Wat is de belangrijkste genhandtekening bij Systemische Lupus Erythematosus (SLE)?

Answer: Systemische Lupus Erythematosus (SLE) heeft een type I interferon (IFN) genhandtekening.

De effecten van anifrolumab op de activatie van het type I IFN-pad werden beoordeeld met behulp van fosforylering van signaaltransducer en activator van transcriptie 1 (STAT1), IFN-gestimuleerde respons-element-luciferase reporter celassays en inductie van de type I IFN genhandtekening.

Randomisatie werd gestratificeerd op basis van de SLE Disease Activity Index 2000-score (<10 of ≥10), orale corticosteroïdendosering (<10 of ≥10 mg/dag) en de status van de type I IFN genhandtekeningtest (hoog of laag) op basis van een 4-gen expressie-assay.

patiënten met een hoge IFN-handtekening bij aanvang

Patiënten werden gestratificeerd op ziekteactiviteit, interferon genhandtekeningtest (hoog versus laag op basis van de expressie van vier genen) en geografische regio.

Onze groep identificeerde met microarray-analyse de interferon (IFN) genhandtekening bij pediatrische systemische lupus erythematosus (SLE) en publiceerde gegevens die suggereren dat hoge doses intraveneuze corticosteroïden mogelijk voordelen bieden ten opzichte van strikt orale regimens.

In deze studie rapporteren we de aanwezigheid van IFN-activatie in SLE beenmerg (BM), gemeten door een IFN genhandtekening, verhoogde IFN-gereguleerde chemokines en directe productie van IFN door in het BM aanwezige cellen, geassocieerd met ingrijpende veranderingen in B-celontwikkeling.

Uitgesproken veranderingen in B-celontwikkeling werden waargenomen bij SLE in aanwezigheid van een IFN-handtekening met een vermindering van het aandeel pro/pre-B-cellen, wat wijst op een remming van vroege B-celontwikkeling en een expansie van B-cellen in de overgangsfase.

Bij aanvang hadden patiënten matige tot ernstige ziekteactiviteit (gemiddelde SLE Disease Activity Index-score 11,0) en de meeste (75,2%) hadden een hoge type I interferon (IFN) genhandtekening.

Remming van de type I IFN genhandtekening werd gehandhaafd tijdens de behandeling bij patiënten met een hoge baseline-handtekening.

Patiënten baseline lichaamsgewicht, interferon genhandtekening van 21 genen, steroïde gebruik en sifalimumab dosis werden geïdentificeerd als significante covariaten voor CL, terwijl alleen baseline lichaamsgewicht een significante covariaat was voor V1 en perifere distributievolume (V2).

Deze omvatten: type I interferon (IFN) genhandtekening als farmacodynamische marker en potentiële voorspellende marker voor anti-type I IFN therapie; anti-double stranded DNA als ziekte-marker en potentiële voorspellende marker voor opvlammingen; de complement- en neutrofielhandtekeningen als ziekte-marker van SLE.

Alle SLE B-celpopulaties vertoonden een interferon (IFN) genhandtekening die eerder alleen werd gerapporteerd in ongefractioneerde SLE perifere bloed mononucleaire cellen.

Een vijf-gen type I IFN-handtekening werd beoordeeld bij deze proefpersonen om subpopulaties te identificeren die zowel activatie als overeenstemming van het type I IFN-pad in het perifere bloed en ziekte-aangedane weefsels van elke ziekte vertonen en om activatie van dit pad in het WB te correleren met klinische metingen.

Baseline ziekteactiviteitsmetingen correleerden met een type I IFN genhandtekening in het WB van proefpersonen met SLE, PM en SSc, evenals diverse serum autoantilichaamniveaus bij proefpersonen met SLE en DM.

Realtime PCR werd gebruikt om een type I interferon (IFN) genhandtekening te bevestigen bij patiënten met SLE, en de IFN-gereguleerde eiwitten PRKRA, IFITM1 en CD69 (P < .0001) bleken verhoogd te zijn in bloedplaatjes van SLE-patiënten vergeleken met gezonde vrijwilligers.

Bovendien kunnen bloedplaatjes met een type I IFN-handtekening een nieuwe marker zijn voor vasculaire ziekte bij SLE.

Tijdens de studie onderzochten we ook of overexpressie van een IFNalpha/beta-induceerbare genhandtekening in volledig bloed kon dienen als farmacodynamische biomarker om IFNalpha-neutralisatie te evalueren en onderzochten we de downstream effecten van neutralisatie van IFNalpha op BAFF en andere belangrijke signaalroutes, zoals granulocyt-macrofagen kolonie stimulerende factor (GM-CSF), interleukine-10 (IL-10), tumor necrose factor alfa (TNFalpha) en IL-1beta, bij SLE.

IFNalpha/beta-induceerbare genhandtekeningen in volledig bloed zijn effectieve farmacodynamische biomarkers om anti-IFNalpha mAb therapie bij SLE te evalueren.

SLE wordt gekenmerkt door een type-I interferon genhandtekening.

Deze observaties bieden een verband tussen dysregulatie van apoptose en fagocytose en de type-I interferon-handtekening die wordt waargenomen bij SLE-patiënten.

Interessant is dat de IFN gen 'handtekening' correleert met ernstiger ziekte.

Interferon (IFN) handtekeninggenen zijn aangetoond dat ze sterk tot expressie komen in het perifere bloed van patiënten met systemische lupus erythematosus (SLE), vooral bij actieve ziekte.

DOEL: De interferon (IFN) handtekening is gerelateerd aan ziekteactiviteit en vasculaire ziekte bij systemische lupus erythematosus (SLE) en antifosfolipidesyndroom (APS) en vertegenwoordigt een veelbelovend therapeutisch doel.

ACHTERGROND: Er is een verhoogde expressie van type I interferon (IFN)-gereguleerde eiwitten in het bloed en doelweefsels van patiënten met cutane lupus erythematosus (CLE) en systemische lupus erythematosus (SLE).

DOELSTELLINGEN: De interferon (IFN) handtekening (IS) bij patiënten met systemische lupus erythematosus (SLE) omvat meer dan 100 genen die worden geïnduceerd door activering van het type I IFN-pad.

Een rol voor interferon (IFN) in de pathogenese van systemische lupus erythematosus (SLE) wordt afgeleid uit de prominente IFN genhandtekening (IGS), maar de belangrijkste IFN-soorten en hun relatie tot ziekteactiviteit zijn onbekend. Een bi

groep identificeerde met microarray-analyse de interferon (IFN) genhandtekening bij pediatrische systemische lupus erythematosus (SLE) en publiceerde gegevens die suggereren dat hoge doses intraveneuze corticosteroïden mogelijk voordelen bieden ten opzichte van strikt orale regimens. Aanvullend

INLEIDING: Een kenmerk van systemische auto-immuunziekten zoals systemische lupus erythematosus (SLE) is de verhoogde expressie van interferon (IFN) type I-induceerbare genen, de zogenaamde IFN type I

Patiënten met systemische lupus erythematosus (SLE) hebben een verhoogde expressie van type I interferon (IFN)-gereguleerde genen (een IFN-handtekening), veroorzaakt door voortdurende productie van type I IFNs door plasmacytoïde dendritische cellen (pDCs). De

Deze studie onderzocht serum IL-3 en IFN-niveaus, en een 'IL-3 genhandtekening' in volledig bloed, bij mensen met SLE.

RESULTAAT: SLE-patiënten vertoonden een verhoogde expressie van een IFN-respons genhandtekening (75% van de patiënten had een verhoogde IFN-respons genhandtekening) bij aanvang in ILLUMINATE-1 en ILLUMINATE-2. Subs

SLE-patiënten vertonen verhoogde IFN-handtekeningen in hun huid als gevolg van verhoogde productie en een robuuste, scheve IFN-respons die wordt gereguleerd door PITX1.

Een eerdere studie toonde aan dat SLE-patiënten met een interferon (IFN) genexpressiehandtekening in bloed verhoogde serumspiegels van IFN-gereguleerde chemokines hebben.

De rol van type I interferon (IFN) in SLE is sinds de jaren 2000 aangetoond door genexpressieanalyses die significante overexpressie van genen gerelateerd aan het type I IFN-signaleringspad (IFN-handtekening) laten zien.

De type I interferon (IFN) genhandtekening en circulerende autoantilichamen zijn kenmerkend voor SLE.

Veel SLE-patiënten hebben verhoogde serumspiegels van IFN-alpha en vertonen een IFN genexpressie "handtekening" gekenmerkt door sterke overexpressie van IFN-responsieve genen in leukocyten en doelweefsels.

Echter, verschillende studies betwijfelden de rol van het meten van de intensiteit van de IFN-handtekening (IFN-score) om SLE-activiteit te volgen.

Een bioinformatica-benadering waarbij individuele IFN-soorten genhandtekeningen worden gebruikt om SLE microarray-datasets te onderzoeken, toont een mogelijke rol voor talrijke IFN-soorten, met prominente expressie van IFNB1- en IFNW-handtekeningen.

GS test-hoog patiënten overexpressen veel genhandtekeningen geassocieerd met SLE-pathogenese vergeleken met IFNGS test-laag patiënten, wat brede immuunactivatie weerspiegelt.

I IFN-handtekening zou een nieuwe marker kunnen zijn voor vasculaire ziekte bij SLE.

Een verhoogde expressie van type I IFN-gereguleerde genen, aangeduid als IFN-handtekening, is gerapporteerd bij patiënten met SLE.

Met behulp van oligonucleotide microarrays tonen we nu aan dat actieve SLE kan worden onderscheiden door een opmerkelijk homogene genexpressiepatroon met overexpressie van granulopoëse-gerelateerde en interferon (IFN)-geïnduceerde genen.

DOEL: De bijdrage van interferon-alpha (IFNalpha) en IFNgamma aan de IFN genexpressiehandtekening die is waargenomen in microarray-schermen van perifere bloed mononucleaire cellen (PBMC's) van patiënten met systemische lupus erythematosus (SLE) bestuderen.METHODEN: Kwantitatieve realtime polymerasekettingreactie-analyse van gezonde controle PBMC's werd gebruikt om de relatieve inductie van een panel van IFN-induceerbare genen (IFIGs) door IF

osus (SLE). Patiënten met SLE hebben verhoogde IFN-gereguleerde genexpressie wat wijst op een mogelijk onderliggend genetisch defect.DOELSTELLINGEN: Expressieniveaus bepalen van vijf type I IFN-gereguleerde genen die sterk tot expressie komen bij SLE in het perifere bloed van patiënten met CLE en de expressieniveaus correleren met cutane ziekteactiviteit.METHODEN: Perifeer bloed werd verkregen van 10 gezonde controles en 30 patiënten met CLE, incl

Een opwaartse regulatie van een set van 63 IFN-handtekeninggenen werd gezien bij 83% van de SLE-patiënten en 50% van de ILE-patiënten.


Is FTY720 overwogen voor de behandeling van een beroerte?

Answer: Ja, FTY720 is een sterke kandidaat voor de behandeling van een beroerte.

FTY720 (Fingolimod) verbetert hersenletsel via meerdere mechanismen en is een sterke kandidaat voor de behandeling van een beroerte

Veel onderzoekers hebben de positieve effecten van FTY720 erkend en zijn begonnen met basis- en klinische experimenten om het gebruik van deze stof tegen beroerte te testen. Hoewel het mechanisme van FTY720 nog niet volledig is opgehelderd, wordt de werkzaamheid tegen cerebrale beroerte steeds duidelijker, niet alleen in diermodellen, maar ook bij patiënten met ischemische beroerte via klinische onderzoeken. In dit artikel bespreken we de gegevens verkregen uit laboratoriumbevindingen en voorlopige klinische onderzoeken met FTY720 voor de behandeling van beroerte.


Lijst van R-pakketten voor lipidomics

Answer: R-pakketten voor lipidomics: lipidomics, masspix, lipidms, lipidr en lipid mini-on.

We hebben massPix ontwikkeld - een R-pakket voor het analyseren en interpreteren van data van MSI van lipiden in weefsel.

Lipid Mini-On: een mining- en ontologietool voor verrijkingsanalyse van lipidomicsdata.

Hier introduceren we Lipid Mini-On, een open-source tool die lipid verrijkingsanalyses en visualisaties van lipidomicsdata uitvoert. Lipid Mini-On gebruikt een text-miningproces om individuele lipidennamen in meerdere lipidontologiegroepen in te delen op basis van classificatie (bijv. LipidMaps) en andere kenmerken, zoals ketenlengte. Lipid Mini-On biedt gebruikers de mogelijkheid om verrijkingsanalyse van de lipidontologietermen uit te voeren via een Shiny-app met opties voor vijf statistische benaderingen.

lipidr: een softwaretool voor data mining en analyse van lipidomicsdatasets.

De snelle evolutie van massaspectrometrie (MS)-gebaseerde lipidomics heeft het mogelijk gemaakt om gelijktijdig talrijke lipidklassen te meten. Nu lipidomicsdatasets steeds vaker beschikbaar zijn, zijn lipidomicsgerichte softwaretools nodig om data-analyse en mining van openbare datasets te vergemakkelijken, waarbij lipidomics-specifieke moleculaire informatie zoals lipidklasse, ketenlengte en onverzadigdheid wordt geïntegreerd. Om aan deze behoefte te voldoen, hebben we lipidr ontwikkeld, een open-source R/Bioconductor-pakket voor data mining en analyse van lipidomicsdatasets. lipidr implementeert een uitgebreide lipidomicsgerichte analysemethode voor gerichte en ongerichte lipidomics. lipidr importeert numerieke matrices, Skyline-exportbestanden en Metabolomics Workbench-bestanden direct in R, waarbij automatisch lipidklasse en keteninformatie worden afgeleid uit lipidennamen. Via integratie met de Metabolomics Workbench API kunnen gebruikers openbare lipidomicsdatasets zoeken, downloaden en opnieuw analyseren. lipidr maakt grondige data-inspectie, normalisatie en uni- en multivariate analyses mogelijk, met resultaten weergegeven als interactieve visualisaties. Om interpretatie van lipidklasse, ketenlengte en totale onverzadigdheid te ondersteunen, hebben we ook een nieuwe lipid set verrijkingsanalyse ontwikkeld en geïmplementeerd. Een begeleidende online gids met twee live voorbeelddatasets is te vinden op https://www.lipidr.org/. We verwachten dat het gebruiksgemak en de innovatieve functies van lipidr de lipidomics-onderzoeksgemeenschap in staat zullen stellen nieuwe gedetailleerde inzichten uit lipidomicsdata te verkrijgen.

LipidMS: een R-pakket voor lipidannotatie in ongerichte vloeistofchromatografie-data onafhankelijke acquisitie-massaspectrometrie lipidomics.

Hoge resolutie LC-MS ongerichte lipidomics met data onafhankelijke acquisitie (DIA) heeft het potentieel om de lipidome-dekking te vergroten, omdat het de continue en onbevooroordeelde acquisitie van alle uitvloeiende ionen mogelijk maakt. Echter, het verlies van de koppeling tussen precursor- en productionen gecombineerd met de hoge dimensionaliteit van DIA-datasets bemoeilijkt nauwkeurige feature-annotatie. Hier presenteren we LipidMS, een R-pakket dat gericht is op het betrouwbaar identificeren van lipidsoorten in ongerichte LC-DIA-MS.


Welke ziekte kan worden behandeld met Relugolix.

Answer: Relugolix speelt een rol bij de behandeling van prostaatkanker, baarmoederfibromen, endometriose en baarmoedermyomen.

Relugolix, een nieuw oraal gonadotropine-releasing hormoon antagonist, bij de behandeling van pijnsymptomen geassocieerd met baarmoederfibromen: een gerandomiseerde, placebogecontroleerde fase 3 studie bij Japanse vrouwen.

CONCLUSIE(S): Relugolix verbeterde de pijn geassocieerd met baarmoederfibromen en werd goed verdragen.

Orale Relugolix voor androgeendeprivatietherapie bij gevorderde prostaatkanker.

CONCLUSIES: In deze studie bij mannen met gevorderde prostaatkanker bereikte relugolix een snelle, aanhoudende onderdrukking van testosteronniveaus die superieur was aan die met leuproreline, met een 54% lager risico op grote nadelige cardiovasculaire gebeurtenissen.

De orale gonadotropine-releasing hormoonreceptor antagonist Relugolix als neoadjuvante/adjuvante androgeendeprivatietherapie bij externe bundel radiotherapie bij patiënten met gelokaliseerde prostaatkanker met intermediair risico: een gerandomiseerde, open-label, parallelgroep fase 2 studie.

CONCLUSIES: Relugolix bereikte testosterononderdrukking tot castratieniveaus binnen enkele dagen en handhaafde dit gedurende 24 weken met een veiligheidsprofiel dat consistent is met zijn werkingsmechanisme.PATIËNTENSAMENVATTING: Orale eenmaal daagse relugolix kan een nieuw oraal alternatief zijn voor injecteerbare androgeendeprivatietherapieën.

Fase 3 HERO-studie toont aan dat Relugolix superieur is aan Leuproreline bij prostaatkanker.

Resultaten van de fase 3 HERO-studie (NCT03085095), gepresenteerd tijdens het virtuele wetenschappelijke programma van de American Society of Clinical Oncology 2020, toonden aan dat relugolix (Relumina) superieur was aan leuproreline (Lupron) in aanhoudende testosterononderdrukking gedurende 48 weken, snelle testosteronherstel na stopzetting, en een 50% vermindering van grote nadelige cardiovasculaire gebeurtenissen (MACE) bij patiënten met gevorderde prostaatkanker.

Relugolix voor de behandeling van baarmoederfibromen.

BESCHREVEN GEBIEDEN: De auteurs bespreken de huidige opties voor de behandeling van vrouwen met baarmoederfibromen, met speciale aandacht voor de nieuwste, relugolix.

EXPERTMENING: Relugolix is een veelbelovend medicijn voor de niet-chirurgische behandeling van vrouwen met baarmoederfibromen.

CONCLUSIE(S): Orale toediening van relugolix verlichtte endometriose-geassocieerde pijn op een dosis-respons manier en werd over het algemeen goed verdragen. Relugolix 40 mg toonde werkzaamheid en veiligheid vergelijkbaar met die van leuproreline.

Relugolix, een orale gonadotropine-releasing hormoonreceptor antagonist, vermindert endometriose-geassocieerde pijn op een dosis-respons manier: een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie.

CONCLUSIE: Bij vrouwen met baarmoederleiomyomen toonde eenmaal daagse behandeling met relugolix, een orale gonadotropine-releasing hormoon antagonist, non-inferioriteit aan maandelijkse leuproreline voor verbetering van hevige menstruatiebloedingen na 6-12 weken behandeling, had een sneller effect op menstruatiebloedingen en werd over het algemeen goed verdragen.

De oraal werkzame niet-peptide gonadotropine-releasing hormoon (GnRH)-receptor antagonist relugolix (Relumina) wordt ontwikkeld door Takeda en ASKA Pharmaceutical als behandeling voor diverse geslachtshormoon-gerelateerde aandoeningen. Relugolix is recentelijk goedgekeurd voor de markt in Japan als behandeling voor symptomen geassocieerd met baarmoederfibromen, en studies die de werkzaamheid van het medicijn evalueren voor de behandeling van endometriose-geassocieerde pijn en prostaatkanker zijn momenteel gaande.

Relugolix is een oraal werkzame niet-peptide GnRH-antagonist, recentelijk gelicenseerd voor de markt in Japan voor de behandeling van symptomen gerelateerd aan baarmoedermyomen.

Dit artikel vat de mijlpalen samen in de ontwikkeling van relugolix die hebben geleid tot deze eerste goedkeuring voor de behandeling van symptomen geassocieerd met baarmoederfibromen.

Hier beschrijven we een geval van prolaps van een gepedunculeerd submucosaal leiomyoom door de cervix tijdens de behandeling met de gonadotropine-releasing hormoon (GnRH) antagonist relugolix.


Wat is het effect van Carbendazim op bijen?

Answer: Carbendazim is een milieufactor die waarschijnlijk bijenkolonies verzwakt, deels door verminderde expressie van belangrijke koninklijke gelei-eiwitten, die mogelijke oorzaken kunnen zijn van het instorten van kolonies.

Samen suggereren deze resultaten dat carbendazim een milieufactor is die waarschijnlijk bijenkolonies verzwakt, deels door verminderde expressie van belangrijke koninklijke gelei-eiwitten, die mogelijke oorzaken kunnen zijn van het instorten van kolonies.


Met welke 3 organen is de sfincter van Oddi geassocieerd?

Answer: De sfincter van Oddi is geassocieerd met de pancreatische afvoergang, het duodenum en de galblaas.

De sfincter van Oddi (SO) is een dynamische structuur die strategisch is gelegen bij de samenkomst van de galbuis, de pancreatische afvoergang en het duodenum.

Omdat de sfincter van Oddi de pancreatobiliaire overgang bij PBM niet reguleert, stroomt pancreassap vaak terug in de galwegen en kan dit verschillende complicaties veroorzaken, waaronder galwegkanker.

De meest voorkomende functionele stoornissen van de galwegen en de pancreas zijn geassocieerd met een verstoorde motiliteit van de sfincter van Oddi (SO).

We hebben het bestaan van neurale verbindingen tussen het duodenum en de sfincter van Oddi (SO) onderzocht.

In een tweede reeks experimenten werd de sfincter van Oddi in twee delen verdeeld en werden de effecten van veldstimulatie afzonderlijk bestudeerd op gebieden dicht bij de duodenale papil (gebied I) en gebieden dicht bij de gemeenschappelijke galbuis (gebied II).

Morphine toegediend voorafgaand aan MR-cholangiopancreatografie kan de beeldkwaliteit verbeteren door de sfincter van Oddi te laten samentrekken, wat de druk verhoogt en de gal- en pancreaskanalen verwijdt. Morphine toediening

LTS: Twee tot drie weken na injectie in de galblaas werden gelabelde zenuwcellichamen gevonden in het myenterisch plexus van het proximale duodenum, maar waren zeldzaam in het duodenum distaal van de sfincter van Oddi.

De sfincter van Oddi is de gladde spierverbinding tussen de galbuis en het duodenum.

De sfincter van Oddi is een kleine gladde spier sfincter die strategisch geplaatst is bij de overgang van de galbuis, de pancreatische afvoergang en het duodenum.

De relatie van de sfincter van Oddi met de maag, het duodenum en de galblaas.

Er is een duidelijke relatie tussen de activiteit van het antrum van de maag en de doorstroming door de sfincter van Oddi.

De sfincter van Oddi lijkt gedeeltelijk autonoom te zijn, maar wordt gemakkelijk beïnvloed door veranderingen in de tonus van het duodenum.

Mechanische of elektrische stimulatie van de maag, het duodenum of het bovenste deel van de dunne darm beïnvloedt de tonus van de sfincter van Oddi.

Twee derde van de patiënten met een functionele stoornis van de galweg sfincter van Oddi heeft een verhoogde basale druk van de pancreatische sfincter.

Dysfunctie van de pancreatische sfincter van de grote papil, een variant van sfincter van Oddi dysfunctie, veroorzaakt pancreatitis en pancreastypische pijn.

Endoscopische sfincterotomieën van de galwegen en pancreas zijn geassocieerd met een twee- tot viermaal verhoogde incidentie van pancreatitis na de procedure bij patiënten met hypertensie van de pancreatische sfincter.

Er is gerapporteerd dat interdigestieve motorische activiteiten plaatsvinden in de galblaas en sfincter van Oddi, evenals in het gastroduodenale kanaal, en dat truncale nervus vagus de gastroduodenale motiliteitspatronen moduleert.

De resultaten impliceren dat de celiakale takken van de nervus vagus de interdigestieve motorische activiteit in de maag, het afdalende duodenum, de galblaas en de sfincter van Oddi moduleren.

De sfincter van Oddi is een kleine sfincter die strategisch geplaatst is bij de overgang van de galbuis en de pancreatische afvoergang naar het duodenum.

[Laesies in het gebied van de sfincter van Oddi: incidentie en associatie met galweg- en pancreaslaesies in een serie van 109 autopsies].

Deze studies ondersteunen de oorspronkelijke beschrijving van Oddi dat de sfincter een belangrijke rol speelt in de controle van de doorstroming van gal en pancreassap naar het duodenum en even belangrijk helpt voorkomen dat duodenale inhoud terugstroomt in de gal- en pancreaskanalen.

We hebben de term sfincter van Oddi dysfunctie gebruikt om manometrische afwijkingen te definiëren bij patiënten die tekenen en symptomen vertonen die consistent zijn met een galweg- of pancreaskanale oorsprong.

Chronische pancreatitis werd vaker geassocieerd met een abnormale sfincter van Oddi, maar in deze gevallen kon een andere geassocieerde aandoening de pancreatitis verklaren (alcoholisme, hemochromatose).

De sfincter van Oddi (SO) is kritisch gelegen bij de overgang van de gemeenschappelijke galbuis (CBD), de hoofdpancreasgang en het duodenum.

De meest voorkomende functionele stoornis van de galwegen en pancreas heeft betrekking op de activiteit van de sfincter van Oddi.


Lijst van klinische fenotypes en moleculair genetische kenmerken van patiënten met KMT2B-gerelateerde aandoeningen

Answer: Atypische patronen van dystonie-evolutie en een subgroep van patiënten presenteert zich met een niet-dystonisch neuro-ontwikkelingsfenotype. Naast de eerder gerapporteerde systemische kenmerken lijken er comorbiditeiten te zijn, waaronder het risico op status dystonicus, intra-uteriene groeivertraging en endocrinopathieën.

We beschrijven een cohort van 53 patiënten met KMT2B-mutaties, met een gedetailleerde afbakening van hun klinische fenotype en moleculair genetische kenmerken. We rapporteren nieuwe ziektepresentaties, waaronder atypische patronen van dystonie-evolutie en een subgroep van patiënten met een niet-dystonisch neuro-ontwikkelingsfenotype. Naast de eerder gerapporteerde systemische kenmerken heeft onze studie comorbiditeiten geïdentificeerd, waaronder het risico op status dystonicus, intra-uteriene groeivertraging en endocrinopathieën. Analyse van dit studiecohort (n = 53) samen met gepubliceerde gevallen (n = 80) toonde aan dat patiënten met chromosomale deleties en eiwit-truncerende varianten een significant hogere last van systemische ziekte hadden (met een eerdere aanvang van dystonie) dan degenen met missense-varianten. Achttien individuen hadden gedetailleerde longitudinale gegevens beschikbaar na plaatsing van diepe hersenstimulatie voor medisch refractaire dystonie. De mediane leeftijd bij diepe hersenstimulatie was 11,5 jaar (bereik: 4,5-37,0 jaar). De follow-up na diepe hersenstimulatie varieerde van 0,25 tot 22 jaar. Significante verbetering van motorische functie en invaliditeit (beoordeeld met de Burke Fahn Marsden's Dystonia Rating Scales, BFMDRS-M en BFMDRS-D) was duidelijk na 6 maanden, 1 jaar en bij de laatste follow-up (motorisch, P = 0,001, P = 0,004 en P = 0,012; invaliditeit, P = 0,009, P = 0,002 en P = 0,012). Na 1 jaar diepe hersenstimulatie toonde meer dan 50% van de proefpersonen een verbetering van >30% op BFMDRS-M en BFMDRS-D. In het langetermijncohort diepe hersenstimulatie (diepe hersenstimulatie geplaatst voor >5 jaar, n = 8) werd een verbetering van >30% gehandhaafd bij respectievelijk 5/8 en 3/8 proefpersonen voor BFMDRS-M en BFMDRS-D. De grootste BFMDRS-M-verbeteringen werden waargenomen voor romp- (53,2%) en cervicale (50,5%) dystonie, met minder klinische impact op laryngeale dystonie. Verbeteringen in loopdystonie namen af van 20,9% na 1 jaar tot 16,2% bij de laatste beoordeling; geen enkele patiënt behield een volledig onafhankelijke gang. De vermindering van BFMDRS-D werd gehandhaafd voor slikken (52,9%). Vijf patiënten ontwikkelden milde parkinsonisme na diepe hersenstimulatie. KMT2B-gerelateerde ziekte omvat een zich uitbreidend continuüm van de kindertijd tot de volwassenheid, met vroege aanwijzingen voor genotype-fenotypecorrelaties. Behalve voor laryngeale dysfonie biedt diepe hersenstimulatie een significante verbetering van de kwaliteit van leven en functie met aanhoudend klinisch voordeel afhankelijk van de verdeling van de symptomen.


Wat is het gebruik van Atogepant?

Answer: Atogepant wordt gebruikt voor de preventieve behandeling van migraine.

Tijdsverloop van de werkzaamheid van atogepant voor de preventieve behandeling van migraine: Resultaten van de gerandomiseerde, dubbelblinde ADVANCE-studie.

CONCLUSIE: Atogepant toonde behandelvoordelen al op de eerste volledige dag na aanvang van de behandeling, en een aanhoudende werkzaamheid gedurende elk 4-weeks interval tijdens de 12-weekse behandelperiode.

Atogepant (Qulipta™) is een oraal toegediende, kleine molecule, calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP) receptorantagonist die door AbbVie wordt ontwikkeld voor de profylaxe van migraine. In september 2021 werd atogepant in de VS goedgekeurd voor de preventieve behandeling van episodische migraine bij volwassenen. Het geneesmiddel bevindt zich ook in fase 3 klinische ontwikkeling voor de preventieve behandeling van migraine in verschillende andere landen.

Dit artikel bespreekt de beschikbare gegevens uit RCT's om de klinische werkzaamheid, veiligheid en verdraagbaarheidsprofiel van lasmiditan, rimegepant en ubrogepant voor de acute behandeling van migraine en atogepant voor de preventie van migraine te beoordelen.

Atogepant is een krachtige, selectieve, orale calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP) receptorantagonist in ontwikkeling voor migrainepreventie.

Atogepant, een krachtige, selectieve antagonist van de calcitonine-gen-gerelateerd peptide receptor - in ontwikkeling voor migrainepreventie - zal waarschijnlijk worden gebruikt door vrouwen die orale anticonceptiva gebruiken.

Atogepant voor de preventieve behandeling van migraine.

ACHTERGROND: Atogepant is een orale, kleine molecule, calcitonine-gen-gerelateerd peptide receptorantagonist voor de preventieve behandeling van migraine. METHODEN: In de dubbelblinde, fase 3 ADVANCE-studie werden deelnemers met 4-14 migraine dagen/maand gerandomiseerd naar atogepant 10 mg, 30 mg, 60 mg of placebo.

Dit artikel vat de mijlpalen samen in de ontwikkeling van atogepant die hebben geleid tot deze eerste goedkeuring voor de preventieve behandeling van episodische migraine bij volwassenen.


Wordt SMOC2 tot expressie gebracht tijdens wondgenezing?

Answer: Ja, SMOC2 reageert op verwonding.

Alle drie de fibroblastpopulaties waren PDGFRα+/CD34+ maar verschilden in hun expressie van Ngfr/Spon2/Angptl7 (F1), Cxcl14/Smoc2/Rgs2 (F2), en Clec3b/Col14a1/Mmp3 (F3), met mogelijke functies in de regulatie van immuunresponsen, reactie op verwonding, en organisatie van de extracellulaire matrix, respectievelijk.

Een tekort aan het SMOC2-matricellulaire eiwit belemmert botgenezing en veroorzaakt leeftijdsafhankelijke botverlies.


Wat is een potentiële alternatieve toepassing (herpositionering) voor Primaquine

Answer: Primaquine-difosfaat, een bekend antimalariamiddel, blokkeert vasculaire lekkage door werking via stabilisatie van verbindingen. PD zou kunnen worden gebruikt als een nieuw medicijn tegen vasculaire lekkage door het behoud van de endotheliale integriteit

Primaquine-difosfaat, een bekend antimalariamiddel, blokkeert vasculaire lekkage door werking via stabilisatie van verbindingen.

PD zou kunnen worden gebruikt als een nieuw medicijn tegen vasculaire lekkage door het behoud van de endotheliale integriteit

Hier rapporteren we dat het antimalariamiddel primaquinefosfaat (PRQ) een anti-leukemie-effect vertoont op zowel de ATRA-gevoelige cellijn NB4 als de ATRA-resistente APL-cellijnen NB4-LR2, NB4-LR1 en NB4-MR2.

Primaquinefosfaat induceert apoptose van ATRA-resistente acute promyelocytaire leukemiecellen door remming van het NF-κB-pad.

Hier ontdekten we via medicijnherpositionering dat primaquinedifosfaat (PD), voorheen bekend als een antimalariamiddel, een potentiële remmer van vasculaire lekkage is.

We toonden aan dat primaquine, een malariamedicijn, de groei, migratie en kolonieformatie van borstkankercellen in vitro remt en tumorgroei in vivo remt.

Bovendien induceren primaquine en chloroquine apoptose van borstkankercellen via downregulatie van c-Myc/Bcl-2, veroorzaken ze schade aan vroege endosomen en verlagen ze nEGFR-niveaus, en induceren ze apoptose in borstkanker via nEGFR/Stat3-afhankelijke downregulatie van c-Myc.

Het doel van de huidige studie was het onderzoeken van het effect en mechanisme van door chloroquine en primaquine geïnduceerde apoptose van borstkankercellen.

Samenvattend suggereren deze bevindingen dat PD kan worden gebruikt als een nieuw medicijn tegen vasculaire lekkage door het behoud van de endotheliale integriteit.

Van malaria tot kanker: computationele medicijnherpositionering van amodiaquine met behulp van PLIP-interactiepatronen.

Primaquine remt het endosomale transport en de nucleaire lokalisatie van EGFR en induceert apoptose van borstkankercellen door nucleaire EGFR/Stat3-gemedieerde downregulatie van c-Myc.


Verandert dagelijkse inname van atemoyasap de farmacokinetiek van CYP1A2-substraten?

Answer: Nee, atemoyasap verandert de farmacokinetiek van CYP1A2-substraten niet.

Atemoyasap remde de CYP1A2-activiteit in menselijke levermicrosomen significant, maar niet de activiteiten van CYP2C9 en CYP3A. Ondanks deze remming had voorafgaande toediening van atemoya geen effect op de farmacokinetiek van phenacetine, een CYP1A2-substraat, bij ratten.

De resultaten geven aan dat een dagelijkse inname van atemoya de farmacokinetiek van CYP1A2-substraten zoals phenacetine, evenals CYP2C9- en CYP3A-substraatgeneesmiddelen, niet zou veranderen.


Wat wordt veroorzaakt door gain-of-function varianten in SYK?

Answer: Gain-of-function varianten in SYK veroorzaken immuun dysregulatie en systemische ontsteking bij mensen en muizen.

Gain-of-function varianten in SYK veroorzaken immuun dysregulatie en systemische ontsteking bij mensen en muizen.

Onze studies tonen aan dat SYK gain-of-function varianten resulteren in een potentieel behandelbare vorm van ontstekingsziekte.


Is Cabotegravir effectief voor HIV-preventie?

Answer: Ja, Cabotegravir is effectief voor HIV-preventie.

Een nieuw paradigma voor antiretrovirale toediening: langwerkend cabotegravir en rilpivirine voor de behandeling en preventie van HIV.

DOEL VAN DE REVIEW: Cabotegravir (CAB) en rilpivirine (RPV) is de eerste langwerkende injecteerbare antiretrovirale therapie (ART) optie goedgekeurd voor virologisch onderdrukte volwassenen met HIV-1. Daarnaast is langwerkend CAB een veelbelovend middel voor HIV-pre-expositieprofylaxe (PrEP).

SAMENVATTING: Klinische proefresultaten ondersteunen het gebruik van langwerkend CAB voor HIV PrEP en langwerkend CAB en RPV als switchstrategie voor volwassenen met HIV-1 die eerst virologisch onderdrukt zijn met orale ART.

DOELSTELLING: We hebben eerder aangetoond dat langwerkende cabotegravir (CAB-LA) injecties macaques volledig beschermden tegen vaginale simian HIV (SHIV) infectie.

De potentiële impact van langwerkend cabotegravir voor HIV-preventie in Zuid-Afrika: een wiskundige modelleringsstudie.

Langwerkend cabotegravir (CAB LA) is een potentiële nieuwe injecteerbare formulering voor humane immunodeficiëntievirus (HIV) PrEP die wordt getest in fase III onderzoeken.

Ontwerp en testen van een cabotegravir-implantaat voor HIV-preventie.

Cabotegravir en rilpivirine langwerkende injecteerbare antiretrovirale therapie voor de behandeling van HIV-1 infectie belooft een nieuwe toedieningswijze en mogelijke oplossingen voor enkele problemen van orale therapie, maar brengt ook nieuwe uitdagingen en onbeantwoorde vragen met zich mee.

Cabotegravir is een experimentele integraseremmer in ontwikkeling voor de behandeling en pre-expositieprofylaxe van HIV-1 infectie.

Bictegravir, cabotegravir, dolutegravir, elvitegravir en raltegravir behoren tot de nieuwste klasse antiretrovirale middelen voor de behandeling van humane immunodeficiëntievirus (HIV) infectie, de integrase strand transfer remmers.

DOEL VAN DE REVIEW: Langwerkend cabotegravir kan een nieuwe therapeutische optie bieden voor zowel de behandeling als preventie van HIV-1 infectie die geen therapietrouw vereist.

Langwerkend injecteerbaar cabotegravir voor de preventie van HIV-infectie.

ACHTERGROND: De HIV Prevention Trials Network (HPTN) 083 studie toonde aan dat langwerkend cabotegravir (CAB-LA) effectiever was dan tenofovir disoproxil fumaraat-emtricitabine (TDF/FTC) in het voorkomen van humane immunodeficiëntievirus (HIV) bij cisgender mannen en transgender vrouwen die seks hebben met

Behandelde gebieden: Hier bespreken we onderzoeken naar cabotegravir (CAB) als behandeling van HIV-1 infectie en het potentiële gebruik als pre-expositieprofylaxe (PrEP) bij hoogrisicopersonen, inclusief kwesties rond orale opstart en mogelijke resistentieontwikkeling.

frequente dosering. Deze review richt zich op de potentiële voordelen en overwegingen voor het bestuderen en gebruiken van 2 langwerkende injecteerbare middelen, cabotegravir (GSK1265744LA, CAB LA) en rilpivirine (TMC278LA, RPV LA), voor gebruik als chemoprofylaxe tegen HIV.

Een evaluatie van cabotegravir voor HIV-behandeling en preventie.

Langwerkend cabotegravir voor HIV-1 preventie.

Onze bevindingen suggereren dat cabotegravir in klinische onderzoeken geëvalueerd moet worden als een potentiële optie voor antiretrovirale therapie en pre-expositieprofylaxe in HIV-2-prevalente gebieden.

Profiel van cabotegravir en het potentieel in de behandeling en preventie van HIV-1 infectie: bewijs tot nu toe.

Langwerkend cabotegravir voor HIV/AIDS profylaxe.

Cabotegravir voor HIV-preventie bij cisgender mannen en transgender vrouwen.

Cabotegravir is een nieuw humane immunodeficiëntievirus integrase enzymremmer gebruikt voor preventie en behandeling van HIV-infectie.

Cabotegravir in de behandeling en preventie van humane immunodeficiëntievirus-1.

Cabotegravir: het potentieel voor antiretrovirale therapie en pre-expositieprofylaxe.

Tevredenheid en acceptatie van cabotegravir langwerkende injecteerbare suspensie voor HIV-preventie: patiëntenperspectieven uit de ECLAIR-studie.


Wat is de functie van het eiwit SERT?

Answer: SERT is een serotonine-transporter.

serotonine- en dopamine-transporters (SERT en DAT).

de transporter-eiwitten voor serotonine (SERT)


Zijn G-quadruplexen (G4) mogelijke medicijndoelen voor glioblastoom?

Answer: De 2H2-6M(4)-oxazool telomestatine-derivaat (6OTD) richt zich op glioma stamcellen door stabilisatie van G4 en bevordering van DNA-schaderesponsen. Daarom zijn G4's veelbelovende therapeutische doelen voor glioblastoom.

Deze waarnemingen geven aan dat 6OTD zich richt op GSC's via G4-stabilisatie en bevordering van DNA-schaderesponsen. Daarom zijn G4's veelbelovende therapeutische doelen voor glioblastoom.

Het richten op glioma stamcellen in vivo door een G-quadruplex-stabiliserende synthetische macrocyclische hexaoxazool.

G-quadruplex (G4) DNA is een type viervoudige helixstructuur gevormd door een continue guanine-rijke DNA-sequentie. Opkomend bewijs in de afgelopen jaren heeft bevestigd dat G4 DNA-structuren zowel in celvrije als cellulaire systemen bestaan en functioneren in verschillende ziekten, vooral in diverse kankers, veroudering, neurologische aandoeningen, en worden beschouwd als nieuwe veelbelovende doelen voor medicijnontwerp.

Guanine-rijke oligonucleotiden (GRO's) zijn veelbelovende therapeutische kandidaten voor kankerbehandeling en andere biomedische toepassingen.

Deze bevindingen zijn waardevol voor het ontwerp en de rationale achter de mogelijke gerichte medicijnafgifte naar specifieke cellulaire organellen met behulp van GRO's.

Het G-quadruplex (G4) DNA, dat is ontwikkeld als een potentieel antikankermiddel in medicijnscreening en -ontwerp, speelt een cruciale rol in de transcriptie en translatie van oncogenen.

Daarom zou een nieuwe G4-gerichte therapeutische strategie specifiek kankerstamcellen in GBM kunnen richten.


Is RUNX1T1 geassocieerd met obesitas?

Answer: Ja, de rs34269950 SNP van het RUNX1T1-gen was significant geassocieerd met het risico op obesitas en metabole afwijkingen. Specifiek, vergeleken met het AA-genotype, was het rs34269950 del/del-genotype geassocieerd met een 1,47 [95% betrouwbaarheidsinterval (BI): 1,01-2,14, P = 0,042] keer hogere kans op obesitas.

RUNX1T1 rs34269950 is geassocieerd met obesitas en het metabool syndroom.

Van deze SNP's was alleen rs34269950, gelegen in het 'RRACH'-motief, de meest voorkomende N6-methyladenosine (m6A) methylatie modificatieplaats (herkend door FTO), significant geassocieerd met het risico op obesitas en metabole afwijkingen. Specifiek, vergeleken met het AA-genotype, was het rs34269950 del/del-genotype geassocieerd met een 1,47 [95% betrouwbaarheidsinterval (BI): 1,01-2,14, P = 0,042] keer hogere kans op obesitas.

Onze studie toont aan dat RUNX1T1 rs34269950, gelegen in een potentieel FTO-herkenningsmotief, significant geassocieerd is met de tailleomvang. T


Is Adamts18-deficiëntie geassocieerd met kanker?

Answer: Ja. ADAMTS18 is een nieuwe tumorsuppressor en is cruciaal voor de pathologie van menselijke colorectale kanker. Adamts18-deficiëntie versterkt tumorgenese en darmontsteking door verhoogde Wnt/β-catenine en p38MAPK/ERK1/2-signaaloverdracht en bevordert colonkanker in dit muismodel.

Adamts18-deficiëntie bevordert coloncarcinogenese door het versterken van β-catenine en p38MAPK/ERK1/2-signaaloverdracht in het muismodel van AOM/DSS-geïnduceerde colitis-geassocieerde colorectale kanker.

ADAMTS18 is een nieuwe tumorsuppressor en is cruciaal voor de pathologie van menselijke colorectale kanker. De onderliggende mechanismen zijn echter niet duidelijk. Hier hebben we een Adamts18-deficiënt muizenras gegenereerd als een in vivo model om de rol van ADAMTS18 in de pathogenese van colorectale kanker te onderzoeken. Bij AOM/DSS-geïnduceerde colitis-geassocieerde colorectale kanker resulteerde de deficiëntie van Adamts18 bij muizen in versterkte tumorgenese en colonontsteking, wat deels toegeschreven kan worden aan een verhoogde nucleaire translocatie van β-catenine en verhoogde expressie van zijn downstream doelgenen, cycline D1 en c-myc. Bovendien werden verhoogde p38MAPK- en ERK1/2-activiteiten gedetecteerd in colonkankercellen van Adamts18-deficiënte muizen. Verdere studies toonden aan dat ADAMTS18-deficiëntie de intestinale E-cadherine niveaus bij muizen verminderde, wat uiteindelijk leidde tot een disfunctie van de intestinale barrière. Deze gegevens geven aan dat Adamts18-deficiëntie tumorgenese en darmontsteking versterkt door verhoogde Wnt/β-catenine en p38MAPK/ERK1/2-signaaloverdracht en colonkanker bevordert in dit muismodel.


Wat veroorzaakt Oculaire Thelaziasis?

Answer: Oculaire Thelaziasis wordt veroorzaakt door Thelazia callipaeda.

Menselijke oculaire thelaziasis veroorzaakt door gravide Thelazia callipaeda - Een uniek en zeldzaam casusrapport.

We rapporteren het eerste geval van menselijke oculaire thelaziasis in Nepal bij een 6 maanden oud kind uit een district Rukum, Nepal. De zuigeling presenteerde zich met conjunctivitis, en zijn gezichtsscherpte en gedilateerd fundusonderzoek waren normaal. In totaal werden 6 wormen verwijderd voor identificatie. De verzamelde nematoden werden geïdentificeerd op basis van morfologische sleutels als Thelazia callipaeda.

Thelaziasis is een door geleedpotigen overgedragen ziekte van het oog en de adnexa veroorzaakt door Thelazia callipaeda, een nematodeparasiet die wordt overgedragen door drosophilide vliegen op carnivoren en mensen.

ACHTERGROND: Thelazia callipaeda is het belangrijkste veroorzakende organisme bij thelaziasis, dat vaak de orbitale holtes en bijbehorende weefsels van carnivoren infecteert.

Thelaziasis is een zoönose veroorzaakt door nematoden van het geslacht Thelazia, parasieten van de conjunctivale zakken of traanbuizen van zoogdieren en vogels.

Thelaziasis is een oculaire infectie van verschillende zoogdieren veroorzaakt door nematoden van het geslacht Thelazia (Spirurida, Thelaziidae).

Menselijke thelaziasis is een zoönotische oogziekte veroorzaakt door een nematodeparasiet genaamd Thelazia

Thelaziasis is een oculaire door geleedpotigen overgedragen, zoönotische ziekte van het oog die de conjunctivale zak, traanbuis en traanklier infecteert, veroorzaakt door een nematode van het geslacht Thelazia.


Wat is de rol van cytidine deaminase in gezonde cellen?

Answer: Activatie-geïnduceerde cytidine deaminase (AID) katalyseert de deaminatie van deoxycytidines naar deoxyuracils binnen immunoglobulinegenen om somatische hypermutatie en klassewisselrecombinatie te induceren.

De AID/APOBEC-familie van enzymen zijn cytidine deaminases die inwerken op DNA en RNA.

APOBEC1 is een lid van de AID/APOBECs, een groep deaminases die verantwoordelijk zijn voor de bewerking van C>U in zowel DNA als RNA.

Het menselijk genoom bevat 11 APOBEC (apolipoproteïne B mRNA-bewerkings katalytische polypeptide-achtige) cytidine deaminases die zijn ingedeeld in vier families. Deze eiwitten functioneren voornamelijk in de aangeboren antivirale immuniteit en kunnen ook de vermenigvuldiging van endogene retrotransponeerbare elementen beperken.

Activatie-geïnduceerde cytidine deaminase (AID) katalyseert de deaminatie van deoxycytidines naar deoxyuracils binnen immunoglobulinegenen om somatische hypermutatie en klassewisselrecombinatie te induceren

Efficiënte humorale reacties zijn afhankelijk van DNA-schade, mutagenese en foutgevoelige DNA-reparatie. Diversificatie van B-celreceptoren door somatische hypermutatie en klassewisselrecombinatie wordt geïnitieerd door cytidine deaminatie in DNA, gemedieerd door activatie-geïnduceerde cytidine deaminase (AID)1 en door de daaropvolgende excisie van de resulterende uracils door uracil DNA-glycosylase (UNG) en door mismatch-reparatie-eiwitten1-3.


Vat de oorzaak van autosomaal dominante Spinocerebellaire Ataxie type 3 samen.

Answer: Spinocerebellaire ataxie type 3/Machado-Joseph ziekte (SCA3/MJD) is een progressieve autosomaal dominante neurodegeneratieve ziekte veroorzaakt door abnormale CAG-herhalingen in exon 10 van ATXN3.

Spinocerebellaire ataxieën (SCA's) zijn zeldzame dominant overervende neurodegeneratieve aandoeningen die leiden tot ernstige invaliditeit en voortijdige dood.

Spinocerebellaire ataxie type 3/Machado-Joseph ziekte (SCA3/MJD) is een progressieve autosomaal dominante neurodegeneratieve ziekte veroorzaakt door abnormale CAG-herhalingen in exon 10 van ATXN3.

Spinocerebellaire ataxie type 2 (SCA2) is een van de meest voorkomende autosomaal dominante ataxieën wereldwijd. Verschillende rapporten toonden aan dat CAG-herhalingen in sommige polyQ-bevattende genen de leeftijd van aanvang (AAO) van patiënten met SCA2 kunnen beïnvloeden, maar er zijn weinig studies uitgevoerd onder Chinese patiënten met SCA2.

De CAG-herhaling in ATXN2 is een belangrijke genetische factor voor de AAO van patiënten met SCA2 in China.

Spinocerebellaire ataxie type 3/Machado-Joseph ziekte (SCA3/MJD) is een dominante neurodegeneratieve ziekte veroorzaakt door de expansie van een CAG-herhalingsreeks in ATXN3.

Spinocerebellaire Ataxie (SCA) is een heterogene aandoening met aanvang op volwassen leeftijd met een autosomaal dominant overervingspatroon, voornamelijk veroorzaakt door triplet repeat expansies.

Spinocerebellaire ataxie type 1 (SCA1), spinocerebellaire ataxie type 2 (SCA2) en Machado-Joseph ziekte of spinocerebellaire ataxie type 3 (MJD/SCA3) zijn drie onderscheidende vormen van autosomaal dominante spinocerebellaire ataxie (SCA) veroorzaakt door expansies van een onstabiele CAG-herhaling gelokaliseerd in het coderende gebied van de veroorzakende genen.

Machado-Joseph ziekte (MJD, ook bekend als spinocerebellaire ataxie type 3, SCA3), een autosomaal dominante neurologische aandoening, wordt veroorzaakt door een abnormaal uitgebreide polyglutamine (polyQ) herhaling in het ataxine-3 eiwit.

Spinocerebellaire ataxie type 3 (SCA3), ook bekend onder de naam Machado-Joseph ziekte, is een autosomaal dominante CAG trinucleotide (polyglutamine) herhalingsziekte die zich presenteert bij jongvolwassenen tot middelbare leeftijd.

Machado-Joseph ziekte (MJD) is het meest voorkomende type autosomaal dominante spinocerebellaire ataxie veroorzaakt door een uitgebreide CAG-herhaling in het MJD1-gen.

Spinocerebellaire ataxie type 3 (SCA3) is een autosomaal dominante aandoening die wordt veroorzaakt door de abnormale amplificatie van cytosine-adenine-guanine (CAG) trinucleotide herhalingen in het ATXN3-gen.

Spinocerebellaire ataxie type 1 en type 3 (SCA1, SCA3) zijn autosomaal dominante neurodegeneratieve aandoeningen veroorzaakt door uitgebreide CAG trinucleotide herhalingen in nieuwe genen.


Via welk pad stuurt de FTO-geleide demethylatie van GADD46 de myogenese aan?

Answer: FTO-gemedieerde demethylatie van GADD45B bevordert myogenese door de activatie van het p38 MAPK-pad.

FTO-gemedieerde demethylatie van GADD45B bevordert myogenese door de activatie van het p38 MAPK-pad.

Onze resultaten geven aan dat de FTO-gemedieerde m6A-modificatie in GADD45B mRNA de differentiatie van skeletspieren aanstuurt door het activeren van het p38 MAPK-pad, wat een moleculair mechanisme biedt voor de regulatie van myogenese via RNA-methylatie.

Bovendien reguleert de expressie van GADD45B de expressie van myogene regulerende factoren en peroxisoom proliferator-geactiveerde receptor gamma coactivator 1 alfa door het activeren van het p38 mitogeen-geactiveerde proteïnekinase (MAPK) pad.


Wat zijn de belangrijkste kenmerken van het syndroom veroorzaakt door ANKRD17 verlies-van-functie varianten?

Answer: Heterozygote ANKRD17 verlies-van-functie varianten veroorzaken een syndroom met verstandelijke beperking, spraakvertraging en dysmorfie.

Heterozygote ANKRD17 verlies-van-functie varianten veroorzaken een syndroom met verstandelijke beperking, spraakvertraging en dysmorfisme.

Onze gegevens wijzen er dan ook op dat verlies van ANKRD17 waarschijnlijk de belangrijkste oorzaak is van fenotypen die eerder werden geassocieerd met grote multi-gen chromosomale aberraties in het 4q13.3 gebied. Eiwitmodellering suggereert dat de meeste missense varianten de stabiliteit van de ankyrin herhalingen verstoren door wijziging van kern structurele residuen. Het belangrijkste fenotypische kenmerk van onze cohorte is een variabele mate van ontwikkelingsachterstand/verstandelijke beperking, met name spraak betreffend, terwijl aanvullende kenmerken groeiachterstand, voedingsproblemen, niet-specifieke MRI afwijkingen, epilepsie en/of abnormale EEG, aanleg voor terugkerende infecties (voornamelijk bacterieel), oftalmologische afwijkingen, loop-/balansstoornissen en gewrichtshypermobiliteit omvatten. Bovendien deelden veel individuen vergelijkbare dysmorfe gelaatskenmerken. Analyse van single-cell RNA-seq data van het zich ontwikkelende menselijke telencephalon toonde ANKRD17 expressie aan in meerdere stadia van neurogenese, wat extra bewijs levert voor de stelling dat schadelijke ANKRD17 varianten een neuro-ontwikkelingsstoornis veroorzaken.


Is Ozanimod effectief voor Colitis Ulcerosa?

Answer: Ja, Ozanimod is effectief voor Colitis Ulcerosa.

Ozanimod als inductie- en onderhoudstherapie voor Colitis Ulcerosa.

CONCLUSIES: Er was een hoge mate van voortgezette deelname aan de studie en langdurig voordeel met ozanimod HCl 1 mg dagelijks op basis van klinische, histologische en biomarkermetingen bij patiënten met matig tot ernstig actieve CU in de TOUCHSTONE OLE. [NCT02531126].

Ozanimod: Een eersteklas Sphingosine 1-Phosphate receptor modulator voor de behandeling van Colitis Ulcerosa.

CONCLUSIE: Ozanimod is een andere optie in het groeiende arsenaal van CU-behandelingen.

RELEVANTIE VOOR PATIËNTENZORG EN KLINISCHE PRAKTIJK: Ozanimod is de eerste sphingosine 1-phosphate modulator die is goedgekeurd voor CU en wordt oraal toegediend. Het werkzaamheidsprofiel is vergelijkbaar met andere CU-medicaties.

In vergelijking met placebo leidde ozanimod tot klinische remissie bij een significant hoger percentage patiënten in zowel de inductie- als onderhoudsfase. Bovendien presteerde ozanimod significant beter dan placebo voor secundaire eindpunten zoals klinische respons, endoscopische verbetering, corticosteroïd-vrije remissie en mucosale genezing.

Ozanimod verstoort de migratie van geactiveerde T-cellen naar de ontstekingsplaats en is een veelbelovend medicijn voor de behandeling van CU. Trefwoorden: ziekte van Crohn - mongersen - monoklonale antilichamen - ozanimod - tofacitinib - colitis ulcerosa.

CONCLUSIES: Ozanimod was effectiever dan placebo als inductie- en onderhoudstherapie bij patiënten met matig tot ernstig actieve colitis ulcerosa. (Financiering)

De sphingosine-1-phosphate receptor-1 (S1P1) agonist ozanimod verbetert colitis ulcerosa, maar het werkingsmechanisme is onbekend.

Ozanimod (RPC1063) is een specifieke en krachtige kleine molecuul modulator van de sphingosine 1-phosphate receptor 1 (S1PR1) en receptor 5 (S1PR5), die therapeutisch voordeel heeft getoond in klinische onderzoeken bij relapsing multiple sclerose en colitis ulcerosa.

CONCLUSIES: In deze voorlopige studie resulteerde ozanimod in een dagelijkse dosis van 1 mg in een iets hogere mate van klinische remissie van colitis ulcerosa dan placebo.


Wat is de functie van het eiwit PIEZO1?

Answer: Piezo1 is een sleutelelement in het mechanotransductieproces en kan mechanische signalen omzetten in biologische signalen door het mediëren van Ca2+ instroom, wat op zijn beurt de cytoskeletale herstructurering en stressveranderingen reguleert.

Piezo1 is een sleutelelement in het mechanotransductieproces en kan mechanische signalen omzetten in biologische signalen door het mediëren van Ca2+ instroom, wat op zijn beurt de cytoskeletale herstructurering en stressveranderingen reguleert.


Noem alstublieft 3 biologische (monoklonale antilichaam) geneesmiddelen die worden gebruikt voor de behandeling van migrainehoofdpijn.

Answer: Biologische antilichaambenaderingen met grote moleculen (mAb) die subcutaan worden toegediend om circulerend CGRP-peptide te neutraliseren (fremanezumab, galcanezumab) of CGRP-receptoren te blokkeren (erenumab) hebben consistente werkzaamheid en verdraagbaarheid aangetoond in multicenter migrainepreventiestudies en zijn nu goedgekeurd voor klinisch gebruik.

Biologische antilichaambenaderingen met grote moleculen (mAb) die subcutaan worden toegediend om circulerend CGRP-peptide te neutraliseren (fremanezumab, galcanezumab) of CGRP-receptoren te blokkeren (erenumab) hebben consistente werkzaamheid en verdraagbaarheid aangetoond in multicenter migrainepreventiestudies en zijn nu goedgekeurd voor klinisch gebruik.

Sinds 2004 worden mAbs gebruikt voor de behandeling van verschillende neurologische aandoeningen, wat nieuwe therapeutische perspectieven biedt: natalizumab, alemtuzumab en ocrelizumab voor multiple sclerose, eculizumab voor myasthenia gravis, erenumab en fremanezumab voor migraine, galcanezumab voor migraine en clusterhoofdpijn, eculizumab voor neuromyelitis optica spectrum stoornis.

INLEIDING: Erenumab, een eersteklas monoklonaal antilichaam dat de calcitonine-gen-gerelateerde peptide-route target, werd in 2018 goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor de preventie van migraine bij volwassenen.

ACHTERGROND: Fremanezumab, een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam gericht tegen calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP), wordt onderzocht als preventieve behandeling voor migraine.

Erenumab is een nieuw CGRP-receptorantilichaam met preventieve werkzaamheid bij migraine.

Hier beoordelen we de veiligheid, verdraagbaarheid en werkzaamheid van TEV-48125, een monoklonaal anti-CGRP-antilichaam, in de preventieve behandeling van hoogfrequente episodische migraine.

abotulinumtoxineA (BoNT-A) is een zeer populair medicijn geworden voor de behandeling van migrainehoofdpijn in gevallen waarin andere medicatie niet werkt, typisch bij chronische migraine.

per jaar. OnabotulinumtoxineA (botulinumtoxine type A) is een door de Amerikaanse Food and Drug Administration goedgekeurd profylactisch medicijn voor chronische migrainehoofdpijn en wordt het beste doelgericht geïnjecteerd in specifieke trigeminuszones.

Op 15 september 2018 keurde de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) subcutane fremanezumab goed, een monoklonaal antilichaam tegen calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP), voor de behandeling van episodische en chronische migraine bij volwassenen, met twee aanbevolen doseringen: 225 mg maandelijks of 675 mg elke 3 maanden.

ACHTERGROND: Calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP) (receptor) antilichamen (erenumab, fremanezumab en galcanezumab) worden steeds vaker gebruikt in de profylactische behandeling van migraine.

Zowel calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP) monoklonale antilichamen (mAbs) als OnabotulinumtoxineA (botox) worden gebruikt bij de preventie van chronische migraine.

Doel - Het evalueren van 12-weekse veranderingen ten opzichte van de uitgangswaarde van 2 ziekte-specifieke door patiënten gerapporteerde uitkomstmaten (PRO) bij volwassenen met migraine behandeld met galcanezumab, een experimenteel gehumaniseerd antilichaam dat bindt aan calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP), of placebo.

Receptorantagonisten zoals ubrogepant zijn effectief voor acute verlichting van migrainehoofdpijn, terwijl monoklonale antilichamen tegen CGRP (eptinezumab, fremanezumab en galcanezumab) of de CGRP-receptor (erenumab) effectief migraineaanvallen voorkomen.

ACHTERGROND: In fase 2 en 3 studies was fremanezumab, een monoklonaal CGRP-antilichaam, een effectieve preventieve behandeling voor hoogfrequente episodische migraine (HFEM) en chronische migraine.

2018;38:1442-1454), wat het bewijsniveau van galcanezumab voor de preventie van episodische migraine aanzienlijk heeft veranderd.

Real-world bewijsgegevens over het monoklonale antilichaam erenumab in migrainepreventie: perspectieven van behandelende artsen in Duitsland.

DOEL VAN DE REVIEW: De resultaten van fase 2 gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken voor de preventie van episodische en chronische migraine die de werkzaamheid en veiligheid aantonen van vier mAbs die de calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP) route targeten [ALD403 (eptinezumab), AMG334 (erenumab), LY2951742 (galcanezumab) en TEV48125 (fremanezumab)] zijn recent gepubliceerd, en fase 3 onderzoeken lopen.

ACHTERGROND: Fremanezumab, een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam gericht tegen calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP), wordt onderzocht als preventieve behandeling.

ACHTERGROND: Galcanezumab is een monoklonaal antilichaam (mAb) dat bindt aan calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP) en is geïndiceerd voor de preventieve behandeling.

ACHTERGROND: Galcanezumab is een calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP) monoklonaal antilichaam (mAb) geïndiceerd voor de preventieve behandeling.

Vier monoklonale antilichamen (mAbs) die de CGRP-route targeten worden momenteel geëvalueerd voor de preventie van episodische en chronische migraine: eptinezumab (ALD403), fremanezumab (TEV-48125), galcanezumab (LY2951742) en erenumab (AMG334).

ACHTERGROND: Galcanezumab, een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat selectief bindt aan calcitonine-gen-gerelateerd peptide, heeft in eerdere fase 2 en fase 3 klinische studies (≤6 maanden behandeling) een vermindering van het aantal migrainehoofdpijndagen en verbetering van de patiëntuitkomsten aangetoond.

ACHTERGROND: Fremanezumab, een volledig gehumaniseerd monoklonaal antilichaam (IgG2Δa) dat selectief calcitonine-gen-gerelateerd peptide target, heeft bewezen werkzaamheid voor de preventieve behandeling.

We beoordeelden de veiligheid en werkzaamheid van AMG 334, een volledig humaan monoklonaal antilichaam tegen de CGRP-receptor, voor migrainepreventie. METHODEN: In deze multicenter, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde fase 2 studie werden patiënten van 18-60 jaar met 4 tot 14 migraine dagen per maand ingeschreven bij 59 hoofdpijn- en klinische onderzoekscentra in Noord-Amerika en Europa, en willekeurig toegewezen in een 3:2:2:2 verhouding aan maandelijkse subcutane placebo, AMG 334 7 mg, AMG 334 21 mg, of AMG 334 70 mg met een door de sponsor gegenereerde randomisatievolgorde die centraal werd uitgevoerd via een interactieve spraakrespons of interactieve.

ACHTERGROND: In fase 2 en 3 studies was fremanezumab, een monoklonaal CGRP-antilichaam, een effectieve preventieve behandeling voor hoogfrequente episodische migraine (HFEM) en chronische migraine (CM). DOEL: Post-hoc analyses evalueerden populatiegewijze 50%, 75% en 100% responderpercentages, en de mate waarin individuele responders een 50%, 75% en 100% vermindering in migraine dagen, matige tot ernstige (M/S) hoofdpijndagen en dagen met gebruik van acute medicatie gedurende alle drie de behandelingsmaanden van de fremanezumab fase 2 studies handhaafden. ONTWERP/METHODEN: HFEM-patiënten kregen placebo of drie maandelijkse injecties van 225 mg of 675 mg. CM-patiënten kregen placebo of drie maandelijkse injecties van 900 mg, of een initiële laad dosis van 675 mg.

DOEL: Het evalueren van de impact van fremanezumab op de ernst en duur van resterende migraineaanvallen bij patiënten met chronische migraine (CM) of episodische migraine (EM). ACHTERGROND: Fremanezumab is een volledig gehumaniseerd monoklonaal antilichaam (IgGΔa) dat selectief calcitonine-gen-gerelateerd peptide target en effectief is in het verminderen van migrainefrequentie. METHODEN: Deze exploratieve post-hoc analyse omvatte gegevens uit drie gerandomiseerde, dubbelblinde, 12-weekse fase 3 studies.

De Food and Drug Administration (FDA) heeft recentelijk 3 nieuwe gehumaniseerde monoklonale antilichamen goedgekeurd die calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP) targeten: erenumab, fremanezumab en galcanezumab.

ACHTERGROND: PROMISE-2 was een fase 3, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie die de werkzaamheid en veiligheid evalueerde van herhaalde intraveneuze (IV) doses van het calcitonine-gen-gerelateerde peptide-gerichte monoklonale antilichaam eptinezumab (ALD403) voor migrainepreventie bij volwassenen met chronische migraine.

ACHTERGROND: Erenumab is een humaan monoklonaal antilichaam tegen de calcitonine-gen-gerelateerde peptidereceptor, goedgekeurd voor migraine.

De middelen binden ofwel aan de CGRP-receptor (erenumab) of aan het CGRP-ligand (fremanezumab en galcanezumab) en blokkeren zo de binding aan de receptor.


Wat is de meest voorkomende N6-methyladenosine (m6A) methylatie modificatieplaats van RUNX1T1?

Answer: Het RRACH-motief is de meest voorkomende N6-methyladenosine (m6A) methylatie modificatieplaats van RUNX1T1.

Van deze SNP's was alleen rs34269950, gelegen in het 'RRACH'-motief, de meest voorkomende N6-methyladenosine (m6A) methylatie modificatieplaats (herkend door FTO), significant geassocieerd met het risico op obesitas en metabole afwijkingen.


Beschrijf GREEKC

Answer: De COST Actie Gene Regulation Ensemble Effort for the Knowledge Commons (GREEKC, CA15205, www.greekc.org) organiseerde negen workshops in een periode van vier jaar, beginnend in september 2016. De workshops brachten experts van over de hele wereld samen die werkten aan verschillende stappen in het kennisbeheerproces dat zich richt op het begrijpen van genregulatiemechanismen.

Naarmate computationele modellering steeds essentiëler wordt om biologische regulatiemechanismen te analyseren en te begrijpen, is het bestuur van de vele databases en kennisbanken die dit domein ondersteunen cruciaal om de betrouwbaarheid en interoperabiliteit van bronnen te garanderen. Om dit aan te pakken organiseerde de COST Actie Gene Regulation Ensemble Effort for the Knowledge Commons (GREEKC, CA15205, www.greekc.org) negen workshops in een periode van vier jaar, beginnend in september 2016. De workshops brachten een breed scala aan experts van over de hele wereld samen die werkten aan verschillende stappen in het kennisbeheerproces dat zich richt op het begrijpen van genregulatiemechanismen. De discussies tussen ontologen, curatoren, tekstminners, biologen, bioinformatici, filosofen en computationele wetenschappers leidden tot een reeks activiteiten gericht op het standaardiseren en bijwerken van bestaande kennisbeheerworkflows en het betrekken van eindgebruikers bij het proces van het ontwerpen van de Gene Regulation Knowledge Commons (GRKC). Hier beschrijft het GREEKC-consortium zijn belangrijkste prestaties in het verbeteren van deze GRKC.


Welke receptoren worden door Tirzepatide gericht?

Answer: Tirzepatide is een dubbele glucose-afhankelijke insulinetrope polypeptide (GIP) en glucagon-achtig peptide-1 (GLP-1) receptoragonist die aanzienlijk betere glucoseregulatie en gewichtsverlies (WL) liet zien in vergelijking met de selectieve GLP-1RA dulaglutide.

De dubbele glucose-afhankelijke insulinetrope polypeptide en glucagon-achtig peptide-1 receptoragonist tirzepatide verbetert cardiovasculaire risicobiomarkers bij patiënten met type 2 diabetes: een post-hoc analyse.

In een fase 2-studie met eenmaal per week toegediende tirzepatide (1, 5, 10 of 15 mg), dulaglutide (1,5 mg) of placebo, verminderde de dubbele glucose-afhankelijke insulinetrope polypeptide en glucagon-achtig peptide-1 receptoragonist tirzepatide dosisafhankelijk HbA1c en lichaamsgewicht bij patiënten met type 2 diabetes.

Tirzepatide, een dubbele glucose-insulinepeptide en GLP-1 agonist, bevindt zich in fase 3-studie voor obesitasbeheer, en bimagrumab is een nieuw middel in fase 2 met een uniek werkingsmechanisme; ze wekken veel interesse.

Effecten van Tirzepatide, een dubbele GIP- en GLP-1 RA, op lipiden- en metabolietprofielen bij proefpersonen met type 2 diabetes.

De dubbele glucose-afhankelijke insulinetrope polypeptide (GIP) en glucagon-achtig peptide-1 (GLP-1) receptoragonist tirzepatide: een nieuw cardiometabool therapeutisch vooruitzicht.

In dit kader lijkt de nieuwe dubbele GIP- en GLP-1 receptoragonist tirzepatide niet slechts een nieuw antidiabeticum te zijn.

Tirzepatide en aanvullende dubbele GLP-1/GIP receptoragonisten die mogelijk in de toekomst ontwikkeld worden, lijken een veelbelovende verdere vooruitgang voor het beheer van verschillende cardiometabole aandoeningen.

De rol van Tirzepatide, dubbele GIP- en GLP-1 receptoragonist, in de behandeling van type 2 diabetes: de SURPASS klinische onderzoeken.

Tirzepatide is een nieuwe dubbele GIP/GLP-1 receptoragonist, geformuleerd als een synthetisch peptide bestaande uit 39 aminozuren, gebaseerd op de native GIP-sequentie.

Dubbele GIP- en GLP-1 receptoragonist Tirzepatide verbetert de functie van bètacellen en insulinegevoeligheid bij type 2 diabetes.

CONTEXT: Nieuwe dubbele glucose-afhankelijke insulinetrope polypeptide (GIP) en glucagon-achtig peptide-1 (GLP-1) receptoragonist (RA) tirzepatide toonde aanzienlijk betere glucoseregulatie en gewichtsverlies (WL) dan selectieve GLP-1RA dulaglutide.

Echter, het mechanisme waarmee tirzepatide de werkzaamheid verbetert en hoe GIP receptor (GIPR) agonisme bijdraagt, is niet volledig begrepen.

Tirzepatide is een onevenwichtige en bevooroordeelde dubbele GIP- en GLP-1 receptoragonist.

De nieuwe dubbele glucose-afhankelijke insulinetrope polypeptide en glucagon-achtig peptide-1 (GLP-1) receptoragonist tirzepatide vertraagt tijdelijk de maaglediging op een vergelijkbare wijze als selectieve langwerkende GLP-1 receptoragonisten.

Tirzepatide (LY3298176) is een dubbele GIP- en GLP-1 receptoragonist in ontwikkeling voor de behandeling van type 2 diabetes mellitus (T2DM), obesitas en niet-alcoholische steatohepatitis.

Tirzepatide is een dubbele maagremmende peptide/glucagon-achtig peptide 1 (GIP/GLP-1) receptoragonist, geformuleerd als een synthetisch lineair peptide, gebaseerd op de native GIP-sequentie.

De nieuwe dubbele maagremmende peptide/glucagon-achtig peptide 1 agonist tirzepatide bij type 2 diabetes: is de toekomst rooskleurig?

Het effect van de dubbele glucose-afhankelijke insulinetrope polypeptide (GIP) en glucagon-achtig peptide-1 (GLP-1) receptoragonist (RA) tirzepatide op maaglediging (GE) werd vergeleken met dat van GLP-1RA's in niet-klinische en klinische studies.

Drie benaderingen kunnen worden overwogen om gewichtsverlies te versterken: een verhoging van de medicatiedosering vanwege het aantonen van een dosis-respons, een aanvullende therapie met een natrium-glucose cotransporter type 2 remmer omdat dit middel een complementaire werking heeft via urine-calorieverlies (glucosurie) of een combinatie van de effecten van twee incretinehormonen (GLP-1 en GIP), zoals de krachtige dubbele agonist tirzepatide die momenteel in ontwikkeling is.

Vroege fase studies bij T2DM geven aan dat tirzepatide klinische uitkomsten verbetert die verder gaan dan die bereikt worden door een selectieve GLP-1 receptoragonist.

ACHTERGROND: Tirzepatide is een dubbele glucose-afhankelijke insulinetrope polypeptide en glucagon-achtig peptide-1 (GLP-1) receptoragonist die in ontwikkeling is voor de behandeling van type 2 diabetes.

Tirzepatide is een nieuwe eenmaal per week toe te dienen dubbele glucose-afhankelijke insulinetrope polypeptide en glucagon-achtig peptide-1 receptoragonist, momenteel in onderzoek om de glycemische werkzaamheid en veiligheid bij mensen met type 2 diabetes te beoordelen.

k, de nieuwe dubbele GIP- en GLP-1 receptoragonist tirzepatide lijkt niet slechts een nieuw antidiabeticum te zijn. Toegediend als

Farmacologisch tonen signaleringsstudies aan dat tirzepatide de werking van native GIP op de GIP receptor nabootst, maar een voorkeur vertoont bij de GLP-1 receptor voor cAMP-generatie boven β-arrestine-rekrutering, wat samenvalt met een zwakkere capaciteit om GLP-1 receptor internalisatie te stimuleren vergeleken met GLP-1.

ACHTERGROND EN DOELSTELLINGEN: De farmacokinetiek (PK) en de verdraagzaamheid van een enkele dosis tirzepatide, een dubbele glucose-afhankelijke insulinetrope polypeptide en glucagon-achtig peptide-1 receptoragonist die wordt ontwikkeld voor eenmaal per week behandeling van type 2 diabetes (T2D), gewichtsbeheersing en niet-alcoholische steatohepatitis, werden geëvalueerd bij proefpersonen met nierfunctiestoornissen versus gezonde proefpersonen met n

nts met T2D. DEKINGSBEREIK: Tirzepatide is een unimoleculaire dubbele glucose-afhankelijke insulinetrope polypeptide (GIP)/GLP-1 RA in ontwik

DOEL: Het bepalen van het effect van tirzepatide, een dubbele agonist van glucose-afhankelijke insulinetrope polypeptide en glucagon-achtig peptide 1 receptoren, op biomarkers van niet-alcoholische steatohepatitis (NASH) en fibrose bij patiënten met type 2 diabetes mellitus (T2DM)

Tirzepatide (LY3298176), een dubbele GIP- en GLP-1 receptor (GLP-1R) agonist, leverde superieure glycemische controle en gewichtsverlies op vergeleken met GLP-1R agonisme bij patiënten met type 2 diabetes.

Deze analyse onthult een grotere mate van betrokkenheid van tirzepatide bij de GIP receptor dan bij de GLP-1 receptor, wat een onevenwichtig werkingsmechanisme bevestigt.

ACHTERGROND: Tirzepatide is een nieuwe dubbele glucose-afhankelijke insulinetrope polypeptide en GLP-1 receptoragonist in ontwikkeling voor de behandeling van type

Experimenten in primaire eilandjes tonen aan dat β-arrestine1 de insulinerespons op GLP-1 beperkt, maar niet op GIP of tirzepatide, wat suggereert dat het bevooroordeelde agonisme van tirzepatide de insulinesecretie versterkt.


Is slokdarmadenocarcinoom geassocieerd met abnormale glycosylering?

Answer:
Ja,
Veranderde expressie van glycoproteïnen is aangetoond in weefsel van patiënten met Barrett-slokdarm en slokdarmkanker, maar de mechanismen achter deze veranderingen zijn onbekend.

Veranderde expressie van glycoproteïnen is aangetoond in weefsel van patiënten met Barrett-slokdarm en slokdarmkanker, maar de mechanismen achter deze veranderingen zijn onbekend.

Slokdarmadenocarcinoom is een zeer morbide en dodelijke kanker met een gedefinieerde progressie van metaplasie (Barrett-slokdarm) naar dysplasie naar neoplasie. Deze ziekte wordt benadrukt omdat (1) verschillen in glykaanprofielen tussen de stadia van ziekteprogressie zijn beschreven in de glycoproteomica-literatuur; (2) een glykaan-biomarker die een bepaald stadium identificeert kan worden gebruikt als voorspeller van ziekteprogressie en daardoor een significante invloed kan hebben op het klinisch management; en (3) de verschillen in glykaanprofielen tussen ziekte- en ziektevrije toestanden bij slokdarmkanker dramatischer zijn dan bij andere kankers.

Vergelijkende glycomische profilering van EAC onthult een subset van glycanen die geselecteerd kunnen worden als kandidaat-biomarkers

Vergelijkende glycomische profilering van slokdarmadenocarcinoom onthult een subset van glycanen die geselecteerd kunnen worden als kandidaat-biomarkers

Het IgG-glycosyleringsprofiel was onafhankelijk geassocieerd met slokdarmprecancerose, los van ontsteking, wat een vroege biomarker voor slokdarmkanker zou kunnen zijn.


Wat is de functie van een chaperonine?

Answer: Moleculaire chaperonnes bevorderen de correcte vouwing van eiwitten in cellulaire omgevingen die vatbaar zijn voor aggregatie door het stabiliseren van pas gesynthetiseerde polypeptideketens en het bieden van geschikte vouwingcondities. Ze zijn betrokken bij de ontwikkeling van pathologische processen, waaronder atherosclerose en coronaire hartziekte.

Moleculaire chaperonnes bevorderen de correcte vouwing van eiwitten in cellulaire omgevingen die vatbaar zijn voor aggregatie door het stabiliseren van pas gesynthetiseerde polypeptideketens en het bieden van geschikte vouwingcondities.

Chaperonines helpen bij het verkrijgen van de native eiwitstructuur in de cel door een afgeschermde omgeving te bieden voor een vouwende polypeptideketen, gegenereerd door het binnenoppervlak van hun cilindrische structuur.

De vouwende keten is geïsoleerd van het sterk drukke cytoplasma, maar tegelijkertijd ingesloten binnen de chaperonine vouwhok.

In deze review wordt informatie gegeven over de functie van het lichaam van chaperonnes en hun rol in de ontwikkeling van pathologische processen, waaronder atherosclerose en coronaire hartziekte.

Moleculaire chaperonnes zijn sleutelspelers in proteostase, het evenwicht tussen eiwitsynthese, vouwing, assemblage en afbraak.

De goed bestudeerde Escherichia coli chaperonine GroEL bindt niet-native substraten en omsluit deze in de holte, waardoor de substraten worden afgeschermd van ongunstige omstandigheden en de substraten kunnen vouwen.

Het feit dat binding van co-chaperonines met hoge affiniteit de functie van chaperonines belemmert, heeft implicaties voor het mechanisme van chaperonine-geassisteerde eiwitvouwing.

Onze analyse onthult dat zowel de orkestratie van eiwitvouwing als circadiane ritmes, gemedieerd door CCT chaperonine, cruciaal zijn voor het behoud van hartcontractiliteit.

De eukaryote cytosolische chaperonine die TCP-1 bevat (CCT) heeft een belangrijke functie in het handhaven van cellulaire homeostase door het assisteren bij de vouwing van vele eiwitten, waaronder de cytoskeletcomponenten actine en tubuline.

De functionele chaperonine die CPNA2 bevat, zou de vouwing van een specifiek substraat, KASI (β-ketoacyl-[acyl drager eiwit] synthase I), kunnen assisteren, en het KASI-eiwitniveau was opmerkelijk verminderd door verlies van functie van CPNA2. Verder was de vermindering

Hittestress-eiwitten (HSP's) 60 en 10 zijn stress-induceerbare mitochondriale matrixeiwitten die een chaperoninecomplex vormen dat belangrijk is voor mitochondriale eiwitvouwing en functie.

Eukaryotische prefoldine (PFD) is een heterohexameer chaperon met een kwalachtige structuur waarvan de functie is om niet-native doelwit-eiwitten, voornamelijk actines en tubulines, af te leveren aan de eukaryote cytosolische chaperonine voor gefaciliteerde vouwing.

Het belangrijkste hittestress-eiwit, chaperonine 60, is vastgesteld dat het naast zijn bekende eiwitvouwingfunctie ook intercellulaire signaalactiviteit heeft.

letsel. Twee andere hittestress-eiwitten (HSP60 en HSP10) zijn bekend om binnen de mitochondriën een chaperoninecomplex te vormen dat belangrijk is voor mitochondriale eiwitvouwing en functie.

ACHTERGROND: Chaperonines zijn belangrijk in levende systemen omdat ze een rol spelen bij de vouwing.

Chaperonines zijn grote ringvormige assemblages die eiwitvouwing naar de native staat ondersteunen door niet-native eiwitten te binden in hun centrale holtes en vervolgens, na ATP-binding, het substraat-eiwit los te laten in een nu ingesloten holte om productief te vouwen.

Chaperonines zijn eiwitvouwingmachines die in alle cellulaire levensvormen voorkomen.

Chaperonines zijn macromoleculaire machines die helpen bij eiwitvouwing.

Chaperonines zijn een subklasse van moleculaire chaperonnes die cellulaire eiwitten helpen vouwen en assembleren in hun native vorm.

Chaperonines zijn universeel geconserveerde moleculaire machines die de juiste vouwing van pas gesynthetiseerde en gedeeltelijk gevouwen polypeptiden naar hun respectievelijke driedimensionale structuren faciliteren.

Chaperonines zijn grote oligomeren bestaande uit twee op elkaar gestapelde ringen, elk omsluit een holte die wordt gebruikt voor de vouwing van andere eiwitten.

Het is nu goed begrepen dat, hoewel eiwitten spontaan vouwen (in thermodynamische zin), velen toch de hulp nodig hebben van helpers genaamd moleculaire chaperonnes om hun correcte en actieve gevouwen staat te bereiken in levende cellen.


Kan FTO de ontwikkeling van alvleesklierkanker bevorderen?

Answer: Nee, de m6A-demethylase FTO onderdrukt de tumorvorming van alvleesklierkanker.

De m6A-demethylase FTO onderdrukt de tumorvorming van alvleesklierkanker door PJA2 te demethylateren en de Wnt-signaleringsroute te remmen.

Bovendien demethyleerde FTO de m6A-modificatie van praja ringvinger ubiquitine ligase 2 (PJA2), waardoor de afbraak van zijn mRNA werd verminderd, de Wnt-signaleringsroute werd onderdrukt en uiteindelijk de proliferatie, invasie en metastase van alvleesklierkankercellen werden geremd.


Welke aandoening wordt veroorzaakt door biallelische mutaties in G-Proteïne gekoppelde receptor kinase 1 (GRK1)?

Answer: Biallelische mutaties in G-Proteïne gekoppelde receptor kinase 1 (GRK1) veroorzaken de ziekte van Oguchi, een zeldzame subtype van congenitale stationaire nachtblindheid (CSNB).

Biallelische mutaties in G-Proteïne gekoppelde receptor kinase 1 (GRK1) veroorzaken de ziekte van Oguchi, een zeldzame subtype van congenitale stationaire nachtblindheid (CSNB).


Welke ziekte wordt behandeld met Tebentafusp?

Answer: Tebentafusp wordt gebruikt voor de behandeling van gemetastaseerd uveaal melanoom.

Overlevingsvoordeel met Tebentafusp bij gemetastaseerd uveaal melanoom.

CONCLUSIES: Behandeling met tebentafusp resulteerde in een langere algehele overleving dan de controletheapie bij eerder niet-behandelde patiënten met gemetastaseerd uveaal melanoom.

Indien goedgekeurd, zou tebentafusp de standaardbehandeling kunnen worden voor gemetastaseerd uveaal melanoom - maar alleen voor die patiënten met een bepaald HLA-allel.

Onlangs rapporteerde een gerandomiseerde fase III-studie een overlevingsvoordeel voor tebentafusp bij patiënten met onbehandeld gemetastaseerd uveaal melanoom. Het doel van deze uitgebreide review is het samenvatten van het bewijs voor Gp-100 als therapeutisch doelwit bij melanoom, en de preklinische en klinische ontwikkeling van tebentafusp als een nieuwe therapeutische strategie voor patiënten met uveaal melanoom.

Hoewel UM-metastasen minder reageren dan cutaan melanoom op chemotherapie of immuuncheckpointremmers, zijn bemoedigende resultaten gerapporteerd met partiële hepatectomie voor solitaire metastasen, met percutane hepatische perfusie met melphalan of met tebentafusp.

Verschillende alternatieve systemische therapeutische benaderingen zijn onderzocht of worden momenteel onderzocht, waaronder twee middelen die in registratie-intentie klinische onderzoeken zijn gebracht: tebentafusp, een T-cel herleidingsmiddel, en IDE196, een orale proteïnekinase C-remmer. De behandeling van gevorderd uveaal melanoom blijft echter een uitdaging, maar bemoedigende resultaten van nieuwe middelen bieden hoop op verbetering in de nabije toekomst.

melanoom kreeg tebentafusp. Behandelingseffectiviteit, behandelingsgerelateerde bijwerkingen en biomarkerbeoordelingen werden uitgevoerd voor bloedafgeleide en tumorbiopsiemonsters verkregen bij aanvang en tijdens de behandeling.RESULTATEN: Tebentafusp werd over het algemeen goed verdragen en was actief bij zowel patiënten met gemetastaseerd uveaal melanoom als pati


Is lysozym overvloedig aanwezig in menselijke tranen?

Answer: Ja, lysozym is het meest voorkomende eiwit in traanvocht.

lysozym aanwezig in de natuurlijke traan

Lysozym (Lyz) is een van nature voorkomend enzym dat werkt tegen Gram-positieve bacteriën en leidt tot celdood. Dit antimicrobiële enzym maakt deel uit van het aangeboren afweersysteem van bijna alle dieren en komt voor in hun somatische afscheidingen zoals melk, tranen, speeksel en urine.

lysozym in tranen, speeksel, zweet en andere lichaamsvloeistoffen,

In deze studie kwantificeren we lysozym, het meest voorkomende eiwit in traanvocht,

Lysozym (LZM) is een natuurlijk antibacterieel eiwit dat wordt gevonden in het speeksel, de tranen en melk van alle zoogdieren, inclusief mensen.


Wat is Neuromedin U (NmU)

Answer: Neuromedin U (NmU) is een sterk geconserveerd neuropeptide en heeft meerdere fysiologische en pathofysiologische rollen, variërend van gladde spiercontractie, voeding, energiebalans tot tumorgenese, stressreacties en ontsteking.

Sinds de ontdekking van neuromedin U (NmU) uit het varkensruggenmerg in 1985, is dit neuropeptide vervolgens geïdentificeerd in vele andere soorten met meerdere fysiologische en pathofysiologische rollen, variërend van gladde spiercontractie, voeding, energiebalans tot tumorgenese

NmU blijkt ook een pro-inflammatoire rol te spelen die betrokken is bij de activatie van immuuncellen en de afgifte van cytokines op een neuron-afhankelijke of neuron-onafhankelijke wijze.

Neuromedin U (NMU) is een sterk geconserveerd neuropeptide dat betrokken is bij de stressrespons

Neuromedin U (NMU) is een neuropeptide behorend tot de neuromedinefamilie. Recent zijn significante verbanden tussen NMU en verschillende vormen van kanker gerapporteerd.

NMU kan dienen als een nieuw prognostisch biomarker voor HCC-patiënten, hoewel verdere validatie in de toekomst nodig is.

Activatie van M2-macrofagen en een type-2 inflammatoire respons kunnen betrokken zijn bij de rol van NMU bij patiënten met HCC.

Een toenemend aantal studies heeft aangetoond dat neuromedin U (NMU) een pleiotrope rol speelt in de pathogenese van astma.

Neuromedin U (NMU) is een bioactief neuropeptide, dat sterk verspreid is in het gastro-intestinale kanaal en het centrale zenuwstelsel. NMU heeft diverse fysiologische functies gerelateerd aan voedingsgedrag, energiemetabolisme, stressreacties, circadiane ritmiek en ontsteking

Rapporten geven aan dat het centrale NMU-systeem een belangrijke rol speelt in de beloningssystemen in de hersenen

DOELSTELLINGEN: Neuromedin U (NmU) is een neuropeptide met anorexigene activiteit.

Neuromedin U (NmU) is een regulerend peptide dat in significante concentraties voorkomt in zowel de hersenen als de darm van de rat en is genoemd naar zijn vermogen om de baarmoeder krachtig te laten samentrekken.

Neuromedin U (NmU) is een neuropeptide dat bekend staat om zijn baarmoedersamentrekkende effecten bij knaagdieren.

Neuromedin U (NMU) is een hersen-darm peptide dat perifeer gladde spieren stimuleert, de bloeddruk verhoogt, ionentransport in de darm verandert, de lokale bloedstroom reguleert en de functie van de bijniercortex reguleert.

Neuromedin U (NMU) en neuromedin S (NMS) zijn structureel verwante neuropeptiden waarvan is gerapporteerd dat ze de energiebalans moduleren.

Het neuropeptide neuromedin U (NMU) heeft significante effecten op cardiovasculaire, gastro-intestinale en CNS-functies aangetoond.

Neuromedin U (NmU), oorspronkelijk geïsoleerd uit varkensruggenmerg en later uit andere soorten, is een nieuw peptide dat gladde spieren krachtig laat samentrekken.

Neuromedin U (NMU) is een neuropeptide dat de voedselinname en energiebalans reguleert en wijdverspreid is in het gastro-intestinale kanaal, de hypothalamus en de hypofyse.

Neuromedin U (NMU) is een neuropeptide met krachtige activiteit op gladde spieren, dat eerst werd geïsoleerd uit varkensruggenmerg en later uit andere soorten.

Neuromedin U (NMU) is een hersen-darm peptide waarvan de perifere activiteiten goed begrepen zijn, maar waarvan de centrale acties nog moeten worden opgehelderd.

Neuromedin U (NMU) is een hypothalamisch peptide dat recentelijk is gevonden de voedselinname te verminderen, maar er is weinig bekend over de andere functies in het centrale zenuwstelsel.

ACHTERGROND: Neuromedin U (NmU) behoort tot de neuromedinefamilie, bestaande uit een reeks neuropeptiden die betrokken zijn bij de darm-hersen-as en waaronder neuromedines B en C (bombesine-achtig), K (neurokinine B), L (neurokinine A of neurotensine), N, S en U. INHOUD: Hoewel aanvankelijk geïsoleerd uit varkensruggenmerg op basis van hun vermogen om baarmoederspieren te laten samentrekken, zijn deze peptiden nu gevonden in verschillende weefsels en toegeschreven aan talrijke functies, van eetlustregulatie en energiebalanscontrole tot spiercontractie en

Neuromedin U (NMU), een neuropeptide geïsoleerd uit varkensruggenmerg en genoemd vanwege zijn activiteit als inducer van gladde spiercontractie in de baarmoeder van de rat, komt naar voren als een nieuwe speler in de tumorgenese en/of metastase van vele soorten kanker.


Is FTY720 goedgekeurd door de FDA?

Answer: Ja, FTY720 werd in 2010 goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA).

FTY720 (Fingolimod) is een bekende agonist van de sphingosine-1-fosfaat (S1P) receptor die sterke ontstekingsremmende effecten uitoefent en werd in 2010 door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) goedgekeurd als het eerste orale geneesmiddel voor de behandeling van multiple sclerose.


Beschrijf SPar-K

Answer: SPar-K is een methode om archetypische chromatine-architecturen te zoeken door een set genomische regio's te partitioneren die worden gekarakteriseerd door chromatinesignaalprofielen rond ChIP-seq pieken en andere soorten functionele locaties. Deze methode gaat efficiënt om met problemen van dataheterogeniteit, beperkte misalignering van ankerpunten en onbekende oriëntatie van asymmetrische patronen.

SPar-K: een methode om NGS-signaalgegevens te partitioneren.

We presenteren SPar-K (Signal Partitioning with K-means), een methode om archetypische chromatine-architecturen te zoeken door een set genomische regio's te partitioneren die worden gekarakteriseerd door chromatinesignaalprofielen rond ChIP-seq pieken en andere soorten functionele locaties. Deze methode gaat efficiënt om met problemen van dataheterogeniteit, beperkte misalignering van ankerpunten en onbekende oriëntatie van asymmetrische patronen.


Wat is het werkingsmechanisme van donanemab?

Answer: Donanemab is een nieuw monoklonaal antilichaam dat specifiek Aβ(p3-42) target, een pyroglutamaatvorm van Amyloïde-β (Aβ) die uitsluitend in plaques wordt gevonden.

Gezien het recente klinische succes van donanemab, dat AβΝ3pE target, kunnen ook kleine molecuul-gebaseerde QC-remmers potentiële therapeutische opties bieden voor de behandeling van vroegstadium AD.

De laatstadiummiddelen met positieve klinische of biomarkerdata omvatten vier antilichamen die Aβ-oligomeren binden (aducanumab, lecanemab, gantenerumab en donanemab) en ALZ-801, een oraal middel dat bij de klinische dosis de vorming van Aβ-oligomeren volledig blokkeert.

De situatie is drastisch veranderd met het bericht dat passieve immunisatie met donanemab, een AβpE3-specifiek antilichaam, amyloïde plaques verwijderde en cognitieve tekorten stabiliseerde bij een groep patiënten met milde AD in een fase II-studie. Deze review vat de huidige kennis samen

Benaderingen die pGlu3-Aβ targeten via glutaminylcyclase (QC) remming (Varoglutamstat) of monoklonale antilichamen (Donanemab) zijn momenteel in klinische ontwikkeling. Hier, wij

peptide. Donanemab, een antilichaam dat een gemodificeerde vorm van afgezet Aβ target, wordt onderzocht voor de behandeling van vroege ziekte van Alzheimer

Recentelijk toonde passieve immunisatie van AD-patiënten met Donanemab, een antilichaam gericht tegen het N-terminus van pyroglutamaat Aβ, gunstige effecten in een fase II-studie, wat het concept ondersteunt dat N-gekort Aβ een relevant doelwit is voor AD-therapie. Er is

β) peptide. Donanemab, een antilichaam dat een gemodificeerde vorm van afgezet Aβ target, wordt onderzocht voor de behandeling van vroege Alzheime

is kostbaar. Donanemab (LY3002813) is een nieuw monoklonaal antilichaam dat specifiek Aβ(p3-42) target, een pyroglutamaatvorm van Amyloïde-β (Aβ) die uitsluitend in plaques wordt gevonden. DEKKINGSGEBIEDEN: De fase 2-studie van donanemab bij deelnemers met vroege symptomatische Alzheime

β) peptide. Donanemab, een antilichaam dat een gemodificeerde vorm van afgezet Aβ target, wordt onderzocht voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer in een vroeg stadium. METHODEN: We voerden een fase 2-studie uit met donanemab bij patiënten met vroege symptomatische ziekte van Alzheimer die tau- en amyloïde-afzetting hadden op positron-emiss

ACHTERGROND: Donanemab (LY3002813) is een IgG1-antilichaam gericht tegen een N-terminaal pyroglutamaat-epitoop van amyloïde beta dat alleen aanwezig is in hersenamyloïde plaques. DOELSTELLINGEN: Het beoordelen van de effecten van donanemab op de hersenamyloïde plaquebelasting na enkele en meerdere intraveneuze doses, evenals farmacokinetiek, veiligheid/tolerantie en immunogeniciteit. ONTWERP: Fase 1b, onderzoeker- en patiëntblind, gerandomiseerde, placebogecontroleerde studie. LOCATIE: Patiënten gerekruteerd bij klinische onderzoekscentra in de Verenigde Staten en Japan. DEELNEMERS: 61 amyloïde plaque-positieve patiënten met milde cognitieve stoornis door de ziekte van Alzheimer en milde tot matige dementie door Alzheimer. INTERVENTIE: Zes cohorten kregen donanemab: enkele dosis 10-, 20- of 40-mg/kg (N = 18), meerdere doses van 10-mg/kg elke 2 weken gedurende 24 weken (N = 10), en 10- of 20-mg/kg elke 4 weken gedurende 72 weken (N=18) of placebo (N = 15). METINGEN: Hersenamyloïde plaque

Deze situatie is drastisch veranderd met het bericht dat passieve immunisatie met donanemab, een AβpE3-specifiek antilichaam, amyloïde plaques verwijderde en cognitieve tekorten stabiliseerde bij een groep patiënten met milde AD in een fase II-studie.


Is cytokeratine een tumormarker?

Answer: Ja, cytokeratine 19 fragment antigeen 21-1 (CYFRA21-1) is een tumormarker.

cytokeratine fragment antigeen 21-1 (CYFRA21-1) bij patiënten met larynx plaveiselcelcarcinoom (LSCC) en de correlatie met tumorgenese en progressie

cytokeratine fragment 19 (AUC=0,6882, p<0,0001) bleek het beste te zijn in het detecteren van recidief.

De immunohistochemische kleuring voor kanker antigeen 19-9, carcino-embryonaal antigeen, cytokeratine 20 en Ki-67 toonde vergelijkbare intensiteiten in beide groepen.

Niveaus van inflammatoire en tumormarkers, inclusief koolhydraat antigeen (CA) 19-9, CA125, carcino-embryonaal antigeen (CEA), CA153 en cytokeratine 19 fragmenten (CYFRA21-1),


Wat zijn TAM's in kankertherapie?

Answer: TAM's zijn Tumor Geassocieerde Macrofagen en zijn belangrijk in kankertherapie.

Mechanismen van resistentie tegen endocriene therapie die worden gemedieerd door interacties tussen borstkankercellen en tumor-geassocieerde macrofagen (TAM's) zijn echter nog onduidelijk.

Conventionele kankertherapie versterkt ook kankergerelateerde ontsteking door het induceren van massale tumorceldood die omliggende immuuncellen zoals tumor-geassocieerde macrofagen (TAM's) activeert.

Hoewel M2-achtige tumor-geassocieerde macrofagen (TAM's) als een belangrijk therapeutisch doelwit in kankertherapie worden beschouwd vanwege hun rol in het bevorderen van tumorprogressie en metastase, zijn er zeer weinig verbindingen geïdentificeerd die de M2-achtige polarisatie van TAM's kunnen remmen.

Het opwekken van effectieve antitumor immuunresponsen bij patiënten die falen bij checkpointremmertherapie is een kritieke uitdaging in kankerimmunotherapie, en bij dergelijke patiënten zijn tumor-geassocieerde myeloïde cellen en macrofagen (TAM's) veelbelovende therapeutische doelwitten.

Aangezien CSC's afhankelijk zijn van hun specifieke niche, inclusief tumor-geassocieerde macrofagen (TAM), kan het ontrafelen van het netwerk tussen CSC's en TAM's helpen om de progressie en ADT-resistentie van prostaatkanker effectief te remmen. Experimenteel ontwerp: Het onderliggende intracellulaire mechanisme dat de stamcelachtige kenmerken van CSC's in prostaatkanker in stand houdt, werd beoordeeld via RNA-sequencing, co-immunoprecipitatie, chromatine-immunoprecipitatie en andere assays.

Tumor-geassocieerde macrofagen (TAM's) zijn een veelbelovend therapeutisch doelwit voor kankerimmunotherapie, terwijl therapie gericht op TAM's met behulp van nano-grootte geneesmiddelafgiftesystemen (NDDS) een grote uitdaging is.

Tumor-geassocieerde macrofagen (TAM's) spelen een cruciale rol in de evolutie van kanker.

Tumor-geassocieerde macrofagen (TAM's) van het M2-fenotype hebben de immunosuppressie in een tumor micro-omgeving gemedieerd, wat het ontsnappen van tumorcellen aan immunosurveillance faciliteert.

In deze review schetsen we het belang van tumor-geassocieerde macrofagen (TAM's), een belangrijk onderdeel van de tumor micro-omgeving (TME), in de respons van tumoren op kankertherapie.

In het bijzonder zijn tumor-geassocieerde macrofagen (TAM's) de meest voorkomende leukocyten subset in veel kankers en spelen ze een grote rol in het creëren van een beschermende niche voor tumorcellen.

Deze cellen, bekend als tumor-geassocieerde macrofagen (TAM's), spelen complexe maar cruciale rollen in de uitkomst van fotodynamische therapie (PDT) van kwaadaardige laesies.

Tumor-geassocieerde macrofagen (TAM's) vertegenwoordigen de meest talrijke aangeboren immuuncellen in tumoren.

Tumor-geassocieerde macrofagen (TAM's) behoren tot de meest talrijke immuuncellen in de tumor micro-omgeving (TME).


Wat is de relatie tussen RUNX1T1 en FTO?

Answer: FTO reguleert het exonsplitsen van de adipogene regulator RUNX1T1 door het reguleren van m6A-niveaus rond spliceplaatsen en moduleert daarmee de differentiatie. Het effect van FTO op adipogenese lijkt te worden gemedieerd via een verhoogde expressie van de pro-adipogene korte isoform van RUNX1T1.

Het effect van FTO op adipogenese lijkt te worden gemedieerd via een verhoogde expressie van de pro-adipogene korte isoform van RUNX1T1, die de proliferatie van adipocyten verhoogt, en is verhoogd in FTO-4 MEFs en verlaagd in FTO-KO MEFs.

FTO reguleert het exonsplitsen van de adipogene regulator RUNX1T1 door het reguleren van m6A-niveaus rond spliceplaatsen en moduleert daarmee de differentiatie.


Welke Java-tool is ontwikkeld voor class hidden markov-modellen?

Answer: JUCHMME is een open-source softwarepakket ontworpen om willekeurige aangepaste Hidden Markov Models (HMM's) met een discrete alfabet van symbolen te passen, en wordt gebruikt voor biologische sequentieanalyse en class hidden markov-modellen in Java EE 8 en Java EE 9.

JUCHMME: een Java-tool voor class hidden markov-modellen en uitbreidingen voor biologische sequentieanalyse.

SAMENVATTING: JUCHMME is een open-source softwarepakket ontworpen om willekeurige aangepaste Hidden Markov Models (HMM's) met een discrete alfabet van symbolen te passen.


Wat is het werkingsmechanisme van Etesevimab?

Answer: Etesevimab is een neutraliserend antilichaam dat is geïndiceerd voor de behandeling van coronavirusziekte 2019 (COVID-19) bij patiënten met een vroege milde of matige ziekte.

Twee antilichamen (bamlanivimab en etesevimab) zijn zojuist goedgekeurd door de FDA.

Bamlanivimab en etesevimab zijn neutraliserende antilichamen die zijn geïndiceerd voor de behandeling van coronavirusziekte 2019 (COVID-19) bij patiënten met een vroege milde of matige ziekte.

De gebruikte mAbs waren: Bamlanivimab alleen (vier patiënten), Bamlanivimab/Etesevimab (23 patiënten) en Casirivimab/Imdevimab (vijf patiënten).

Populatiefarmacokinetiek en farmacodynamiek van de neutraliserende antilichamen Bamlanivimab en Etesevimab bij patiënten met een milde tot matige COVID-19-infectie

Een narratieve review van de klinische praktische aspecten van Bamlanivimab- en Etesevimab-antilichaamtherapieën voor SARS-CoV-2

Bamlanivimab en etesevimab zijn monoklonale antilichamen (mAbs) die het spike-eiwit van SARS-CoV-2 targeten en de toegang van SARS-CoV-2 tot gastheercellen blokkeren.

Bijvoorbeeld bamlanivimab en etesevimab, die nieuw ontworpen monoklonale antilichamen zijn tegen het receptorbindende domein (RBD) van de S1-subunit van het spike-eiwit aan het oppervlak van SARS-CoV-2, hebben een significant effect op het verminderen van de virale lading en het ziekenhuisopnamepercentage van patiënten met milde COVID-19.

l antilichamen. Bamlanivimab en etesevimab zijn monoklonale antilichamen tegen SARS-CoV-2. DEKINGSBEREIK: Deze evaluatie betreft de fase 3 BLAZE-1 klinische studie, die bamlanivimab plus etesevimab onderzocht bij volwassen ambulante deelnemers met een risicofactor voor, en milde t

Verdraagzaamheid, veiligheid, farmacokinetiek en immunogeniciteit van een nieuw SARS-CoV-2 neutraliserend antilichaam, Etesevimab, bij gezonde Chinese volwassenen: een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde fase 1 studie bij mensen.

We hebben zes anti-SARS-CoV-2 antilichamen herontworpen met behulp van het menselijke p53-tetramerisatiedomein, waaronder drie antilichamen uit klinische studies: casirivimab, imdevimab en etesevimab.


Lijst van bekende pseudokinases.

Answer:
TRIB1
TRIB2
TRIB3
MLKL
ULK4
HER3
CASK

mixed-lineage kinase domein-achtige pseudokinase (MLKL)

CASK, leidde tot de classificatie als een pseudokinase