Wat is de functie van de calcium-sensor receptor (CaSR)?

Answer:
De calcium-sensor receptor (CaSR) is een G-eiwit-gekoppelde receptor die een essentiële rol speelt bij het handhaven van de calciumhomeostase.
De CaSR is een belangrijke regulator van diverse processen zoals hormoonsecretie, genexpressie, ontsteking, proliferatie, differentiatie en apoptose. Door deze pleiotropie kan de CaSR de celdood reguleren en is betrokken bij de ontwikkeling van vele soorten goedaardige of kwaadaardige tumoren van de borst, prostaat, bijschildklier en dikke darm.

De calcium-sensor receptor (CaSR) is een G-eiwit-gekoppelde receptor die een essentiële rol speelt bij het handhaven van de calciumhomeostase.

De calcium-sensor receptor (CaSR) speelt een cruciale rol in het systemische calciummetabolisme door de secretie van bijschildklierhormoon en de uitscheiding van calcium via de urine te reguleren. De CaSR wordt overal in het lichaam tot expressie gebracht, wat wijst op een breed scala aan functies die door deze receptor worden gereguleerd.

De CaSR is een belangrijke regulator van diverse processen zoals hormoonsecretie, genexpressie, ontsteking, proliferatie, differentiatie en apoptose. Door deze pleiotropie kan de CaSR de celdood reguleren en is betrokken bij de ontwikkeling van vele soorten goedaardige of kwaadaardige tumoren van de borst, prostaat, bijschildklier en dikke darm.

De extracellulaire calcium-sensor receptor (CaSR) en de ovariumkanker genreceptor 1 (OGR1) zijn twee GPCR's die respectievelijk extracellulair Ca(2+) en H(+) waarnemen.

De calcium-sensor receptor (CASR) speelt een sleutelrol bij het handhaven van de calciumhomeostase.


Lijst van geneesmiddelen die werden geëvalueerd in de CHAMP-studie voor migraine.

Answer: Childhood and Adolescent Migraine Prevention (CHAMP) studie evalueerde de effectiviteit van amitriptyline en topiramaat bij de preventie van migraine bij kinderen en adolescenten.

DOEL: Het beschrijven van de uitgangskenmerken van hoofdpijn bij kinderen en adolescenten die deelnemen aan een multicenter, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde, vergelijkende effectiviteitsstudie van amitriptyline, topiramaat en placebo voor de preventie van migraine (CHAMP-studie).

Childhood and Adolescent Migraine Prevention (CHAMP) studie: een dubbelblinde, placebogecontroleerde, vergelijkende effectiviteitsstudie van amitriptyline, topiramaat en placebo bij de preventie van migraine bij kinderen en adolescenten.

De proefpersonen worden gerandomiseerd in een verhouding van 2:2:1 (amitriptyline: topiramaat: placebo). De doseringen zijn gewichtsafhankelijk en worden langzaam opgehoogd over een periode van 8 weken tot een streefdoosering van 1 mg/kg amitriptyline en 2 mg/kg topiramaat.

CONCLUSIES: Het doel van de CHAMP-studie is om bewijs van niveau 1 te verkrijgen voor de effectiviteit van amitriptyline en topiramaat bij de preventie van migraine bij kinderen en adolescenten.

Het doel van de Childhood and Adolescent Migraine Prevention (CHAMP) studie is om het meest effectieve preventieve middel te bepalen voor gebruik bij kinderen en adolescenten. METHODE: CHAMP is een dubbelblinde, placebogecontroleerde, multicenter, vergelijkende effectiviteitsstudie van amitriptyline en topiramaat voor de preventie van episodische en chronische migraine, ontworpen om de praktijk in de echte wereld te weerspiegelen, gesponsord door het Amerikaanse National Institute of Neurological Disorders and Stroke/National Institutes of Health (U01NS076788).

Het doel van de Childhood and Adolescent Migraine Prevention (CHAMP) studie is om het meest effectieve preventieve middel te bepalen voor gebruik bij kinderen en adolescenten. CHAMP is een dubbelblinde, placebogecontroleerde, multicenter, vergelijkende effectiviteitsstudie van amitriptyline en topiramaat voor de preventie van episodische en chronische migraine, ontworpen om de praktijk in de echte wereld te weerspiegelen, gesponsord door het Amerikaanse National Institute of Neurological Disorders and Stroke/National Institutes of Health (U01NS076788).


Wat is de rol van IL-18BP?

Answer: IL-18 bindend eiwit (IL-18BP) is een natuurlijke remmer van IL-18. De balans tussen IL-18 en IL-18BP speelt een belangrijke rol in de ontstekingsomgeving.

Interleukine 18-bindend eiwit verbetert leverischemie-reperfusie letsel.

IL-18BP vertoonde ontstekingsremmende, antioxidante en beschermende effecten bij I/R-gemedieerd leverletsel door het reguleren van bepaalde leverenzymactiviteiten en cytokineniveaus.

Vanwege de potentiële pro-inflammatoire en weefselbeschadigende effecten van IL-18 worden de biologische activiteiten ervan streng gecontroleerd in het lichaam door zijn natuurlijk voorkomende antagonist, genaamd IL-18BP. De antagonist wordt in het lichaam zowel constitutief geproduceerd als als reactie op een verhoogde productie van IL-18 als een negatieve terugkoppelingsmechanisme. Onder fysiologische omstandigheden is het merendeel van IL-18 in de circulatie gebonden aan IL-18BP en inactief. Echter, een onevenwicht in de productie van IL-18 en zijn antagonist (een toename in de productie van IL-18 met een afname, geen toename of een onvoldoende toename in de productie van IL-18BP) is beschreven bij veel chronische ontstekingsziekten bij mensen.

Bloedplaatjes bevatten ook de IL-18 antagonist, het IL-18-bindend eiwit (IL-18BP).

De natuurlijke remmer IL-18BP, waarvan de productie wordt versterkt door IFN-γ en IL-27, reguleert verder de IL-18 activiteit in de extracellulaire omgeving.

IL-18 bindend eiwit (IL-18BP) is een van nature voorkomend remmend middel van IL-18.

IL-18 bindend eiwit (IL-18BP) is een natuurlijke remmer van IL-18. De balans tussen IL-18 en IL-18BP speelt een belangrijke rol in de ontstekingsomgeving.


Welk eiwit bemiddelt de vorming van genlussen in de gist S. cerevisiae?

Answer: Bovendien is lussenvorming afhankelijk van de algemene transcriptiefactor TFIIB: de E62K (glutaminezuur 62 --> lysine) vorm van TFIIB beïnvloedt lussenvorming negatief bij elk getest gen, waaronder BLM10, SAC3, GAL10, SEN1 en HEM3. TFIIB vormt crosslinks met zowel de promotor- als terminatorregio's van de PMA1- en BLM10-genen, en de associatie met de terminator, maar niet met de promotor, wordt negatief beïnvloed door E62K en door uitputting van het Ssu72-component van het CPF 3'-uiteinde verwerkingscomplex, en is onafhankelijk van TBP.

Een transcriptie-onafhankelijke rol voor TFIIB in genlussen.

Bovendien is lussenvorming afhankelijk van de algemene transcriptiefactor TFIIB: de E62K (glutaminezuur 62 --> lysine) vorm van TFIIB beïnvloedt lussenvorming negatief bij elk getest gen, waaronder BLM10, SAC3, GAL10, SEN1 en HEM3

TFIIB vormt crosslinks met zowel de promotor- als terminatorregio's van de PMA1- en BLM10-genen, en de associatie met de terminator, maar niet met de promotor, wordt negatief beïnvloed door E62K en door uitputting van het Ssu72-component van het CPF 3'-uiteinde verwerkingscomplex, en is onafhankelijk van TBP

We presenteren een genoomwijde kaart met hoge resolutie van TFIIB-locaties die 3' NFR's impliceren in genlussen.

In plaats daarvan interageerden activatoren fysiek met de algemene transcriptiefactor TFIIB wanneer de genen geactiveerd waren en in een geluste configuratie verkeerden. TFIIB vormde crosslinks met zowel de promotor- als terminatorregio's tijdens de transcriptie-actieve toestand van een gen.

We stellen voor dat de activatoren genlussen faciliteren via hun interactie met TFIIB tijdens transcriptie-activatie van genen.

Genlussen, gedefinieerd als de interactie tussen de promotor- en terminatorregio's van een gen tijdens transcriptie, vereisen transcriptiefactor IIB (TFIIB).

We hebben eerder aangetoond dat TFIIB geassocieerd is met de distale uiteinden van een gen op een activator-afhankelijke wijze

Bovendien is de interactie van TFIIB met het CF1-complex en Pap1 cruciaal voor genlussen en transcriptieregulatie.

TFIIB vormt ook crosslinks met terminatorregio's en is vereist voor genlussen die promotor-terminatorelementen in een transcriptie-afhankelijke wijze naast elkaar plaatsen.

Deze resultaten definiëren een nieuwe, functionele interactie tussen TFIIB en Ssl2 die startplaatsselectie en genlussen beïnvloedt.

De vorming van genlussen is afhankelijk van regulerende eiwitten die gelokaliseerd zijn aan de 5' en 3' uiteinden van genen, zoals TFIIB.


Welke twee geneesmiddelen werden vergeleken in de ARISTOTLE-studie?

Answer: Apixaban voor vermindering van beroerte en andere trombo-embolische gebeurtenissen bij atriumfibrilleren (ARISTOTLE) vergeleek apixaban en warfarine.

METHODE: We analyseerden patiënten uit ARISTOTLE, een gerandomiseerde studie met 18.201 patiënten met atriumfibrilleren waarin de effecten van apixaban versus warfarine op het risico op beroerte of systemische embolie werden vergeleken.

In deze studie evalueerden we de relatie tussen inflammatoire biomarkers bij aanvang en het toekomstige risico op cardiovasculaire gebeurtenissen in de Apixaban for Reduction In Stroke and Other Thromboembolic Events in Atrial Fibrillation (ARISTOTLE) studie. METHODE: De ARISTOTLE-studie randomiseerde 18.201 patiënten met AF naar apixaban of warfarine.

Bovendien werd apixaban geassocieerd met een verminderde sterfte door alle oorzaken (RR 0,89, 95% CI 0,81 tot 0,99), hoewel deze bevinding werd gedreven door de resultaten van de ARISTOTLE-studie.

Vergeleken met warfarine bleken apixaban (in de ARISTOTLE-studie) en edoxaban (in de ENGAGE-AF-studie) respectievelijk superieur of niet-inferieur te zijn voor het verminderen van het risico op beroerte of systemische embolie bij patiënten met AF.

METHODE: Er werd een beslissings-analytisch Markov-model opgesteld om de kosteneffectiviteit van apixaban versus warfarine te beoordelen, gebaseerd op gegevens uit de Apixaban for Reduction in Stroke and Other Thromboembolic Events in AF (ARISTOTLE) studie.

De volgende fase 3 gerandomiseerde studies met nieuwe orale anticoagulantia versus warfarine voor beroertepreventie bij AF zijn voltooid: de Randomized Evaluation of Long-term Anticoagulant therapy (RE-LY) studie met dabigatran, de Rivaroxaban Once daily oral direct Factor Xa inhibition Compared with vitamin K antagonism for prevention of stroke and Embolism Trial in Atrial Fibrillation (ROCKET-AF) studie met rivaroxaban, en de Apixaban for Reduction of Stroke and Other Thromboembolism Events in Atrial Fibrillation (ARISTOTLE) studie met apixaban.

We wilden de werkzaamheid en veiligheid van de 3 nieuwe middelen vergelijken op basis van gegevens uit hun gepubliceerde, door warfarine gecontroleerde gerandomiseerde studies, met behulp van de methode van aangepaste indirecte vergelijkingen. We includeerden bevindingen van 44.535 patiënten die deelnamen aan 3 studies over de werkzaamheid van dabigatran (Randomized Evaluation of Long-Term Anticoagulation Therapy [RELY]), apixaban (Apixaban for Reduction in Stroke and Other Thromboembolic Events in Atrial Fibrillation [ARISTOTLE]) en rivaroxaban (Rivaroxaban Once Daily Oral Direct Factor Xa Inhibition Compared With Vitamin K Antagonism for Prevention of Stroke and Embolism Trial in Atrial Fibrillation [ROCKET-AF]), elk vergeleken met warfarine.

Er werd een vergelijkende analyse uitgevoerd van drie grote klinische studies met orale anticoagulantia die factor Xa remmen (XOAC) versus warfarine bij atriumfibrilleren - Rocket-AF (rivaroxaban), Aristotle (apixaban) en Engage AF Timi 48 (edoxaban; twee verschillende doseringen en datasets). Gegevens werden geëxtraheerd uit de originele rapporten (studieniveau) en een meta-analyse werd uitgevoerd. Vergeleken met warfarine werd XOAC-therapie geassocieerd met een afname van hemorragische beroertes, met een vergelijkbaar patroon voor alle regimens en meta-analyse toonde een risicoratio van 0,488 (95% CI 0.

Apixaban vergeleken met warfarine bij patiënten met atriumfibrilleren en een eerdere beroerte of voorbijgaande ischemische aanval: een subgroepanalyse van de ARISTOTLE-studie.

Werkzaamheid en veiligheid van apixaban vergeleken met warfarine voor beroertepreventie bij patiënten met atriumfibrilleren uit Oost-Azië: een subanalyse van de Apixaban for Reduction in Stroke and Other Thromboembolic Events in Atrial Fibrillation (ARISTOTLE) studie.

Werkzaamheid van apixaban vergeleken met warfarine in relatie tot de nierfunctie bij patiënten met atriumfibrilleren: inzichten uit de ARISTOTLE-studie.

Deze studie had tot doel grote bloedingen te karakteriseren op basis van de componenten van de definitie van grote bloedingen, grote bloedingen per locatie te onderzoeken, de 30-dagen mortaliteit na een grote bloeding te definiëren en factoren te identificeren die geassocieerd zijn met grote bloedingen. Apixaban bleek het risico op grote bloedingen te verminderen bij patiënten met atriumfibrilleren in de ARISTOTLE (Apixaban for Reduction in Stroke and Other Thromboembolic Events in Atrial Fibrillation) studie. Alle patiënten die ten minste 1 dosis van een studiegeneesmiddel kregen, werden geïncludeerd.

Er is weinig bekend over patiënten met 1 dosisreductiecriterium die de 5 mg tweemaal daagse dosis apixaban kregen. Om de frequentie van 1 dosisreductiecriterium te bepalen en te onderzoeken of de effecten van de 5 mg tweemaal daagse dosis apixaban op beroerte of systemische embolie en bloedingen verschilden tussen patiënten met 1 of geen dosisreductiecriteria. Van de 18.201 patiënten in de ARISTOTLE-studie werden 17.322 in deze analyse opgenomen.

Deze studie had tot doel de medische kostenbesparingen te evalueren die gepaard gaan met het gebruik van individuele NOAC's in plaats van warfarine vanuit het perspectief van de Amerikaanse betaler. De incidentie van klinische effectiviteit en veiligheid voor warfarine werd geschat als gewogen gemiddelden uit de RE-LY, ROCKET-AF en ARISTOTLE studies, en de incidentie voor NOAC's werd bepaald door de hazard ratio's of relatieve risicoratio's uit de studies toe te passen op deze gewogen gemiddelden.

De ARISTOTLE-studie toonde aan dat apixaban superieur was aan warfarine voor beroertepreventie, alle grote bloedingen significant verminderde en leidde tot een significante vermindering van sterfte door alle oorzaken.

In de ARISTOTLE-studie was apixaban superieur aan warfarine in het verminderen van beroerte of systemische embolie, grote bloedingen, intracraniële bloedingen en sterfte door alle oorzaken, met een vergelijkbare vermindering van het aantal ischemische beroertes en betere verdraagbaarheid.

De resultaten van de ARISTOTLE-studie, waarin apixaban wordt geëvalueerd tegenover warfarine bij ongeveer 18.000 patiënten met AF, worden later dit jaar verwacht.

De Medco-gegevens bevatten geen informatie over patiënten die apixaban kregen, omdat het op het moment van analyse nog niet op de markt was. RESULTATEN: Beroerte- en grote bloedingpercentages onder RW NVAF-patiënten tijdens warfarine-expositie waren hoger vergeleken met de incidentie bij patiënten behandeld met warfarine in ARISTOTLE (beroerte: 5,29 vs.

In de ARISTOTLE-studie verminderde apixaban, vergeleken met warfarine, het aantal beroertes, sterfgevallen en bloedingen.

De ARISTOTLE-studie vergeleek apixaban met warfarine bij 18.201 patiënten met AF en ≥ 1 extra risicofactor voor beroerte.

Werkzaamheid en veiligheid van apixaban vergeleken met warfarine volgens leeftijd voor beroertepreventie bij atriumfibrilleren: observaties uit de ARISTOTLE-studie.

In de ARISTOTLE-studie werd het risico op beroerte of systemische embolie verminderd door apixaban vergeleken met warfarine bij patiënten met atriumfibrilleren (AF).


Wat is REVIGO?

Answer: REVIGO vat lange lijsten met gen-ontologie-termen samen en visualiseert deze.

REVIGO vat lange lijsten met gen-ontologie-termen samen en visualiseert deze.

REVIGO is een webserver die lange, onbegrijpelijke lijsten met GO-termen samenvat door een representatieve subset van de termen te vinden met behulp van een eenvoudig clusteralgoritme dat gebaseerd is op semantische gelijkenheidsmetingen. Bovendien visualiseert REVIGO deze niet-redundante set GO-termen op verschillende manieren om de interpretatie te ondersteunen: multidimensionale schaling en grafiekgebaseerde visualisaties geven nauwkeurig de onderverdelingen en de semantische relaties in de data weer, terwijl ook treemaps en tag clouds als alternatieve weergaven worden aangeboden. REVIGO is gratis beschikbaar op http://revigo.irb.hr/.

De resulterende lijsten met GO-termen kunnen groot en sterk redundant zijn, en daardoor moeilijk te interpreteren. REVIGO is een webserver die lange, onbegrijpelijke lijsten met GO-termen samenvat door een representatieve subset van de termen te vinden met behulp van een eenvoudig clusteralgoritme dat gebaseerd is op semantische gelijkenheidsmetingen.


Wat is het werkingsmechanisme van onartuzumab?

Answer: Onartuzumab is een monoklonaal antilichaam dat zich richt op MET. Het werkt door MET te remmen. Onartuzumab is getest voor de behandeling van niet-kleincellige longcarcinoom, adenocarcinoom van de maag en gastro-oesofageale overgang, en recidiverend glioblastoom.

In deze studie werd e-training gebruikt om gecertificeerde pathologen te trainen in het evalueren van niet-kleincellige longcarcinomen voor geschiktheid voor behandeling met onartuzumab, een MET-remmend middel.

Een gerandomiseerde fase II-studie van FOLFOX met of zonder de MET-remmer onartuzumab bij gevorderd adenocarcinoom van de maag en gastro-oesofageale overgang.

MET-immunohistochemische expressie als biomarker voor de activiteit van onartuzumab werd ook onderzocht.

CONCLUSIE: De toevoeging van onartuzumab aan mFOLFOX6 bij maagkanker verbeterde de werkzaamheid niet in een ongekozen populatie of in een MET-immunohistochemie-positieve populatie. IMPLICATIES VOOR DE PRAKTIJK: De YO28252-studie toonde aan dat de toevoeging van de anti-MET-agent onartuzumab aan mFOLFOX6 voor de behandeling van maagkanker de werkzaamheid niet verbeterde in de totale studiepopulatie of in diegenen geselecteerd op positieve MET-status via immunohistochemie.

De fase II-studie GO27819 onderzocht de monovalente MET-remmer onartuzumab plus bevacizumab (Ona + Bev) versus placebo plus bevacizumab (Pla + Bev) bij recidiverend glioblastoom.

Wij rapporteren de resultaten van METGastric, een fase 3-studie van de MET-remmer onartuzumab plus standaard eerstelijnschemotherapie voor humaan epidermale groeifactorreceptor 2 (HER2)-negatieve, MET-positieve, gevorderde gastro-oesofageale kanker (GEC).

Conclusie: Onartuzumab plus erlotinib verbeterde de klinische uitkomsten niet, met een kortere overleving (OS) in de onartuzumab-arm vergeleken met erlotinib bij patiënten met MET-positieve niet-kleincellige longkanker.

Een recent voorbeeld van een mislukte studie is de fase III MetLung-studie die de effecten vergeleek van het c-MET monovalente antilichaam onartuzumab met erlotinib versus erlotinib alleen bij laatstadium niet-kleincellige longkanker.

Monovalent antilichaamontwerp en werkingsmechanisme van onartuzumab, een MET-antagonist met antitumorale activiteit als therapeutisch middel.

Omdat onartuzumab, een monovalent antilichaam tegen MET, HGF-geïnduceerde MET-activatie blokkeert, kan de toevoeging van onartuzumab aan erlotinib de therapeutische werkzaamheid verbeteren.

Omdat de binding van sMET aan onartuzumab in de circulatie resulteerde in verhoogde sMET-serumconcentraties door verminderde klaring, maakt dit sMET waarschijnlijk ongeschikt als farmacodynamische biomarker voor onartuzumab.

Onartuzumab, een gehumaniseerd, monovalent monoklonaal anti-MET-antilichaam, antagoniseert MET-signaaltransductie door de binding van zijn ligand, hepatocytengroeifactor (HGF), te remmen.

Niet-klinische evaluatie van de serum farmacodynamische biomarkers HGF en shed MET na toediening van het anti-MET monovalente monoklonale antilichaam onartuzumab.

Onartuzumab, een recombinant gehumaniseerd monovalent monoklonaal antilichaam gericht tegen MET, de receptor voor hepatocytengroeifactor, is onderzocht voor de behandeling van solide tumoren.

Succesvolle therapeutische targeting van het MET/HGF-pad is bereikt met monoklonale antilichamen tegen de MET-receptor en zijn ligand HGF, naast MET-specifieke en multitarget kleine-molecuul tyrosinekinaseremmers met verschillende geneesmiddelen in late fase klinische studies, waaronder onartuzumab, rilotumumab, tivantinib en cabozantinib.

Graad 3-5 bijwerkingen (AEs) werden gezien bij 88,3% van de patiënten die onartuzumab kregen en bij 78,3% van de patiënten die placebo kregen, met ernstige AEs in respectievelijk 55% en 40%. De toevoeging van onartuzumab aan mFOLFOX6 bij maagkanker verbeterde de werkzaamheid niet in een ongekozen populatie of in een MET-immunohistochemie-positieve populatie. De YO28252-studie toonde aan dat de toevoeging van de anti-MET-agent onartuzumab aan mFOLFOX6 voor de behandeling van maagkanker de werkzaamheid niet verbeterde in de totale studiepopulatie of in diegenen geselecteerd op positieve MET-status via immunohistochemie.


Is er een verband tussen B-cellen en Multiple Sclerose?

Answer: MS-patiënten met hoge neurodegeneratie vertonen veranderingen in B-cellen die worden gekenmerkt door downregulatie van B-celspecifieke genen en een verhoogde activatiestatus

Deze resultaten suggereren dat RRMS-patiënten met radiologische fenotypes die hoge neurodegeneratie vertonen, veranderingen in B-cellen hebben die worden gekenmerkt door downregulatie van B-celspecifieke genen en een verhoogde activatiestatus

Hoewel de exacte etiologie nog onduidelijk is, is de leidende hypothese achter MS-opvlammingen acute inflammatoire aanvallen op CNS-myeline en axonen. Dit complexe proces omvat B- en T-cellen samen met macrofagen en microglia.

Het is momenteel bekend dat CD24 dient als een costimulerende factor van T-cellen die hun homeostase en proliferatie reguleert, terwijl CD24 bij B-cellen functioneel betrokken is bij celactivatie en differentiatie. CD24 kan auto-immuunziekten versterken in termen van zijn beschermende rol bij de clonale verwijdering van autoreactieve thymocyten

Meerdere B-celafhankelijke mechanismen die bijdragen aan inflammatoire demyelinisatie van het CNS zijn onderzocht met behulp van experimentele auto-immuun encefalomyelitis (EAE), een CD4 T-celafhankelijk diermodel voor multiple sclerose.

De rol van B-cellen bij multiple sclerose: rationale voor B-celgerichte therapieën.

Interesse in CD8+ T-cellen en B-cellen werd aanvankelijk geïnspireerd door observaties bij multiple sclerose in plaats van in diermodellen: CD8+ T-cellen domineren in multiple sclerose laesies, oligoklonale immunoglobulinebanden in CSF worden al lang erkend als diagnostische en prognostische markers, en anti-B-celtherapieën toonden aanzienlijke werkzaamheid bij multiple sclerose.

Differentiële effecten van fingolimod op B-celpopulaties bij multiple sclerose.

Onveranderde frequentie en functie van regulerende B-cellen bij patiënten met multiple sclerose.

B-cellen worden steeds meer erkend als belangrijke spelers in de pathogenese van multiple sclerose.

Deze observaties benadrukken de bijdrage van de B-cel aan de veronderstelde onderliggende mechanismen van multiple sclerose.

Gegevens die suggereren dat B-cellen een rol spelen in de pathogenese van multiple sclerose zijn de afgelopen vijf decennia verzameld, waarbij is aangetoond dat het cerebrospinale vocht en de centrale zenuwweefsels van multiple sclerose-patiënten B-cellen, plasmacellen, antilichamen en immunoglobulinen bevatten.

B-celgerichte behandeling voor multiple sclerose: werkingsmechanisme en klinische gegevens.

Subsetsamenstelling en cytokineproductie van B-cellen afgeleid van perifere bloedmononucleaire cellen van multiple sclerose-patiënten onder fingolimodbehandeling, onbehandelde multiple sclerose-patiënten en gezonde controles werden geanalyseerd met flowcytometrie en ELISA.

In het bijzonder kunnen antigeenpresentatie tussen B-cellen en T-cellen, verhoogde migratie van B-cellen over de bloed-hersenbarrière en autoantilichamen geproduceerd door plasmacellen bijdragen aan de pathofysiologie van auto-immuunziekten zoals multiple sclerose.

Opeenhopend bewijs ondersteunt een belangrijke rol van B-cellen in de pathogenese van multiple sclerose (MS).

Vervolgonderzoek is nodig om de pathologie van B-cellen en hun rol in auto-immuunziekten van het centrale zenuwstelsel, waaronder multiple sclerose, te verduidelijken.

Het richten op B-cellen bij de behandeling van multiple sclerose: recente vooruitgang en resterende uitdagingen

phingosine-1-fosfaatreceptoren regelen de migratie van B-cellen via signaalcomponenten die geassocieerd zijn met primaire immunodeficiënties, chronische lymfatische leukemie en multiple sclerose


Welk type virus veroorzaakt Molluscum contagiosum?

Answer: Molluscum contagiosum-virus (MCV) is een menselijk poxvirus dat tumorachtige huidlaesies veroorzaakt.

Molluscum contagiosum-virus (MCV), een poxvirus dat pathogeen is voor mensen, repliceert goed in menselijke huid in vivo, maar niet in vitro in standaard monolaag celkweken.

Molluscum contagiosum-virus (MCV) is een poxvirus dat tumorachtige huidlaesies veroorzaakt.

Molluscum contagiosum poxvirus (MCV) type 1 en type 2 coderen voor twee chemokine-achtige eiwitten MC148R1 en MC148R2.

Molluscum contagiosum-virus (MCV) is een veelvoorkomend menselijk poxvirus dat kleine papulaire huidlaesies veroorzaakt die lange tijd aanhouden zonder tekenen van ontsteking.

Alle bestudeerde poxvirussen coderen voor een type 1B topoisomerase die tijdelijke knipjes in DNA maakt en daarmee DNA-supercoils ontspant. Hier presenteren we een studie van de proteïnedomeinen van de topoisomerase van het poxvirus molluscum contagiosum (MCV), waarmee we DNA-contacten gemaakt door verschillende domeinen kunnen specificeren.

Molluscum contagiosum-virus (MCV) veroorzaakt molluscum contagiosum (MC) bij zowel kinderen als volwassenen.

MC54L, het IL-18 bindende eiwit van het menselijke poxvirus dat molluscum contagiosum veroorzaakt, is uniek doordat het een C-terminaal staartje van bijna 100 aminozuren heeft dat niet nodig is voor IL-18 binding.

Molluscum contagiosum is een veelvoorkomende oppervlakkige huidinfectie veroorzaakt door het poxvirus Molluscum Contagiosum-virus.

Molluscum contagiosum is een veelvoorkomende huid- en slijmvliesziekte van virale oorsprong, veroorzaakt door het molluscum contagiosum-virus (MCV) uit de poxvirusfamilie.

Molluscum contagiosum is een goedaardige besmettelijke ziekte veroorzaakt door een poxvirus.

Molluscum contagiosum is een virale infectie van de huid en slijmvliezen die wordt veroorzaakt door infectie met het molluscum contagiosum-virus.

Molluscum contagiosum (MC) is een zeer veelvoorkomende goedaardige zelfbeperkende cutane virale infectie veroorzaakt door het molluscum contagiosum-virus.

Molluscum contagiosum wordt veroorzaakt door het molluscum contagiosum-virus (MCV) en is een zeer veelvoorkomende huidaandoening die vooral jonge kinderen treft. Cryotherapie, curettage of sommige lokale therapieën zijn toegepast voor MC, maar al deze behandelingen vereisen meerdere sessies, kunnen enigszins ineffectief zijn en zijn erg pijnlijk.

Molluscum contagiosum-virus (MCV) veroorzaakt een onschuldige maar aanhoudende huidinfectie bij immuuncompetente personen en wordt verspreid door contact met laesies.

Molluscum contagiosum-virus (MCV) is een poxvirus dat gelokaliseerde papels veroorzaakt bij gezonde personen.

Molluscum contagiosum is een virus dat karakteristieke parelachtige laesies op het huidoppervlak veroorzaakt.

Molluscum contagiosum-virus is een menselijk en dierlijk dermatotroop pathogeen, dat een ernstige ziekte veroorzaakt bij immuungecompromitteerde personen.

Aangezien menselijke ziekten veroorzaakt door poxvirussen net zo dodelijk kunnen zijn als pokken of zo goedaardig als Molluscum contagiosum, en het vacciniavirus, het prototypische lid van de poxfamilie, blijft een hoeksteen van vaccinontwerp en potentieel heeft als oncolytisch virus voor tumortherapie, blijft verder onderzoek op dit gebied belangrijk.

Deze gevallen ondersteunen eerder bewijs dat het molluscum contagiosum-virus kan optreden als een opportunistische pathogeen.


Welke ziekte(n) worden veroorzaakt door een HEX A-tekort?

Answer: Mutaties in het HEX A-gen, dat codeert voor de alpha-subunit van beta-hexosaminidase A (Hex A), zijn de oorzaak van de ziekte van Tay-Sachs evenals van juveniele, chronische en volwassen GM2 gangliosidosen.

De ziekte van Tay-Sachs (TSD) is een recessief overerfbare neurodegeneratieve aandoening door mutaties in het HEXA-gen die leiden tot een tekort aan beta-hexosaminidase A (Hex A).

Snelle identificatie van HEXA-mutaties bij patiënten met Tay-Sachs.

De ziekte van Tay-Sachs (TSD) is een recessief overerfbare neurodegeneratieve aandoening veroorzaakt door mutaties in het HEXA-gen die resulteren in een tekort aan β-hexosaminidase A (HEX A) en neuronale ophoping van GM2 ganglioside.

De ziekte van Tay-Sachs is een genetisch bepaalde neurodegeneratieve aandoening, voortkomend uit mutaties in het hexosaminidase (Hex) A-gen dat codeert voor de alpha-subunit van beta-D-N-acetyl-hexosaminidase.

De ziekte van Tay-Sachs (TSD) ontstaat door mutaties in HEXA die leiden tot een tekort aan Hex A.

Mutaties in het HEX A-gen, dat codeert voor de alpha-subunit van beta-hexosaminidase A (Hex A), zijn de oorzaak van de ziekte van Tay-Sachs evenals van juveniele, chronische en volwassen GM2 gangliosidosen.


Wat is de ziekte van Behçet

Answer: De ziekte van Behçet (BD) is een complexe chronische terugkerende ontstekingsziekte van onbekende oorzaak.

De ziekte van Behçet (BD) is een complexe chronische terugkerende ontstekingsziekte van onbekende oorzaak.

De ziekte van Behçet is een systemische aandoening bij jongvolwassenen, gekenmerkt door veneuze afsluiting in zowel de diepe veneuze als de retinale circulaties. Bij ernstige oculaire aandoeningen kan blindheid optreden ondanks immunosuppressieve behandeling.

De ziekte van Behçet is een chronische terugkerende ontstekingsziekte die veel verschillende organen aantast.

De ziekte van Behçet is een multisysteemziekte met mucocutane, oculaire, artculaire, vasculaire, intestinale, urogenitale en neurologische betrokkenheid en komt veel voor in het Middellandse Zeegebied, inclusief Turkije.

Het Behçet-syndroom is een chronische ziekte die wordt gekenmerkt door ontsteking van de bloedvaten, gerelateerd aan een auto-immuunreactie veroorzaakt door erfelijke vatbaarheid door specifieke genen en omgevingsfactoren, waarschijnlijk componenten van infectieuze micro-organismen, die de ziekte activeren of veroorzaken bij genetisch vatbare personen.

De ziekte van Behçet (BD) is een zeldzame terugkerende multisysteemvasculitis, gekenmerkt door terugkerende orale en genitale zweren en uveïtis.

De ziekte van Behçet, ook bekend als de Zijderouteziekte, is een zeldzame systemische vasculitis van onbekende oorzaak. Terugkerende aanvallen van acute ontsteking kenmerken de ziekte van Behçet.

De ziekte van Behçet is een chronische multisysteemvasculitis van onbekende oorzaak die huid, slijmvliezen, ogen, bloedvaten, gewrichten, centraal zenuwstelsel, spijsverteringsstelsel en soms andere organen aantast.

De ziekte van Behçet is een multisysteem ontstekingsziekte, waarvan de oorzaak nog niet duidelijk is vastgesteld.

De ziekte van Behçet is een systemische ontstekingsziekte die zich presenteert met terugkerende orale aften, cutane manifestaties, uveïtis en genitale zweren.

De ziekte van Behçet is een systemische immuno-inflammatoire ziekte bij jongvolwassenen, gekenmerkt door systemische vasculitis van slagaders en aders.


Veroorzaakt Yersinia pestis een luchtweginfectie?

Answer: Inademing van Yersinia pestis resulteert in primaire pneumonische pest.

Inademing van Yersinia pestis resulteert in primaire pneumonische pest, een zeer dodelijke en snel voortschrijdende necrotiserende longontsteking

Yersinia pestis veroorzaakt de dodelijke luchtwegaandoening pneumonische pest.

Longinfectie door Yersinia pestis veroorzaakt pneumonische pest, een snel voortschrijdende en vaak dodelijke ziekte.

Longinfectie met de bacterie Yersinia pestis veroorzaakt pneumonische pest, een vaak dodelijke ziekte waarvoor momenteel geen vaccin beschikbaar is.

Pneumonische pest is een dodelijke luchtwegaandoening veroorzaakt door Yersinia pestis

Op 8 juli 2014 identificeerde het laboratorium van het Colorado Department of Public Health and Environment (CDPHE) Yersinia pestis, de bacterie die pest veroorzaakt, in een bloedmonster van een man (patiënt A) die was opgenomen met longontsteking.

Vroege opkomst van Yersinia pestis als een ernstige luchtwegpathogeen.

De aërosolvorm van de bacterie Yersinia pestis veroorzaakt de pneumonische pest, een snel dodelijke ziekte

De pestbacterie, Yersinia pestis, wordt historisch beschouwd als een van de dodelijkste pathogenen die de mensheid kent, en heeft drie grote pandemieën veroorzaakt. Na overdracht door de beet van een geïnfecteerde vlo als arthropode vector, kan Y. pestis drie vormen van menselijke pest veroorzaken: builenpest, septikemische pest en pneumonische pest,

Pest is een infectieziekte veroorzaakt door de micro-organisme Yersinia pestis, die wordt overgedragen op de mens vanuit een natuurlijk reservoir (verschillende knaagdierensoorten) via een vlooienbeet. Pest komt nog steeds voor bij mensen in gebieden waar het endemisch is in lokale knaagdierpopulaties. Infectie door vlooienbeet resulteert in builenpest of septikemische pest, mogelijk gecompliceerd door secundaire longontsteking. De persoon met pneumonische symptomen kan een bron zijn van een druppeloverdracht inhalatie-infectie voor andere mensen die daardoor primaire pneumonische pest ontwikkelen.

Tijdens pneumonische pest veroorzaakt de bacterie Yersinia pestis de ontwikkeling van ontstekingslaesies in de longen die blijven uitbreiden gedurende de infectie.

In november 2006 ontving het ministerie van Volksgezondheid van Oeganda meldingen van een toename van builenpestgevallen en een mogelijke uitbraak van pneumonische pest onder bewoners in de districten Arua en Nebbi.

Pneumonische pest is een dodelijke ziekte veroorzaakt door Yersinia pestis die geassocieerd wordt met een vertraagde immuunrespons in de longen


Noem 3 indicaties voor Bupropion

Answer: Bupropion wordt gebruikt voor de behandeling van obesitas, voor stoppen met roken en voor depressie

Voor genotype zijn genen geassocieerd met nicotinische acetylcholinereceptoren (nAChR's) en gerelateerde eiwitten gevonden die de respons op eerstelijnsmedicatie (bijv. nicotinevervangende therapie [NRT], bupropion of varenicline) of stoppen in de loop van de tijd zonder een gecontroleerde behandelingsproef kunnen voorspellen.

De goedkeuring van geneesmiddelcombinaties, zoals phentermine/topiramaat en bupropion/naltrexon, is ook opmerkelijk, waarvan de componenten eerder zijn goedgekeurd, maar niet noodzakelijk voor obesitas als hoofdindicatie.

Twee geneesmiddelen, phentermine plus topiramaat en lorcaserin, zijn recentelijk goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor de indicatie obesitas; een derde, bupropion plus naltrexon, wordt overwogen voor goedkeuring.

Bupropion SR heeft de voorkeur bij patiënten met depressie of rokers die niet succesvol waren met de vorige twee middelen, vanwege de vele contra-indicaties en bijwerkingen van bupropion SR. Met een van de 3 middelen gecombineerd met vervolgafspraken en counseling kan men een stoppercentage na 1 jaar verwachten van ongeveer 20-25%.

In vitro intrinsieke klaringen waren eveneens verschillend voor bupropion enantiomeren. CONCLUSIES: Stereoselectieve bupropionhydroxylatie kan implicaties hebben voor de therapeutische werkzaamheid van bupropion als antidepressivum of rookstoptherapie, en voor het gebruik van bupropion als een in vivo fenotypische probe voor CYP2B6-activiteit.

DOEL: Hydroxylatie van het antidepressivum en rookstopmiddel bupropion is een klinisch belangrijke bioactivatie- en eliminatie-route.

Hoewel niet goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor deze indicaties, is bupropion ook gebruikt als aanvullende behandeling om antidepressivum-geïnduceerde seksuele disfunctie te keren en om de effectiviteit van antidepressiva te versterken bij partiële responders en non-responders op andere middelen. Bupropion heeft een belangrijke rol gespeeld en zal blijven spelen als behandeling voor een majeure depressieve stoornis bij volwassenen, evenals voor andere gerelateerde aandoeningen.

Klinisch wordt bupropion gebruikt voor twee indicaties: als antidepressivum, de indicatie waarvoor het ontwikkeld is, en als middel om tabaksgebruik te stoppen.

Sustained release bupropion (amfebutamone) is een niet-nicotine middel dat is geïndiceerd als hulpmiddel bij het stoppen met roken.

Bupropion werd geïntroduceerd voor rookstop na een cruciale studie die aantoonde dat het een betere werkzaamheid had dan het nicotinepleister en ook suggereerde dat combinatiebehandeling voordelig was.

Vergeleken met een placebocontrole verdubbelt bupropion ongeveer de stoppercentages bij rokers.

In het afgelopen decennium is bupropion een belangrijke farmacotherapie geworden voor rookstop in de westerse wereld. In tegenstelling tot andere rookstopfarmacotherapieën is bupropion een niet-nicotine behandeling.

Bupropion is getest in meer dan 40 gecontroleerde klinische onderzoeken en is geassocieerd met hogere stoppercentages vanwege bijwerkingen dan NRT's.

Bupropion SR is een nuttige orale en niet-nicotine vorm van farmacotherapie voor rookstop.

Verschillende nieuwe geneesmiddelen voor de behandeling van obesitas zijn ofwel gelicentieerd in sommige delen van de wereld, ingediend voor registratie, of voltooien fase III-onderzoeken. Deze omvatten combinaties (in lage dosering) van bestaande geneesmiddelen, bijvoorbeeld bupropion + naltrexon (Contrave),


Wat is de functie van BAX

Answer: BAX is een centrale doodsregelaar die apoptose controleert in normale en kankercellen

Bax, een centrale celsterfteregelaar, is een onmisbare poort naar mitochondriale disfunctie en een belangrijk pro-apoptotisch lid van de B-cel lymfoom 2 (Bcl-2) familie-eiwitten die apoptose in normale en kankercellen reguleren

Dus kan PP2A functioneren als een fysiologische Bax-regulerende fosfatase die niet alleen Bax dephosphoryleert maar ook zijn pro-apoptotische functie activeert.

Het vermogen van de mutanten om bescherming te bieden tegen Bax-gemedieerde celdood is verdeeld in drie groepen: (1) groep I, behoud van anti-Bax functie in zowel de Val129 als Met129 mutanten; (2) groep II, behoud van anti-Bax functie alleen in Val129 mutanten; en (3) groep III, vermindering of geen anti-Bax functie in Val129 en Met129 mutanten.

Een populair model van de betrokkenheid van BCL-2 en BAX bij apoptose suggereert dat bij inductie van apoptose cytosolisch BAX naar de mitochondriën transloceert, waar het de pro-apoptotische functie vertoont, die zijn homodimerisatie omvat.

Het doel van deze studie was het onderzoeken van de expressie van het gen dat codeert voor het anti-apoptotische molecuul Bcl-2, het pro-apoptotische molecuul Bax, en het apoptose-uitvoerende enzym caspase-3 in pre-implantatie nierbiopten (PIB) als markers voor vertraagde graftfunctie. In deze prospectieve single-center studie werden genexpressieniveaus geëvalueerd met behulp van real-time TaqMan polymerasekettingreactie in PIB van nieren van 72 overleden donoren (DD's) en 18 levende donoren (LD's). CASP3 en BAX expressieniveaus waren hoger, terwijl die van BCL2 lager waren in DD dan in LD PIB

De functie van Bax en/of Bak als poort voor mitochondriale apoptose als reactie op apoptotische stimuli is ondubbelzinnig aangetoond

Bax is een belangrijk pro-apoptotisch lid van de Bcl2 familie dat vereist is voor apoptotische celdood.

Bax is een pro-apoptotisch lid van de Bcl-2 familie van eiwitten die zich lokaliseert naar en mitochondriën gebruikt als belangrijkste werkingsplaats.

De suppressoren functioneren via heterodimerisatie met de doodsbevorderaars, Bax

Bax- en Bak-gemedieerde apoptose beperkt adenovirale replicatie ernstig,

Bax, een pro-apoptotisch lid, lokaliseert als monomeren in het cytosol van gezonde cellen en hoopt zich op als oligomeren in mitochondriën van apoptotische cellen

Bax en Bak (Bax/Bak) zijn essentiële pro-apoptotische eiwitten van de Bcl-2 familie die mitochondriale buitenmembraanpermeabilisatie (MOMP) triggeren op een door Bcl-2/Bcl-xL inhibeerbare wijze.

BAX-eiwit speelt een sleutelrol in mitochondriaal gemedieerde apoptose.

De multi-BCL-2 homologiedomein pro-apoptotische BCL-2 familieleden BAK en BAX hebben cruciale rollen in apoptose. Ze zijn essentieel voor permeabiliteit van de mitochondriale buitenmembraan

Leden van de Bcl-2 familie spelen sleutelrollen als pro-apoptotische (bijv. Bax) en anti-apoptotische (bijv. Bcl-x(L)) regulatoren van geprogrammeerde celdood

Het Bcl-2 geassocieerde X-eiwit (Bax), behorend tot de Bcl-2 familie, speelt een cruciale rol in mitochondria-afhankelijke apoptose.

Bax is een pro-apoptotisch lid van de Bcl-2 familie-eiwitten betrokken bij de afgifte van apoptogene factoren van mitochondriën naar het cytosol.

geactiveerde Bax vormt grote oligomeren die de buitenste mitochondriale membraan permeabiliseren, waardoor cellen zich committeren aan apoptose.


Wat is de link tussen Ctf4 en Chl1 bij het tot stand brengen van cohesie?

Answer: Ctf4 koppelt DNA-replicatie aan het tot stand brengen van zusterchromatidecohesie door de Chl1-helicase naar het replisoom te rekruteren. De Eco1-acetyltransferase, geholpen door factoren waaronder Ctf4 en Chl1, acetyleert gelijktijdig het chromosomale cohesinecomplex om de cohesieve verbindingen te stabiliseren.

Ctf4 koppelt DNA-replicatie aan het tot stand brengen van zusterchromatidecohesie door de Chl1-helicase naar het replisoom te rekruteren.

De Eco1-acetyltransferase, geholpen door factoren waaronder Ctf4 en Chl1, acetyleert gelijktijdig het chromosomale cohesinecomplex om de cohesieve verbindingen te stabiliseren. Hier tonen we aan dat Ctf4 de Chl1-helicase naar het replisoom rekruteert via een geconserveerd interactiemotief dat Chl1 deelt met GINS en polymerase α.

De Chl1-helicase bevordert de voortgang van de replicatievork onder omstandigheden van nucleotide-uitputting, deels onafhankelijk van de interactie met Ctf4. Omgekeerd is interactie met Ctf4, maar niet helicase-activiteit, vereist voor de rol van Chl1 in zusterchromatidecohesie. Een fysieke interactie tussen Chl1 en het cohesinecomplex tijdens de S-fase suggereert dat Chl1 contact maakt met cohesine om de acetylatie ervan te vergemakkelijken. Onze resultaten onthullen hoe Ctf4 een replisomaal interactiecentrum vormt dat de voortgang van de replicatievork en het tot stand brengen van zusterchromatidecohesie coördineert.

Genetische analyses toonden aan dat Rmi1 zusterchromatidecohesie bevorderde in een proces dat verschilde van zowel de cohesie-opbouwroute waarbij Ctf4, Csm3 en Chl1 betrokken zijn als de route waarbij de acetylatie van Smc3 betrokken is.

Dus, Ctf4 en Chl1 definiëren een aanvullende acetylatie-onafhankelijke route die mogelijk belangrijke aanwijzingen bevat over het mechanisme van het tot stand brengen van zusterchromatidecohesie.

We tonen hier aan dat CTF8, CTF4 en een helicase gecodeerd door CHL1 nodig zijn voor efficiënte zusterchromatidecohesie in ongestoorde mitotische cellen, en leveren bewijs dat Chl1 functioneert tijdens de S-fase.

Zusterchromatidecohesie, gemedieerd door het alternatieve RF-CCtf18/Dcc1/Ctf8, de helicase Chl1 en het polymerase-alfa-geassocieerde eiwit Ctf4, is essentieel voor chromatide-scheiding tijdens meiose II.

Onze resultaten suggereren dat Chl1 en Ctf4 direct betrokken zijn bij homologe recombinatieherstel in plaats van indirect te werken via het tot stand brengen van zusterchromatidecohesie.|


Hoe wordt primaire intestinale lymfangiectasie (PIL) veroorzaakt?

Answer: Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL) is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door diffuse of gelokaliseerde verwijding en uiteindelijk scheuring van de enterische lymfevaten in de mucosa, submucosa en/of subserosa. Lymfe, rijk aan allerlei eiwitten en lymfocyten, lekt via de aangetaste lymfevaten in het gastro-intestinale kanaal, wat leidt tot hypoproteïnemie en lymfopenie.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL) is een zeldzame aandoening van onbekende etiologie, gekenmerkt door diffuse of gelokaliseerde verwijding en uiteindelijk scheuring van de enterische lymfevaten in de mucosa, submucosa en/of subserosa. Lymfe, rijk aan allerlei eiwitten en lymfocyten, lekt via de aangetaste lymfevaten in het gastro-intestinale kanaal, wat leidt tot hypoproteïnemie en lymfopenie.

PIL, effusies en lymfoedeem kunnen kenmerken zijn van multisegmentale gegeneraliseerde lymfatische dysplasie.

Er zijn verschillende aandoeningen beschreven die eiwitverliezende enteropathie (PLE) bij kinderen kunnen veroorzaken. Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL) is een mechanisme dat leidt tot PLE.

Primaire intestinale lymfangiectasie is een zeldzame oorzaak van eiwitverliezende enteropathie en presenteert zich meestal met intermitterende diarree of ondervoeding. De diagnose berust grotendeels op de pathologische bevinding van sterk verwijdde lymfevaten, voornamelijk in de lamina propria van de mucosa.

De histopathologische toestand van het verwijderde dunne darmweefsel toonde lymfevatverwijding die voornamelijk beperkt was tot de subserosa en het mesenterium, maar niet prominent aanwezig was in de mucosa.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL) is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door verwijdde intestinale lymfevaten en de ontwikkeling van eiwitverliezende enteropathie.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL), ook bekend als Waldmanns ziekte, is een exsudatieve enteropathie die het gevolg is van morfologische afwijkingen in de intestinale lymfevaten.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL), ook wel Waldmanns ziekte genoemd, is een zeldzame aandoening, gekenmerkt door verwijding van de intestinale submucosale en subserosale lymfevaten van het gastro-intestinale kanaal.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL) is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door verwijdde intestinale lactealen, wat leidt tot lekkage van lymfe in het lumen van de dunne darm en verantwoordelijk is voor eiwitverliezende enteropathie die leidt tot lymfopenie, hypoalbuminemie en hypogammaglobulinemie.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL), ook bekend als Waldmanns ziekte, is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door verwijdde intestinale lactealen, wat leidt tot lekkage van lymfe in het lumen van de dunne darm en verantwoordelijk is voor eiwitverliezende enteropathie die leidt tot lymfopenie, hypoalbuminemie en hypogammaglobulinemie.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL) is een eiwitverliezende, exsudatieve gastro-enteropathie die lymfeobstructie veroorzaakt.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL) is een eiwitverliezende enteropathie die wordt gekenmerkt door kronkelige en verwijdde lymfevaten van de dunne darm.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL) is een zeldzame ziekte van de intestinale lymfevaten die zich presenteert met hypoproteïnemie, bilateraal oedeem van de onderste ledematen, ascites en eiwitverliezende enteropathie.

Exsudatieve enteropathie secundair aan primaire intestinale lymfangiectasie (PIL) wordt gekenmerkt door lymfopenie, hypogammaglobulinemie en hypoalbuminemie als gevolg van lekkage van lymfevloeistof in het intestinale kanaal.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL) is een zeldzame eiwitverliezende enteropathie met lymfelekkage in de dunne darm.

Primaire intestinale lymfangiectasie (Waldmanns ziekte) is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door verwijdde lymfevaten in de dunne darm, leidend tot een exsudatieve enteropathie met lymfopenie, hypoalbuminemie en hypogammaglobulinemie. We rapporteren het geval van een 23-jarige man die zich presenteerde met chronische anemie en bij wie primaire intestinale lymfangiectasie werd vastgesteld.

We rapporteren een serie van 4 kinderen uit Chennai, India, die zich presenteerden met anasarca, terugkerende diarree, hypoproteïnemie en bevestigende kenmerken van PIL bij endoscopie en histopathologie.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL) is een zeldzame eiwitverliezende enteropathie die wordt gekenmerkt door een congenitale malformatie van de lymfevaten van de dunne darm, wat leidt tot onvoldoende drainage en lekkage van lymfevloeistof.

Primaire intestinale lymfangiectasie (PIL) of Waldmanns ziekte is een zeldzame eiwitverliezende gastro-enteropathie van onbekende etiologie.


Wat zijn congenitale stoornissen in de glycosylering?

Answer: Congenitale stoornissen in de glycosylering (CDG) zijn een groeiende groep erfelijke stofwisselingsziekten waarbij enzymatische defecten in de vorming of verwerking van glycolipiden en/of glycoproteïnen leiden tot verschillende ziekten. Meer dan 100 zeldzame menselijke genetische aandoeningen die het gevolg zijn van tekorten in de verschillende glycosyleringsroutes zijn tegenwoordig bekend. De patiënten hebben honderden verkeerd geglycosyleerde producten, die een groot aantal processen aantasten, waaronder celsignalering, cel-celinteractie en celmigratie.

Congenitale stoornis in de glycosylering (CDG), voorheen een groep ziekten door defecten in de biosynthetische route van eiwit N-glycosylering, omvat momenteel een breed scala aan aandoeningen die glycoconjugaten aantasten.

Congenitale stoornissen in de glycosylering vormen een snel groeiende groep erfelijke stofwisselingsziekten. Omdat glycosylering eiwitten door het hele organisme beïnvloedt, leidt een mutatie in een enkel gen tot een multisystemische aandoening.

Glycosylering is een integraal onderdeel van gezondheid en ziekte, zoals benadrukt door het groeiende aantal geïdentificeerde glycosyleringsdefecten. Bij mensen worden eiwitten gemodificeerd met een diverse reeks glycoformen die worden gesynthetiseerd in complexe biosynthetische routes. Glycosyleringsstoornissen zijn beschreven bij congenitale stoornissen in de glycosylering (CDG) evenals bij verworven ziektebeelden zoals niet-alcoholische leververvetting (NAFLD). Een kenmerk bij een subset van CDG-gevallen is de verminderde bezetting van glycosyleringsplaatsen van asparagine-gekoppelde glycans.

Congenitale stoornissen in de glycosylering (CDG) zijn een groeiende groep erfelijke stofwisselingsziekten waarbij enzymatische defecten in de vorming of verwerking van glycolipiden en/of glycoproteïnen leiden tot verschillende ziekten.

Meer dan 100 zeldzame menselijke genetische aandoeningen die het gevolg zijn van tekorten in de verschillende glycosyleringsroutes zijn tegenwoordig bekend.

De patiënten hebben honderden verkeerd geglycosyleerde producten, die een groot aantal processen aantasten, waaronder celsignalering, cel-celinteractie en celmigratie.


Wat zijn de toevoegingen van de JASPAR 2016 open-access database van transcriptiefactor-bindingsprofielen?

Answer: In vergelijking met de JASPAR CORE collectie is JASPAR 2016 uitgebreid met 494 nieuwe TF-bindingsprofielen (315 bij gewervelden, 11 bij nematoden, 3 bij insecten, 1 bij schimmels en 164 bij planten) en zijn 59 profielen (58 bij gewervelden en 1 bij schimmels) bijgewerkt. De geïntroduceerde profielen vertegenwoordigen een uitbreiding van 83% en een update van 10% vergeleken met de vorige uitgave. De structurele annotatie van de TF DNA-bindingsdomeinen (DBD's) is bijgewerkt volgens een gepubliceerde hiërarchische structurele classificatie. Daarnaast zijn 130 flexibele transcriptiefactor-modellen geïntroduceerd, getraind op ChIP-seq data voor gewervelden, die dinucleotide-afhankelijkheden binnen TF-bindingsplaatsen vastleggen. De nieuwe JASPAR-uitgave wordt geleverd met een nieuwe webtool om JASPAR TF-bindingsprofielen af te leiden die herkend worden door een gegeven TF-eiwitsequentie. Bovendien wordt gebruikers een Ruby-module aangeboden die de JASPAR API aanvult om programmatische toegang en gebruik van de JASPAR collectie profielen te vergemakkelijken. Het JASPAR2016 R/Bioconductor datapakket wordt ook meegeleverd met de data van deze uitgave.

Voor deze uitgave van 2016 hebben we de JASPAR CORE collectie uitgebreid met 494 nieuwe TF-bindingsprofielen (315 bij gewervelden, 11 bij nematoden, 3 bij insecten, 1 bij schimmels en 164 bij planten) en 59 profielen bijgewerkt (58 bij gewervelden en 1 bij schimmels). De geïntroduceerde profielen vertegenwoordigen een uitbreiding van 83% en een update van 10% vergeleken met de vorige uitgave. We hebben de structurele annotatie van de TF DNA-bindingsdomeinen (DBD's) bijgewerkt volgens een gepubliceerde hiërarchische structurele classificatie. Daarnaast hebben we 130 flexibele transcriptiefactor-modellen geïntroduceerd, getraind op ChIP-seq data voor gewervelden, die dinucleotide-afhankelijkheden binnen TF-bindingsplaatsen vastleggen. Deze nieuwe JASPAR-uitgave wordt geleverd met een nieuwe webtool om JASPAR TF-bindingsprofielen af te leiden die herkend worden door een gegeven TF-eiwitsequentie. Bovendien bieden we gebruikers een Ruby-module aan die de JASPAR API aanvult om programmatische toegang en gebruik van de JASPAR collectie profielen te vergemakkelijken. Ten slotte bieden we het JASPAR2016 R/Bioconductor datapakket aan met de data van deze uitgave.


Wat is de functie van het eiwit tafazzine?

Answer: Tafazzine is een fosfolipide-transacylase dat acylketens met onverzadigde vetzuren van fosfolipiden overbrengt naar monolysocardiolipine om cardiolipine met onverzadigde vetzuren op het mitochondriale membraan te genereren.

Tafazzine is een transacylase die acylketens met onverzadigde vetzuren van fosfolipiden overbrengt naar monolysocardiolipine om cardiolipine met onverzadigde vetzuren te genereren.

Tafazzine (EC 2.3.1.23) is een fosfolipide-transacylase betrokken bij het herschikken van cardiolipine op het mitochondriale membraan en wordt gecodeerd door het TAZ-gen (cytogenetische locatie: Xq28) bij de mens.

Tafazzine is een transacylase die de vetzuursamenstelling van cardiolipine en de mitochondriale functie beïnvloedt.

Tafazzine is een mitochondriale fosfolipide-transacylase, en mutaties hierin veroorzaken het Barth-syndroom (BTHS).

Tafazzine (TAZ) is een fosfolipide-transacylase die de remodeling van cardiolipine katalyseert, een mitochondriaal fosfolipide dat nodig is voor oxidatieve fosforylering.

De expressie van tafazzine induceerde een nieuwe enzymatische functie in mitochondriën van Sf9-cellen, namelijk 1-palmitoyl-2-[14C]linoleoyl-fosfatidylcholine:monolysocardiolipine linoleoyltransferase.

Onder de menselijke isoformen hadden alleen de volledige tafazzine (FL) en tafazzine zonder exon 5 (Delta5) transacylase-activiteit, en alleen deze twee isoformen konden een normaal cardiolipinepatroon, normale respiratoire activiteit van mitochondriën en mannelijke vruchtbaarheid herstellen in tafazzine-deficiënte vliegen.

Tafazzine is een mitochondriale transacylase die nodig is voor het herschikken van cardiolipine.

Tafazzine is een vermoedelijk enzym betrokken bij het cardiolipinemetabolisme, het kan mutaties dragen die verantwoordelijk zijn voor het Barth-syndroom.

Tafazzine is een enzym dat verzadigde vetzuurketens binnen cardiolipine omzet naar onverzadigde vetzuurketens; verlies van functie-mutaties in het TAZ-gen dat tafazzine codeert, zijn de oorzaak van de erfelijke cardiomyopathie Barth-syndroom.

Het tafazzine-gen codeert een fosfolipide-lysophospholipide transacylase betrokken bij het cardiolipinemetabolisme, maar het is niet bekend waarom het meerdere transcriptvarianten vormt als gevolg van alternatieve splicing.

Bovendien tonen de gegevens aan dat de expressie van menselijke tafazzine in vliegen cardiolipine met een Drosophila-patroon creëert, wat suggereert dat het karakteristieke vetzuurprofiel van cardiolipine niet wordt bepaald door de substraatspecificiteit van tafazzine.


Wat zijn sluipwespen?

Answer: De familie Reduviidae (Hemiptera: Heteroptera), of sluipwespen, behoort tot de meest diverse families van de echte wantsen, met meer dan 6.000 soorten.

Het volledige mitochondriale genoom van een sluipwesp Peirates arcuatus (Hemiptera: Reduviidae).

De eerste volledige mitochondriale genoomsequentie van de tribelocephaline sluipwespen (Hemiptera: Reduviidae).

Het volledige mitochondriale genoom (mitogenoom) van Opistoplatys sp. werd bepaald, wat de eerste vertegenwoordiging was van de sluipwesp-subfamilie Tribelocephalinae.

De familie Reduviidae (Hemiptera: Heteroptera), of sluipwespen, behoort tot de meest diverse families van de echte wantsen, met meer dan 6.000 soorten.

Vergelijkende mitogenomica van het sluipwespengeslacht Peirates (Hemiptera: Reduviidae: Peiratinae)


Zijn de genen voor marneral-biosynthese verspreid in het genoom van A. thaliana?

Answer: Deze clusters zijn waarschijnlijk niet ontstaan door horizontale genoverdracht, en de mechanismen achter hun vorming zijn slecht begrepen. Hier karakteriseren we een tweede operon-achtig triterpeencluster (het marneral-cluster) van A. thaliana, vergelijken we de kenmerken van deze twee clusters, en onderzoeken we de evolutionaire gebeurtenissen die hebben geleid tot clusterformatie.

Hier karakteriseren we een tweede operon-achtig triterpeencluster (het marneral-cluster) van A. thaliana, vergelijken we de kenmerken van deze twee clusters, en onderzoeken we de evolutionaire gebeurtenissen die hebben geleid tot clusterformatie.

Eerder identificeerden we in thale cress (Arabidopsis thaliana) een operon-achtig gencluster dat nodig is voor de synthese en modificatie van het triterpeen thalianol.

de cyclische hydroxaminezuurwegen in maïs, de avenacine-biosynthese genclusters in haver, de thalianol-weg in Arabidopsis thaliana, en het diterpenoïde momilactone-cluster in rijst.

Voorspelling van operon-achtige genclusters in het genoom van Arabidopsis thaliana op basis van co-expressieanalyse van naburige genen.


Wordt Dupilumab gebruikt voor de behandeling van atopische dermatitis?

Answer: Ja, patiënten die met dupilumab werden behandeld, vertoonden een duidelijke en snelle verbetering in alle geëvalueerde maten van de ziekteactiviteit van atopische dermatitis.

Dupilumab heeft werkzaamheid aangetoond bij patiënten met astma en atopische dermatitis, die beide ziekten zijn die worden gemedieerd door type 2 helper T-cellen.

Achtergrond Dupilumab, een humane monoklonale antilichaam tegen de interleukine-4 receptor alfa, remt de signalering van interleukine-4 en interleukine-13, type 2 cytokines die mogelijk belangrijke drijfveren zijn van atopische of allergische ziekten zoals atopische dermatitis.

Twee fase 3 onderzoeken van Dupilumab versus placebo bij atopische dermatitis.

Dupilumab is een biologisch middel gericht op TH2 cytokines, maar beïnvloedt indirect IgE en is een belangrijk biologisch middel voor atopische aandoeningen.

Dupilumab voor de behandeling van atopische dermatitis: een klinische trial review.

Dupilumab is een nieuw monoklonaal antilichaam dat recentelijk is bestudeerd bij volwassen patiënten met matige tot ernstige AD.

Patiënten die met dupilumab werden behandeld, vertoonden een duidelijke en snelle verbetering in alle geëvalueerde maten van de ziekteactiviteit van atopische dermatitis.

De sterke effecten van dupilumab op huidontsteking en jeuk bevestigen de pathogenetische rol van IL-4 en IL-13 signalering bij volwassen AD, en ondersteunen verder het gebruik van Th2 cytokine-antagonisten bij de behandeling van deze ziekte.


Waar wordt base J gevonden in het genoom van Leishmania tarentolae?

Answer: Base J (β-D-glucosyl-hydroxymethyluracil) vervangt 1% van T in het Leishmania-genoom en wordt alleen gevonden in telomerische herhalingen (99%) en in gebieden waar transcriptie start en stopt. Base J wordt voornamelijk gevonden in repetitief DNA en correleert met epigenetische onderdrukking van telomerische variant oppervlak glycoproteïne-genen in Trypanosoma brucei.

Base J (β-D-glucosyl-hydroxymethyluracil) vervangt 1% van T in het Leishmania-genoom en wordt alleen gevonden in telomerische herhalingen (99%) en in gebieden waar transcriptie start en stopt.

Base J wordt voornamelijk gevonden in repetitief DNA en correleert met epigenetische onderdrukking van telomerische variant oppervlak glycoproteïne-genen in Trypanosoma brucei.

J is verrijkt op plaatsen die betrokken zijn bij het starten en stoppen van RNA-polymerase (RNAP) II.

Telomerische lokalisatie van de gemodificeerde DNA-base J in het genoom van de protozoaire parasiet Leishmania

Base J is een hypergemodificeerde DNA-base die voornamelijk gelokaliseerd is in telomerische regio's van het genoom van Trypanosoma brucei.


Welk hulpmiddel is beschikbaar voor het voorspellen van regulatoire interacties uit ChIP-seq gegevens?

Answer: CisMapper voorspelt de regulatoire doelwitten van een transcriptiefactor (TF) door de correlatie tussen een histonmarkering op de door de TF gebonden plaatsen en de expressie van elk gen over een panel van weefsels te gebruiken. CisMapper is nauwkeuriger in het voorspellen van de doelgenen van een TF dan de momenteel gebruikte afstand-gebaseerde benaderingen, en is bijzonder voordelig voor het voorspellen van de langafstand regulatoire interacties die typisch zijn voor weefsel-specifieke genexpressie. CisMapper voorspelt ook nauwkeuriger welke TF-bindingsplaatsen een bepaald gen reguleren dan het gebruik van genomische afstand. In tegenstelling tot afstand-gebaseerde methoden kan CisMapper voorspellen welke transcriptie startplaats van een gen wordt gereguleerd door een specifieke bindingsplaats van de TF.

Wij presenteren CisMapper, dat de regulatoire doelwitten van een TF voorspelt door de correlatie tussen een histonmarkering op de door de TF gebonden plaatsen en de expressie van elk gen over een panel van weefsels te gebruiken.

Met behulp van zowel chromatine conformatie capture als differentiële expressiegegevens tonen wij aan dat CisMapper nauwkeuriger is in het voorspellen van de doelgenen van een TF dan de momenteel gebruikte afstand-gebaseerde benaderingen, en bijzonder voordelig is voor het voorspellen van de langafstand regulatoire interacties die typisch zijn voor weefsel-specifieke genexpressie.

CisMapper voorspelt ook nauwkeuriger welke TF-bindingsplaatsen een bepaald gen reguleren dan het gebruik van genomische afstand. In tegenstelling tot afstand-gebaseerde methoden kan CisMapper voorspellen welke transcriptie startplaats van een gen wordt gereguleerd door een specifieke bindingsplaats van de TF.

CisMapper: het voorspellen van regulatoire interacties uit transcriptiefactor ChIP-seq gegevens.


Waar zijn de unipolaire borstelcellen gelokaliseerd?

Answer: Unipolaire borstelcellen (UBC's) zijn glutamaterge interneuronen die gelokaliseerd zijn in de granulecelgebieden van de cochleaire nucleus en het vestibulocerebellum van het cerebellum.

Cerebellaire unipolaire borstelcellen (UBC's) zijn glutamaterge interneuronen die directe input ontvangen van vestibulaire afferenten in de vorm van een unieke exciterende synaps op hun dendritische borstel.

Immunogekleurde unipolaire borstelcellen werden waargenomen in granulecelgebieden van de cochleaire nucleus en het vestibulocerebellum.

Postsynaptische verrijking van Eps8 bij dendritische schachtsynapsen van unipolaire borstelcellen in het cerebellum van de rat.

In het cerebellum waren unipolaire borstelcellen (UBC's) sterk Eps8-immunopositief en granulecellen matig immunogekleurd.

Postnatale differentiatie van unipolaire borstelcellen en mossvezel-unipolaire borstelcel synapsen in het cerebellum van de rat.

Kennis van de ultrastructuur van de unipolaire borstelcel terminals en van de cellulaire identiteit van hun postsynaptische doelwitten is vereist om te begrijpen hoe unipolaire borstelcellen bijdragen aan informatieverwerking in het cerebellaire circuit.

Om de unipolaire borstelcelaxon en zijn doelwitten te onderzoeken, werden unipolaire borstelcellen gepatchclamped in verse parasagittale plakjes van de cerebellaire vermis van de rat met elektroden gevuld met Lucifer Yellow en Biocytine, en onderzocht met confocale fluorescentie- en elektronenmicroscopie.

Calretinine-immunoreactieve unipolaire borstelcellen in het zich ontwikkelende menselijke cerebellum.

Unipolaire borstelcel: een potentiële feedforward exciterende interneuron van het cerebellum.

Unipolaire borstelcellen worden ook gevonden in de cochleaire nucleus.

De unipolaire borstelcellen bevinden zich vrijwel uitsluitend in de granulair laag.

In het cerebellum van de aap waren unipolaire borstelcellen, gelokaliseerd in de granulair laag, sterk gelabeld, terwijl Golgi-cellen geen NG bevatten.

Unipolaire borstelcellen (UBC's) zijn kleine, glutamaterge neuronen die zich bevinden in de granulair laag van de cerebellaire cortex en het granulecelgebied van het cochleaire nucleaire complex.

Terwijl granulecellen uitsluitend VGLUT1 tot expressie brengen, is er geen rapport over de VGLUT(s) van de unipolaire borstelcel (UBC), het tweede type glutamaterge interneuron dat zich bevindt in de cerebellaire granulair laag.

Grote clusters van gelabelde kernen bestaande uit voornamelijk granulecellen en calretinine-positieve unipolaire borstelcellen waren aanwezig in de granulair laag, terwijl Purkinje-celkernen niet gelabeld waren en gelabelde basket- en stellaatcelkernen verspreid waren in de moleculaire laag.

Unipolaire borstelcellen (UBC's) zijn een klasse van exciterende interneuronen die voorkomen in de granulecel laag van het vestibulocerebellum.

TBR2-immunopositieve unipolaire borstelcellen zijn geassocieerd met ectopische zebrin II-immunoreactieve Purkinje-celclusters in het cerebellum van scrambler-muizen.

Glutamaatreceptor subunits bij mossvezel-unipolaire borstelcel synapsen: licht- en elektronenmicroscopische immunocytochemische studie in de cerebellaire cortex van rat en kat.

Eigenschappen van transmissie bij een gigantische glutamaterge synaps in het cerebellum: de mossvezel-unipolaire borstelcel synaps.

Metabotrope glutamaatreceptoren zijn geassocieerd met niet-synaptische aanhangsels van unipolaire borstelcellen in de cerebellaire cortex en het cochleaire nucleaire complex van de rat.

De unipolaire borstelcellen van de cerebellaire cortex en cochleaire nucleus van de rat zijn calretinine-positief: een studie met licht- en elektronenmicroscopische immunocytochemie.

Cerebellaire choline-acetyltransferase-positieve mossvezels en hun granule- en unipolaire borstelcel doelwitten: een model voor centrale cholinerge nicotinerge neurotransmissie.

De resultaten geven aan dat synaptische excitatie van unipolaire borstelcellen door mossvezels een grote populatie granulecellen zal activeren, en dus zal bijdragen aan een krachtige vorm van gedistribueerde excitatie binnen het basale circuit van de cerebellaire cortex.

Deze neuronen, hier unipolaire borstelcellen genoemd, zijn qua grootte tussen granulecellen en Golgi-cellen in gelegen.

Buitengewone synapsen van de unipolaire borstelcel: een elektronenmicroscopische studie in het cerebellum van de rat.

De unipolaire borstelcel: een verwaarloosde neuron van de zoogdier cerebellaire cortex.


Welke driver-mutaties zijn geïdentificeerd voor Diffuus Intrinsiek Pontienglioma (DIPG)?

Answer: We vonden behoud van heterozygote K27M-mutaties in H3F3A (n = 4) of HIST1H3B (n = 3) in alle primaire, aaneengesloten en metastatische tumorlokaties in alle DIPG's

We vonden behoud van heterozygote K27M-mutaties in H3F3A (n = 4) of HIST1H3B (n = 3) in alle primaire, aaneengesloten en metastatische tumorlokaties in alle DIPG's

ACVR1 (n = 2), PIK3CA (n = 2), FGFR1 (n = 2) en MET (n = 1) waren ook intra-tumoraal behouden

TP53-afwijkingen (n = 3 patiënten) varieerden in type en locatie tussen primaire en metastatische tumorlokaties, maar waren intra-tumoraal behouden.

Evolutionaire reconstructie geeft aan dat histon 3 (H3) K27M--inclusief H3.2K27M--mutaties mogelijk als eerste ontstaan en onvermijdelijk geassocieerd zijn met specifieke, hoog-fideliteits verplichte partners door het hele tumorweefsel en de verspreiding ervan, van diagnose tot eindstadium van de ziekte, wat wijst op wederzijdse noodzaak voor tumorgenese.

Deze H3K27M alomtegenwoordig geassocieerde mutaties omvatten veranderingen in TP53-celcyclus (TP53/PPM1D) of specifieke groeifactorroutes (ACVR1/PIK3R1).

Recentelijk toonde sequencing van tumorcellen aan dat histon H3 vaak gemuteerd is in pediatrische HGG, met tot wel 78% van de diffuse intrinsieke pontiengliomen (DIPG's) die K27M dragen en 36% van de niet-hersenstamgliomen die ofwel K27M of G34R/V mutaties dragen.

Bovendien werden bij diffuse intrinsieke pontiengliomen (DIPG) recidiverende somatische mutaties van ACVR1 gevonden in associatie met HIST1H3B-mutaties

K27M-mutatie in histon H3.3 definieert klinisch en biologisch verschillende subgroepen van pediatrische diffuse intrinsieke pontiengliomen.

Recidiverende mutaties binnen de histon H3-genen H3F3A en HIST1H3B die K27 omzetten in methionine (H3K27M) en het globale H3K27-methylatielandschap en PRC2-afhankelijke silencering verstoren, zijn recentelijk geïdentificeerd in pediatrische hooggradige gliomen, inclusief Diffuus Intrinsiek Pontienglioma (DIPG) en Glioblastoma multiforme (GBM; Type IV glioma).

Sequencinganalyse toonde c.83A>T-mutaties in het H3F3A- of HIST1H3B-gen in 77% van onze DIPG-cohort.


Speelt Jarid2 een rol in de vroege embryo-ontwikkeling?

Answer: Ja. Jarid2 coördineert de expressie van Nanog en PCP/Wnt-signaleringsroutes die nodig zijn voor een efficiënte differentiatie van ESC's en vroege embryo-ontwikkeling.

Jarid2 coördineert de expressie van Nanog en PCP/Wnt-signaleringsroutes die nodig zijn voor een efficiënte differentiatie van ESC's en vroege embryo-ontwikkeling.

In tegenstelling tot andere PRC2-deficiënte embryonale stamcellen (ESC's) vertonen Jarid2-deficiënte ESC's echter een ernstige differentiatiestop, een veranderde kolonievorm en kenmerkende patronen van gedereguleerde genexpressie. Hier tonen we aan dat Jarid2(-/-) ESC's constitutief hoge niveaus van Nanog tot expressie brengen, maar verminderde PCP-signaleringscomponenten Wnt9a, Prickle1 en Fzd2 en verlaagde β-catenine-activiteit. Het verwijderen van Wnt9a/Prickle1/Fzd2 uit wildtype ESC's of overexpressie van Nanog bootst deze cellulaire defecten grotendeels na. Co-cultuur van Jarid2(-/-) met wildtype ESC's herstelt variabele Nanog-expressie en β-catenine-activiteit en kan de differentiatiestop van mutantcellen gedeeltelijk opheffen. Bovendien tonen we aan dat ESC's zonder Jarid2 of Wnt9a/Prickle1/Fzd2 of met overexpressie van Nanog meerdere ICM-vorming induceren wanneer ze worden geïnjecteerd in normale E3.5 blastocysten. Deze gegevens beschrijven een eerder onopgemerkte rol voor Jarid2 in het reguleren van een kernpluripotentie- en Wnt/PCP-signaleringscircuit dat belangrijk is voor ESC-differentiatie en pre-implantatie-ontwikkeling.

In overeenstemming met een essentiële rol voor PcG-eiwitten in vroege ontwikkeling, tonen we aan dat JARID2 vereist is voor de differentiatie van muis embryonale stamcellen.

Jumonij (JMJ)/Jarid2 speelt belangrijke rollen in de embryonale ontwikkeling en functioneert als een transcriptierepressor.

Deze resultaten tonen dus aan dat JARID2 essentieel is voor de binding van PcG-eiwitten aan doelgenen en, in overeenstemming hiermee, voor de juiste differentiatie van embryonale stamcellen en normale ontwikkeling.

JARID2 is een accessoir onderdeel van het Polycomb repressor complex-2 (PRC2) dat nodig is voor de differentiatie van embryonale stamcellen (ESC's).

Deze gegevens beschrijven een eerder onopgemerkte rol voor Jarid2 in het reguleren van een kernpluripotentie- en Wnt/PCP-signaleringscircuit dat belangrijk is voor ESC-differentiatie en pre-implantatie-ontwikkeling.|


Is PUVA-therapie geïndiceerd voor de behandeling van eczeem?

Answer: Ja, PUVA (psoraleen plus UVA) therapie is effectief voor de behandeling van eczeem en heeft relatief weinig bijwerkingen.

Bij bad-PUVA behandeling werden de beste resultaten gevonden bij patiënten met hyperkeratotisch eczeem (17/22; 77% goede klinische respons), gevolgd door patiënten met palmoplantaire psoriasis (26/41; 63%) en patiënten met dyshidrotisch eczeem (8/16; 50%).

Orale versus bad-PUVA met 8-methoxypsoraleen voor chronisch palmoplantaire eczeem.

De behandeling van handeczeem wordt gedomineerd door het toedienen van topische glucocorticosteroïden. Als topische behandeling faalt, is de beste tweedelijnsoptie ultraviolet (UV) therapie alleen of als combinatiebehandeling. UVB en PUVA (psoraleen plus UVA) therapie zijn effectief en hebben relatief weinig bijwerkingen.

Hoewel lokale PUVA bewezen effectief is bij de behandeling van chronisch handeczeem, is er weinig bekend over de werkzaamheid en veiligheid van lokale smalband UVB (TL-01) voor deze aandoening.

Roken is waarschijnlijk een reden voor het falen van bad-PUVA therapie bij de behandeling van chronisch palmoplantaire eczeem, met name bij rokers met dyshidrotisch eczeem waarbij geen volledige remissie werd bereikt.

Behandeling van chronisch palmoplantaire eczeem met lokale bad-PUVA therapie.

Bad-PUVA therapie is beschreven als een succesvolle behandeling voor palmoplantaire eczeem.

Een nieuwe psoraleen-bevattende gel voor topische PUVA therapie: ontwikkeling en behandelresultaten bij patiënten met palmoplantaire en plaque-type psoriasis, en hyperkeratotisch eczeem.

Deze resultaten geven aan dat topische PUVA therapie met psoraleen in waterige gel een nuttige therapeutische modaliteit is voor de behandeling van psoriasispatiënten en patiënten met hardnekkige dermatosen zoals palmoplantaire psoriasis en hyperkeratotisch eczeem.

Om omgevingsinvloeden die mogelijk de werkzaamheid van deze therapie beïnvloeden te evalueren, werden rokers en niet-rokers met palmoplantaire eczeem behandeld met bad-PUVA therapie vergeleken.

Beïnvloedt roken de werkzaamheid van bad-PUVA therapie bij chronisch palmoplantaire eczeem?

PUVA therapie veroorzaakte acute verergering van het eczeem.

Hyperkeratotisch eczeem genas significant beter met orale dan met bad-PUVA (P=0,03). CONCLUSIE: Orale PUVA is te verkiezen voor patiënten met hyperkeratotisch eczeem en bad-PUVA voor patiënten met dyshidrotisch eczeem.

ACHTERGROND: Systemische PUVA therapie kan nuttig zijn bij de behandeling van chronisch palmoplantaire eczeem.

Vitiligo (60,9%) was de meest voorkomende huidaandoening behandeld met PUVA, gevolgd door psoriasis (20,9%), endogeen eczeem (11,3%), mycosis fungoides (3,5%), lichen amyloidosis (2,6%) en prurigo nodularis (0,9%).

Een 36-jarige vrouwelijke patiënt werd behandeld met PUVA voor dyshidrotisch eczeem dat onvoldoende reageerde op topische therapie in de voorgaande maanden.

ACHTERGROND: Zowel orale als bad-PUVA met 8-methoxypsoraleen (8-MOP) zijn effectief gebleken bij de behandeling van chronisch palmoplantaire eczeem.

Een patiënt met handeczeem had consistent detecteerbare 8-MOP niveaus 1 uur na topische PUVA behandelingen. CONCLUSIE: Dit rapport geeft aan dat er minimale, zo niet geen, systemische absorptie van 8-MOP is na topische PUVA behandeling van patiënten met palmoplantaire psoriasis.

Aan de zijde behandeld met smalband UVB was de tolerantie van alle patiënten goed; alle patiënten verdroegen de behandeling goed met uitzondering van milde xerose die reageerde op topische emolliënten. Het lokale smalband UVB fototherapie-regime is even effectief als paint-PUVA therapie bij patiënten met chronisch handeczeem van droge en dyshidrotische types.

Er zijn echter weinig gegevens beschikbaar over de effectiviteit van lokale bad-PUVA therapie bij palmoplantaire eczeem. Ons doel was de effectiviteit van lokale bad-PUVA therapie te beoordelen bij 28 patiënten met chronisch palmair of plantaire eczeem of beide, die resistent waren tegen conventionele topische behandeling. Nadat schimmel- of bacteriële infectie bij alle patiënten was uitgesloten, werden handen of voeten of beide gedurende 15 minuten geweekt in warm water met 1 mg/L 8-methoxypsoraleen.

Er werden geen fototoxische reacties waargenomen. Lokale bad-PUVA therapie is waardevol bij de behandeling van chronisch palmoplantaire eczeem dat resistent is tegen standaard topische behandelingen.

DOEL: Ons doel was de effectiviteit van lokale bad-PUVA therapie te beoordelen bij 28 patiënten met chronisch palmair of plantaire eczeem of beide, die resistent waren tegen conventionele topische behandeling.

Topische PUVA therapie voor chronisch handeczeem.

Onze eigen observaties toonden echter aan dat patiënten met palmoplantaire eczeem van het dyshidrotische of hyperkeratotische type slechts gedeeltelijk reageerden op bad-PUVA therapie.

Vergelijking van gelokaliseerde hoge dosis UVA1 bestraling versus topische crème psoraleen-UVA voor de behandeling van chronisch vesiculair dyshidrotisch eczeem.

Er werden geen fototoxische reacties waargenomen. CONCLUSIE: Lokale bad-PUVA therapie is waardevol bij de behandeling van chronisch palmoplantaire eczeem dat resistent is tegen standaard topische behandelingen.

Om de effectiviteit van topische PUVA-badtherapie (PUVA-wekking) bij chronische palmoplantaire dermatosen te onderzoeken, werden 30 patiënten met plaque-type psoriasis, pustulaire psoriasis, endogeen eczeem, dyshidrotisch eczeem en hyperkeratotische dermatitis van de handpalmen en voetzolen gedurende 8 weken behandeld met PUVA-wekking met 8-MOP.


Wat is DECKO?

Answer: DECKO (Double Excision CRISPR Knockout) is een dubbel CRISPR-instrument, dat wordt gekloond met behulp van een enkel start-oligonucleotide, waardoor eenvoud en schaalbaarheid worden geboden voor CRISPR knockout-studies van niet-coderende genomische elementen, inclusief lange niet-coderende RNA's.

Wij presenteren een vectoresysteem dat hiervoor is aangepast, genaamd DECKO (Double Excision CRISPR Knockout), dat een eenvoudige tweestapskloning toepast om lentivirale vectoren te genereren die gelijktijdig twee gids-RNA's (gRNAs) tot expressie brengen. Het belangrijkste kenmerk van DECKO is het gebruik van een enkel start-oligonucleotide van 165 bp dat de variabele sequenties van beide gRNAs bevat, waardoor het volledig schaalbaar is van enkelvoudige locusstudies tot complexe bibliotheekkloning.

DECKO: Single-oligo, dual-CRISPR deletie van genomische elementen inclusief lange niet-coderende RNA's.

Het belangrijkste kenmerk van DECKO is het gebruik van een enkel start-oligonucleotide van 165 bp dat de variabele sequenties van beide gRNAs bevat, waardoor het volledig schaalbaar is van enkelvoudige locusstudies tot complexe bibliotheekkloning. Wij passen DECKO toe om de promotoren van één coderend gen en twee oncogene lncRNA's, UCA1 en het hoog-expressieve MALAT1, die het onderwerp zijn van vele eerdere studies met RNA-interferentie, te verwijderen.

Deze klonen vertonen reducties in de steady-state MALAT1 RNA-niveaus tot wel 98% en tonen verminderde proliferatiesnelheden. Wij presenteren een dubbel CRISPR-instrument, DECKO, dat wordt gekloond met behulp van een enkel start-oligonucleotide, waardoor eenvoud en schaalbaarheid worden geboden voor CRISPR knockout-studies van niet-coderende genomische elementen, inclusief lange niet-coderende RNA's.

Wij presenteren een dubbel CRISPR-instrument, DECKO, dat wordt gekloond met behulp van een enkel start-oligonucleotide, waardoor eenvoud en schaalbaarheid worden geboden voor CRISPR knockout-studies van niet-coderende genomische elementen, inclusief lange niet-coderende RNA's..


Lijst van genen geassocieerd met hypolipidemie.

Answer:
PCSK9
APOB
ANGPTL3
ANGPTL4
MTP

Familiaire hypobetalipoproteïnemie wordt daarentegen veroorzaakt door inactivatie van het PCSK9-gen, wat het aantal LDL-receptoren verhoogt en het plasmacholesterol verlaagt.

Mutaties in de genen APOB, en ANGPTL3 en ANGPTL4 (die angiopoëtine-achtige eiwitten coderen die de activiteit van lipoproteïnlipase remmen) kunnen verder lage niveaus van apoB-bevattende lipoproteïnen veroorzaken.

Verschillende mutaties in de apoB-, proproteïne convertase subtilisine/kexine type 9 (PCSK9)- en MTP-genen resulteren in lage of afwezige niveaus van apoB en LDL-cholesterol in plasma, wat familiale hypobetalipoproteïnemie en abetalipoproteïnemie veroorzaakt. Mutaties in het ANGPTL3-gen veroorzaken familiale gecombineerde hypolipidemie.

Mutaties van het ANGPTL3-gen zijn geassocieerd met een nieuwe vorm van primaire hypobetalipoproteïnemie, de gecombineerde hypolipidemie (cHLP), gekenmerkt door lage totale cholesterol- en lage HDL-cholesterolniveaus.

Deze resultaten toonden aan dat in een cohort van proefpersonen met ernstige primaire hypobetalipoproteïnemie de prevalentie van ANGPTL3-genmutaties die verantwoordelijk zijn voor een gecombineerd hypolipidemiefenotype ongeveer 10% bedraagt, terwijl mutaties in het APOB-gen afwezig zijn.

Angptl3 knockout-muizen vertonen uitgesproken hypolipidemie, en heterozygote dragers van ANGPLT3-verlies-van-functie mutaties werden gevonden onder individuen in het laagste kwartiel van plasmatriglyceriden in populatiestudies.

Volledige ANGPTL3-deficiëntie veroorzaakt door verlies-van-functie mutaties van ANGPTL3 wordt geassocieerd met een recessieve hypolipidemie gekenmerkt door een vermindering van apolipoproteïne B- en apolipoproteïne A-I-bevattende lipoproteïnen, veranderingen in subklassen van high-density lipoproteïne, en verminderde cholesterol efflux potentie van serum.


Wat is de enzymatische activiteit van PARL?

Answer: de mitochondriale protease preseniline-geassocieerde rhomboïde-achtige (PARL). Rhomboïden zijn een recent ontdekte familie van wijdverspreide intramembraan serineproteasen.

Hier tonen we aan dat de mitochondriale protease preseniline-geassocieerde rhomboïde-achtige (PARL) de proteolytische verwerking van PINK1 kan beïnvloeden en dat normale PINK1-lokalisatie en stabiliteit de katalytische activiteit van PARL vereisen.

De mitochondriale rhomboïde protease Parl regelt apoptose, morfologie, metabolisme en kan betrokken zijn bij de ziekte van Parkinson, maar de structurele basis van zijn activiteit en complexe regulatie blijven onbekend.

In deze studie evalueerden we de mRNA-niveaus van preseniline-geassocieerd rhomboïde-achtig eiwit (PARL) en mitochondriale inhoud en enzymactiviteit van skeletspier geïsoleerd van insulineresistente ratten.

Rhomboïden zijn een recent ontdekte familie van wijdverspreide intramembraan serineproteasen.


Produceren bruine vetcellen warmte?

Answer: Ja, bruine vetcellen produceren warmte.

WAT en BAT zijn beide betrokken bij de energiebalans. WAT is voornamelijk betrokken bij de opslag en mobilisatie van energie in de vorm van triglyceriden, terwijl BAT gespecialiseerd is in het dissiperen van energie als warmte tijdens koude- of dieet-geïnduceerde thermogenese.

Omdat bruin vetweefsel (BAT) energie dissipieert in de vorm van warmte, kan het verhogen van het energieverbruik door het versterken van BAT-gemedieerde thermogenese een benadering zijn om obesitas en de complicaties ervan tegen te gaan.

Klassiek bruin vet en inducteerbaar beige vet dissiperen beide chemische energie in de vorm van warmte via de werking van mitochondriale uncoupling-eiwit 1. Deze niet-rillings-thermogenese is cruciaal voor zoogdieren als verdediging tegen kou en obesitas/diabetes.

Mitochondriaal uncoupling-eiwit 1 in bruine vetcellen produceert warmte door de energie die wordt gegenereerd door de oxidatie van vetzuren en glucose te dissiperen.

De primaire functie van bruin vet (bruin vetweefsel, BAT) is het produceren van warmte.

Bruine vetcellen werden ingedeeld in 6 types: Type 1 cellen zijn vetarme cellen gevuld met korrelig cytoplasma en worden verondersteld te ontstaan na oxidatie van vet voor warmteproductie.

Calorimetrische metingen van celsuspensies toonden aan dat ATP de basale warmteproductie van geïsoleerde bruine vetcellen met ongeveer 40% verhoogde, maar geen effect had op de meer dan vijfvoudige toename in warmteproductie die werd gezien bij maximale adrenerge stimulatie.

Klassiek bruin vet en inducteerbaar beige vet dissiperen beide chemische energie in de vorm van warmte via de werking van mitochondriaal uncoupling-eiwit 1.

Bruine adipocyten oxideren vetzuren om warmte te produceren als reactie op kou of overmatige energie-inname; stimulatie van de ontwikkeling en functie van bruin vet kan dus obesitas tegengaan.

Het voorkomen van Types 1 en/of 6 cellen, dat werd aangetoond in 65 van de in totaal 180 monsters (36%), suggereert dat de oxidatie van vet voor thermogenese plaatsvindt in het bruine vetweefsel en dat bruine vetcellen gedeeltelijk vetarm worden.

Als reactie op kou worden zowel klassiek bruin vet als de nieuw geïdentificeerde "beige" of "brite" cellen geactiveerd door β-adrenerge signalering en kataboliseren ze opgeslagen lipiden en koolhydraten om warmte te produceren via UCP1.

Het vermogen van bruine adipocyten (vetcellen) om energie als warmte te dissiperen, toont veelbelovende mogelijkheden voor de behandeling van obesitas en andere metabole aandoeningen.

Ongepaste warmteafgifte activeert bruine vetthermogenese bij muizen met een gemuteerde schildklierhormoonreceptor α1.

Bruin vet en vasculaire warmteafgifte: de nieuwe waarschuwende staart.

Bruin vetweefsel produceert warmte als verdediging tegen onderkoeling en obesitas, en het verschijnen van bruinachtige adipocyten binnen witte vetweefseldepots wordt geassocieerd met verbeterde metabole fenotypes.

Op dezelfde manier werd een opvallend vermogen om een aanzienlijke hoeveelheid warmte te produceren aangetoond in bruin vetweefsel van kinderen en tieners.

Er wordt afgeleid dat de warmteproductie van bruin vetweefsel verminderd is tijdens (en waarschijnlijk ook enige tijd na) anesthesie.

Parallelle metingen van warmteproductie en thermogeninegehalte in bruine vetcellen tijdens koude-acclimatisatie van ratten.

Het klassieke witte vetweefsel bouwt energie op in de vorm van triglyceriden en is nuttig om vermoeidheid te voorkomen tijdens periodes van lage calorie-inname, terwijl het bruine vetweefsel in plaats van vetopslag energie kan produceren als warmte.

Wit vetweefsel slaat energiereserves op als vet, terwijl de metabole functie van bruin vetweefsel vetoxidatie is om warmte te produceren.

De hoofdfunctie van bruin vetweefsel (BAT) is het produceren van warmte als reactie op kou.

Bruine adipocyten oxideren vetzuren om warmte te produceren als reactie op kou of overmatige calorie-inname.

Bruin vet (bruin vetweefsel, BAT) heeft als primaire functie het produceren van warmte.

Vetweefsel speelt een actieve rol in de energiebalans omdat het niet alleen een weefsel is dat lipiden opslaat en mobiliseert, maar bestaat uit functioneel gespecialiseerde weefsels die warmte kunnen produceren (in bruin vetweefsel) en een groot aantal zogenaamde adipokines of adipocytokines kunnen produceren of afgeven.

Bruin vetweefsel (BAT), een gespecialiseerd vet dat energie dissipieert om warmte te produceren, speelt een belangrijke rol in de regulatie van de energiebalans.

Bruine vetcellen zijn gespecialiseerd in het dissiperen van chemische energie in de vorm van warmte, als een fysiologische verdediging tegen kou en obesitas.

In de huidige studie werd de thermogenese van menselijk bruin vetweefsel voornamelijk gesuggereerd met betrekking tot het voorkomen van Types 1 en/of 6 cellen.

Volwassen mensen hebben warmteproducerend en energieverbruikend bruin vetweefsel in het sleutelbeengebied van de nek.

Bruine en beige adipocyten verbruiken chemische energie om warmte te produceren en zijn daarom belangrijk bij het reguleren van de lichaamstemperatuur en het lichaamsgewicht.

In menselijk perirenaal bruin vetweefsel nemen donker gekleurde vetarme cellen (D), samen met andere celtypen (CR, CR'), een belangrijk deel in van de omkeerbare warmteproductiecyclus van het bruine vetweefsel.

Bruin vet is een gespecialiseerd vetdepot dat het energieverbruik kan verhogen en warmte kan produceren.


Wat is een mimotoopvaccin?

Answer: Een mimotoopvaccin bevat peptide-nabootsingen van specifieke antigeen-epitopen, die de antigeenpresentatie en/of T-celactivatie veranderen om de expansie van tumorsprcifieke T-cellen te vergroten en in staat zijn een polyklonale antilichaamrespons op te wekken.

Deze gegevens zijn een bewijs van principe dat door affiniteitselectie op neutraliserende antilichamen uit te voeren, onze VLP-technologie peptide-nabootsingen van niet-lineaire epitopen kan identificeren en dat deze op mimotoop gebaseerde VLP-vaccins bescherming bieden tegen pathogenen in relevante diermodellen.

Een belangrijke hindernis bij de ontwikkeling van vaccins is de moeilijkheid om relevante doel-epitopen te identificeren en deze vervolgens aan het immuunsysteem te presenteren in een context die hun native conformatie nabootst. Wij hebben een nieuwe virusachtige-deeltje (VLP) technologie ontwikkeld die in staat is complexe bibliotheken van willekeurige peptidesequenties te tonen op een oppervlakteblootgestelde lus in het coat-eiwit zonder verstoring van de eiwitvouwing of VLP-assemblage. Deze technologie stelt ons in staat om hetzelfde VLP-deeltje te gebruiken voor zowel affiniteitselectie als immunisatie, waarbij de kracht van epitoopontdekking en epitoopnabootsing van traditionele fagen-display wordt geïntegreerd met de hoge immunogeniciteit van VLP's.

Onze gegevens suggereren dat de verbeterde tumorumiteit het gevolg is van de expansie van mimotoop-geïnduceerde tumorsprcifieke T-cellen die een verhoogde aviditeit voor het tumorgeen hebben. De versterkte T-cellen zijn fenotypisch verschillend en verrijkt voor T-celreceptoren die eerder geassocieerd zijn met verbeterde antitumorumiteit. Deze resultaten suggereren dat de opname van native antigeen in klinische mimotoopvaccinregimes de effectiviteit van antitumor T-celresponsen kan verbeteren.

Een strategie om deze mechanismen te overwinnen is vaccinatie met mimotopen, of peptide-nabootsingen van tumorgegenen, die de antigeenpresentatie en/of T-celactivatie veranderen om de expansie van tumorsprcifieke T-cellen te vergroten.

Het hoog moleculair gewicht melanoom-geassocieerd antigeen (HMW-MAA) is een aantrekkelijk doelwit voor immunotherapie van kwaadaardig melanoom. We hebben recentelijk een vaccin ontwikkeld gebaseerd op de HMW-MAA mimotoop 225D9.2+ dat in staat was anti-HMW-MAA antilichamen met antitumoractiviteit in vitro op te wekken.

Peptide-nabootsingen van een conformationeel epitoop dat wordt herkend door een monoklonaal antilichaam (mAb) met antitumoractiviteit zijn veelbelovende kandidaten voor formuleringen van anticancervaccins. Deze mimotoopvaccins kunnen een polyklonale antilichaamrespons induceren gericht op het determinant van het mAb.

Koolhydraat-nabootsende peptiden van tumor-geassocieerde koolhydraatantigenen (TACA) zijn T-cel-afhankelijke antigenen en daarom wordt voorspeld dat immunisatie met deze surrogaten de lage immunogeniciteit van koolhydraatantigenen zal overwinnen. In overeenstemming met deze hypothese tonen wij aan dat onder de potentiële immuuncellen betrokken bij de respons, peptide-immunisatie leidde tot een toename van T-celpopulaties.

Om de mimotoopvaccinbenadering tegen het infectieuze bursale ziektevirus (IBDV) te onderzoeken, werden vijf IBDV-specifieke monoklonale antilichamen (mAbs) bereid en werden hun bindingspeptiden gescreend tegen een fagen-gepresenteerde 12-mer peptidebibliotheek. Na drie rondes van biopanning werden 12 fagen geselecteerd voor elk mAb en hun specificiteit voor IBDV werd geverifieerd door sandwich- en competitieve inhibitie-ELISA's. Zeven fagen per mAb werden gesequenced en hun aminozuursequenties werden afgeleid. De vijf representatieve sequenties van mimotopen corresponderend met mAbs werden bepaald. Een kunstmatig gen, aangeduid als 5epis (5 epitopen) en bestaande uit de vijf mimotopen in tandem gerangschikt (F1-F7-B34-2B1-2G8) met vier GGGS-spacers, werd chemisch gesynthetiseerd en gekloond in een prokaryotisch expressieplasmide pET28b.

Het mimotoopvaccin werd vervolgens gegenereerd door de meest geschikte kandidaat-mimotoop te koppelen aan tetanus toxoïde als een immunogeen drager.

Wij stelden de hypothese dat het versterken van het mimotoopvaccin met het native tumorgeen de T-celrespons opgewekt door de mimotoop zou richten op T-cellen met hoge affiniteit, specifiek voor de tumor.

Na immunisatie van de muizen induceerde het op fagen gebaseerde mimotoopvaccin humorale immuniteit.

In dit artikel richten wij ons op kankervaccins voor de productie van antilichamen, in het bijzonder mimotoopvaccins.

Vaccins die peptide-nabootsingen van tumorgegenen bevatten, of mimotoopvaccins, worden vaak gebruikt in kankerimmunotherapie en functioneren door het opwekken van een verhoogd aantal T-cellen die kruisreageren met het native tumorgeen.

Het versterken van antitumor T-celresponsen op mimotoopvaccinatie door te boosten met native tumorgegenen.

Inductie van beschermende immuunresponsen tegen NXS2 neuroblastoomuitdaging bij muizen door immunotherapie met GD2 mimotoopvaccin en IL-15 en IL-21 genafgifte.

Wij suggereren daarom dat mimotoopgenvaccins potentiële kandidaten zijn voor epitoopspecifieke immunotherapie van type I allergie.

Conformationele B-cel epitopen op het HCV E2-eiwit die worden herkend door menselijke antilichamen werden gekarakteriseerd met behulp van een peptide mimotoop genaamd K1.


Beschrijf de klinische manifestatie van het Mal de debarquement-syndroom.

Answer: Mal de debarquement-syndroom (MdDS) is een aandoening van chronische zelfbewegingwaarneming die optreedt door afstemming op ritmische achtergrondbeweging, zoals bij een zeereis, en omvat de waarneming van laagfrequente schommelingen die maanden of jaren kunnen aanhouden.

Mal de debarquement (MdD) is een subjectieve waarneming van zelfbeweging na blootstelling aan passieve beweging, in de meeste gevallen zeereizen, vandaar de naam. Mal de debarquement komt vrij vaak voor bij anderszins gezonde personen voor een korte periode (enkele uren). Bij sommige mensen blijven de symptomen echter langer aanhouden of zelfs persistent, en dit wordt dan mal de debarquement-syndroom (MdDS) genoemd.

DOEL: Mal de debarquement-syndroom (MdDS) is een evenwichtsstoornis die typisch begint na een langdurige blootstelling aan passieve beweging, zoals een boot- of vliegreis.

Mal de debarquement-syndroom (MdDS) is een zeldzame en slecht begrepen aandoening van waargenomen voortdurende beweging.

ACHTERGROND: Mal de debarquement-syndroom (MdDS) is een aandoening van chronische zelfbewegingwaarneming die optreedt door afstemming op ritmische achtergrondbeweging, zoals bij een zeereis, en omvat de waarneming van laagfrequente schommelingen die maanden of jaren kunnen aanhouden.

Het wordt gekenmerkt door een abnormaal bewegings-/evenwichtgevoel dat wordt gerapporteerd na reizen per lucht, land en zee; hernieuwde blootstelling aan beweging/activiteit verlicht het. Symptomen kunnen minuten tot jaren aanhouden.

Persistente mal de debarquement-syndroom: een door beweging geïnduceerde subjectieve evenwichtsstoornis.

Mal de debarquement-syndroom (MdDS) is een aandoening van fantoomwaarneming van zelfbeweging van onbekende oorzaak.

Mal de debarquement (MDD) is een veelvoorkomend, goedaardig en zelfbeperkend syndroom dat veel mensen ervaren na het van boord gaan van een oceaanvaartuig.