Zijn functionele tests een goede biomarker voor Duchenne spierdystrofie?

Answer: De North Star Ambulatory Assessment is praktisch en betrouwbaar. Hiermee kan de beoordeling van hoogfunctionerende jongens met Duchenne spierdystrofie worden uitgevoerd.

De North Star Ambulatory Assessment is praktisch en betrouwbaar.

Hiermee kan de beoordeling van hoogfunctionerende jongens met Duchenne spierdystrofie worden uitgevoerd.

Diagnose en het volgen van de symptoomprogressie van DMD berust meestal op creatinekinase-tests, evaluatie van de prestaties van de patiënt in verschillende ambulatoire tests en detectie van dystrofine uit spierbiopten, die invasief en pijnlijk zijn voor de patiënt. Terwijl de

Doel: Met behulp van basislijngegevens uit een klinische studie met domagrozumab bij Duchenne spierdystrofie, evalueerden we de correlatie tussen functionele metingen en kwantitatieve MRI-beoordelingen van de dijspier. Patiënten & methoden: Analyse omvatte getimede functionele tests, kniestrekking/kracht en North St

Een nieuwe functionele schaal en ambulatoire functionele classificatie van Duchenne spierdystrofie: schaalontwikkeling en voorlopige analyses van betrouwbaarheid en validiteit.

Dit voorlopige onderzoek beschrijft de relatie tussen gemeenschapsambulatie gemeten met de StepWatch-activiteitsmonitor en de huidige standaard van functionele beoordeling, de 6-minuten looptest, bij ambulante jongens met Duchenne spierdystrofie (n = 16) en gezonde controles (n = 13). Alle

Met krachtmetingen. MV-index, vetfractie en T2-mapping maten hadden matige correlaties (r ∼ 0,5) met alle functionele tests, North Star Ambulatory Assessment en leeftijd. Conclusie: De matige correlatie tussen functionele tests, leeftijd en basislijn MRI-metingen ondersteunt MRI als biomarker bij Duchenn

Met klinisch betekenisvolle uitkomstmaten zoals North Star Ambulatory Assessment (NSAA) en 6-minuten looptest (6MWT) is essentieel voor biomarkerkwalificatie. In deze stu

Kwantitatieve spierkrachtmeting bij Duchenne spierdystrofie: longitudinale studie en correlatie met functionele metingen.

De 6-minuten looptest, getimede 10-meter loop-/runtest en opstaan vanuit rugligging zijn veelgebruikte getimede functionele tests die ook voldoende veranderingen in spierfunctie monitoren; ze zijn echter sterk afhankelijk van medewerking van de patiënt.

Conclusie: De matige correlatie tussen functionele tests, leeftijd en basislijn MRI-metingen ondersteunt MRI als biomarker in klinische onderzoeken bij Duchenne spierdystrofie.

Momenteel blijven functionele metingen de primaire uitkomstmaat voor de meerderheid van DMD klinische onderzoeken.

Patiënten & methoden: Analyse omvatte getimede functionele tests, kniestrekking/kracht en North Star Ambulatory Assessment.

We hebben een nieuwe schaal en het bijbehorende classificatiesysteem ontwikkeld om het functionele vermogen van kinderen met DMD te beoordelen. Voorlopige evaluatie van de psychometrische eigenschappen van de functionele schaal en classificatiesystemen wijst op voldoende betrouwbaarheid en gelijktijdige validiteit.

Kwantitatieve MRI is een objectieve en gevoelige biomarker om subklinische veranderingen te detecteren, hoewel de onderzoekskosten een reden kunnen zijn voor het beperkte gebruik. In deze studie werd een hoge correlatie gevonden tussen alle klinische beoordelingen en kwantitatieve MRI-scans. Het gecombineerde gebruik van deze methoden biedt een beter inzicht in de ziekteprogressie; echter zijn longitudinale studies nodig om hun betrouwbaarheid te valideren.

De functionele prestaties van de kinderen werden beoordeeld met 6-minuten looptests en getimede prestatietests. De correlaties tussen de flexibiliteit van de spieren van de onderste ledematen en de prestatietests werden onderzocht.

De flexibiliteit van de spieren van de onderste extremiteiten bleek gecorreleerd te zijn met de 6-minuten looptests en de getimede prestatietests. De flexibiliteit van de hamstrings (r = -.825), de gastrocnemiusspieren (r = .545), de heupbuigers (r = .481) en de tensor fascia latae (r = .445) bleek gecorreleerd met functionele prestaties gemeten met de 6-minuten looptests (P < .05)

Negen biomarkers zijn geïdentificeerd die correleren met ziekte-mijlpalen, functionele tests en respiratoire capaciteit. Samen vatten deze biomarkers verschillende stadia van de aandoening samen die, indien gevalideerd, de monitoring van ziekteprogressie kunnen verbeteren.

Concluderend meten de motorische functiemeting en getimede functionele tests de ernst van de ziekte op een zeer vergelijkbare wijze en alle tests correleerden met kwantitatieve spier-MRI-waarden die vetdegeneratie van spieren kwantificeren.

Deze studie is tot nu toe de meest grondige langetermijnevaluatie van QMT in een cohort van DMD-patiënten gecorreleerd met andere metingen, zoals de North Star Ambulatory Assessment (NSAA) of drie 6-minuten looptests (6MWT).

De MFM-schaal was een nuttig instrument bij de follow-up van patiënten met DMD. Bovendien is het een meeromvattende schaal om patiënten te beoordelen en zeer geschikt voor het uitvoeren van onderzoeken om behandelingen te evalueren.

MD-patiënten werden geëvalueerd met de Vignos-functionele beoordeling van de onderste extremiteiten en tests waaronder de 6-minuten looptest (6MWT) en 10 m lopen.

TFT's lijken iets responsiever en voorspellender voor ziekteprogressie dan de 6MWT bij 7-12,9-jarigen.

Daarom was in onze groep ambulante patiënten met DMD getimede functionele testing de meest gevoelige parameter om de mate van ziekteprogressie te bepalen. Getimede functionele testing kan daarom worden beschouwd als een aanvullende uitkomstmaat in medicijnonderzoeken om de effecten van therapie bij ambulante patiënten met DMD en mogelijk bij andere neuromusculaire aandoeningen te evalueren.

Tijd om op te staan is een nuttig en eenvoudig hulpmiddel bij het screenen op neuromusculaire aandoeningen zoals Duchenne spierdystrofie,

De spierkracht van de polsstrekkers en de radiale deviatie bewegingsvrijheid van de pols bleken sterk gecorreleerd met zes van de zeven beoordeelde taken. Deze twee klinische beoordelingen lijken goede indicatoren te zijn van de algehele functie van pols en hand.


Wat is de meest gevoelige test voor de diagnose van multiple sclerose?

Answer: Deze resultaten ondersteunen eerdere conclusies dat MRI de meest gevoelige test is voor het detecteren van asymptomatische witte stoflaesies, en de meest voorspellende voor de diagnose van CDMS.

De initiële MRI was sterk suggestief voor MS bij 19 hiervan (68%), terwijl 27 (96%) ten minste één MS-achtige afwijking hadden op de initiële MRI.

Deze resultaten ondersteunen eerdere conclusies dat MRI de meest gevoelige test is voor het detecteren van asymptomatische witte stoflaesies, en de meest voorspellende voor de diagnose van CDMS.

De meest gevoelige test was MRI (93%) gevolgd door VEP (83%) en BAEP (60%) en de sensitiviteit van de studie met hoge resolutie CT inclusief 59 patiënten onderzocht met dubbele versterking en vertraagde afkapping was zeer laag (33%).

Bij de diagnose is MRI de meest gevoelige test voor het aantonen van verspreiding van laesies in de ruimte.

MRI is ook een betrouwbare maat voor de omvang van het MS-proces, seriële MRI-scans detecteren bewijs van ziekteactiviteit bij MS die niet altijd wordt onthuld door klinische evaluatie.

Deze resultaten geven aan dat de aanwezigheid van oligoklonale banden gevoelige ondersteunende bewijzen levert voor de diagnose van MS, maar dat banden ook aanwezig kunnen zijn bij andere aandoeningen, inclusief die niet direct gerelateerd aan infectie of abnormale immuunrespons. De gegevens suggereren dat oligoklonale banden een immuunrespons kunnen vertegenwoordigen op neurologisch letsel die prominent is bij aandoeningen met een bijzonder intense of continue antigene stimulus.

Magnetic resonance imaging (MRI) is recentelijk erkend als de meest gevoelige methode om klinisch stille laesies te detecteren bij patiënten met multiple sclerose.

Magnetic resonance imaging (MRI) is een gevoelige paraclinische test voor diagnose en beoordeling van ziekteprogressie bij multiple sclerose (MS) en wordt vaak gebruikt om therapeutische effectiviteit te evalueren.


Definieer pseudotumor cerebri. Hoe wordt het behandeld?

Answer: Goedaardige intracraniële hypertensie (BIH) wordt gekenmerkt door een verhoging van de intracraniële druk die niet geassocieerd is met een intracraniële aandoening of hydrocefalie, en met normale cerebrospinale vloeistof (CSV) inhoud. De verhoging van de intracraniële druk is geïsoleerd; daarom mogen ziekten zoals cerebrale veneuze trombose of dura fistels niet als oorzaken van BIH worden beschouwd. De exacte definitie van BIH blijft onderwerp van discussie, en andere termen zoals "pseudotumor cerebri" of "idiopathische intracraniële hypertensie" worden vaak in de literatuur gebruikt. De behandeling van patiënten met BIH hangt voornamelijk af van de aanwezigheid en ernst van oculaire symptomen en tekenen waarop de prognose van de ziekte is gebaseerd. Herhaalde lumbaalpuncties in combinatie met acetazolamide en gewichtsverlies zijn meestal voldoende effectief. Echter, een chirurgische behandeling (fenestratie van de oogzenuwschede of lumboperitoneale shunt) is noodzakelijk wanneer passende medische behandeling progressieve verslechtering van het gezichtsvermogen (gezichtsverlies of gezichtsvelddefect) niet voorkomt, of wanneer de patiënt klaagt over ernstige, therapieresistente hoofdpijn. Zorgvuldige follow-up met herhaalde formele gezichtsveldtesten kan helpen om een verwoestend gezichtsverlies bij deze patiënten te voorkomen.

Goedaardige intracraniële hypertensie (BIH) wordt gekenmerkt door een verhoging van de intracraniële druk die niet geassocieerd is met een intracraniële aandoening of hydrocefalie, en met normale cerebrospinale vloeistof (CSV) inhoud. De verhoging van de intracraniële druk is geïsoleerd; daarom mogen ziekten zoals cerebrale veneuze trombose of dura fistels niet als oorzaken van BIH worden beschouwd. De exacte definitie van BIH blijft onderwerp van discussie, en andere termen zoals "pseudotumor cerebri" of "idiopathische intracraniële hypertensie" worden vaak in de literatuur gebruikt.

De behandeling van patiënten met BIH hangt voornamelijk af van de aanwezigheid en ernst van oculaire symptomen en tekenen waarop de prognose van de ziekte is gebaseerd. Herhaalde lumbaalpuncties in combinatie met acetazolamide en gewichtsverlies zijn meestal voldoende effectief. Echter, een chirurgische behandeling (fenestratie van de oogzenuwschede of lumboperitoneale shunt) is noodzakelijk wanneer passende medische behandeling progressieve verslechtering van het gezichtsvermogen (gezichtsverlies of gezichtsvelddefect) niet voorkomt, of wanneer de patiënt klaagt over ernstige, therapieresistente hoofdpijn. Zorgvuldige follow-up met herhaalde formele gezichtsveldtesten kan helpen om een verwoestend gezichtsverlies bij deze patiënten te voorkomen.

Idiopathische intracraniële hypertensie (IIH) is een zeldzame aandoening die vaker voorkomt bij obese vrouwen in de vruchtbare leeftijd, en resulteert in verhoogde intracraniële druk (ICP) van onbekende oorzaak.

Pseudotumor cerebri is een aandoening die wordt gekenmerkt door verhoogde intracraniële druk en die voornamelijk jonge obese vrouwen treft.

Pseudotumor cerebri wordt gekenmerkt door verhoogde intracraniële druk en papiloedeem, met een in wezen normaal neurologisch onderzoek.

Pseudotumor cerebri is een aandoening van het centrale zenuwstelsel met verhoogde intracraniële druk die het meest voorkomt bij jonge obese vrouwen.

Pseudotumor cerebri is een zeldzaam syndroom van verhoogde intracraniële druk zonder een ruimte-innemende massa.

Pseudotumor cerebri is een idiopathische aandoening die wordt gekenmerkt door papiloedeem en verhoogde intracraniële druk zonder een massa-laesie.

Pseudotumor cerebri, of goedaardige intracraniële hypertensie, wordt gekenmerkt door intracraniële hypertensie van onbekende etiologie, typisch bij obese vrouwen jonger dan 45 jaar, en kan invaliderend zijn door hoofdpijn en visuele stoornissen.

Pseudotumor cerebri is een klinisch syndroom dat wordt gekenmerkt door verhoogde intracraniële druk met normale ventrikelgrootte, anatomie en positie.

Pseudotumor cerebri is een slecht begrepen syndroom dat wordt gekenmerkt door chronische hoofdpijn, bilateraal papiloedeem en verhoogde intracraniële druk zonder gelokaliseerde neurologische tekenen of symptomen, intracraniële massa of hydrocefalie.

Idiopathische intracraniële hypertensie (IIH), of pseudotumor cerebri, is een complexe en moeilijk te behandelen aandoening die kan leiden tot permanent gezichtsverlies en therapieresistente hoofdpijn indien onbehandeld.


Wat is pseudodementie?

Answer: Depressie kan enkele klinische symptomen en tekenen van dementie veroorzaken, klassiek bij oudere volwassenen. Dit type "dementie" wordt pseudodementie genoemd en is typisch omkeerbaar met behandeling.

Het wordt gedefinieerd als een intellectuele stoornis bij patiënten met een primaire psychiatrische aandoening, waarbij de kenmerken van intellectuele afwijking ten minste gedeeltelijk lijken op die van een neuropathologisch geïnduceerd cognitief tekort. Deze neuropsychologische stoornis is omkeerbaar, en er is geen duidelijke primaire neuropathologische oorzaak die leidt tot het ontstaan van deze stoornis.

Er is een nieuwe definitie geïntroduceerd voor 'pseudodementie' als een syndroom van omkeerbare subjectieve of objectieve cognitieve problemen veroorzaakt door een niet-organische stoornis. Zo kan depressieve pseudodementie worden ingedeeld in twee subtypes. Type I is een groep patiënten met depressieve symptomen en subjectieve klachten van geheugenstoornissen zonder meetbare intellectuele tekorten. Type II is een groep patiënten met depressieve symptomen die een slechte cognitieve prestatie vertonen gebaseerd op slechte concentratie, niet veroorzaakt door een organische stoornis.

Dementie kent een breed scala aan omkeerbare oorzaken. Bekend hiervan is depressie, hoewel andere psychiatrische stoornissen ook de cognitie kunnen aantasten en de schijn van neurodegeneratieve ziekte kunnen wekken. Dit fenomeen staat historisch bekend als "pseudodementie."

De term "pseudodementie" was eerder gebruikt. Echter, het artikel van Kiloh gaf psychiaters de impuls om zich te richten op de potentiële omkeerbaarheid van cognitieve stoornissen die mogelijk toe te schrijven zijn aan psychiatrische aandoeningen (waaronder depressie, schizofrenie en conversiestoornis).

Cognitieve disfuncties bij oudere depressieve patiënten (zogenaamde pseudodementie) evenals comorbiditeit van dementie met depressie zijn speciale diagnostische problemen.

De meest voorkomende kenmerken van cognitieve stoornissen door pseudodementie zijn een relatief acuut begin, symptomen van zes tot twaalf maanden duur; een psychiatrische voorgeschiedenis, met name depressieve ziekte; leeftijd boven 50; frequente "weet niet" in plaats van "bijna goed" antwoorden; een normaal elektro-encefalogram en een normale computertomografie van de hersenen, en het ontbreken van nachtelijke verslechtering. Met dit

Depressieve pseudodementie is een majeure depressieve stoornis waarbij de cognitieve tekorten secundair aan de affectieve stoornis zo significant zijn dat clinici gedwongen zijn dementie als differentiële diagnose te overwegen.

Ondanks de toegenomen aandacht die het syndroom van pseudodementie krijgt, blijven verschillende belangrijke vragen over diagnostische criteria en nauwkeurigheid, etiologie, en zelfs de geschiktheid van de term zelf onbeantwoord.

Pseudodementie is het syndroom waarbij dementie wordt nagebootst of gekarikaturiseerd door functionele psychiatrische stoornissen.

De term pseudodementie wordt toegepast op het spectrum van functionele psychiatrische aandoeningen zoals depressie, schizofrenie en hysterie die organische dementie kunnen nabootsen, maar in wezen omkeerbaar zijn met behandeling.

Het concept pseudodementie werd eind 19e eeuw geïntroduceerd om te verwijzen naar een syndroom dat dementie nabootst, maar zonder onderliggende neurologische letsels.


Moeten acetaminophen of niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen (NSAID's) worden gebruikt bij het bieden van ondersteunende zorg voor COVID-19?

Answer: Niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen (NSAID's) worden verondersteld schadelijk te zijn voor patiënten met COVID-19, maar klinische gegevens zijn beperkt. Gezien de onzekerheid is acetaminophen het voorkeurskoortsverlagende middel voor de meeste patiënten in plaats van NSAID's. Als NSAID's nodig zijn, wordt de laagst effectieve dosis aanbevolen.

Hoewel op basis van bestaande bewijzen NSAID's effectief zijn gebleken bij de behandeling van luchtweginfecties veroorzaakt door influenza en rhinovirus, is er geen klinische proef bij COVID-19 en wijzen casusrapporten en klinische ervaringen op een verlenging van de behandelingsduur en verergering van het klinische beloop bij patiënten met COVID-19. Daarom wordt aanbevolen substituten zoals acetaminophen te gebruiken voor het beheersen van koorts en ontsteking en voorzichtig te zijn met het gebruik van NSAID's bij de behandeling van COVID-19-patiënten totdat er voldoende bewijs is.

Farmacologische benaderingen zoals acetaminophen, NSAID's, spasmolytica enz. kunnen worden gebruikt als niet-farmacologische therapie onvoldoende is. Volgens de huidige sterkte van het bewijs kunnen acetaminophen en ibuprofen veilig worden toegediend voor pijnbestrijding bij kinderen met COVID-19.

Onlangs is de veiligheid van ibuprofen bij COVID-19-patiënten in twijfel getrokken vanwege anekdotische meldingen van verslechtering van symptomen bij eerder gezonde jongvolwassenen.

Paracetamol (acetaminophen) is voorgesteld als alternatief voor NSAID's, maar er zijn problemen met levertoxiciteit bij hoge doses. Er zijn duidelijk COVID-19-gevallen waarbij NSAID's niet gebruikt moeten worden, maar er is geen sterk bewijs dat NSAID's bij alle patiënten met COVID-19 vermeden moeten worden; clinici moeten deze keuzes individueel afwegen.

Bezorgdheid over de juiste rol van niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen (NSAID's) bij COVID-19 speculeert dat NSAID's, met name ibuprofen, de toegangspoort voor het virus, de angiotensine-converterende enzym (ACE) 2-receptoren, kunnen opreguleren en de vatbaarheid voor het virus kunnen vergroten of symptomen bij bestaande ziekte kunnen verergeren.

De Expert Working Group van de Commission of Human Medicines in het VK en andere organisaties hebben verklaard dat er onvoldoende bewijs is om een verband vast te stellen tussen ibuprofen en vatbaarheid voor of verergering van COVID-19.

Om analgesie te bieden kan paracetamol als eerste optie worden genoemd bij deze patiënten, en daarna kunnen NSAID's ook betrouwbaar worden gebruikt voor pijnbestrijding bij patiënten met COVID-19 als er geen absolute contra-indicaties zijn zoals nierfalen of maagbloeding.


Is er een manier om COVID-19 klinisch te onderscheiden van andere luchtwegaandoeningen, met name influenza?

Answer: Nee, de klinische kenmerken van COVID-19 overlappen aanzienlijk met influenza en andere virale luchtwegaandoeningen. Er is geen manier om ze te onderscheiden zonder testen.

Bevindingen geven aan dat klinische symptomen alleen onvoldoende zijn om onderscheid te maken tussen coronavirusziekte 2019 en andere luchtweginfecties (bijv. influenza) en/of om de effecten van preventieve interventies (bijv. vaccinaties) te evalueren.

Onze redenering benadrukt hoe uitdagend een evenwichtige benadering van een patiënt met koorts en griepachtige symptomen kan zijn. Op dit moment blijft het klinisch onderzoek van COVID-19 een moeilijke taak.

In onze retrospectieve cohortstudie waarin de klinische presentatie van COVID-19 en andere virale luchtweginfecties werden vergeleken, vonden we dat anosmie en dysgeusie symptomen waren die onafhankelijk geassocieerd waren met COVID-19 en belangrijke onderscheidende symptomen kunnen zijn bij patiënten die zich presenteren met acute luchtwegaandoeningen. Aan de andere kant waren laboratoriumafwijkingen en radiologische bevindingen statistisch niet verschillend tussen de twee groepen.

COVID-19 vertoont een vergelijkbaar patroon van infectie, klinische symptomen en thoraxbeeldvorming als influenza-pneumonie.

Hier veronderstellen we dat de volgorde van het optreden van symptomen patiënten en medische professionals zou kunnen helpen COVID-19 sneller te onderscheiden van andere luchtwegaandoeningen, maar dergelijke essentiële informatie is grotendeels niet beschikbaar.

Het is moeilijk om coronavirusziekte-2019 (COVID-19) te onderscheiden van andere virale luchtweginfecties vanwege de overeenkomsten in klinische en radiologische bevindingen.


Wat is de incubatietijd voor COVID-19?

Answer: Voor COVID-19 was de gemiddelde incubatietijd wereldwijd 6,0 dagen, maar bijna 7,0 dagen op het vasteland van China, wat zal helpen bij het bepalen van het tijdstip van infectie en het nemen van beslissingen over ziektebestrijding. De Delta VOC gaf een significant kortere incubatietijd (4,0 versus 6,0 dagen), een hogere virale lading (20,6 versus 34,0, cyclusdrempel van het ORF1a/b-gen) en een langere duur van virale uitscheiding in keeluitstrijkjes (14,0 versus 8,0 dagen) vergeleken met de wildtype-stam.

We vinden dat de incubatietijd een mediaan heeft van 8,50 dagen (95% betrouwbaarheidsinterval [BI] [7,22; 9,15]).

De gecombineerde gemiddelde incubatietijd van COVID-19 was wereldwijd 6,0 dagen (95% BI 5,6-6,5), 6,5 dagen (95% BI 6,1-6,9) op het vasteland van China en 4,6 dagen (95% BI 4,1-5,1) buiten het vasteland van China (P = 0,006). De incubatietijd varieerde met leeftijd (P = 0,005). Tegelijkertijd was bij 11.545 patiënten de gemiddelde incubatietijd 7,1 dagen (95% BI 7,0-7,2), wat vergelijkbaar was met de bevinding in onze meta-analyse.

Voor COVID-19 was de gemiddelde incubatietijd wereldwijd 6,0 dagen, maar bijna 7,0 dagen op het vasteland van China, wat zal helpen bij het bepalen van het tijdstip van infectie en het nemen van beslissingen over ziektebestrijding.

De gemiddelde incubatietijd varieerde van 5,6 (95% BI: 5,2 tot 6,0) tot 6,7 dagen (95% BI: 6,0 tot 7,4) volgens het statistische model. Het 95e percentiel was 12,5 dagen wanneer de gemiddelde leeftijd van patiënten 60 jaar was, met een toename van 1 dag per 10 jaar.

De Delta VOC gaf een significant kortere incubatietijd (4,0 versus 6,0 dagen), een hogere virale lading (20,6 versus 34,0, cyclusdrempel van het ORF1a/b-gen) en een langere duur van virale uitscheiding in keeluitstrijkjes (14,0 versus 8,0 dagen) vergeleken met de wildtype-stam.

We schatten dat het 0,95e kwantiel gerelateerd aan mensen in de leeftijdsgroep 23 ∼55 minder dan 15 dagen is.

Op basis van de verzamelde gegevens vonden we dat de conditionele kwantielen van de incubatietijdverdeling van COVID-19 variëren per leeftijd.

De geschatte gemiddelde incubatietijd die we verkrijgen is 6,74 dagen (95% betrouwbaarheidsinterval (BI): 6,35 tot 7,13), en het 90e percentiel is 11,64 dagen (95% BI: 11,22 tot 12,17), wat overeenkomt met goed ondersteunde statistische studies.

De gemiddelde en mediaan incubatietijd waren respectievelijk maximaal 8 dagen en 12 dagen. In verschillende parametrische modellen lagen de 95e percentielen in het bereik van 10,3-16 dagen. Het hoogste 99e percentiel zou zo lang kunnen zijn als 20,4 dagen.

De gemiddelde incubatietijd varieerde van 5,2 (95% BI 4,4 tot 5,9) tot 6,65 dagen (95% BI 6,0 tot 7,2).

Dit werk levert aanvullend bewijs over de incubatietijd voor COVID-19 en toont aan dat het verstandig is om de mogelijkheid van incubatietijden tot 14 dagen in dit stadium van de epidemie niet uit te sluiten.

Voor COVID-19 liggen de gemiddelde incubatietijden gewoonlijk tussen 5-7 dagen, wat over het algemeen langer is dan bij de meeste andere typische luchtweginfecties.

Onze geschatte mediaan incubatietijd van COVID-19 is 5,4 dagen (gebootstrapt 95% betrouwbaarheidsinterval (BI) 4,8-6,0), en de 2,5e en 97,5e percentielen zijn respectievelijk 1 en 15 dagen; terwijl het geschatte seriële interval van COVID-19 binnen het bereik van -4 tot 13 dagen valt met 95% vertrouwen en een mediaan heeft van 4,6 dagen (95% BI 3,7-5,5).

We voerden een systematische review en meta-analyse uit van gepubliceerde schattingen van de incubatietijdverdeling van COVID-19, en toonden aan dat de gecombineerde mediaan van de puntschattingen van het gemiddelde, de mediaan en het 95e percentiel voor incubatietijd respectievelijk 6,3 dagen (bereik: 1,8 tot 11,9 dagen), 5,4 dagen (bereik: 2,0 tot 17,9 dagen) en 13,1 dagen (bereik: 3,2 tot 17,8 dagen) zijn.

De incubatietijd bij COVID-19 (geschat op 6,4 dagen) was langer dan bij influenza type A (3,4 dagen).

Kinderen (jonger dan 18 jaar) zijn vatbaar voor COVID-19, met een gemiddelde incubatietijd van ongeveer 6,5 dagen.

Momenteel is de quarantaineperiode in de meeste landen 14 dagen vanwege het feit dat de incubatietijd van het ernstige acute respiratoire syndroom coronavirus type 2 (SARS-CoV-2) gewoonlijk wordt vastgesteld op 1-14 dagen met een mediane schatting van 4-7,5 dagen.

De mediane incubatietijd van COVID-19 was 8,3 (90% betrouwbaarheidsinterval [BI], 7,4-9,2) dagen voor alle patiënten, 7,6 (90% BI, 6,7-8,6) dagen voor jongere volwassenen en 11,2 (90% BI, 9,0-13,5) dagen voor oudere volwassenen.

Deze analyse levert bewijs voor een gemiddelde incubatietijd voor COVID-19 van ongeveer 6,4 dagen.


Wat is het Guillain-Barré syndroom (GBS)?

Answer: Guillain-Barré syndroom (GBS) is een acute immuungemedieerde neuropathie, polyradiculoneuritis, gekenmerkt door een snelle aanvang van symmetrische verlamming van de extremiteiten, areflexie en albuminocytologische dissociatie in het cerebrospinale vocht (CSV). Onlangs is de heterogeniteit van GBS opgemerkt met de definitie van verschillende GBS-varianten. De diagnose van GBS omvat klinische, elektrofysiologische en laboratorium (CSV) criteria.

Guillain-Barré syndroom (GBS) is een acute immuungemedieerde neuropathie, polyradiculoneuritis, gekenmerkt door een snelle aanvang van symmetrische verlamming van de extremiteiten, areflexie en albuminocytologische dissociatie in het cerebrospinale vocht (CSV). Onlangs is de heterogeniteit van GBS opgemerkt met de definitie van verschillende GBS-varianten.

De diagnose van GBS is vastgesteld bij 17 patiënten volgens klinische, elektrofysiologische en laboratorium (CSV) criteria.

Guillain-Barré syndroom (GBS) is een levensbedreigende immuungemedieerde acute inflammatoire polyneuropathie en wordt geassocieerd met verschillende voorafgaande infecties.

Guillain-Barré syndroom (GBS) is een potentieel levensbedreigende immuungemedieerde acute inflammatoire polyneuropathie geassocieerd met verschillende voorafgaande infecties.

Acute Guillain-Barré syndroom (GBS) is een demyeliniserende polyneuropathie die goed reageert op plasmaferese (PEX).

Guillain-Barré syndroom (GBS) is een verworven aandoening van het perifere zenuwstelsel die demyelinisatie veroorzaakt en leidt tot zwakte, ataxie en areflexie.

Guillain-Barré syndroom (GBS) is een acute inflammatoire polyradiculoneuropathie, die verschillende klinische presentaties kent en zowel axonale als demyeliniserende vormen heeft.

Guillain-Barré syndroom (GBS) is een auto-immuunziekte die leidt tot axonale demyelinisatie en/of degeneratie van perifere zenuwen door moleculaire mimicry.

Guillain-Barré syndroom (GBS) is een heterogene groep van perifere zenuwaandoeningen met een vergelijkbare klinische presentatie, gekenmerkt door acute, zelfbeperkende, progressieve, bilaterale en relatief symmetrische opstijgende slappe verlamming, die piekt binnen 2-4 weken en daarna afneemt.

Guillain-Barré syndroom (GBS) is een auto-immuun polyradiculoneuropathie die meestal wordt voorafgegaan door een luchtweginfectie of gastro-intestinale infectie.

Guillain-Barré syndroom (GBS) is een acute immuungemedieerde progressieve voornamelijk motorische symmetrische polyradiculoneuropathie die demyelinisatie veroorzaakt en leidt tot zwakte, ataxie en areflexie.

Guillain-Barré syndroom is een goed beschreven acute demyeliniserende polyradiculoneuropathie met een waarschijnlijk auto-immuun basis, gekenmerkt door progressieve opstijgende spierverlamming.


Is een lumbaalpunctie de eerste test die moet worden uitgevoerd bij een patiënt met verhoogde intracraniële druk?

Answer: Nee. Een lumbaalpunctie is gecontra-indiceerd bij elke patiënt met tekenen van verhoogde intracraniële druk omdat dit cerebrale herniatie en overlijden kan veroorzaken. Om deze reden wordt eerst een computertomografie (CT) of magnetische resonantiebeeldvorming (MRI) uitgevoerd. Wanneer de bevindingen van de scan normaal zijn, kan indien nodig een lumbaalpunctie worden uitgevoerd.

Als een spoeddiagnostische procedure wordt een spinale punctie geïndiceerd wanneer een infectie van het centrale zenuwstelsel (CZS) wordt vermoed of om de diagnose subarachnoïdale bloeding te stellen wanneer de resultaten van de craniale computertomografie normaal zijn. De belangrijkste contra-indicatie is verhoogde intracraniële druk met bewijs van een massa-laesie.

Hersenverschuiving is een contra-indicatie voor LP, ongeacht of de CSF-druk verhoogd is of niet, en ongeacht of papiloedeem aanwezig is of niet. Vervolgens worden aanbevelingen gegeven voor indicaties om CT uit te voeren vóór LP, gegroepeerd op basis van de veiligheid en klinische bruikbaarheid van LP.

Overlijden na een lumbaalpunctie (LP) wordt gevreesd door artsen. In de literatuur zijn veel meningen te vinden over de vraag of een computertomografie van de schedel (CT) moet worden uitgevoerd vóór LP, om herniatie te voorkomen.

Hoofdpijn, veroorzaakt door cerebrospinale vloeistof (CSF) hypotensie, is een veelvoorkomende complicatie van lumbaalpunctie; een hematisch pleister is een therapeutische optie voor ernstige gevallen. De ernstigste complicatie is cerebrale herniatie en ter preventie daarvan moeten altijd computertomografie (CT) of cerebrale magnetische resonantiebeeldvorming (MRI) worden uitgevoerd vóór lumbaalpunctie: een laesie met duidelijk masseffect is een contra-indicatie.

Lumbaalpunctie (LP) is meestal gecontra-indiceerd in situaties waarin vermoed wordt dat de ICP hoog is.

Laaggedoseerde craniale computertomografie (LD-CCT) gebaseerd op iteratieve reconstructie heeft aangetoond voldoende beeldkwaliteit te hebben om cerebrospinale vloeistofruimtes (CSF) en midline-structuren te beoordelen, maar niet om subtiele parenchymale pathologieën uit te sluiten. Patiënten zonder focale neurologische uitval ondergaan vaak CCT vóór lumbaalpunctie (LP) om contra-indicaties voor LP uit te sluiten, waaronder hersenherniatie of verhoogde CSF-druk.

Lumbaalpunctie wordt routinematig uitgevoerd voor diagnostische en therapeutische doeleinden bij idiopathische intracraniële hypertensie, ondanks dat lumbaalpunctie klassiek gecontra-indiceerd is bij verhoogde intracraniële druk.

Hoewel over het algemeen als onschadelijk beschouwd, kan er aanzienlijke gevaar zijn wanneer lumbaalpunctie wordt uitgevoerd bij aanwezigheid van verhoogde intracraniële druk, vooral wanneer een massa-laesie aanwezig is.

Lumbaalpunctie moet worden vermeden als focale neurologische bevindingen wijzen op een gelijktijdige massa-laesie, zoals bij een hersenabces, en lumbaalpunctie moet met grote voorzichtigheid worden benaderd als meningitis gepaard gaat met bewijs van significante intracraniële hypertensie.

Er zijn weinig abnormale CT-scans die een contra-indicatie voor lumbaalpunctie vormen en de meerderheid van deze patiënten heeft meestal klinische tekenen die wijzen op verhoogde intracraniële druk.


Welke laboratoriumafwijkingen worden vaak gezien bij patiënten met COVID-19?

Answer:
Veelvoorkomende laboratoriumafwijkingen bij patiënten met COVID-19 zijn onder andere:

1. Verhoogde ontstekingsmarkers (bijv. ferritine, C-reactief proteïne en bezinkingssnelheid van erytrocyten).
2. Verhoogde aminotransferasewaarden (d.w.z. AST, ALT).
3. Verhoogde lactaatdehydrogenase (LDH)-waarden.
4. Lymfopenie, leukocytose.

Afwijkingen in stollingstests (bijv. verhoogde D-dimeren, verlaagde bloedplaatjes), verhoogde procalcitoninewaarden en verhoogde troponinewaarden zijn ook gerapporteerd. De mate van deze afwijkingen lijkt samen te hangen met de ernst van de ziekte.

Verhoogd serumferritine (74,2%), hoog C-reactief proteïne (73,3%) en hoge bezinkingssnelheid van erytrocyten (ESR) (72,2%) waren de meest frequent gerapporteerde laboratoriumafwijkingen.

Sommige specifieke laboratoriumindicatoren duidden op verslechtering van de ziekte, zoals leukocytose, lymfopenie, bloedplaatjes, alanine-aminotransferase (ALT), aspartaat-aminotransferase (AST), albumine, creatinine, creatinekinase (CK), lactaatdehydrogenase (LDH), C-reactief proteïne, procalcitonine (PCT) en D-dimeer.

De meeste COVID-19-patiënten hebben koorts en hoest met lymfopenie en verhoogde ontstekingsindices, en het belangrijkste CT-kenmerk is GGO met betrokkenheid van beide longen. Patiënten met comorbiditeiten en ernstigere klinische symptomen, laboratoriumkenmerken en CT-bevindingen hebben de neiging een slechtere ziekteprogressie te vertonen.

Multivariate logistische regressieanalyse toonde aan dat lymfopenie, verhoogde D-dimeerwaarden, hypersensitief cardiaal troponine I (hs-CTnI) en hoogsensitief C-reactief proteïne (hs-CRP) onafhankelijke voorspellers van mortaliteit waren bij jongvolwassenen met ernstige COVID-19.

Lymfopenie, verhoogde D-dimeerwaarden, hs-CTnI en hs-CRP voorspelden de klinische uitkomsten van jongvolwassenen met ernstige COVID-19.

In vergelijking met patiënten met een niet-ernstige vorm van COVID-19 vertoonden patiënten met een ernstige vorm van de ziekte hogere waarden voor witte bloedcellen (WBC), polymorfonucleaire leukocyten (PMN), totaal bilirubine, alanine-aminotransferase (ALT), creatinine, troponine, procalcitonine, lactaatdehydrogenase (LDH) en D-dimeer. Daarentegen waren het aantal bloedplaatjes, het aantal lymfocyten en de albuminespiegels verlaagd bij patiënten met een ernstige vorm van COVID-19.

Hyponatriëmie (50%), verhoogd C-reactief proteïne (CRP; 100%) en lactaatdehydrogenase (LDH; 80%) kwamen vaak voor. Acute nierinsufficiëntie, myocardiale schade en verhoging van aminotransferasen traden respectievelijk op bij 69%, 19% en 38% van de patiënten.

De meest voorkomende laboratoriumafwijkingen bij COVID-19 zijn onder meer een verlaagd aantal lymfocyten (35%-82,1%), trombocytopenie (17%-36,2%), verhoogd serum C-reactief proteïne (60,7%-93%), lactaatdehydrogenase (41%-76%) en D-dimeerconcentraties (36%-46,4%).

Trombocytopenie, stollingsafwijkingen en gedissemineerde intravasculaire stolling werden waargenomen bij COVID-19-patiënten, vooral bij ernstig zieke patiënten en niet-overlevenden.

Samengevat worden afwijkingen in aminotransferase, lactaatdehydrogenase en ferritine vaak gezien bij COVID-19-gerelateerde leverbeschadiging.

Bij ernstig zieke COVID-19-patiënten zijn laboratoriummarkers van ontsteking zoals C-reactief proteïne, IL-6, D-dimeer, serumferritine en lactaatdehydrogenase bij veel patiënten verhoogd; beoordeeld vanaf de 4e-6e dag na het begin van de ziekte lijken dergelijke verhogingen voorspellend voor een slechte prognose.

Klinische observaties toonden aan dat COVID-19-gerelateerde longontsteking vaak gepaard gaat met hematologische en stollingsafwijkingen, waaronder lymfopenie, trombocytopenie en verlengde protrombinetijd.

Lymfopenie is de meest gerapporteerde laboratoriumafwijking en komt voor bij meer dan 50% van de COVID-19-patiënten.

Laboratoriumbevindingen zijn niet-specifiek bij COVID-19-patiënten; laboratoriumafwijkingen omvatten lymfopenie, verhoogde LDH, CPK en ontstekingsmarkers zoals C-reactief proteïne, ferritinemie en bezinkingssnelheid van erytrocyten.

De veelvoorkomende laboratoriumkenmerken die gerapporteerd zijn omvatten lymfopenie, verhoogde niveaus van C-reactief proteïne en lactaatdehydrogenase.


Veroorzaken alleen veranderingen in coderende regio's van MEF2C ontwikkelingsstoornissen?

Answer: Nee. Varianten in niet-coderende regio's stroomopwaarts van MEF2C veroorzaken ernstige ontwikkelingsstoornissen via drie verschillende verlies-van-functie mechanismen.

Varianten in niet-coderende regio's stroomopwaarts van MEF2C veroorzaken ernstige ontwikkelingsstoornissen via drie verschillende verlies-van-functie mechanismen.

Klinische genetische testen van eiwit-coderende regio's identificeren een waarschijnlijk veroorzakende variant in slechts ongeveer de helft van de gevallen van ontwikkelingsstoornissen (DD). De bijdrage van regulerende variatie in niet-coderende regio's aan zeldzame ziekten, inclusief DD, is nog zeer slecht begrepen. We hebben 9.858 probanden uit de Deciphering Developmental Disorders (DDD) studie gescreend op de novo mutaties in de 5' untranslated regions (5' UTRs) van genen waarin varianten eerder zijn aangetoond DD te veroorzaken via een dominant haplo-insufficiënt mechanisme. We identificeerden vier enkel-nucleotide varianten en twee kopie-aantal varianten stroomopwaarts van MEF2C in totaal bij tien individuele probanden. We ontwikkelden meerdere op maat gemaakte en orthogonale experimentele benaderingen om aan te tonen dat deze varianten DD veroorzaken via drie verschillende verlies-van-functie mechanismen, die transcriptie, translatie en/of eiwitfunctie verstoren. Deze varianten in niet-coderende regio's vertegenwoordigen 23% van de waarschijnlijke diagnoses geïdentificeerd in MEF2C in de DDD-cohort, maar deze zouden allemaal gemist worden in standaard klinische genetische benaderingen. Niettemin zijn deze varianten gemakkelijk detecteerbaar in exoomsequencinggegevens, met 30,7% van de 5' UTR-basen over alle genen goed gedekt in de DDD-dataset. Onze analyses tonen aan dat niet-coderende varianten stroomopwaarts van genen waarin coderende varianten bekend zijn DD te veroorzaken een belangrijke oorzaak zijn van ernstige ziekte en demonstreren dat het analyseren van 5' UTRs de diagnostische opbrengst kan verhogen. We tonen ook aan hoe niet-coderende varianten kunnen helpen bij het informeren over zowel het ziekteveroorzakende mechanisme onderliggend aan eiwit-coderende varianten als de dosistolerantie van het gen.


Welke factor wordt geremd door Milvexian?

Answer: Milvexian is een kleine molecule, actieve-plaats remmer van factor XIa (FXIa) die wordt ontwikkeld om trombotische gebeurtenissen te voorkomen en te behandelen.

Ontdekking van Milvexian, een hoog-affiniteit, oraal bio-beschikbare remmer van factor XIa in klinische studies voor antitrombotische therapie.

Eerste-in-mens studie van milvexian, een orale, directe, kleine molecule remmer van factor XIa.

CONCLUSIES: Postoperatieve remming van factor XIa met orale milvexian bij patiënten die een knieartroplastiek ondergingen was effectief voor de preventie van veneuze trombo-embolie en ging gepaard met een laag risico op bloedingen.

SIONS: Postoperatieve remming van factor XIa met orale milvexian bij patiënten die een knieartroplastiek ondergingen was effectief voor de preventie van veneuze trombo-embolie en ging gepaard met een laag risico op bloedingen. (Fund

S: Milvexian is een actieve-plaats, reversibele remmer van menselijke en konijnen FXIa (Ki 0,11 en 0,38 nM, respectievelijk). Milvexian verhoogde activat

Milvexian, een oraal bio-beschikbare, kleine molecule, reversibele, directe remmer van factor XIa: In vitro studies en in vivo evaluatie in experimentele trombose bij konijnen.

Milvexian (BMS-986177/JNJ-70033093) is een kleine molecule, actieve-plaats remmer van factor XIa (FXIa) die wordt ontwikkeld om trombotische gebeurtenissen te voorkomen en te behandelen. De

ACHTERGROND: Milvexian (BMS-986177/JNJ-70033093) is een oraal bio-beschikbare factor XIa (FXIa) remmer die momenteel in fase 2 klinische onderzoeken is. DOELSTELLINGEN: Het evalueren van in vitro eigenschappen en in vivo kenmerken van milvexian. METHODEN: In vitro eigenschappen van milvexian werden geëvalueerd met stollings- en enzymassays, en in vivo profielen werden gekarakteriseerd met konijnenmodellen van elektrolytisch geïnduceerde halsslagader trombose en nagelriem bloedingsduur (BT). RESULTATEN: Milvexian is een actieve-plaats, reversibele remmer van menselijke en konijnen

stollingsfactoren. Aanvullende gegevens zijn nodig over de werkzaamheid en veiligheid van milvexian, een orale factor XIa remmer. METHODEN: In deze parallelgroep, fase 2 studie, werden 1242 patiënten die een knieartroplastiek ondergingen willekeurig toegewezen aan een van zeven postoperatieve regimens van milvexian (25 mg, 50 mg, 100 mg, of 200 mg twee keer daags of 25 mg, 50 mg, of 200 mg eenmaal daags) of enoxaparine.

hemostase, zelfs in combinatie met aspirine bij konijnen. Deze studie ondersteunt remming van FXIa met milvexian als een veelbelovende

kans van 30% (eenzijdige P<0,001). Bloedingen van elke ernst traden op bij 38 van 923 patiënten (4%) die milvexian gebruikten en bij 12 van 296 patiënten (4%) die enoxaparine gebruikten; grote of klinisch relevante niet-grote bloedingen traden op bij respectievelijk 1% en 2%; en ernstige bijwerkingen werden gerapporteerd bij respectievelijk 2% en 4%. CONCLUSIES: Postoperatieve remming van factor XIa met orale milvexian bij patiënten die een knieartroplastiek ondergingen was effectief voor de preventie van veneuze trombo-embolie en


Wat is Granzyme B?

Answer: Granzyme B is een serineprotease dat wordt uitgescheiden door Natural Killer (NK) cellen en cytotoxische T-lymfocyten tijdens een cellulaire immuunrespons en kan apoptose induceren.

expressie van de niet-specifieke cytotoxische celmarker (granzyme B, grb)

cytotoxische eiwit-positieve cellen, zoals granzyme B cellen

Granzyme B staat bekend als een serineprotease dat voorkomt in granules van cytotoxische T-cellen.

inclusief cytotoxische T-cellen (CD8, Granzyme B, OX40, Ki67),

Granzyme B is een serineprotease dat wordt uitgescheiden door Natural Killer (NK) cellen en cytotoxische T-lymfocyten tijdens een cellulaire immuunrespons en kan apoptose induceren.

markers van geactiveerde cytotoxische T-lymfocyten (CD8, granzyme-B)


Wordt CircRNA geproduceerd door back-splicing van exon, intron of beide, waarbij exon- of intron-circRNA wordt gevormd?

Answer: Het menselijke transcriptoom bevat een groot aantal circulaire RNA's (circRNA's) die voornamelijk worden geproduceerd door back-splicing van pre-mRNA.

CircRNA's zijn een subklasse van lncRNA's die in overvloed aanwezig zijn in een breed scala aan soorten, waaronder mensen. CircRNA's worden over het algemeen geproduceerd door een niet-canonische splicing-gebeurtenis genaamd backsplicing, die afhankelijk is van de canonieke splicing-machinerie, wat leidt tot circRNA's die worden ingedeeld in drie hoofd categorieën: exonic circRNA, circulair intron RNA en exon-intron circulair RNA.

Circulair RNA (circRNA) is een grote klasse van covalent gesloten circRNA.

Het menselijke transcriptoom bevat een groot aantal circulaire RNA's (circRNA's) die voornamelijk worden geproduceerd door back-splicing van pre-mRNA.

Analyses van de andere reads onthulden twee oorsprongen voor niet-canonische circRNA's: (1) Introns voor lariat-afgeleide intron circRNA's en intron cirkels, (2) Mono-exon genen (voornamelijk niet-coderend) voor ofwel een nieuw type circRNA (inclusief slechts een deel van het exon: sub-exon circRNA's) of, nog zeldzamer, mono-exon canonische circRNA's.

Ons doel was om niet-canonische circRNA's te karakteriseren, namelijk die niet afkomstig zijn van back-splicing en circRNA geproduceerd door niet-coderende genen.

Recente studies hebben een nieuwe klasse van ncRNA's geïdentificeerd genaamd circulaire RNA's (circRNA's), die worden geproduceerd door back-splicing en fusie van exons, introns, of zowel exon-intron in covalent gesloten lussen.

CircRNA wordt geproduceerd door de reverse splicing van exon, intron of beide, waarbij exon- of intron-circRNA wordt gevormd.

Circulaire RNA's (circRNA's) behoren tot een recent herontdekte soort RNA die ontstaat tijdens RNA-maturatie via een proces genaamd back-splicing.

Exonische circulaire RNA's (circRNA's) zijn RNA-moleculen die covalent gesloten zijn door back-splicing via de canonieke splicing-machinerie.

Circulaire RNA's (circRNA's) zijn een klasse van niet-coderende RNA's gevormd door covalent gesloten lussen via back-splicing en exon-skipping.

Hier bespreken we het opkomende inzicht dat zowel circRNA's geproduceerd door co- en posttranscriptionele head-to-tail "backsplicing" van een downstream splice donor naar een meer upstream splice acceptor, als circRNA's gegenereerd uit intron lariaten tijdens colineaire splicing, fysiologisch relevante regulerende functies kunnen vertonen in eukaryoten.

In vergelijking met lineair RNA worden circRNA's differentieel geproduceerd door backsplicing van exons of lariat introns van een pre-messenger RNA (mRNA), waarbij een covalent gesloten lusstructuur wordt gevormd zonder 3' poly-(A) staart of 5' cap, waardoor ze immuun zijn voor exonuclease-gemedieerde afbraak.

CircRNA's zijn een grote klasse van endogene enkelstrengs RNA die verschilt van ander lineair RNA, en die worden geproduceerd door back-splicing en fusie van exons, introns, of zowel exon-intron in covalent gesloten lussen.

Circulaire RNA's (circRNA's) afgeleid van back-gesplicede exons zijn breed geïdentificeerd als co-gedifferentieerd met hun lineaire tegenhangers.


Hoe beïnvloedt condensine de functie van topoisomerase II?

Answer: Condensine voorkomt schadelijke anafasebruggen tijdens chromosoomsegregatie door het bevorderen van decatenatie van zusterchromatiden.

Condensine helpt bij de decatenatie van zusterchromatiden door topoisomerase II.

Anafasebruggen die worden waargenomen in cellen zonder condensine lijken op het falen van chromosoomsegregatie na inactivatie van topoisomerase II (topo II), het enzym dat catenanen verwijdert die blijven bestaan tussen zusterchromatiden na DNA-replicatie.

Volledige resolutie vereist echter het condensinecomplex, een afhankelijkheid die duidelijker wordt naarmate de chromosoomgrootte toeneemt.

Condensine voorkomt schadelijke anafasebruggen tijdens chromosoomsegregatie door het bevorderen van decatenatie van zusterchromatiden.

We stellen een model voor hoe metafasechromosomen gevormd kunnen worden op basis van de enzymatische activiteiten van condensine en topoisomerase II bij het overwinden en ontspannen van de DNA-vezel tijdens mitose.

Het overwinden door condensine is een belangrijke vereiste voor het oplossen van verstrengelingen door topoisomerase II en draagt, samen met de remming van transcriptie, bij aan het cytologische uiterlijk van mitotische chromosomen of 'condensatie'.

We vonden ook dat spoelkracht, anafase of cytokinese niet noodzakelijk zijn. RSZ-breuken vereisten echter genen die coderen voor condensinesubunits (YCG1, YSC4) en topoisomerase II (TOP2).

BGLF4 stimuleert ook de decatenatie-activiteit van topoisomerase II, wat suggereert dat het chromosoomcondensatie kan induceren via activatie van condensine en topoisomerase II.

BGLF4 interageert met condensinecomplexen, de belangrijkste componenten bij de assemblage van mitotische chromosomen, en induceert condensine-fosforylering op Cdc2-consensusmotieven.

Condensine-afhankelijke lokalisatie van topoisomerase II naar een axiale chromosomale structuur is vereist voor de resolutie van zusterchromatiden tijdens mitose.

Condensine is nodig zodat een axiale chromatidestructuur georganiseerd kan worden waar topoisomerase II effectief de resolutie van zusterchromatiden kan bevorderen.


Welke signaalroute remt LY294002?

Answer: LY294002 kan de PI3K/AKT-signaleringsroute blokkeren.

LY294002 is een veelbelovende remmer om sorafenibresistentie te overwinnen in FLT3-ITD-mutante AML-cellen door interferentie met de PI3K/Akt-signaleringsroute.

De PI3K-remmer LY294002 kan de PI3K/AKT-signaleringsroute blokkeren, glycolyse verder remmen om ATP-productie te verstoren, en uiteindelijk celdood induceren.


Is METTL1-overexpressie geassocieerd met een betere overleving van patiënten?

Answer: Nee. METTL1 is vaak versterkt en overexpressed in kankers en wordt geassocieerd met een slechte overleving van patiënten.

Hier vinden we dat METTL1 vaak versterkt en overexpressed is in kankers en geassocieerd wordt met een slechte overleving van patiënten. METTL1-uitputting veroorzaakt een verminderde hoeveelheid m7G-gemodificeerde tRNA's en een veranderde celcyclus en remt oncogeniciteit. Omgekeerd induceert METTL1-overexpressie oncogene celtransformatie en kanker.


Noem de monoklonale antilichamen die zijn opgenomen in REGEN-COV.

Answer: REGEN-COV is een combinatie van de monoklonale antilichamen casirivimab en imdevimab. Er is aangetoond dat het het risico op ziekenhuisopname of overlijden aanzienlijk vermindert bij personen met een hoog risico op coronavirusziekte 2019.

ACHTERGROND: In het fase 1-2 gedeelte van een adaptieve studie verminderde REGEN-COV, een combinatie van de monoklonale antilichamen casirivimab en imdevimab, de virale lading en het aantal medische bezoeken bij patiënten met coronavirusziekte 2019 (Covid-19).

REGEN-COV is een cocktail van twee menselijke IgG1 monoklonale antilichamen (REGN10933 + REGN10987) die gericht zijn tegen het spike-eiwit van het ernstige acute respiratoire syndroom coronavirus 2 (SARS-CoV-2) en heeft veelbelovend aangetoond de SARS-CoV-2 virale lading te verminderen bij COVID-19 patiënten die deelnamen aan klinische studies.

Achtergrond: Casirivimab en imdevimab (REGEN-COV™) verminderen het risico op ziekenhuisopname of overlijden aanzienlijk bij hoogrisicopersonen met Covid-19.

ACHTERGROND: REGEN-COV (voorheen bekend als REGN-COV2), een combinatie van de monoklonale antilichamen casirivimab en imdevimab, is aangetoond dat het het risico op ziekenhuisopname of overlijden aanzienlijk vermindert bij personen met een hoog risico op coronavirusziekte 2019 (Covid-19).

In de VS heeft de FDA een Emergency Use Authorization (EUA) verleend voor twee neutraliserende therapeutische monoklonale antilichaam 'cocktails', casirivimab en imdevimab (REGEN-COV), bamlanivimab en etesevimab, en één monotherapie, bamlanivimab, voor profylactische post-expositie therapie bij personen met een hoog risico op het ontwikkelen van ernstige COVID-19.

De noodtoestemming voor gebruik van REGEN-COV (een combinatie van twee monoklonale antilichamen, casirivimab en imdevimab) is herzien om postexpositieprofylaxe van COVID-19 op te nemen bij volwassenen en kinderen van 12 jaar en ouder die, als ze COVID-19 positief worden, een hoog risico lopen op een ernstige ziekte. Profylaxe met REGEN-COV is geen vervanging voor vaccinatie tegen COVID-19.

de FDA heeft een Emergency Use Authorization (EUA) verleend voor twee neutraliserende therapeutische monoklonale antilichaam 'cocktails', casirivimab en imdevimab (REGEN-COV), bamlanivimab en etesevimab, en één monotherapie, bamlanivimab, voor profylactische post-expositie therapie bij personen met een hoog risico op het ontwikkelen van ernstige COVID-19. Preklinisch en klinisch

Casirivimab/imdevimab (Ronapreve™; REGEN-COV™) is een verpakte combinatie van twee neutraliserende immunoglobuline gamma 1 (IgG1) menselijke monoklonale antilichamen (casirivimab en imdevimab) tegen het spike-eiwit van het ernstige acute respiratoire syndroom coronavirus 2 (SARS-CoV-2), de veroorzaker van coronavirusziekte 2019 (COVID-19).


Welke ziekte wordt veroorzaakt door mutaties in het gen PRF1?

Answer: De aanwezigheid van mutaties in de genen PRF1, UNC13D, STX11 en STXBP2 in homozygoot of compound heterozygoot leidt tot immuunregulatie. De meeste van dergelijke gevallen leiden tot klinische manifestaties van hemofagocytaire lymfohistiocytose (HLH).

Spectrum van mutaties in de genen PRF1, UNC13D, STX11 en STXBP2 bij Vietnamese patiënten met hemofagocytaire lymfohistiocytose.

De aanwezigheid van mutaties in de genen PRF1, UNC13D, STX11 en STXBP2 in homozygoot of compound heterozygoot leidt tot immuunregulatie. De meeste van dergelijke gevallen leiden tot klinische manifestaties van hemofagocytaire lymfohistiocytose (HLH).

Familiaire hemofagocytaire lymfohistiocytose type 2 met volwassen aanvang met PRF1 c.65delC/c.163C>T compound heterozygote mutaties: een casusrapport.

Schadelijke mutaties in PRF1 resulteren in een dodelijke kinderziekte, familiale hemofagocytaire lymfohistiocytose type 2 (FHL 2).


Welk eiwit wordt gecodeerd door het GRN-gen?

Answer: Verlies-van-functie mutaties in het gen dat codeert voor het eiwit progranuline (PGRN), GRN, zijn een van de belangrijkste genetische afwijkingen die betrokken zijn bij frontotemporale lobaire degeneratie.

Verlies-van-functie mutaties in het gen dat codeert voor het eiwit progranuline (PGRN), GRN, zijn een van de belangrijkste genetische afwijkingen die betrokken zijn bij frontotemporale lobaire degeneratie.

Talrijke families met familiaire frontotemporale lobaire degeneratie zijn gekoppeld aan mutaties in het microtubule-geassocieerde tau-eiwit (MAPT) of progranuline (GRN) genen.

ACHTERGROND: Progranuline-eiwit (PGRN) is een cysteïnerijke groeifactor gecodeerd door het progranuline-gen (GRN).

Vanwege de zeer diverse biologische functies van het progranuline (PGRN) eiwit, gecodeerd door GRN, zijn meerdere mogelijke ziekte-mechanismen voorgesteld.

Single nucleotide polymorfismen (SNP's) in TMEM106B, dat codeert voor het lysosomale type II transmembraaneiwit 106B, verhogen het risico op frontotemporale lobaire degeneratie (FTLD) bij dragers van GRN (progranuline-gen) mutaties.

GRN, het gen dat codeert voor het progranuline (PGRN) eiwit, werd erkend als een gen dat gekoppeld is aan frontotemporale lobaire degeneratie (FTLD). Th

Progranuline (PGRN) is een eiwit gecodeerd door het GRN-gen met meerdere geïdentificeerde functies, waaronder als neurotrofe factor, tumorogene groeifactor, anti-inflammatoire cytokine en regulator van lysosomale functie.

Mutaties in het GRN-gen dat codeert voor progranuline (PGRN) zijn verantwoordelijk voor veel gevallen van familiaire frontotemporale lobaire degeneratie (FTLD) met TAR DNA-bindend eiwit 43 (TDP-43)-positieve inclusies (FTLD-TDP). GRN

ozygote verlies-van-functie mutaties in het gen dat codeert voor het progranuline-eiwit (Granuline Precursor, GRN) zijn een veelvoorkomende oorzaak van familiaire frontotemporale dementie (FTD). Gen t

een van deze genen (GRN), dat progranuline codeert, is betrokken bij tot een kwart van de gevallen van frontotemporale lobaire degeneratie met TDP-43 (TAR DNA-bindend eiwit 43)-positieve inclusies; momenteel zijn er meer dan 60 bekende pathogene mutaties van het gen. We presenteren de cl

Mutatie in het GRN-gen, dat het progranuline (PGRN) eiwit codeert, toont een dosis-afhankelijke ziektecorrelatie, waarbij haplo-insufficiëntie resulteert in frontotemporale lobaire degeneratie (FTLD) en volledig verlies resulteert in neuronale ceroid lipofuscinosis (NCL). Altho

e over FTD veroorzaakt door mutaties in het GRN-gen, dat een uitgescheiden eiwit codeert, progranuline (PGRN), dat diverse rollen heeft in het reguleren van celdood, immuunresponsen en autofagie en lysosomale functie in de hersenen. FTD-gekoppelde mutat

naar de zeer diverse biologische functies van het progranuline (PGRN) eiwit, gecodeerd door GRN, zijn meerdere mogelijke ziekte-mechanismen voorgesteld. Vroeg

meest voorkomende pathologische subtype, FTLD met transactive response DNA-bindend eiwit met een moleculair gewicht van 43 kDa inclusies (FTLD-TDP), wordt vaak veroorzaakt door autosomaal dominante mutaties in het progranuline-gen (GRN) dat het progranuline-eiwit (PGRN) codeert. GRN pa

Progranuline, een uitgescheiden glycoproteïne, wordt bij mensen gecodeerd door het enkele GRN-gen.

Homozygote of heterozygote mutaties in het GRN-gen, dat progranuline (PGRN) codeert, veroorzaken respectievelijk neuronale ceroid lipofuscinosis (NCL) of frontotemporale dementie (FTD).

Heterozygote verlies-van-functie mutaties in het gen dat codeert voor het progranuline-eiwit (Granuline Precursor, GRN) zijn een veelvoorkomende oorzaak van familiaire frontotemporale dementie (FTD).

ACHTERGROND: Progranuline (PGRN), gecodeerd door het GRN-gen, is een uitgescheiden glycoproteïne groeifactor die betrokken is bij vele fysiologische en pathofysiologische

Progranuline (PGRN), gecodeerd door het GRN-gen bij mensen, is een uitgescheiden groeifactor die betrokken is bij een veelheid aan processen, variërend van regulatie van ontsteking tot wondgenezing en tumorgenese.

We richten ons hier op FTD veroorzaakt door mutaties in het GRN-gen, dat een uitgescheiden eiwit codeert, progranuline (PGRN), dat diverse rollen heeft in het reguleren van celdood, immuunresponsen, en autofagie en lysosomale functie in de hersenen.

Door het bestuderen van muizen zonder progranuline (PGRN), het eiwit gecodeerd door GRN, ontdekten we meerdere bewijslijnen dat PGRN-tekort leidt tot een verstoring van autofagie, een belangrijke cellulaire afbraakroute.

Verlies-van-functie mutaties in het progranuline-gen (GRN), dat progranuline (PGRN) codeert, zijn een belangrijke oorzaak van frontotemporale dementie (FTD).

De recente ontdekking dat mutaties in het gen dat codeert voor progranuline (GRN) frontotemporale lobaire degeneratie (FTLD) veroorzaken, en andere neurodegeneratieve ziekten die leiden tot dementie, heeft hernieuwde interesse gewekt in progranuline en zijn functies in het centraal zenuwstelsel.

Heterozygote, verlies-van-functie mutaties in het granuline-gen (GRN) dat progranuline (PGRN) codeert, zijn een veelvoorkomende oorzaak van frontotemporale dementie (FTD).

progranuline (PGRN). PGRN is een glycoproteïne gecodeerd door het GRN/Grn-gen met meerdere cellulaire functies


Wat is het verschil in de rollen van Tcf1 en Tcf3 tijdens de ontwikkeling?

Answer: Er zijn tegengestelde effecten van Tcf3 en Tcf1 in de controle van Wnt-stimulatie van zelfvernieuwing van embryonale stamcellen. In tegenstelling tot de β-catenine-afhankelijke functies die voor Tcf1 zijn beschreven, zijn de bekende embryonale functies van Tcf3 consistent met β-catenine-onafhankelijke repressoractiviteit. Wnt-signaalstimulatie verlaagt het niveau van Tcf3 en verhoogt dat van Tcf1 (ook bekend als Tcf7) en Lef1, positieve mediatoren van Wnt-signaal.

Tegengestelde effecten van Tcf3 en Tcf1 regelen Wnt-stimulatie van zelfvernieuwing van embryonale stamcellen.

Interessant is dat zowel Tcf3-β-catenine- als Tcf1-β-catenine-interacties bijdragen aan Wnt-stimulatie van zelfvernieuwing en genexpressie, en de combinatie van Tcf3 en Tcf1 rekruteert Wnt-gestabiliseerde β-catenine naar Oct4-bindingsplaatsen op ESC-chromatine.

In tegenstelling tot de β-catenine-afhankelijke functies die voor Tcf1, Tcf4 en Lef1 zijn beschreven, zijn de bekende embryonale functies van Tcf3 in muizen, kikkers en vissen consistent met β-catenine-onafhankelijke repressoractiviteit.

Tcf3 onderdrukt direct de transcriptie van Lef1, die wordt gestimuleerd door Wnt/β-catenine-activiteit.

Tcf3 onderdrukt Wnt-β-catenine-signaal en behoudt de populatie neurale stamcellen tijdens de neocorticale ontwikkeling.

We vonden ook dat Wnt-signaalstimulatie het niveau van Tcf3 verlaagt en dat van Tcf1 (ook bekend als Tcf7) en Lef1 verhoogt, positieve mediatoren van Wnt-signaal, in NPC's.


Waarom γ-cyclodextrine mengen met grapefruitsap?

Answer: Grapefruit (Citrus paradisi) sap verhoogt de orale biologische beschikbaarheid van geneesmiddelen die worden gemetaboliseerd door intestinale cytochroom P450 3A4 (CYP3A4). Patiënten wordt geadviseerd om geen grapefruitsap te drinken om deze interactie tussen geneesmiddel en grapefruitsap te voorkomen. De remming van CYP3A door grapefruitsap werd significant verminderd door verwerking, met name met γCD. De remming van CYP3A door grapefruitsap werd significant verminderd door verwerking, met name met γCD. Vergelijkbare dempende effecten door γCD werden waargenomen in de gevallen van BG en DHBG. Bovendien werd gesuggereerd dat BG en DHBG sterk worden ingekapseld in de holte van γCD. De inkapseling van BG en DHBG door γCD en de resulterende vermindering van de remming van CYP3A-activiteit door grapefruitsap kunnen toepasbaar zijn op sapverwerking om interacties tussen geneesmiddel en grapefruitsap te voorkomen.

Grapefruit (Citrus paradisi) sap verhoogt de orale biologische beschikbaarheid van geneesmiddelen die worden gemetaboliseerd door intestinale cytochroom P450 3A4 (CYP3A4). Patiënten wordt geadviseerd om geen grapefruitsap te drinken om deze interactie tussen geneesmiddel en grapefruitsap te voorkomen.

De inkapseling van BG en DHBG door γCD en de resulterende vermindering van de remming van CYP3A-activiteit door grapefruitsap kunnen toepasbaar zijn op sapverwerking om interacties tussen geneesmiddel en grapefruitsap te voorkomen.

De remming van CYP3A door grapefruitsap werd significant verminderd door verwerking, met name met γCD. Vergelijkbare dempende effecten door γCD werden waargenomen in de gevallen van BG en DHBG. Bovendien werd gesuggereerd dat BG en DHBG sterk worden ingekapseld in de holte van γCD.


Wat wordt verstoord door ALS- en FTD-geassocieerde missense-mutaties in TBK1?

Answer: ALS- en FTD-geassocieerde missense-mutaties in TBK1 verstoren mitofagie op verschillende manieren.

ALS- en FTD-geassocieerde missense-mutaties in TBK1 verstoren mitofagie op verschillende manieren.


Wat is een Morel–Lavallée laesie?

Answer: Een Morel-Lavallée laesie is een gesloten degloving verwonding van het zachte weefsel die resulteert in de ophoping van een hemolymfatisch vocht tussen de huid/oppervlakkige fascia en de diepe fascia.

Een Morel-Lavallée laesie is een posttraumatische degloving cyste, meestal gevuld met bloed, lymfe of necrotisch weefsel, die zich meestal ontwikkelt in het gebied rond de grote trochanter.

CONCLUSIES: Kenmerkende eigenschappen van een ML-laesie omvatten een fusiforme vochtcollectie tussen het onderhuidse vet en de onderliggende fascia na een scheurverwonding. Zes typen kunnen worden onderscheiden op MRI, waarbij het seroom, het subacute hematoom en het chronische organiserende hematoom het meest voorkomen.

Een Morel-Lavallée laesie (MLL) is een gesloten degloving verwonding van het zachte weefsel die resulteert in de ophoping van een hemolymfatisch vocht tussen de huid/oppervlakkige fascia en de diepe fascia.

De Morel-Lavallée laesie is een gesloten interne degloving verwonding van het zachte weefsel.

INLEIDING: Een Morel-Lavallée laesie (MLL) is een zeldzame en esthetisch zorgwekkende aandoening veroorzaakt door een schuifkracht tussen onderhuids vet en de onderliggende fascia. Vervolgens ontstaat een seroomvorming na het initiële trauma van een kneuzing, ligamentverstuiking of buikliposuctie.

Een Morel-Lavallée laesie (MLL) is een degloving verwonding in zacht weefsel veroorzaakt door schuifkracht die gepaard gaat met trauma.

Een bijzondere vorm van laesie waarbij een seroom ontstaat is de Morel-Lavallée laesie (MLL), een zeldzame gesloten degloving verwonding van het zachte weefsel die zich ontwikkelt na een hoogenergetisch trauma of kneuzingsletsel waarbij schuifkrachten het onderhuidse weefsel scheiden van de onderliggende fascia.

SAMENVATTING: De Morel-Lavallée laesie (MLL) is een posttraumatische gesloten degloving verwonding, die vaak aanvankelijk ondergediagnosticeerd wordt.

De Morel-Lavallée laesie (MLL) is een zeldzame oorzaak van pijn aan de knie, veroorzaakt door posttraumatische schuifkrachten die de hypodermis van de onderliggende fascia scheiden.

Een Morel-Lavallée laesie (MLL) is een posttraumatische verwonding van het zachte weefsel gekenmerkt door een ophoping van bloed, lymfe en andere fysiologische afbraakproducten tussen het onderhuidse weefsel en de onderliggende fascia.

De Morel-Lavallée laesie (MLL) is een zelden gerapporteerde gesloten degloving verwonding waarbij schuifkrachten hebben geleid tot het loskomen van onderhuids weefsel van de onderliggende fascia.

INLEIDING: Morel-Lavallée laesie (MLL) is een posttraumatische gesloten degloving verwonding van zacht weefsel, waarbij het onderhuidse weefsel wordt gescheiden van de onderliggende fascia.

Morel-Lavallée laesie (MLL) vertegenwoordigt een posttraumatische onderhuidse cyste die gewoonlijk ligt boven benige uitsteeksels zoals de grote trochanter, onderrug, knie en schouderblad.

Een Morel-Lavallée laesie is een posttraumatische degloving verwonding van zacht weefsel die zich presenteert als een hemolymfatische massa of ophoping.

INLEIDING EN BELANG: Een Morel-Lavallée laesie is een gesloten degloving verwonding door traumatische scheiding van de hypodermis.

De Morel-Lavallée laesie is een gesloten degloving verwonding van het zachte weefsel die vaak geassocieerd wordt met hoogenergetisch trauma.

INLEIDING: De Morel-Lavallée laesie is een zelden beschreven, posttraumatische gesloten degloving wond die ontstaat door scheiding van de huid en het onderhuidse weefsel van de onderliggende diepe fascia als gevolg van schuifkrachten die perforerende vaten afscheuren.

ACHTERGROND: De Morel-Lavallée laesie is een posttraumatische vochtcollectie die ontstaat nadat een 'gesloten degloving verwonding' de huid en het onderhuidse weefsel heeft gescheiden van het onderliggende spierweefsel.

Morel-Lavallée laesies zijn het gevolg van direct trauma of schuifkrachten die abrupt de huid en het onderhuidse weefsel scheiden van de onderliggende fascia, waardoor perforerende vaten en zenuwen worden beschadigd en een potentiële ruimte ontstaat die zich kan vullen met bloed, lymfe en debris, wat een ophoping vormt.

Vanaf het midden van het dijbeen naar distaal. Computertomografie van het dijbeen toonde hyperdense focale gebieden binnen de vochtcollectie die interne bloeding en interne degloving suggereren, wat wijst op een Morel-Lavallée laesie. BESPREKING: De Morel-Lavallée laesie is een posttraumatische verwonding van het zachte weefsel die ontstaat door schuifkrachten die een potentiële ruimte creëren voor het.

ACHTERGROND: De Morel-Lavallée laesie is een gesloten degloving verwonding die het meest wordt beschreven in het gebied van het heupgewricht na een botbreuk.

ACHTERGROND CONTEXT: De Morel-Lavallée laesie ontstaat door compressie- en schuifkrachten die meestal de huid en het onderhuidse weefsel scheiden van de onderliggende.

Morel-Lavallée syndroom (MLS) is een ernstige posttraumatische verwonding van het zachte weefsel waarbij het onderhuidse weefsel wordt losgescheurd van de onderliggende fascia (gesloten degloving), waardoor een holte ontstaat gevuld met hematoom en vloeibaar vet.

Morel-Lavallée laesie (MLL) is een posttraumatische, gesloten degloving verwonding waarbij de huid en oppervlakkige fascia worden gescheiden van de diepe fascia (fascia lata) in het trochanterische gebied en de bovenste dij, waardoor een potentiële ruimte ontstaat.

De Morel-Lavallée laesie (MLL) is een gesloten degloving verwonding veroorzaakt door traumatische scheiding van het onderhuidse weefsel van de onderliggende fascia, zonder een breuk in de overliggende huid.

Een Morel-Lavallée laesie is een relatief zeldzame aandoening waarbij sprake is van een gesloten degloving verwonding van het bekken, resulterend in een met bloed gevulde cystische holte die ontstaat door scheiding van het onderhuidse weefsel van de onderliggende fascia.

Morel-Lavallée laesies zijn posttraumatische, gesloten degloving verwondingen die diep onder het onderhuidse vlak voorkomen door beschadiging van haarvaten, resulterend in een effusie die hemolymfe en necrotisch vet bevat.

Morel-Lavallée laesies zijn cystische laesies die voorkomen tussen het onderhuidse weefsel en de onderliggende laag van een fascia.|


Wat is bekend over het eiwit patatine?

Answer: Patatine, het belangrijkste eiwit dat in aardappelen wordt gevonden, werd gezuiverd en vertoont verschillende isoformen. Het gehalte aan essentiële aminozuren in patatine was zo hoog als 76%, wat aangeeft dat het een waardevolle eiwitbron is. Patatine was een O-gebonden glycoproteïne dat fucose-monosacchariden bevatte, evenals mannose, rhamnose, glucose, galactose, xylose en arabinose. Patatine had een gefucosyleerde glycan-structurele eigenschap, die sterk bond met AAL (Aleuria aurantia Leukoagglutinine), een bekend fucose-bindend lectine. Bovendien werden de regulerende effecten van patatine op het lipidenmetabolisme, vetafbraak, vetabsorptie en remming van lipase-activiteit gemeten na een vetrijke voeding van zebravislarven. Resultaten toonden aan dat 37,0 μg/mL patatine de lipideafbraak met 23% bevorderde. Ondertussen kon patatine lipase-activiteit en vetabsorptie remmen, waarvan de effecten de helft bedroegen van die van een positief controlemiddel. Onze bevindingen suggereren dat patatine, een gefucosyleerd glycoproteïne, mogelijk kan worden gebruikt als een natuurlijk actief bestanddeel met anti-obesitas effecten.

Patatine, het belangrijkste eiwit dat in aardappelen wordt gevonden, werd gezuiverd en vertoont verschillende isoformen. Het gehalte aan essentiële aminozuren in patatine was zo hoog als 76%, wat aangeeft dat het een waardevolle eiwitbron is. Patatine was een O-gebonden glycoproteïne dat fucose-monosacchariden bevatte, evenals mannose, rhamnose, glucose, galactose, xylose en arabinose. Patatine had een gefucosyleerde glycan-structurele eigenschap, die sterk bond met AAL (Aleuria aurantia Leukoagglutinine), een bekend fucose-bindend lectine. Bovendien werden de regulerende effecten van patatine op het lipidenmetabolisme, vetafbraak, vetabsorptie en remming van lipase-activiteit gemeten na een vetrijke voeding van zebravislarven. Resultaten toonden aan dat 37,0 μg/mL patatine de lipideafbraak met 23% bevorderde. Ondertussen kon patatine lipase-activiteit en vetabsorptie remmen, waarvan de effecten de helft bedroegen van die van een positief controlemiddel. Onze bevindingen suggereren dat patatine, een gefucosyleerd glycoproteïne, mogelijk kan worden gebruikt als een natuurlijk actief bestanddeel met anti-obesitas effecten.

Aardappelpatatine wordt door de voedingsindustrie beschouwd als een waardevol plantaardig eiwit vanwege zijn uitzonderlijke functionele eigenschappen en voedingswaarde.


Wat is de werkingswijze van primaquine?

Answer: Primaquine (PQ) elimineert niet alleen P. falciparum gametocyten, maar doodt ook de inactieve leverstadia van P. vivax en P. ovale.

Primaquine (PQ) elimineert niet alleen P. falciparum gametocyten, maar doodt ook de inactieve leverstadia van P. vivax en P. ovale.

Het effect van primaquine bij het voorkomen van P. vivax terugvallen vanuit inactieve stadia is goed vastgesteld.

het brede gebruik van PQ voor de behandeling van leverstadium-malaria.

Primaquine (PQ) is een van de meest gebruikte antimalariamiddelen.

Laagdosis primaquine wordt aanbevolen om de transmissie van Plasmodium falciparum malaria te voorkomen.

Vier amfipatische geneesmiddelen, primaquine, propranolol, chlorpromazine en tetracaïne, werden gebruikt om endocytose te veroorzaken in glucose-ontzegde rode bloedcellen, en de relatieve vermindering van membraanoppervlakken werd gemeten met de toluidineblauw (TB) methode.

Dit patroon van remming van macromoleculaire biosynthese suggereert dat de belangrijkste in vivo werking van primaquine in B. megaterium het blokkeren van eiwitsynthese is.

Kinine, chloroquine, primaquine, pyrimethamine, artemisinine, mefloquine en proguanil verlaagden allemaal de expressie van monocytenreceptoren met 40% of meer bij de therapeutische concentraties van elk geneesmiddel.

Werkingsmechanisme van primaquine: voorkeurremming van eiwitsynthese in Bacillus megaterium.

de studie behandelt de werking van primaquine, een lysosomotroop middel, op EGF-receptorcomplexen (EGF-RC). Door de

etische analyse van primaquine-remming geeft aan dat het werkingspunt ligt in een vroeg stadium van het vesiculaire transportmechanisme. P

Kinetische analyse van primaquine-remming geeft aan dat het werkingspunt ligt in een vroeg stadium van het vesiculaire transportmechanisme.

n onderzocht. Recentelijk werden nieuwe primaquine-gebaseerde hybriden als nieuwe moleculen met potentieel multi-werkzame antimalaria-activiteit gerapporteerd en twee hybriden van primaquine gekoppeld aan quinoxaline 1,4-di-N-oxide (PQ-QdNO) werden geïdentificeerd als de meest actieve tegen erytrocytaire, exo-erytrocytaire en sporogonale stadia. METHODEN: Om het antimalaria-werkingsmechanisme (MA) van deze hybriden beter te begrijpen, werden hepg2-CD81 geïnfecteerd met Plasmodium yoelii 17XNL en behandeld met PQ-QdNO hybriden gedurende 48 uur. Daarna werden de productie van ROS, de mitochondriale depolarisatie, de totale glutathioninhoud, DNA-schade en eiwitten gerelateerd aan oxidatieve stress en celdood geëvalueerd. RESULTATEN: In een voorlopige analyse als weefsel-schizonticiden toonden deze hybriden een werkingsmechanisme afhankelijk van peroxideproductie, maar onafhankelijk van de activatie van transcriptiefactor p53, mitochondriale depolarisatie en celcyclusarrest. CONCLUSIES: Primaquine-quinoxaline 1,4-di-N-oxide hybriden oefenen hun antiplasmodiale activiteit uit in de exo-erytrocytaire fase door het genereren van hoge niveaus van oxidatieve stress, wat de toename van totale glutathionniveaus bevordert, th

Primaquine blokkeert transport door de vorming van functionele transportvesikels te remmen. Studies in een celvrije test van eiwittransport door het Golgi-apparaat.

Primaquine-quinoxaline 1,4-di-N-oxide hybriden met werking op de exo-erytrocytaire vormen van Plasmodium induceren hun effect door de productie van reactieve zuurstofsoorten.

Naast het verhelderen van het werkingsmechanisme van primaquine, suggereert deze studie dat de selectieve werking van dit middel het een nuttig instrument maakt in het onderzoek naar de vorming van transportvesikels.


Welke databases zijn gewijd aan 3D-genoominteracties?

Answer: 3DIV is een 3D-genoom interactieviewer en database. De 3D Genome Browser is een webgebaseerde browser voor het visualiseren van 3D-genoomorganisatie en langafstand chromatine-interacties. GMOL is een interactief hulpmiddel voor visualisatie van 3D-genoomstructuren. 3Disease Browser is een webserver voor het integreren van 3D-genoom- en ziekte-geassocieerde chromosoomherstructureringgegevens. De 3DGD is een database van genoom 3D-structuren, die momenteel Hi-C-gegevens bevat van vier soorten, voor gemakkelijke toegang en visualisatie van chromatine 3D-structuurgegevens.

3DIV: Een 3D-genoom interactieviewer en database.

Om deze beperkingen te overwinnen, hebben we een database gebouwd genaamd 3DIV (een 3D-genoom interactieviewer en database) die een lijst biedt van langafstand chromatine-interactiepartners voor de opgevraagde locus met genomische en epigenomische annotaties.

De 3D Genome Browser: een webgebaseerde browser voor het visualiseren van 3D-genoomorganisatie en langafstand chromatine-interacties.

We introduceren de 3D Genome Browser, http://3dgenome.org, die gebruikers in staat stelt om zowel hun eigen als meer dan 300 openbaar beschikbare chromatine-interactiegegevens van verschillende typen gemakkelijk te verkennen.

GMOL: Een interactief hulpmiddel voor visualisatie van 3D-genoomstructuren.

Hier presenteren we een desktopapplicatie, bekend als GMOL, ontworpen om genoomstructuren effectief te visualiseren zodat onderzoekers genomische data beter kunnen analyseren.

3Disease Browser: Een webserver voor het integreren van 3D-genoom- en ziekte-geassocieerde chromosoomherstructureringgegevens.

We ontwikkelen ook een webserver (3Disease Browser, http://3dgb.cbi.pku.edu.cn/disease/) voor het integreren en visualiseren van ziekte-geassocieerde CR-gebeurtenissen en chromosomale 3D-structuren.

De 3DGD: een database van genoom 3D-structuren

We hebben 3DGD (3D Genome Database) gebouwd, een database die momenteel Hi-C-gegevens van vier soorten verzamelt, voor gemakkelijke toegang en visualisatie van chromatine 3D-structuurgegevens.


Waar bindt REGN5458 zich aan?

Answer: Het bispecifieke antilichaam REGN5458 bindt zich aan het B-celmaturatie-antigeen (BCMA) en CD3.

Hier beschrijven we een volledig humaan bsAb (REGN5458) dat zich bindt aan het B-celmaturatie-antigeen (BCMA) en CD3, en vergelijken we de antitumoractiviteiten met die van anti-BCMA CAR T-cellen om verschillen in werkzaamheid en werkingsmechanisme te identificeren.


Veroorzaken mutaties in KCNT2 alleen fenotypen met epilepsie?

Answer: Nee. Er is een rapport van pathogene varianten in KCNT2 die een ontwikkelingsfenotype veroorzaken zonder epilepsie.

KCNT2-varianten die substituties veroorzaken die het Arg190-residu aantasten, zijn aangetoond epileptische encefalopathie en een herkenbare gezichtsuitdrukking te veroorzaken. Wij rapporteren twee extra individuen met een verstandelijke beperking, dysmorfe kenmerken, hypertrichose, macrocefalie en dezelfde de novo KCNT2 missense-varianten die het Arg190-residu aantasten zoals eerder beschreven. Opmerkelijk is dat geen van beide patiënten epilepsie heeft. Homologiemodellering van deze missense-varianten toonde aan dat ze waarschijnlijk de stabilisatie van een gesloten kanaalconformatie van KCNT2 verstoren, wat resulteert in een constitutief open toestand. Dit is het eerste rapport van pathogene varianten in KCNT2 die een ontwikkelingsfenotype veroorzaken zonder epilepsie.


Is er een verband tussen pyostomatitis vegetans en de ziekte van Crohn?

Answer: Ja. Pyostomatitis vegetans (PV) is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door pustels die het mondslijmvlies aantasten. Het is een zeer specifieke marker voor inflammatoire darmziekten en de juiste herkenning ervan kan leiden tot de diagnose van colitis ulcerosa of de ziekte van Crohn.

Tot de belangrijkste orale manifestaties van IBD behoren cobblestoning van het mondslijmvlies, lipzwellingen met verticale fissuren, pyostomatitis vegetans, angular cheilitis, periorale erytheem en glossitis.

Pyostomatitis Vegetans: een aanwijzing voor de diagnose van stille ziekte van Crohn.

Wij presenteren een geval van pyostomatitis vegetans die gingiva en mondslijmvlies aantastte zonder huidlaesies, wat leidde tot de diagnose van de ziekte van Crohn, om de belangrijke rol van tandartsen bij de diagnose van zeldzame orale laesies en het beheer van systemische ziekten van patiënten te benadrukken.

Bovendien komen bij zowel CD als UC verschillende andere inflammatoire huidaandoeningen voor, zoals erythema nodosum, pyoderma gangrenosum, hidradenitis suppurativa, chronische orale aphthose, Sweet-syndroom, pyostomatitis vegetans en bowel-associated dermatosis-arthritis syndroom.

Diffuse mucosale zwelling, cobblestone mucosa, gelokaliseerde mucogingivitis, diepe lineaire ulceraties, fibrotische weefsellabels, poliepen, noduli, pyostomatitis vegetans en aphthous-achtige zweren zijn beschreven bij de ziekte van Crohn.

Aphthous stomatitis en pyostomatitis vegetans behoren tot de niet-specifieke orale manifestaties van IBD.

Pyostomatitis vegetans (PV) is een zeldzame, chronische mucocutane aandoening geassocieerd met inflammatoire darmziekten (IBD). Orale laesies van PV zijn kenmerkend en presenteren zich als meerdere witte of gele pustels met een erythemateuze basis die samenvloeien en necrose ondergaan om een typisch "slakkenspoor"-patroon te vormen. Twee gevallen van PV geassocieerd met IBD – één met de ziekte van Crohn (CD) en de andere met colitis ulcerosa (UC) – worden gerapporteerd.

Orale betrokkenheid tijdens IBD omvat verschillende soorten laesies: de meest voorkomende zijn aphthae; minder vaak voorkomende laesies zijn onder andere pyostomatitis vegetans en granulomateuze laesies van CD.

Pyostomatitis vegetans (PV) is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door pustels die het mondslijmvlies aantasten. Het is een zeer specifieke marker voor inflammatoire darmziekten en de juiste herkenning ervan kan leiden tot de diagnose van colitis ulcerosa of de ziekte van Crohn.

matitis en pyostomatitis vegetans behoren tot de niet-specifieke orale manifestaties van IBD. In differe

niet-specifieke manifestaties, zoals aphthous stomatitis en angular cheilitis, komen voor bij beide ziekten, terwijl pyostomatitis vegetans meer uitgesproken is bij patiënten met UC. Niet-specifieke laesio

ment tijdens IBD omvat verschillende soorten laesies: de meest voorkomende zijn aphthae; minder vaak voorkomende laesies zijn onder andere pyostomatitis vegetans en granulomateuze laesies van CD. Beginnend met

s zweren, pyostomatitis vegetans, cobblestoning en gingivitis zijn belangrijke orale bevindingen die vaak worden waargenomen bij IBD-patiënten. Hun p

e belangrijkste orale manifestaties van IBD zijn cobblestoning van het mondslijmvlies, lipzwellingen met verticale fissuren, pyostomatitis vegetans, angular cheilitis, periorale erytheem en glossitis. In dit sen

Pyostomatitis vegetans wordt vaak geassocieerd met chronische inflammatoire darmziekten en kan dus een diagnostische aanwijzing geven voor een bestaande colitis ulcerosa of ziekte van Crohn.

Orale ziekte van Crohn en pyostomatitis vegetans. Een ongebruikelijke associatie.

[Pyostomatitis vegetans en ziekte van Crohn. Een specifieke associatie van 2 ziekten].

ose van de ziekte van Crohn. Klinische manifestaties verbeterden dramatisch met prednison. BESPREKING: Dit geval van pyostomatitis-pyodermatitis vegetans betrof verschillende zelden gerapporteerde aspecten in de literatuur: a) de cutaneomucosale tekenen waren inaugureel; b) de associatie met de ziekte van Crohn; c) de aanwezigheid van laesies op het genitaal slijmvlies; d) de ongebruikelijke lokalisatie

Pyostomatitis vegetans is een specifieke marker voor colitis ulcerosa en de ziekte van Crohn.

De pathogenetische onderlinge relatie tussen pyostomatitis vegetans en de ziekte van Crohn wordt besproken.

Succesvolle behandeling met infliximab en methotrexaat van pyostomatitis vegetans geassocieerd met de ziekte van Crohn.

Infliximab en methotrexaat kunnen een veelbelovende behandeling zijn voor de zeldzame gevallen van pyostomatitis vegetans geassocieerd met de ziekte van Crohn.

INLEIDING: Pyostomatitis vegetans (PV) wordt vaak geassocieerd met chronische inflammatoire darmziekten (IBD). OBSERVATIE: Tw


Wordt serotonine door bloedplaatjes getransporteerd?

Answer: Ja, bloedplaatjes transporteren serotonine.

geactiveerde bloedplaatjes, die perifere serotonine bevatten,

De serotonine-respons van bloedplaatjes werd gemeten door serotonine-versterkte bloedplaatjesaggregatie en de dichtheid van serotonine-receptoren op bloedplaatjes.

SERT werd bestudeerd in de jaren 70 en 80 met behulp van membraanblaasjes geïsoleerd uit bloedplaatjes.

bloedplaatjes-dense granules bevatten neurotransmitters zoals serotonine en gamma-aminoboterzuur. Moleculaire spelers die de vorming en secretie van granules regelen zijn

Bloedplaatjes transporteren en slaan vrijwel alle plasmatische serotonine op in dense granules


Eiwitten in de karyopherinefamilie (Kaps) zijn geassocieerd met welk cellulair proces?

Answer: Nucleaire translocatie van grote eiwitten wordt gemedieerd door specifieke eiwitdragers, gezamenlijk karyopherines genoemd (importines, exportines en adaptor-eiwitten)

Nucleaire translocatie van grote eiwitten wordt gemedieerd door specifieke eiwitdragers, gezamenlijk karyopherines genoemd (importines, exportines en adaptor-eiwitten).

Karyopherines bemiddelen het macromoleculaire transport tussen het cytoplasma en de kern en nemen deel aan de progressie van kanker.

Transportin-1 (Trn1), ook bekend als karyopherine-β2 (Kapβ2), is waarschijnlijk de best gekarakteriseerde nucleaire importreceptor van de karyopherine-β familie na Importine-β

Karyopherine alfa 2 (KPNA2), een lid van de nucleaire transporterfamilie, is verhoogd in meerdere menselijke kankers en versnelt carcinogenese.

Nucleaire import van eiwitten is afhankelijk van nucleaire importreceptoren genaamd importines/karyopherines (Kaps), waarvan de functies zijn gerapporteerd in gisten, schimmels, planten en dierlijke cellen, inclusief celcycluscontrole, morfogenese, stressdetectie/-respons en ook schimmelpathogeniciteit.

In eukaryote cellen wordt het nucleocytoplasmatische verkeer van macromoleculen grotendeels gemedieerd door Karyopherine β/Importine (KPNβ of Impβ) nucleaire transportfactoren, die cargo-eiwitten of RNA's importeren en exporteren via de nucleaire poriën door het nucleaire membraan, waardoor de cellulaire signaalroutes worden beïnvloed als reactie op pathogeenaanval en omgevingssignalen.

We tonen hier aan dat de import van histon H2A en H2B wordt gemedieerd door verschillende leden van de karyopherine (Kap; importine) familie.

Kleine moleculen kunnen vrij uitwisselen via de NPC, maar macromoleculen groter dan ~40 kDa moeten geholpen worden door transportfactoren, waarvan de meeste behoren tot een verwante familie van eiwitten genaamd karyopherines (Kaps).

Exportine-5, een nieuwe karyopherine, medieert de nucleaire export van dubbelstrengs RNA-bindende eiwitten.

We tonen hier aan dat nucleaire import van TBP wordt gemedieerd door een nieuw lid van de karyopherine (Kap) (importine) familie, Kap114p.

De karyopherine (Kap) familie van nucleaire transportfactoren faciliteert macromoleculair transport door nucleaire poriecomplexen (NPC's).

De nucleair-cytoplasmatische distributie van deze eiwitten wordt gecontroleerd door eiwitten in de karyopherinefamilie van nucleaire transportfactoren (Kaps). Recent

Menselijke karyopherine alfa2 (KPNA2), een lid van de karyopherine alfa familie, speelt een sleutelrol in de nucleaire import van eiwitten met een klassieke nucleaire lokalisatiesignaal (NLS). K

Door systematisch de hoeveelheden, typen en affiniteiten van Kaps en cargo's te manipuleren, tonen we aan dat import-snelheden in vivo eenvoudig worden bepaald door de concentraties van Kaps en hun cargo en de affiniteit daartussen. Deze

Eiwitten in de karyopherine-β familie mediëren het merendeel van het macromoleculaire transport tussen de kern en het cytoplasma.

De alfa- en beta-karyopherines (Kaps), ook importines genoemd, mediëren het nucleaire transport van eiwitten.

Karyopherines interageren met nucleoporines, eiwitten die het nucleaire poriecomplex vormen, om de translocatie van hun cargo's naar de kern te bevorderen.

Studies suggereren ook dat karyopherines mogelijk deelnemen aan de depositie van histonen in nucleosomen.

Bij binding aan histonen functioneren karyopherines niet alleen als nucleaire importreceptoren maar ook als chaperonnes, die histonen beschermen tegen niet-specifieke interacties in het cytoplasma, in de nucleaire porie en mogelijk in de kern.

In gist zijn er minstens 14 leden van de beta-karyopherine eiwitfamilie die de beweging van een diverse set cargo's tussen de kern en het cytoplasma regelen.

De karyopherine-eiwitten zijn betrokken bij nucleocytoplasmatisch verkeer en zijn cruciaal voor de subcellulaire lokalisatie van eiwitten en RNA.

De karyopherine (Kap) familie van nucleaire transportreceptoren maakt het mogelijk eiwitten nauwkeurig en gereguleerd naar en van de kern te transporteren.

De karyopherine-eiwitten, Crm1 en Karyopherine beta1, zijn overexpressed in baarmoederhalskanker en zijn cruciaal voor het overleven en de proliferatie van kankercellen.

ACHTERGROND: Karyopherine α-2 (KPNA2) is een lid van de karyopherinefamilie, waarvan is bewezen dat het verantwoordelijk is voor de import of export van cargo-eiwitten.


Welk percentage van menselijke genen heeft geen introns?

Answer: Ongeveer 3% van de menselijke genen heeft geen introns. URL_0

Intronsloze genen (IG's) vormen ongeveer 3% van het menselijk genoom.

Het aandeel intronloze genen (IG's) varieert tussen 2,7 en 97,7% in eukaryote genomen.

608 van deze genen hebben intronloze menselijke orthologen

Intronsloze genen, die 3 procent van het menselijk genoom uitmaken, verschillen in evolutie en functie van genen met introns.


Wat zijn de momenteel door de FDA goedgekeurde monoklonale antilichamen voor myeloom?

Answer: De door de Amerikaanse Food and Drug Administration goedgekeurde MoAbs omvatten belantamab mafodotin, daratumumab, elotuzumab en isatuximab.

In deze review belichten we de momenteel door de Amerikaanse Food and Drug Administration goedgekeurde MoAbs, namelijk belantamab mafodotin, daratumumab, elotuzumab en isatuximab.


Wat wordt veroorzaakt door biallelische varianten in PCDHGC4?

Answer: Biallelische varianten in PCDHGC4 veroorzaken een nieuw neuro-ontwikkelingssyndroom met progressieve microcefalie, epileptische aanvallen en gewrichtsafwijkingen.

Biallelische varianten in PCDHGC4 veroorzaken een nieuw neuro-ontwikkelingssyndroom met progressieve microcefalie, epileptische aanvallen en gewrichtsafwijkingen.

We tonen aan dat biallelische varianten in PCDHGC4 een nieuw autosomaal recessief neuro-ontwikkelingsstoornis veroorzaken en koppelen PCDHGC4 als lid van de geclusterde PCDH-familie aan een Mendeliaanse aandoening bij mensen.


Is Sotrovimab effectief voor COVID-19?

Answer: Ja. Bij hoogrisicopatiënten met milde tot matige Covid-19 verminderde sotrovimab het risico op ziekteprogressie.

Het lijkt erop dat monoklonale antilichamen (bijv. lage dosering bamlanivimab, baricitinib, imatinib en sotrovimab) een betere keuze zijn voor de behandeling van ernstige of niet-ernstige COVID-19-patiënten.

Vroege behandeling van Covid-19 met SARS-CoV-2 neutraliserend antilichaam Sotrovimab.

Sotrovimab is een pan-sarbecovirus monoklonaal antilichaam dat is ontworpen om progressie van Covid-19 bij hoogrisicopatiënten vroeg in het ziekteverloop te voorkomen.

CONCLUSIES: Bij hoogrisicopatiënten met milde tot matige Covid-19 verminderde sotrovimab het risico op ziekteprogressie.

De Food and Drug Administration heeft een noodgebruikvergunning verleend aan sotrovimab voor de behandeling van milde tot matige COVID-19 bij patiënten met een verhoogd risico op progressie naar ernstige ziekte. Sotrovimab is een monoklonaal antilichaam dat direct werkt tegen het spike-eiwit van SARS-CoV-2 om de hechting en opname in een menselijke cel te blokkeren.

Bij patiënten met niet-ernstige covid-19 vermindert casirivimab-imdevimab waarschijnlijk ziekenhuisopname; bamlanivimab-etesevimab, bamlanivimab en sotrovimab kunnen ziekenhuisopname verminderen. Convalescent

ms dat monoklonale antilichamen (bijv. lage dosering bamlanivimab, baricitinib, imatinib en sotrovimab) een betere keuze zijn voor de behandeling van ernstige of niet-ernstige COVID-19-patiënten. Clini


Is Otolin-1 een matrixeiwit?

Answer: Ja, otolin-1 is een otoconiale matrixeiwit.

Otolin-1 is een collageenachtig eiwit dat tot expressie komt in het binnenoor van gewervelden.

Mammalische Otolin: een multimerisch glycoproteïne specifiek voor het binnenoor dat interacteert met het otoconiale matrixeiwit Otoconin-90 en Cerebellin-1

bindt aan otolin-1 en vormt matrixeiwitstructuren


Noem de medicijndoelen van Faricimab?

Answer: Faricimab, een bispecifiek antilichaam dat VEGF-A en Ang-2 remt.

Faricimab is een bispecifiek antilichaam dat is ontwikkeld als remmer van zowel VEGF als Ang2.

Faricimab is een bispecifiek antilichaam dat is ontwikkeld als remmer van zowel VEGF als Ang2 en positieve resultaten heeft getoond in fase I, II en III onderzoeken.

Faricimab is een veelbelovend bispecifiek medicijn dat zich richt op VEGF-A en het Ang-Tie/pathway.

Faricimab: een experimenteel middel dat zich richt op de Tie-2/angiopoietine-route en VEGF-A voor de behandeling van netvliesaandoeningen.

Klinische studies hebben faricimab geïdentificeerd, een nieuw bispecifiek antilichaam ontworpen voor intravitreaal gebruik, dat gelijktijdig bindt en neutraliseert Ang-2 en VEGF-A voor de behandeling van diabetische oogaandoeningen.

Deze review richt zich op 5 nieuwe anti-VEGF geneesmiddelen in een gevorderd stadium van klinische ontwikkeling (d.w.z. fase 3): conbercept, brolucizumab, port delivery system met ranibizumab, abicipar pegol en faricimab.

Faricimab is een bispecifiek anti-VEGF/Ang-2 antilichaam dat het Tie-2 signaalpad opreguleert en vasculaire stabiliteit bevordert; het ondergaat fase 3 onderzoeken met potentieel voor dosering om de 12 of 16 weken.

gimen. Faricimab is een veelbelovend bispecifiek medicijn dat zich richt op VEGF-A en het Ang-Tie/

ntificeerd faricimab, een nieuw bispecifiek antilichaam ontworpen voor intravitreaal gebruik, om gelijktijdig Ang-2 en VEGF-A te binden en te neutraliseren voor de behandeling van diabetische oogaandoeningen. Door zich te richten op zowel Ang-2 a

DOEL: De fase 2 BOULEVARD-studie vergeleek de veiligheid en werkzaamheid van faricimab, een nieuw bispecifiek antilichaam gericht op angiopoietine-2 en vasculair endotheliaal groeifactor-A (VEGF-A), met ranibizumab bij patiënten met diabetisch macula-oedeem.

c anti-VEGF/Ang-2 antilichaam dat het Tie-2 signaalpad opreguleert en vasculaire stabiliteit bevordert; het ondergaat fase 3 onderzoeken met potentieel voor dosering om de 12 of 16 weken. PAN-90806 is een topisch

Gebieden behandeld: Faricimab, een bispecifiek antilichaam dat VEGF-A en Ang-2 remt, bevindt zich in fase 3 onderzoeken voor nAMD en DME.

Door zich te richten op zowel Ang-2 als vasculair endotheliaal groeifactor-A (VEGF-A) toont faricimab een verbeterde en langdurige werkzaamheid over langere behandelintervallen, met superieure visuele uitkomsten voor patiënten met diabetisch macula-oedeem en vermindert het de behandelbelasting voor patiënten met neovasculaire leeftijdsgebonden maculadegeneratie en diabetisch macula-oedeem.

DOEL: De fase 2 BOULEVARD-studie vergeleek de veiligheid en werkzaamheid van faricimab, een nieuw bispecifiek antilichaam gericht op angiopoietine-2 en vasculair endotheliaal groeifactor-A (VEGF-A), met ranibizumab bij patiënten met diabetisch macula-oedeem (DME). ONTWERP: De BOULEVARD-studie (ClinicalTrials.gov identificatie, NCT02699450) was een prospectieve, gerandomiseerde, actieve comparator-gecontroleerde, dubbelblinde, multicenter, fase 2 studie uitgevoerd op 59 locaties in de Verenigde Staten. DEELNEMERS: De studie nam patiënten op van 18 jaar of ouder met centraal betrokken DME, beste gecorrigeerde gezichtsscherpte (BCVA) van 73 tot 24 Early Treatment Diabetic Retinopathy Study (ETDRS) letters, en centrale subveld dikte (CST) van 325 μm of meer. METHODEN: Anti-VEGF-behandelingsnaïeve patiënten werden gerandomiseerd 1:1:1 naar intravitreale 6,0 mg faricimab, 1,5 mg faricimab, of 0,3 mg ranibizumab, en patiënten die eerder met anti-VEGF waren behandeld werden gerandomiseerd 1:1 naar

Belang: Faricimab, het eerste bispecifieke antilichaam ontworpen voor intraoculair gebruik, bindt en neutraliseert gelijktijdig en onafhankelijk angiopoietine 2 (Ang-2) en vasculair endotheliaal groeifactor A (VEGF-A). Doel: De werkzaamheid en veiligheid van verschillende doses en schema's van faricimab versus ranibizumab beoordelen bij patiënten met neovasculaire leeftijdsgebonden maculadegeneratie (nAMD). Ontwerp, setting en deelnemers: AVENUE was een 36 weken durende, meervoudige doseringsschema, actieve comparator-gecontroleerde, dubbelblinde, fase 2 gerandomiseerde

Belang: Faricimab neutraliseert angiopoietine-2 en vasculair endotheliaal groeifactor A via zowel gelijktijdige als onafhankelijke binding. Doel: Uitgebreide dosering met faricimab, het eerste bispecifieke antilichaam ontworpen voor intraoculair gebruik, evalueren bij patiënten met neovasculaire leeftijdsgebonden maculadegeneratie. Ontwerp, setting en deelnemers: Deze fase 2 gerandomiseerde klinische studie was een 52 weken durende multicentrale...


Wat induceert downstream van gen (DoG) readthrough transcriptie?

Answer: Stress-geïnduceerde transcriptionele readthrough genereert zeer lange downstream van gen-bevattende transcripties (DoGs), die tot 20% van de intergene transcriptie kunnen verklaren. Massale inductie van transcriptionele readthrough genereert downstream van gen-bevattende transcripties (DoGs) in cellen onder stresscondities. Ca2+ signalering bemiddelt verminderde transcriptiebeëindiging als reactie op bepaalde stresscondities. Deze vermindering maakt readthrough transcriptie mogelijk, wat leidt tot een sterk induceerbare en diverse klasse van downstream van gen-bevattende transcripties (DoGs) die we recentelijk hebben beschreven.

Readthrough activatie van vroege adenovirus E1b gen transcriptie

Met behulp van de rigoureuze methode Cap-Seq hebben we aangetoond dat DoGs het resultaat zijn van transcriptionele readthrough, niet van de novo initiatie.

Het is eerder, zoals we oorspronkelijk hebben aangetoond, transcriptionele readthrough die leidt tot de vorming van DoGs.

Eerdere studies hebben aangetoond dat massale inductie van transcriptionele readthrough downstream van gen-bevattende transcripties (DoGs) genereert in cellen onder stresscondities.

Belangrijk is dat Ca2+ signalering verminderde transcriptiebeëindiging bemiddelt als reactie op bepaalde stresscondities. Deze vermindering maakt readthrough transcriptie mogelijk, wat leidt tot een sterk induceerbare en diverse klasse van downstream van gen-bevattende transcripties (DoGs) die we recentelijk hebben beschreven.

Ten slotte onderzoeken we genomische kenmerken van readthrough transcriptie en observeren een unieke chromatinehandtekening die typisch is voor DoG-producerende regio's, wat suggereert dat readthrough transcriptie geassocieerd is met het behoud van een open chromatine toestand.

We hebben recent ontdekt dat stress-geïnduceerde transcriptionele readthrough zeer lange downstream van gen-bevattende transcripties (DoGs) genereert, die tot 20% van de intergene transcriptie kunnen verklaren. DoGs worden geïnduceerd door osmotische stress op het niveau van transcriptie via een mechanisme dat afhankelijk is van calciumafgifte uit het endoplasmatisch reticulum, gemedieerd door IP3-receptoren.

Bovendien is de readthrough respons op stress tot nu toe niet onderzocht buiten zoogdiersoorten, en blijft het voorkomen van readthrough in veel fysiologische en ziektecondities nog te onderzoeken.

We tonen verder het gebruik aan van het DoGFinder softwarepakket op een nieuwe publiek beschikbare RNA-seq dataset, en ontdekken DoG inductie in menselijke PME cellen na hypoxie - een voorheen onbekend door readthrough geïnduceerd stress type.


Wat is het effect van rHDL-apoE3 op de migratie van endotheelcellen?

Answer: Er is aangetoond dat rHDL-apoE3 de migratie van endotheelcellen bevordert.

Deze nieuwe inzichten in de functies van rHDL-apoE3 suggereren een potentiële klinische toepassing om re-endothelialisatie te bevorderen en de ontwikkeling van atherosclerose te vertragen.

Het vermogen van rHDL-apoE3 om EC-migratie te stimuleren werd beoordeeld met wondgenezings- en transwell-migratie-assays. De bijdrage van MEK1/2, PI3K en de transcriptiefactor ID1 aan rHDL-apoE3-geïnduceerde EC-migratie en activatie van migratie-gerelateerde effectoren werd geëvalueerd met behulp van specifieke remmers (PD98059: MEK1/2, LY294002: PI3K) en siRNA-gemedieerde genstillegging, respectievelijk.

Daarnaast stimuleerde rHDL-apoE3 de migratie van HCAEC- en EA.hy926-cellen, en werd de migratie aanzienlijk verminderd in aanwezigheid van PD98059 of LY294002.


Is AGO2 gerelateerd aan cytokinese?

Answer: Ja. AGO2 lokaliseert zich in cytokinetische uitstulpingen op een p38-afhankelijke manier en is nodig voor een nauwkeurige celdeling.

AGO2 lokaliseert zich in cytokinetische uitstulpingen op een p38-afhankelijke manier en is nodig voor een nauwkeurige celdeling.

Wij suggereren dat AGO2 deel uitmaakt van een regulerend mechanisme dat wordt geactiveerd door cytokinetische stress om de juiste micro-omgeving te creëren voor lokale transcript-homeostase.