Welke soort is de drager van het SFTS-virus (ernstige koorts met trombocytopeniesyndroom)?

Answer: De mogelijkheid dat SFTSV-overdracht zowel via transstadiale als transovariële routes kan plaatsvinden, werd gesuggereerd door het feit dat viraal RNA werd gedetecteerd in Haemaphysalis longicornis in alle ontwikkelingsstadia. Door teken afgeleide sequenties deelden meer dan 95,6% identiteit met isolaten afkomstig van mensen en dieren. Deze studie levert bewijs dat teken niet alleen vectoren zijn, maar ook reservoirs van SFTSV.

Seroprevalentie bij diersoorten was: geiten (66,8%), runderen (28,2%), honden (7,4%), varkens (4,7%), kippen (1,2%), ganzen (1,7%), knaagdieren (4,4%) en egels (2,7%).

De mogelijkheid dat SFTSV-overdracht zowel via transstadiale als transovariële routes kan plaatsvinden, werd gesuggereerd door het feit dat viraal RNA werd gedetecteerd in H. longicornis in alle ontwikkelingsstadia. Door teken afgeleide sequenties deelden meer dan 95,6% identiteit met isolaten afkomstig van mensen en dieren. Deze studie levert bewijs dat teken niet alleen vectoren zijn, maar ook reservoirs van SFTSV.

Ernstige koorts met trombocytopeniesyndroom (SFTS) is een nieuwe opkomende zoönose.

Er werd een onderzoek uitgevoerd naar reptiel-geassocieerde teken en hun infectiestatus met het ernstige koorts met trombocytopeniesyndroom (SFTS) virus om de relatieve overvloed en verspreiding onder hagedissen, skinken en slangen in de Republiek Korea (ROK) te bepalen.

In totaal werden 84 ixodide teken behorend tot twee geslachten (Ixodes en Amblyomma) verzameld van 28/132 (21,2%) hagedissen, skinken en slangen.

Deze resultaten wijzen hagedissen en slangen aan als potentiële gastheren van het SFTS-virus.

Haemophysalis longicornis teken worden beschouwd als de vector van het ernstige koorts met trombocytopeniesyndroom virus (SFTSV).

De patiënt herstelde geleidelijk met behandelingen van corticosteroïden en immunoglobuline.
CONCLUSIE: Deze bevindingen leveren verder bewijs voor de overdracht van het SFTS-virus van H. longicornis naar de mens.


Noem vier kenmerken van het WHIM-syndroom.

Answer: Het Wratten, Hypogammaglobulinemie, Infecties, Myelokathexis (WHIM) syndroom is een immunodeficiëntie veroorzaakt door mutaties in de chemokine receptor CXCR4.

Om te testen of er een voordeel is van de ene benadering boven de andere voor WHIM (wratten, hypogammaglobulinemie, infecties en myelokathexis) syndroom - een primaire immunodeficiëntie aandoening veroorzaakt door gain-of-function autosomaal dominante mutaties in chemokine receptor CXCR4 - voerden we competitieve transplantatie-experimenten uit met zowel lethaal bestraalde WT (Cxcr4+/+) als niet-geconditioneerde WHIM (Cxcr4+/w) ontvangersmuizen.

WHIM-syndroom is een primaire autosomaal dominante immunodeficiëntie door CXCR4-mutaties, gekenmerkt door mucocutane wratten, hypogammaglobulinemie, terugkerende bacteriële infecties en myelokathexis.

WHIM-syndroom is een zeldzame aangeboren immunodeficiëntie, genoemd naar de belangrijkste klinische manifestaties: wratten, hypogammaglobulinemie, infecties en myelokathexis, wat verwijst naar abnormale ophoping van rijpe neutrofielen in het beenmerg.

Het Wratten, Hypogammaglobulinemie, Infecties, Myelokathexis (WHIM) syndroom is een immunodeficiëntie veroorzaakt door mutaties in de chemokine receptor CXCR4.

WHIM-syndroom is een aandoening waarbij getroffen personen chronische perifere neutropenie, lymfopenie, abnormale vatbaarheid voor humaan papillomavirusinfectie en myelokathexis hebben.

Wratten, hypogammaglobulinemie, infecties en myelokathexis (WHIM) syndroom is een genetische ziekte gekenmerkt door neutropenie, lymfopenie, vatbaarheid voor infecties en myelokathexis, wat degeneratieve veranderingen van rijpe neutrofielen en hyperplasie van myeloïde cellen in het beenmerg beschrijft.

Het WHIM-syndroom kenmerkt zich door vatbaarheid voor door humaan papillomavirus veroorzaakte wratten en carcinomen, hypogammaglobulinemie, terugkerende bacteriële infecties, B- en T-cellymfoopenie, en neutropenie geassocieerd met retentie van senescente neutrofielen in het beenmerg (d.w.z.

<b>DOEL VAN DE REVIEW</b>: WHIM-syndroom (de associatie van wratten, hypogammaglobulinemie, terugkerende bacteriële infecties en 'myelokathexis') is een zeldzame aangeboren vorm van neutropenie geassocieerd met een ongebruikelijke immuunstoornis met hypogammaglobulinemie en abnormale vatbaarheid voor wratten.


Welk algoritme is ontwikkeld voor de automatische extractie van co-geëxprimeerde genclusters uit genexpressiegegevens?

Answer: Clust is een methode voor de automatische extractie van optimale co-geëxprimeerde genclusters uit genexpressiegegevens. Clust is beschikbaar op https://github.com/BaselAbujamous/clust.

Clust: automatische extractie van optimale co-geëxprimeerde genclusters uit genexpressiegegevens.

We presenteren clust, een methode die deze problemen oplost door clusters te extraheren die overeenkomen met de biologische verwachtingen van co-geëxprimeerde genen en die beter presteert dan veelgebruikte methoden. Bovendien kan clust gelijktijdig meerdere datasets clusteren, waardoor gebruikers de grote hoeveelheid openbare expressiegegevens kunnen benutten voor nieuwe vergelijkende analyses. Clust is beschikbaar op https://github.com/BaselAbujamous/clust .


Welke bacteriën zijn verrijkt in het darmmicrobioom van zuigelingen na blootstelling aan harige huisdieren?

Answer: Prenatale en postnatale blootstelling aan huisdieren verrijkte de abundantie van Oscillospira en/of Ruminococcus bij zuigelingen.

Als een algemeen effect in alle geboortescenario's verrijkte prenatale en postnatale blootstelling aan huisdieren de abundantie van Oscillospira en/of Ruminococcus (P < 0,05) met meer dan een tweevoudige grotere kans op hoge abundantie.

De impact van het bezitten van huisdieren varieert onder verschillende geboortescenario's; echter, gemeenschappelijk verhoogde blootstelling aan huisdieren de abundantie van twee bacteriën, Ruminococcus en Oscillospira, die negatief geassocieerd zijn met kinderlijke atopie en obesitas.


Noem de belangrijkste PPI-databases.

Answer: PPIM, HPRD, STRING, DAPID, MIPS, INTERACT, BioGRID

PPIM: Een eiwit-eiwit interactie database voor maïs.

experimenteel gevalideerde menselijke eiwit-eiwit interactie database, HPRD (interactoom)

menselijke eiwit-eiwit interactie database HPRD

DAPID: een 3D-domein geannoteerde eiwit-eiwit interactie database.

De MIPS zoogdier eiwit-eiwit interactie database (MPPI) is een nieuwe bron van hoogwaardige experimentele eiwitinteractiegegevens bij zoogdieren.

INTERACT: een objectgeoriënteerde eiwit-eiwit interactie database.


Is Baloxavir effectief tegen influenza?

Answer: Ja. Baloxavir is goedgekeurd voor infecties met influenza A- of B-virus.

Baloxavir marboxil (Xofluza™; baloxavir) is een orale cap-afhankelijke endonuclease-remmer die is ontwikkeld door Roche en Shionogi. Het geneesmiddel blokkeert de proliferatie van het influenzavirus door het initiëren van mRNA-synthese te remmen. In februari 2018 kreeg baloxavir zijn eerste wereldwijde goedkeuring in Japan voor de behandeling van infecties met influenza A- of B-virus.

Baloxavirzuur (BXA), afgeleid van het prodrug baloxavir marboxil (BXM), remt krachtig en selectief de cap-afhankelijke endonuclease binnen de polymerase PA-subunit van influenza A- en B-virussen.

Karakterisering van influenzavirusvarianten geïnduceerd door behandeling met de endonuclease-remmer baloxavir marboxil.

Baloxavir Marboxil voor ongecompliceerde influenza bij volwassenen en adolescenten.

ACHTERGROND: Baloxavir marboxil is een selectieve remmer van influenza cap-afhankelijke endonuclease. Het heeft therapeutische activiteit getoond in preklinische modellen van infecties met influenza A- en B-virus, inclusief stammen die resistent zijn tegen huidige antivirale middelen.

CONCLUSIES: Eenmalige dosis baloxavir vertoonde geen duidelijke veiligheidsproblemen, was superieur aan placebo in het verlichten van influenzasymptomen, en was superieur aan zowel oseltamivir als placebo in het verminderen van de virale lading één dag na aanvang van het proefregime bij patiënten met ongecompliceerde influenza.

Een enkele orale dosis baloxavir wordt meestal goed verdragen; het versnelt het verlichten van influenzasymptomen en verkort de duur van virale uitscheiding.

Japan was het eerste land dat baloxavir marboxil goedkeurde als behandeling voor influenza.

Dit artikel vat de mijlpalen samen in de ontwikkeling van baloxavir die hebben geleid tot deze eerste wereldwijde goedkeuring voor infecties met influenza A- of B-virus.<br>


Welk lid van de menselijke mycobiota wordt geassocieerd met atherosclerose?

Answer: Mucor racemosus is negatief geassocieerd met carotis atherosclerose

Interessant is dat de relatieve abundantie van Mucor racemosus zowel negatief geassocieerd was met FRS als met cIMT.

De scores voor variabele belangrijkheid in projectie toonden aan dat de abundantie van M. racemosus dezelfde impact had in het model als de taille-heupverhouding, high-density lipoproteïne-cholesterol, nuchtere triglyceriden of nuchtere glucose, wat suggereert dat de relatieve abundantie van M. racemosus in de darm een relevante biomarker voor cardiovasculair risico kan zijn.


Lijst van intramembraan rhomboïde peptidasen

Answer:
PARL
Pcp1
hiGlpG
ecGlpG
YqgP

Het nieuw geïdentificeerde Pcp1-eiwit behoort tot de rhomboïde-GlpG superfamilie van vermeende intramembraan peptidasen.

We hebben Haemophilus influenzae (hiGlpG), Escherichia coli GlpG (ecGlpG) en Bacillus subtilis (YqgP) onderzocht

Kristalstructuren van H. influenzae (hiGlpG) en E. coli GlpG (ecGlpG) rhomboïden hebben een structuur onthuld met zes transmembraanhelixen en een Ser-His katalytische dyade die diep in het membraan ligt.


Waar bevindt het eiwit Bouncer zich?

Answer: Bouncer is membraangebonden.


Hoeveel genen in S. cerevisiae zijn het resultaat van een oude volledige genoomduplicatie?

Answer: De twee genomen convergeerden vervolgens naar vergelijkbare huidige groottes (elk 5.600 eiwit-coderende genen) en behielden onafhankelijk sets van gedupliceerde genen die opvallend vergelijkbaar zijn. Bijna de helft van hun overgebleven enkelvoudige genen zijn geen orthologen maar paralogen gevormd door WGD, zoals verwacht zou worden als de meeste genparen onafhankelijk werden opgelost.

Door drie soorten (Saccharomyces cerevisiae, Candida glabrata en S. castellii) die WGD ondergingen te vergelijken met een niet-gedupliceerde uitgroep (Kluyveromyces lactis), en door gebruik te maken van een syntenie-kader om orthologie- en paralogie-relaties bij elk gedupliceerd locus vast te stellen, tonen we aan dat 56% van de ohnolog-paren een significant asymmetrische evolutie van de eiwitsequentie vertoont

In het bijzonder analyseren we de evolutie van WGD- en niet-WGD-paralogen vanuit het domeinperspectief, in vergelijking met een meer standaard functionele analyse van de genen.

De twee genomen convergeerden vervolgens naar vergelijkbare huidige groottes (elk 5.600 eiwit-coderende genen) en behielden onafhankelijk sets van gedupliceerde genen die opvallend vergelijkbaar zijn. Bijna de helft van hun overgebleven enkelvoudige genen zijn geen orthologen maar paralogen gevormd door WGD, zoals verwacht zou worden als de meeste genparen onafhankelijk werden opgelost.

De twee genomen zijn gerelateerd door een 1:2 mapping, waarbij elk gebied van K. waltii overeenkomt met twee gebieden van S. cerevisiae, zoals verwacht bij een volledige genoomduplicatie.


Welke intoxicatie wordt geassocieerd met Burton's lijn?

Answer: Burton's lijn is kenmerkend voor loodvergiftiging.

De serumloodconcentratie van de patiënt was aanzienlijk verhoogd en hij toonde mogelijk Burton's lijn.

De tweede patiënt presenteerde zich met buikpijn en een Burton's lijn. Het loodgehalte was 52 μg/dL en het vrije erytrocyt protoporfyrine was 262 μg/dL.

Dit artikel schetst de vroege geschiedenis en herinnert aan de belangrijke bijdrage van Henry Burton, die beschreef dat het tandvlees werd begrensd door een smalle loodblauwe lijn, ongeveer een twintigste van een inch breed, terwijl de substantie van het tandvlees blijkbaar zijn gewone kleur en conditie behield.


Welk hulpmiddel is ontwikkeld voor de berekening van de dekking van genomen?

Answer: Mosdepth is een commandoregeltool voor het snel berekenen van genoomwijde sequencingdekking. Het meet de diepte vanuit BAM- of CRAM-bestanden op elk nucleotidepositie in een genoom of voor sets van genomische regio's. Genomische regio's kunnen worden gespecificeerd als een BED-bestand om de dekking over capture-regio's te evalueren, of als een venster met vaste grootte zoals vereist voor het aanroepen van kopie-aantallen. Mosdepth gebruikt een eenvoudig algoritme dat computationeel efficiënt is en het in staat stelt snel dekkingssamenvattingen te produceren.

Mosdepth: snelle dekkingsberekening voor genomen en exomen.

Mosdepth is een nieuwe commandoregeltool voor het snel berekenen van genoomwijde sequencingdekking. Het meet de diepte vanuit BAM- of CRAM-bestanden op elk nucleotidepositie in een genoom of voor sets van genomische regio's. Genomische regio's kunnen worden gespecificeerd als een BED-bestand om de dekking over capture-regio's te evalueren, of als een venster met vaste grootte zoals vereist voor het aanroepen van kopie-aantallen. Mosdepth gebruikt een eenvoudig algoritme dat computationeel efficiënt is en het in staat stelt snel dekkingssamenvattingen te produceren. We tonen aan dat mosdepth sneller is dan bestaande tools en flexibiliteit biedt in de soorten dekkingsprofielen die worden geproduceerd. Beschikbaarheid en implementatie: mosdepth is beschikbaar via https://github.com/brentp/mosdepth onder de MIT-licentie.


Welk type sarcoom is in verband gebracht met leden van het orale microbioom?

Answer: Veranderingen in de orale microbiota bij de geïmmunodeprimeerde populatie kunnen geassocieerd zijn met ziekten zoals Kaposi-sarcoom.

Veranderingen in de orale microbiota kunnen geassocieerd zijn met aandoeningen zoals gingivitis, parodontitis, cariës bij kinderen, alveolaire osteïtis, orale candidiasis en endodontische infecties. Bij de geïmmunodeprimeerde populatie is het spectrum van potentiële orale ziekten nog breder, waaronder candidiasis, necrotiserende gingivitis, vergroting van de oorspeekselklier, Kaposi-sarcoom, orale wratten en andere ziekten.


Welk complex wordt gebonden door oestrogeen-gerelateerde receptor β (Esrrb)?

Answer: Co-motief ontdekking identificeert een Esrrb-Sox2-DNA ternair complex als een bemiddelaar van transcriptieverschillen tussen muis embryonale en epiblast stamcellen.

Knockdown van Mp1 leidde FGF4-signaaltransductie om van differentiatie naar pluripotentie en verhoogde de expressie van pluripotentie-gerelateerde genen Esrrb, Rex1, Tcl1 en Sox2.

Dax1 associeert met Esrrb en reguleert zijn functie in embryonale stamcellen.

Hier identificeerden we een wees nucleaire receptor, Esrrb (oestrogeen-gerelateerde receptor beta), als een Dax1-interacterend eiwit.

Dax1 is een direct downstream doelwit van Esrrb en Esrrb kan de expressie van Dax1 reguleren op een Oct3/4-onafhankelijke wijze.

Co-motief ontdekking identificeert een Esrrb-Sox2-DNA ternair complex als een bemiddelaar van transcriptieverschillen tussen muis embryonale en epiblast stamcellen

Door het gebruik van knockdown experimenten stellen we dat het Esrrb-Sox2 complex een arbiter is van genexpressieverschillen tussen ESCs en epiblast stamcellen (EpiSC).

Nanog-expressie in de epiblast wordt direct gereguleerd door het Nodal/Smad2 pad op een visceraal endoderm-afhankelijke manier. Opmerkelijk is dat Nanog-promoters overschakelen van Oct4/Esrrb in ICM/ESCs naar Oct4/Smad2 in epiblasts.


Welke methode werd gebruikt om een patiënt met Cutis Verticis Gyrata-Intellectual Disability (CVG-ID) syndroom te diagnosticeren?

Answer: Magnetic Resonance Imaging (MRI)

Cutis Verticis Gyrata-Intellectual Disability (CVG-ID) syndroom is een zeldzaam neurocutaan syndroom dat wordt gekenmerkt door een verstandelijke beperking en plooien en groeven in de hoofdhuid die bij de geboorte meestal afwezig zijn en pas na de puberteit worden opgemerkt. Voor het eerst gerapporteerd in 1893, werd het syndroom voornamelijk geïdentificeerd bij personen die in psychiatrische instellingen woonden, waar een prevalentie tot 11,4% werd gevonden. De meeste patiënten werden in de literatuur gerapporteerd tijdens de eerste helft van de 20e eeuw. CVG-ID is nu een minder gerapporteerd en mogelijk onderherkend syndroom. Hier rapporteren we een patiënt met CVG-ID die werd gediagnosticeerd met behulp van de nieuwe methode van magnetische resonantie beeldvorming en we voeren een systematische review uit van alle patiënten die in de afgelopen 60 jaar zijn gerapporteerd, waarbij we de kernklinische kenmerken van dit syndroom bespreken.


Cemiplimab wordt gebruikt voor de behandeling van welke kanker?

Answer: Cemiplimab is een PD-1-remmer die is goedgekeurd voor de behandeling van metastatische of lokaal gevorderde cutane plaveiselcelcarcinoom.

PD-1-blokkade met Cemiplimab bij gevorderd cutaan plaveiselcelcarcinoom.

Cemiplimab goedgekeurd voor de behandeling van CSCC.

De FDA heeft de PD-1-remmer cemiplimab goedgekeurd voor de behandeling van patiënten met metastatisch of lokaal gevorderd cutaan plaveiselcelcarcinoom die niet in aanmerking komen voor chirurgie of bestraling.

Cemiplimab bereikt responsen bij cutaan plaveiselcelcarcinoom.

PD-1-blokkade met cemiplimab heeft antitumorale activiteit met bijwerkingen vergelijkbaar met andere PD-1-remmers.

Bijwerkingen die bij ten minste 15% van de patiënten in de metastatische ziekte-cohort van de fase 2-studie optraden, waren diarree, vermoeidheid, misselijkheid, obstipatie en huiduitslag; 7% van de patiënten stopte de behandeling vanwege een bijwerking.
CONCLUSIES: Bij patiënten met gevorderd cutaan plaveiselcelcarcinoom induceerde cemiplimab een respons bij ongeveer de helft van de patiënten en ging dit gepaard met bijwerkingen die gewoonlijk voorkomen bij immuuncheckpointremmers.

In het dosisverhogingsgedeelte van de fase 1-studie van cemiplimab werd een diepe en duurzame respons waargenomen bij een patiënt met metastatisch cutaan plaveiselcelcarcinoom.
METHODEN: We rapporteren de resultaten van de fase 1-studie van cemiplimab voor uitbreidingscohorten van patiënten met lokaal gevorderd of metastatisch cutaan plaveiselcelcarcinoom, evenals de resultaten van de beslissende fase 2-studie voor een cohort van patiënten met metastatische ziekte (metastatische ziekte-cohort).


Met welke kanker is het kynureninasepad in verband gebracht?

Answer: Het kynureninepad is in verband gebracht met de pathofysiologie van menselijke gliomen.

Betrokkenheid van het kynureninepad bij de pathofysiologie van menselijke gliomen.

Deze resultaten leveren aanvullend bewijs voor de betrokkenheid van het KP bij de pathofysiologie van gliomen en benadrukken een potentiële rol van KP-producten als nieuwe en zeer aantrekkelijke therapeutische doelwitten om te evalueren voor de behandeling van hersentumoren, gericht op het herstellen van anti-tumorimmuniteit en het verminderen van het vermogen van kwaadaardige cellen om NAD(+) te produceren, wat noodzakelijk is voor energieproductie en DNA-herstel.


Welke organen worden het meest getroffen bij Systemische Lupus Erythematosus (SLE)?

Answer: Bij systemische lupus erythematosus (SLE) zijn de hersenen en de nieren de meest frequent getroffen organen. Het hart is een van de meest frequent getroffen organen bij SLE. De huid is een van de meest voorkomende getroffen organen bij SLE. Andere getroffen organen bij SLE-AAC omvatten het hematologische systeem (11, 84,6%), gevolgd door mucocutaan (zeven, 53,8%), musculoskeletaal (zeven, 53,8%) en neuropsychiatrische (twee, 15,4%) systemen.

Bij systemische lupus erythematosus (SLE) zijn de hersenen en de nieren de meest frequent getroffen organen.

Het hart is een van de meest frequent getroffen organen bij SLE. Elk deel van het hart kan worden getroffen, inclusief het pericardium, myocardium, de kransslagaders, kleppen en het geleidingssysteem.

De huid is een van de meest voorkomende getroffen organen bij SLE.

Andere getroffen organen bij SLE-AAC omvatten de nieren (11, 84,6%) en het hematologische systeem (11, 84,6%), gevolgd door mucocutaan (zeven, 53,8%), musculoskeletaal (zeven, 53,8%) en neuropsychiatrische (twee, 15,4%) systemen.

Systemische lupus erythematosus (SLE) is een systemische auto-immuunziekte die meerdere organen aantast.

Cutane lupus erythematosus (CLE) omvat huidklachten die gezien worden bij SLE en cutaan-beperkte LE.


Wat is een GPI-anker?

Answer: Glycosylfosfatidylinositol (GPI) verankering van eiwitten is een geconserveerde post-translationele modificatie in het endoplasmatisch reticulum (ER). Glycosylfosfatidylinositolen (GPI's) zijn lipideankers die de blootstelling van eiwitten aan de buitenste laag van het plasmamembraan mogelijk maken.

Glycosylfosfatidylinositol (GPI) verankering van eiwitten is een geconserveerde post-translationele modificatie in het endoplasmatisch reticulum (ER).

Bij eukaryoten is de glycosylfosfatidylinositol (GPI) modificatie van veel glycoproteïnen aan het celoppervlak sterk geconserveerd. De lipidegroepen van GPI-gekoppelde eiwitten ondergaan herstructureringsprocessen tijdens hun rijping.

Glycosylfosfatidylinositolen (GPI's) zijn lipideankers die de blootstelling van eiwitten aan de buitenste laag van het plasmamembraan mogelijk maken.

Glycosylfosfatidylinositol-gekoppelde eiwitten (GPI-AP's) vormen een klasse van oplosbare eiwitten die door een post-translationele modificatie, het GPI-anker, aan het externe blad van het plasmamembraan zijn gehecht.


Op welke manier beïnvloedt DNA-hydroxymethylatie patiënten met Systemische Lupus Erythematosus?

Answer: DNA-hydroxymethylatie draagt bij aan de abnormale regulatie van genexpressie in de pathogenese van SLE. Een gecombineerde analyse van het differentiële DNA-hydroxymethylatieprofiel en het genexpressieprofiel in SLE CD4(+) T-cellen toont 131 genen met verhoogde 5-hmC in promotorregio's en een opwaartse regulatie van expressie in SLE CD4(+) T-cellen vergeleken met gezonde controles, waaronder geselecteerde immuungerelateerde genen, zoals SOCS1, NR2F6 en IL15RA.

Onze resultaten toonden aan dat de expressie van BDH2 was afgenomen, intracellulair ijzer was verhoogd, het globale DNA-hydroxymethylatieniveau was verhoogd, terwijl het methylatieniveau was verlaagd in lupus CD4+ T-cellen vergeleken met gezonde controles.

Veranderde DNA-methylatie en hydroxymethylatie evenals histonmodificaties bemiddelen veranderingen in chromatine toegankelijkheid en genexpressie in immuuncellen van SLE-patiënten.

DNA-hydroxymethylatie werd recentelijk geïdentificeerd als een activerend epigenetisch merkteken.

Aan de andere kant zijn bepaalde miRNA's, RFX1, defecte ERK-pathway signalering, Gadd45α en DNA-hydroxymethylatie voorgesteld als potentiële mechanismen die leiden tot DNA-hypomethylatie bij lupus.

Verhoogde 5-hydroxymethylcytosine in CD4(+) T-cellen bij systemische lupus erythematosus.

Er is inderdaad toenemend bewijs dat SLE wordt gekenmerkt door wijdverspreide epigenetische veranderingen. 5-Hydroxymethylcytosine (5-hmC) is een recent ontdekte gemodificeerde vorm van cytosine die vermoed wordt een belangrijke epigenetische modificatie te zijn in embryonale ontwikkeling, celdifferentiatie en kanker.

Door een gecombineerde analyse van het differentiële DNA-hydroxymethylatieprofiel en het genexpressieprofiel in SLE CD4(+) T-cellen, vonden we 131 genen met verhoogde 5-hmC in promotorregio's en een opwaartse regulatie van expressie in SLE CD4(+) T-cellen vergeleken met gezonde controles, waaronder geselecteerde immuungerelateerde genen, zoals SOCS1, NR2F6 en IL15RA.

Verder tonen we aan dat CTCF, als transcriptiefactor, DNA-hydroxymethylatie kan mediëren en bijdraagt aan overexpressie van SOCS1 in CD4(+) T-cellen door binding aan de promotorregio van SOCS1.

DNA-hydroxymethylatie draagt bij aan de abnormale regulatie van genexpressie in de pathogenese van SLE.

Hier onderzochten we of 3-hydroxybutyraatdehydrogenase 2 (BDH2), een modulator van intracellulaire ijzerhomeostase, betrokken was bij het reguleren van DNA-hypomethylatie en hyperhydroxymethylatie in lupus CD4+ T-cellen.

DNA-methylatiedynamiek is al betrokken bij de pathogenese van SLE, terwijl er weinig bekend is over hydroxymethylatie in dit proces.

Bovendien presenteren we de differentiële patronen van DNA-hydroxymethylatie in genoomwijde promotorregio's in SLE CD4(+) T-cellen vergeleken met gezonde controles.

Door een gecombineerde analyse van het differentiële DNA-hydroxymethylatieprofiel en het genexpressieprofiel in SLE CD4(+) T-cellen, vonden we 131 genen met verhoogde 5-hmC in promotorregio's en een opwaartse regulatie van expressie in SLE CD4(+) T-cellen vergeleken met gezonde controles, waaronder geselecteerde immuungerelateerde genen, zoals.

Samengevat onthult onze studie een cruciale differentiële 5-hmC in de genoomwijde promotorregio's van SLE CD4(+) T-cellen en biedt een nieuw mechanisme dat suggereert dat DNA-hydroxymethylatie bijdraagt aan de abnormale regulatie van genexpressie in de pathogenese van SLE.


Wat is de functie van PAPOLA/PAP?

Answer: Poly(A)polymerase-alfa (PAPOLA) is het meest uitgebreid onderzochte polyadenylerende enzym bij zoogdieren, voornamelijk met betrekking tot de veelzijdige post-translationele regulatie ervan. PolyA-polymerase (PAP) voegt een polyA-staart toe aan het 3'-uiteinde van RNA's zonder een nucleïnezuurtemplate, waarbij adenosine-5'-trifosfaat (ATP) als substraat wordt gebruikt.

Poly(A)polymerase-alfa (PAPOLA) is het meest uitgebreid onderzochte polyadenylerende enzym bij zoogdieren, voornamelijk met betrekking tot de veelzijdige post-translationele regulatie ervan.

PolyA-polymerase (PAP) voegt een polyA-staart toe aan het 3'-uiteinde van RNA's zonder een nucleïnezuurtemplate, waarbij adenosine-5'-trifosfaat (ATP) als substraat wordt gebruikt.

Polyadenylaatpolymerase (PAP) katalyseert de synthese van 3'-polyadenylaatstaarten op mRNA.


Noem 3 ziekten waarvoor saRNA's zijn geëvalueerd als een potentiële behandeling.

Answer: saRNA's zijn getest voor de behandeling van borstkanker, blaaskanker, leverkanker en meer.

Kleine activerende RNA herstelt de activiteit van de tumorsuppressor HIC-1 bij borstkanker.

Na behandeling met saRNA werden genen die betrokken zijn bij immuunactivatie, verstoring van de celcyclus, inductie van apoptose, anti-metastase en celdifferentiatie omhoog gereguleerd. Omlaag gereguleerde genen omvatten oncogenen en genen die een rol spelen bij celinvasie, celgroei en celdeling.

We presenteren een nieuwe methode voor de behandeling van blaaskanker met intravesicaal toegediende kleine activerende RNA (saRNA) in een orthotoop xenograft muis blaastumormodel.

Behandeling van leverkanker met C/EBPA saRNA.

In preklinische modellen van leverziekte heeft behandeling met C/EBPα saRNA een vermindering van het tumorvolume en verbetering van serumwaarden van essentiële leverfunctiemarkers zoals albumine, bilirubine, aspartaataminotransferase (AST) en alanine transaminase (ALT) laten zien. Deze saRNA die C/EBPα activeert voor gevorderde HCC is de eerste saRNA-therapie die een klinische proef bij mensen is binnengegaan.


Wat is het werkingsmechanisme van Brigatinib?

Answer: Brigatinib richt zich op anaplastische lymfoomkinase. Het wordt gebruikt voor de behandeling van longkanker (NSCLC).

Moleculair remmingsmechanisme onderzoek naar de krachtige remmer brigatinib tegen vier crizotinib-resistente ALK-mutaties.

Als een krachtige en selectieve medicatie vertoont brigatinib een hoge werkzaamheid tegen wildtype en gemuteerde anaplastische lymfoomkinase (ALK)-eiwitten voor de behandeling van niet-kleincellige longkanker. In dit werk werden de mechanismen van brigatinib-binding aan wildtype en vier gemuteerde ALK's onderzocht om inzicht te krijgen in de dynamische energetische en structurele informatie met betrekking tot het ontwerp van nieuwe remmers. Vergelijking tussen ALK-brigatinib en ALK-crizotinib suggereert dat het skelet van brigatinib goed verankerd is aan het residu Met1199 van het scharniergebied door twee waterstofbruggen, en het residu Lys1150 een sterke elektrostatische interactie heeft met de dimethylfosfineoxidegroep in brigatinib.

Samen bieden de gedetailleerde verklaringen van de mechanismen van deze mutaties met brigatinib verdere richtlijnen voor de ontwikkeling van effectievere ALK-remmers.

DOEL VAN DE REVIEW: We beschrijven recente ontwikkelingen in het snel evoluerende veld van anaplastische lymfoomkinase-gerichte middelen. RECENTE VINDINGEN: Vijf gerichte geneesmiddelen zijn momenteel beschikbaar in de kliniek via reguliere goedkeuring of named patient-programma's, waaronder crizotinib, ceritinib, alectinib, brigatinib en lorlatinib.

Met de beperking van een lager aantal behandelde patiënten (n = 359) bleek brigatinib het vaakst betrokken bij longtoxiteit (7%; n = 25).

Longtoxiteit is een zeldzame maar potentieel ernstige bijwerking bij NSCLC-patiënten die ALK-TKI's ontvangen, blijkbaar vaker voorkomend bij brigatinib.

Ceritinib en alectinib zijn goedgekeurd voor metastatische ALK-positieve NSCLC-patiënten, terwijl brigatinib versnelde goedkeuring heeft gekregen van de Amerikaanse Food and Drug Administration.

Sinds de ontdekking, ontwikkeling en goedkeuring van crizotinib in 2011 zijn drie ALK-TKI's van de tweede generatie, ceritinib, alectinib en brigatinib, goedgekeurd door de FDA.

Deze ALK-mutaties hebben significante invloed op de flexibiliteit van het P-loopgebied en DFG-sequenties, maar verstoren de waterstofbruggen tussen brigatinib en het residu Met1199 van het scharniergebied niet.

Dit rapport beschrijft het ontwerp en de synthese van een reeks 2,4-diarylaminopyrimidine-gebaseerde krachtige en selectieve ALK-remmers, wat culmineerde in de identificatie van de klinische onderzoeks-kandidaat brigatinib.

Brigatinib vertoonde lage nanomolaire IC50's tegen native ALK en alle geteste klinisch relevante ALK-mutanten in zowel enzym-gebaseerde biochemische als cel-gebaseerde levensvatbaarheidsassays en toonde werkzaamheid aan in meerdere ALK+ xenograftmodellen bij muizen, waaronder Karpas-299 (anaplastische grootcellig lymfoom [ALCL]) en H3122 (NSCLC).


Welke database koppelt menselijke niet-coderende SNP's aan hun driedimensionale interactieve genen?

Answer: 3DSNP is een database voor het koppelen van menselijke niet-coderende SNP's aan hun driedimensionale interactieve genen. Het is een waardevolle bron voor de annotatie van menselijke niet-coderende genoomsequenties en het onderzoeken van de impact van niet-coderende varianten op klinische fenotypen.

3DSNP: een database voor het koppelen van menselijke niet-coderende SNP's aan hun driedimensionale interactieve genen.

3DSNP is een waardevolle bron voor de annotatie van menselijke niet-coderende genoomsequenties en het onderzoeken van de impact van niet-coderende varianten op klinische fenotypen. De 3DSNP-database is beschikbaar op http://biotech.bmi.ac.cn/3dsnp/.

Recente high-throughput chromosoom conformatie capture studies hebben de principes geschetst van deze elementen die interageren en de expressie van verre doelgenen reguleren via driedimensionale (3D) chromatine looping. Hier presenteren we 3DSNP, een geïntegreerde database voor het annoteren van menselijke niet-coderende varianten door hun rol te onderzoeken in de verre interacties tussen genen en regulatorische elementen. 3DSNP integreert 3D chromatine-interacties, lokale chromatinekenmerken in verschillende celtypen en linkage disequilibrium (LD) informatie van het 1000 Genomes Project.


In welke fase van klinische proeven bevond sutezolid zich in 2018?

Answer: In 2018 was sutezolid geëvalueerd in fase II klinische proeven.

Na decennia van stilte in de ontwikkeling van antituberculosemedicijnen zijn bedaquiline en delamanid voorwaardelijk goedgekeurd voor de behandeling van medicijnresistente tuberculose, terwijl verschillende andere nieuwe verbindingen (AZD5847, PA-824, SQ109 en sutezolid) zijn geëvalueerd in fase II klinische proeven.


Wat is gingipain?

Answer: Porphyromonas gingivalis is een sleutelpathogeen bij parodontitis dat in verband is gebracht met auto-immuunziekten. De proteasen op het celoppervlak Lys-gingipain (Kgp) en Arg-gingipains (RgpA en RgpB) zijn belangrijke virulentiefactoren, en hun proteolytische activiteit wordt versterkt door kleine peptiden zoals glycylglycine (GlyGly).

y gingipains, belangrijke proteasen geproduceerd door Porphyromonas gingivalis

Porphyromonas gingivalis is een sleutelpathogeen bij parodontitis dat in verband is gebracht met auto-immuunziekten. De proteasen op het celoppervlak Lys-gingipain (Kgp) en Arg-gingipains (RgpA en RgpB) zijn belangrijke virulentiefactoren, en hun proteolytische activiteit wordt versterkt door kleine peptiden zoals glycylglycine (GlyGly).

Het synthetiseert ook verschillende virulentiefactoren, namelijk cysteïne-proteasen Arg- en Lys-gingipains


Voor welke ziekte is sutezolid ontwikkeld?

Answer: Sutezolid wordt ontwikkeld als behandeling tegen tuberculose.

Verschillende moleculen, zoals derivaten van fluoroquinolonen (bijv. gatifloxacine, moxifloxacine en DC-159a), rifamycines (rifapentine), oxazolidinonen (linezolid, sutezolid/PNU-100480), diarylchinolines (TMC207/bedaquiline), antischimmel azolen, pyrrool (LL3858), nitroimidazopyraan (PA824), nitroimidazol (OPC67683, TBA-354), diamine (SQ109) en benzothiazinoon (BTZ043) worden ontwikkeld in een poging de ziekte te bestrijden.


Wat doet gepotidacine met bacteriën?

Answer: Gepotidacine remt de bacteriële DNA-replicatie.

Gepotidacine is een eersteklas, nieuw triazaacenafthyleen antibioticum dat de bacteriële DNA-replicatie remt en in vitro werkzaam is tegen gevoelige en medicijnresistente pathogenen.


Wat is de rol van fucokinase?

Answer: FUK codeert voor fucokinase, het enige enzym dat in staat is L-fucose om te zetten in fucose-1-fosfaat, dat uiteindelijk zal worden gebruikt voor de synthese van GDP-fucose, het donor-substraat voor alle fucosyltransferasen.

FUK codeert voor fucokinase, het enige enzym dat in staat is L-fucose om te zetten in fucose-1-fosfaat, dat uiteindelijk zal worden gebruikt voor de synthese van GDP-fucose, het donor-substraat voor alle fucosyltransferasen.

L-Fucose kinase (fucokinase) neemt deel aan de salvage-route voor hergebruik van fucose uit de afbraak van oligosacchariden.


Zijn er microben in menselijke moedermelk?

Answer: Ja, menselijke melk is een rijke bron van diverse bacteriën.

In tegenstelling tot lang bestaande dogma's is menselijke melk niet steriel. In plaats daarvan biedt het baby's een rijke bron van diverse bacteriën, met name microben die behoren tot de geslachten Staphylococcus, Streptococcus en Pseudomonas.

De oorsprong van de bacteriën in melk wordt verondersteld te komen uit het moederlijke maag-darmkanaal (via een entero-mammaire route) en door bacteriële blootstelling van de borst tijdens het zogen.


Is cariprazine effectief voor de behandeling van bipolaire stoornis?

Answer: Ja, cariprazine is effectief voor bipolaire stoornis.

ACHTERGROND: We hebben de veiligheid/tolerantie van langdurige open-label behandeling met cariprazine geëvalueerd bij patiënten die hadden gereageerd op cariprazine voor acute bipolaire manie.

Klinisch relevante respons- en remissie-uitkomsten bij cariprazine-behandelde patiënten met bipolaire I-stoornis.

Cariprazine is door de FDA goedgekeurd voor de acute behandeling van schizofrenie en manische of gemengde episoden geassocieerd met bipolaire I-stoornis bij volwassenen.

BESPREKING: Patiënten met bipolaire I-stoornis die met cariprazine werden behandeld, bereikten klinisch significante verbetering van manische symptomen, zoals blijkt uit significant hogere respons- en remissiecijfers vergeleken met placebo; verbetering van manische symptomen induceerde geen depressieve symptomen.

DOELSTELLING: Cariprazine, een dopamine D3/D2 partiële agonist atypisch antipsychoticum met voorkeur voor binding aan D3-receptoren, is goedgekeurd voor de behandeling van schizofrenie en manische of gemengde episoden geassocieerd met bipolaire I-stoornis.

<b>ACHTERGROND</b>: Cariprazine is goedgekeurd voor de behandeling van schizofrenie en bipolaire stoornis, en wordt momenteel geëvalueerd voor de behandeling van depressie in klinische onderzoeken in de Verenigde Staten.


Is Bobble head poppensyndroom geassocieerd met hydrocefalus?

Answer: Ja, Bobble head poppensyndroom is geassocieerd met obstructieve hydrocefalus.

De eerste is een 14-jarige jongen met BHDS geassocieerd met aquaductobstructie en triventriculaire hydrocefalus secundair aan een tectaal tumor.

Hersen-MRI toonde een grote suprasellaire arachnoïdale cyste die zich uitstrekte in het derde ventrikel, met obstructieve hydrocefalus, kenmerkend voor bobble-head poppensyndroom.

MRI-scan toonde een grote contrastversterkte laesie in het gebied van het derde ventrikel samen met ernstige hydrocefalus.

Bobble-head poppensyndroom wordt meestal geassocieerd met dilatatie van het derde ventrikel, maar wordt zelden geassocieerd met aandoeningen van de achterste schedelgroeve.PATIËNT: We beschrijven een zuigeling met prenatale hydrocefalus en een arachnoïdale cyste van de achterste schedelgroeve.

Alle patiënten vertoonden een psychomotore retardatie als gevolg van een obstructieve hydrocefalus.

Suprasellaire arachnoïdale cysten kunnen verschillende presentaties hebben met tekenen en symptomen van obstructieve hydrocefalus, visuele stoornissen, endocriene dysfunctie, loopataxie en zelden bobble-head poppenbeweging.

We presenteren drie gevallen met bobble-head poppensyndroom geassocieerd met een grote suprasellaire arachnoïdale cyste en obstructieve hydrocefalus, die werden behandeld met endoscopische cystoventriculocisternostomie en marsupialisatie van de cyste.


Kan borstvoeding bescherming bieden tegen type I diabetes?

Answer: Bij de pasgeborene en zuigeling biedt borstvoeding bescherming tegen toekomstige type 1 diabetes.

Bij de pasgeborene en zuigeling biedt borstvoeding, naast andere voordelen, bescherming tegen zowel toekomstige type 1 als type 2 diabetes.


Kunnen huisdieren het microbioom van zuigelingen beïnvloeden?

Answer: Ja, blootstelling aan harige huisdieren in huis beïnvloedt de darmmicrobiota van zuigelingen.

Aangezien er enig bewijs is dat huisdieren ook de samenstelling van de darmmicroben van zuigelingen veranderen, worden veranderingen in het darmmicrobioom veronderstelde routes genoemd waardoor blootstelling aan huisdieren deze gezondheidsrisico's kan verminderen.

De impact van het bezitten van huisdieren varieert onder verschillende geboortescenario's; echter, gemeenschappelijk verhoogde blootstelling aan huisdieren de abundantie van twee bacteriën, Ruminococcus en Oscillospira, die negatief geassocieerd zijn met kinderlijke atopie en obesitas.

Als een gemeenschappelijk effect in alle geboortescenario's verrijkte pre- en postnatale blootstelling aan huisdieren de abundantie van Oscillospira en/of Ruminococcus (P < 0,05) met meer dan een tweevoudige grotere kans op hoge abundantie. Bij vaginaal geboren zuigelingen met maternale intrapartum antibiotische profylaxe werd Streptococcaceae aanzienlijk en significant verminderd door blootstelling aan huisdieren (P < 0,001, FDRp = 0,03), wat een 80% verminderde kans op hoge abundantie weerspiegelt (OR 0,20, 95%CI, 0,06-0,70) voor blootstelling aan huisdieren tijdens de zwangerschap alleen en een 69% verminderde kans (OR 0,31, 95%CI, 0,16-0,58) voor blootstelling in de pre- en postnatale periodes.

Blootstelling aan harige huisdieren in huis beïnvloedt de darmmicrobiota van zuigelingen op 3-4 maanden na verschillende geboortescenario's.


Is er een verband tussen het menselijke darmmicrobioom en depressie?

Answer: Wetenschappelijke bevindingen suggereren de mogelijkheid dat dysregulatie van de enterische microbiota (d.w.z. dysbiose) en geassocieerde bacteriële translocatie door het intestinale epitheel betrokken kunnen zijn bij de pathofysiologie van stressgerelateerde psychiatrische aandoeningen, met name depressie.

Bovendien suggereren recente bevindingen de mogelijkheid dat dysregulatie van de enterische microbiota (d.w.z. dysbiose) en geassocieerde bacteriële translocatie door het intestinale epitheel betrokken kunnen zijn bij de pathofysiologie van stressgerelateerde psychiatrische aandoeningen, met name depressie.


Zijn duplicaties van het hele genoom meer divergent dan kleinschalige duplicaties in gist?

Answer: Duplicaten van het hele genoom vertonen bij verwijdering doorgaans minder ingrijpende fenotypische effecten, zijn functioneel minder divergent en zijn geassocieerd met een andere set functies dan hun kleinschalige duplicaat-tegenhangers.

Daarnaast zien we dat transportergen en glycolytische genen een hogere kans hebben om in duplicaat te worden behouden na WGD en daaropvolgend genverlies, zowel in het model als in S. cerevisiae, wat leidt tot een toename van de glycolytische flux na WGD.

We tonen aan dat het behoud van genen in duplicaat in het model goed overeenkomt met diegenen die in duplicaat zijn behouden na de voorouderlijke WGD in S. cerevisiae.

Onze model bevestigt dus de hypothese dat WGD belangrijk is geweest in de aanpassing van gist aan de nieuwe, glucose-rijke omgeving die ontstond na het verschijnen van angiospermen.

Duplicaten van het hele genoom vertonen bij verwijdering doorgaans minder ingrijpende fenotypische effecten, zijn functioneel minder divergent en zijn geassocieerd met een andere set functies dan hun kleinschalige duplicaat-tegenhangers.

De resultaten onthullen WGD als een belangrijke bron voor de evolutie van een complex, onderling verbonden blok van transcriptie-pathways.

Deze geselecteerde paren, zowel WGD als SSD, vertonen een vertraagde functionele evolutie, hebben een hogere neiging om samen te clusteren in dezelfde eiwitcomplexen en delen gemeenschappelijke interactiepartners.

Bovendien vinden we aanvullende transcriptieprofielen die wijzen op neo- en subfunctionalizatie van gedupliceerde genkopieën. Deze patronen correleren sterk met de functionele afhankelijkheden en sequentiedivergentieprofielen van genkopieën.

Functionele en transcriptiedivergentie tussen de kopieën na genduplicatie wordt beschouwd als de belangrijkste drijfveer van innovaties.

Empirische gegevens tonen aan dat duplicaties van het hele genoom (WGD) waarschijnlijker behouden blijven dan kleinschalige duplicaties (SSD), hoewel hun relatieve bijdrage aan het functionele lot van duplicaten nog onontgonnen is.


Geven gist-LTR's aanleiding tot circulair DNA?

Answer: Een recente studie over circulair DNA in gist vond dat transposabele elementsequenties die in circulaire structuren voorkomen, meestal overeenkomen met volledige transposabele elementen. Circulaire retrotranspositieproducten worden gegenereerd door een LINE-retrotransposon. Gist-LTR-elementen genereren circulair DNA via recombinatie-evenementen tussen hun flankerende lange terminale herhalingen (LTR's). Circulair DNA kan worden gegenereerd door recombinatie tussen LTR's die zich op verschillende genomische loci bevinden, in welk geval het circulaire DNA de tussenliggende sequentie zal bevatten.

Circulaire retrotranspositieproducten gegenereerd door een LINE-retrotransposon

Vorming van extrachromosomaal circulair DNA uit lange terminale herhalingen van retrotransposons in Saccharomyces cerevisiae

Ty eccDNA kan ontstaan door circularisatie van extrachromosomaal lineair DNA tijdens de transpositionele levenscyclus van retrotransposons, of door circularisatie van genomisch Ty-DNA

Circularisatie kan plaatsvinden via niet-homologe end-joining (NHEJ) van lange terminale herhalingen (LTR's) die Ty-elementen flankeren, door Ty-autointegratie, of door LTR-LTR-recombinatie

We hebben recent aangetoond dat gist-LTR-elementen circulair DNA genereren via recombinatie-evenementen tussen hun flankerende lange terminale herhalingen (LTR's).

Evenzo kan circulair DNA worden gegenereerd door recombinatie tussen LTR's die zich op verschillende genomische loci bevinden, in welk geval het circulaire DNA de tussenliggende sequentie zal bevatten.

Een recente studie over circulair DNA in gist vond dat transposabele elementsequenties die in circulaire structuren voorkomen, meestal overeenkomen met volledige transposabele elementen.


Is cohesine gekoppeld aan myeloïde differentiatie?

Answer: Ja. Er is een verband gevonden tussen cohesine en myeloïde differentiatie, wat kan helpen verklaren waarom cohesinemutaties vaak voorkomen bij menselijke acute myeloïde leukemie.

In overeenstemming met een rol voor inflammatoire signalen bij het bevorderen van myeloïde differentiatie van hematopoëtische stam- en voorlopercellen (HSPC's), leidden cohesinemutaties in HSPC's tot verminderde expressie van inflammatoire genen en een verhoogde weerstand tegen differentiatie-inducerende inflammatoire stimuli. Deze bevindingen onthullen een onverwachte afhankelijkheid van inducteerbare genexpressie van cohesine, koppelen cohesine aan myeloïde differentiatie en kunnen helpen verklaren waarom cohesinemutaties vaak voorkomen bij menselijke acute myeloïde leukemie.

Deze bevindingen onthullen een onverwachte afhankelijkheid van inducteerbare genexpressie van cohesine, koppelen cohesine aan myeloïde differentiatie en kunnen helpen verklaren waarom cohesinemutaties vaak voorkomen bij menselijke acute myeloïde leukemie.<br>


Is pembrolizumab effectief tegen Ewing-sarcoom?

Answer: Geen van de 13 patiënten met Ewing-sarcoom die pembrolizumab kregen, had een objectieve respons.

Geen van de 13 patiënten met Ewing-sarcoom had een objectieve respons.

Tussen 13 maart 2015 en 18 februari 2016 hebben we 86 patiënten geïncludeerd, van wie 84 pembrolizumab kregen (42 in elke ziektecohort) en 80 geëvalueerd konden worden op respons (40 in elke ziektecohort).


Kan gentherapie het gehoor herstellen?

Answer: Ja, gentherapie kan het gehoor herstellen.

Gentherapie herstelt auditieve en vestibulaire functies in een muismodel van het Usher-syndroom type 1c.

We tonen herstel van gen- en eiwitexpressie aan, herstel van de functie van zintuigcellen, redding van complexe auditieve functies en herstel van gehoor- en evenwichtsvermogen tot bijna wildtype-niveaus. De gegevens vertegenwoordigen een ongekend herstel van de binnenoorfunctie en suggereren dat biologische therapieën voor de behandeling van doofheid geschikt kunnen zijn voor vertaling naar mensen met genetische aandoeningen van het binnenoor.


Wordt het PINES-framework gebruikt voor de voorspelling van coderingsvarianten?

Answer: Nee. PINES (Phenotype-Informed Noncoding Element Scoring) voorspelt de functionele impact van niet-coderende varianten door epigenetische annotaties op een fenotype-afhankelijke manier te integreren. PINES maakt het mogelijk analyses aan te passen aan genomische annotaties van celtypen die het meest relevant zijn gezien het fenotype van belang.

PINES: fenotype-geïnformeerde weging van weefsels verbetert de voorspelling van pathogene niet-coderende varianten.

Hier introduceren we het computationele framework PINES (Phenotype-Informed Noncoding Element Scoring), dat de functionele impact van niet-coderende varianten voorspelt door epigenetische annotaties op een fenotype-afhankelijke manier te integreren. PINES maakt het mogelijk analyses aan te passen aan genomische annotaties van celtypen die het meest relevant zijn gezien het fenotype van belang. We tonen aan dat PINES functionele niet-coderende variatie nauwkeuriger identificeert dan methoden die geen fenotype-gewogen kennis gebruiken, terwijl het tegelijkertijd flexibel en gemakkelijk te gebruiken is via een speciale webportal.

We tonen aan dat PINES functionele niet-coderende variatie nauwkeuriger identificeert dan methoden die geen fenotype-gewogen kennis gebruiken, terwijl het tegelijkertijd flexibel en gemakkelijk te gebruiken is via een speciale webportal.<br>


Is erythropoëtine effectief voor de behandeling van amyotrofische laterale sclerose?

Answer: Nee, erythropoëtine is niet effectief voor de behandeling van amyotrofische laterale sclerose.

Deze studie werd uitgevoerd om de ALS-MITOS als een 6-maanden proxy voor overleving te valideren bij 200 ALS-patiënten die tot 18 maanden werden gevolgd. METHODEN: Analyses werden uitgevoerd op gegevens van de gerandomiseerde gecontroleerde studie met recombinant humaan erythropoëtine die geen verschillen tussen groepen aantoonde voor zowel primaire als secundaire uitkomsten.

CONCLUSIES: RhEPO 40.000 IU tweewekelijks veranderde het beloop van ALS niet.

Na 12 maanden verschilden de jaarlijkse sterftecijfers (rhEPO 0,11, 95% BI 0,06 tot 0,20; placebo: 0,08, BI 0,04 tot 0,17), tracheotomie of >23 uur NIV (rhEPO 0,16, BI 0,10 tot 0,27; placebo 0,18, BI 0,11 tot 0,30) niet tussen de groepen, ook niet na stratificatie naar aanvang en ALSFRS-R bij baseline.


Is celecoxib effectief voor de behandeling van amyotrofische laterale sclerose?

Answer: Nee. In klinische onderzoeken had celecoxib geen gunstig effect op proefpersonen met ALS, en het was veilig. Een biologisch effect van celecoxib werd niet aangetoond in het hersenvocht. Verdere studies met celecoxib in een dosering van 800 mg/dag bij ALS werden niet aanbevolen.

INTERPRETATIE: Bij de bestudeerde dosering had celecoxib geen gunstig effect op proefpersonen met ALS, en het was veilig. Een biologisch effect van celecoxib werd niet aangetoond in het hersenvocht. Verdere studies met celecoxib in een dosering van 800 mg/dag bij ALS zijn niet gerechtvaardigd.

Prostaglandine E(2)-niveaus in het hersenvocht waren bij aanvang niet verhoogd en daalden niet met de behandeling.
INTERPRETATIE: Bij de bestudeerde dosering had celecoxib geen gunstig effect op proefpersonen met ALS, en het was veilig.


Wat is hemolacrie?

Answer: Hemolacrie is een zeldzaam fenomeen van bloedige tranen veroorzaakt door verschillende oculaire en systemische aandoeningen, evenals psychologische, farmacologische en idiopathische oorzaken.

Hemolacrie is een zeer zeldzame aandoening die letterlijk "bloedige tranen" betekent.

In ons casusrapport werd een 11-jarig meisje besproken dat zich presenteerde met de klacht van bilaterale epistaxis vergezeld van bloedige tranen die al 2 jaar aanwezig waren en waarvan het endoscopisch onderzoek hyperemie en verhoogde vasculariteit in het neusslijmvlies aantoonde, samen met een literatuuroverzicht.

DOEL: Hemolacrie is een zeldzaam fenomeen van bloedige tranen veroorzaakt door verschillende oculaire en systemische aandoeningen, evenals psychologische, farmacologische en idiopathische oorzaken.

Hematidrose (bloedig zweet) en hemolacrie (bloedige tranen) zijn zeer zeldzame fenomenen.

Bloedige epiphora (hemolacrie) jaren na reparatie van een orbitavloerfractuur.

DOEL: Het doel van deze studie was het rapporteren van terugkerende hemolacrie, of "bloedige tranen", als een teken van scleraal buckle (SB) infectie.
METHODEN: Dit is een interventiereeks van drie ogen van drie patiënten met hemolacrie na SB-plaatsing.
RESULTATEN: Twee mannen en één vrouw werden behandeld voor terugkerende hemolacrie na SB-plaatsing voor een rhegmatogene netvliesloslating.

<b>DOEL</b>: Hemolacrie is een zeldzaam fenomeen van bloedige tranen veroorzaakt door verschillende oculaire en systemische aandoeningen, evenals psychologische, farmacologische en idiopathische oorzaken.


Zijn ultraconservatieve enhancers belangrijk voor een normale ontwikkeling?

Answer: Ja, ultraconservatieve enhancers zijn vereist voor een normale ontwikkeling.

Ultraconservatieve enhancers zijn vereist voor een normale ontwikkeling.

Echter, vroege deletiestudies bij muizen toonden aan dat het verlies van zulke buitengewoon geconserveerde sequenties geen directe invloed had op de levensvatbaarheid. Hier tonen we aan dat ultraconservatieve enhancers vereist zijn voor een normale ontwikkeling.


Is chlorotoxine een peptide?

Answer: Ja

Chlorotoxine (CTX) is een peptide van 36 aminozuren met disulfidebruggen, afkomstig uit het gif van de schorpioen Leiurus quinquestriatus.

Het rijpe Odontobuthus doriae chlorotoxinepeptide heeft 35 aminozuurresiduen en vier disulfidebruggen.

Chlorotoxine (CTX), een disulfide-rijk peptide van de schorpioen Leiurus quinquestriatus,


Remt vesatolimod TLR7?

Answer: Nee, vesatolimod is een agonist van toll-like receptor 7.

Vesatolimod (GS-9620) is een orale agonist van toll-like receptor 7, een activator van aangeboren en adaptieve immuunresponsen.


Is selenocysteïne een aminozuur?

Answer: Ja

Selenocysteïne (Sec), een zeldzaam genetisch gecodeerd aminozuur met ongebruikelijke chemische eigenschappen, is van groot belang voor eiwitengineering.

Selenocysteïne (SeC) is een van nature voorkomend Se-bevattend aminozuur dat uitstekende antikankeractiviteiten vertoont tegen verschillende menselijke tumoren.


Is Tecovirimat effectief tegen pokken?

Answer: Ja, tecovirimat is door de FDA goedgekeurd voor de behandeling van pokken.

Orale Tecovirimat voor de behandeling van pokken.

CONCLUSIES: Op basis van de werkzaamheid in twee diermodellen en farmacokinetische en veiligheidsgegevens bij mensen, wordt tecovirimat ontwikkeld als therapie voor pokken in overeenstemming met de FDA Animal Rule.

Achtergrond: Tecovirimat (ST-246) wordt ontwikkeld als antivirale therapie voor pokken voor gebruik in het geval van een accidentele of opzettelijke vrijlating.

Conclusies: Behandeling met tecovirimat die tot 8 dagen na een dodelijke aerosol MPXV-uitdaging wordt gestart, verbetert de overleving en, wanneer gestart vóór 5 dagen na de uitdaging, biedt het bescherming tegen klinische effecten van de ziekte, wat de conclusie ondersteunt dat het een veelbelovende antivirale therapie voor pokken is.

Tecovirimat: Eerste wereldwijde goedkeuring.

In juli 2018 werd orale tecovirimat in de VS goedgekeurd voor de behandeling van menselijke pokken veroorzaakt door het variolavirus bij volwassenen en pediatrische patiënten met een gewicht van ≥ 13 kg.

Een intraveneuze formulering van tecovirimat ondergaat fase I-ontwikkeling voor de behandeling van pokkeninfectie.

Brincidofovir, een orale antiviraal in een laat ontwikkelingsstadium, is effectief gebleken tegen orthopoxvirussen in vitro en in vivo, heeft een ander werkingsmechanisme dan tecovirimat (de enige orale antivirale therapie tegen pokken die momenteel in de Amerikaanse Strategische Nationale Voorraad zit), en heeft een resistentieprofiel dat zorgen vermindert in het scenario van een bioterroristische aanval met genetisch gemodificeerde pokken.

Behandeling met de antivirale pokkentherapie tecovirimat (ST-246) alleen of in combinatie met ACAM2000-vaccinatie is effectief als postsymptomatische therapie voor infectie met het apenpokkenvirus.

Tecovirimat lijkt een effectieve therapie tegen pokken te zijn bij niet-menselijke primaten, wat suggereert dat het waarschijnlijk therapeutisch voordeel biedt bij mensen die met pokken zijn geïnfecteerd.


Kan simvastatine depressieve symptomen verlichten?

Answer: Ja, simvastatine vermindert depressieve symptomen.

Patiënten die met simvastatine werden behandeld, ervaarden aan het einde van de proef een significant grotere daling in HDRS-scores vergeleken met de placebogroep (p=0,02). Vroege verbetering en responspercentages waren significant hoger in de simvastatinegroep dan in de placebogroep (p=0,02 en p=0,01, respectievelijk), maar het remissiepercentage was niet significant verschillend tussen de twee groepen (p=0,36).

Concluderend lijkt simvastatine een veilige en effectieve aanvullende therapie te zijn voor patiënten met een ernstige depressieve stoornis.


Wordt de bacterie P. gingivalis in de hersenen gevonden?

Answer: Ja

studies met behulp van een diermodel van parodontitis en menselijke post-mortem hersenweefsels van personen met AD suggereren sterk dat een gram-negatieve parodontale pathogeen, Porphyromonas gingivalis (Pg) en/of het product gingipain, wordt getransloceerd naar de hersenen.

De polymicrobiële dysbiotische subgingivale biofilm-microben die geassocieerd zijn met parodontale ziekte lijken bij te dragen aan het ontwikkelen van pathologieën op afstand gelegen lichaamsplaatsen, inclusief de hersenen.


Is ibudilast effectief voor multiple sclerose?

Answer: Ja, ibudilast bleek effectief te zijn voor progressieve multiple sclerose. In een fase 2-studie met patiënten met progressieve multiple sclerose werd ibudilast geassocieerd met een tragere progressie van hersenatrofie dan placebo, maar ging het gepaard met hogere percentages gastro-intestinale bijwerkingen, hoofdpijn en depressie.

Ibudilast vertraagde hersenatrofie bij PPMS- en SPMS-patiënten in een multicenter fase 2b-studie.

Ibudilast remt verschillende cyclische nucleotide-fosfodiësterasen, macrophage migration inhibitory factor en toll-like receptor 4 en kan de bloed-hersenbarrière passeren, met potentiële gunstige effecten bij progressieve multiple sclerose.

Specifiek wordt het huidige bewijs met betrekking tot de behandeling van progressieve MS met ocrelizumab, simvastatine, ibudilast, alfa-liponzuur, hoge dosis biotine, siponimod en celgebaseerde therapieën besproken.

Op basis van onze kennis van pathofysiologie worden drie therapeutische strategieën voorgesteld: anti-inflammatoir (ocrelizumab, siponimod…); remyelinerend (opicinumab); en neuroprotectief (hoge dosis biotine, ibudilast, simvastatine…).

Het huidige artikel geeft een overzicht van de farmacologie van IBD met een focus op preklinische en klinische gegevens die de potentiële neuroprotectieve voordelen ondersteunen voor neurologische aandoeningen, waaronder multiple sclerose, neuropathische pijn, medicatie-overgebruikshoofdpijn, beroerte, opioïde-, alcohol- en methamfetamineverslaving.

Ontwerp, rationale en basiskenmerken van de gerandomiseerde dubbelblinde fase II klinische studie van ibudilast bij progressieve multiple sclerose.

METHODEN: SPRINT-MS is een gerandomiseerde, placebogecontroleerde fase II-studie van ibudilast bij patiënten met PMS.

CONCLUSIE: SPRINT-MS is ontworpen om de veiligheid en werkzaamheid van ibudilast als behandeling voor PMS te evalueren, terwijl tegelijkertijd vijf verschillende beeldvormingsbiomarkers worden gevalideerd als uitkomstmaten voor gebruik in toekomstige fase II proof-of-concept PMS-studies.

Ibudilast voor de behandeling van multiple sclerose.

BESPROKEN GEBIEDEN: Dit artikel bespreekt verschillende studies die ibudilast als potentiële therapie voor MS onderzoeken. Het vat eerdere en huidige klinische onderzoeken van ibudilast bij MS samen, evenals de farmacologie ervan. EXPERTMENING: Hoewel ibudilast niet is aangetoond de focale inflammatoire activiteit bij relapsing MS te verminderen, bleek het effect te hebben op het behoud van hersenvolume en de progressie van invaliditeit. Ibudilast kan een rol spelen bij de behandeling van progressieve MS-fenotypes.

Bijwerkingen van ibudilast omvatten gastro-intestinale symptomen, hoofdpijn en depressie.
CONCLUSIES: In een fase 2-studie met patiënten met progressieve multiple sclerose werd ibudilast geassocieerd met een tragere progressie van hersenatrofie dan placebo, maar ging het gepaard met hogere percentages gastro-intestinale bijwerkingen, hoofdpijn en depressie.


Activeert gepotidacine bacteriële topoisomerase?

Answer: Nee, gepotidacine is een remmer van bacteriële topoisomerase.

GSK2140944 is een nieuw bacterieel topoisomerase-remmend middel in ontwikkeling voor de behandeling van bacteriële infecties.


Wat is de 3D-genoombrowser?

Answer: De 3D-genoombrowser, http://3dgenome.org, stelt gebruikers in staat om gemakkelijk zowel hun eigen als meer dan 300 openbaar beschikbare chromatine-interactiegegevens van verschillende typen te verkennen. De browser biedt meerdere methoden om distale cis-regulerende elementen te koppelen aan hun potentiële doelfgenen. Gebruikers kunnen naadloos duizenden andere omics-gegevens integreren om een uitgebreid overzicht te krijgen van zowel het regulerende landschap als de 3D-genoomstructuur.

De 3D-genoombrowser: een webgebaseerde browser voor het visualiseren van 3D-genoomorganisatie en langafstand chromatine-interacties.

Hier introduceren we de 3D-genoombrowser, http://3dgenome.org, die gebruikers in staat stelt om gemakkelijk zowel hun eigen als meer dan 300 openbaar beschikbare chromatine-interactiegegevens van verschillende typen te verkennen. We ontwerpen een nieuw binair dataformaat voor Hi-C-gegevens dat de bestandsgrootte met minstens een factor tien vermindert en gebruikers in staat stelt om chromatine-interacties over miljoenen basenparen binnen enkele seconden te visualiseren. Onze browser biedt meerdere methoden om distale cis-regulerende elementen te koppelen aan hun potentiële doelfgenen. Gebruikers kunnen naadloos duizenden andere omics-gegevens integreren om een uitgebreid overzicht te krijgen van zowel het regulerende landschap als de 3D-genoomstructuur.

We introduceren gelijktijdig een databasesysteem om 3D-genomische gegevens op te slaan en te doorzoeken (3DBG), en een 3D-genoombrowser om 3D-genoomstructuren te visualiseren en te verkennen (3DGB).


Zijn darmproteobacteriën geassocieerd met inflammatoire aandoeningen?

Answer: Het begin van inflammatoire darmziekte wordt geassocieerd met enterale proteobacteriële infectie, maar de mechanistische basis voor deze associatie is onduidelijk.

In de IBD-groep waren Firmicutes, Proteobacteria, Verrucomicrobia en Fusobacteria significant verhoogd,

De bacteriële microbiota bij patiënten met de ziekte van Crohn werd gekenmerkt door een beperking in biodiversiteit, met een toename van Proteobacteria en Fusobacteria.

Het begin van inflammatoire darmziekte wordt geassocieerd met enterale proteobacteriële infectie, maar de mechanistische basis voor deze associatie is onduidelijk.

Vergelijkbaar met de bevindingen bij inflammatoire ziektebeelden hadden SSc-patiënten verlaagde niveaus van commensale bacteriën, zoals Faecalibacterium en Clostridium, en verhoogde niveaus van pathobiont bacteriën, zoals Fusobacterium en γ-Proteobacteria, vergeleken met gezonde controles.

De colische en cecale microbiota van gezonde muizen die α-MG kregen maar geen DSS, verschoof naar een verhoogde abundantie van Proteobacteria en een verminderde abundantie van Firmicutes en Bacteroidetes, een profiel vergelijkbaar met dat gevonden bij menselijke UC.

Een significante toename in abundantie van ongebruikelijke aeroben en facultatieve anaeroben, inclusief leden van het phylum Proteobacteria (p=0,031), werd ook waargenomen.


Welke hersenprocedure kan worden uitgevoerd met het NeuroBlate-systeem?

Answer: Het NeuroBlate-systeem wordt gebruikt voor laser interstitiële thermotherapie.

Op 3-jarige leeftijd onderging hij stereotactische laserablatie met als doel het loskoppelen van de laesie. De procedure werd uitgevoerd met de NeuroBlate SideFire-sonde.

De auteurs voeren een systematische analyse uit van twee commercieel verkrijgbare MRgLITT-systemen die in de neurochirurgie worden gebruikt: de Visualase® thermotherapie en NeuroBlate® systemen.

We beschrijven de geschiedenis en rationale van laserneurochirurgie evenals de twee beschikbare SLT-systemen (Visualase® en NeuroBlate®; CE-markeringen in afwachting).

INLEIDING: We beschrijven de haalbaarheid van het gebruik van minimaal invasieve robotgestuurde laser interstitiële thermotherapie (LITT) voor het bereiken van een anterieure tweederde en een volledige corpus callosotomie. METHODEN: Tien sonde-trajecten werden uitgezet op normale magnetische resonantiebeelden (MRI) met behulp van de Brainlab Stereotactic Planning Software (Brainlab, München, Duitsland). Het NeuroBlate® systeem (Monteris Medical, MN, VS) werd gebruikt om de thermische verbranding aan te passen aan het corpus callosum langs het traject van de sonde.

Hier beschrijven we kort de geschiedenis en rationale van laserneurochirurgie evenals de technische kernkenmerken van de twee momenteel beschikbare systemen voor magnetische resonantie-geleide LiTT (Visualase®, NeuroBlate®; CE-markeringen in afwachting voor beide).

We rapporteren onze multicenterresultaten van laser interstitiële thermotherapie (LITT) bij DTA-HGG's. We hebben retrospectief 34 opeenvolgende DTA-HGG-patiënten (24 glioblastomen, 10 anaplastische) die LITT ondergingen in de Cleveland Clinic, Washington University en Wake Forest University (mei 2011-december 2012) beoordeeld met gebruik van het NeuroBlate(®) systeem.

Laser interstitiële thermotherapie bij de behandeling van hersentumoren – het NeuroBlate-systeem.

DOEL: Laser interstitiële thermotherapie is gebruikt als ablatieve behandeling voor gliomen; de ontwikkeling ervan was echter beperkt door technische problemen. Het NeuroBlate-systeem bevat verschillende technologische verbeteringen om deze nadelen te overwinnen. De auteurs rapporteren een fase I, thermische dosis-escalatietrial waarin de veiligheid en effectiviteit van NeuroBlate bij recidiverend glioblastoom multiforme (rGBM) wordt beoordeeld.

Drie hadden graad 3 bijwerkingen bij de hoogste dosis.
CONCLUSIES: NeuroBlate vertegenwoordigt nieuwe technologie voor het leveren van laser interstitiële thermotherapie, waarmee gecontroleerde thermische ablatie van diepe hemisferische rGBM mogelijk is.


Beschrijf Genomiser

Answer: Genomiser is een analyseframework dat niet alleen in staat is om de relevantie van variatie in het niet-coderende genoom te scoren, maar ook om regulatorische varianten te koppelen aan specifieke Mendeliaanse ziekten. Genomiser scoort varianten via bestaande methoden zoals CADD of een op maat gemaakte machine learning-methode en combineert deze met alleelfrequentie, regulatorische sequenties, chromosomale topologische domeinen en fenotypische relevantie om varianten te ontdekken die geassocieerd zijn met specifieke Mendeliaanse aandoeningen. Genomiser kan causale regulatorische varianten identificeren als de topkandidaat in 77% van gesimuleerde volledige genomen, wat effectieve detectie en ontdekking van regulatorische varianten bij Mendeliaanse ziekten mogelijk maakt.

De interpretatie van niet-coderende varianten blijft een grote uitdaging bij de toepassing van whole-genome sequencing bij Mendeliaanse ziekten, vooral voor enkelvoudige-nucleotide en andere kleine niet-coderende varianten. Hier presenteren we Genomiser, een analyseframework dat niet alleen in staat is om de relevantie van variatie in het niet-coderende genoom te scoren, maar ook om regulatorische varianten te koppelen aan specifieke Mendeliaanse ziekten. Genomiser scoort varianten via bestaande methoden zoals CADD of een op maat gemaakte machine learning-methode en combineert deze met alleelfrequentie, regulatorische sequenties, chromosomale topologische domeinen en fenotypische relevantie om varianten te ontdekken die geassocieerd zijn met specifieke Mendeliaanse aandoeningen. Over het geheel genomen kan Genomiser causale regulatorische varianten identificeren als de topkandidaat in 77% van gesimuleerde volledige genomen, wat effectieve detectie en ontdekking van regulatorische varianten bij Mendeliaanse ziekten mogelijk maakt.


Welk ultraconserved element wordt geassocieerd met zelfvernieuwing van embryonale stamcellen (ESC)?

Answer: Ultraconserved elementen (UCE's) vertonen de bijzondere eigenschap om een uitgebreide perfecte sequentie-identiteit te behouden tussen menselijke, muis- en ratgenoom. De meeste van hen worden getranscribeerd en vormen een nieuwe familie van lange niet-coderende RNA's (lncRNA's), de getranscribeerde UCE's (T-UCE's). Ondanks hun betrokkenheid bij menselijke kanker is de fysiologische rol van T-UCE's nog onbekend. Een lncRNA dat de uc.170+ bevat, genaamd T-UCstem1, werd geïdentificeerd met in vitro en in vivo bewijs dat het essentiële rollen speelt in embryonale stamcellen (ESC's) door cytoplasmatische miRNA-niveaus te moduleren en transcriptiedynamiek te behouden.

Een Ultraconserved Element Bevatten lncRNA Behoudt Transcriptiedynamiek en Handhaaft Zelfvernieuwing van ESC.

Ultraconserved elementen (UCE's) vertonen de bijzondere eigenschap om een uitgebreide perfecte sequentie-identiteit te behouden tussen menselijke, muis- en ratgenoom. De meeste van hen worden getranscribeerd en vormen een nieuwe familie van lange niet-coderende RNA's (lncRNA's), de getranscribeerde UCE's (T-UCE's). Ondanks hun betrokkenheid bij menselijke kanker is de fysiologische rol van T-UCE's nog onbekend. Hier identificeren we een lncRNA dat de uc.170+ bevat, genaamd T-UCstem1, en leveren in vitro en in vivo bewijs dat het essentiële rollen speelt in embryonale stamcellen (ESC's) door cytoplasmatische miRNA-niveaus te moduleren en transcriptiedynamiek te behouden.


Wat is TPMCalculator?

Answer: De kwantificering van RNA-sequencing (RNA-seq) abundanties met behulp van een normalisatiemethode die transcripts per miljoen (TPM) berekent, is een belangrijke stap om meerdere monsters uit verschillende experimenten te vergelijken. TPMCalculator is een software in één stap om RNA-seq uitlijningen in BAM-formaat te verwerken en rapporteert TPM-waarden, ruwe leesaantallen en feature-lengtes voor genen, transcripties, exonen en intronen. Het programma beschrijft de genomische kenmerken via een model dat is gegenereerd uit het gene transfer format (GTF)-bestand dat tijdens de uitlijningen is gebruikt, en rapporteert de TPM-waarden en de ruwe leesaantallen voor elk kenmerk.

TPMCalculator: software in één stap om de mRNA-abundantie van genomische kenmerken te kwantificeren.

De kwantificering van RNA-sequencing (RNA-seq) abundanties met behulp van een normalisatiemethode die transcripts per miljoen (TPM) berekent, is een belangrijke stap om meerdere monsters uit verschillende experimenten te vergelijken. TPMCalculator is een software in één stap om RNA-seq uitlijningen in BAM-formaat te verwerken en rapporteert TPM-waarden, ruwe leesaantallen en feature-lengtes voor genen, transcripties, exonen en intronen. Het programma beschrijft de genomische kenmerken via een model dat is gegenereerd uit het gene transfer format (GTF)-bestand dat tijdens de uitlijningen is gebruikt, en rapporteert de TPM-waarden en de ruwe leesaantallen voor elk kenmerk.


Beschrijf de klinische presentatie van het Escobar-syndroom.

Answer: De Escobar-variant van het multiple pterygium syndroom (MPS) is een zeldzame, autosomaal recessieve aandoening die wordt gekenmerkt door pterygia, arthrogryposis (gewrichtscontracturen), gezichtsdysporfie samen met andere afwijkingen.

ACHTERGROND: Het Escobar-syndroom, een niet-letal variant van multiple pterygium syndromen (MPS), is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening die wordt gekenmerkt door pterygia en meerdere gewrichtscontracturen samen met andere afwijkingen.

Het wordt over het algemeen gekenmerkt door meerdere pterygia die worden gevonden in de cervicale, antecubitale en popliteale regio's. In dit verslag presenteren we de behandelmanagement van een 14-jarig geval met laat stadium Escobar-syndroom die werd opgenomen vanwege meerdere pterygia en bilaterale kniecontracturen.

Het Escobar-syndroom is een niet-letal subtype van multiple pterygium syndromen, gekenmerkt door webvorming over de gewrichten, congenitale gewrichtscontracturen, gezichtsdysporfie en een verscheidenheid aan andere congenitale afwijkingen.

De Escobar-variant van het multiple pterygium syndroom (MPS) is een zeldzame, autosomaal recessieve aandoening die kan leiden tot vele ernstige of zelfs lethale foetale afwijkingen. MPS wordt gekenmerkt door pterygia, arthrogryposis (gewrichtscontracturen) en intra-uteriene groeibeperking (IUGR). In het hieronder beschreven geval was een verhoogde foetale nekplooidikte de eerste afwijking die al in het eerste trimester van de zwangerschap werd vastgesteld. Andere symptomen van de ziekte werden gevonden tijdens het tweede trimester van de zwangerschap met behulp van echografisch onderzoek.

Niet-letal multiple pterygium syndroom: Escobar-syndroom.

Escobar-syndroom (ES) of multiple pterygia syndroom (MIM#265000) is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door gezichtsdysporfie, meerdere webben (pterygia), congenitale contracturen (arthrogryposis) en andere interne afwijkingen.

Het Escobar-syndroom wordt gekenmerkt door meerdere pterygia of huidwebben en meerdere congenitale afwijkingen.

Niet-letal Escobar is een zeldzame aandoening die een variant is van multiple pterygium syndromen. Het is een vorm van arthrogryposis multiplex congenita die wordt gekenmerkt door overmatige webvorming (pterygia), congenitale contracturen (arthrogryposis) en scoliose.


Wat is small-activating RNA?

Answer: small activating RNAs zijn dubbelstrengs RNA's (dsRNA's) die genpromotors targeten en genactivatie veroorzaken.

RNA-activatie (RNAa) is een mechanisme van genactivatie dat wordt veroorzaakt door promotor-gerichte kleine dubbelstrengs RNA's (dsRNA's), ook bekend als small activating RNAs (saRNA's).


Wat is het werkingsmechanisme van Ivosidenib?

Answer: Ivosidenib is een remmer van het IDH1-mutante enzym die een sterke verlaging van 2-HG vertoont in tumormodellen. Het is effectief bij IDH1-mutante teruggekeerde/refractaire acute myeloïde leukemie.

Ten slotte zijn gerichte middelen die meerdere kinasen remmen (rigosertib), BCL2 (venetoclax) of mutant IDH1 (ivosidenib), IDH2 (enasidenib), FLT3 (sorafenib, midostaurine) of spliceosoomcomponenten (H3B-8800) remmen, andere nieuwe opties.

Ontdekking van AG-120 (Ivosidenib): een eersteklas remmer van mutant IDH1 voor de behandeling van IDH1-mutante kankers.

Hier rapporteren we de ontdekking van AG-120 (ivosidenib), een remmer van het IDH1-mutante enzym die een sterke verlaging van 2-HG vertoont in tumormodellen en het vermogen heeft om differentiatie van primaire AML-monsters van patiënten ex vivo te bewerkstelligen.

Een fase I-studie suggereert dat ivosidenib remissie kan induceren bij patiënten met teruggekeerde of refractaire acute myeloïde leukemie gekenmerkt door IDH1-mutaties.

Ivosidenib (AG-120) is een orale, gerichte, kleine-molecuulremmer van mutant IDH1. <b>METHODEN</b>: We voerden een fase 1 dosisverhogings- en dosisuitbreidingsstudie uit van ivosidenib-monotherapie bij IDH1-gemuteerde AML.

CONCLUSIES: Bij patiënten met gevorderde IDH1-gemuteerde teruggekeerde of refractaire AML werd ivosidenib in een dosis van 500 mg dagelijks geassocieerd met een lage frequentie van graad 3 of hogere behandelingsgerelateerde bijwerkingen en met transfusieonafhankelijkheid, duurzame remissies en moleculaire remissies bij sommige patiënten met volledige remissie.

Biochemische studies voorspelden dat resistentie tegen allosterische IDH-remmers ook kan optreden via IDH-dimeer-interface mutaties in cis, wat werd bevestigd bij een patiënt met verworven resistentie tegen de IDH1-remmer ivosidenib (AG-120).

De FDA keurde ivosidenib goed voor patiënten met IDH1-mutante teruggekeerde/refractaire acute myeloïde leukemie.

Ivosidenib (AG-120) is een orale, gerichte, kleine-molecuulremmer van mutant IDH1.
METHODEN: We voerden een fase 1 dosisverhogings- en dosisuitbreidingsstudie uit van ivosidenib-monotherapie bij IDH1-gemuteerde AML.


Wat is de basis van het ATAC-Seq-protocol?

Answer: Deze methode onderzoekt DNA-toegankelijkheid met een hyperactieve Tn5-transposase, die sequencing-adapters invoegt in toegankelijke regio's van chromatine. Sequencing-lezingen kunnen vervolgens worden gebruikt om regio's met verhoogde toegankelijkheid af te leiden, evenals om regio's van transcriptiefactorbinding en nucleosomepositie in kaart te brengen. De methode is een snelle en gevoelige alternatieve methode voor DNase-seq om chromatine-toegankelijkheid genoomwijd te meten, of voor MNase-seq om nucleosomeposities in toegankelijke regio's van het genoom te bepalen.

Deze methode onderzoekt DNA-toegankelijkheid met een hyperactieve Tn5-transposase, die sequencing-adapters invoegt in toegankelijke regio's van chromatine. Sequencing-lezingen kunnen vervolgens worden gebruikt om regio's met verhoogde toegankelijkheid af te leiden, evenals om regio's van transcriptiefactorbinding en nucleosomepositie in kaart te brengen.

De methode is een snelle en gevoelige alternatieve methode voor DNase-seq om chromatine-toegankelijkheid genoomwijd te meten, of voor MNase-seq om nucleosomeposities in toegankelijke regio's van het genoom te bepalen.

Dit uitgebreide protocol begint met het oogsten van cellen, beschrijft vervolgens de moleculaire procedure van chromatine-tagmentatie, de voorbereiding van monsters voor next-generation sequencing, en bevat ook methoden en overwegingen voor de computationele analyses die worden gebruikt om de resultaten te interpreteren.

Assay for Transposase-Accessible Chromatin met high-throughput sequencing (ATAC-seq) is een methode die wordt gebruikt voor de identificatie van open (toegankelijke) regio's van chromatine.

ATAC-seq, gebaseerd op de voorkeur voor integratie van een transposon in open chromatine.

Assay for Transposase Accessible Chromatin (ATAC-seq) technologie kan chromatine-toegankelijkheid onderzoeken vanaf kleine aantallen cellen en maakt het mogelijk om enhancers in pathologieën te bestuderen.

Assay for transposase-accessible chromatin met high-throughput sequencing (ATAC-Seq) is een krachtige techniek voor het identificeren van nucleosoomvrije regio's van het genoom.

Onlangs is een nieuwe techniek gekoppeld aan high-throughput sequencing, genaamd Assay for Transposase Accessible Chromatin (ATAC-seq), ontstaan als een efficiënte methode om open chromatine genoomwijd in kaart te brengen. De toepassing van deze techniek op verschillende celtypen maakte het mogelijk weefselspecifieke regulatorische elementen te onthullen en cis-regulatoire netwerken te karakteriseren.

Deze techniek maakt gebruik van een hyperactieve Tn5-transposase om DNA te knippen en tegelijkertijd sequencing-adapters in open chromatine-regio's van de input-nuclei in te voegen.

ATAC-seq is een robuuste en gevoelige alternatieve methode voor DNase I-hypersensitiviteitsanalyse gekoppeld aan next-generation sequencing (DNase-seq) en formaldehyde-assisted isolation of regulatory elements (FAIRE-seq) voor genoomwijde analyse van chromatine-toegankelijkheid, en voor sequencing van micrococcale nuclease-gevoelige sites (MNase-seq) om nucleosoompositionering te bepalen.

Wij presenteren Omni-ATAC, een verbeterd ATAC-seq-protocol voor chromatine-toegankelijkheidsprofilering dat werkt voor meerdere toepassingen met een substantiële verbetering van de signaal-ruisverhouding en informatie-inhoud.

ATAC-seq is een high-throughput sequencing-techniek die open chromatine identificeert.


Wat is vcfanno?

Answer: Vcfanno extraheert en vat flexibel attributen samen uit meerdere annotatiebestanden en integreert de annotaties binnen de INFO-kolom van het oorspronkelijke VCF-bestand. Er worden aanzienlijke prestatieverbeteringen gerapporteerd door ongeveer 85.000 varianten per seconde te annoteren met 50 attributen uit 17 veelgebruikte genoomannotatiebronnen. Vcfanno is beschikbaar op https://github.com/brentp/vcfanno onder de MIT-licentie.

Vcfanno: snelle, flexibele annotatie van genetische varianten.

De integratie van genoomannotaties is cruciaal voor het identificeren van genetische varianten die relevant zijn voor studies naar ziekten of andere eigenschappen. Echter, uitgebreide variantannotatie met diverse bestandsformaten is moeilijk met bestaande methoden. Hier beschrijven we vcfanno, dat flexibel attributen extraheert en samenvat uit meerdere annotatiebestanden en de annotaties integreert binnen de INFO-kolom van het oorspronkelijke VCF-bestand. Door gebruik te maken van een parallelle "chromosoom sweep"-algoritme tonen we aanzienlijke prestatieverbeteringen door ongeveer 85.000 varianten per seconde te annoteren met 50 attributen uit 17 veelgebruikte genoomannotatiebronnen. Vcfanno is beschikbaar op https://github.com/brentp/vcfanno onder de MIT-licentie.


Wat is de associatie van ziekte-geassocieerde STR's (daSTRs) met domeingrenzen?

Answer: Bijna alle ziekte-geassocieerde STR's (daSTRs) bevinden zich op grenzen die 3D chromatinedomeinen afbakenen. Bijvoorbeeld, patiënten met het Fragiele X-syndroom vertonen ernstige verstoring van grenzen op een wijze die correleert met lokaal verlies van CTCF-bezetting en de mate van FMR1-silencing.

Ziekte-geassocieerde korte tandemherhalingen co-localiseren met chromatinedomeingrenzen.

Hier ontdekken we dat bijna alle ziekte-geassocieerde STR's (daSTRs) zich bevinden op grenzen die 3D chromatinedomeinen afbakenen. We identificeren een subset van grenzen met een aanzienlijk hogere dichtheid aan CpG-eilanden vergeleken met de rest van het genoom. daSTRs localiseren specifiek naar ultra-hoge dichtheid CpG-eilandgrenzen, wat suggereert dat ze hotspots kunnen zijn voor epigenetische misregulatie of topologische verstoring gerelateerd aan STR-expansie. Patiënten met het Fragiele X-syndroom vertonen ernstige grensverstoring op een wijze die correleert met lokaal verlies van CTCF-bezetting en de mate van FMR1-silencing. Onze gegevens onthullen hogere-orde chromatinestructuur als een nieuwe dimensie in het begrijpen van herhalingsexpansiestoornissen.


Wat is de link tussen ultraconserveerde elementen en de driedimensionale organisatie van het zoogdiergenoom?

Answer: Ultraconserveerde elementen (UCE's) bevinden zich in specifieke gebieden van de driedimensionale organisatie van het zoogdiergenoom. UCE's zijn verrijkt binnen contactdomeinen en bovendien is de subset van UCE's binnen domeinen die gedeeld worden door diverse celtypen gekoppeld aan niergerelateerde en neuronale processen. In grenzen zijn UCE's over het algemeen uitgeput, waarbij diegenen die wel grenzen overlappen oververtegenwoordigd zijn in exonic UCE's. Wat betreft lusankers zijn UCE's noch oververtegenwoordigd noch ondervertegenwoordigd, maar degenen die aanwezig zijn in lusankers zijn verrijkt voor splice-sites. Aangezien de relaties tussen UCE's en menselijke Hi-C kenmerken behouden blijven in muizen, dragen UCE's bij aan soortoverschrijdende conservatie van genoomorganisatie en daarmee aan genoomstabiliteit.

Ultraconserveerde elementen bezetten specifieke gebieden van de driedimensionale organisatie van het zoogdiergenoom.

We vinden dat UCE's verrijkt zijn binnen contactdomeinen en bovendien dat de subset van UCE's binnen domeinen die gedeeld worden door diverse celtypen gekoppeld is aan niergerelateerde en neuronale processen. In grenzen zijn UCE's over het algemeen uitgeput, waarbij diegenen die grenzen overlappen oververtegenwoordigd zijn in exonic UCE's. Wat betreft lusankers zijn UCE's noch oververtegenwoordigd noch ondervertegenwoordigd, maar degenen die aanwezig zijn in lusankers zijn verrijkt voor splice-sites. Ten slotte, aangezien de relaties tussen UCE's en menselijke Hi-C kenmerken behouden blijven in muizen, suggereren onze bevindingen dat UCE's bijdragen aan soortoverschrijdende conservatie van genoomorganisatie en daarmee aan genoomstabiliteit.


Wat zijn de "Ohnologen"?

Answer: Duplicaties van het hele genoom (WGD) zijn nu stevig vastgesteld in alle grote eukaryote rijken. In het bijzonder stammen alle gewervelden af van twee rondes van WGD's, die plaatsvonden bij hun kaakloze voorouder ongeveer 500 miljoen jaar geleden. Paralogen die behouden zijn gebleven na WGD, ook wel 'ohnologen' genoemd naar Susumu Ohno, blijken typisch geassocieerd te zijn met ontwikkeling, signalering en genregulatie.

Paralogen die behouden zijn gebleven na WGD, ook wel 'ohnologen' genoemd naar Susumu Ohno, blijken typisch geassocieerd te zijn met ontwikkeling, signalering en genregulatie.

Ohnologen - paraloge genparen gegenereerd door duplicatie van het hele genoom - zijn verrijkt voor doseringsgevoelige genen, dat wil zeggen genen die een fenotype vertonen door veranderingen in het aantal kopieën.

Ohnologen zijn paralogen die voortkomen uit dergelijke genoomduplicatie-evenementen, en sommige zebravisgenen die als "nieuw" worden beschouwd, kunnen beter worden geïnterpreteerd als "ohnologen die verdwenen zijn", gevallen waarin ohnologen verschillend behouden blijven in verschillende evolutionaire lijnen.

Variaties in het aantal kopieën zijn niet willekeurig verdeeld in gewervelde genomen, en het is recentelijk gerapporteerd dat ohnologen, die gedupliceerde genen zijn afgeleid van duplicatie van het hele genoom, resistent zijn tegen variaties in het aantal kopieën.


Wat is TissueEnrich?

Answer: TissueEnrich is een hulpmiddel dat weefsel-specifieke genverrijking berekent in een ingevoerde genenset. TissueEnrich kan weefselidentiteiten toewijzen aan enkelcelclusters en gedifferentieerde embryonale stamcellen.

Hoewel er hulpmiddelen zijn ontwikkeld om biologische processen te identificeren die verrijkt zijn in genensets, is er nog steeds behoefte aan hulpmiddelen die verrijking van weefsel-specifieke genen identificeren. Daarom hebben we TissueEnrich ontwikkeld, een hulpmiddel dat weefsel-specifieke genverrijking berekent in een ingevoerde genenset. We hebben aangetoond dat TissueEnrich weefselidentiteiten kan toewijzen aan enkelcelclusters en gedifferentieerde embryonale stamcellen. Beschikbaarheid: De TissueEnrich webapplicatie is gratis beschikbaar op http://tissueenrich.gdcb.iastate.edu/. Het R-pakket is beschikbaar via Bioconductor op https://bioconductor.org/packages/TissueEnrich. Zowel de webapplicatie als het R-pakket zijn voor niet-commercieel academisch gebruik onder de MIT-licentie. Aanvullende informatie: Aanvullende gegevens zijn beschikbaar op Bioinformatics online.


Beschrijf OligoSTORM

Answer: OligoSTORM en OligoDNA-PAINT combineren de Oligopaint-technologie voor fluorescent in situ hybridisatie (FISH) met respectievelijk Stochastic Optical Reconstruction Microscopy (STORM) en DNA-gebaseerde Point Accumulation for Imaging in Nanoscale Topography (DNA-PAINT) om in situ single-molecule superresolutie beeldvorming van nucleïnezuren mogelijk te maken. Beide strategieën bieden een resolutie van ≤20 nm en zijn geschikt voor het in beeld brengen van nanoschaal kenmerken van de genomen van een breed scala aan soorten, waaronder mens, muis en fruitvlieg (Drosophila).

In Situ Superresolutie Beeldvorming van Genomisch DNA met OligoSTORM en OligoDNA-PAINT.

OligoSTORM en OligoDNA-PAINT combineren de Oligopaint-technologie voor fluorescent in situ hybridisatie (FISH) met respectievelijk Stochastic Optical Reconstruction Microscopy (STORM) en DNA-gebaseerde Point Accumulation for Imaging in Nanoscale Topography (DNA-PAINT) om in situ single-molecule superresolutie beeldvorming van nucleïnezuren mogelijk te maken. Beide strategieën bieden een resolutie van ≤20 nm en zijn geschikt voor het in beeld brengen van nanoschaal kenmerken van de genomen van een breed scala aan soorten, waaronder mens, muis en fruitvlieg (Drosophila).


Welke metabole routes zijn geassocieerd met systemische lupus erythematosus?

Answer: Genetische polymorfismen van de xenobiotische metabole route die betrokken is bij het oestrogeenmetabolisme kunnen bijdragen aan de pathofysiologie van systemische lupus erythematosus (SLE). Volgens de analyse van de metabole route kan SLE significante veranderingen veroorzaken in de metabole routes van onverzadigde vetzuren en aminozuren. Resultaten suggereren dat het verlagen van FLI1 bij lupus de pathogeniciteit van T-cellen vermindert door het verlagen van TCR-specifieke activatie en IL-4 productie, deels via de modulatie van glycosfingolipide-metabolisme.

De meting van urine-neopterine, een product van een metabole route die wordt gecontroleerd door interferon-gamma, is nuttig gebleken in veel klinische aandoeningen.

Het doel van deze studie was het onderzoeken van de associatie tussen genetische variaties in genen van de oestrogeenmetabole route, waaronder oestrogeenreceptor alfa (ESR1), oestrogeenreceptor beta (ESR2) en aromatase (CYP19A1), en het risico op SLE.

Volgens de analyse van de metabole route kan SLE significante veranderingen veroorzaken in de metabole routes van onverzadigde vetzuren en aminozuren.

Gezamenlijk suggereren onze resultaten dat het verlagen van FLI1 bij lupus de pathogeniciteit van T-cellen vermindert door het verlagen van TCR-specifieke activatie en IL-4 productie, deels via de modulatie van glycosfingolipide-metabolisme.

Genetische polymorfismen van de xenobiotische metabole route die betrokken is bij het oestrogeenmetabolisme kunnen bijdragen aan de pathofysiologie van systemische lupus erythematosus (SLE).

De huidige studie werd uitgevoerd om het effect van genetische variaties in de een-koolstofmetabolisme op de epigenetische regulatie van de major histocompatibility complex II transactivator (MHC2TA), de gereduceerde folaatdrager 1 (RFC1/SLC19A1) en het humane leukocytenantigeen (HLA)-DR bij systemische lupus erythematosus (SLE) te verduidelijken.

Verondersteld functionele polymorfismen van een-koolstof- en xenobiotische metabole routes beïnvloeden de vatbaarheid voor een breed spectrum aan ziekten. De huidige studie was gericht op het onderzoeken van gen-gen interacties tussen deze twee metabole routes bij vier ziekten, namelijk borstkanker, systemische lupus erythematosus (SLE), coronaire hartziekte (CAD) en de ziekte van Parkinson (PD).

In dit opzicht is ontsteking niet alleen geassocieerd met systemische lupus-patiënten, maar is ook aanwezig bij patiënten met het metabool syndroom en insulineresistentie.


Wat zijn de 3 belangrijkste bacteriën die in moedermelk worden gevonden?

Answer: Moedermelk is rijk aan diverse bacteriën, met name de geslachten Staphylococcus, Streptococcus en Pseudomonas.

In plaats daarvan biedt het baby's een rijke bron van diverse bacteriën, met name microben behorend tot de geslachten Staphylococcus, Streptococcus en Pseudomonas.


Welk algoritme is ontwikkeld voor trio-gebaseerde benchmarking van variantaanroepen?

Answer: Geck is een hulpmiddel voor trio-gebaseerde vergelijkende benchmarking van variantaanroepen. Het is een statistisch mengmodel voor het vergelijken van twee variantaanroeppijplijnen op basis van genotypegegevens die ze produceren na uitvoering op individuele leden van een trio.

geck: trio-gebaseerde vergelijkende benchmarking van variantaanroepen.

Klassieke methoden voor het vergelijken van de nauwkeurigheid van variantaanroeppijplijnen zijn gebaseerd op waarheidsets van varianten waarvan de genotypen eerder met hoge zekerheid zijn bepaald. Een alternatieve manier om benchmarking uit te voeren is gebaseerd op Mendeliaanse beperkingen tussen verwante individuen. Statistische analyse van Mendeliaanse overtredingen kan waarheidset-onafhankelijke benchmarkinginformatie verschaffen en benchmarking van minder bestudeerde varianten en diverse populaties mogelijk maken.Resultaten: We introduceren een statistisch mengmodel voor het vergelijken van twee variantaanroeppijplijnen op basis van genotypegegevens die ze produceren na uitvoering op individuele leden van een trio. We bepalen de nauwkeurigheid van ons model door de precisie en recall van GATK Unified Genotyper en Haplotype Caller te vergelijken op de hoog-confidente SNP's van het NIST Ashkenazim-trio en de twee onafhankelijke Platinum Genome-trio's. We tonen aan dat onze methode in staat is om differentiële precisie en recall tussen de twee pijplijnen te schatten met een onzekerheid van 10^-3.


Welke molecule wordt door Caplacizumab gericht?

Answer: Caplacizumab is een anti-von Willebrand factor (VWF) antilichaam dat de interactie tussen VWF en bloedplaatjes blokkeert. Het wordt gebruikt voor de behandeling van verworven trombotische trombocytopenische purpura (aTTP).

Caplacizumab, een nanobody die de interactie tussen VWF en bloedplaatjes blokkeert, heeft veelbelovende resultaten laten zien in het verkorten van de hersteltijd van acute gebeurtenissen, wat hopelijk zal leiden tot langdurig klinisch voordeel voor patiënten.

Ablynx, een Sanofi-bedrijf, heeft de anti-von Willebrand factor Nanobody® caplacizumab (Cablivi™) ontwikkeld voor de behandeling van verworven trombotische trombocytopenische purpura (aTTP).

Veelbelovende middelen die worden geëvalueerd zijn onder andere N-acetylcysteïne, bortezomib, recombinant ADAMTS13 en caplacizumab, een remmer van de glycoproteïne-Ib/IX-von Willebrand factor-as.

De meest veelbelovende kandidaten voor toekomstige behandeling van TTP zijn: rituximab voor het beëindigen van het auto-immuunproces, caplacizumab voor het voorkomen van de interactie tussen bloedplaatjes en VWF, en recombinant ADAMTS13 voor vervanging van het geremde of ontbrekende enzym.

Veelbelovende middelen die worden geëvalueerd zijn onder andere caplacizumab (een remmer van de glycoproteïne-Ib/IX-Von-Willebrand factor-as), N-acetylcysteïne, recombinant ADAMTS13 en anti-plasmocyten verbindingen.

In de fase II TITAN-studie werd aangetoond dat behandeling met caplacizumab, een anti-von Willebrand factor Nanobody®, de tijd tot bevestigde normalisatie van het aantal bloedplaatjes en exacerbaties tijdens de behandeling verkortte.

Er wordt nu verwacht dat het eerste op VHH gebaseerde antilichaammiddel, Caplacizumab, een bivalent anti-vWF antilichaam voor de behandeling van zeldzame bloedstollingsstoornissen, in 2018 of kort daarna goedgekeurd en op de markt gebracht zal worden.

Dagelijkse plasma-uitwisseling en immunosuppressieve therapieën induceren remissie, maar mortaliteit en morbiditeit door microtrombose blijven hoog.
METHODEN: Caplacizumab, een gehumaniseerde anti-von Willebrand factor single-variable-domain immunoglobuline (Nanobody), remt de interactie tussen ultragrote von Willebrand factor multimeren en bloedplaatjes.


In welke weefsels wordt het lincRNA Xist tot expressie gebracht?

Answer: De relatieve expressie van X-gebonden genen werd onderzocht in lever-, nier- en hersenweefsel door middel van real-time PCR bij volwassen XX(Y)* en XY* mannetjes en XX vrouwtjes. X-chromosoom inactieve specifieke transcript (Xist) werd alleen tot expressie gebracht in vrouwelijk vetweefsel. X-chromosoom inactieve specifieke transcript (Xist) werd alleen tot expressie gebracht in vrouwelijk vetweefsel. Het werd ook tot expressie gebracht in de twaalfvingerige darm en testis.

Xist (alleen bij vrouwen) en Eif2s3y (alleen bij mannen). De frequentie van SDE-probesets varieerde sterk tussen weefsels en was het hoogst in de twaalfvingerige darm (6,2%), terwijl het minder dan 0,05% was in meer dan de helft van de onderzochte weefsels.

Embryo's die positief waren voor Xist-expressie werden geclassificeerd als vrouwelijk, en embryo's die Xist-negatief waren en positief voor het paardachtige geslachtsbepalende gebied van het Y-chromosoom werden geclassificeerd als mannelijk. Van de 28 geteste embryo's toonden 15 (54%) een positieve Xist-expressie en werden dus als vrouwelijk geclassificeerd.

Pre-implantatie embryo's op verschillende tijdstippen na ovulatie (Dag 8: n = 9; Dag 10: n = 12; Dag 12: n = 15) werden geanalyseerd op Xist RNA-expressie met behulp van kwantitatieve en kwalitatieve reverse transcriptie-polymerasekettingreactie (RT-PCR).

De relatieve expressie van X-gebonden genen werd onderzocht in lever-, nier- en hersenweefsel door middel van real-time PCR bij volwassen XX(Y)* en XY* mannetjes en XX vrouwtjes.

X-chromosoom inactieve specifieke transcript (Xist) werd alleen tot expressie gebracht in vrouwelijk vetweefsel.

Reverse transcriptie-polymerasekettingreactie (RT-PCR) toonde de aanwezigheid van Xist-transcripten in alle onderzochte volwassen vrouwelijke somatische weefsels. Daarentegen werd bij de onderzochte mannelijke weefsels Xist-expressie alleen gedetecteerd in de testis.

We rapporteren nu de aanwezigheid van Xist/XIST-transcripten in pasgeboren en volwassen muizen testikels, en in menselijk testiculair weefsel met normale spermatogenese, maar niet in de testikels van patiënten die geen kiemcellen hebben.


Wat is het hoofdbestanddeel van het Lewy-lichaampje?

Answer: Lewy-lichaampjes bestaan uit geaggregeerde intracellulaire vesikels en eiwitten en α-synucleïne wordt gemeld als een belangrijk eiwitbestanddeel.

neurale inclusies bestaande uit α-synucleïne (Lewy-lichaampjes) worden beschouwd als de typische pathologische correlatie van PD

het tijdperk van alpha-synucleïne, het eiwit aanwezig in Lewy-lichaampjes.

Lewy-lichaampjes bestaan uit geaggregeerde intracellulaire vesikels en eiwitten en α-synucleïne wordt gemeld als een belangrijk eiwitbestanddeel.

De bestanddelen van het Lewy-lichaampje, α-synucleïne en small ubiquitin-related modifier-1 (SUMO-1)


Wat maakt deel uit van het senescentie-geassocieerde secretieprofiel, of SASP?

Answer: De diverse reeksen eiwitten die door senescente cellen worden uitgescheiden, zijn beschreven als beïnvloeders van veroudering en hebben zowel pro-tumorigene als anti-tumorigene effecten op de omliggende micro-omgeving. Verdere karakterisering van deze eiwitten, bekend als het senescentie-geassocieerde secretieprofiel (SASP), en hun regulatoren is nodig om dergelijke activiteiten te begrijpen en verder te manipuleren. Het senescentie-geassocieerde secretieprofiel (SASP) wordt gekenmerkt door IL1B, CXCL8, CCL2, TNF, CCL27 en andere pro-inflammatoire factoren, waaronder een nieuw SASP-component CLEC11A.

SASP bemiddelt chemoresistentie en tumor-initierende activiteit van mesothelioomcellen

Talrijke activiteiten van senescente cellen zijn afhankelijk van het vermogen van deze cellen om talloze bioactieve moleculen uit te scheiden, een gedrag dat het senescentie-geassocieerde secretieprofiel (SASP) wordt genoemd

Het SASP ondersteunt cel-autonome functies zoals de senescentie-geassocieerde groeistilstand en bemiddelt paracriene interacties tussen senescente cellen en hun omliggende micro-omgeving.

Culturen verrijkt met niet-diploïde cellen verworven een senescentie-geassocieerd secretieprofiel (SASP) gekenmerkt door IL1B, CXCL8, CCL2, TNF, CCL27 en andere pro-inflammatoire factoren, waaronder een nieuw SASP-component CLEC11A.

Senescente cellen scheiden cytokines en andere factoren van het senescentie-geassocieerde secretieprofiel (SASP) uit die bijdragen aan tumorrepressie door arrestatie af te dwingen en immuuncellen te rekruteren die deze beschadigde of oncogen-expressieve cellen uit organismen verwijderen.

Het doel van deze studie was te evalueren of en hoe adalimumab, een monoklonaal antilichaam gericht tegen tumor necrose factor-α (TNF-α), een belangrijk SASP-component, het SASP kan voorkomen

Endotheelcelsenescentie wordt gekenmerkt door het verwerven van het senescentie-geassocieerde secretieprofiel (SASP), dat inflammaging en kankerprogressie kan bevorderen.

We hebben aangetoond dat de mitochondriën essentieel zijn voor de ontwikkeling van senescentie en vele van de geassocieerde fenotypes, inclusief het vaak schadelijke senescentie-geassocieerde secretieprofiel (SASP)

De diverse reeksen eiwitten die door senescente cellen worden uitgescheiden, zijn beschreven als beïnvloeders van veroudering en hebben zowel pro-tumorigene als anti-tumorigene effecten op de omliggende micro-omgeving. Verdere karakterisering van deze eiwitten, bekend als het senescentie-geassocieerde secretieprofiel (SASP), en hun regulatoren is nodig om dergelijke activiteiten te begrijpen en verder te manipuleren.