Is er een rol voor CADM1 bij Myelodysplastisch syndroom (MDS)?

Answer: Ja, CADM1 kan belangrijk zijn in de fysiopathologie van del(11q) MDS, waarbij de rol als tumorsuppressorgen wordt uitgebreid van solide tumoren naar hematopoëtische maligniteiten met deletie van de lange arm van chromosoom 11.

Samen met de frequente gelijktijdige deleties van KMT2A, ATM en CBL en mutaties van ASXL1, SF3B1 en CBL, tonen we aan dat CADM1 belangrijk kan zijn in de fysiopathologie van del(11q) MDS, waarbij de rol als tumorsuppressorgen wordt uitgebreid van solide tumoren naar hematopoëtische maligniteiten.

Het CADM1 tumorsuppressorgen is een belangrijke kandidaatgen in MDS met deletie van de lange arm van chromosoom 11.


Welke geneesmiddelen zitten er in de Segluromet combinatiepil?

Answer: Segluromet bevat combinaties van ertugliflozine en metformine. Het is recentelijk goedgekeurd door de Amerikaanse FDA als aanvulling op dieet en lichaamsbeweging om de glykemische controle te verbeteren bij volwassenen met T2DM.

Ertugliflozine, een zeer selectieve en reversibele SGLT2-remmer, is de nieuwste toevoeging aan de gliflozineklasse van SGLT2-remmers voor de behandeling van type 2 diabetes mellitus (T2DM). Het kreeg in december 2017 goedkeuring van de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) voor de behandeling van T2DM als monotherapie, en als onderdeel van twee afzonderlijke combinatietherapieën met vaste dosering met sitagliptine (Steglujan) en metformine (Segluromet).

Behandelde gebieden: Ertugliflozine en metforminehydrochloride (ertugliflozine/metformine, SEGLUROMET) is een recent goedgekeurde tablet met vaste dosering die de natrium-glucose co-transporter 2 (SGLT-2) remmer ertugliflozine en metformine bevat.

Ertugliflozine en combinaties met vaste dosering van ertugliflozine en metformine (Segluromet™) en ertugliflozine en sitagliptine (Steglujan™) zijn recentelijk goedgekeurd door de Amerikaanse FDA als aanvulling op dieet en lichaamsbeweging om de glykemische controle te verbeteren bij volwassenen met T2DM.

hypoglykemie. Behandelde gebieden: Ertugliflozine en metforminehydrochloride (ertugliflozine/metformine, SEGLUROMET) is een recent goedgekeurde tablet met vaste dosering die de natrium-glucose co-transporter 2 (SGLT-2) remmer ertugliflozine en met

flozine en combinaties met vaste dosering van ertugliflozine en metformine (Segluromet™) en ertugliflozine en sitagliptine (Steglujan™) zijn recentelijk goedgekeurd door de Amerikaanse FDA als aanvulling op dieet en lichaamsbeweging om de glykemische controle te verbeteren bij volwassenen met T2DM. Deze prod

kree goedkeuring van de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) in december 2017 voor de behandeling van T2DM als monotherapie, en als onderdeel van twee afzonderlijke combinatietherapieën met vaste dosering met sitagliptine (Steglujan) en metformine (Segluromet). Ertuglifloz

hypoglykemie. Behandelde gebieden: Ertugliflozine en metforminehydrochloride (ertugliflozine/metformine, SEGLUROMET) is een recent goedgekeurde tablet met vaste dosering die de natrium-glucose co-transporter 2 (SGLT-2) remmer ertugliflozine bevat.


Waar wordt het eiwit "Single-stranded DNA-binding protein" gevonden?

Answer: In het mitochondrion (mitochondriale single-stranded DNA binding protein, mtSSB) en de rol ervan is de regulatie van de initiatie van mitochondriale DNA-replicatie in zoogdiermitochondriën.

het mitochondriale single-stranded DNA-binding protein (mtSSB)

We rapporteren een rol voor het mitochondriale single-stranded DNA binding protein (mtSSB) bij het reguleren van de initiatie van mitochondriale DNA (mtDNA) replicatie in zoogdiermitochondriën.

SSB1, een mitochondriaal single-stranded DNA-binding protein

Het mitochondriale single-stranded DNA-binding protein (mtSSB)

mitochondriaal single-stranded DNA-binding protein.


Is periampullair carcinoom (PAC) een relatief zeldzame urogenitale maligniteit

Answer: Periampullair carcinoom (PAC) is een relatief zeldzame gastro-intestinale maligniteit en omvat Pancreaticobiliary als een subtype van periampullair carcinoom

Het pancreaticobiliary subtype van periampullair carcinoom (PAC) heeft een slechtere prognose in vergelijking met het intestinale subtype.

MUC1, CK20 en CDX2 immunohistochemische markers kunnen periampullaire carcinomen onderverdelen in pancreaticobiliary, intestinale en gemengde subtypes.

Pancreaticoduodenectomie (PD) is een complexe chirurgische procedure waarbij de duodenum, de kop van de pancreas en het uncinate proces, en de distale gemeenschappelijke galweg worden verwijderd. Het wordt het meest uitgevoerd bij periampullaire maligniteit, maar kan ook geïndiceerd zijn bij geselecteerde gevallen van chronische pancreatitis of goedaardige periampullaire tumoren.

Bij patiënten met verdenking op pancreas- of periampullair carcinoom is contrastversterkte abdominale computertomografie (CT) de standaard diagnostische methode.

De preoperatieve neutrofiel-tot-lymfocytenratio (NLR), wanneer ≥5, is geassocieerd met verminderde overleving bij patiënten met verschillende gastro-intestinale tumoren, maar de prognostische waarde bij patiënten met periampullaire tumoren is tot op heden niet gerapporteerd.

Vergelijking van galwegstenting en chirurgische bypass bij palliatieve behandeling van irresectabel periampullair carcinoom.

Ongeveer 20-40% van de periampullaire carcinomen is irresectabel op het moment van diagnose. Galwegstenting en chirurgische bypass zijn veelgebruikte palliatieve procedures.

Terwijl periampullair adenocarcinoom (PAC) vier anatomische subtypes heeft, pancreas, gemeenschappelijke galweg (CBD), ampullair en duodenum, vertoont het een relatief betere prognose

DEFINITIE: Periampullaire carcinomen zijn zeldzaam en vormen een speciale entiteit, omdat ze eerder worden gediagnosticeerd en een betere prognose hebben dan andere duodenumtumoren. METHODEN: In de huidige studie hebben we retrospectief de medische dossiers van 16 patiënten met periampullaire carcinomen over 10 jaar herzien. RESULTATEN: 16 patiënten, 10 mannen en 6 vrouwen (mediaan leeftijd 66,7 jaar, bereik 42-80) hadden een

Periampullaire carcinomen: een speciale entiteit van duodenumtumoren.

Periampullaire adenocarcinomen zijn zeldzame neoplasmata die ontstaan uit de kop van de pancreas, de ampulla van Vater, de distale galweg of het duodenum.


Voor welke indicatie is inotersen goedgekeurd?

Answer: Inotersen is goedgekeurd voor patiënten in stadium 1 en stadium 2 van erfelijke transthyretine-amyloïdose polyneuropathie.

Inotersen voor de behandeling van erfelijke transthyretine-amyloïdose.

Een nieuw medicijn genaamd inotersen (merknaam Tegsedi), ook bekend als IONIS-TTRRX, is in 2018 goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration, Health Canada en de Europese Commissie, en op de markt gebracht voor patiënten in stadium 1 en stadium 2 van hATTR polyneuropathie.


Leiden SETD1A-mutaties tot een verhoogde aanleg voor schizofrenie?

Answer: Ja. Er is een mutatie in het gen dat codeert voor een eiwit genaamd SetD1A. Dit eiwit is betrokken bij de ontwikkeling van schizofrenie.

Herhaling en omkering van schizofrenie-gerelateerde fenotypen bij Setd1a-deficiënte muizen.

SETD1A, een lysine-methyltransferase, is een belangrijk gen dat de vatbaarheid voor schizofrenie bepaalt. Muizen met een heterozygote verliesfunctie-mutatie van het orthologe gen vertonen veranderingen in axonale vertakkingen en corticale synaptische dynamiek, vergezeld van werkgeheugentekorten. We tonen aan dat Setd1a zowel aan promotoren als aan enhancers bindt, met een opvallende overlap tussen Setd1a en Mef2 op enhancers. Setd1a-doelen worden sterk tot expressie gebracht in piramidale neuronen en vertonen een complex patroon van transcriptie-activatie en -onderdrukking, gevormd door vermoedelijk tegengestelde functies van Setd1a op promotoren en Mef2-gebonden enhancers. Opmerkelijk is dat evolutionair geconserveerde Setd1a-doelen geassocieerd zijn met een genetische risicobelasting voor neuropsychiatrische aandoeningen. Het herstellen van de Setd1a-expressie op volwassen leeftijd herstelt cognitieve tekorten. Ten slotte identificeren we LSD1 als een belangrijke tegenwerkende demethylase voor Setd1a en tonen we aan dat de farmacologische antagonisatie hiervan resulteert in een volledige herstel van de gedrags- en morfologische tekorten bij Setd1a-deficiënte muizen. Onze bevindingen vergroten het begrip van hoe SETD1A-mutaties predisponeren tot schizofrenie (SCZ) en wijzen op nieuwe therapeutische interventies.


Is Sotatercept effectief voor Pulmonale Arteriële Hypertensie?

Answer: Sotatercept bleek effectief te zijn voor Pulmonale Arteriële Hypertensie.

Sotatercept voor de behandeling van Pulmonale Arteriële Hypertensie.

CONCLUSIES: Behandeling met sotatercept resulteerde in een vermindering van de pulmonale vasculaire weerstand bij patiënten die achtergrondtherapie kregen voor pulmonale arteriële hypertensie.

n hematologische bijwerkingen. Eén patiënt in de sotatercept 0,7 mg-groep overleed aan een hartstilstand.CONCLUSIES: Behandeling met sotatercept resulteerde in een vermindering van de pulmonale vasculaire weerstand bij patiënten die achtergrondtherapie kregen


Welke ziekte wordt veroorzaakt door mutaties in het gen CALR?

Answer: Somatische mutaties van calreticuline (CALR) zijn geïdentificeerd als een belangrijke ziekteverwekker van myeloproliferatieve neoplasmata,

JAK2, CALR en MPL zijn myeloproliferatieve neoplasma (MPN)-veroorzakende mutaties,

verlies-van-functie CALR-mutaties bevorderen oncogenese

Myeloproliferatieve Neoplasmata (MPN) zijn verworven klonale aandoeningen van de hematopoëtische stamcellen en omvatten Essentiële Trombocythemie, Polycythemia Vera en Myelofibrose. MPN worden gekenmerkt door mutaties in drie drivergenen (JAK2, CALR en MPL) en door een staat van chronische ontsteking.

De classificatie van myeloproliferatieve neoplasmata is gebaseerd op hematologische, histopathologische en moleculaire kenmerken, inclusief BCR-ABL1 en JAK2 V617F of MPL en CALR.

DOELSTELLINGEN: JAK2V617F (JAK2), calreticuline (CALR) en MPL515L/K (MPL) mutaties zijn belangrijk bij essentiële trombocythemie (ET) en kunnen geassocieerd zijn met verschillende klinische gevolgen van de ziekte.

Somatische mutaties van calreticuline (CALR) zijn geïdentificeerd als een belangrijke ziekteverwekker van myeloproliferatieve neoplasmata,


Is de 22-item sino-nasale uitkomstentest (SNOT-22) een veelgebruikt meetinstrument voor de gezondheid-gerelateerde kwaliteit van leven (HRQOL) geassocieerd met chronische rhinosinusitis (CRS)?

Answer: Conclusie. De hier gevalideerde Duitse SNOT-22 komt overeen met de originele SNOT-22. Het is een betrouwbaar, valide en responsief vragenformulier om symptomen, HRQOL en behandelrespons bij CRS-patiënten te beoordelen.

Beoordeling van gezondheid-gerelateerde kwaliteit van leven bij patiënten met chronische rhinosinusitis - Validatie van de Duitse Sino-Nasal Outcome Test-22 (Duitse SNOT-22).

Patiënten die voldeden aan de diagnostische criteria voor CRS werden prospectief opgenomen in een dwarsdoorsnede studie. Antwoorden van de Sinonasal Outcomes Test-22 (SNOT-22), een maat voor patiënt HRQOL, evenals de Lund-Kennedy en Lund-Mackay scores werden bij opname geregistreerd.

Drie groepen van elk 12 deelnemers werden onderzocht: patiënten met CRS zonder poliepen (CRS-groep), patiënten met symptomen van CRS maar radiologisch normale sinussen (alleen symptomen), en gezonde controles. Metingen van nNO werden uitgevoerd met behulp van de aspiratiemethode en de neuriemanoeuvre. Alle deelnemers vulden de Sino-Nasal Outcome Test (SNOT-22) in.

DOEL: De Sino-Nasal-Outcome-Test-22 (SNOT-22) vertegenwoordigt het referentievragenformulier om symptomen, gezondheid-gerelateerde kwaliteit van leven (HRQOL) en behandelrespons te beoordelen bij patiënten met chronische rhinosinusitis (CRS).

Uitkomsten omvatten scores op de CRS ziekte-ernst visuele analoge schaal (VAS), 22-item Sino-Nasal Outcome Test (SNOT-22), 5-dimensionale EuroQoL (EQ-5D) algemene gezondheidstoestand VAS, en 36-item Short-Form Health Survey (SF-36) voor HRQoL en vragenlijsten over zorggebruik gerelateerd aan neuspoliepen.

ACHTERGROND: De 22-item Sino-Nasal Outcome Test (SNOT-22) is een veelgebruikt uitkomstmaat voor chronische rhinosinusitis.

ACHTERGROND: De 22-item sino-nasale uitkomstentest (SNOT-22) is een veelgebruikt en krachtig patiënt-gerapporteerd uitkomstmaat voor chronische rhinosinusitis.

ACHTERGROND: Eerder onderzoek toonde aan dat de basislijn 22-item Sino-Nasal Outcome Test (SNOT-22) totaalscores nauwkeurig de keuze voor chirurgische interventie voorspellen bij patiënten met chronische rhinosinusitis.

DOELSTELLINGEN/HYPOTHESE: De Sinonasal Outcomes Test-22 (SNOT-22) wordt veel gebruikt als een patiënt-gerapporteerd sinonasaal kwaliteit van leven (QOL) instrument voor endoscopische endonasale chirurgie.

Is de sino-nasale uitkomstentest-22 betrouwbaar voor het begeleiden van patiënten met chronische rhinosinusitis bij endoscopische sinusoperatie?

De Sino-Nasal Outcome Test-22 als hulpmiddel om chronische rhinosinusitis te identificeren bij volwassenen met cystische fibrose.

Onze doelstelling was het onderzoeken van de bruikbaarheid van de 22-item Sino-Nasal Outcome Test (SNOT-22) als hulpmiddel om CRS te identificeren bij volwassenen met cystische fibrose.

DOEL: De SNOT-22 (22-item Sinonasal Outcome Test) is een hoogwaardige uitkomstmaat die de kwaliteit van leven specifiek voor chronische rhinosinusitis beoordeelt.

ACHTERGROND: De 22-item sino-nasale uitkomstentest (SNOT-22) is een veelgebruikt en krachtig patiënt-gerapporteerd uitkomstmaat voor chronische rhinosinusitis (CRS).

DOELSTELLINGEN/HYPOTHESE: De 22-item Sinonasal Outcome Test (SNOT-22) is een gevalideerde gezondheid-gerelateerde kwaliteit van leven uitkomstmaat (HRQoL) voor chronische rhinosinusitis; echter, SNOT-22 domeinen zijn niet specifiek gevalideerd voor chronische rhinosinusitis met neuspoliepen (CRSwNP). STUDIEONTWERP: Validatie van de SNOT-22 domeinstructuur, gebruikmakend van gegevens uit 3 gerandomiseerde, placebogecontroleerde, dubbelblinde, multicenter klinische onderzoeken met dupilumab bij volwassenen met matig tot ernstig CRSwNP. METHODEN: Voorlopige dimensionale structuur werd afgeleid door exploratieve factoranalyses van SNOT-22 gegevens uit een fase 2 onderzoek (NCT01920

DOELSTELLINGEN: We wilden de psychometrische validatie bepalen van een ziekte-specifiek gezondheid-gerelateerd kwaliteit van leven instrument voor gebruik bij chronische rhinosinusitis, de 22-item Sinonasal Outcome Test (SNOT-22), een aanpassing van een bestaand instrument, de SNOT-20. ONTWERP, LOCATIE EN DEELNEMERS: De Nationale Vergelijkende Audit van Chirurgie voor Neuspoliepen en Chronische Rhinosinusitis was een prospectieve cohortstudie die gegevens verzamelde van 3128 volwassen patiënten die sinonasale chirurgie ondergingen.

Effect van CRS. We wilden bepalen of de 22-item Sino-Nasal Outcome Test (SNOT-22) score voorspellend is voor door de patiënt ervaren controle van CRS symptomen. METHODEN: Prospectieve dwarsdoorsnede studie van 2

De Sinonasal Outcome Test (SNOT-22) is een slecht diagnostisch hulpmiddel voor chronische rhinosinusitis.

De 22-item Sino-Nasal Outcome Test weerspiegelt nauwkeurig de door patiënten gerapporteerde controle van chronische rhinosinusitis symptomatologie.

Ontwikkeling van Sinonasal Outcome Test (SNOT-22) domeinen bij chronische rhinosinusitis met neuspoliepen.

Structuur met sterke Cronbach's alpha waarden (alle >0,80). Matige tot hoge correlaties werden waargenomen tussen veranderingen in SNOT-22 domeinscores en andere door patiënten gerapporteerde uitkomstmaten, samen met grote effectgrootte schattingen (≥0,7), wat responsiviteit aantoont.


Is pRETRO-SUPER een adenovirale vector?

Answer: Nee, pRETRO-SUPER is een retrovirale vector.

In deze studie onderzochten we het effect van small interfering RNA (siRNA) van connective tissue growth factor (CTGF) via de pRetro-Super (PRS) retrovirusvector op de expressie van CTGF en gerelateerde extracellulaire matrixmoleculen in menselijke proximale tubulaire niercellen (HKC's) geïnduceerd door hoge glucose, om hulp te bieden bij de therapie van renale tubulointerstitiële fibrose.


Welk hulpmiddel is ontwikkeld voor de annotatie van Gα-, Gβ- en Gγ-subunits van G-eiwitten?

Answer: GprotPRED is een online hulpmiddel dat gebruikmaakt van profiel Hidden Markov Modellen (pHMM's) en toepassing op proteomen. De sensitiviteit en specificiteit voor alle pHMM's waren gelijk aan 100%, met uitzondering van het Gβ-geval, waarbij de sensitiviteit 100% is en de specificiteit 99,993%.

GprotPRED: Annotatie van Gα-, Gβ- en Gγ-subunits van G-eiwitten met behulp van profiel Hidden Markov Modellen (pHMM's) en toepassing op proteomen.

Er is een online hulpmiddel ontwikkeld, GprotPRED, dat deze zes pHMM's gebruikt. De sensitiviteit en specificiteit voor alle pHMM's waren gelijk aan 100%, met uitzondering van het Gβ-geval, waarbij de sensitiviteit 100% is en de specificiteit 99,993%. In tegenstelling tot Pfam's pHMM, dat Gα-subunits in het algemeen detecteert, detecteert onze methode niet alleen Gα-subunits, maar classificeert deze ook in de juiste Gα-eiwitfamilie en kan daardoor een nuttig hulpmiddel worden voor de annotatie van G-eiwitten in nieuw ontdekte proteomen. Het online hulpmiddel GprotPRED is openbaar beschikbaar voor niet-commercieel gebruik op http://bioinformatics.biol.uoa.gr/GprotPRED en ook is er een standalone versie van het hulpmiddel beschikbaar op https://github.com/vkostiou/GprotPRED.


Beschrijf toepassingen van de CHALICE-regel.

Answer: De Children's Head Injury Algorithm for the Prediction of Important Clinical Events (CHALICE) is een van de sterkste klinische voorspellingsregels voor de behandeling van kinderen met hoofdletsel. Het kan worden gebruikt om overlijden, de noodzaak van neurochirurgische interventie of CT-afwijkingen bij kinderen met hoofdtrauma te voorspellen.

RESULTATEN: De optimale strategie was gebaseerd op de Children's Head Injury Algorithm for the Prediction of Important Clinical Events (CHALICE)-regel, hoewel de kosten en uitkomsten die met elke strategie gepaard gingen over het algemeen vergelijkbaar waren. CONCLUSIES: Ruimhartige toepassing van CT-scans op basis van een beslissingregel met hoge sensitiviteit is niet alleen effectief maar ook kostenbesparend, waarbij de CHALICE-regel de optimale strategie is, hoewel er enige onzekerheid in de resultaten bestaat.

Voor neurochirurgisch letsel hadden alle regels een hoge sensitiviteit (98-100%), maar de Children's Head Injury Algorithm for the Prediction of Important Clinical Events (CHALICE)-regel had de hoogste specificiteit (86%) in de afgeleide cohort.

Toepassing van deze regel in het Verenigd Koninkrijk zou waarschijnlijk resulteren in een onacceptabel hoog aantal CT-scans per letsel, en voortgezet gebruik van de op CHALICE gebaseerde NICE-richtlijnen vormt een passend alternatief.

Toepassing van de CHALICE klinische voorspellingsregel voor intracraniële verwondingen bij kinderen buiten het VK: impact op het aantal hoofd-CT-scans.

DOEL: De Children's Head Injury Algorithm for the Prediction of Important Clinical Events (CHALICE) is een van de sterkste klinische voorspellingsregels voor de behandeling van kinderen met hoofdletsel.

CONCLUSIES: Toepassing van de CHALICE-regel op deze niet-UK dataset zou het aantal CT-scans verdubbelen, met een schijnbare kleine winst in vertraagde detectie van CT-afwijkingen.

Deze variabelen werden gedefinieerd op basis van een literatuuronderzoek, en er werd een pilotstudie uitgevoerd voorafgaand aan de Children's Head Injury Algorithm for the Prediction of Important Clinical Events (CHALICE)-studie.

Klinische vraag: Wat is de diagnostische nauwkeurigheid van de PECARN-, CATCH- en CHALICE-klinische beslissingsregels voor pediatrisch hoofdletsel, en zijn deze regels geldig wanneer toegepast op een nieuwe dataset? Gekozen artikel: Babl FE, Borland ML, Phillips N, et al.

Vergelijking van PECARN-, CATCH- en CHALICE-klinische beslissingsregels voor pediatrisch hoofdletsel op de spoedeisende hulp.

De regels van de hoogste kwaliteit zijn de Canadian Assessment of Tomography for Childhood Head Injury (CATCH), Children's Head Injury Algorithm for the Prediction of Important Clinical Events (CHALICE) en Pediatric Emergency Care Applied Research Network (PECARN) CDR's.

Toepasbaarheid van de CATCH-, CHALICE- en PECARN-pediatrische hoofdletsel klinische beslissingsregels: pilotgegevens van een enkel Australisch centrum.

Predictorvariabelen gebruikt in de Canadian Assessment of Tomography for Childhood Head Injury (CATCH), Children's Head Injury Algorithm for the Prediction of Important Clinical Events (CHALICE) en Pediatric Emergency Care Applied Research Network (PECARN) CDR's werden verzameld.

Neurochirurgisch letsel had allemaal een hoge sensitiviteit (98-100%), maar de Children's Head Injury Algorithm for the Prediction of Important Clinical Events (CHALICE)-regel had de hoogste specificiteit (86%) in de afgeleide cohort. CONC

Dit is gebaseerd op de Children's Head Injury Algorithm for the Prediction of Important Clinical Events (CHALICE) hoofdletselregel.

DOEL VAN DE STUDIE: Drie klinische beslissingsregels voor hoofdletsel bij kinderen (Pediatric Emergency Care Applied Research Network [PECARN], Canadian Assessment of Tomography for Childhood Head Injury [CATCH] en Children's Head Injury Algorithm for the Prediction of Important Clinical Events [CHALICE]) hebben een hoge prestatie aangetoond.

Klinische vraag: Wat is de diagnostische nauwkeurigheid van de PECARN-, CATCH- en CHALICE-klinische beslissingsregels voor pediatrisch hoofdletsel, en zijn deze regels geldig wanneer toegepast op een nieuwe dataset? Ar

Het primaire doel van de studie was het bepalen van de diagnostische nauwkeurigheid en het bieden van externe validatie voor de PECARN-, CATCH- en CHALICE-klinische beslissingsregels in een klinisch homogene cohort van kinderen. Het secundaire doel

Drie regels zijn geïdentificeerd als van hoge kwaliteit en nauwkeurigheid: de Canadian Assessment of Tomography for Childhood Head Injury (CATCH) uit Canada, de Children's Head Injury Algorithm for the Prediction of Important Clinical Events (CHALICE) uit het VK, en de voorspellingsregel voor het identificeren van kinderen met een zeer laag risico op klinisch belangrijk traumatisch hersenletsel ontwikkeld door de Pediatric Emergency Care Applied Research Network (PECARN) uit de VS.

Neurochirurgische operatie en 15 overleden. De CHALICE-regel werd afgeleid met een sensitiviteit van 98% (95% betrouwbaarheidsinterval (BI) 96% tot 100%) en een specificiteit van 87% (95% BI 86% tot 87%) voor de voorspelling van klinisch significant hoofdletsel, en vereist een CT-scanpercentage van 14%. CONCLUSIE: Er is een klinische beslissingsregel met hoge sensitiviteit afgeleid voor het identificeren van kinderen die een CT-scan moeten ondergaan.

Moeilijk. We bepaalden het risico op intracraniële verwonding wanneer SH de enige voorspeller is, gebruikmakend van definities uit de Pediatric Emergency Care Applied Research Network (PECARN) en Children's Head Injury Algorithm for the Prediction of Important Clinical Events (CHALICE) hoofdtrauma regels. ONTWERP: Geplande secundaire analyse van een multicenter prospectieve observationele studie. LOCATIE: Tien spoedeisende hulpafdelingen in Australië en Nieuw-Zeeland. PATIËNTEN: Kinderen <2 jaar met hoofdtrauma (n=5237). INTERVENTIES: We gebruikten de PECARN (elke niet-frontale hematoom) en CHALICE (>5 cm hematoom in elk gebied van het hoofd) regel-gebaseerde definitie van geïsoleerde SH bij zowel kinderen <1 jaar als <2 jaar. BELANGRIJKSTE UITKOMSTMATEN: Klinisch belangrijk traumatisch hersenletsel (ciTBI; d.w.z. overlijden, neurochirurgie, intubatie >24 uur of positieve CT-scan in combinatie met ziekenhuisopname ≥2 nachten voor traumatisch hersenletsel). RESULTATEN: Bij kinderen <1 jaar met geïsoleerde SH volgens de PECARN-regel was het risico op ciTBI 0,0% (0/109; 95% BI 0,0% tot 3,3%); bij degenen met geïsoleerde SH zoals gedefinieerd door de CHALICE

Nauwkeurigheid van PECARN-, CATCH- en CHALICE-hoofdletselbeslissingsregels bij kinderen: een prospectieve cohortstudie.


Wat is het KDEL-retentiesignaal?

Answer: de -KDEL-retentiesignaalvolgorde is kenmerkend voor veel eiwitten die gelokaliseerd zijn in het ER.

Door het antilichaam te fuseren met een KDEL-retentiesignaal vindt de interactie tussen antilichamen en native membraanantigenen plaats binnen het endoplasmatisch reticulum tijdens het proces van eiwitsecretie

Het KDEL-retentiesignaal leidde tot de ophoping van PrP in het ER,

behouden in het endoplasmatisch reticulum (ER) met behulp van een KDEL-retentiesignaal

Deze sequenties lijken op de -KDEL-retentiesignaalvolgorde die kenmerkend is voor veel eiwitten die gelokaliseerd zijn in het ER.


Wat zijn de diagnostische criteria voor hemofagocytaire lymfohistiocytose?

Answer: Hemofagocytaire syndroom (HS) is een ernstige hyperinflammatoire aandoening waarvan de belangrijkste symptomen aanhoudende koorts, cytopenie, hepatosplenomegalie en hemofagocytose door geactiveerde, morfologisch goedaardige macrofagen zijn.

Hemofagocytaire lymfohistiocytose (HLH) is een zeldzaam en agressief syndroom van overmatige cytokineproductie dat snelle herkenning en agressieve therapie vereist.

Hemofagocytaire lymfohistiocytose (HLH) is een zeldzame en levensbedreigende aandoening die wordt gekenmerkt door een overactieve immuunrespons met overmatige productie van pro-inflammatoire cytokines. De initiële presentatie van deze aandoening bootst vaak vele ziekten na en overlapt ermee, waaronder infecties, sepsis en multiorgaanfalen, wat de diagnose van HLH uitdagend maakt.

Hemofagocytaire syndroom (HPS) of hemofagocytaire lymfohistiocytose (HLH) is een acute en snel progressieve systemische inflammatoire aandoening die wordt gekenmerkt door cytopenie, overmatige cytokineproductie en hyperferritinemie.

Hemofagocytaire syndroom (HS) is een ernstige hyperinflammatoire aandoening waarvan de belangrijkste symptomen aanhoudende koorts, cytopenie, hepatosplenomegalie en hemofagocytose door geactiveerde, morfologisch goedaardige macrofagen zijn.

Verworven hemofagocytaire lymfohistiocytose omvat een heterogene groep van hyperinflammatoire immuunreacties die vaak resulteren in ongecontroleerde immuunresponsen, voornamelijk door proliferatie van cytotoxische T-cellen en hemofagocytose door macrofagen.

en symptomen voldeden aan de vijf criteria voor de diagnose van hemofagocytaire lymfohistiocytose, waaronder koorts, cytopenie, hemofagocytose, hyperferritinemie en hoge niveaus van oplosbare interleukine-2 receptor. Daarom zijn de d

iagnostische criteria van hemofagocytaire lymfohistiocytose als volgt: koorts, splenomegalie, cytopenieën die ten minste twee van de drie bloedlijnages in het perifere bloed aantasten, hypertriglyceridemie en hyperferritinemie, verhoogd serumniveau van oplosbare interleukine-2 receptor (sCD25), hypofibrinogenemie, hemofagocytose in het beenmerg en verminderde activiteit van cytotoxische T-cellen en natural killer-cellen. In dit geva

In HLH-94, de eerste prospectieve internationale behandelingsstudie voor hemofagocytaire lymfohistiocytose (HLH), was de diagnose gebaseerd op vijf criteria (koorts, splenomegalie, bicytopenie, hypertriglyceridemie en/of hypofibrinogenemie, en hemofagocytose). In HL

Diagnostische criteria omvatten idiopathische koorts, splenomegalie, cytopenieën, hypertriglyceridemie, hypofibrinogenemie en de aanwezigheid van hemofagocytose.

Hemofagocytaire lymfohistiocytose (HLH) wordt gekenmerkt door koorts, splenomegalie, geelzucht en pathologische bevindingen van hemofagocytose in het beenmerg of andere weefsels zoals de lymfeklieren en lever.

Diagnostische criteria van hemofagocytaire lymfohistiocytose zijn als volgt: koorts, splenomegalie, cytopenieën die ten minste twee van de drie bloedlijnages in het perifere bloed aantasten, hypertriglyceridemie en hyperferritinemie, verhoogd serumniveau van oplosbare interleukine-2 receptor (sCD25), hypofibrinogenemie, hemofagocytose in het beenmerg en verminderde activiteit van cytotoxische T-cellen en natural killer-cellen.


Wanneer werd Vitravene goedgekeurd in Brazilië?

Answer: Vitravene werd in de zomer van 1999 goedgekeurd in Brazilië.

In augustus 1998 keurde de FDA de verkoop van Vitravene goed voor de lokale behandeling van CMV-retinitis [296420], [296780], en zowel de Europese als de Braziliaanse registratiegoedkeuring volgden in de zomer van 1999 [335238].


Is er een afhankelijkheid tussen chromatine-organisatie en dorsoventrale genexpressie in Drosophila?

Answer: Nee. Er is onafhankelijkheid van chromatineconformatie en genregulatie tijdens dorsoventrale patroonvorming in Drosophila

Onafhankelijkheid van chromatineconformatie en genregulatie tijdens dorsoventrale patroonvorming in Drosophila.

Hier, met gebruik van de dorsoventrale patroonvorming van het Drosophila melanogaster embryo als modelsysteem, leveren we bewijs voor de onafhankelijkheid van chromatine-organisatie en dorsoventrale genexpressie. We definiëren weefsel-specifieke enhancers en koppelen deze aan expressiepatronen met behulp van single-cell RNA-seq. Verrassend genoeg, ondanks weefsel-specifieke chromatine-toestanden en genexpressie, wordt chromatine-organisatie grotendeels behouden over de weefsels heen. Onze resultaten geven aan dat weefsel-specifieke chromatineconformatie niet noodzakelijk is voor weefsel-specifieke genexpressie, maar eerder fungeert als een scaffold die genexpressie faciliteert wanneer enhancers actief worden.


Is vocimagene amiretrorepvec effectief voor terugkerende hooggradige gliomen?

Answer: Nee. Ondanks aanvankelijk veelbelovende resultaten in een gerandomiseerde, open-label fase 2/3-studie, verbeterde de toediening van Toca 511 en Toca FC bij patiënten die een tumorresectie ondergingen voor de eerste of tweede recidief van glioblastoom of anaplastisch astrocytoom de algehele overleving of andere effectiviteitsuitkomsten niet.

Relevantie: Bij patiënten die een tumorresectie ondergingen voor de eerste of tweede recidief van glioblastoom of anaplastisch astrocytoom verbeterde de toediening van Toca 511 en Toca FC, vergeleken met de standaardzorg (SOC), de algehele overleving of andere effectiviteitsuitkomsten niet.

De mediane OS was 11,10 maanden voor de Toca 511/FC-groep en 12,22 maanden voor de controlegroep (hazard ratio, 1,06; 95% BI 0,83, 1,35; P = 0,62). De secundaire eindpunten toonden geen statistisch significante verschillen.

Expert opinie: Deze vroege studies leveren zeer bemoedigende resultaten voor Toca 511 en Toca FC bij rHGG. Deze therapie had een responspercentage van 11,3% en een mediane OS van 11,9 maanden bij 56 patiënten, een verbetering vergeleken met historische controles.

Bevindingen uit een fase I-studie suggereren dat het direct toedienen van hoge concentraties van de chemotherapie 5-FU aan hersentumoren via de retrovirale vector vocimagene amiretrorepvec, of Toca 511, mogelijk voordelig is voor patiënten met terugkerende hooggradige gliomen.

De algehele overleving voor terugkerende hooggradige gliomen was 13,6 maanden (95% betrouwbaarheidsinterval, 10,8 tot 20,0) en was statistisch verbeterd ten opzichte van een externe controle (hazard ratio, 0,45; P = 0,003).


Welke eiwitten zijn markers van myositis?

Answer: Bloedtesten toonden significant verhoogde CK- en aldolasewaarden bij patiënten met myositis (p < 0,001 en p < 0,0001).

Biologische markers zoals serum creatinefosfokinase (CPK) worden vaak gebruikt om spierweefselbeschadiging te meten.

Cardiale Troponine I en T bij myositis en myocarditis geassocieerd met checkpointremmers.

Bloedtesten toonden significant verhoogde CK- en aldolasewaarden bij patiënten met myositis (p < 0,001 en p < 0,0001).


Wat is de associatie tussen maternale en foetale alloantigenen en RANTES-productie?

Answer: Inductie van maternale tolerantie voor foetale alloantigenen door RANTES-productie.

Inductie van maternale tolerantie voor foetale alloantigenen door RANTES-productie.

We hebben de rol van RANTES onderzocht bij de inductie van maternale-foetale tolerantie.

RANTES kan betrokken zijn bij de lokale inductie van een Th1-type respons die nodig is voor een succesvolle implantatie.

PROBLEEM: Verschillende studies geven aan dat RANTES (Regulated on Activation, Normal T cell Expressed and Secreted) in staat is T-celresponsen te downreguleren, wat suggereert dat het relevant kan zijn voor de inductie van foetale tolerantie.

Cytokinen zoals monocyten chemotactisch peptide-1 (MCP-1), interleukine-8 (IL-8), RANTES (Regulated on Activation and Normally T-cells Expressed and presumably Secreted) en interleukine-10 (IL-10) worden verondersteld een cruciale rol te spelen bij immuunherkenning, acceptatie van het foetale allograft, het in stand houden van de zwangerschap en de partus.


Wat is Tagsedi?

Answer: Tagsedi is een antisense-oligonucleotide van de tweede generatie met 2'-O-methoxyethyl modificatie, ontworpen om te binden aan het 3' niet-getransleerde gebied van het transthyretine mRNA in de kern van de levercellen.

Een nieuw medicijn genaamd inotersen (merknaam Tagsedi), ook bekend als IONIS-TTRRX, is in 2018 goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration, Health Canada en de Europese Commissie, en op de markt gebracht voor patiënten in stadium 1 en stadium 2 van hATTR polyneuropathie. Inotersen is een antisense-oligonucleotide van de tweede generatie met 2'-O-methoxyethyl modificatie, ontworpen om te binden aan het 3' niet-getransleerde gebied van het transthyretine mRNA in de kern van de levercellen.


Moet perampanel worden gebruikt voor amyotrofische laterale sclerose?

Answer: Nee. Perampanel mag niet worden gebruikt voor amyotrofische laterale sclerose.

RESULTATEN: Zes deelnemers werden opgenomen. Allen hadden bijwerkingen, voornamelijk gedragsmatig. Twee voltooiden de proef en de andere vier stopten vanwege bijwerkingen. Alle deelnemers meldden dat deze bijwerkingen verdwenen na het stoppen met het medicijn. De proef werd stopgezet vanwege het grote aantal bijwerkingen.BESPREKING: Het gebruik van perampanel in deze studie bij ALS werd beperkt door de slechte verdraagbaarheid

CONCLUSIES: Perampanel werd geassocieerd met een significante daling van de ALSFRS-R-score en werd gekoppeld aan verslechtering van de bulbaire subscores in de 8 mg-groep.


Is Satb1 een transcriptiefactor?

Answer: Ja, transcriptiefactor Satb1.

Speciale AT-rijke sequentie bindend eiwit-1 (SATB1) is gelokaliseerd in de kern en herstructureert de chromatinestructuur in T-cellen

transcriptiefactorcomplexen. Deze MYB-complexen assembleren abnormaal met LYL1, E2A, C/EBP-familieleden, LMO2 en SATB1.

Kleuring voor de transcriptiefactoren Foxp2, Satb1 en Satb2 labelde de meeste ganglioncellen in de aviaire ganglioncellagen.


Wat is PPROM?

Answer: Vroegtijdige vroeggeboorte (Pre-labor) ruptuur van de foetale membranen wordt vaak afgekort als PPROM, en wordt gedefinieerd als het scheuren van de membranen vóór het begin van de arbeid bij < 37 weken zwangerschap, het treft ongeveer 3% van alle zwangerschappen

spontane vroegtijdige vroeggeboorte ruptuur van de foetale membranen (PPROM).

vroegtijdige pre-labor ruptuur van membranen (PPROM)

vroegtijdige pre-labor ruptuur van membranen (PPRoMs).Methoden

Vroegtijdige pre-labor ruptuur van membranen (PPROM), gedefinieerd als het scheuren van de membranen vóór het begin van de arbeid bij < 37 weken zwangerschap, treft ongeveer 3% van alle zwangerschappen.

DOELSTELLINGEN: Vaststellen of scheiding van het chorioamnion membraan van de interne cervixos, het "maan-teken", geassocieerd is met vroegtijdige vroeggeboorte ruptuur van membranen (PPROM) bij tweeling-tweeling transfusiesyndroom (TTTS).

Obesitas was geassocieerd met een verminderde kans op spontane vroeggeboorte zonder PPROM <37 weken (aangepaste OR = 0,8, 95% CI: 0,7, 0,9) en een verhoogd risico op PPROM <37 weken (aangepaste OR = 1,3, 95% CI: 1,1, 1,6) en PPROM <34 weken (aangepaste OR = 1,4, 95% CI: 1,0, 2,0).

DOELSTELLINGEN: Vroegtijdige vroeggeboorte ruptuur van membranen (PPROM) is een belangrijke complicatie na fetoscopische lasercoagulatie (FLC) voor tweeling-tweeling transfusiesyndroom (TTTS).

Infectie wordt beschouwd als een belangrijke oorzaak van vroegtijdige vroeggeboorte ruptuur van membranen (PPROM).

We introduceren het concept dat pPROM een ziekte van de foetale membranen is waarbij de ontstekings-oxidatieve stress-as een grote rol speelt in het veroorzaken van processen die kunnen leiden tot verzwakking van de membranen via verschillende mechanismen. Daarnaast

Inleiding: Spontane vroeggeboorte (sPTB), die voornamelijk voorkomt als spontane vroegtijdige arbeid (sPTL) of pre-labor vroegtijdige ruptuur van membranen (PPROM), is een syndroom dat verantwoordelijk is voor 5-10% van de levendgeborenen per jaar

PROBLEEM: Vroegtijdige, vroeggeboorte ruptuur van membranen (PPROM) is een ernstige zwangerschapsuitkomst die vaak geassocieerd wordt met infectie door genitale mycoplasma's, Mycoplasma hominis, Ureaplasma parvum en U. urealyticum

Hoewel de etiologie van vroegtijdige vroeggeboorte ruptuur van membranen (PPROM) waarschijnlijk multifactorieel is, heeft recente literatuur aangegeven dat infectieuze processen een belangrijke rol kunnen spelen

DOEL: Vroegtijdige vroeggeboorte ruptuur van membranen (PPROM) is een complicatie in de verloskunde en de belangrijkste oorzaak van perinatale sterfte en morbiditeit

Zijn biologische markers relevant voor de diagnose en prognose van vroegtijdige vroeggeboorte ruptuur van membranen (PPROM)?

DOELSTELLINGEN: Vroegtijdige vroeggeboorte ruptuur van membranen (PPROM) wordt gedefinieerd als het scheuren van de foetale membranen vóór

Vroegtijdige pre-labor ruptuur van de membranen (PPROM) wordt gedefinieerd als pre-labor ruptuur van de membranen vóór 37 weken zwangerschap.

ACHTERGROND: Vroegtijdige pre-labor ruptuur van membranen (PPROM) is een veelvoorkomende oorzaak van vroeggeboorte

ACHTERGROND: Vroegtijdige, pre-labor ruptuur van de foetale membranen (pPROM) is de meest voorkomende voorloper van vroeggeboorte en kan leiden tot overlijden, neonatale ziekte en langdurige

Mid-trimester vroegtijdige vroeggeboorte ruptuur van membranen (PPROM), gedefinieerd als ruptuur van de foetale membranen vóór 28 weken zwangerschap, compliceren ongeveer 0,4%-0,7% van alle zwangerschappen.

Vroegtijdige pre-labor ruptuur van de membranen (pPROM) blijft een belangrijk verloskundig probleem dat 3-4% van alle zwangerschappen treft en voorafgaat aan 40-50% van alle vroeggeboorten.

Vroegtijdige vroeggeboorte ruptuur van membranen (PPROM) wordt gedefinieerd als een spontane ruptuur van de membranen die optreedt vóór het begin van de arbeid en 37 weken zwangerschap.

ACHTERGROND: Vroegtijdige vroeggeboorte ruptuur van membranen (PPROM) is een uitdagende complicatie van zwangerschappen en een belangrijke oorzaak van perinatale morbiditeit en

Vroegtijdige vroeggeboorte ruptuur van de membranen (PPROM) is een belangrijke oorzaak van vroeggeboorte en een bron van aanzienlijke neonatale morbiditeit.

Inleiding: Vroegtijdige vroeggeboorte ruptuur van membranen (PPROM) is een van de belangrijkste oorzaken van perinatale morbiditeit

Vroegtijdige vroeggeboorte ruptuur van de membranen (PPROM) is verantwoordelijk voor een derde van alle vroeggeboorten en treft jaarlijks 120.000 zwangerschappen in de Verenigde Staten.

significant invloed op de incidentie van PPROM. De concordantie en voorspellers van PPROM zijn maternale leeftijd (P < 0,000), zwangerschapsduur bij PROM (P < 0,000), latentieperiode (P < 0,000) en geboortegewicht (P < 0,001).CONCLUSIE: PPROM is een belangrijke complicatie van zwangerschappen en een

DOEL: Onderzoeken van de incidentie van vroegtijdige vroeggeboorte ruptuur van membranen (PPROM) bij zwangerschappen met tweeling-tweeling transfusiesyndroom (TTTS) behandeld met laserfotocoagulatie waarbij een oplosbare gelatinespons werd gebruikt als chorioamnion afdichting van de fetoscopische toegangspoort.METHODE: Een retrospectieve analyse werd uitgevoerd van opeenvolgende gevallen die fetoscopische gerichte lasersurgery ondergingen voor TTTS tussen oktober 2006 en november 2008 in het Texas Children's Fetal Center, waarbij een oplosbare gelatinespons, gebruikt als chorioamnion 'plug', aan het einde van de interventie werd geplaatst als mogelijke profylactische maatregel|


Wat is de halfwaardetijd van epimutaties over generaties van C. elegans?

Answer: Bij C. elegans hebben epimutaties doorgaans korte halfwaardetijden van twee tot drie generaties. Niettemin duren sommige epimutaties minstens tien generaties.

We tonen aan dat epimutaties spontaan ontstaan met een snelheid die ongeveer 25 keer groter is dan veranderingen in de DNA-sequentie en doorgaans korte halfwaardetijden hebben van twee tot drie generaties. Niettemin duren sommige epimutaties minstens tien generaties.


Welke geneesmiddelen zijn opgenomen in de Avandamet-pil?

Answer: De combinatie van metformine en rosiglitazon in één pil (Avandamet) werd in oktober 2002 door de FDA goedgekeurd voor de behandeling van diabetes.

DOEL: De langetermijn kosteneffectiviteit van het gebruik van pioglitazon plus metformine (Actoplusmet) vergeleken met rosiglitazon plus metformine (Avandamet) bij de behandeling van type 2 diabetes (T2DM) werd beoordeeld vanuit het perspectief van een Amerikaanse derdebetaler.

Metformine/rosiglitazon combinatiepil (Avandamet) voor de behandeling van patiënten met Type 2 diabetes.

De combinatie van metformine en rosiglitazon in één pil (Avandamet) werd in oktober 2002 door de FDA goedgekeurd voor de behandeling van diabetes.

Metformine en rosiglitazon in één pil (Avandamet) werd in oktober 2002 door de FDA goedgekeurd voor de behandeling van diabetes. Als insulineresistentie

Enkele-tablet combinatie van metformine en rosiglitazon, Avandamet, is beschikbaar gekomen. Avandamet is

ACHTERGROND: Momenteel heeft China de samengestelde tablet met een vaste dosis rosiglitazon en metformine, Avandamet, geregistreerd, wat de therapietrouw van patiënten kan verbeteren

DOEL: De effecten van Avandia en de combinatie met metformine (Avandamet) op de secretie van vetweefselhormoon bestuderen

Een gerandomiseerde, parallelle groep, dubbelblinde, multicenter studie die de werkzaamheid en veiligheid van Avandamet (rosiglitazon/metformine) en metformine vergelijkt op lange termijn glykemische controle en botmineraaldichtheid na 80 weken behandeling bij medicijn-naïeve patiënten met type 2 diabetes mellitus.

Samenvattend is Avandamet een enkele-tablet combinatie van metformine en rosiglitazon die dubbel gericht is op insulineresistentie als therapie voor hyperglykemie en vasculair risico bij type 2 diabetes.

Onlangs is een enkele-tablet combinatie van metformine en rosiglitazon, Avandamet, beschikbaar gekomen.

DOEL: Deze studie beoordeelde de werkzaamheid en veiligheid van de vaste dosis combinatie van rosiglitazon en metformine (RSG/MET) (AVANDAMET) als initiële therapie bij patiënten met onbeheersbare type 2 diabetes vergeleken met monotherapie met ofwel RSG of MET na 32 weken behandeling. METHODEN: In totaal werden 468 medicijn-naïeve patiënten met onbeheersbare type 2 diabetes gerekruteerd voor deze multicenter, dubbelblinde studie indien hun geglyceerd hemoglobine (A1c) hoger was dan 7,5%, maar minder dan of gelijk aan 11%, en hun nuchtere plasmaglucose (FPG) minder dan of gelijk was aan

Avandamet is geschikt voor type 2 diabetische patiënten die onvoldoende worden gecontroleerd met monotherapie met metformine of rosiglitazon.

Het gebruik van Avandamet vereist aandacht voor de voorzorgsmaatregelen voor zowel metformine als rosiglitazon, vooral met betrekking tot nier-, hart- en leverfunctie.

Avandamet: gecombineerde metformine-rosiglitazon behandeling voor insulineresistentie bij type 2 diabetes.

Behandel Type 2 Diabetes. Onze methode detecteerde de combinatie van Metformine en Rosiglitazon, wat eigenlijk Avandamet is, een medicijn dat met succes wordt gebruikt voor de behandeling van Type 2 Diabetes. CONCLUSIES: De resultaten op echte biologische data tonen de effectiviteit en efficiëntie van de voorgestelde methode aan, die niet alleen effectieve cocktailcombinaties van geneesmiddelen nauwkeurig kan detecteren, maar ook aanzienlijk dure en tijdrovende

Ten slotte zijn er 'vaste combinaties van twee moleculen zoals glibenclamide + metformine (Glucovance) of rosiglitazon + metformine (Avandamet).'}


Wat remt temsirolimus?

Answer: Temsirolimus is een mTOR-remmer

een klinisch relevante mTOR-remmer, temsirolimus,

mTOR-remmers: 23 everolimus en 21 temsirolimus;

Temsirolimus is een mTOR-remmer die is goedgekeurd voor de eerstelijnsbehandeling van gevorderde of gemetastaseerde niercelcarcinoom (a/mRCC) met een slechte prognose.


Zijn circulaire RNA's betrokken bij oogziekten?

Answer: Circulair RNA (circRNA) wordt geassocieerd met verschillende oogziekten.

In deze review vatten we de functie van circRNA's samen en geven we hun rol aan in de pathogenese van DR, wat nieuwe therapeutische doelen voor klinische behandeling kan bieden.

Deze studie had tot doel te bepalen of circulaire RNA's (circRNA's) in volbloed kunnen dienen als nieuwe niet-invasieve biomarkers voor proliferatieve diabetische retinopathie (PDR).

Ontdekking en validatie van hsa_circ_0001953 als een potentiële biomarker voor proliferatieve diabetische retinopathie in menselijk bloed.

Circulair RNA hsa_circ_0000034 (circ_0000034) werd gerapporteerd als verhoogd in RB-weefsels.

We hebben recentelijk een circulair RNA-transcript (circGRM4) geïdentificeerd dat significant verhoogd is in het oog van cystathionine β-synthase-deficiënte muizen.

Circulaire en lange niet-coderende RNA's en hun rol in oftalmologische ziekten.

In deze review vatten we de huidige kennis samen over genexpressieregulatoren - lange niet-coderende en circulaire RNA-moleculen in oogziekten.

geïdentificeerd een circulair RNA-transcript (circGRM4) dat significant verhoogd is in het oog van cystathionine β-synthase-deficiënte muizen. We ontdekten ook

RNA's (circRNA's) zijn dominante spelers die de expressiedynamiek van hun ouderlijke genen reguleren, maar hun belang in de oculaire biologie is niet gewaardeerd. Vooruitgang in gen-centrische

Profilering van circulair RNA-expressie identificeert glaucoom-gerelateerde circulaire RNA's in verschillende chronische oculaire hypertensie ratmodellen

Uitgebreide circulaire RNA-profilering van proliferatieve vitreoretinopathie en de klinische betekenis ervan

Op basis van deze bevindingen hebben we de eerste diepgaande studie voltooid van circulaire RNA-expressieprofilering in het netvlies van ratten om waarschijnlijke biomarkers voor de diagnose van glaucoom te identificeren. Twee oculaire

Profilering van circulaire RNA's in de cystathionine-β-synthase mutantmuis onthult nieuwe gendoelen voor door hyperhomocysteïnemie geïnduceerde oculaire aandoeningen.

Hoewel toenemend bewijs suggereert dat circRNA's ook kunnen bijdragen aan verschillende oculaire ziekten, blijft het overzicht van circRNA's in oculaire ziekten onduidelijk.

Recente studies erkennen de vitale rollen die circRNA's spelen in de pathogenese van verschillende oogziekten, waarbij circRNA's worden benadrukt als veelbelovende biomarkers voor diagnose en beoordeling van progressie en prognose.

Deels omdat hun circulariteit hen resistent maakt tegen afbraak, bieden ze grote belofte als unieke biomarkers voor oculaire en centrale zenuwstelsel (CZS) aandoeningen.

In deze review beschouwen we de huidige stand van kennis over de potentiële rol en onderliggende mechanismen van circRNA's in oculaire ziekten, waaronder pterygium, leeftijdsgebonden cataract, glaucoom, diabetische retinopathie, retinoblastoom, vasculaire dysfunctie van het netvlies en door hyperhomocysteïnemie geïnduceerde oculaire ziekten, met de nadruk dat circRNA's veelbelovende biomarkers kunnen zijn voor diagnose en prognose-evaluatie.

Circulaire RNA's: Nieuwe veelbelovende biomarkers in oculaire ziekten.

Deze review vat onze huidige perceptie samen van de eigenschappen, biogenese en functies van circRNA's en de ontwikkeling van circRNA-onderzoeken gerelateerd aan oftalmologische ziekten, waaronder diabetische retinopathie, leeftijdsgebonden maculaire degeneratie, retinopathie van prematuriteit, glaucoom, corneale neovascularisatie, cataract, pterygium, proliferatieve vitreoretinopathie, retinoblastoom en oculair melanoom.

CircRNA is een rijzende ster in onderzoek naar oculaire ziekten.

Interventies gericht op circRNA's bieden inzichten voor het ontwikkelen van nieuwe behandelingen voor deze oculaire ziekten.

Toekomstige interventies gericht op circRNA's kunnen een nieuw therapeutisch hulpmiddel worden voor de behandeling van oculaire ziekten.

Bevindingen toonden ook verschillende microRNA's aan die specifiek zijn voor elk circRNA, wat hun rol suggereert in door HHcy geïnduceerde oculaire aandoeningen.

Daarom kunnen circRNA's dienen als potentiële regulatoren van corneale LG.

Expressieprofilering van circulaire RNA's bij glaucoom, een vorm van optische neuropathie, is tot op heden niet uitgevoerd.

Hoewel circulaire RNA's (circRNA's) dominante spelers zijn die de expressiedynamiek van hun ouderlijke genen reguleren, is hun belang in de oculaire biologie niet gewaardeerd.

Vooruitgang in gen-centrische analyses via verbeterde microarrays en bio-informatica maakt het mogelijk genomische paden te ontleden, maar er is een acute ondervertegenwoordiging van circulaire RNA's in oculaire aandoeningen.

Circulaire RNA's vormen een inherent genregulerend mechanisme in het zoogdieroog en de hersenen.

Samen met de doel-microRNA's onder de top differentieel tot expressie gebrachte circulaire RNA's, werden een nieuw doelwit van hsa_circ_0023826 en het gastheergen TENM4 geïdentificeerd en verder geverifieerd in het kamerwater van glaucoompatiënten, wat wijst op een veelbelovende biomarker voor de ziekte.

Recente studies suggereren dat ze verschillend tot expressie worden gebracht in zowel gezonde oculaire weefsels als in oogpathologieën, zoals neovascularisatie, proliferatieve vitreoretinopathie, glaucoom, cataract, oculaire maligniteit of zelfs scheelzien.


Wat gebeurt er met de expressieniveaus van piRNA's in het geval van een intracraniële aneurysmaruptuur?

Answer: piRNA's vertoonden een aanzienlijke afname in RNA-abundantie die aanhield na IA-ruptuur.

piRNA's en rRNA's vertoonden een aanzienlijke afname in RNA-abundantie die aanhield na IA-ruptuur, terwijl miRNA's grotendeels werden opgereguleerd.

We gebruikten next-generation sequencing om de expressie van sRNA's te analyseren bij patiënten in de acute fase van IA-ruptuur (eerste 72 uur), in de chronische fase (3-15 maanden) en controles.


Het Lucio-fenomeen is kenmerkend voor welke ziekte?

Answer: Het Lucio-fenomeen is een zeldzame maar kenmerkende huiduitslag die wordt gezien bij patiënten met diffuse lepromateuze lepra.

Patiënt met diffuse multibacillaire lepra met het Lucio-fenomeen en positieve anticardiolipine-antistof, ten onrechte gediagnosticeerd als lupus erythematosus panniculitis in de Volksrepubliek China.

Diffuse multibacillaire lepra van Lucio en Latapí met het Lucio-fenomeen, Peru.

Hij had ook het Lucio-fenomeen, gekenmerkt door vasculaire trombose en invasie van de bloedvatwanden door lepra-bacillen, wat uitgebreide huidzweren veroorzaakte.

Het Lucio-fenomeen is een zeldzame maar kenmerkende huiduitslag die wordt gezien bij patiënten met diffuse lepromateuze lepra.

Het Lucio-fenomeen wordt gedefinieerd als een variant van type 2 leprareactie.

Het Lucio-fenomeen is een zeldzame manifestatie onder lepromateuze patiënten met een snelle en ernstige evolutie en hoge mortaliteit.

Het Lucio-fenomeen (LP) is een speciale reactietoestand geassocieerd met diffuse multibacillaire lepra; beide vertonen een beperkte wereldwijde verspreiding, voornamelijk in Mexico en Midden-Amerika. W

ACHTERGROND: Het Lucio-fenomeen is een zeldzame manifestatie van onbehandelde lepra die vrijwel uitsluitend wordt gezien in regio's rondom de Golf

Het Lucio-fenomeen is een ongewone type 2 reactietoestand die uitsluitend voorkomt bij patiënten met diffuse lepromateuze lepra (Lucio-Latapi lepra).

Het Lucio-fenomeen vertegenwoordigt een ernstige cutane necrotiserende reactie, die kan voorkomen bij Lucio-lepra en ook bij andere vormen van lepromateuze lepra. T

ACHTERGROND: Het Lucio-fenomeen is een zeldzame leprareactie gekenmerkt door vreemd gevormde, purpura-achtige huidlaesies en

Het Lucio-fenomeen (LPh) wordt beschouwd als een necrotiserende panvasculitis en een variant van lepra Type 2 reactie, klinisch gekenmerkt door necrotisch-hemorragische laesies op de extremiteiten en romp. LP

estaties. Ulceratie is geen veelvoorkomend kenmerk bij lepra-patiënten, behalve tijdens reactietoestanden, het Lucio-fenomeen (LP), of secundair aan neuropathie

Op basis van de klinische en histopathologische manifestaties kunnen leprareacities worden onderverdeeld in 2 of 3 verschillende varianten: omgekeerde reactie (type I), erythema nodosum leprosum (type II), erythema polymorf (type II) en het Lucio-fenomeen, hoofdzakelijk beschouwd als een type II reactie, maar soms aangeduid als type III. Type I leprareactie

Het Lucio-fenomeen wordt gekenmerkt door necrotische ulceraties van de huid, bij voorkeur op de onderste extremiteiten, meestal in associatie met aanhoudende Lucio-lepromatose.

Het Lucio-fenomeen/erythema necroticans is een eigenaardig reactiemodel dat voorkomt bij onbehandelde pure primitieve diffuse lepromateuze lepra (PPDL) en/of recidiverende lepra, erkend als gevlekte lepra van Lucio.

ACHTERGROND: Het Lucio-fenomeen is een zeldzame en agressieve necrotiserende variant van erythema nodosum leprosum die klassiek voorkomt bij patiënten met niet-gediagnosticeerde, diffuse niet-nodulaire lepromat

io-fenomeen werd vermoed. Er werd een klinische diagnose gesteld van het Lucio-fenomeen dat optrad tegen de achtergrond van lepromateuze lepra. CONCLUSIE: Hoewel lepra nog steeds een veelvoorkomende ziekte is, heeft het manifestaties die zijn


Waar worden de complexines tot expressie gebracht?

Answer: Complexines (CPLX'en), aanvankelijk geïdentificeerd in neuronale presynaptische terminals, zijn cytoplasmatische eiwitten die interageren met het oplosbare N-ethylmaleimide-gevoelige factor-attachment protein receptor (SNARE)-complex om de fusie van vesikels met het plasmamembraan te reguleren.

Complexines (CPLX'en), aanvankelijk geïdentificeerd in neuronale presynaptische terminals, zijn cytoplasmatische eiwitten die interageren met het oplosbare N-ethylmaleimide-gevoelige factor-attachment protein receptor (SNARE)-complex om de fusie van vesikels met het plasmamembraan te reguleren.

Complexines (Cplx'en) zijn kleine synaptische eiwitten die samenwerken met SNARE-complexen bij de controle van synaptische vesikelfusie (SV).

Complexines zijn presynaptische eiwitten

Complexines zijn kleine α-helicale eiwitten die de neurotransmitterafgifte moduleren door te binden aan SNARE-complexen tijdens synaptische vesikel exocytose.

Complexines spelen een cruciale rol in de regulatie van neurotransmissie door de SNARE-gemedieerde exocytose van synaptische vesikels te reguleren.


Geef alstublieft een lijst van de tests die worden gebruikt voor de diagnose van Allergische Rhinitis.

Answer: De diagnose van allergische rhinitis wordt gesteld door een combinatie van medische geschiedenis, lichamelijk onderzoek, een positieve methacholine provocatietest of bronchodilatatorrespons, bepaling van IgE-gemedieerde sensibilisatie, en specifieke inhalatieprovocatietests als gouden standaard. Specifieke IgE screeningsmethoden omvatten de huidpriktest (SPT), Phadiatop en de neusprovocatietest (NPT).

De diagnose van beroepsgebonden respiratoire allergie wordt gesteld door een combinatie van medische geschiedenis, lichamelijk onderzoek, een positieve methacholine provocatietest of bronchodilatatorrespons, bepaling van IgE-gemedieerde sensibilisatie, en specifieke inhalatieprovocatietests als gouden standaard.

Huidpriktest versus Phadiatop als hulpmiddel voor de diagnose van allergische rhinitis bij kinderen.

Huidpriktest (SPT) of Phadiatop, een multi-allergenen IgE screeningsmethode, werd gebruikt als hulpmiddel voor het opsporen van aeroallergenen sensibilisatie. DOEL: Het vergelijken van SPT en Phadiatop als hulpmiddel voor de diagnose van allergische rhinitis (AR) met de neusprovocatietest (NPT) als vergelijkingsstandaard.

Huidpriktest (SPT) met een wheal diameter van >3 mm, algemeen geaccepteerd als positief, is het meest gebruikte diagnostische hulpmiddel voor allergische rhinitis.

Gezien dat neusverstopping het meest voorkomende symptoom is bij patiënten met AR, is de rhinomanometrie (RM) test de meest aangewezen objectieve evaluatie voor neusverstopping.

Drie allergische fenotypes van rhinitis zijn beschreven bij volwassenen: allergische rhinitis (AR), lokale allergische rhinitis (LAR) en dubbele allergische rhinitis (DAR, coexistentie van AR en LAR). Desalniettemin volgen de meeste centra een diagnostische aanpak die alleen gebaseerd is op huidpriktest en serum allergen-specifiek IgE (gezamenlijk atopie testen, AT genoemd).

Achtergrond: Screening op de aanwezigheid van aeroallergenen bij patiënten met mogelijke allergische rhinitis via veneuze bloedmonsters is populairder geworden.

Het doel van deze studie was het onderzoeken van de sensitiviteit en specificiteit van Phadiatop tests en totale immunoglobuline E (IgE) niveaus bij zowel volwassenen als kinderen.

Echter, AR-patiënten kunnen gemakkelijk worden gediagnosticeerd met huidpriktest of allergen-specifieke IgE metingen in het serum, terwijl NAR-patiënten een heterogene groep vormen en moeilijk te diagnosticeren zijn vanwege een uitgebreide lijst van verschillende fenotypes, die allemaal variëren in ernst, onderliggende etiologie en type ontsteking.

DOEL: Het bestuderen van de pathogenese van patiënten met allergische rhinitis gediagnosticeerd door huidpriktest (SPT), met name over de epidemiologische gegevens van de betrokken allergenen.

Beoordeling van het niveau van immunoglobuline E in de neus bij atopische en niet-atopische rhinitis patiënten: een hulpmiddel voor de diagnose van lokale allergische rhinitis.

Lokale allergische rhinitis bij pediatrische patiënten: is IgE bepaling in neusspoelvloeistof een nuttige diagnostische methode bij kinderen?

Na bespreking van de oorzaken en immunopathologie van allergische rhinitis beschrijven de auteurs de meest gebruikte diagnostische tests, waarbij de geldigheid van PRICK TEST, PRIST, RAST en TNP wordt bevestigd.

ACHTERGROND: Neusprovocatietests (NPT's) worden aanbevolen ter bevestiging van de diagnose allergische rhinitis indien de klinische geschiedenis, huidtesten of sIgE niet doorslaggevend zijn.

Dit artikel bespreekt de testeigenschappen van de anamnese, huidtesten en in vitro tests bij de diagnose van allergische rhinitis vanuit het perspectief van beslissingsdrempels.

DOEL: Het identificeren van de meest bruikbare combinaties van symptomen en de resultaten van radioallergosorbent tests (RAST's) en huidpriktesten (SPT's) voor de diagnose van allergische rhinitis. ONTWERP: Een prospectieve vergelijking van symptomen en de resultaten van RAST's en SPT's met 7 verschillende neusallergieën; de referenties waren de "consensusdiagnoses" van 3 experts. LOCATIE: Negentien huisartsenpraktijken in Nederland. PATIËNTEN: 365 opeenvolgende patiënten van 12 jaar en ouder die hun huisarts bezochten vanwege chronische of terugkerende neussymptomen tussen 1 maart 1990 en 1 maart 1991. BELANGRIJKSTE UITKOMSTMATEN: De meest bruikbare combinaties van items uit de anamnese, RAST's en SPT's voor de diagnose van 7 verschillende neusallergieën; de voorspellende waarschijnlijkheden van deze combinaties. RESULTATEN: Diagnostische criteria konden worden opgesteld die een bijna perfecte discriminatie mogelijk maken tussen patiënten die werden gediagnosticeerd met alle

Een zorgvuldige anamnese, samen met de huidpriktest of RAST, maakt meestal een gemakkelijke diagnose van allergische rhinitis mogelijk.

IgE). Neusprovocatie is de gouden standaard voor de diagnose van allergische rhinitis.

[Diagnostisch gebruik van enzymatische RAST huidtesten en bepaling van eosinofielen in het neusslijmvlies bij allergische rhinitis].

ACHTERGROND: Allergische rhinitis is de meest voorkomende allergische aandoening, gekenmerkt door neussymptomen bestaande uit rhinorroe, neusverstopping en niezen, veroorzaakt door een IgE-gemedieerde reactie op allergenen. DOEL: Het valideren van een vragenlijst voor de klinische diagnose van allergische rhinitis. MATERIAAL EN METHODE: Een test van een test waarbij een vragenlijst voor de klinische diagnose van allergische rhinitis werd ontwikkeld en gevalideerd bij 300 proefpersonen (150 kinderen, 150 volwassenen, van beide geslachten, 2-70 jaar), in gespecialiseerde allergiecentra.

Huidtesten, RAST en neusprovocatietests, laatstgenoemden, omdat ze direct op het schokorgaan worden uitgevoerd, blijken tot nu toe het meest nauwkeurige beeld te geven van klinisch dominante allergenen en van de intensiteit en het karakter van de rhinitis.

Een klinisch beslissingsondersteunend systeem voor de diagnose van allergische rhinitis gebaseerd op intradermale huidtesten.

Sensitiviteit variërend van 60 tot 100%. De andere twee evalueerden de nauwkeurigheid van intradermale testen als een op zichzelf staande test voor het diagnosticeren van allergische rhinitis met sensitiviteit variërend van 60 tot 79% en specificiteit variërend van 68 tot 69%. CONCLUSIES: Bevindingen uit deze review suggereren dat huidpriktesten nauwkeurig zijn in het onderscheiden van

Diagnostische allergietests, zoals huidtesten en in vitro tests, kunnen clinici helpen bepalen of neussymptomen allergisch van oorsprong zijn.

Diagnose van AR. Deskundig commentaar: AR wordt traditioneel gediagnosticeerd met de gecombineerde evaluatie van de anamnese en allergen sensibilisatie door in vivo huidpriktesten en in vitro allergen-specifiek IgE in serum, om de correlatie tussen klinische geschiedenis en potentie te bevestigen.

Instrumenten die de allergoloog waarschijnlijker zal gebruiken omvatten neuscytologie, huidtesten en in vitro assays voor specifiek immunoglobuline E. Patiënten met pure niet-allergische rhinitis hebben negatieve huidtesten of klinisch irrelevante positieve resultaten.

Er werd geconcludeerd dat de huidpriktest kan worden gebruikt als screeningsmethode voor patiënten met allergische rhinitis, terwijl de specifieke IgE-detectie kan worden gebruikt als alternatief voor de diagnose van patiënten die gevoelig zijn voor de intradermale test of voor degenen die ernstig gevoelig zijn voor allergische rhinitis zodat medicatie niet kan worden gestopt voor de intradermale test.

Sensitiviteit variërend van 60% tot 100%. De andere twee studies evalueerden de nauwkeurigheid van intradermale testen als een op zichzelf staand hulpmiddel voor het diagnosticeren van allergische rhinitis, met sensitiviteit variërend van 60% tot 79% en specificiteit variërend van...


Kunnen epigenetische modificaties erfelijk zijn?

Answer: Epigenetische veranderingen (epimutaties) kunnen dus bijdragen aan erfelijke variatie binnen populaties en onderhevig zijn aan evolutionaire processen zoals natuurlijke selectie en drift.

Epigenetische veranderingen (epimutaties) kunnen dus bijdragen aan erfelijke variatie binnen populaties en onderhevig zijn aan evolutionaire processen zoals natuurlijke selectie en drift.


Wat is de rol van de AIMS65-score?

Answer: De AIMS65-score wordt gebruikt om uitkomsten na bovenste gastro-intestinale bloedingen te voorspellen.

Prospectieve vergelijking van de AIMS65-score, Glasgow-Blatchford-score en Rockall-score voor het voorspellen van klinische uitkomsten bij patiënten met varicele en niet-varicele bovenste gastro-intestinale bloedingen.

ACHTERGROND/DOELSTELLINGEN: Deze studie had als doel de prestaties van de AIMS65-score (AIMS65), Glasgow-Blatchford-score (GBS) en Rockall-score (RS) te bepalen bij het voorspellen van uitkomsten bij patiënten met bovenste gastro-intestinale bloedingen (UGIB), en de resultaten te vergelijken tussen patiënten met niet-varicele UGIB (NVUGIB) en die met varicele UGIB (VUGIB).

CONCLUSIE: AIMS65 is superieur aan GBS en RS in het voorspellen van mortaliteit bij patiënten met UGIB, en voorspelt ook nauwkeurig de noodzaak van bloedtransfusie en de samengestelde eindpunt bij patiënten met VUGIB.

Traditionele scores zoals Glasgow-Blatchford-score (GBS), Rockall-score (RS) en AIMS65-score worden veel gebruikt in de praktijk van UGIB, maar vertonen beperkte praktische bruikbaarheid vanwege het relatief gebrek aan gebruiksvriendelijke kenmerken.

Vergelijking van AIMS65 en Glasgow-Blatchford-scores bij het voorspellen van mortaliteit bij patiënten met bovenste gastro-intestinale bloedingen.

CONCLUSIE: In deze studie bleek dat AIMS65, een score die eenvoudig berekend kan worden met alleen de gegevens uit de spoedeisende hulp, beter presteerde dan de Glasgow-Blatchford-score bij het voorspellen van mortaliteit bij patiënten met acute bovenste gastro-intestinale bloedingen die de spoedeisende hulp bezochten.

We wilden de prestaties vergelijken van de ABC-score (ABC), de AIMS65-score (AIMS65), de Glasgow-Blatchford-score (GBS) en de pre-endoscopische Rockall-score (pRS) bij het voorspellen van 90-dagen mortaliteit of herbloedingen bij patiënten met acute UGIB.

Conclusie: Bij patiënten met acute UGIB presteerden ABC en pRS beter dan AIMS65 en GBS bij het voorspellen van 90-dagen mortaliteit.

De Rockall-, Glasgow-Blatchford- en AIMS65-scores zijn nuttige en gevalideerde scoresystemen voor het voorspellen van uitkomsten bij patiënten met niet-varicele gastro-intestinale bloedingen.

AIMS65 is een effectief risicoscore-systeem om de prognose van bovenste gastro-intestinale bloedingen te voorspellen en kan eenvoudig worden berekend zonder

De AIMS65-score is een nuttige voorspeller van mortaliteit bij patiënten met niet-varicele bovenste gastro-intestinale bloedingen: spoedeisende endoscopie bij patiënten met hoge AIMS65-scores.

Is de AIMS65-score nuttig bij het voorspellen van uitkomsten bij peptische ulcusbloedingen?

Een prospectieve multicenterstudie van de AIMS65-score vergeleken met de Glasgow-Blatchford-score bij het voorspellen van uitkomsten van bovenste gastro-intestinale bloedingen.

We wilden de AIMS65-score valideren als voorspeller van mortaliteit bij AVB, en AIMS65 vergelijken met gevestigde UGIB- en leverziekte-ernst risicoscores.

eds (ANVGIB). AIMS65 is een nieuw, recent ontwikkeld scoresysteem, voorgesteld als alternatief voor de meer gevestigde Glasgow-Blatchford-score (GBS). DOEL: Het valideren van het AIMS65-scoresysteem in een overwegend blanke populatie uit Schotland en vergelijking met de GBS. ONTWERP: Retrospectieve studie van patiënten die zich presenteerden in een algemeen ziekenhuis in Schotland met een vermoedelijke diagnose van ANVGIB en die een bovenste GI-endoscopie ondergingen tussen maart 2008 en maart 2013. UITKOMSTEN: De pr

ACHTERGROND/DOELSTELLINGEN: Het evalueren van het vermogen van de recent voorgestelde albumine-, internationale genormaliseerde ratio (INR), mentale status, systolische bloeddruk, leeftijd >65 jaar (AIMS65) score om mortaliteit te voorspellen bij patiënten met acute bovenste gastro-intestinale bloedingen (UGIB). METHODEN: AIMS65-scores werden berekend bij 251 opeenvolgende patiënten die zich presenteerden met acute UGIB door 1 punt toe te kennen voor albumine <30 g/L, INR >1,5, verandering in mentale status, systolische bloeddruk ≤90

bij het voorspellen van het samengestelde eindpunt. GBS was superieur aan alle andere scores bij het voorspellen van bloedtransfusie. CONCLUSIE: De AIMS65-score is een eenvoudige risicostratificatiescore voor UGIB met een nauwkeurigheid die superieur is aan die van GBS en pre-endoscopische Rockall-scores bij het voorspellen van in

de gemiddelde leeftijd was 65,2 jaar en de 30-dagen mortaliteit 5,2%. AIMS65 was superieur aan de GBS bij het voorspellen van mo

Een nieuw risicostratificatiescore voor bovenste gastro-intestinale bloedingen (AIMS65) is recent ontwikkeld en gevalideerd.

De AIMS65-score vergeleken met de Glasgow-Blatchford-score bij het voorspellen van uitkomsten bij bovenste GI-bloedingen.

van de 278 studiepatiënten overleed 6,5% en 35% ervoer het samengestelde klinische eindpunt. De AIMS65-score was superieur in het voorspellen van intramurale mortaliteit (AUROC, 0,93 vs 0,68; P < 0,001), terwijl de GBRS superieur was in het voorspellen van bloedtransfusies (AUROC, 0,85 vs 0,65; P < 0,01). De 2 scores waren vergelijkbaar in het voorspellen van het comp


Wat codeert het gen ABCG1?

Answer: ABCG1 is een ATP-bindend cassette (ABC) transporter die overtollig cholesterol uit perifere weefsels verwijdert.

ATP-bindend cassette transporter A1 (ABCA1) en G1 (ABCG1),

ABCG1 is een ATP-bindend cassette (ABC) transporter die overtollig cholesterol uit perifere weefsels verwijdert.

ATP-bindend cassette subfamilie G lid 1 (ABCG1)


Febrifugine zou kunnen worden herbestemd voor welke ziekten?

Answer: Febrifugine oefent krachtige antischistosomale effecten uit en kan naar verwachting bijdragen aan de ontwikkeling van een nieuw antischistosomaal geneesmiddel.

Rapporten over het antischistosomale effect van verschillende antimalariamiddelen zoals artesunaat, mefloquine en amodiaquine suggereren dat febrifugine, dat een antimalaria-effect uitoefent, ook antischistosomale potentie kan bezitten.

Febrifugine oefent krachtige antischistosomale effecten uit en kan naar verwachting bijdragen aan de ontwikkeling van een nieuw antischistosomaal geneesmiddel.

Prolyl-tRNA-synthetase (PRS) is een lid van de aminoacyl-tRNA-synthetasefamilie die de eiwitvertaling in cellen aandrijft. De apicomplexe PRS'en zijn gevalideerde doelwitten van febrifugine (FF) en zijn gehalogeneerde derivaat halofuginon (HF). PRS'en zijn van groot belang voor geneesmiddelenontwikkeling tegen Plasmodium falciparum en Toxoplasma gondii.

Twee beste liganden (FFG7 en FFG2) die aan bovenstaande screeningsparameters voldeden, werden verder onderworpen aan moleculaire dynamicasimulatie. Door deze studies uit te voeren, bevestigden we hier dat 6-chloor-3-[3-(3-hydroxy-2-piperidyl)-2-oxo-propyl]-7-(4-pyridyl)quinazolin-4-on een potentiële geneesmiddelkandidaat kan zijn om te vechten tegen Leishmania donovani-parasieten.

Febrifugine-analogen als remmers van Leishmania donovani trypanothione-reductase:

Het trans-2,3-gedisubstitueerde piperidine, quinazolinon-bevattende natuurlijke product febrifugine (ook bekend als dichroïne B) en zijn synthetische analoog, halofuginon, bezitten antimalaria-activiteit.

Febrifugine-analogen zijn natuurlijke verbindingen verkregen uit traditionele Chinese kruiden en hebben significante antimalaria- en antikankereffectiviteit getoond in experimentele modellen.

inoma). Halofuginon (HL) is een minder toxisch febrifugine-derivaat en heeft remmende effecten op verschillende soorten kanker

Febrifugine-derivaten zijn gebruikt voor de behandeling van malaria, kanker, fibrose en ontstekingsziekten.


Wanneer werd Volanesorsen goedgekeurd in de EU?

Answer: In mei 2019 werd volanesorsen goedgekeurd in de EU voor de behandeling van volwassen patiënten met familiair chylomicronemie syndroom.

In mei 2019 werd volanesorsen goedgekeurd in de EU voor de behandeling van volwassen patiënten met FCS op basis van positieve resultaten uit de multinationale fase III APPROACH- en COMPASS-studies.


Wordt Belimumab gebruikt voor lupus nefritis?

Answer: Ja, Belimumab kan worden gebruikt voor lupus nefritis.

In het bijzonder toonde het uitputten (Obinutuzumab, anti-CD20 monoklonaal antilichaam) of neutraliseren (Belimumab, anti-"B-cel activerende factor" monoklonaal antilichaam) van B-lymfocyten, en het gebruik van een calcineurineremmer met een laag profiel van renale en systemische toxiciteit (Voclosporine) een verbetering van de renale respons naast standaardtherapie aan.

In dit standpunt bespreken we de voor- en nadelen van voclosporine en belimumab als aanvullende middelen op standaardtherapie, de eerste geneesmiddelen die zijn goedgekeurd voor lupus nefritis na recente succesvolle gerandomiseerde fase III klinische onderzoeken.

Duurzame renale respons en veiligheid met aanvullende belimumab bij patiënten met lupus nefritis in een real-life setting (BeRLiSS-LN).

Een secundaire analyse van de Belimumab International Study in Lupus Nephritis trial onderzocht de effecten van belimumab op nieruitkomsten en het behoud van nierfunctie bij patiënten met lupus nefritis.

Onze gegevens suggereren dus dat de toevoeging van belimumab aan standaardtherapie het risico op een lupus nefritis opvlamming en eGFR-afname kan verminderen bij een breed spectrum van patiënten met lupus nefritis.

Belimumab en lage doses mycofenolaatmofetil als inductietherapie van klasse IV lupus nefritis: casusserie en literatuuroverzicht.

DOEL: Het beschrijven van een patiënt wiens actieve SLE (inclusief lupus nefritis) werd behandeld met belimumab gedurende de zwangerschap.

Recent op de markt gebracht, is belimumab (Benlysta) een monoklonaal antilichaam dat potentieel klinisch effectieve toepassingen heeft voor de behandeling van lupus nefritis.

BELANGRIJKSTE BEVINDINGEN: Recentelijk testte de Belimumab in Subjects with Systemic Lupus Erythematosus - Lupus Nephritis trial belimumab, een remmer van B-cel activerende factor, als aanvullende therapie op steroïden en ofwel mycofenolaatmofetil (MMF) of cyclofosfamide wanneer maandelijks IV werd toegediend over een periode van 104 weken met een effectgrootte van 11% voor een primaire effectieve renale respons.

Met verstrekkende implicaties via een nieuw mechanisme biedt belimumab een nieuwe standaardbehandeling voor artsen bij complicaties geassocieerd met SLE, specifiek lupus nefritis. Door te richten op

Effectiviteit van het nieuwe monoklonale antilichaam belimumab bij de behandeling van lupus nefritis

ische middelen kan rituximab worden gebruikt voor refractaire lupus nefritis patiënten in combinatie met een ander DMARD, en belimumab is recentelijk goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor de behandeling van cSLE bij kinderen ouder dan 5 jaar. Nieuwe therapieën gericht op CD20, suc

daarom is er beperkte post-hoc gerandomiseerde evidentie die een gunstig effect van belimumab, toegediend bovenop de standaardzorg, tijdens onderhoudstherapie bij lupus nefritis suggereert. Type I

gebruik van recent goedgekeurde belimumab bij lupus nefritis wacht vol spanning op verdere documentatie. Aggre

Belimumab kan het aantal opvlammingen verminderen en glucocorticoïdonttrekking mogelijk maken bij lupus nefritis (inclusief dialyse- en getransplanteerde patiënten).


Wordt SOX10 tot expressie gebracht in melanomacellen?

Answer: Ja, de meest gebruikte melanocytische markers zijn S100, Melan-A, HMB45 en SOX10

Onze studie bevestigde dat SOX10 een oncogen is en het Notch-signaleringspad activeert, wat wijst op een potentiële behandeling voor melanomapatiënten door het richten op de SOX10/Notch-as.

De meest gebruikte melanocytische markers zijn S100, Melan-A, HMB45 en SOX10


Hoeveel kopieën van LBX worden gevonden in straalvinnigen?

Answer: Bij straalvinnigen, die een extra genoomduplicatie hebben ondergaan, werden 8 Lbx-paralogen gevonden (waarvan er drie Lbx-genen behouden).

Bij straalvinnigen, die een extra genoomduplicatie hebben ondergaan, werden 8 Lbx-paralogen gevonden (waarvan er drie Lbx-genen behouden).

straalvinnigen, die een extra genoomduplicatie hebben ondergaan, werden 8 Lbx-paralogen gevonden (waarvan er drie Lbx-genen behouden). P

genen) bij amnioten. Bij straalvinnigen, die een extra genoomduplicatie hebben ondergaan, werden 8 Lbx-paralogen gevonden (waarvan er drie L


Welke organisaties keurden Tagsedi goed in 2018?

Answer: In 2018 werd Tagsedi goedgekeurd door de United States Food and Drug Agency, Health Canada en de Europese Commissie.

Een nieuw medicijn genaamd inotersen (merknaam Tagsedi), ook bekend als IONIS-TTRRX, is in 2018 goedgekeurd door de United States Food and Drug Agency, Health Canada en de Europese Commissie, en op de markt gebracht voor patiënten in stadium 1 en stadium 2 van hATTR polyneuropathie.


Wat is het nut van de CAHP-score?

Answer: De CAHP (cardiac arrest hospital prognosis) score wordt gebruikt om de prognose na een hartstilstand te evalueren.

ACHTERGROND: De nieuwe vereenvoudigde out-of-hospital cardiac arrest (sOHCA) en vereenvoudigde cardiac arrest hospital prognosis (sCAHP) scores die worden gebruikt voor prognosebepaling van gehospitaliseerde patiënten zijn nog niet extern gevalideerd.

CONCLUSIE: De prestaties van de originele en vereenvoudigde OHCA- en CAHP-scores bij het voorspellen van neurologische uitkomsten bij succesvol gereanimeerde OHCA-patiënten waren acceptabel.

Deze studie had als doel te bepalen of de nauwkeurigheid en sensitiviteit met betrekking tot neurologische prognostische prestaties toenamen voor overlevenden van een out-of-hospital cardiac arrest (OHCA) behandeld met gerichte temperatuurregeling (TTM), met gebruik van OHCA- en cardiac arrest hospital prognosis (CAHP) scores en aangepaste objectieve variabelen.

Prestaties van OHCA-, NULL-PLEASE- en CAHP-scores om overleving te voorspellen bij out-of-hospital cardiac arrest als gevolg van acuut coronair syndroom.

CONCLUSIE: De OHCA-score, de NULL-PLEASE-score en de CAHP-score presteerden goed bij het voorspellen van in-hospitaal overlijden bij patiënten die OHCA presenteerden secundair aan ACS.

Prognostische waarde van OHCA-, C-GRApH- en CAHP-scores met initiële neurologische onderzoeken om neurologische uitkomsten te voorspellen bij hartstilstandpatiënten behandeld met gerichte temperatuurregeling.

DOEL: We beoordeelden het vermogen van de Out-of-Hospital Cardiac Arrest (OHCA) en de Cardiac Arrest Hospital Prognosis (CAHP) scores om neurologische uitkomst te voorspellen na een in-hospitaal hartstilstand (IHCA)

DOEL: De out-of-hospital cardiac arrest (OHCA) en cardiac arrest hospital prognosis (CAHP) scores werden ontwikkeld voor vroege neuroprognose na OHCA

De basisernst werd beoordeeld met de Cardiac-Arrest-Hospital-Prognosis (CAHP) score

De CAHP (cardiac arrest hospital prognosis) score: een hulpmiddel voor risicostratificatie na out-of-hospital cardiac arrest bij oudere patiënten.

OHCA (Out-of-Hospital Cardiac Arrest) en CAHP (Cardiac Arrest Hospital Prognosis) scores om de uitkomst na in-hospitaal hartstilstand te voorspellen: inzicht uit een multicentrisch register.

De CAHP (Cardiac Arrest Hospital Prognosis) score: een hulpmiddel voor risicostratificatie na out-of-hospital cardiac arrest.

ging. Deze studie heeft tot doel een stratificatiescore vast te stellen voor patiënten die na OHCA op de intensivecareafdeling (IC) worden opgenomen, op basis van hun neurologische uitkomst.METHODEN EN RESULTATEN: De CAHP (Cardiac Arrest Hospital Prognosis) score werd ontwikkeld door het Sudden Death Expertise Centre


Waarvoor is het medicijn Aduhelm goedgekeurd?

Answer: De Food and Drug Administration (FDA) heeft goedkeuring verleend voor Aduhelm (aducanumab) voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer onder haar versnelde goedkeuringsprogramma

Volgens de FDA verlaagt aducanumab (Aduhelm), het recent goedgekeurde anti-Alzheimer medicijn, het niveau van cerebrale amyloïde plaques - een kenmerkende bevinding bij patiënten met de ziekte van Alzheimer - en dit zal resulteren in een vermindering van de klinische achteruitgang

Aducanumab (aducanumab-avwa; Aduhelm™) is een humane, immunoglobuline gamma 1 (IgG1) monoklonale antilichaam gericht tegen geaggregeerde oplosbare en onoplosbare vormen van amyloïde β. Het is mede-ontwikkeld door Biogen en Eisai onder licentie van Neurimmune voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer.

Aducanumab (Aduhelm), het eerste nieuwe medicijn voor de behandeling van Alzheimer

Op 7 juni 2021 heeft de Food and Drug Administration (FDA) goedkeuring verleend voor Aduhelm (aducanumab) voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer onder haar versnelde goedkeuringsprogramma

Aducanumab is goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer (AD).


Wat zijn de 4 histologische typen van longkanker?

Answer: Longkanker wordt globaal onderverdeeld op basis van histologische kenmerken in plaveiselcelcarcinoom, adenocarcinoom, grootcellig carcinoom en kleincellig carcinoom.

Longkanker wordt globaal onderverdeeld op basis van histologische kenmerken in plaveiselcelcarcinoom, adenocarcinoom, grootcellig carcinoom en kleincellig carcinoom.

Volgens histologisch type waren er 129 adenocarcinomen, 56 plaveiselcelcarcinomen, 4 kleincellige carcinomen, 8 grootcellige carcinomen, 8 adenosquameuze carcinomen, 5 zogenaamde carcinosarcomen en 2 andere tumoren.

Het meest voorkomende histologische type was plaveiselcelcarcinoom bij mannen en adenocarcinoom bij vrouwen. Kleincellig carcinoom kwam weinig voor. Plaveiselcel- en grootcellig/onbegrepen type carcinoom waren significant geassocieerd met het rookgedrag van de patiënten.

Meer niet-rokers hadden adenocarcinoom dan rokers (42% versus 13%) en minder hadden plaveiselcelcarcinoom (32% versus 49%) of kleincellig carcinoom (15% versus 24%).

LTS: De meest voorkomende histologische typen longkanker waren plaveiselcelcarcinoom (SQCC) bij mannen en adenocarcinoom (ADC) bij vrouwen.

Longkanker wordt voornamelijk ingedeeld in 4 grote histologische typen; plaveiselcelcarcinoom, kleincellig carcinoom, adenocarcinoom en grootcellig carcinoom.

Deze bevindingen suggereren dat dit antilichaam nuttig was voor de histologische differentiatie van longkanker.

Typen longkanker waren plaveiselcelcarcinoom bij 12, adenocarcinoom bij 9, en kleincellig carcinoom bij 4, en wat betreft het ziekte stadium, waren stadium III tot IV dominant.

De vier grote histologische typen van longkanker zijn adenocarcinoom, plaveiselcelcarcinoom (SQ), grootcellig carcinoom en kleincellig carcinoom.

Cel lijnen vertegenwoordigden alle vier grote histologische typen van menselijke longkanker inclusief kleincellig carcinoom van de long (SCCL) en de drie typen niet-SCCL (epidermoïde, grootcellig en adenocarcinoom).

Histologische typen van longkanker waren als volgt: bronchioloalveolair celcarcinoom (39 gevallen), adenocarcinoom (36), plaveiselcelcarcinoom (28), kleincellige longkanker (27), grootcellig carcinoom (6), anderen (8), en onbekend (10).

Histologische typen van longkanker waren als volgt: kleincellige longkanker (n = 7), plaveiselcelcarcinoom (n = 5), adenocarcinoom (n = 2), anderen (n = 5), en onbekend (4).

Typen longkanker, Thr495Pro SNP was significant geassocieerd met kleincellig en plaveiselcel longkanker, maar niet met adenocarcinoom, wat een mogelijke interactie suggereert tussen deze polymorfisme en metabole routes gerelateerd aan roken.

De differentiatie tussen grote histologische typen van longkanker, zoals adenocarcinoom (ADC), plaveiselcelcarcinoom (SCC) en kleincellige longkanker (SCLC) is van cruciaal belang voor het bepalen van de optimale kankerbehandeling.

Longkanker wordt verdeeld in 4 histologische groepen, zoals kleincellig carcinoom, plaveiselcelcarcinoom, adenocarcinoom en grootcellig carcinoom, die verschillende klinische gedragingen vertegenwoordigen.

De histologische typen waren als volgt: 8 adenocarcinomen, 4 grootcellige carcinomen, 1 plaveiselcelcarcinoom, 1 kleincellig carcinoom, en 1 adenosquameus carcinoom.

INLEIDING: Histologisch wordt longkanker ingedeeld in vier grote typen: adenocarcinoom (Ad), plaveiselcelcarcinoom (SqCC), grootcellig carcinoom (LCC) en kleincellige longkanker.

Histologische celtypen van deze longkankergezwellen omvatten plaveiselcelcarcinoom (n = 30), adenocarcinoom (n = 28), grootcellig carcinoom (n = 4) en kleincellig carcinoom (n = 6).

ACHTERGROND: De sterkte van de relatie tussen roken en longkanker kan variëren per histologisch type. METHODEN: We gebruikten polytome logistische regressie om te evalueren of aspecten van roken verschillende effecten hebben op vier histologische typen in de Nurses' Health Study. RESULTATEN: Van 1976 tot 2002 identificeerden we 1062 gevallen van longkanker: plaveiselcel (n = 201), kleincellig (n = 236), adenocarcinoom (n = 543) en grootcellig carcinoom (n = 82), onder 65.


Wat is F105-P?

Answer: F105-P is een protamine-antilichaam fusie-eiwit dat is ontworpen om siRNA af te leveren aan HIV-geïnfecteerde of envelop-getransfecteerde cellen. Specifiek is het ontworpen met de protamine coderingssequentie gekoppeld aan het C-terminus van het zware keten Fab-fragment van een HIV-1 envelop-antilichaam.

We hebben een protamine-antilichaam fusie-eiwit ontworpen om siRNA af te leveren aan HIV-geïnfecteerde of envelop-getransfecteerde cellen. Het fusie-eiwit (F105-P) is ontworpen met de protamine coderingssequentie gekoppeld aan het C-terminus van het zware keten Fab-fragment van een HIV-1 envelop-antilichaam.


Moet edasalonexent worden gebruikt voor patiënten met Duchenne spierdystrofie?

Answer: Nee. In een fase 3 klinische studie behaalde edasalonexent geen statistische significantie voor verbetering van primaire en secundaire functionele eindpunten voor de beoordeling van Duchenne spierdystrofie. Subgroepanalyse suggereerde echter dat edasalonexent de ziekteprogressie kan vertragen als het wordt gestart vóór de leeftijd van 6 jaar.

Edasalonexent 100 mg/kg werd geassocieerd met vertraging van de ziekteprogressie en behoud van spierfunctie vergeleken met een periode zonder behandeling, met een afname van de niveaus van NF-κB-gereguleerde genen en verbeteringen in biomarkers van spiergezondheid en ontsteking. Deze resultaten ondersteunen verder onderzoek naar edasalonexent in toekomstige studies en hebben het ontwerp van de fase 3 klinische studie met edasalonexent bij jongens met Duchenne geïnformeerd.

Op week 52 waren de verschillen tussen edasalonexent en placebo voor de totale NSAA-score en TFT's niet statistisch significant, hoewel er consistent minder functionele achteruitgang was in de edasalonexentgroep.

Hoewel edasalonexent geen statistische significantie behaalde voor verbetering van primaire en secundaire functionele eindpunten voor de beoordeling van DMD, suggereerde subgroepanalyse dat edasalonexent de ziekteprogressie kan vertragen als het wordt gestart vóór de leeftijd van 6 jaar.


Bij welke ziekte is preseniline betrokken?

Answer: Verlies-van-functie mutaties in de PSEN1/2-genen zijn de belangrijkste oorzaak van familiaire Alzheimer (fAD).

De preseniline-genen (PSEN1 en PSEN2) zijn voornamelijk verantwoordelijk voor het veroorzaken van vroegtijdige familiaire Alzheimer, met ongeveer 300 veroorzakende mutaties, en vertegenwoordigen ongeveer 90% van alle mutaties die geassocieerd zijn met een zeer agressieve vorm van de ziekte.

Verlies-van-functie mutaties in de PSEN1/2-genen zijn de belangrijkste oorzaak van familiaire Alzheimer (fAD).

De ziekte van Alzheimer (AD) is de meest voorkomende oorzaak van dementie bij ouderen. Weinig gevallen zijn familiair (FAD), door autosomaal dominante mutaties in preseniline-1 (PS1), preseniline-2 (PS2) of amyloïde precursor-eiwit (APP).

Mutaties in de preseniline (PS/PSEN) genen die de katalytische componenten van γ-secretase coderen, versnellen amyloïde-β (Aβ) en tau-pathologieën bij familiaire Alzheimer (AD).


In welk deel van het lichaam bevindt zich de masseter spier?

Answer: In de menselijke anatomie is de masseter een van de kauwspieren en bevindt zich in de kaak.

Intramusculaire hemangiomen van de masseter spier zijn zeldzame tumoren en kunnen daarom preoperatief moeilijk nauwkeurig worden gediagnosticeerd, vanwege de onbekende presentatie en diepe ligging in het laterale gezicht. Er wordt een geval gepresenteerd van een intramusculair hemangioom van de masseter spier bij een 66-jarige vrouw.

Als onderdeel van deze studie werd een vergelijkende analyse uitgevoerd van de elektrische activiteit van de temporale en masseter spieren in rust en tijdens mandibulaire excursieposities (protrusie, laterotrusie en maximale occlusie) bij patiënten van 21 tot 68 jaar.

Myofasciale triggerpoints (TrP) in de kauwspieren zijn een van de belangrijkste oorzaken van niet-tandheelkundige pijn in het orofaciale gebied. Intramusculaire injecties worden beschouwd als de eerstelijnsbehandeling voor myofasciale TrP's. De doelstellingen van deze studie waren het evalueren en vergelijken van de effectiviteit van lokale anesthesie (LA), botuline toxine (BTX) en plaatjesrijk plasma (PRP) injecties voor de behandeling van myofasciale TrP's in de masseter spier.

Het orgaan strekt zich uit van onder de jukbeenlijn tot het midden van het mandibulair lichaam, tussen de huid en de masseter spier, aan beide zijden van het dier.

De enorme kracht van het sluiten van de kaak is grotendeels te danken aan de geveerde (pinnate) rangschikking van de spiervezels in de masseter.

De gerapporteerde laesies waren gelokaliseerd in de wang masseter spier, de parotis klier, de bovenste nek, het bovenste tandvlees en het lichaam van de mandibula. De klin

De masseter spier is de meest voorkomende locatie en is verantwoordelijk voor ongeveer 5% van alle intramusculaire vasculaire malformaties in het hoofd- en halsgebied. M

De relatie tussen de masseter spier en de mandibula, inclusief de ramale en lichaamscomponenten, werd gekozen als model voor studie in negentien menselijke foetussen (leeftijd 16 tot 36 weken). Cr

De aangezichtsspieren zijn verdeeld in kauwspieren, d.w.z. M. masseter en M. buccalis, met botinserts en kleinere aangezichtsspieren die betrokken zijn bij gezichtsuitdrukking, die in bot en huid insereren. T

Twee stijve lichamen, de boven- en onderkaak, inclusief drie dominante spieren, namelijk de masseter, het voorste deel van de temporalis en de laterale pterygoïde. Statisch evenwicht

Ten eerste veroorzaakte het openen van de kaak, dat mechanisch werd veroorzaakt door het naar beneden trekken van de mandibula, een optische respons die neurale excitatie weerspiegelt in twee corticale gebieden: het meest rostroventrale deel van de primaire somatosensorische cortex (S1) en de grens tussen het ventrale deel van de secundaire somatosensorische cortex (S2) en de insulaire orale regio (IOR)

Stimulatie van de masseter zenuw exciteerde aanvankelijk het rostrale deel van het S2/IOR gebied, en een aangrenzend gebied reageerde op het openen van de kaak

Het caudale deel van het gebied met de maximale respons overlapt met het gebied dat reageert op het openen van de kaak, terwijl het rostrale deel overlapt met het gebied dat reageert op elektrische stimulatie van de maxillaire en mandibulaire molaarpulpa's

De masseter spier is een integraal onderdeel van het orofaciale complex en een van de kauwspieren

1% van de gevallen. De lokalisatie van de masseter spier is het meest voorkomend in het hoofd a

Onder de spieren van hoofd en hals is de masseter spier de meest voorkomende locatie, met een percentage van 4,9%.

Goedaardige hypertrofie van de masseter spier is een zeldzame aandoening die belangrijk is in de differentiële diagnose van massa's in hoofd en hals, met name een unilaterale massa gelokaliseerd in de wang.

Vasculaire neoplasma Welsch en Hengerer, 1980 [4]. Hiervan komen 13,8% voor in het hoofd- en halsgebied, waarbij de masseter spier de meest voorkomende locatie is, gevolgd door de trapezi

Er werd geconcludeerd dat: 1) radiopaque spiermarkers een waardevol hulpmiddel zijn voor de analyse van spiergroei en verandering van spierlocatie; 2) de masseter spier bij de rhesus aap verlenging ondergaat, waarschijnlijk door toevoeging van sarcomeren bij de vezel-peesovergangen; en 3) achterwaartse migratie van de masseter spier ten opzichte van het corpus van de mandibula, waarschijnlijk door de aard van zijn periostale aanhechting, resulteert in stabiliteit van de anteroposteriore positie van de masseter spier ondanks de voorwaartse verplaatsing van de mandibula.

DOEL: De masseter spier wordt vaak benut door craniofaciale chirurgen bij transpositieoperaties om aangezichtsverlamming te corrigeren, goedaardige masseter hypertrofie; of neurectomie-geïnduceerde atrofie van de mu

De toestand van een 36-jarige patiënt die zich bij onze kliniek meldde met klachten van progressief toenemende pijn en een progressief groeiende massa in de rechterwang die 1,5 jaar geleden verscheen, werd gediagnosticeerd als een arterioveneuze malformatie gelokaliseerd in de masseter spier.

Bij runderen, geiten, schapen en Sika-herten ontspringt de rostrale laag van de masseter spier vanaf de faciale kam met het vlezig gedeelte en hecht zich aan het tuberkel op de mandibula via het sterke peesblad.

Minder dan 1% van de vasculaire tumoren is gelokaliseerd in een spier, 15% daarvan bevindt zich in de spieren van hoofd en hals.


Welke endotheelcelmigratiepaden werden op het niveau van genexpressie gemoduleerd door rHDL-apoE3?

Answer: Het meest uitgesproken effect werd waargenomen voor EC-migratie, waarbij 42/198 genen betrokken waren bij de volgende EC-migratiegerelateerde paden: 1) MEK/ERK, 2) PI3K/AKT/eNOS-MMP2/9, 3) RHO-GTPases, en 4) integrine.

Het meest uitgesproken effect werd waargenomen voor EC-migratie, waarbij 42/198 genen betrokken waren bij de volgende EC-migratiegerelateerde paden: 1) MEK/ERK, 2) PI3K/AKT/eNOS-MMP2/9, 3) RHO-GTPases, 4) integrine


Is tivantinib effectief voor MET-hoog hepatocellulair carcinoom?

Answer: Nee. In fase 3 klinische onderzoeken verbeterde Tivantinib de algehele overleving niet vergeleken met placebo bij patiënten met MET-hoog hepatocellulair carcinoom ondanks veelbelovende resultaten in fase 2 onderzoeken.

ACHTERGROND: Tivantinib (ARQ 197), een selectieve, orale MET-remmer, verbeterde de algehele overleving en progressievrije overleving vergeleken met placebo in een gerandomiseerde fase 2 studie bij patiënten met hoge MET-expressie (MET-hoog) hepatocellulair carcinoom die eerder behandeld waren met sorafenib.

INTERPRETATIE: Tivantinib verbeterde de algehele overleving niet vergeleken met placebo bij patiënten met MET-hoog gevorderd hepatocellulair carcinoom die eerder behandeld waren met sorafenib.

Bij een mediane follow-up van 18,1 maanden (IQR 14,1-23,1) was de mediane algehele overleving 8,4 maanden (95% BI 6,8-10,0) in de tivantinibgroep en 9,1 maanden (7,3-10,4) in de placebogroep (hazard ratio 0,97; 95% BI 0,75-1,25; p=0,81).

In fase I en II studies toonde tivantinib (ARQ 197), een orale MET-remmer, veelbelovende antitumoractiviteit bij patiënten met HCC, zowel als monotherapie als in combinatie met sorafenib. Een gerandomiseerde fase II studie in tweedelijns HCC toonde verbeterde algehele overleving (hazard ratio: 0,38; p = 0,01) bij patiënten met MET-hoog tumoren, aangetoond door immunohistochemie, behandeld met tivantinib versus placebo.

Deze studie bevestigde niet de significante werkzaamheid van tivantinib als tweedelijns behandeling voor Japanse patiënten met MET-hoog hepatocellulair carcinoom.

De mediane progressievrije overleving was 2,8 (95% betrouwbaarheidsinterval: 2,7-2,9) en 2,3 (1,5-2,8) maanden in respectievelijk de tivantinib- en placebogroepen (hazard ratio = 0,74, 95% betrouwbaarheidsinterval: 0,52-1,04, P = 0,082). De mediane algehele overleving was 10,3 (95% betrouwbaarheidsinterval: 8,1-11,6) en 8,5 (6,2-11,4) maanden in respectievelijk de tivantinib- en placebogroepen (hazard ratio = 0,82, 95% betrouwbaarheidsinterval: 0,58-1,15).

prognostische factor bij HCC na falen van sorafenib. Tivantinib toonde bijna een verdubbeling van progressievrije en algehele overleving in de MET-hoog groep vergeleken met placebo in een fase II studie bij patiënten|


Wat is de functie van het eiwit SLC26A5?

Answer: De SLC26A5-transporter prestin is fundamenteel voor de hogere gehoorgevoeligheid en frequentieselectiviteit van zoogdieren. Prestin is een spanningsafhankelijke transporter die voorkomt in de buitenste haarcellen van het slakkenhuis en verantwoordelijk is voor hun elektromotiliteit.

De SLC26A5-transporter prestin is fundamenteel voor de hogere gehoorgevoeligheid en frequentieselectiviteit van zoogdieren. Prestin is een spanningsafhankelijke transporter die voorkomt in de buitenste haarcellen van het slakkenhuis en verantwoordelijk is voor hun elektromotiliteit.

Het membraan van de buitenste haarcel (OHC) bevat een spanningsafhankelijk eiwit, prestin (SLC26a5), in hoge dichtheid, waarvan de ladingsbeweging wordt aangetoond als een niet-lineaire capaciteit (NLC).

Prestin (SLC26A5) is verantwoordelijk voor acute gevoeligheid en frequentieselectiviteit in het auditieve systeem van gewervelden.

Het spanningsafhankelijke motorproteïne prestin (ook bekend als SLC26A5) is verantwoordelijk voor het elektromotorische gedrag van buitenste haarcellen en vormt de basis van de cochleaire versterker.


Is de EuroQol 5-Dimension Gezondheidsbeoordeling (EQ-5D) [een veelgebruikt, eenvoudig instrument dat de algemene gezondheid-gerelateerde kwaliteit van leven (HRQoL) bij chronische ziekten monitort] een beoordeling met 5 vragen?

Answer: De EuroQol 5-Dimension Gezondheidsbeoordeling (EQ-5D) met 6 vragen is een veelgebruikt, eenvoudig instrument dat de algemene gezondheid-gerelateerde kwaliteit van leven (HRQoL) bij chronische ziekten monitort.

DOELSTELLING: De EuroQol 5-Dimension Gezondheidsbeoordeling (EQ-5D) met 6 vragen is een veelgebruikt, eenvoudig instrument dat de algemene gezondheid-gerelateerde kwaliteit van leven (HRQoL) bij chronische ziekten monitort.


Wat zijn piRNA's?

Answer: PIWI-interacterende RNA's (piRNA's) zijn kiembaan-specifieke kleine RNA's die effectorcomplexen vormen met PIWI-eiwitten (Piwi-piRNA-complexen) en een cruciale rol spelen bij het behouden van de genomische integriteit door transposabele elementen (TE's) te onderdrukken.

PIWI-interacterende RNA's (piRNA's) zijn kiembaan-specifieke kleine RNA's die effectorcomplexen vormen met PIWI-eiwitten (Piwi-piRNA-complexen) en een cruciale rol spelen bij het behouden van de genomische integriteit door transposabele elementen (TE's) te onderdrukken.