Kunnen door bestraling veroorzaakte meningiomen worden behandeld met radioschirurgie?

Answer: Ja, door bestraling veroorzaakte meningiomen kunnen worden behandeld met radioschirurgie. Radioschirurgie biedt een bevredigende controle van door bestraling veroorzaakte meningiomen.

Dit is een casusrapport van een patiënt die werd behandeld met radioschirurgie voor door bestraling veroorzaakte meningiomen, 30 jaar na bestraling van de hele hersenen in de kindertijd.

Dit artikel bespreekt de unieke kenmerken en de ongebruikelijke reactie van door bestraling veroorzaakte meningiomen op radioschirurgie.

Gamma Knife stereotactische radioschirurgie voor door bestraling veroorzaakte meningiomen.

RESULTATEN: We presenteren onze serie van 12 patiënten met door bestraling veroorzaakte meningiomen die werden behandeld met Gamma Knife stereotactische radioschirurgie gedurende een periode van 12 jaar in onze instelling. Met een mediane follow-up van 35 maanden was de lokale controle 100%.

CONCLUSIES: Gamma Knife radioschirurgie is zowel een veilige als effectieve behandeling voor door bestraling veroorzaakte meningiomen.

Gunstige uitkomsten bij pediatrische patiënten die behandeld zijn met radiotherapie aan het centrale zenuwstelsel en die door bestraling veroorzaakte meningiomen ontwikkelen.

Alle gevallen werden behandeld met één enkele modaliteit: alleen resectie (n = 7), gefractioneerde radiotherapie (n = 2) en stereotactische radioschirurgie (n = 1).

Stereotactische radioschirurgie voor door bestraling veroorzaakte meningiomen.

De patiënten voldeden aan de criteria voor een door bestraling veroorzaakte meningioma en ondergingen Gamma Knife radioschirurgie.

CONCLUSIE: SRS biedt bevredigende controletarieven, zowel na resectie als als alternatief voor resectie.

CONCLUSIES

Gamma Knife radioschirurgie is zowel een veilige als effectieve behandeling voor door bestraling veroorzaakte meningiomen.

RESULTATEN

We presenteren onze serie van 12 patiënten met door bestraling veroorzaakte meningiomen die werden behandeld met Gamma Knife stereotactische radioschirurgie gedurende een periode van 12 jaar in onze instelling.

Ook zijn de LC-percentages met radioschirurgie ten minste vergelijkbaar met die van chirurgische series voor door bestraling veroorzaakte meningiomen.

Gamma Knife radioschirurgie voor meningiomen: vier gevallen van door bestraling veroorzaakte oedeem.

Stereotactische radioschirurgie (SRS) is een belangrijke primaire of aanvullende behandeling geworden voor patiënten met intracraniële meningiomen, maar de waarde van deze benadering voor door bestraling veroorzaakte tumoren is onduidelijk.

DOELSTELLINGEN
Het vaststellen van de veiligheid en effectiviteit van Gamma Knife radioschirurgie als behandeling voor door bestraling veroorzaakte meningiomen.

Daarom is traditionele radiotherapie beperkt door de levenslange weefseltolerantie voor straling, waardoor chirurgie en radioschirurgie aantrekkelijke behandelingsopties zijn.

DOELSTELLINGEN: Het vaststellen van de veiligheid en effectiviteit van Gamma Knife radioschirurgie als behandeling voor door bestraling veroorzaakte meningiomen.

METHODEN: Er werd een retrospectieve dossierstudie uitgevoerd om patiënten te identificeren die Gamma Knife radioschirurgie kregen voor een meningioma en voldeden aan de criteria dat dit een door bestraling veroorzaakte tumor was.


Wat is bekend over de productie van ROS in relatie tot UVR?

Answer: Huidblootstelling aan ultraviolette straling (UVR) kan de productie van reactieve zuurstofsoorten (ROS) induceren, die oxidatieve stress, DNA-schade en veranderingen in fibroblasten en collageen veroorzaken, verantwoordelijk voor huidfotoveroudering.

Menselijke huid blootgesteld aan zonne-ultraviolette straling (UVR) leidt tot een dramatische toename in de productie van reactieve zuurstofsoorten (ROS).

Studies hebben aangetoond dat huidblootstelling aan ultraviolette straling (UVR) resulteert in de vorming van reactieve zuurstofsoorten (ROS), waardoor de cellulaire functie verandert.

Huidblootstelling aan ultraviolette straling (UVR) kan de productie van reactieve zuurstofsoorten (ROS) induceren, die oxidatieve stress, DNA-schade en veranderingen in fibroblasten en collageen veroorzaken, verantwoordelijk voor huidfotoveroudering.

Blootstelling aan ultraviolette straling (UVR) veroorzaakt verschillende schadelijke effecten op de menselijke huid door de productie van reactieve zuurstofsoorten (ROS). Overmatige ROS-productie kan leiden tot oxidatieve stress die cellulaire componenten zoals lipiden en eiwitten kan beschadigen en fotoveroudering veroorzaakt.

Huidbeschadiging veroorzaakt door UVR is een toenemend probleem in de dermatologie, en er is wereldwijd een stijgende incidentie van huidkanker gerapporteerd, vooral voor niet-melanoom huidkanker. UVR van zonblootstelling en de productie van reactieve zuurstofsoorten (ROS) staan bekend als een cruciale factor in de etiologie van huidkanker.

Overmatige blootstelling aan ultraviolet (UV) afkomstig van zonlicht veroorzaakt huidbeschadiging door DNA-laesies en de productie van reactieve zuurstofsoorten (ROS) in keratinocyten en andere epidermale cellen.


Welke geneesmiddelen die worden gebruikt bij de behandeling van Systemische Lupus Erythematosus richten zich op granulocyten?

Answer: Epratuzumab, een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam tegen disialoganglioside, is de enige officieel goedgekeurde behandeling voor de behandeling van Systemische Lupus Erythematosus. De goedkeuring door de Food and Drug Administration van SLE-behandeling met rituximab; echter is meer onderzoek nodig voordat een grootschalige toepassing voor klinische besluitvorming kan worden aanbevolen.

Na behandeling met een van de xenobiotische verbindingen toonde immunolabeling de aanvullende aanwezigheid van granulocyten in focale gebieden, en op elektronenmicroscoopniveau waren neutrofielen, eosinofielen en hun voorlopercellen duidelijk herkenbaar.

Onderzoek van cerebrospinale vloeistof (CSV) bij patiënten met ATM in het verloop van SLE wijst meestal op pleocytose met prevalentie van granulocyten, verhoogde eiwitniveaus, lage glucosewaarden, wat de differentiële diagnose in het vroege stadium van de ziekte aanzienlijk bemoeilijkt.

Granulocyten geïsoleerd van 17 patiënten met systemische lupus erythematosus (SLE) hadden een significant verhoogde (P minder dan 0,001) gemiddelde initiële snelheid van fagocytose (0,91 min-u).

Beide syndromen waren refractair aan conventionele behandeling maar reageerden op rituximab en cyclofosfamide.

Hoewel enige Fc-onafhankelijke verlies van CD22 wordt verwacht door internalisatie door epratuzumab, is de gelijktijdige en prominente reductie van CD19, CD21 en CD79b Fc-afhankelijk en het resultaat van hun overdracht van epratuzumab-opsoniseerde B-cellen naar FcγR-expressieve monocyten, natural killer-cellen en granulocyten via trogocytose.

ANCA komt ook voor bij 30%-40% van de patiënten met eosinofiele granulomatose met polyangiitis (EGPA) en anti-GBM-ziekte, maar is zeldzaam bij andere vormen van vasculitis.


Wat is PWMScan?

Answer: Transcriptiefactoren reguleren genexpressie door te binden aan specifieke korte DNA-sequenties van 5-20 bp om de snelheid van transcriptie van genetische informatie van DNA naar boodschapper-RNA te reguleren. PWMScan is een snelle webgebaseerde tool om genoomgegevens die op een server staan te scannen op overeenkomsten met een door de gebruiker aangeleverde PWM of transcriptiefactor-bindingsplaatsmodel uit een openbare database.

PWMScan: een snelle tool voor het scannen van volledige genomen met een positie-specifieke gewichts matrix.

Transcriptiefactoren reguleren genexpressie door te binden aan specifieke korte DNA-sequenties van 5-20 bp om de snelheid van transcriptie van genetische informatie van DNA naar boodschapper-RNA te reguleren. Wij presenteren PWMScan, een snelle webgebaseerde tool om genoomgegevens die op een server staan te scannen op overeenkomsten met een door de gebruiker aangeleverde PWM of transcriptiefactor-bindingsplaatsmodel uit een openbare database.


Is er een BRCA-mutatieanalyse in de Griekse bevolking?

Answer: Ja. Moleculaire analyse van de BRCA1- en BRCA2-genen in 898 Griekse families werd uitgevoerd met behulp van Sanger-sequencing of Next Generation Sequencing voor de detectie van kleine insertie/deletie frameshift-, nonsynonieme, truncerende en splice-site veranderingen en MLPA voor de detectie van grote genomische herschikkingen. In totaal werd in 12,9% van de 898 geanalyseerde families een pathogene mutatie geïdentificeerd. Van de in totaal 116 geïdentificeerde mutaties waren 9% nieuw en 14,7% grote genomische herschikkingen.

Uitgebreide BRCA-mutatieanalyse in de Griekse bevolking. Ervaring van een enkel klinisch diagnostisch centrum.

Germinale mutaties in de BRCA1- en BRCA2-genen worden geassocieerd met erfelijke aanleg voor borstkanker en eierstokkanker. Gevoelige en nauwkeurige detectie van BRCA1- en BRCA2-mutaties is cruciaal voor gepersonaliseerd klinisch beheer van individuen die getroffen zijn door borstkanker of eierstokkanker, en voor de identificatie van gezonde familieleden met risico. Wij voerden moleculaire analyse uit van de BRCA1- en BRCA2-genen in 898 Griekse families, met gebruik van Sanger-sequencing of Next Generation Sequencing voor de detectie van kleine insertie/deletie frameshift-, nonsynonieme, truncerende en splice-site veranderingen en MLPA voor de detectie van grote genomische herschikkingen. In totaal werd in 12,9% van de 898 geanalyseerde families een pathogene mutatie geïdentificeerd. Van de in totaal 116 geïdentificeerde mutaties waren 9% nieuw en 14,7% grote genomische herschikkingen. Onze resultaten geven aan dat verschillende typen mutationale gebeurtenissen in de BRCA1- en BRCA2-genen verantwoordelijk zijn voor het erfelijke component van borstkanker/eierstokkanker in de Griekse bevolking. Daarom moet de gebruikte methodologie bij de analyse van Griekse patiënten in staat zijn zowel puntmutaties en kleine frameshiftmutaties als grote genomische herschikkingen over het gehele coderende gebied van de twee genen te detecteren.


Wat is de basis van het DamID-experimentprotocol?

Answer: Dam Identification (DamID)-systeem geïnduceerd door Cre recombinase met gebruik van Lamin B1 en muisembryonale fibroblasten. Dit induceerbare systeem helpt bij het genereren van genoomwijde profielen van chromatine-eiwitten in bepaalde celtypen en weefsels zonder dat het nodig is om weefsels uit organen te dissecteren of cellen van weefsels te scheiden, wat wordt bereikt door het gebruik van specifieke regulerende DNA-elementen en dankzij de hoge gevoeligheid van de methode. DNA adenine methyltransferase identificatie (DamID) is uitgegroeid tot een van de meest uitgebreide en veelzijdige methoden die beschikbaar zijn voor het profileren van eiwit-DNA-interacties op genomische schaal. Onlangs is een nieuwe op methylering gebaseerde tagtechniek, genaamd DamID (DNA adenine methyltransferase identificatie), ontstaan als een krachtig hulpmiddel om transcriptienetwerken te ontcijferen, chromatine-geassocieerde eiwitten te bestuderen en hogere-orde chromatineorganisatie op genoomwijde schaal te monitoren. Hier tonen we aan dat de in vivo op methylering gebaseerde tagtechniek DamID (DNA adenine methyltransferase identificatie) kan worden gebruikt voor studies van DNA-eiwitinteracties of chromatineprofilering in planten. DamID is een krachtige methode die wordt gebruikt om de genomische interactieplaatsen van deze eiwitten in vivo in kaart te brengen. Het is gebaseerd op het fuseren van een eiwit van belang met Escherichia coli DNA adenine methyltransferase (dam). Expressie van dit fusie-eiwit in vivo leidt tot voorkeurmethylering van adenines in DNA rondom de natuurlijke bindingsplaatsen van de dam-fusiepartner. Omdat adenine-methylering niet endogeen voorkomt in de meeste eukaryoten, biedt het een unieke tag om eiwitinteractieplaatsen te markeren. DNA adenine methyltransferase identificatie (DamID) is een enzymatische technologie voor het detecteren van DNA-regio's die worden gericht door chromatine-geassocieerde eiwitten. Over het algemeen is DamID zeer robuust: hoewel de oriëntatie van WT Dam-fusies de grootte van de doelsets kan beïnvloeden, blijven hun signaturen grotendeels reproduceerbaar.

Dam Identification (DamID)-systeem geïnduceerd door Cre recombinase met gebruik van Lamin B1 en muisembryonale fibroblasten. Dit induceerbare systeem helpt bij het genereren van genoomwijde profielen van chromatine-eiwitten in bepaalde celtypen en weefsels zonder dat het nodig is om weefsels uit organen te dissecteren of cellen van weefsels te scheiden, wat wordt bereikt door het gebruik van specifieke regulerende DNA-elementen en dankzij de hoge gevoeligheid van de methode.

DNA adenine methyltransferase identificatie (DamID) is uitgegroeid tot een van de meest uitgebreide en veelzijdige methoden die beschikbaar zijn voor het profileren van eiwit-DNA-interacties op genomische schaal.

Onlangs is een nieuwe op methylering gebaseerde tagtechniek, genaamd DamID (DNA adenine methyltransferase identificatie), ontstaan als een krachtig hulpmiddel om transcriptienetwerken te ontcijferen, chromatine-geassocieerde eiwitten te bestuderen en hogere-orde chromatineorganisatie op genoomwijde schaal te monitoren.

Hier tonen we aan dat de in vivo op methylering gebaseerde tagtechniek DamID (DNA adenine methyltransferase identificatie) kan worden gebruikt voor studies van DNA-eiwitinteracties of chromatineprofilering in planten.

DamID is een krachtige methode die wordt gebruikt om de genomische interactieplaatsen van deze eiwitten in vivo in kaart te brengen.

Het is gebaseerd op het fuseren van een eiwit van belang met Escherichia coli DNA adenine methyltransferase (dam). Expressie van dit fusie-eiwit in vivo leidt tot voorkeurmethylering van adenines in DNA rondom de natuurlijke bindingsplaatsen van de dam-fusiepartner. Omdat adenine-methylering niet endogeen voorkomt in de meeste eukaryoten, biedt het een unieke tag om eiwitinteractieplaatsen te markeren.

DNA adenine methyltransferase identificatie (DamID) is een enzymatische technologie voor het detecteren van DNA-regio's die worden gericht door chromatine-geassocieerde eiwitten.

Over het algemeen is DamID zeer robuust: hoewel de oriëntatie van WT Dam-fusies de grootte van de doelsets kan beïnvloeden, blijven hun signaturen grotendeels reproduceerbaar.


Wat is de functie van het Spt6-gen in gist?

Answer: Spt6 is een sterk geconserveerde histon-chaperonne die direct interactie heeft met zowel RNA-polymerase II als histonen om genexpressie te reguleren. Spt6 is een sterk geconserveerde factor die nodig is voor normale transcriptie en chromatinestructuur. Binding van elongatiefactor Spt6 aan Iws1 biedt een effectieve manier om eukaryotische mRNA-synthese, chromatinehermodellering en mRNA-export te koppelen. Spt6 is essentieel voor rRNA-synthese door RNA-polymerase I. Spt6 (suppressor van Ty6) heeft vele rollen in transcriptie-initiatiefase en elongatie door RNA-polymerase (Pol) II. We identificeren de histon H3-H4 chaperonne Spt6 als de factor die de nucleosoomherassemblage op de PHO5, PHO8, ADH2, ADY2 en SUC2 promotoren tijdens transcriptierepressie medieert.

Spt6 is een sterk geconserveerde histon-chaperonne die direct interactie heeft met zowel RNA-polymerase II als histonen om genexpressie te reguleren.

Spt6 is een sterk geconserveerde factor die nodig is voor normale transcriptie en chromatinestructuur.

Binding van elongatiefactor Spt6 aan Iws1 biedt een effectieve manier om eukaryotische mRNA-synthese, chromatinehermodellering en mRNA-export te koppelen.

Spt6 is essentieel voor rRNA-synthese door RNA-polymerase I.

Spt6 (suppressor van Ty6) heeft vele rollen in transcriptie-initiatiefase en elongatie door RNA-polymerase (Pol) II. Deze effecten worden gemedieerd via interacties met histonen, transcriptiefactoren en RNA-polymerase.

Twee bewijslijnen suggereren dat Spt6 ook een rol speelt in rRNA-synthese.

We identificeren de histon H3-H4 chaperonne Spt6 als de factor die de nucleosoomherassemblage op de PHO5, PHO8, ADH2, ADY2 en SUC2 promotoren tijdens transcriptierepressie medieert.

Eerdere karakterisering van de Saccharomyces cerevisiae Spt4, Spt5 en Spt6 eiwitten suggereerde dat deze eiwitten fungeren als transcriptiefactoren die chromatinestructuur modificeren.

De SPT4, SPT5 en SPT6 genproducten definiëren een klasse van transcriptierepressoren in Saccharomyces cerevisiae die vermoedelijk functioneren via hun effecten op chromatineassemblage of stabiliteit.

De SPT4, SPT5 en SPT6 genen van Saccharomyces cerevisiae werden oorspronkelijk geïdentificeerd door mutaties die delta-insertiemutaties bij HIS4 en LYS2 onderdrukken.

Gezamenlijk wijzen deze genetische en biochemische resultaten erop dat SPT4, SPT5 en SPT6 samenwerken in een transcriptieproces dat essentieel is voor levensvatbaarheid in gist.

Vervolgens toonden we aan dat CK2 interactie heeft met de belangrijkste histon-chaperonne Spt6 en deze in vivo en in vitro fosforyleert. CK2-fosforylering van Spt6 is vereist voor zijn cellulaire niveaus.


Waarvoor is pimavanserine goedgekeurd door de FDA (2018)?

Answer: Pimavanserine is goedgekeurd voor de behandeling van hallucinaties en wanen geassocieerd met psychose bij de ziekte van Parkinson.

Samenvattend de beoordeling door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) van de veiligheid en effectiviteit van pimavanserine, een atypisch antipsychoticum, voor de behandeling van hallucinaties en wanen geassocieerd met psychose bij de ziekte van Parkinson.

Pimavanserine is de enige door de FDA goedgekeurde behandeling voor de hallucinaties en wanen die voorkomen bij patiënten met psychose van de ziekte van Parkinson.


Noem de leden van een netwerk van niet-coderende regulatorische RNA's die een rol spelen in de hersenen van zoogdieren

Answer: Bij muizen gebruikt het lange ncRNA Cyrano een uitgebreid gepaard bindingsplaats voor miR-7 om de vernietiging van dit microRNA te veroorzaken. Door Cyrano-gerichte afbraak van miR-7 is veel effectiever dan eerder beschreven voorbeelden van targetgerichte microRNA-afbraak, die voornamelijk afkomstig zijn uit studies van kunstmatige en virale RNA's. Door het verminderen van miR-7-niveaus voorkomt Cyrano de repressie van miR-7-gerichte mRNA's en maakt het de ophoping van Cdr1as mogelijk, een circulair RNA dat bekend staat om het reguleren van neuronale activiteit. Zonder Cyrano veroorzaakt een teveel aan miR-7 cytoplasmatische vernietiging van Cdr1as in neuronen, deels door versterkte splitsing van Cdr1as door een tweede miRNA, miR-671. Zo kunnen verschillende typen ncRNA's samenwerken om een geavanceerd regulerend netwerk op te zetten.

Niet-coderende RNA's (ncRNA's) spelen een steeds meer gewaardeerde rol in genregulatie. Hier beschrijven we een regulerend netwerk dat is gecentreerd rond vier ncRNA's - een lang ncRNA, een circulair RNA en twee microRNA's - waarbij genbewerking bij muizen wordt gebruikt om de moleculaire gevolgen van het verstoren van sleutelcomponenten van dit netwerk te onderzoeken. Het lange ncRNA Cyrano gebruikt een uitgebreid gepaard bindingsplaats voor miR-7 om de vernietiging van dit microRNA te veroorzaken. Door Cyrano-gerichte afbraak van miR-7 is veel effectiever dan eerder beschreven voorbeelden van targetgerichte microRNA-afbraak, die voornamelijk afkomstig zijn uit studies van kunstmatige en virale RNA's. Door het verminderen van miR-7-niveaus voorkomt Cyrano de repressie van miR-7-gerichte mRNA's en maakt het de ophoping van Cdr1as mogelijk, een circulair RNA dat bekend staat om het reguleren van neuronale activiteit. Zonder Cyrano veroorzaakt een teveel aan miR-7 cytoplasmatische vernietiging van Cdr1as in neuronen, deels door versterkte splitsing van Cdr1as door een tweede miRNA, miR-671. Zo kunnen verschillende typen ncRNA's samenwerken om een geavanceerd regulerend netwerk op te zetten.


Heeft ProSavin tegen 2018 fase IV klinische proeven ondergaan?

Answer: Nee, ProSavin heeft een dosisverhoging, open-label, fase 1/2 proef ondergaan.

Langdurige veiligheid en verdraagbaarheid van ProSavin, een lentivirale vector-gebaseerde gentherapie voor de ziekte van Parkinson: een dosisverhoging, open-label, fase 1/2 proef.

We hebben een fase 1/2 open-label proef uitgevoerd met 12 maanden follow-up op twee studieplaatsen (Frankrijk en VK) om de veiligheid en werkzaamheid van ProSavin te beoordelen na bilaterale injectie in het putamen van patiënten met de ziekte van Parkinson.


Lijst van goedgekeurde radioprotectieve verbindingen

Answer: Slechts twee radioprotectieve verbindingen, amifostine en palifermin, hebben momenteel goedkeuring van de Amerikaanse FDA voor gebruik in radiotherapie.

Slechts twee radioprotectieve verbindingen, amifostine en palifermin, hebben momenteel goedkeuring van de Amerikaanse FDA voor gebruik in radiotherapie.


Verandert het verwijderen van cohesine de genexpressie?

Answer: De voorwaardelijke verwijdering van cohesine uit niet-delende thymocyten behield de positie van enhancers, H3K27ac, H4K4me1 en enhancertranscriptie, maar verzwakte de interacties tussen enhancers. Interessant is dat ongeveer 50% van de gedereguleerde genen zich in de nabijheid van enhancer-elementen bevindt, wat suggereert dat cohesine genexpressie reguleert via ruimtelijke clustering van enhancer-elementen.

De voorwaardelijke verwijdering van cohesine uit niet-delende thymocyten behield de positie van enhancers, H3K27ac, H4K4me1 en enhancertranscriptie, maar verzwakte de interacties tussen enhancers.

Interessant is dat ongeveer 50% van de gedereguleerde genen zich in de nabijheid van enhancer-elementen bevindt, wat suggereert dat cohesine genexpressie reguleert via ruimtelijke clustering van enhancer-elementen.

Wij stellen een model voor cohesine-afhankelijke genregulatie voor, waarbij ruimtelijke clustering van enhancer-elementen fungeert als een verenigd mechanisme voor zowel enhancer-promoter "verbindingen" als "isolatie."


Hebben MAIT-cellen een rol bij multipel myeloom?

Answer: Ja, MAIT-cellen kunnen nieuwe immunotherapeutische doelwitten vertegenwoordigen voor de behandeling van multipel myeloom en andere maligniteiten

Dus, MAIT-cellen zijn verminderd bij MM-patiënten, wat kan bijdragen aan de ziekte bij deze individuen, en bovendien kunnen MAIT-cellen nieuwe immunotherapeutische doelwitten zijn voor de behandeling van MM en andere maligniteiten.

Hier hebben we de frequentie en functie van MAIT-cellen geanalyseerd bij patiënten met multipel myeloom (MM). We tonen aan dat de frequentie van MAIT-cellen in het bloed verminderd is vergeleken met gezonde volwassen donoren, maar vergelijkbaar met oudere gezonde controledonoren

MAIT-cellen van pas gediagnosticeerde MM-patiënten hadden verminderde IFNγ-productie en CD27-expressie, wat wijst op een uitgeput fenotype, hoewel het vermogen om IFNγ te produceren hersteld is in monsters van patiënten met terugval/refractaire ziekte.

We beschrijven recente waarnemingen met betrekking tot functionele uitputting van iNKT- en MAIT-cellen in de pathologie van MM en bespreken de potentiële toepassing van checkpointremming als een aantrekkelijk doelwit voor langdurige activatie van deze immunomodulerende T-cellen bij de behandeling van MM.

Enumeratie, functionele responsen en cytotoxische capaciteit van MAIT-cellen bij pas gediagnosticeerd en teruggevallen multipel myeloom.


Wat is ProSavin?

Answer: ProSavin, een lentivirale vector-gebaseerde gentherapie gericht op het herstellen van lokale en continue dopamineproductie bij patiënten met gevorderde ziekte van Parkinson. Het is aangetoond dat het goed werd verdragen in een fase I/II eerste-mensstudie, met significante verbeteringen in motorisch gedrag ten opzichte van de uitgangssituatie na 1 jaar. Matige verbeteringen in motorisch gedrag ten opzichte van de uitgangssituatie bleven gerapporteerd worden bij de meerderheid van de patiënten die nog geëvalueerd konden worden tot 5 jaar follow-up.

Langdurige follow-up van een fase I/II-studie van ProSavin, een lentivirale vector gentherapie voor de ziekte van Parkinson.

ProSavin, een lentivirale vector-gebaseerde gentherapie die lokale en continue dopamine levert, bleek eerder goed verdragen te worden in een fase I/II eerste-mensstudie, met significante verbeteringen in motorisch gedrag ten opzichte van de uitgangssituatie na 1 jaar.

Langdurige veiligheid en verdraagbaarheid van ProSavin, een lentivirale vector-gebaseerde gentherapie voor de ziekte van Parkinson: een dosisverhoging, open-label, fase 1/2 onderzoek.

We hadden als doel de veiligheid, verdraagbaarheid en werkzaamheid te beoordelen van bilaterale, intrastriatale toediening van ProSavin, een lentivirale vector-gebaseerde gentherapie gericht op het herstellen van lokale en continue dopamineproductie bij patiënten met gevorderde ziekte van Parkinson.

ProSavin was veilig en goed verdragen bij patiënten met gevorderde ziekte van Parkinson. Verbetering in motorisch gedrag werd waargenomen bij alle patiënten.


Worden stretch enhancers meer getranscribeerd dan super-enhancers?

Answer: Nee. Super-enhancers zijn transcriptioneel actiever en celtypespecifieker dan stretch enhancers.

Super-enhancers zijn transcriptioneel actiever en celtypespecifieker dan stretch enhancers.

We ontdekten dat stretch enhancers talrijker zijn, verder verwijderd van transcriptiestartplaatsen, tweemaal zoveel van het genoom beslaan en significant minder geconserveerd zijn dan super-enhancers. Daarentegen zijn super-enhancers significant meer verrijkt voor actieve chromatinemerken en cohesinecomplex, en transcriptioneel actiever dan stretch enhancers. Belangrijk is dat een groot deel van de super-enhancers (85%) overlapt met slechts een kleine subset van stretch enhancers (13%), die verrijkt zijn voor celtypespecifieke biologische functies en genen die de celidentiteit regelen. Deze resultaten suggereren dat super-enhancers transcriptioneel actiever en celtypespecifieker zijn dan stretch enhancers, en belangrijker nog, de meeste stretch enhancers die verschillen van super-enhancers tonen geen associatie met genen die de celidentiteit bepalen, zijn minder actief en waarschijnlijk poised enhancers.


Wat is Q-SYMBIO?

Answer: Q-SYMBIO is een gerandomiseerde, dubbelblinde, multicenter studie met focus op SYMptomen, BIomarkerstatus [Brain-Natriuretic Peptide (BNP)] en lange termijn Uitkomst [opnames/mortaliteit] die co-enzym Q10 beoordeelde als aanvullende behandeling van chronisch hartfalen. METHODE: Patiënten met matig tot ernstig hartfalen werden in een 2-jarige prospectieve studie willekeurig toegewezen aan CoQ10 100 mg 3 keer per dag of placebo, naast standaardtherapie. De primaire kortetermijndoelen na 16 weken waren veranderingen in de functionele classificatie volgens de New York Heart Association (NYHA), de 6-minuten wandeltest en niveaus van N-terminale pro-B type natriuretisch peptide. Het primaire langetermijndoel na 2 jaar was een samengestelde maat van grote ongunstige cardiovasculaire gebeurtenissen, bepaald door een analyse van tijd tot eerste gebeurtenis. CONCLUSIE: Langdurige behandeling met CoQ10 bij patiënten met chronisch hartfalen is veilig, verbetert symptomen en vermindert grote ongunstige cardiovasculaire gebeurtenissen.

Het effect van co-enzym Q10 op morbiditeit en mortaliteit bij chronisch hartfalen: resultaten van Q-SYMBIO: een gerandomiseerde dubbelblinde studie.

Patiënten met matig tot ernstig hartfalen werden in een 2-jarige prospectieve studie willekeurig toegewezen aan CoQ10 100 mg 3 keer per dag of placebo, naast standaardtherapie. De primaire kortetermijndoelen na 16 weken waren veranderingen in de functionele classificatie volgens de New York Heart Association (NYHA), de 6-minuten wandeltest en niveaus van N-terminale pro-B type natriuretisch peptide. Het primaire langetermijndoel na 2 jaar was een samengestelde maat van grote ongunstige cardiovasculaire gebeurtenissen, bepaald door een analyse van tijd tot eerste gebeurtenis.

Langdurige behandeling met CoQ10 bij patiënten met chronisch hartfalen is veilig, verbetert symptomen en vermindert grote ongunstige cardiovasculaire gebeurtenissen. (Co-enzym Q10 als aanvullende behandeling van chronisch hartfalen: een gerandomiseerde, dubbelblinde, multicenter studie met focus op SYMptomen, BIomarkerstatus [Brain-Natriuretic Peptide (BNP)] en lange termijn Uitkomst [opnames/mortaliteit]; ISRCTN94506234).


Wat is de functie van de NIPBL-factor in de genoomconformatie?

Answer: Het NIPBL-eiwit stimuleert de ABC-achtige ATPase van cohesine en is essentieel voor het laden van cohesine op chromosomen. NIPBL werft histonedeacetylasen aan om lokale chromatine-modificaties te bewerkstelligen.

De cohesine-laadfactor NIPBL werft histonedeacetylasen aan om lokale chromatine-modificaties te bewerkstelligen.

Ongeveer de helft van de patiënten met CdLS draagt mutaties in het NIPBL-gen dat codeert voor het NIPBL-eiwit, een subunit van het cohesine-laadcomplex.

Onze gegevens zijn de eerste die een moleculaire en functionele verbinding van NIPBL met chromatine-remodelleringsprocessen aangeven via de directe interactie met histonedeacetylasen.

Cohesine reguleert de cohesie van zusterchromatiden tijdens de mitotische celcyclus waarbij Nipped-B-Like (NIPBL) het laden en lossen faciliteert.

Heterozygote mutaties in de cohesine-regulator NIPBL of in structurele componenten van cohesine zoals SMC1A en SMC3 resulteren in de multisysteem ontwikkelingsstoornis Cornelia de Lange-syndroom (CdLS).

Het Cornelia de Lange-syndroom (CdLS) is een ontwikkelingsstoornis veroorzaakt door mutaties in NIPBL, een eiwit dat functioneel geassocieerd is met het cohesinecomplex.

Het mechanisme van deze genregulatie blijft onduidelijk, maar er is gerapporteerd dat NIPBL en cohesine langeafstand-chromosomale interacties beïnvloeden, zowel onafhankelijk als via interacties met CTCF.

We gebruikten fluorescentie in situ hybridisatie om te onderzoeken of de verstoring van NIPBL de chromosoomarchitectuur beïnvloedt.

Cellen met mutaties die een ernstiger effect op de NIPBL-functie voorspellen, vertonen uitgebreidere chromatine-decompactie dan cellen met mildere mutaties.

Het NIPBL-eiwit is vereist voor het laden van cohesine op chromatine.

Gezien studies die suggereren dat Nipbl colocaliseert met het mediatorcomplex, dat de communicatie tussen enhancer en promotor faciliteert, onderzochten we ook zebravissen die deficient zijn voor de Med12 Mediator-subunit, en vonden dat zij zowel in morfologie als genexpressie leken op Nipbl-deficiënte vissen.

Scc2 (Nipbl) stimuleert de ABC-achtige ATPase van cohesine en is essentieel voor het laden van cohesine op chromosomen.

Een cohesine-laadfactor (NIPBL) is een van de belangrijke regulatorische factoren in het behoud van 3D-genoomorganisatie en functie, door interactie met een groot aantal factoren, zoals cohesine, CCCTC-bindend factor (CTCF) of componenten van het cohesinecomplex.


Wordt mesothelioom veroorzaakt door blootstelling aan asbest?

Answer: Ja, mesothelioom wordt veroorzaakt door blootstelling aan asbest.

Maligne mesothelioom is een zeldzame en agressieve pleurale of peritoneale tumor die bijna altijd wordt veroorzaakt door blootstelling aan asbestvezels.

Blootstelling aan asbest kan maligne mesothelioom veroorzaken 30-40 jaar na blootstelling.

Maligne peritoneale mesothelioom is een zeldzame, agressieve tumor die ontstaat uit het peritoneale slijmvlies, veroorzaakt door asbest, therapeutische straling of germinale mutaties.

Volgens wereldwijde schattingen sterven jaarlijks minstens 107.000 mensen aan asbestgerelateerde longkanker, mesothelioom en asbestose als gevolg van beroepsmatige blootstelling.

Maligne mesothelioom wordt veroorzaakt door blootstelling aan asbest, waarvan bekend is dat het kankerverwekkende effecten heeft.

Maligne mesothelioom en longkanker worden veroorzaakt door alle belangrijke typen asbest.

ACHTERGROND Maligne mesothelioom veroorzaakt door blootstelling aan asbest heeft een lange latentietijd.

Blootstelling aan asbest veroorzaakt asbestose en maligne mesothelioom, aandoeningen die moeilijk te genezen blijven.

De meeste MPeM wordt veroorzaakt door blootstelling aan asbest.

Beroepsmatige blootstelling aan asbest vindt plaats op veel werkplekken en is een bekende oorzaak van mesothelioom en longkanker.

Beroepsmatige blootstelling aan asbest komt voor op veel werkplekken en is bekend als oorzaak van asbestose, longkanker en mesothelioom.

Maligne pleurale mesothelioom veroorzaakt door milieu-blootstelling aan asbest of erioniet in het landelijke Turkije: CT-bevindingen bij 84 patiënten.

DOEL Maligne pleurale mesothelioom in het landelijke Turkije is vaak het gevolg van milieu-blootstelling aan tremoliet-asbest of vezelige zeoliet (erioniet).

Mesothelioom, een zeldzame tumor, is sterk gecorreleerd met blootstelling aan asbest.


Welke diagnostische test is goedgekeurd voor screening op coronavirusinfectie?

Answer: Real-time reverse transcriptie-PCR (rRT-PCR) wordt meestal gebruikt als laboratoriumtest voor screening op coronavirale infectie.

: In deze studie presenteren we twee real-time reverse-transcriptie polymerasekettingreactie (rRT-PCR) assays voor interne snelle en gevoelige diagnostische testen van MERS-CoV, waarbij de regio's stroomopwaarts van het envelopgen (upE) en open leesraam (ORF) 1b worden gedetecteerd, respectievelijk voor initiële screening en definitieve bevestiging van MERS-CoV-infectie, zoals aanbevolen door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO)

Als reactie ontwikkelden we twee real-time reverse transcriptie-PCR (rRT-PCR) assays gericht op het nucleocapside (N) gen van MERS-CoV en evalueerden deze assays als een paneel met een eerder gepubliceerde assay gericht op de regio stroomopwaarts van het MERS-CoV envelopgen (upE) voor de detectie en bevestiging van MERS-CoV-infectie.

SARS-CoV werd gedetecteerd door middel van reverse-transcriptase polymerasekettingreactie (RT-PCR) in ten minste één monster bij 59 (54,1%) van de 109 patiënten.

Vroege diagnose van SARS-coronavirusinfectie door real-time RT-PCR.


Wat is Xanamem?

Answer: UE2343 werd geïdentificeerd als een krachtige, oraal bio-beschikbare, hersendoordringende 11b-HSD1-remmer en geselecteerd voor klinische studies. Het verminderen van glucocorticoïde-expositie in de hersenen via intracellulaire remming van het cortisol-regenererende enzym 11b-hydroxysteroïde dehydrogenase type 1 (11b-HSD1) is naar voren gekomen als een therapeutische strategie om cognitieve achteruitgang bij vroege ziekte van Alzheimer (AD) te behandelen. UE2343 is veilig, goed verdragen en bereikt de hersenen in concentraties die voorspeld worden om 11b-HSD1 te remmen. UE2343 is daarom een geschikte kandidaat om de hypothese te testen dat remming van 11b-HSD1 in de hersenen het geheugen verbetert bij patiënten met AD.

Selectie en vroege klinische evaluatie van de hersendoordringende 11β-hydroxysteroïde dehydrogenase type 1 (11β-HSD1) remmer UE2343 (Xanamem™).

UE2343 werd geïdentificeerd als een krachtige, oraal bio-beschikbare, hersendoordringende 11β-HSD1-remmer en geselecteerd voor klinische studies.

Het verminderen van glucocorticoïde-expositie in de hersenen via intracellulaire remming van het cortisol-regenererende enzym 11β-hydroxysteroïde dehydrogenase type 1 (11β-HSD1) is naar voren gekomen als een therapeutische strategie om cognitieve achteruitgang bij vroege ziekte van Alzheimer (AD) te behandelen.

UE2343 is veilig, goed verdragen en bereikt de hersenen in concentraties die voorspeld worden om 11β-HSD1 te remmen. UE2343 is daarom een geschikte kandidaat om de hypothese te testen dat remming van 11β-HSD1 in de hersenen het geheugen verbetert bij patiënten met AD.


Kan activatie van nrf2 leiden tot resistentie tegen radiotherapie?

Answer: Resistentie tegen chemoradiotherapie is een grote belemmering voor een succesvolle behandeling van glioblastoom. Onlangs is de rol van NF-E2-gerelateerd factor 2 (Nrf2) bij het vergroten van de gevoeligheid voor chemoradiatie gerapporteerd in verschillende soorten kanker. Het blokkeren van Nrf2-activatie kan een veelbelovende methode zijn om de gevoeligheid voor chemoradiatie van glioblastoomcellen te vergroten.

NRF2 lijkt een rol te spelen bij het overleven van CSC en resistentie tegen anticancermedicijnen.

Resistentie tegen chemoradiotherapie is een grote belemmering voor een succesvolle behandeling van glioblastoom. Onlangs is de rol van NF-E2-gerelateerd factor 2 (Nrf2) bij het vergroten van de gevoeligheid voor chemoradiatie gerapporteerd in verschillende soorten kanker.

De activatie van Nrf2 kan geassocieerd zijn met het vergroten van de gevoeligheid voor chemoradiatie in menselijke glioblastoomcellen. Het blokkeren van Nrf2-activatie kan een veelbelovende methode zijn om de gevoeligheid voor chemoradiatie van glioblastoomcellen te vergroten.

Onze studie bevestigde de antagonistische rollen van curcumine om stralingsgeïnduceerde cerebrale schade in vivo tegen te gaan en suggereerde dat het krachtige vermogen van Nrf2-activatie waardevol kan zijn voor de beschermende effecten van curcumine tegen straling. Dit biedt een potentieel nuttig radioprotectief voedingscomponent voor menselijke populaties.

We tonen aan dat NUAK1 wordt geactiveerd door oxidatieve stress en dat deze activatie nodig is om de nucleaire import van de antioxidant master regulator NRF2 te faciliteren.


Zijn er interacties tussen korte en lange niet-coderende RNA's?

Answer: Ja. Korte RNA's en lange niet-coderende RNA's (lncRNA's) wisselen interacties uit met wederzijdse gevolgen voor hun lot en functies.

Het is nu duidelijk dat niet-coderende RNA's een sleutelrol spelen in regulerende netwerken die het cel lot en gedrag bepalen, in talloze verschillende omstandigheden en bij alle soorten. Onder deze niet-coderende RNA's bevinden zich korte RNA's, zoals microRNA's, snoRNA's en Piwi-interacterende RNA's, waarvan de functies relatief goed begrepen zijn. Andere niet-coderende RNA's zijn langer, en hun werkingswijzen en functies worden ook steeds meer onderzocht en ontcijferd. Korte RNA's en lange niet-coderende RNA's (lncRNA's) wisselen interacties uit met wederzijdse gevolgen voor hun lot en functies. LncRNA's dienen als voorlopers voor veel soorten kleine RNA's en daarom kunnen de routes voor de biogenese van kleine RNA's het lot van lncRNA's beïnvloeden. Bovendien kan de expressie van lncRNA's worden onderdrukt door kleine RNA's, en kunnen lncRNA's de activiteit en hoeveelheid van kleine RNA's beïnvloeden door competitie voor binding of door het afbreken van kleine RNA's te veroorzaken. Hier bespreek ik de bekende typen interacties tussen kleine en lange RNA's, bespreek hun uitkomsten en geef representatieve voorbeelden uit studies bij zoogdieren.


Welke molecule wordt geremd door encorafenib?

Answer: Encorafenib is een BRAF-remmer. Het is een veelbelovende therapie voor metastatische of niet-operabele melanoom met een BRAF-mutatie.

Encorafenib (LGX818) is een veelbelovende BRAFV600E-remmer die werkzaam is tegen metastatische melanoom.

Met behulp van patiënt- en in vivo-afgeleide melanoomcelijnen met verworven BRAFi-resistentie tonen we aan dat gecombineerde behandeling met de BRAFi encorafenib en HDACi panobinostat in 2D- en 3D-keltsystemen synergistisch caspase-afhankelijke apoptotische celdood induceert.

Belangrijk is dat de combinatie van de BRAF-remmers (BRAFi) vemurafenib (PLX4032), dabrafenib of encorafenib met remmers die zowel EGFR als HER2 targeten (zoals lapatinib, canertinib en afatinib) de metabole activiteit en proliferatieve potentie van CRC-cellen significant verminderde.

DOEL VAN DE REVIEW: Het beschrijven van de farmacologische eigenschappen, preklinische en klinische gegevens van de nieuwe V-Raf Murine Sarcoma Viral Oncogene Homolog B (BRAF)-remmer encorafenib (LGX818) en deze te vergelijken met gevestigde BRAF-remmers bij de behandeling van lokaal gevorderde of metastatische melanoom.

We onderzochten encorafenib, een BRAF-remmer met unieke doelwit-bindende eigenschappen, alleen of in combinatie met de MEK-remmer binimetinib, versus vemurafenib bij patiënten met gevorderde BRAFV600-mutante melanoom.

In deze studie identificeren we de antifolaat methotrexaat (MTX) als een sensibilisator van verworven en intrinsiek resistente MM-cellen voor de BRAFi's dabrafenib en encorafenib.

We stelden een paneel samen van melanoomcelijnen met klasse IIa (activatiesegment) of IIb (p-lus) mutaties en vergeleken deze met WT of V600E/K BRAF-mutante cellen. Celijnen en PDX's werden behandeld met BRAFi (vemurafenib, dabrafenib, encorafenib en LY3009120), MEKi (cobimetinib, trametinib en binimetinib) of de combinatie. We identificeerden 2 patiënten met BRAF L597S metastatische melanoom die werden behandeld met dMAPKi.

De FDA keurde de combinatie van BRAF/MEK-remmers encorafenib/binimetinib goed voor patiënten met metastatische of niet-operabele melanoom met een BRAF V600E- of V600K-mutatie.

Encorafenib (Braftovi™), een BRAF-remmer, en binimetinib (Mektovi®), een MEK-remmer, zijn twee oraal beschikbare geneesmiddelen ontwikkeld door Array BioPharma.

Encorafenib in combinatie met binimetinib voor niet-reseceerbare of metastatische melanoom met BRAF-mutaties.

Encorafenib plus binimetinib lijkt waarschijnlijk een waardevol therapeutisch alternatief te worden voor gevestigde BRAF/MEK-remmercombinaties.

Deze verbeterde werkzaamheid kan gerelateerd zijn aan de onderscheidende farmacokinetiek van encorafenib, met langdurige binding aan het doelwitmolecuul die zorgt voor sterkere BRAF-remming en verhoogde potentie vergeleken met andere geneesmiddelen in dezelfde klasse.

Encorafenib plus binimetinib versus vemurafenib of encorafenib bij patiënten met BRAF-mutante melanoom (COLUMBUS): een multicenter, open-label, gerandomiseerde fase 3-studie.

Encorafenib plus binimetinib zou een nieuwe behandelingsoptie kunnen zijn voor patiënten met BRAF-mutante melanoom.

Gebieden behandeld: Encorafenib in combinatie met binimetinib biedt een nieuwe benadering die voordelen kan bieden ten opzichte van bestaande BRAF/MEK-remmercombinaties.

Encorafenib (LGX818) is een BRAF-remmer van de nieuwe generatie die wordt geëvalueerd in klinische onderzoeken.

Expert Opinie: Terwijl andere BRAF/MEK-remmercombinaties een mediane totale overleving (OS) van 22 maanden bereikten, behaalden patiënten met gevorderde BRAF-mutatie-positieve melanoom die werden behandeld met encorafenib plus binimetinib een mediane OS van 33,6 maanden in de fase III COLUMBUS-studie.

Encorafenib (LGX818) is een veelbelovende BRAF __sup__ V600E __end_sup__ remmer die werkzaam is tegen metastatische melanoom.

Doel: Encorafenib, een selectieve BRAF-remmer (BRAFi), heeft een farmacologisch profiel dat verschilt van dat van andere klinisch actieve BRAF-remmers.

Ontwikkeling van encorafenib voor BRAF-gemuteerde gevorderde melanoom.

Encorafenib en binimetinib voor de behandeling van BRAF V600E/K-gemuteerde melanoom.

Encorafenib (LGX-818, Braftovi) en binimetinib (MEK-162, Mektovi) zijn respectievelijk kleine molecuulremmers van BRAF en MEK.

Met vooruitgang in RAF-remmers en remmers van de tweede generatie waaronder encorafenib en vemurafenib, die zijn goedgekeurd voor de behandeling van BRAF-V600E maligniteiten, veroorzaken combinatietherapieën met RAF-remmers opmerkelijke reacties bij patiënten met BRAF-V600E mCRC.

Van deze remmers zijn encorafenib en binimetinib de nieuwste combinatie, die in juni 2018 door de Food and Drug Administration (FDA) werd goedgekeurd voor de behandeling van BRAF V600E/K-gemuteerde melanoom.

Encorafenib, een BRAF-remmer van de nieuwe generatie, is door de FDA goedgekeurd voor de behandeling van melanoom in combinatie met binimetinib.

Deze review richt zich op de preklinische farmacologie, farmacokinetiek en klinische bruikbaarheid van encorafenib en binimetinib bij BRAF V600-gemuteerde melanoom.

Encorafenib (LGX818), een krachtige BRAF-remmer, induceert senescentie vergezeld van autofagie in BRAFV600E melanoomcellen.

Expert opinie: Terwijl andere BRAF/MEK-remmercombinaties een mediane totale overleving (OS) van 22 maanden bereikten, behaalden patiënten met gevorderde BRAF-mutatie-positieve melanoom die werden behandeld met encorafenib plus binimetinib een mediane OS van 33,6 maanden in de fase III COLUMBUS-studie.

We rapporteren drie mannelijke patiënten met metastatische BRAFV600E-gemuteerde melanoom die pyogene granulomen ontwikkelden 16, 10 en 12 weken na aanvang van de behandeling met de selectieve BRAF-remmers vemurafenib of encorafenib (LGX818).

De behandeling begon in november 2015 met encorafenib en binimetinib, respectievelijk nieuwe BRAF- en MEK-remmers.

Tweede-lijnse werkzaamheid van de pan-PI3K-remmer BKM120 met ofwel de BRAF (encorafenib)/MEK (binimetinib) remmercombinatie of de ERK-remmer VX-11e werd bevestigd in vivo. Amplificatie van MET werd waargenomen in 3 PDX-modellen, een hogere frequentie dan verwacht en een mogelijke nieuwe resistentiemechanisme.

Gebieden behandeld: Een korte review van huidige BRAF-, NRAS- en C-KIT-remmers biedt achtergrond voor een grondige bespreking van nieuw ontwikkelde middelen, namelijk binimetinib, een MEK-remmer, encorafenib, een BRAF-remmer, en masitinib die C-KIT remt.

Resultaten: Preklinische gegevens toonden aan dat encorafenib de BRAF V600E kinase-activiteit remde met een verlengde off-rate en de proliferatie en tumorgroei van BRAF V600E-gemuteerde melanoommodellen onderdrukte.

Fase I dosis-escalatie- en uitbreidingsstudie van de BRAF-remmer encorafenib (LGX818) bij metastatische

We evalueerden encorafenib in een fase I-studie bij patiënten met BRAFi-behandelingsnaïeve en voorbehandelde BRAF-mutante melanoom.


Wat is de basis van het capture Hi-C experimentele protocol?

Answer: Capture Hi-C (CHi-C) maakt een analyse met hoge resolutie mogelijk van gerichte regio's van het genoom door een sequentie-capturering stap in een Hi-C protocol op te nemen. Capture Hi-C (CHi-C) verrijkt standaard Hi-C bibliotheken voor regio's van biologisch belang, bijvoorbeeld door specifiek genpromotors te targeten, wat helpt bij het identificeren van biologisch significante chromatine-interacties vergeleken met conventionele Hi-C, voor een gelijk aantal sequentieleesacties.

We gebruiken Capture Hi-C om voor het eerst de interacties te onderzoeken tussen geassocieerde varianten voor vier auto-immuunziekten en hun functionele doelen in B- en T-cellijnen.

Chromosoom conformatie capture geïmplementeerd in Hi-C maakt een genoomwijde agnostische karakterisering van chromatine-contacten mogelijk.

Hier ontwikkelen we een capture Hi-C (cHi-C) benadering om een agnostische karakterisering van deze fysieke interacties op genoomwijde schaal mogelijk te maken.

Capture Hi-C (CHi-C), dat door het opnemen van een sequentie-capturering stap in een Hi-C protocol, een analyse met hoge resolutie van gerichte regio's van het genoom mogelijk maakt.

Hier gebruiken we Capture Hi-C (CHi-C), een aangepast genoom conformatie assay, om de langeafstandinteracties van bijna 22.000 promotors in 2 menselijke bloedceltypen te onderzoeken.

Hier gebruiken we hoogdoorvoerende chromosoom conformatie capture technieken (Hi-C) voor 19.023 promotorfragmenten om het regulerende landschap van colorectale kanker in cellijnen in kaart te brengen, CRE's te mappen en deze te integreren met hele-genoom sequentie- en expressiegegevens van The Cancer Genome Atlas7,8.

Om dit aan te pakken verrijkt Capture Hi-C (CHi-C) standaard Hi-C bibliotheken voor regio's van biologisch belang, bijvoorbeeld door specifiek genpromotors te targeten, wat helpt bij het identificeren van biologisch significante chromatine-interacties vergeleken met conventionele Hi-C, voor een gelijk aantal sequentieleesacties.

We ontwikkelden Promoter Capture Hi-C (PCHi-C) om de genoomwijde detectie van distale promotor-interacterende regio's (PIR's) mogelijk te maken, voor alle promotors in één enkel experiment.

Hier gebruiken we Capture Hi-C (CHi-C) om 63 loci te annoteren; we identificeren 110 vermoedelijke doelgenen op 33 loci.


Wat is de rol van Scc2/Nipbl?

Answer: Scc2 (Nipbl) stimuleert de ABC-achtige ATPase van cohesine en is essentieel voor het laden van cohesine op chromosomen. Scc2 bindt ook dynamisch aan chromatine, voornamelijk via een associatie met cohesine. De beweging van Scc2 binnen chromatine is consistent met een 'stop-en-go' of 'hoppende' beweging. Een lage diffusiecoëfficiënt, een lage stoichiometrie ten opzichte van cohesine, en een hoge affiniteit voor chromosomaal cohesine stelt Scc2 in staat snel te bewegen van het ene chromosomale cohesinecomplex naar het andere, waarbij het een functie vervult die verschilt van het laden.

Scc2 (Nipbl) stimuleert de ABC-achtige ATPase van cohesine en is essentieel voor het laden van cohesine op chromosomen. Het is echter mogelijk dat de stimulatie van de ATPase van cohesine door Scc2 ook een functie na het laden heeft, bijvoorbeeld het aandrijven van lus-extrusie. Met behulp van fluorescentieherstel na fotobleking (FRAP) en enkelmolecuul-tracking in menselijke cellen tonen we aan dat Scc2 dynamisch bindt aan chromatine, voornamelijk via een associatie met cohesine. De beweging van Scc2 binnen chromatine is consistent met een 'stop-en-go' of 'hoppende' beweging. We suggereren dat een lage diffusiecoëfficiënt, een lage stoichiometrie ten opzichte van cohesine, en een hoge affiniteit voor chromosomaal cohesine Scc2 in staat stelt snel te bewegen van het ene chromosomale cohesinecomplex naar het andere, waarbij het een functie vervult die verschilt van het laden.


Wat is de chromosomale locatie van het LDL-receptorgen geassocieerd met autosomaal dominante familiaire hypercholesterolemie?

Answer: Familiaire hypercholesterolemie (FH) is een autosomaal dominant erfelijke metabole aandoening die leidt tot gevorderde vasculaire atherosclerose en voortijdige dood, voornamelijk door coronaire hartziekte. Het primaire defect is een mutatie in het gen dat codeert voor de plasma LDL-receptor, gelegen op de korte arm van chromosoom 19

Familiaire hypercholesterolemie (FH) is een autosomaal dominant erfelijke metabole aandoening die leidt tot gevorderde vasculaire atherosclerose en voortijdige dood, voornamelijk door coronaire hartziekte. Het primaire defect is een mutatie in het gen dat codeert voor de plasma LDL-receptor, gelegen op de korte arm van chromosoom 19.

Mutaties in het LDLr-gen (LDLR), dat zich bevindt op chromosoom 19, veroorzaken familiaire hypercholesterolemie

Chromosoom 19 is kort maar heeft een hogere relatieve dichtheid van genen dan andere chromosomen. Een toenemend aantal genen die coderen voor eiwitten die betrokken zijn bij de pathogenese van verschillende menselijke ziekten, zijn in kaart gebracht op chromosoom 19. Mutaties van de low density lipoproteïne receptor (LDL-R) resulteren in een van de meest voorkomende Mendeliaanse erfelijke aandoeningen - familiaire hypercholesterolemie.

Klinische familiaire hypercholesterolemie is aangetoond te worden veroorzaakt door mutaties in 2 genen, de low density lipoproteïne (LDL) receptor op chromosoom 19 en apolipoproteïne B op chromosoom 2.


Kunnen hersenafgeleide exosomen APP-moleculen vervoeren?

Answer: Ja, kleine lipideblaasjes genaamd exosomen, uitgescheiden in het extracellulaire milieu door corticale neuronen, dragen endogene APP

Hier tonen we aan dat kleine lipideblaasjes genaamd exosomen, uitgescheiden in het extracellulaire milieu door corticale neuronen, endogene APP dragen

deze exosomen bevatten APP en waren in staat om APP efficiënt over te dragen aan normale primaire neuronen.

Opeenhopend bewijs heeft aangetoond dat exosomen geassocieerd zijn met amyloïde precursor (APP) en Tau-eiwitten en een controversiële rol spelen in het ziekteproces van Alzheimer.

Hier hebben we de rol van exosomen in de verwerking van APP onderzocht en laten zien dat deze vesikels APP-CTF's bevatten, evenals Abeta.


Noem de meest voorkomende kankers na blootstelling aan straling.

Answer: bekende toename van leukemie, ook toename van solide kankers zoals kankers van de long, borst, maag en schildklier is aangetoond.

Naast de bekende toename van leukemie is ook een toename van solide kankers zoals kankers van de long, borst, maag en schildklier aangetoond. Stralingsgeïnduceerde leukemie trad op 2 tot 3 jaar na blootstelling op, bereikte zijn piek binnen 6 tot 8 jaar na de bombardementen, en is sindsdien gestaag afgenomen. Dit geldt echter niet voor solide kanker. Stralingsgeïnduceerde solide kanker begint op latere leeftijden te verschijnen dan wanneer dergelijke kanker normaal gesproken de neiging heeft zich te ontwikkelen, en blijft proportioneel toenemen met de toename van mortaliteit of incidentie in de controlegroep naarmate deze ouder wordt.


Wat zijn de belangrijkste G1/S transcriptiefactoren in gist?

Answer: MBF/SBF is de belangrijkste transcriptie-repressor van G1/S-genen in Saccharomyces cerevisiae.

Om te begrijpen hoe de toewijding aan celdeling in de late G1-fase (Start) wordt gecontroleerd door groei en voedingsstoffen in knopvormende gist, bepaalden we de absolute concentraties van de G1/S transcriptiefactoren SBF (bestaande uit Swi4 en Swi6) en MBF (bestaande uit Mbp1 en Swi6), de transcriptie-repressor Whi5, en de G1 cyclines Cln1 en Cln2, in individuele levende gistcellen met behulp van scanning number and brightness (sN&B) microscopie.

We isoleerden eerder het SKN7-gen in een screen die was ontworpen om nieuwe componenten van de G1-S celcyclus transcriptie-machinerie in knopvormende gist te isoleren. We hebben nu gevonden dat Skn7 geassocieerd is met Mbp1, het DNA-bindende onderdeel van de G1-S transcriptiefactor DSC1/MBF.

Om meer inzicht te krijgen in de G(1)/S circuit, karakteriseerden we Swi6p, Swi4p en Mbp1p, de dichtstbijzijnde orthologen van SBF (Swi6p en Swi4p) en MBF (Swi6p en Mbp1p) componenten in S. cerevisiae.

De G(1)/S overgang is een kritisch controlepunt voor celproliferatie en omvat essentiële transcriptiecomplexen genaamd SBF en MBF in Saccharomyces cerevisiae of MBF in Schizosaccharomyces pombe.

In Saccharomyces cerevisiae reguleren de G1/S transcriptiefactoren MBF en SBF een grote familie genen die belangrijk zijn voor de toetreding tot de celcyclus en DNA-replicatie en -herstel.

MBF en SBF bestaan uit een gemeenschappelijk component, Swi6, en een DNA-specifiek bindend eiwit, respectievelijk Mbp1 en Swi4.

Meer dan 200 G1/S-genen worden gereguleerd door een van de twee transcriptiefactorcomplexen, SBF en MBF, die binden aan specifieke DNA-bindingssequenties, respectievelijk SCB en MCB.


Wat is Hemochromatose?

Answer: Erfelijke hemochromatose (HH) is een groep genetische ijzerstapelingsstoornissen die zich manifesteren met verschillende symptomen, waaronder leverdisfunctie, diabetes en cardiomyopathie.

Erfelijke hemochromatose (HH) is een van de meest voorkomende genetisch overgedragen aandoeningen bij personen van Noord-Europese afkomst. De ziekte wordt gekenmerkt door een overmatige intestinale opname van voedingsijzer, wat resulteert in pathologisch hoge ijzeropslag in weefsels en organen.

HFE-hemochromatose is een aangeboren fout in het ijzermetabolisme die verband houdt met een defect in de regulatie van de synthese van hepcidine.

Erfelijke hemochromatose (HH) is een groep genetische ijzerstapelingsstoornissen die zich manifesteren met verschillende symptomen, waaronder leverdisfunctie, diabetes en cardiomyopathie.

erfelijke hemochromatose, een autosomaal dominante ijzerstapelingsaandoening met variabele fenotypische manifestaties.

Erfelijke hemochromatose (HH) is een genetische aandoening van het ijzermetabolisme die kan leiden tot ijzerstapeling.

DOELSTELLING

Hemochromatose is een erfelijke ziekte met ijzerstapeling en gewrichtsbeschadiging die lijkt op artrose.

Erfelijke hemochromatose is een autosomaal recessieve aandoening die het ijzermetabolisme verstoort en resulteert in ijzerafzetting door het hele lichaam.

Erfelijke hemochromatose is een erfelijke aandoening van het ijzermetabolisme in de Kaukasische populatie met een autosomaal recessieve overerving en een prevalentie tussen 1 op 200 en 1 op 500.

Erfelijke hemochromatose is een aandoening die ijzerstapeling en orgaanschade kan veroorzaken.

Hemochromatose is een veelvoorkomende aandoening die wordt gekenmerkt door een overmatige opname van ijzer en ophoping van ijzer in weefsels.

Erfelijke hemochromatose is een ijzerstapelingsstoornis die kan leiden tot aantasting van meerdere organen en wordt veroorzaakt door mutaties in een of meer verschillende genen.

Erfelijke hemochromatose is een autosomaal recessieve aandoening die de regulatie van ijzer in het lichaam verstoort.

Erfelijke hemochromatose type 1, ook bekend als klassieke erfelijke hemochromatose (HHC), is een ijzerstapelingsstoornis die in de meeste gevallen geassocieerd is met mutaties in het hemochromatose (HFE) gen.

Erfelijke hemochromatose (HH) is een aandoening van de ijzerregulatie die leidt tot overmatige ijzeropname.

De primaire oorzaak van overmatige ijzeropslag bij mensen is erfelijke hemochromatose.


Welke moleculen richt de multidrugtransporter MDR3 zich op?

Answer: Multidrugresistente P-glycoproteïne 3 (MDR3) is een fosfolipide-translocator.

Multidrugresistente P-glycoproteïne 3 (MDR3) is een fosfolipide-translocator

Het multiple drug resistance 3 (MDR3) eiwit is een canaliculaire fosfolipide-translocator

De ATP-bindende cassette transporter ABCB4/MDR3 is cruciaal voor de excretie van galzout fosfatidylcholine (PC)


Wat is de rol van de Hof1-Cyk3 interactie in gist?

Answer: In Saccharomyces cerevisiae is het goed vastgesteld dat Hof1, Cyk3 en Inn1 bijdragen aan septumvorming en cytokinese. Er is ook bewijs dat ze fysiek met elkaar interageren.

Rol van de Hof1-Cyk3 interactie bij het insnoeren van de spleetgroeve en de vorming van het primaire septum tijdens gistcytokinese.

In Saccharomyces cerevisiae is het goed vastgesteld dat Hof1, Cyk3 en Inn1 bijdragen aan septumvorming en cytokinese. Omdat hof1∆ en cyk3∆ enkelvoudige mutanten relatief milde defecten vertonen, maar hof1∆ cyk3∆ dubbele mutanten bijna niet levensvatbaar zijn, is de hypothese dat deze eiwitten bijdragen aan parallelle routes. Er is echter ook bewijs dat ze fysiek met elkaar interageren. In deze studie onderzochten we deze interactie en de functionele betekenis ervan in detail. Onze gegevens geven aan dat de interactie 1) wordt gemedieerd door een directe binding van het Hof1 SH3-domein aan een proline-rijk motief in Cyk3; 2) specifiek plaatsvindt op het moment van cytokinese maar onafhankelijk is van de (hyper)fosforylering van beide eiwitten die ongeveer gelijktijdig optreedt; 3) niet noodzakelijk is voor de normale lokalisatie van beide eiwitten; 4) essentieel is voor normale vorming van het primaire septum en een normale snelheid van insnoering van de spleetgroeve; en 5) cruciaal wordt voor groei wanneer ofwel Inn1 of het type II myosine Myo1 (een sleutelcomponent van de contractiele actomyosine ring) afwezig is. De gelijkenis in fenotype tussen cyk3∆ mutanten en mutanten die specifiek de Hof1-Cyk3 interactie missen suggereert dat de interactie bijzonder belangrijk is voor de functie van Cyk3, maar mogelijk ook voor de functie van Hof1.


Lijst van kenmerken van het SAM-syndroom.

Answer: Het SAM-syndroom wordt gekenmerkt door ernstige dermatitis, meerdere allergieën en metabole verspilling. Het wordt veroorzaakt door mutaties in het desmogleïne 1-gen (DSG1).

Ernstige huiddermatitis, meerdere allergieën en metabole verspilling (SAM) syndroom is een zeldzame, levensbedreigende erfelijke aandoening veroorzaakt door biallelische mutaties in DSG1 die desmogleïne 1 coderen.

Recentelijk is aangetoond dat homozygote mutaties in het desmogleïne-1 (DSG1) gen en heterozygote mutaties in het desmoplakin (DSP) gen geassocieerd zijn met ernstige dermatitis, meerdere allergieën en metabole verspilling (SAM) syndroom (Mendelian Inheritance in Man nr. 615508).

Monoallelische desmogleïne 1 mutaties zijn al vele jaren bekend als oorzaak van striate palmoplantaire keratodermie, maar pas recentelijk werden biallelische verlies-van-functie mutaties geassocieerd met een nieuwe aandoening, aangeduid als SAM-syndroom (omvattend ernstige dermatitis, meerdere allergieën en metabole verspilling) in twee consanguine families.

ACHTERGROND: Ernstige dermatitis, meerdere allergieën en metabole verspilling (SAM) syndroom is een recent erkend syndroom veroorzaakt door mutaties in het desmogleïne 1-gen (DSG1).

Hier beschrijven we een nieuw syndroom met ernstige dermatitis, meerdere allergieën en metabole verspilling (SAM-syndroom) veroorzaakt door homozygote mutaties in DSG1.

Ernstige dermatitis, meerdere allergieën en metabole verspilling (SAM) syndroom is een recent erkend syndroom veroorzaakt door mutaties in de desmogleïne 1 (DSG1) en desmoplakin (DSP) genen.

Ernstige dermatitis, meerdere allergieën en metabole verspilling (SAM) syndroom veroorzaakt door een de novo mutatie in het DSP-gen, fout gediagnosticeerd als gegeneraliseerde pustuleuze psoriasis en behandeling met acitretine en gabapentine.


Wat doet het Smith–Waterman-algoritme?

Answer: Het Smith-Waterman-algoritme voert lokale sequentie-uitlijningen uit.

Het Smith-Waterman (SW) algoritme, gebaseerd op dynamische programmering, is een bekende klassieke methode voor sequentie-matching met hoge precisie en is de gouden standaard geworden voor het evalueren van sequentie-uitlijningssoftware.

ACHTERGROND

Het Smith-Waterman-algoritme staat bekend als een gevoeliger benadering dan heuristische algoritmen voor lokale sequentie-uitlijningsalgoritmen.

Het Smith-Waterman-algoritme vindt de lokale uitlijning met de maximale score, maar is niet in staat om lokale uitlijning met de maximale mate van gelijkenis te vinden (bijv.

Het Smith-Waterman-algoritme voor lokale sequentie-uitlijning is een van de belangrijkste technieken in computationele moleculaire biologie.


Is SATB1 gepositioneerd dicht bij AT-rijke sequenties?

Answer: Ja, SATB1 bevindt zich bij voorkeur aan het begin van een AT-rijke sequentie en is geassocieerd met andere, meer diffuse AT-rijke sequenties in het genoom.

Trypsine-splitsing en peptidevolgorde-analyse toonden aan dat het 98-kD eiwit identiek is aan een recent gekloond eiwit, speciaal A-T-rijke bindingsproteïne 1 (SATB1)

Speciale AT-rijke sequentie-bindend eiwit 1 (SATB1), een DNA-bindend eiwit dat voornamelijk tot expressie komt in thymocyten, herkent een ATC-sequentiecontext die bestaat uit een cluster van sequentiestroken met goed gemengde A's, T's en C's zonder G's op één streng.

We hebben een van de kernfactoren gezuiverd en geïdentificeerd als het matrixhechtingsregio (MAR) bindingsproteïne, SATB1, dat bekend staat om te binden aan AT-rijke sequenties met een hoge neiging tot ontwinding.

SATB1 (speciale AT-rijke sequentie-bindend eiwit-1) vormt een belangrijke schakel tussen DNA-lusorganisatie, chromatine-modificatie/remodellering en de associatie van transcriptiefactoren bij matrixhechtingsregio's (MAR's).

Overexpressie van het speciale AT-rijke sequentie-bindend eiwit 1 (SATB1) bevordert de progressie van nasofaryngeaal carcinoom: associatie met EBV LMP-1 expressie.

Speciaal AT-rijke sequentie-bindend eiwit 1 (SATB1) speelt een cruciale rol in de biologie van verschillende typen menselijke kanker.

Verlies van speciaal AT-rijke sequentie-bindend eiwit 1 (SATB1)

Speciaal AT-rijke sequentie-bindend eiwit 1 (SATB1) is een celtypespecifiek matrixhechtingsregio-bindend eiwit, functionerend als een globale genoomorganisator.

SATB1 (speciale AT-rijke bindingsproteïne 1) is een globale chromatine-organisator die de expressie van een groot aantal genen reguleert.

Speciaal AT-rijke sequentie-bindend eiwit 1 (SATB1) functioneert als een hulpstof bij basen-excisieherstel.

Herschikking van het chromatine-organisator gen speciaal AT-rijke bindingsproteïne 1

Het speciale AT-rijke sequentie-bindend eiwit 1 (SATB1) oefent meerdere functies uit door de structurele organisatie van chromatine te beïnvloeden en te interageren met verschillende co-activatoren en co-repressoren van transcriptie.

Het speciale AT-rijke sequentie-bindend eiwit 1 (SATB1) en zijn rol in solide tumoren.


Beschrijf de Java Adverse Drug Event (JADE) tool

Answer: De Java Adverse Drug Event (JADE) is een hulpmiddel voor medische onderzoekers om bijwerkingen van geneesmiddelen te onderzoeken met behulp van ziektekostenverzekeringsplannen en geneesmiddel-geneesmiddelinteracties.

JADE: een hulpmiddel voor medische onderzoekers om bijwerkingen van geneesmiddelen te onderzoeken met behulp van gegevens uit ziektekostenverzekeringen.

Het doel van ons project was het creëren van een hulpmiddel voor artsen om gegevens uit ziektekostenverzekeringen te onderzoeken met betrekking tot bijwerkingen van geneesmiddelen. De Java Adverse Drug Event (JADE) tool moet de analyse mogelijk maken van voorgeschreven geneesmiddelen in verband met diagnoses uit ziekenhuisopnames.METHODEN: We berekenden het aantal dagen dat geneesmiddelen werden ingenomen door gebruik te maken van de gedefinieerde dagelijkse doses en schatten mogelijke interacties tussen verstrekte geneesmiddelen met behulp van de Austria Codex, een database met geneesmiddel-geneesmiddelinteracties. De JADE tool werd geïmplementeerd met Java, R en een PostgreSQL-database.RESULTATEN: Naast een overzicht van de studiepopulatie, inclusief selectie van geslacht en leeftijdsgroepen, zijn geselecteerde statistische methoden zoals association rule learning, logistisch regressiemodel en het aantal benodigde om schade te veroorzaken geïmplementeerd.CONCLUSIE: De JADE tool kan artsen ondersteunen bij het plannen van klinische onderzoeken door het tonen van het voorkomen van bijwerkingen van geneesmiddelen met op populatie gebaseerde informatie.

CONCLUSIE

De JADE tool kan artsen ondersteunen bij het plannen van klinische onderzoeken door het tonen van het voorkomen van bijwerkingen van geneesmiddelen met op populatie gebaseerde informatie.


Welke geneesmiddelen werden getest in de CheckMate 227 klinische studie?

Answer: De CheckMate-227 klinische studie testte ipilimumab plus nivolumab voor de behandeling van niet-kleincellige longkanker.

Het percentage graad 3 of 4 behandelingsgerelateerde bijwerkingen was 31,2% met nivolumab plus ipilimumab en 36,1% met chemotherapie. ical; CheckMate 227 ClinicalTrials.gov nummer, NCT02477826 .).

De eerste gegevens van de fase III CheckMate-227 studie met ipilimumab plus nivolumab voor de behandeling van niet-kleincellige longkanker suggereren dat de twee geneesmiddelen de progressievrije overleving verbeteren bij patiënten met een hoge tumor mutatiebelasting.

Recentelijk hebben twee fase III eerstelijns NSCLC-studies aangetoond dat tumor mutatiebelasting (TMB) correleert met de klinische respons op de combinatie van nivolumab en ipilimumab (CheckMate-227; NCT02477826), terwijl de respons op atezolizumab correleerde met de expressie van het T-effector genhandtekening (IMPower 150; NCT02366143).

Nivolumab plus ipilimumab versus chemotherapie als eerstelijnsbehandeling bij gevorderde niet-kleincellige longkanker met hoge tumor mutatiebelasting: patiëntgerapporteerde uitkomsten van de gerandomiseerde, open-label, fase III CheckMate 227 studie.

ACHTERGROND

In de fase III CheckMate 227 studie verlengde eerstelijns nivolumab + ipilimumab significant de progressievrije overleving (co-hoofdeindpunt) vergeleken met chemotherapie bij patiënten met gevorderde niet-kleincellige longkanker (NSCLC) en hoge tumor mutatiebelasting (TMB; ≥10 mutaties/megabase).

In deze review onderzoeken we de potentiële rol van dubbele immuuncheckpointremming met nivolumab plus ipilimumab in de behandeling van patiënten met eerder onbehandelde gevorderde niet-kleincellige longkanker, gebaseerd op resultaten van de fase III CheckMate 227 studie.


Wat is bekend over PAI-1 in de menselijke levensduur?

Answer: Plasminogeenactivatorremmer-1 (PAI-1) is aangetoond als een sleutelelement van het senescentiegerelateerde secretome en een directe mediator van cellulaire senescentie. In muismodellen van versnelde veroudering beschermen genetisch tekort en gerichte remming van PAI-1 tegen verouderingsachtige pathologie en verlengen ze de levensduur. De rol van PAI-1 in menselijke levensduur blijft echter onduidelijk.

Plasminogeenactivatorremmer-1 (PAI-1) is aangetoond als een sleutelelement van het senescentiegerelateerde secretome en een directe mediator van cellulaire senescentie. In muismodellen van versnelde veroudering beschermen genetisch tekort en gerichte remming van PAI-1 tegen verouderingsachtige pathologie en verlengen ze de levensduur. De rol van PAI-1 in menselijke levensduur blijft echter onduidelijk.

Onze studie wijst op een oorzakelijk effect van PAI-1 op menselijke levensduur, mogelijk gemedieerd door veranderingen in de stofwisseling.

Het PAI-1 4G/4G-genotype leek geassocieerd met een lagere niet-cardiovasculaire mortaliteit bij mannen, maar met een hogere cardiovasculaire mortaliteit bij vrouwen.

Echter, bij honderdjarigen werd een significant hogere frequentie van het 4G-allel en van het homozygote 4G4G-genotype geassocieerd met hoge PAI-1-niveaus gevonden. Omdat hoge PAI-1 wordt beschouwd als een voorspeller van terugkerend myocardinfarct bij jonge mannen, is het intrigerend dat de overeenkomstige genetische marker vaker voorkomt bij honderdjarigen die grote leeftijdsgerelateerde atherotrombotische ziekten hebben ontlopen en de uiterste grenzen van de menselijke levensduur hebben bereikt. Homozygositeit voor het 4G-allel, ondanks de associatie met verminderde fibrinolyse, is compatibel met succesvol ouder worden.


Verlicht metformine atherosclerose?

Answer: Ja. Er is aangetoond dat metformine de frequentie van atherosclerose-geassocieerde bijwerkingen vermindert bij statine-intolerante patiënten en de pathogenese van type 2 diabetes mellitus vertraagt.

Metformine en rosiglitazon verbeteren beide de glykemische controle bij type 2 diabetes mellitus, maar kunnen verschillende anti-inflammatoire en anti-atherosclerotische eigenschappen bezitten.

Het aantonen van anti-atherothrombotische eigenschappen van dipeptidylpeptidase-4 remmers op bewezen markers is van aanzienlijke klinische betekenis. Gecombineerd met hun bewezen goede veiligheidsprofiel kunnen deze bevindingen zich vertalen in een significant klinisch voordeel.

Pleiotropische voordelen van metformine bij het verminderen van atherosclerose.

Pleiotropische effecten van metformine verbeteren atherosclerose en vasculaire veroudering.

Metformine remt de differentiatie van monocyten naar macrofagen via AMPK-gemedieerde remming van STAT3-activatie: potentiële rol bij atherosclerose.

Metformine verminderde Ang-II-geïnduceerde atheromateuze plaquevorming en aortale aneurysma bij ApoE(-/-) muizen deels door het verminderen van monocyteninfiltratie.

Metformine, een antidiabeticum, werd gerapporteerd anti-atherosclerotische effecten te bezitten.

Het gecombineerde gebruik van metformine en atorvastatine vermindert atherosclerose bij konijnen die een hoogcholesteroldieet kregen.

In gekweekte macrofagen bevorderde de gecombineerde behandeling met metformine en atorvastatine cholesterol efflux en verhoogde de expressie van ATP-bindende cassette transporters A1 en G1. Samengevat suggereren onze resultaten dat de combinatiebehandeling atorvastatine/metformine aanvullende anti-atherosclerotische voordelen kan bereiken, waarschijnlijk door het verhogen van cholesterol efflux in macrofagen.

Metformine onderdrukt diabetes-versnelde atherosclerose via remming van Drp1-gemedieerde mitochondriale splitsing.

Metformine verminderde de progressie van diabetes-versnelde atherosclerose door het remmen van mitochondriale splitsing in endotheelcellen.

Metformine verminderde de ontwikkeling van atherosclerose door Drp1-gemedieerde mitochondriale splitsing op een AMPK-afhankelijke wijze te verminderen.

De effecten van metformine op lipiden en atherosclerotische vaatziekte en/of het verschaffen van inzicht in de werkingsmechanismen van het geneesmiddel op het hart en de bloedvaten.

Verschillende recent afgeronde gerandomiseerde klinische onderzoeken hebben effecten van metformine op surrogaatmaten van atherosclerotische vaatziekte gerapporteerd.

Metformine behandeling voorkomt SREBP2-gemedieerde cholesterolopname en verbetert de lipidehomeostase tijdens oxidatieve stress-geïnduceerde atherosclerose.

Metformine verbetert de progressie van atherosclerose door het onderdrukken van macrofageninfiltratie en ontstekingsreacties.

Onze resultaten suggereren dat metformine de progressie van atherosclerose belemmerde, mogelijk door het onderdrukken van macrofageninfiltratie en ontstekingsreacties.


Noem bijwerkingen van bestralingstherapie?

Answer:
stralingsgeïnduceerde tumoren
stralingsnecrose
microangiopathie
progressieve leukencefalopathie
pneumonitis
stoornis van de bloed-hersenbarrière
radionecrose van hersenweefsel
radiogene leverbeschadiging
mucositis
colitis
osteitis
osteoradionecrose
myositis
Stralingsgeïnduceerde fibrose
Acute huidreacties

De bekende ernstige bijwerkingen van bestralingstherapie aan het hoofd of centraal zenuwstelsel zijn zeldzaam en omvatten stralingsnecrose, microangiopathie en progressieve leukencefalopathie.

stralingsgeïnduceerde tumoren, waarvan de meerderheid meningeomen zijn, gevolgd door stralingsgeïnduceerde gliomen (RIG's) en sarcomen.

Veelvoorkomende stralingsgeïnduceerde weefselveranderingen die door beeldvorming worden gevonden zijn pneumonitis, stoornis van de bloed-hersenbarrière, radionecrose van hersenweefsel, radiogene leverbeschadiging, mucositis, colitis, osteitis, osteoradionecrose en myositis.

Stralingsgeïnduceerde secundaire maligniteiten (RISM) zijn een van de belangrijke late bijwerkingen van bestralingstherapie en hebben invloed op de optimale behandelbeslissingen.

Stralingsgeïnduceerde fibrose (RIF) is een van de ernstige langetermijnbijwerkingen van bestralingstherapie (RT)

Acute huidreacties zijn een van de meest voorkomende bijwerkingen van bestralingstherapie,


Worden CD8+ (cytotoxische) T-cellen en CD4+ helper T-cellen gegenereerd in de schildklier en drukken zij de T-celreceptor uit?

Answer: Door positieve selectie differentiëren dubbel-positieve cellen in de thymus tot CD4(+) of CD8(+) T enkel-positieve cellen die vervolgens uitgroeien tot verschillende typen effectieve T-cellen, zoals T-helper en cytotoxische T-lymfocyten. Deze twee celtypen zijn afgeleid van gemeenschappelijke voorlopers in de thymus.

Een fundamentele vraag in de ontwikkelingsimmunologie is hoe bipotente thymocytenvoorlopers zowel CD4+ helper- als CD8+ cytotoxische T-cel-lijnen genereren.

CD4+CD8+ voorlopercellen in de thymus ondergaan selectie na interactie met MHC klasse I- en klasse II-moleculen die peptide zelf-antigenen dragen, wat respectievelijk leidt tot CD8+ cytotoxische en CD4+ helper- of regulerende T-cel-lijnen.

Door positieve selectie differentiëren dubbel-positieve cellen in de thymus tot CD4(+) of CD8(+) T enkel-positieve cellen die vervolgens uitgroeien tot verschillende typen effectieve T-cellen, zoals T-helper en cytotoxische T-lymfocyten.

Ontwikkeling, differentiatie en functie van thymocyten en CD4(+) en CD8(+) T-cellen worden gereguleerd door een veelheid aan uitgescheiden en intracellulaire factoren.

De beslissing tussen CD4(+) helper- versus CD8(+) cytotoxische T-celbestemming dient als een uitstekend model om binaire bestemmingsbeslissingsprocessen te bestuderen. Deze twee celtypen zijn afgeleid van gemeenschappelijke voorlopers in de thymus.

Signalen die worden opgewekt door binding van de T-cel antigeenreceptor en de CD4/CD8 co-receptor aan major histocompatibility complex (MHC)-moleculen regelen de generatie van CD4+ (helper) of CD8+ (cytotoxische) T-cellen uit thymusvoorlopers die aanvankelijk beide co-receptor eiwitten tot expressie brengen.

In de thymus ontwikkelen volwassen CD4+CD8- en CD4-CD8+ T-cellen die alfa-beta T-cel antigeenreceptoren (TCR) tot expressie brengen zich uit onrijpe thymocyten via CD4+CD8+ alfa-beta TCR+ tussenstadia.

In de thymus differentiëren onrijpe CD8(-4)-TCR- cellen, mogelijk via een korte fase van CD8+4- thymocyten, tot CD8+4+ TCR+ T-cellen en rijpen verder uit tot de belangrijkste T-celpopulaties, de CD8+4- TCR+ cytotoxische T-lymfocyten en de CD4+8- TCR+ T-helpercellen.

In de thymus van zoogdieren ontstaan CD4 helper T-cellen en CD8 cytotoxische T-cellen uit een gemeenschappelijke voorloper die zowel CD4 als CD8 tot expressie brengt.


Welke bacterie wordt geassocieerd met maagkanker en maagzweren?

Answer: Helicobacter pylori (H. pylori), een gramnegatieve microaerofiele bacteriële pathogeen die de magen van meer dan de helft van alle mensen koloniseert, wordt in verband gebracht met chronische gastritis, maagzweren en maagkanker.

Helicobacter pylori (H. pylori) is een gramnegatieve bacterie die veel mensen over de hele wereld infecteert. Het is vastgesteld dat H. pylori een belangrijke rol speelt in de pathogenese van gastritis, maagzweer en maagkanker.

Helicobacter pylori (H. pylori), een gramnegatieve microaerofiele bacteriële pathogeen die de magen van meer dan de helft van alle mensen koloniseert, wordt in verband gebracht met chronische gastritis, maagzweren en maagkanker.

Stammen van Helicobacter pylori die maagzweer of maagkanker veroorzaken.

ACHTERGROND Chronische infectie met Helicobacter pylori wordt geassocieerd met chronische gastritis, maagzweer en maagkanker.

Helicobacter pylori is in verband gebracht met chronische gastritis, maagzweren, maagkanker en mucosa-geassocieerd lymfoïde weefsellymfoom.

De menselijke pathogeen Helicobacter pylori wordt geassocieerd met gastritis, peptische ulcusziekte en maagkanker.

De pathogenese van maagzweer en maagkanker is nauw verbonden met H. pylori-gastritis en de daaropvolgende atrofische gevolgen (atrofische gastritis).


Wordt de ziekte van Huntington veroorzaakt door een uitbreiding van een CTG-herhaling in het HTT-gen op Chromosoom 4?

Answer: Nee, de ziekte van Huntington wordt veroorzaakt door een uitbreiding van een CAG-herhaling (niet CTG) in het HTT-gen op Chromosoom 4.

De ziekte van Huntington (HD) wordt veroorzaakt door een CAG-herhalingsexpansie die een polyglutamine (polyQ) expansie codeert in het HD-ziekte-eiwit, huntingtine (HTT).

De ziekte van Huntington (HD) is een dominant overerfbare aandoening veroorzaakt door een CAG-expansiemutatie in het huntingtine (HTT) gen, wat resulteert in het HTT-eiwit dat een uitgebreide polyglutaminebaan bevat.

Bij de ziekte van Huntington (HD) leidt de uitbreiding van CAG-codons in het huntingtine-gen (HTT) tot de abnormale vorming van eiwitaggregaten en de differentiële degeneratie van striatale medium spiny neuronen (MSN's).

De ziekte van Huntington (HD) is een progressieve autosomaal dominante neurodegeneratieve aandoening, gekenmerkt door abnormale bewegingen, cognitieve achteruitgang en psychiatrische symptomen, veroorzaakt door een CAG-herhalingsexpansie in het huntingtine (HTT) gen op chromosoom 4p.

De ziekte van Huntington (HD) is een polyglutamine-aandoening veroorzaakt door een CAG-expansie in exon 1 van het Huntingtine (HTT) gen.

BELANGRIJKHEID

De ziekte van Huntington (HD), een prototypische monogene ziekte, wordt veroorzaakt door een uitgebreide CAG-herhaling in het HTT-gen die meer dan 35 eenheden bevat.

De ziekte van Huntington (HD) is een autosomaal dominant overerfde aandoening veroorzaakt door de uitbreiding van CAG-herhalingen in het Huntingtine (HTT) gen.

De ziekte van Huntington (HD) is een neurodegeneratieve aandoening veroorzaakt door een CAG-trinucleotide herhalingsexpansie in het huntingtine (HTT) gen.

ACHTERGROND De ziekte van Huntington wordt veroorzaakt door een CAG-herhalingsexpansie in het huntingtine-gen, HTT.

De ziekte van Huntington (HD) is een erfelijke neurodegeneratieve ziekte veroorzaakt door een uitgebreide CAG-herhaling in het HTT-gen.

De ziekte van Huntington (HD) is een erfelijke neurodegeneratieve aandoening veroorzaakt door een CAG-herhalingsexpansie binnen exon 1 van het huntingtine (HTT) gen.

De ziekte van Huntington (HD), een dominant overerfde neurodegeneratieve ziekte, wordt gedefinieerd door de genetische oorzaak, een CAG-herhalingsexpansie in het HTT-gen, de motorische en psychiatrische symptomatologie en het primaire verlies van striatale medium spiny neuronen (MSN's).

De ziekte van Huntington (HD) is een ongeneeslijke neurodegeneratieve aandoening veroorzaakt door een CAG-herhalingsexpansie in exon 1 van het Huntingtine (HTT) gen.

De ziekte van Huntington (HD) is een progressieve neurodegeneratieve aandoening veroorzaakt door een CAG-trinucleotide herhalingsexpansie in het huntingtine (HTT) gen, dat een polyglutaminebaan codeert in het HTT-eiwit.

De ziekte van Huntington (HD) is een autosomaal progressieve neurodegeneratieve aandoening veroorzaakt door de uitbreiding van CAG-herhalingen in het HTT-gen.

De ziekte van Huntington (HD) is een autosomaal dominante neurodegeneratieve ziekte veroorzaakt door de uitbreiding van een CAG-trinucleotide herhaling in exon 1 van het huntingtine (HTT) gen.

De ziekte van Huntington (HD), veroorzaakt door een CAG-herhalingsexpansie in het huntingtine (HTT) gen, wordt gekenmerkt door abnormale eiwitaggregaten en motorische en cognitieve disfunctie.

De ziekte van Huntington (HD) is een neurodegeneratieve ziekte veroorzaakt door de uitbreiding van een CAG-trinucleotide herhaling in exon 1 van het huntingtine (HTT) gen.

De ziekte van Huntington (HD) is een autosomale aandoening veroorzaakt door een CAG-herhalingsexpansie in het huntingtine (HTT) gen.

De ziekte van Huntington (HD) is een autosomaal dominante aandoening veroorzaakt door een expansie in de trinucleotide CAG-herhaling in exon 1 van het huntingtine-gen, gelegen op chromosoom 4.

HD wordt veroorzaakt door de uitbreiding van de CAG-trinucleotide herhalingsregio in exon 1 van het Huntingtine-gen (HTT), wat leidt tot de vorming van gemuteerde HTT-transcripten (muHTT).

De ziekte van Huntington (HD) is een neurodegeneratieve aandoening gekenmerkt door onwillekeurige choreatische bewegingen, cognitieve achteruitgang en gedragsveranderingen, veroorzaakt door de uitbreiding van een instabiele CAG-herhaling in HTT.

De ziekte van Huntington (HD), de meest voorkomende erfelijke oorzaak van chorea, is een autosomaal dominante aandoening, veroorzaakt door een uitgebreide trinucleotide CAG-herhaling (>39) in het HTT-gen op chromosoom 4p16.3.

De ziekte van Huntington (HD) is een erfelijke neurodegeneratieve ziekte veroorzaakt door een uitgebreide CAG-herhaling in het huntingtine (HTT) gen.


Wat is het doel van de 123 dihydrorhodamine-test?

Answer: detectie van het overervingspatroon bij drieëndertig Mexicaanse mannen met chronische granulomateuze ziekte

waarneembare activatiegebeurtenis en oxidatieve uitbarsting door de dihydrorhodamine-test, als een late, waarneembare activatiegebeurtenis

Neutrofielactivatie gemedieerd door anti-PR3-antilichamen werd beoordeeld door het meten van de oxidatieve uitbarsting met een dihydrorhodamine-test

De dihydrorhodamine (DHR) flowcytometrie-test is een nuttig diagnostisch hulpmiddel voor CGD dat afwezige of verminderde NADPH-oxidase-activiteit in gestimuleerde fagocyten kan detecteren.

Intracellulaire reactieve zuurstofsoorten werden geëvalueerd met de dihydrorhodamine-test.

De nitroblauw-tetrazolium kleurstofreductietest en de dihydrorhodamine-test via flowcytometrie zijn de screeningsonderzoeken voor deze aandoening.

We detecteerden de vrouwelijke familieleden binnen de families van mannelijke patiënten met CGD en voerden de 123 dihydrorhodamine (DHR) test uit bij alle vrouwelijke deelnemers.

Detectie van het overervingspatroon bij drieëndertig Mexicaanse mannen met chronische granulomateuze ziekte via de 123 dihydrorhodamine-test.


Wat is de werkingswijze van filgotinib?

Answer: Filgotinib is een orale selectieve Janus kinase 1 (JAK1) remmer. Het is getest bij patiënten met reumatoïde artritis en de ziekte van Crohn, en is effectief gebleken.

Filgotinib (GLPG0634) is een selectieve remmer van Janus kinase 1 (JAK1) die momenteel wordt ontwikkeld voor de behandeling van reumatoïde artritis en de ziekte van Crohn.

Klinische bevestiging dat de selectieve JAK1-remmer filgotinib (GLPG0634) een lage kans op geneesmiddelinteracties heeft.

De selectieve Janus kinase 1-remmer filgotinib (GLPG0634), die momenteel in klinische ontwikkeling is voor de behandeling van reumatoïde artritis (RA) en de ziekte van Crohn, toonde bemoedigende veiligheids- en werkzaamheidsprofielen bij RA-patiënten na 4 weken dagelijkse toediening.

In vitro vertoonden filgotinib en zijn actieve metaboliet bij klinisch relevante concentraties geen interactie met cytochroom P450-enzymen en uridine 5'-difosfo-glucuronosyltransferases, en remden zij geen belangrijke geneesmiddeltransporters. In de kliniek werd een gebrek aan relevante farmacokinetische geneesmiddelinteracties door filgotinib en zijn actieve metaboliet met substraten van CYP3A4, evenals met organische anionentransporters die betrokken zijn bij de eliminatie van methotrexaat, vastgesteld.

Selectieve remming van JAK-1 met filgotinib toont initiële werkzaamheid bij RA met een bemoedigend veiligheidsprofiel in deze verkennende studies.

Hier bespreken we de farmacologie en klinische gegevens over werkzaamheid en veiligheid van filgotinib, een experimentele selectieve JAK1-remmer.

De selectiviteit van filgotinib voor JAK1 kan theoretische voordelen bieden wat betreft het beperken van toxiciteit.

Filgotinib (GLPG0634, GS-6034) is een eenmaal daags oraal toegediende, selectieve Janus kinase 1 (JAK1) remmer.

Filgotinib (GLPG0634/GS-6034), een orale selectieve JAK1-remmer

Om de werkzaamheid en veiligheid van verschillende doseringen en schema's van filgotinib, een orale Janus kinase 1-remmer, te evalueren

Om de werkzaamheid en veiligheid van verschillende doseringen van filgotinib, een orale Janus kinase 1-remmer, als monotherapie te evalueren bij patiënten met actieve reumatoïde artritis (RA) en een eerdere onvoldoende respons op methotrexaat (MTX)

De TORTUGA-studie onderzocht de werkzaamheid en veiligheid van filgotinib, een orale selectieve Janus kinase 1 (JAK1) remmer

Wij wilden de werkzaamheid en veiligheid van filgotinib, een selectieve JAK1-remmer, onderzoeken voor de behandeling van psoriatische artritis

Werkzaamheid en veiligheid van filgotinib, een selectieve Janus kinase 1-remmer, bij patiënten met actieve psoriatische artritis

Invloed van leeftijd en nierfunctiestoornis op de farmacokinetiek in steady state van filgotinib, een selectieve JAK1-remmer.

Filgotinib (GS-6034, voorheen GLPG0634) is een orale, selectieve Janus kinase 1 (JAK1) remmer die vroege respons en aanhoudende werkzaamheid toonde bij patiënten met reumatoïde artritis en de ziekte van Crohn.

Effect van filgotinib, een selectieve JAK1-remmer, met en zonder methotrexaat bij patiënten met reumatoïde artritis: door patiënten gerapporteerde uitkomsten.


Is de ziekte van Huntington veroorzaakt door een dominant of recessief gen?

Answer: De ziekte van Huntington (HD) is een autosomaal dominante neurodegeneratieve ziekte

De ziekte van Huntington (HD) is een autosomaal dominante neurodegeneratieve ziekte die wordt gekenmerkt door geleidelijke achteruitgang van motorische en cognitieve functies en de ontwikkeling van psychiatrische tekorten. Diermodellen bieden krachtige middelen om de pathologie te bestuderen

De ziekte van Huntington (HD) is een erfelijke neurodegeneratieve aandoening veroorzaakt door een autosomaal-dominante uitbreiding van de CAG-trinucleotideherhaling in het gen dat codeert voor Huntingtine (Htt).

De ziekte van Huntington (HD) is een autosomaal-dominante, progressieve neurodegeneratieve ziekte die wordt gekenmerkt door bewegingsstoornissen, psychiatrische symptomen en cognitieve achteruitgang.

De D4S10-locus, gedefinieerd door de probe G8 en gekoppeld aan het gen voor de ziekte van Huntington (HD), heeft ons in staat gesteld individuen te identificeren met een hoge waarschijnlijkheid homozygoot te zijn voor deze autosomaal dominante neurodegeneratieve aandoening.

De ziekte van Huntington is een dodelijke autosomaal dominante neurodegeneratieve ziekte veroorzaakt door een abnormale CAG-uitbreiding in het huntingtine-gen.

De ziekte van Huntington is een autosomaal dominante neurodegeneratieve ziekte veroorzaakt door een toxische gain-of-function mutatie in het huntingtine-gen (Htt)

De ziekte van Huntington (HD) is een laat optredende, ongeneeslijke, autosomaal dominant overervende, progressieve neuropsychiatrische ziekte, gekenmerkt door chorea, veranderingen in persoonlijkheid, stemming en gedrag, en dementie.

De ziekte van Huntington (HD) is een genetisch dominante neurodegeneratieve aandoening veroorzaakt door een unieke mutatie in het ziektegen huntingtine.

De ziekte van Huntington is een autosomaal-dominante neurodegeneratieve ziekte met een begin in de midlife, veroorzaakt door uitbreiding van een polymorfe trinucleotide (CAG) herhaling.

De ziekte van Huntington (HD) is een goed gedefinieerde autosomaal dominante neurodegeneratieve ziekte veroorzaakt door CAG-herhalingsuitbreidingen in het HD-gen.


Wat is RiboTag-profielering?

Answer: RiboTag is een flexibel hulpmiddel om de translationele staat van gerichte cellen in heterogene celculturen te meten.

RiboTag is een flexibel hulpmiddel om de translationele staat van gerichte cellen in heterogene celculturen te meten.

Hier beschrijven we onze aanpassing van een ribosomaal vangststrategie die is ontworpen voor gebruik in transgene muizen die getagde ribosomale subeenheden (RiboTag) tot expressie brengen in specifieke celtypen, waardoor het mogelijk wordt om vertalende RNA's van gewenste celtypen binnen complexe weefsels te meten. Met deze strategie konden we neuron-specifiek RNA isoleren en analyseren ondanks de aanwezigheid van gliacellen door experimentele plasmiden te co-transfecteren met plasmiden die selectief RiboTag in neuronen tot expressie brengen. RiboTag-immunoprecipitatie was in staat RNA van hoge integriteit te herstellen uit kleine aantallen getransfecteerde cellen, dat vervolgens kan worden onderzocht met diverse methoden (bijv. RT-qPCR, PCR-array, RNA-Seq) en vergeleken kan worden met de basale RNA-expressie van de gehele cultuur. Daarnaast tonen we aan hoe co-transfectie van RiboTag met small hairpin RNA (shRNA)-constructen kan worden gebruikt om de mate van genexpressie-knockdown te valideren en nauwkeurig te beoordelen, en hoe RiboTag kan worden gebruikt om receptor-gemedieerde genregulatie te meten met tijdelijk tot expressie gebrachte designerreceptoren die exclusief worden geactiveerd door designerdrugs (DREADDs). RiboTag co-transfectie vertegenwoordigt een handig en krachtig hulpmiddel om RNA te isoleren uit een specifieke subset van gekweekte cellen met diverse toepassingen voor experimenten in vitro.


Is er een verhoogd risico op meningeomen bij overlevenden van de atoombom?

Answer: Ja, de incidentie van meningeomen is verhoogd bij overlevenden van de atoombom.

RESULTATEN: Meningeoom was de meest voorkomende tumor onder klinisch gediagnosticeerde tumoren, gevolgd door neuro-epitheliale tumoren, schwannomen en hypofysetumoren.

De dominantie van meningeomen boven neuro-epitheliale tumoren in de Japanse bevolking was opmerkelijk en verdient nadere studie.

Risicoverhogingen, hoewel niet statistisch significant, werden gezien voor meningeomen (ERR(Sv) = 0,6, 95% BI = -0,01 tot 1,8), gliomen (ERR(Sv) = 0,6, 95% BI = -0,2 tot 2,0), andere tumoren van het zenuwstelsel (ERR(Sv) = 0,5, 95% BI = <-0,2 tot 2,2) en hypofysetumoren (ERR(Sv) = 1,0, 95% BI = <-0,2 tot 3,5).

Hoge incidentie van meningeoom onder overlevenden van de atoombom in Hiroshima.

De incidentie van meningeoom onder overlevenden van de atoombom in Hiroshima is sinds 1975 toegenomen. Er was een significante correlatie tussen de incidentie en de dosis straling aan de hersenen. De huidige bevindingen suggereren sterk dat meningeoom een van de tumoren is die worden veroorzaakt door de atoombom in Hiroshima.

Incidentie van intracraniële meningeomen bij overlevenden van de atoombom in Nagasaki.

De analyse toonde een hoge correlatie tussen de incidentie van meningeomen en de afstand tot het hypocentrum. De incidentie onder overlevenden van de atoombom in Nagasaki ouder dan 40 jaar, vooral bij degenen die dichtbij werden blootgesteld, lijkt sinds 1981, 36 jaar na de explosie van de atoombom, toe te nemen in omgekeerde verhouding tot de blootstellingsafstand.

De incidenties van meningeoom onder de overlevenden van Hiroshima in 5-jaarlijkse intervallen sinds 1975 waren respectievelijk 5,3, 7,4, 10,1 en 14,9.


Wat is foliglurax?

Answer: Foliglurax is een positieve allosterische modulator van de metabotrope glutamaatreceptor 4. Foliglurax veroorzaakte een sterke en dosisafhankelijke omkering van parkinsonistische motorische symptomen bij makaken, waaronder bradykinesie, tremor, houding en mobiliteit. Bovendien verminderde PXT002331 de ernst van dyskinesie sterk, waardoor het therapeutische werkzaamheid heeft op zowel parkinsonistische motorische beperkingen als l-dopa-geïnduceerde dyskinesie. Het was de eerste verbinding van zijn klasse die fase IIa klinische onderzoeken betrad.

Een mGlu4-positieve allosterische modulator verlicht parkinsonisme bij primaten.

We onderzochten of een nieuwe positieve allosterische modulator van de metabotrope glutamaatreceptor 4, PXT002331 (foliglurax), parkinsonisme in primatenmodellen kon verminderen.

Als aanvulling op l-dopa veroorzaakte PXT002331 een sterke en dosisafhankelijke omkering van parkinsonistische motorische symptomen bij makaken, waaronder bradykinesie, tremor, houding en mobiliteit. Bovendien verminderde PXT002331 de ernst van dyskinesie sterk, waardoor het therapeutische werkzaamheid heeft op zowel parkinsonistische motorische beperkingen als l-dopa-geïnduceerde dyskinesie.

PXT002331 is de eerste verbinding van zijn klasse die fase IIa klinische onderzoeken betrad.


Wat is de genetische basis van het Cornelia de Lange-syndroom?

Answer: Mutaties in vijf genen (NIPBL, SMC1A, SMC3, RAD21 en HDAC8), allemaal regulatoren of structurele componenten van cohesine, zijn geïdentificeerd.

Mutaties in vijf genen (NIPBL, SMC1A, SMC3, RAD21 en HDAC8), allemaal regulatoren of structurele componenten van cohesine, zijn geïdentificeerd.

60% van de CdLS-gevallen wordt veroorzaakt door NIPBL-mutaties, 5% door mutaties in SMC1A, RAD21 en HDAC8, en bij één proband werd een mutatie in SMC3 gevonden.


Worden de profielen van de darmmicrobiota veranderd door bestraling?

Answer: Ja, bestraling heeft een diepgaande invloed op de profielen van de darmmicrobiota

Specifieke leden van de darmmicrobiota zijn betrouwbare biomarkers voor de intensiteit en dodelijkheid van bestraling in grote diermodellen van de menselijke gezondheid.

Bestraling had een diepgaande invloed op de profielen van de darmmicrobiota in beide dieren.

Onze bevindingen suggereren dat op darmsymbionten gebaseerde probiotica kunnen worden gebruikt als middelen om de door straling veroorzaakte afname van ecologische fitheid te herstellen.


Is TIM-3 een doelwit voor kankerimmunotherapie bij NSCLC?

Answer: Ja. Bovendien werden TIM-3 en CEACAM1 sterk gelijktijdig tot expressie gebracht tijdens langdurige CIK-kweek en vertoonden ze een significante en wederzijds positieve correlatie.

Onze resultaten impliceren dat het toepassen van gecombineerde behandeling op CIK-cellen vóór transfusie via antilichamen die PD-L1, LAG-3, TIM-3 en CEACAM-1 targeten, de efficiëntie van CIK-therapie voor NSCLC-patiënten zou kunnen verbeteren.

Bovendien werden TIM-3 en CEACAM1 sterk gelijktijdig tot expressie gebracht tijdens langdurige CIK-kweek en vertoonden ze een significante en wederzijds positieve correlatie.

In de huidige studie hebben we de dynamische expressie van acht belangrijke checkpointmoleculen (CTLA-4, PD-1, PD-L1, TIM-3, CEACAM-1, LAG-3, TIGIT en BTLA) op CIK-cellen van NSCLC-patiënten gedetecteerd.

Agentia die andere immuunremmende (bijv. Tim-3) of immuunstimulerende (bijv. CD137) receptoren op T-cellen targeten en andere benaderingen zoals adoptieve celoverdracht worden ook getest op klinische werkzaamheid bij melanoom.

We vonden immuunactivatie die samen bestond met een verhoging van meerdere targetbare immuuncheckpointmoleculen, waaronder PD-L1, PD-L2, PD-1, TIM-3, B7-H3, BTLA en CTLA-4, samen met toename van tumorinfiltratie door CD4(+)Foxp3(+) regulerende T-cellen in longadenocarcinomen die een EMT-fenotype vertoonden.

Cytometrische profilering identificeerde een immunologisch "heet" cluster met overvloedige CD8+ T-cellen die hoge niveaus van PD-1 en TIM-3 tot expressie brachten en een immunologisch "koud" cluster met een lagere relatieve overvloed aan CD8+ T-cellen en expressie van remmende markers.

Interessant is dat CD161+ CD4+ T-cellen de OX40 co-stimulerende receptor sterk tot expressie brengen, minder vaak 4-1BB, en een geactiveerd maar niet volledig uitgeput PD-1-positief Tim-3-negatief fenotype vertonen.

Bovendien werd overexpressie van targetbare immuuncheckpoints, zoals CTLA-4 en TIM-3, geassocieerd met EMT in beide NSCLC's.


Hoe beïnvloedt LB-100 de DDR-eiwitten (BRCA1, Chk2 en γH2AX)?

Answer: LB100 induceerde constitutieve hyperfosforylering van DDR-eiwitten (BRCA1, Chk2 en γH2AX).

LB100 induceerde ook constitutieve hyperfosforylering van DDR-eiwitten (BRCA1, Chk2 en γH2AX), veranderde de chronologie en persistentie van JNK-activatie, en moduleerde de expressie van 14-3-3 bindingsplaatsen.


Welke deeltjes gebruikt hadrontherapie?

Answer: Hadrontherapie maakt gebruik van protonenbundels.

Het gebruik van hadronbundels, vooral protonenbundels, in kankerbestralingstherapie is de afgelopen twee decennia snel toegenomen.