogere expressieniveaus van het pluripotentie-geassocieerde gen Nanog, en wij hypotheseren dat TRP53- en PTEN-gemedieerde onderdrukking belangrijk is voor de isolatie van mannelijke kiemcellen van pluripotentie.

De homeodomein-transcriptiefactor NANOG speelt een centrale rol in het behouden van pluripotentie van hESC's

De nieuw afgeleide NANOG-reporter hESC-lijnen bieden nieuwe hulpmiddelen om NANOG-expressie in levensvatbare hESC's te visualiseren.

Verlies van Pten veroorzaakt tumorinitiaties na differentiatie van muis pluripotente stamcellen door mislukte onderdrukking van Nanog.

Bovendien tonen onze gegevens aan dat het mechanisme waardoor Pten-null ECC's in vitro ontstaan en tumoren veroorzaken in vivo, verloopt via verhoogde overleving en zelfvernieuwing, door mislukte onderdrukking van de transcriptiefactor Nanog.

We rapporteren hier dat Nanog en Oct4 opnieuw tot expressie komen in twee muis embryonale stamcellijnen (mESC) na blootstelling aan het differentiëren middel DETA/NO.

Bovendien leidt Nanog-binding aan de promotor van Brachyury tot onderdrukking van dit gen, waardoor de mesendodermovergang wordt verstoord.

Het behouden van pluripotentie en oneindige zelfvernieuwing van embryonale stamcellen vereist een strakke controle van de expressie van verschillende sleutelstemfactoren, met name de transcriptiefactoren Nanog en Oct4.

Huidige bewijzen suggereren dat ES-cellen hun pluripotente staat behouden door de expressie van een reeks transcriptiefactoren, waaronder Oct4 en Nanog.

De pluripotentie van embryonale stamcellen (ES) is afhankelijk van de voortdurende expressie van de belangrijkste transcriptieregulatoren Oct4, Nanog en Sox2.

De expressie van Oct4 wordt geactiveerd door FoxD3 en Nanog, maar onderdrukt door Oct4 zelf, waardoor een belangrijke negatieve feedbacklus ontstaat om de eigen activiteit te beperken.

Nanog, Oct4 en Sox2 vormen de kern van een netwerk van transcriptiefactoren dat embryonale stamcellen in de pluripotente staat houdt bij zowel mensen als muizen.

Nu blijkt dat Bmi1 verrijkt is in het extra-embryonale (endoderm [XEN] en trophectodermale stam [TS]) compartiment en onderdrukt wordt door Nanog in pluripotente embryonale stamcellen (ES). In vivo, Bm

Nanog is een recent geïdentificeerde transcriptiefactor met een homeodomein, die tot expressie komt in pluripotente cellen van pre-implantatie en vroege post-implantatie embryo's, en in embryonale stamcellen (ES) en embryonale kiemcellen (EG).

Knockout-experimenten geven aan dat Nanog een sleutelrol speelt in het behouden van de pluripotentie van stamcellen.

Dus, in de kiemcelontwikkeling wordt NANOG tot expressie gebracht in prolifererende kiemcellen, waarin nucleaire herprogrammering plaatsvindt.

Nanog behoudt pluripotentie van muis embryonale stamcellen door NFkappaB te remmen en samen te werken met Stat3.

We voerden een genoomwijde screening uit die volledige mESC-transcriptome-genoomkaarten combineerde met chromatin-immunoprecipitatie-genoomlocatiekaarten van de belangrijkste mESC-transcriptiefactoren Oct4 en Nanog.

Nanog bewaakt pluripotentie in muis embryonale stamcellen (mESC's).

Opmerkelijk is dat de expressie van Nanog, een belangrijke regulator van pluripotentie en onderdrukker van extra-embryonale endoderm-specificatie in ES-cellen, significant verminderd was in Zic3 knockdown-cellen.


Wat is de toedieningswijze van Ubrogepant?

Answer: Ubrogepant (MK-1602) wordt oraal toegediend.

Ubrogepant (MK-1602) is een nieuw, oraal calcitonine-gene-gerelateerd peptide receptorantagonist in klinische ontwikkeling met positieve fase III-resultaten voor de acute behandeling van migraine.

We pasten deze strategie toe voor een ander klinisch programma in een laat stadium: ubrogepant (MK-1602), een nieuwe orale calcitonine-gene-gerelateerd peptide receptorantagonist voor de acute behandeling van migraine.

Ubrogepant is een nieuw, oraal calcitonine-gene-gerelateerd peptide (CGRP) receptorantagonist in ontwikkeling voor de acute behandeling van migraine.

Ubrogepant (Ubrelvy™) is een oraal toegediend, klein molecuul, hoogselectieve calcitonine-gene-gerelateerd peptide (CGRP) antagonist die door Allergan onder licentie van Merck & Co. is ontwikkeld als acute behandeling van migraine.

Ubrogepant is een nieuw, oraal calcitonine-gene-gerelateerd peptide (CGRP) receptorantagonist bedoeld voor de acute behandeling van migraineaanvallen.


Zijn synonieme plaatsen bij primaten en knaagdieren functioneel beperkt?

Answer: Nee. Synonieme plaatsen bij primaten vertoonden bewijs voor een hogere selectieve beperking dan die bij knaagdieren. Bij primaten zou tot 24% van de synonieme plaatsen onder zuiverende selectie kunnen staan, terwijl synonieme plaatsen bij knaagdieren neutraal evolueerden.

Om deze tegenstrijdigheid tussen verwachtingen en waarnemingen op te lossen, gebruikten we verwerkte pseudogenen als model voor strikte neutrale evolutie, en schatten we de selectieve beperking op synonieme plaatsen in door de substitutiesnelheid bij pseudosynonieme en pseudononsynonieme plaatsen in pseudogenen als neutrale verwachting te gebruiken. Na correctie voor de effecten van GC-gehalte waren onze resultaten vergelijkbaar met die van eerdere studies, d.w.z. synonieme plaatsen bij primaten vertoonden bewijs voor een hogere selectieve beperking dan die bij knaagdieren. Specifiek gaven onze resultaten aan dat bij primaten tot 24% van de synonieme plaatsen onder zuiverende selectie zou kunnen staan, terwijl synonieme plaatsen bij knaagdieren neutraal evolueerden.


Welke dierenbeet kan een Capnocytophaga canimorsus-infectie veroorzaken?

Answer: Capnocytophaga canimorsus-infectie wordt typisch geassocieerd met hondenbeten, vooral bij patiënten zonder milt of met een verzwakt immuunsysteem, en manifesteert zich meestal als sepsis en/of bacteriëmie.

INLEIDING: Capnocytophaga canimorsus-infecties worden geassocieerd met hondenbeten, vooral bij patiënten zonder milt of met een verzwakt immuunsysteem, en manifesteren zich meestal als sepsis en/of bacteriëmie.

CONCLUSIE: C. canimorsus-meningitis is een zeldzame maar steeds belangrijker wordende klinische entiteit die voorkomt bij patiënten van alle leeftijden, meestal na blootstelling aan honden.

INLEIDING: De gramnegatieve bacterie bekend als Capnocytophaga canimorsus (C. canimorsus) wordt gevonden in het speeksel van honden en kan zelden een ernstige infectie bij mensen veroorzaken na een beet of kras.

PRESENTATIE VAN GEVAL: Hier beschrijven we het tweede ooit gepubliceerde geval van C. canimorsus-bacteriëmie die zich presenteert met acute cholecystitis. De patiënt presenteerde zich met epigastrische pijn en sepsis drie weken na een beet van een huisdierhond.

CONCLUSIE: Wij pleiten sterk voor bloedkweken bij patiënten die zich presenteren met buikpijn en sepsis, vooral wanneer zij een recente geschiedenis van een dierenbeet hebben. In gevallen van cholecystitis secundair aan C. canimorsus kan het nodig zijn de voortgang van de patiënt nauwlettender te volgen en te behandelen met langdurige gerichte antibiotische therapie.

Gelikt worden door een hond kan fataal zijn: Capnocytophaga canimorsus

LEERPUNTEN: Huisdiereigenaren met banale, bijvoorbeeld griepachtige, symptomen moeten dringend medische hulp zoeken wanneer de symptomen ongewoon zijn. Capnocytophaga canimorsus-infectie moet worden overwogen en empirische antibiotische therapie onmiddellijk gestart of aangepast worden bij de aanwezigheid van purpura fulminans zonder dierenbeten of immunodeficiëntie.

ACHTERGROND: Capnocytophaga canimorsus is een bacterie van de normale orale flora van honden en katten. Infectie bij mensen wordt veroorzaakt door dierenbeten maar wordt zelden waargenomen, vooral bij immuungecompromitteerde patiënten.

GEVALSBESCHRIJVING: In het eerste geval presenteren we een 69-jarige immuungecompromitteerde vrouw met septische shock voortkomend uit een huid- en weke delen infectie na een hondenbeet.

In het tweede geval presenteren we een 65-jarige immuungecompromitteerde man met meningitis na een hondenbeet.

Een 70-jarige blanke vrouw werd behandeld voor Capnocytophaga canimorsus-septikemie. De bron van de bacteriëmie was zeer waarschijnlijk haar huisdier, een Italiaanse windhond.

Capnocytophaga canimorsus-bacteriëmie die zich presenteert met acute cholecystitis na een hondenbeet.

Capnocytophaga canimorsus (C. canimorsus) is een gramnegatieve staaf die sterk geassocieerd wordt met hondenbeten en bekend staat om levensbedreigende infecties bij mensen te veroorzaken.

Capnocytophaga canimorsus, gevonden in de normale orale flora van honden, kan aandoeningen veroorzaken variërend van milde cellulitis tot fatale sepsis.

Hondenbeetletsels kunnen ook geassocieerd zijn met Capnocytophaga canimorsus, een agressief organisme dat gedissemineerde infecties (sepsis) en overlijden kan veroorzaken, vooral bij immuungecompromitteerde personen.

Capnocytophaga canimorsus-sepsis met purpura fulminans en symmetrische gangreen na een hondenbeet bij een medewerker van een opvangcentrum.

Fatale hondenbeet zonder significant trauma: Capnocytophaga canimorsus-infectie en onverwacht overlijden.

Nieuw benoemd in 1989, is Capnocytophaga canimorsus een bacterieel pathogeen dat wordt gevonden in het speeksel van gezonde honden en katten en wordt voornamelijk overgedragen op mensen via hondenbeten.

De soort Capnocytophaga canimorsus wordt vooral geassocieerd met hondenbeten en staat bekend om endocarditis, meningitis en sepsis te veroorzaken in de algemene bevolking.

Capnocytophaga canimorsus: een opkomende oorzaak van sepsis, meningitis en post-splenectomie-infectie na hondenbeten.

Capnocytophaga canimorsus is een gramnegatieve staaf die voornamelijk via hondenbeten kan worden overgedragen.

[Ernstige sepsis na hondenbeet veroorzaakt door Capnocytophaga canimorsus].

In deze studie wordt het geval beschreven van een 53-jarige vrouw die een levensbedreigende infectie ontwikkelde veroorzaakt door de bacterie Capnocytophaga canimorsus (C. canimorsus), na een hondenbeet.

Capnocytophaga canimorsus is een oorzaak van septikemie na een hondenbeet: een casusbespreking.

Capnocytophaga canimorsus – een onderschat gevaar na een honden- of kattenbeet – literatuuroverzicht.

Capnocytophaga canimorsus, vaak overgedragen door hondenbeten, kan ernstige sepsis veroorzaken, en de sterfte is zeer hoog.

Capnocytophaga canimorsus, een commensale bacterie uit de mond van honden, kan septicemie of meningitis veroorzaken bij mensen via beten of krassen.

ACHTERGROND: Capnocytophaga canimorsus is een commensale bacterie die voorkomt in het speeksel van honden en katten. Klinisch significante infecties bij mensen na een beet worden vaak geassocieerd met de aanwezigheid van immuundeficiëntie.

C. canimorsus en C. cynodegmi zijn commensalen van honden en katten die via beten of krassen op mensen kunnen worden overgedragen en sepsis, meningitis, endocarditis en oog- of wondinfecties kunnen veroorzaken.

Capnocytophaga canimorsus is een commensale bacterie uit de orale flora van honden, die septicemie of meningitis bij mensen kan veroorzaken na beetwondinfecties.

Een 66-jarige man ontwikkelde een hemolytisch-uremisch syndroom (HUS) met acute nierinsufficiëntie, trombocytopenie, gefragmenteerde rode bloedcellen in het bloeduitstrijkje en verhoogde serum LDH na een Capnocytophaga canimorsus (DF-2) infectie na een hondenbeet.

Capnocytophaga canimorsus is een veeleisende, langzaam groeiende, gramnegatieve, staafvormige bacterie die behoort tot de normale orale flora van honden en katten. Humane septische infecties worden geassocieerd met een hoge mortaliteit; de meeste gevallen treden op bij immuungecompromitteerde patiënten met een geschiedenis van hondenbeet.

Capnocytophaga canimorsus is erkend als een opportunistische pathogeen die systemische infecties veroorzaakt bij immuungecompromitteerde personen. Het maakt deel uit van de normale orale flora van de hond en kan verantwoordelijk zijn voor gelokaliseerde wondinfecties bij mensen als gevolg van beten.

Capnocytophaga canimorsus veroorzaakt sepsis door hondenbeetwonden bij volwassenen, maar infectie kan ook volgen op blootstelling van slijmvliezen.

Hemolytisch-uremisch syndroom door Capnocytophaga canimorsus-bacteriëmie na een hondenbeet.

Capnocytophaga canimorsus werd gekweekt uit een geïnfecteerde hondenbeetwond bij een huisdierkonijn.

We beschrijven een interessant geval met hypertensieve noodsituatie en type 2 myocardinfarct als gevolg van feochromocytoom geassocieerd met Capnocytophaga canimorsus-infectie na een hondenbeet.

Capnocytophaga canimorsus is een gramnegatieve bacil die deel uitmaakt van de normale orale flora van honden en sommige katten; het is bekend dat het septicemie en endocarditis veroorzaakt na hun beten.

Capnocytophaga canimorsus is een gramnegatieve bacteriesoort die in de mondholte van honden voorkomt. C. canimorsus kan sepsis, meningitis en endocarditis veroorzaken.

Capnocytophaga canimorsus sp. nov. (voorheen CDC-groep DF-2), een oorzaak van septicemie na hondenbeet, en C. cynodegmi sp. nov., een oorzaak van gelokaliseerde wondinfectie na hondenbeet.


Wat is de functie van lysozym?

Answer: Lysozymen zijn een oude groep antimicrobiële enzymen van het aangeboren immuunsysteem. Lysozymactiviteit is een marker voor de functie van Paneth-cellen.

Lysozymactiviteit (een marker voor de functie van Paneth-cellen)

Lysozymen zijn een oude groep antimicrobiële enzymen van het aangeboren immuunsysteem.

Het vertoont chitinase- en lysozymactiviteit, wat belangrijk kan zijn voor de verdediging tegen pathogene schimmels, insecten en bacteriën.


Leg uit wat amnionbandensyndroom is.

Answer: Amnionbandensyndroom (ABS) is een zeldzame aangeboren aandoening met variabele manifestaties, variërend van eenvoudige vernauwringen aan de extremiteiten tot grote defecten zoals exencefalie.

Amnionbandensyndroom is een zeldzame aangeboren aandoening die zich klinisch presenteert met vernauwende banden op verschillende delen van de extremiteiten of gehele extremiteiten.

Amnionbandensyndroom (ABS) is een zeldzame aangeboren ziekte met variabele manifestaties, variërend van eenvoudige vernauwringen aan de extremiteiten tot grote defecten zoals exencefalie.

Amnionbandensequentie (ABS) is een zeldzame en heterogene aangeboren aandoening veroorzaakt door insluiting van foetale delen door vezelige amnionbanden, wat leidt tot karakteristieke structurele afwijkingen van ledematen, romp en craniofaciale gebieden.

Amnionbandensyndroom (ABS) is een aangeboren foetale afwijking die voornamelijk de ledematen aantast, maar ook het craniofaciale gebied en inwendige organen.

Amnionbandensyndroom is een goed beschreven klinische entiteit die zich presenteert met misvormingen van de ledematen, thorax, craniofaciale skelet, zachte weefsels en navelstreng, maar het mist nog steeds een precieze definitie en een coherente hypothese voor de pathogenese. Wij her

Amnionbandensyndroom is een groep sporadische aangeboren afwijkingen die de ledematen, craniofaciale gebieden en romp betreffen, variërend van eenvoudige vernauwing van de vingers tot complexe craniofaciale en centrale zenuwstelselafwijkingen. Pla

ACHTERGROND: Het amnionbandensyndroom is een verzameling van foetale afwijkingen geassocieerd met vezelige banden die verschillende foetale delen in de baarmoeder lijken te omsluiten of verstrikken en elk orgaan of systeem kunnen aantasten en een enkele of meervoudige

Het amnionbandensyndroom is een verzameling van foetale afwijkingen geassocieerd met vezelige banden die verschillende foetale delen in de baarmoeder lijken te verstrikken of insluiten, wat leidt tot vervorming, misvorming of verstoring. Dit

Amnionbandensyndroom is een zeldzame aangeboren aandoening veroorzaakt door insluiting van foetale delen (meestal een ledemaat of vingers) in vezelige amnionbanden tijdens de zwangerschap, die zich presenteert met complexe multisysteemafwijkingen. De

Amnionbandensyndroom is een sporadische aandoening die voorkomt bij ongeveer 1:1200 tot 1:15.000 levendgeborenen en kan leiden tot amputaties, vernauwingen en andere misvormingen van de foetus. Al

Achtergrond: Amnionbandensyndroom is een klinische constellatie van aangeboren afwijkingen gekenmerkt door vernauwende ringen, weefselverbindingen en amputatie van lichaamsdelen distaal van de vernauwing

Amnionbandensyndroom is een zeldzame pathologie die een groep foetale afwijkingen omvat als gevolg van de vorming van banden tussen de foetus en de extra-embryonale afgeleiden. T

ACHTERGROND: Amnionbandensyndroom bestaat uit een breed spectrum aan klinische manifestaties die worden toegeschreven aan verstrikking en verstoring van verschillende ontwikkelende delen van het embryo

ACHTERGROND: Postprocedureel amnionbandverstoringsequentie is een aandoening die geassocieerd wordt met intra-uteriene interventies en wordt gekenmerkt door vernauwing van de ledematen of navelstreng door vezelige strengen, wat leidt tot oedeem, amputatie en/of foetale sterfte

Het amnionbandensyndroom (ABS) verwijst naar het zeldzame voorkomen van aangeboren misvormingen vermoedelijk veroorzaakt door verstrikking van de foetus in strengen van een gescheurd amnionvlies.

Het amnionbandensyndroom is een verzameling van aangeboren misvormingen vermoedelijk veroorzaakt door scheuring van het amnionvlies.

Amnionbandensyndroom is een zeldzame aangeboren pathologische aandoening die kan leiden tot misvormingen en foetaal-infantiele sterfte.

Het amnion (vernauwing) bandensyndroom wordt gekenmerkt door distale ringvernauwingen, intra-uteriene amputaties en acrosyndactylie.

Amnionbandensyndroom is een verzameling van foetale aangeboren afwijkingen, die voornamelijk de ledematen aantasten, maar ook het craniofaciale gebied en inwendige organen.

Amnionbandensyndroom is een andere zeldzame aangeboren misvorming met ringvormige vernauwingen in de ledematen, het hoofd, het gezicht of de romp.