Welk softwarepakket is beschikbaar voor de analyse van geconserveerde genomische loci?

Answer: PHYLUCE is een softwarepakket voor de analyse van geconserveerde genomische loci. Het identificeert gerichte, verrijkte loci uit de off-target achtergronddata; lijnt verrijkte contigs die geconserveerde loci vertegenwoordigen op elkaar uit; en bereidt deze uitlijningen voor en manipuleert ze voor daaropvolgende fylogenomische inferentie. PHYLUCE is een efficiënt en gemakkelijk te installeren softwarepakket dat deze taken uitvoert over honderden taxa en duizenden verrijkte loci

Voorafgaand aan downstream inferentie moeten gegevens van dit soort gerichte verrijkingsstudies worden voorbewerkt om contigs samen te stellen uit sequentiegegevens; gerichte, verrijkte loci te identificeren uit de off-target achtergronddata; verrijkte contigs die geconserveerde loci vertegenwoordigen op elkaar uit te lijnen; en deze uitlijningen voor te bereiden en te manipuleren voor daaropvolgende fylogenomische inferentie. PHYLUCE is een efficiënt en gemakkelijk te installeren softwarepakket dat deze taken uitvoert over honderden taxa en duizenden verrijkte loci.

PHYLUCE is een softwarepakket voor de analyse van geconserveerde genomische loci.


Mutatie van welk gen is betrokken bij het Christianson-syndroom?

Answer: Christianson-syndroom wordt veroorzaakt door mutaties in SLC9A6 en wordt gekenmerkt door ernstige verstandelijke beperking, afwezige spraak, microcefalie, ataxie, epileptische aanvallen en gedragsafwijkingen.

X-gebonden Christianson-syndroom: heterozygote vrouwelijke Slc9a6 knockout muizen ontwikkelen mozaïek neuropathologische veranderingen en gerelateerde gedragsafwijkingen.

CS wordt veroorzaakt door mutaties in het SLC9A6-gen, dat codeert voor een multipass transmembraan natrium (kalium)-waterstof exchanger 6 (NHE6) eiwit, functioneel in vroege recycling endosomen.

Een Christianson-syndroom-gerelateerde deletie mutatie (∆(287)ES(288)) in SLC9A6 verstoort de functie van recycling endosomen en veroorzaakt neurodegeneratie en celdood.

ACHTERGROND: Christianson-syndroom, een recent geïdentificeerde X-gebonden neuro-ontwikkelingsstoornis, wordt veroorzaakt door mutaties in het menselijke gen SLC9A6 dat codeert voor de recycling endosomale alkali-kation/proton exchanger NHE6.

ACHTERGROND: Mutaties in SLC9A6 kunnen een X-gebonden klinisch syndroom veroorzaken dat voor het eerst werd beschreven door Christianson in 1999, waarbij getroffen mannen ernstige verstandelijke beperking, autisme, medicijnresistente epilepsie, ophthalmoplegie, milde craniofaciale dysmorfie, microcefalie en ataxie vertoonden.

DOEL: Onlangs is vastgesteld dat Christianson-syndroom (CS) wordt veroorzaakt door mutaties in de X-gebonden Na(+)/H(+) exchanger 6 (NHE6).

Genetische en fenotypische diversiteit van NHE6-mutaties bij Christianson-syndroom.

Mutaties in het solute carrier family 9, subfamily A member 6 (SLC9A6) gen, dat codeert voor de endosomale Na+/H+ exchanger 6 (NHE6), worden geassocieerd met Christianson-syndroom, een syndromische vorm van X-gebonden verstandelijke beperking gekenmerkt door microcefalie, ernstige globale ontwikkelingsachterstand, autistisch gedrag, vroege epileptische aanvallen en ataxie. Bij een 7-jarige jongen met karakteristieke klinische en neuroimaging kenmerken van Christianson-syndroom en epileptische encefalopathie met continue spikes en waves tijdens de slaap, identificeerden we een nieuwe splice site mutatie (IVS10-1G>A) in SLC9A6.

Christianson-syndroom (CS) wordt veroorzaakt door mutaties in SLC9A6 en wordt gekenmerkt door ernstige verstandelijke beperking, afwezige spraak, microcefalie, ataxie, epileptische aanvallen en gedragsafwijkingen.

We rapporteren over twee kinderen met CS en bevestigde mutaties in SLC9A6 met focus op neuroimaging bevindingen en een overzicht van de beschikbare literatuur.

Mutaties in het SLC9A6-gen veroorzaken Christianson-syndroom bij jongens.

Nieuwe mutatie in het SLC9A6-gen bij een patiënt met Christianson-syndroom en retinitis pigmentosa.

Deze patiënt breidt het spectrum van SLC9A6-mutaties uit en draagt bij aan de klinische afbakening van Christianson-syndroom.

Een nieuwe mutatie in de endosomale Na+/H+ exchanger NHE6 (SLC9A6) veroorzaakt Christianson-syndroom met elektrische status epilepticus tijdens slow-wave slaap (ESES).

Mutaties in SLC9A6 worden geassocieerd met Christianson-syndroom (OMIM 300243), een syndromische vorm van X-gebonden mentale retardatie (XLMR) gekenmerkt door microcefalie, ernstige globale ontwikkelingsachterstand, ataxie en epileptische aanvallen.

De enkelvoudige genstoornissen omvatten Pitt–Hopkins syndroom (TCF4), Christianson-syndroom (SLC9A6), Mowat–Wilson syndroom (ZEB2), Kleefstra syndroom (EHMT1) en Rett (MECP2) syndroom.

Een nieuwe familie met een SLC9A6-mutatie die het fenotypische spectrum van Christianson-syndroom uitbreidt.

Onze studies bij heterozygote Slc9a6 KO vrouwelijke muizen bieden belangrijke aanwijzingen voor het begrijpen van het waarschijnlijke fenotypische bereik van Christianson-syndroom bij vrouwen heterozygoot voor SLC9A6-mutaties en kunnen de diagnostische praktijk en genetische counseling verbeteren door te helpen bij het karakteriseren van deze vermoedelijk ondergewaardeerde patiënt/drager groep.


Wat is Eteplirsen (Exondys 51)?

Answer: Eteplirsen (Exondys 51) is een antisense oligonucleotide dat is ontworpen om exon 51 overslaan te induceren en is ontwikkeld door Sarepta Therapeutics. Intravenieuze eteplirsen heeft versnelde goedkeuring gekregen van de Amerikaanse FDA voor de behandeling van Duchenne spierdystrofie (DMD) bij patiënten met een bevestigde mutatie van het DMD-gen die geschikt is voor exon 51 overslaan. Door de methode van exon overslaan in dystrofine pre-mRNA wordt het leesraam hersteld en wordt het intern gedeleteerde maar functionele dystrofine geproduceerd.

Eteplirsen (Exondys 51) is een antisense oligonucleotide dat is ontworpen om exon 51 overslaan te induceren en is ontwikkeld door Sarepta Therapeutics. Intravenieuze eteplirsen heeft versnelde goedkeuring gekregen van de Amerikaanse FDA voor de behandeling van Duchenne spierdystrofie (DMD) bij patiënten met een bevestigde mutatie van het DMD-gen die geschikt is voor exon 51 overslaan.

Exon overslaan is een therapeutische benadering voor Duchenne spierdystrofie (DMD) die bijna twee decennia in ontwikkeling is. Deze benadering gebruikt antisense oligonucleotiden (AON's) om het pre-mRNA splicing van dystrofine-transcripten te moduleren om het verstoorde DMD leesraam te herstellen.

Door de methode van exon overslaan in dystrofine pre-mRNA wordt het leesraam hersteld en wordt het intern gedeleteerde maar functionele dystrofine geproduceerd.

Eteplirsen, een phosphorodiamidaat morpholino oligomeer, maakte dystrofineproductie mogelijk bij Duchenne spierdystrofie (DMD) met genetische mutaties die geschikt zijn voor het overslaan van exon 51.

Herstel van het open leesraam van het DMD-gen en dystrofine-eiwitproductie bij Duchenne spierdystrofie (DMD) kan worden bereikt door exon overslaan met behulp van antisense oligomeren (AO's) gericht op splicing-elementen.

We voerden eerder een proof of principle; dosisverhogingsstudie uit bij Duchenne spierdystrofie (DMD) patiënten met het morpholino splice-switching oligonucleotide AVI-4658 (eteplirsen) dat het overslaan van dystrofine exon 51 induceert bij patiënten met relevante deleties, het open leesraam herstelt en dystrofine-eiwitexpressie induceert na intramusculaire (i.m.) injectie.

AVI-4658 is een phosphorodiamidaat morpholino oligomeer (PMO) dat is ontworpen om het overslaan van dystrofine exon 51 te induceren en de expressie ervan te herstellen bij patiënten met Duchenne spierdystrofie (DMD).


Wat zijn de SINEUPs?

Answer: SINEUPs vertegenwoordigen een nieuwe klasse van natuurlijke en synthetische antisense lange niet-coderende RNA's die de translatie activeren. Deze moleculen zijn SINEUPs genoemd omdat hun functie de activiteit vereist van een ingebedde omgekeerde SINEB2-sequentie om de translatie te verhogen. Natuurlijke SINEUPs suggereren dat ingebedde transposabele elementen functionele domeinen kunnen vormen in lange niet-coderende RNA's. Synthetische SINEUPs kunnen worden ontworpen door de antisense sequentie te richten op het mRNA van keuze, wat het eerste schaalbare hulpmiddel vertegenwoordigt om de eiwitsynthese van potentieel elk gen van belang te verhogen.

SINEUPs: Een nieuwe klasse van natuurlijke en synthetische antisense lange niet-coderende RNA's die de translatie activeren

In deze review zullen we de ontdekking van een nieuwe functionele klasse van natuurlijke en synthetische antisense lncRNA's die de translatie van sense mRNA's stimuleren, in detail bespreken. Deze moleculen zijn SINEUPs genoemd omdat hun functie de activiteit vereist van een ingebedde omgekeerde SINEB2-sequentie om de translatie te verhogen. Natuurlijke SINEUPs suggereren dat ingebedde transposabele elementen functionele domeinen kunnen vormen in lange niet-coderende RNA's. Synthetische SINEUPs kunnen worden ontworpen door de antisense sequentie te richten op het mRNA van keuze, wat het eerste schaalbare hulpmiddel vertegenwoordigt om de eiwitsynthese van potentieel elk gen van belang te verhogen.

SINEUPs zijn modulaire antisense lange niet-coderende RNA's die de synthese van doelwit-eiwitten in cellen verhogen

Samenvattend vertegenwoordigen SINEUPs het eerste schaalbare hulpmiddel om de synthese van eiwitten van belang te verhogen. Wij stellen SINEUPs voor als reagentia voor moleculair biologische experimenten, in eiwitproductie evenals in therapie van haplo-insufficiënties.

Wij hebben eerder SINEUPs geïdentificeerd als een nieuwe functionele klasse van natuurlijke en synthetische lange niet-coderende RNA's die door de activiteit van een omgekeerd SINEB2-element in staat zijn de translatie van gedeeltelijk overlappende sense coderende mRNA's te bevorderen.

Hier tonen wij aan dat door gebruik te maken van hun modulaire structuur, synthetische SINEUPs kunnen worden ontworpen om de productie van uitgescheiden eiwitten te verhogen.

Deze resultaten leiden ons tot het voorstel van synthetische SINEUPs als nieuwe veelzijdige hulpmiddelen om de productie van uitgescheiden eiwitten in productiepijplijnen te optimaliseren en natuurlijke SINEUPs als nieuwe regulerende RNA's in de secretiewegen. <CopyrightInformation>Copyright © 2015 Elsevier B.V. Alle rechten voorbehouden.</

Het is het representatieve lid van SINEUPs (SINEB2-sequentie om translatie te verhogen), een nieuwe functionele klasse van natuurlijke antisense lncRNA's die de translatie van hun sense-genen activeren.

Onlangs werd een antisense lncRNA van muis Ubiquitin carboxyl-terminal hydrolase L1 (Uchl1) gerapporteerd dat de synthese van UCHL1-eiwit verhoogt, wat een nieuwe functionele klasse van lncRNA's vertegenwoordigt, aangeduid als SINEUPs, voor SINE-element-bevattende translatie UP-regulatoren.

Wij noemden deze klasse RNA's SINEUPs vanwege hun vereiste van de omgekeerde SINEB2-sequentie om de translatie op gen-specifieke wijze te verhogen.

SINEUPs zijn lange antisense niet-coderende RNA's die de translatie in zoogdiercellen op gen-specifieke wijze verhogen, hoewel tot nu toe het bewijs van de werkzaamheid van SINEUPs alleen is aangetoond in in vitro systemen.|


Wat is trichotillomanie?

Answer: Trichotillomanie is een haaruittrekstoornis.

Trichotillomanie (haaruittrekstoornis, HPD) wordt gekenmerkt door aanzienlijke psychologische stress, begin in de kindertijd, en bij volwassenen bepaalde cognitieve tekorten zoals remmingscontrole.

Haaruittrekstoornis (HPD; trichotillomanie) wordt verondersteld geassocieerd te zijn met aanzienlijke psychiatrische comorbiditeit en functionele beperkingen.


Wat is het werkingsmechanisme van raxibacumab?

Answer: Raxibacumab is een recombinant humaan IgG1 monoklonaal antilichaam dat bindt aan het beschermende antigeen van Bacillus anthracis, waardoor de toxineffecten worden geblokkeerd. Het is goedgekeurd voor de behandeling van inhalatie-anthrax.

Raxibacumab, een IgG1 monoklonaal antilichaam, bindt het beschermende antigeen (PA) van Bacillus anthracis, waardoor de toxineffecten worden geblokkeerd en de overleving verbetert in konijnen- en apenmodellen van inhalatie-anthrax.

RESULTATEN: Interessante resultaten werden verkregen met monoklonale antilichamen: raxibacumab, cAb29 of cocktails van antilichamen.

We toonden eerder aan in een 96-uurs gesedeerd hondmodel dat raxibacumab, een monoklonaal antilichaam tegen het beschermende antigeen, de hemodynamische ondersteuning (HS) versterkte en de overleving verbeterde bij een dodelijke toxine-uitdaging.

Op 14 december 2012 keurde de FDA Raxibacumab goed, het eerste monoklonale antilichaamproduct ontwikkeld onder Project BioShield dat deze mijlpaal bereikte, en het eerste biologische product dat werd goedgekeurd via de FDA animal efficacy rule (of "Animal Rule").

Met de enige anthrax-toxine remmende therapie (gericht op het beschermende antigeen met een monoklonaal antilichaam, raxibacumab) goedgekeurd voor de behandeling van inhalatie-anthrax, is de situatie naar onze mening nog steeds onzeker.

Raxibacumab is een recombinant humaan monoklonaal antilichaam ontwikkeld tegen inhalatie-anthrax.

Raxibacumab is het eerste monoklonale antitoxine-antilichaam dat beschikbaar is en kan worden gebruikt samen met de aanbevolen antibiotica voor de behandeling van de ziekte.

Antibiotica kunnen B. anthracis bacteriëmie onder controle houden, terwijl raxibacumab PA bindt en de effecten van het dodelijke toxine blokkeert.

Het blokkeren van de activiteit van de toxines met raxibacumab, een volledig humaan mAb gericht tegen het beschermende antigeen van Bacillus anthracis, kan dienen als aanvullende behandeling.

Raxibacumab (ABthrax) is een humaan IgG1 monoklonaal antilichaam tegen het beschermende antigeen van Bacillus anthracis.

Raxibacumab voor de behandeling van inhalatie-anthrax.

Toegevoegde waarde van raxibacumab aan antibiotische behandeling van inhalatie-anthrax.

Om de toegevoegde waarde van raxibacumab bovenop levofloxacine (LVX) alleen te beoordelen, werden konijnen die 84 uur na een uitdaging met 200 keer de mediane (50%) dodelijke dosis B. anthracis-sporen overleefden, gerandomiseerd om 3 dagelijkse intragastrische doses LVX van 50 mg/kg lichaamsgewicht te ontvangen, waarbij de eerste LVX-dosis net vóór toediening van een enkele intraveneuze dosis placebo of 40 mg/kg raxibacumab werd gegeven.

Kinetiek van het beschermende antigeen van Bacillus anthracis bij onbehandelde of levofloxacine/raxibacumab-behandelde New Zealand White konijnen uitgedaagd met inhalatiesporen.

Raxibacumab is goedgekeurd voor de behandeling van volwassen en pediatrische patiënten met inhalatie-anthrax door Bacillus anthracis in combinatie met geschikte antibiotica en voor profylaxe van inhalatie-anthrax wanneer alternatieve therapieën niet beschikbaar of niet geschikt zijn.

De beschikbaarheid van bioterrorisme tegenmaatregelen is belangrijker geworden sinds de anthrax-aanvallen van september 2001, en de ontwikkeling van raxibacumab is een belangrijke vooruitgang op dit gebied.

anthracis bacteriëmie, terwijl raxibacumab PA bindt en de effecten van het dodelijke toxine blokkeert.

Concentraties van raxibacumab bieden een surrogaat eindpunt dat voorspellend zou moeten zijn voor klinisch voordeel. CONCLUSIES: Een enkele dosis raxibacumab verbeterde de overleving bij konijnen en apen met symptomatische inhalatie-anthrax.

Raxibacumab is een humaan IgG1lambda monoklonaal antilichaam gericht tegen het beschermende antigeen, een component van het anthrax-toxine. METHODEN: We evalueerden de werkzaamheid van raxibacumab als profylactisch middel en na het begin van de ziekte in totaal vier gerandomiseerde, placebogecontroleerde studies uitgevoerd bij konijnen en apen.

Raxibacumab biedt extra bescherming tegen inhalatie-anthrax via een mechanisme dat verschilt van dat van antibiotica of actieve immunisatie.

Raxibacumab voor inhalatie-anthrax: een effectieve specifieke therapeutische benadering?

Goedkeuring van Raxibacumab voor de behandeling van inhalatie-anthrax onder de "Animal Rule" van de Amerikaanse Food and Drug Administration.


Wat is het effect van CPEB3-binding aan het CPE-domein?

Answer: Het cytoplasmatische polyadenyleringselement (CPE) is het bindingsplatform voor CPE-bindend eiwit (CPEB), dat polyadenylering-geïnduceerde translatie bevordert.

CPEB (Cytoplasmic Polyadenylation Element Binding) eiwitten zijn een familie van vier RNA-bindende eiwitten die de translatie van maternale mRNA's reguleren en de meiotische celdelingscyclusprogressie controleren.

De familie van cytoplasmatische polyadenyleringselement-bindende eiwitten CPEB1, CPEB2, CPEB3 en CPEB4 bindt aan het 3'-niet-getransleerde gebied (3'-UTR) van mRNA en speelt een belangrijke rol in mRNA-metabolisme en translatieregulatie.

Dit cytoplasmatische polyadenyleringselement (CPE) is het bindingsplatform voor CPE-bindend eiwit (CPEB), dat polyadenylering-geïnduceerde translatie bevordert.


Is SUMOylatie een post-translationele modificatie in eukaryoten?

Answer: Ja, SUMOylatie, dat de conjugatie van doelwit-eiwitten met SUMO (small ubiquitin-related modifier) is, is een type post-translationele modificatie in eukaryoten.

SUMOylatie, de conjugatie van doelwit-eiwitten met SUMO (small ubiquitin-related modifier), is een type post-translationele modificatie in eukaryoten en omvat de opeenvolgende werking van activatie- (E1), conjugatie- (E2) en ligatie- (E3) enzymen.

Planten hebben zich ontwikkeld om om te gaan met veranderende omgevingsomstandigheden. Een manier waarop planten dit bereiken is via post-translationele modificatie van doelwit-eiwitten door ubiquitinatie en SUMOylatie.

Sumoylatie is een post-translationele modificatie die essentieel is in de meeste eukaryoten en die de stabiliteit, lokalisatie, activiteit of interactie van een veelheid aan eiwitten reguleert.

SUMOylatie, de covalente hechting van een lid van de small ubiquitin-like modifier (SUMO) familie van eiwitten aan lysines in doelwit-substraten, is een essentiële post-translationele modificatie in eukaryoten.

Post-translationele modificatie door SUMO is een sterk geconserveerd pad in eukaryoten dat zeer belangrijke regulerende rollen speelt in vele cellulaire processen.

SUMOylatie is een essentiële post-translationele modificatie die een verscheidenheid aan cellulaire processen reguleert, waaronder de voortgang van de celcyclus. Hoewel het SUMOylatiepad is geïdentificeerd en onderzocht in veel eukaryoten, zijn de mechanismen van SUMOylatie in het reguleren van de functies van verschillende substraten nog steeds slecht begrepen.

SUMOylatie is een relevante post-translationele modificatie van eiwitten in eukaryoten.

Naast fosforylering of ubiquitinatie, waarvoor veel voorbeelden van modulatie door pathogenen bestaan, is recentelijk aangetoond dat een post-translationele modificatie genaamd SUMOylatie wordt gericht door pathogene bacteriën.

cruzi SUMO-gemodificeerde eiwitten zijn op vergelijkbare wijze gemodificeerd, wat wijst op geconserveerde functies voor eiwit-SUMOylatie in deze vroeg divergente eukaryoot.

PML is een krachtige tumorsuppressor en pro-apoptotische factor en wordt functioneel gereguleerd door post-translationele modificaties zoals fosforylering, sumoylatie en ubiquitinatie.

SUMOylatie in Giardia lamblia: een geconserveerde post-translationele modificatie in een van de vroegste divergente eukaryoten.

Post-translationele modificaties (PTM's) zijn een aspect van deze proteasomale regulatie, met meer dan 400 bekende fosforyleringsplaatsen, meer dan 500 ubiquitinatieplaatsen en 83 interne lysine-acetylatieplaatsen, evenals meerdere plaatsen voor caspase-splitsing, glycosylering (zoals O-GlcNAc-modificatie), methylering, nitrosylatie, oxidatie en SUMOylatie.

SUMOylatie is een belangrijke post-translationele modificatie, en Akt-SUMOylatie bleek celproliferatie, tumorvorming en celcyclus te reguleren, maar het moleculaire mechanisme van Akt-SUMOylatie is minder goed bekend.

SUMOylatie is een vorm van post-translationele modificatie waarbij kleine ubiquitine-achtige modificatoren (SUMO) covalent worden gehecht aan doelwit-eiwitten om hun eigenschappen te reguleren.

Een onderscheidend kenmerk bij acute proteotoxische stress, zoals hitte-shock (HS), is de snelle post-translationele modificatie van eiwitten door SUMO's (small ubiquitin-like modifier-eiwitten; SUMOylatie).

Post-translationele modificatie door de Small Ubiquitin-like Modifier (SUMO) eiwitten, een proces dat SUMOylatie wordt genoemd, is betrokken bij vele fundamentele cellulaire processen.

SUMOylatie is een belangrijke post-translationele modificatie die betrokken is bij vele sleutelbiologische processen.

Groep III metabotrope glutamaat-receptoren (mGluRs) ondergaan post-translationele modificatie door SUMO in in vitro assays, maar de SUMOylatie van volledige mGluRs in zoogdiercellen is niet gerapporteerd.

De effecten van pathogene bacteriën op SUMOylatie, een essentiële post-translationele modificatie in eukaryote cellen, blijven echter grotendeels onbekend.

Een nieuwe post-translationele modificatie van nucleoline, SUMOylatie op Lys-294, bemiddelt arseniet-geïnduceerde celdood door regulatie van gadd45α mRNA-stabiliteit.

Drosophila Bicoid is een substraat van sumoylatie en zijn activatorfunctie is onderhevig aan remming door deze post-translationele modificatie.

Hier tonen we aan dat SUMOylatie van RelB mogelijk een van deze post-translationele modificaties is die de functie van de NF-κB transcriptiefactor RelB beïnvloedt.

In het afgelopen decennium is SUMOylatie naar voren gekomen als een essentiële post-translationele modificatie in eukaryoten.

Het small ubiquitin-like modifier (SUMO) pad in eukaryoten is een essentiële post-translationele modificatie die vereist is voor een verscheidenheid aan cellulaire processen, ontwikkeling en organelbiogenese.

Veel SUMO-gemodificeerde lysines zijn eerder gerapporteerd als geubiquitineerd, geacetyleerd of gemethyleerd, wat duidt op kruiscommunicatie tussen SUMO en andere post-translationele modificaties. We identificeerden 70 fosforylerings- en vier acetylatiegebeurtenissen in de nabijheid van SUMOylatieplaatsen, en we leveren bewijs voor acetylatie-afhankelijke SUMOylatie van endogeen histon H3. SUMOylatie reguleert doelwit-eiwitten die betrokken zijn bij alle nucleaire processen, inclusief transcriptie, DNA-reparatie, chromatine-remodellering, precursor-mRNA-splicing en ribosoomassemblage.

SUMOylatie is een omkeerbare post-translationele modificatie die essentieel is voor genoomstabiliteit. Met behulp van hoogresolutie-MS hebben we globale SUMOylatie in menselijke cellen op een plaats-specifieke manier bestudeerd, waarbij we in totaal meer dan 4.300 SUMOylatieplaatsen in meer dan 1.600 eiwitten identificeerden.

We bestudeerden kwantitatief de dynamiek van SUMOylatie als reactie op remming van SUMO-proteasen, remming van het proteasoom en hitte-shock. Veel SUMO-gemodificeerde lysines zijn eerder gerapporteerd als geubiquitineerd, geacetyleerd of gemethyleerd, wat duidt op kruiscommunicatie tussen SUMO en andere post-translationele modificaties. We identificeerden 70 fosforylerings- en vier acetylatiegebeurtenissen in de nabijheid van SUMOylatieplaatsen, en we leveren bewijs voor acetylatie-afhankelijke SUMOylatie van endogeen histon H3.

Sumoylatie is een post-translationele modificatie waarvan is aangetoond dat deze een rol speelt in diverse biologische processen. Hier tonen we aan dat sumoylatie essentieel is voor een goede heterochromatinefunctie in Drosophila door modificatie van SU(VAR)3-7. Inderdaad, SU(VAR)3-7 wordt gesumoyleerd op lysine K839; deze modificatie is vereist voor de lokalisatie van SU(VAR)3-7 bij pericentraal heterochromatine, chromosoom 4 en telomeren.

Onze resultaten suggereren een nieuw regulatieniveau van Sall-activiteit in vivo tijdens de ontwikkeling van dieren via post-translationele modificatie door sumoylatie.

ACHTERGROND: Small Ubiquitin-like MOdifier-eiwit (SUMO) is een belangrijke regulator van nucleaire functies, maar er is weinig bekend over de rol van de post-translationele modificatie sumoylatie buiten de kern, met name in het centraal zenuwstelsel (CZS). METHODOLOGIE/PRIMAIRE RESULTATEN: Hier rapporteren we dat de expressieniveaus van SUMO-gemodificeerde substraten evenals de componenten van het sumoylatie-machinerie temporeel en ruimtelijk gereguleerd zijn in de zich ontwikkelende rattenhersenen.

Identificatie van een nieuwe post-translationele modificatie in Plasmodium falciparum: eiwit-sumoylatie in verschillende cellulaire compartimenten.

Meer recentelijk is Akt geïdentificeerd als een substraat voor vele verschillende post-translationele modificaties, waaronder niet alleen fosforylering van andere residuen, maar ook acetylatie, glycosylering, oxidatie, ubiquitinatie en SUMOylatie.


Wat is het Shelterin-complex?

Answer: Menselijke telomeren zijn geassocieerd met het shelterin-complex, dat bestaat uit zes telomeer-geassocieerde eiwitten die specifiek binden aan telomeer-DNA. Veranderingen of verwijdering van individuele shelterin-componenten zouden leiden tot het ontkappen van telomeren en telomeerdisfunctie, wat resulteert in cellulaire veroudering en transformatie naar een kwaadaardige staat.

Menselijke telomeren zijn geassocieerd met het shelterin-complex, dat bestaat uit zes telomeer-geassocieerde eiwitten die specifiek binden aan telomeer-DNA. Veranderingen of verwijdering van individuele shelterin-componenten zouden leiden tot het ontkappen van telomeren en telomeerdisfunctie, wat resulteert in cellulaire veroudering en transformatie naar een kwaadaardige staat.

Telomeren interageren met talrijke eiwitten, waaronder componenten van het shelterin-complex, waarvan de verandering, net als proliferatie-geïnduceerde telomeerverkorting, cellulaire veroudering initieert.

Telomeer herhalingsbindend factor TRF2 is een lid van het shelterin-complex met een belangrijke rol in het beschermen en stabiliseren van chromosoomuiteinden.

Bij de mens bindt het shelterin-complex TTAGGG DNA-herhalingen en biedt het afdekking aan chromosoomuiteinden.

Shelterin beschermt chromosoomuiteinden door het compacteren van telomeerchromatine.

Telomeren, repetitieve DNA-sequenties aan chromosoomuiteinden, worden beschermd tegen de DNA-schade respons (DDR) door het shelterin-complex.

Telomeren moeten worden beschermd door het shelterin-complex om te voorkomen dat er verbindingen ontstaan tussen chromosomen, terwijl falende topoisomerases of gebundelde DNA-schadeverwerking dubbele strengbreuken kunnen veroorzaken, wat snelle reparatie vereist om celdood te voorkomen.

Een multiproteïnecomplex bekend als shelterin voorkomt dat telomeersequenties worden herkend als plaatsen van DNA-schade.


Op welke ziekte richt het medicijn aducanumab zich?

Answer: Aducanumab is een anti-Aβ antilichaam dat wordt ontwikkeld voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer (AD).

Het belangrijkste is dat recente onderzoeken met drie verschillende Aβ-antilichamen (solanezumab, crenezumab en aducanumab) een vertraging van de cognitieve achteruitgang suggereren in post-hoc analyses van patiënten met milde AD.

Recente resultaten van onderzoeken met middelen zoals aducanumab zijn bemoedigend, maar moeten ook met voorzichtigheid worden geïnterpreteerd. Dergelijke medicijnen zouden mogelijk het begin van dementie kunnen uitstellen en daardoor de prevalentie aanzienlijk verminderen.

Aducanumab is een anti-Aβ antilichaam dat wordt ontwikkeld voor de behandeling van AD, en tussentijdse analyses van een fase 1b klinische studie hebben mogelijke gunstige effecten gesuggereerd op de amyloïde pathologie en de cognitieve status bij patiënten die met aducanumab zijn behandeld.

Het antilichaam aducanumab vermindert Aβ-plaque bij de ziekte van Alzheimer.


Welke menselijke syndromen zijn gedetecteerd met Fluorescentie in situ hybridisatie (FISH)?

Answer: Om de clonale evolutie van monosomie 7 te onderzoeken bij patiënten met aplastische anemie (AA). Monosomie 7 (-7) bij 81 AA-patiënten met een normaal karyotype bij diagnose en 46 AA-patiënten behandeld met immunosuppressieve therapie (IST) en meer dan 6 maanden recombinant humaan granulocyten-coloniestimulerende factor (rhuG-CSF) werden retrospectief gedetecteerd door interphase-fluorescentie in situ hybridisatie (FISH). Er waren 5,4% - 7,6% van -7 cellen in 11 (13,6%) van 81 patiënten bij diagnose, de overleving en respons op IST bij -7 positieve patiënten verschilden niet significant van die bij -7 negatieve patiënten. Eerdere moleculaire cytogenetische studies toonden aan dat dergelijke aberraties als een equivalent van intrinsieke radiosensitiviteit kunnen worden gedetecteerd met fluorescentie in situ hybridisatie (FISH) technieken met behulp van whole chromosome painting (wcp) probes. Vijf-kleur FISH werd uitgevoerd met menselijke DNA-segmenten specifiek voor peri-CEN of subTEL, die waren gelabeld met vijf verschillende fluorescerende kleurstoffen [7-diethylaminocoumarin (DEAC): blauw, fluoresceïne isothiocyanate (FITC): groen, rhodamine 6G (R6G): geel, TexRed: rood, en cyanine5 (Cy5): paars]. Met deze techniek, gevolgd door cel-voor-cel multicolor fluorescentie in situ hybridisatie (FISH) analyse van gezuiverde FNRBCs, konden we enkele van de meest voorkomende menselijke aneuploidieën detecteren (inclusief Downsyndroom, Klinefelter syndroom en trisomie 13) bij 33 zwangere vrouwen die verwezen werden voor vruchtwaterpunctie.

We tonen aan dat, met behulp van een gevoelige FISH-techniek, 12p deletie significant vaker voorkomt in MDS dan eerder beschreven (7,6% door CD34+ PB-FISH versus 1,6% door CBA, P<0,001) en vaak geassocieerd is met andere aberraties (93% door CD34+ PB-FISH versus 60% door CBA).

Somatisch chromosomaal mosaicisme dat ontstaat door post-zygotische fouten staat bekend als oorzaak van verschillende goed gedefinieerde genetische syndromen en draagt bij aan fenotypische variatie bij ziekten.

Het mosaicisme werd gekarakteriseerd en bevestigd door fluorescentie in situ hybridisatie (FISH) en/of chromosoomanalyse. Verschillende categorieën abnormale cellijnen werden gedetecteerd: (1) aneuploidie, inclusief geslachtschromosoomafwijkingen en isochromosomen (22 gevallen), (2) ring- of markerchromosomen (12 gevallen), (3) enkele deletie/duplicatie copy number variaties (CNV's) (11 gevallen), (4) meerdere deletie/duplicatie CNV's (5 gevallen), (5) exonic CNV's (4 gevallen), en (6) onevenwichtige translocaties (3 gevallen).

Positieve gevallen met MLPA-techniek werden bevestigd met behulp van fluorescentie in situ hybridisatie (FISH) of vervolg-bevestigende MLPA probe sets.

De deleties/duplicaties gedetecteerd in niet-telomerische regio's omvatten regio's voor Prader-Willi/Angelman regio's, Williams syndroom, Smith Magenis syndroom en Velocardiofaciaal syndroom.

Het beenmergmonster van een patiënt met MDS werd uitgebreid geanalyseerd door een combinatie van genomische benaderingen, waaronder chromosomaal karyotyperen, fluorescentie in situ hybridisatie (FISH), genoomscanning met behulp van het Affymetrix high density SNP microarray platform, en next-generation sequencing (NGS) analyse met het IonTorrent Cancer Gene Panel.

Detectie van TET2 afwijkingen door fluorescentie in situ hybridisatie bij 41 patiënten met myelodysplastisch syndroom.

Fluorescentie in situ hybridisatie van TP53 voor de detectie van chromosoom 17 afwijkingen bij myelodysplastische syndromen.

Fluorescentie in situ hybridisatie (FISH) kan effectief TET2 deleties aantonen en wordt vaak gebruikt om moleculaire resultaten te valideren.

Deze bevindingen tonen aan dat 1) FISH een effectieve en economische methode is om cryptische afwijkingen van band 4q22-q24 die leiden tot TET2 deleties te onthullen;

FISH en SNP-A karyotypering bij myelodysplastische syndromen: verbetering van cytogenetische detectie van del(5q), monosomie 7, del(7q), trisomie 8 en del(20q).

Met een gestandaardiseerde aanpak richtten we ons onderzoek op de detectie van -5/del(5q), -7/del(7q), trisomie 8 en del(20q) bij patiënten met MDS (N=52), MDS/myeloproliferatieve overlap syndromen (N=7) en acute myeloïde leukemie (N=15) met behulp van MC, FISH en SNP-A karyotypering.

We concluderen dat MC, FISH en SNP-A complementaire technieken zijn die, wanneer ze samen worden toegepast en geïnterpreteerd, de diagnostische opbrengst voor het identificeren van genetische afwijkingen in MDS kunnen verbeteren en bijdragen aan een betere beschrijving van abnormale karyotypen.

Hier rapporteren we de detectie van een reciproque translocatie t(7;21)(p22;q22) in het beenmerg van twee volwassenen met MDS en AML, met behulp van conventionele cytogenetische analyse en fluorescentie in situ hybridisatie (FISH).

Detectie van cytogenetische afwijkingen met betrekking tot chromosomen 5, 7 en 8 bij myelodysplastische syndromen met fluorescentie in situ hybridisatie en de klinische betekenis ervan.

Om de abnormale karyotypen te identificeren door fluorescentie in situ hybridisatie (FISH) en de prognostische implicaties te onderzoeken bij patiënten met myelodysplastische syndromen (MDS).

FISH werd gebruikt om de frequent voorkomende chromosoomafwijkingen (-5/5q, +8, -7/7q-) te detecteren in 37 MDS-gevallen.

FISH detecteerde monosomie 7 in 6 monsters bij de diagnose van MDS en in 2 monsters bij de diagnose van AA.

Aangezien chromosomale instabiliteit kan bijdragen aan leukemogenese bij patiënten met congenitale beenmergfalen (CBMF) aandoeningen, was het doel van deze studie om chromosomaal aberrante klonen die ontstaan tijdens het klinische verloop van de ziekte te karakteriseren door middel van R-banding en fluorescentie in situ hybridisatie (FISH) analyses.

Bij een kind met congenitale trombocytopenie werd het Jacobsen syndroom [del(11)(q24)c] vastgesteld, waardoor CBMF kon worden uitgesloten. Bij een meisje met Shwachman-Diamond syndroom werden twee onafhankelijke klonen geïdentificeerd, één met een isochromosoom i(7)(q10), een andere met een complex aberrant karyotype. Tegelijkertijd trad de overgang naar een myelodysplastisch syndroom (MDS) op. De broer, die ook aan Shwachman-Diamond syndroom leed, vertoonde een isochromosoom i(7q) als enige aberratie.

Samenvattend suggereren we dat follow-up van patiënten met CBMF met behulp van chromosoom- en FISH-analyses nuttig zal zijn voor de vroege detectie van overgang naar MDS of AML en daarom een integraal onderdeel van het klinisch beheer van deze patiënten zou moeten zijn.

Hier beoordelen we deze mogelijkheid door array CGH toe te passen op de analyse van copy number afwijkingen bij 44 patiënten met een fenotype van het 22q11.2 deletie syndroom. Vijfentwintig patiënten hadden de deletie op chromosoom 22 kenmerkend voor dit syndroom zoals bepaald door fluorescentie in situ hybridisatie (FISH).

Subtelomerische aberraties die eerder werden gedetecteerd door fluorescentie in situ hybridisatie (FISH) analyse werden bevestigd bij twee patiënten, en een nauwkeurige diagnose werd gesteld in twee eerder niet-gediagnosticeerde complexe gevallen. Microdeleties op 15q11.2-q13 bij een pasgeborene met hypotonie, cryptorchidisme en hypopigmentatie werden gedetecteerd met weinig discrepanties tussen de array-resultaten en FISH-analyse. Contigu microdeletie van GSCL, HIRA en TBX1 genen op 22q11.2 werd geïdentificeerd bij een eerder niet-gediagnosticeerde jongen met een ongebruikelijke presentatie van het VCF/DiGeorge spectrum.

Detectie van 20q(-) chromosoomafwijking bij myelodysplastisch syndroom door interphase fluorescentie in situ hybridisatie.

De resultaten toonden aan dat onder 52 gevallen van MDS, 7 (13,5%) gevallen positief waren door FISH, waarvan 4 gevallen positief en de andere 3 negatief waren door CC-analyse. Er wordt geconcludeerd dat YAC912C3 en interphase FISH een krachtige techniek bieden voor de detectie van 20q(-) in MDS en een belangrijke aanvulling zijn op CC-analyse.

Een FISH-test werd uitgevoerd om 70 AML/MDS-patiënten te analyseren die conventionele cytogenetische analyse (CCA) hadden ondergaan.

FISH is een krachtig hulpmiddel om chromosomale structurele aberraties die 7q betreffen te identificeren of te verfijnen, en het biedt een nauwkeurige evaluatie van -7/7q- bij alle patiënten. -7 en 7q- klonen komen vaak samen voor in hetzelfde monster, en het significant toenemende percentage 7q- cellen impliceert dat de -7 kloon secundair is aan de 7q- kloon als gevolg van verlies van 7q-.

Saethre-Chotzen syndroom is een veelvoorkomend craniosynostose syndroom gekenmerkt door craniofaciale en ledemaat anomalieën.

We stellen voor dat initiële screening op de FGFR3 P250R mutatie, gevolgd door sequencing van TWIST en vervolgens fluorescentie in situ hybridisatie (FISH) voor deletiedetectie van TWIST, voldoende is om mutaties te detecteren in >80% van patiënten met het Saethre-Chotzen fenotype.

We tonen duidelijk aan dat het gebruik van SKY gecombineerd met conventionele G-banding analyse en FISH heeft bijgedragen aan de identificatie van belangrijke chromosomale gebeurtenissen die mogelijk een sleutelrol spelen in de ontwikkeling van t-MDS.

In deze studie gebruikten we spectral karyotyping (SKY) en fluorescentie in situ hybridisatie (FISH) als complementaire technieken voor de analyse van twee therapiegerelateerde secundaire myelodysplastische syndroom (t-MDS) gevallen met complexe karyotypen, eerder geanalyseerd door G-banding.

Vergelijking van detectie van trisomie 8 met fluorescentie in situ hybridisatie en conventionele karyotype-analyse bij myelodysplastisch syndroom.

De trisomie 8 klonen werden gelijktijdig gedetecteerd in 48 MDS-gevallen met FISH en conventionele cytogenetische analyse (CCA).

Trisomie 8 werd gedetecteerd in 1 van 15 monsters met normaal of abnormaal karyotype zonder trisomie 8 door FISH.

Concluderend toonden onze resultaten aan dat FISH een gevoelige en nauwkeurige techniek is om trisomie 8 te detecteren bij MDS-patiënten. Het kan bijdragen aan diagnose, beoordeling van genezende effect en voorspelling van ziekteprogressie bij MDS.

Detectie van veelvoorkomende chromosoomafwijkingen bij myelodysplastisch syndroom met een panel fluorescentie in situ hybridisatie.

Panel FISH is een nuttig hulpmiddel van moleculaire cytogenetica bij de detectie van veelvoorkomende chromosoomafwijkingen in MDS.

Van de 20 gevallen werden bij 13 gevallen veelvoorkomende chromosoomafwijkingen gevonden met panel FISH (trisomie 8, vijf gevallen; -5/5q-, één geval; 20q-, vijf gevallen; 5q- met 20q-, één geval; complexe afwijkingen, één geval).

Detectie van -5/5q- chromosoomafwijking bij myelodysplastische syndromen door interphase fluorescentie in situ hybridisatie.

Bij 48 MDS-patiënten waren 13 positief voor interphase FISH, waarvan 7 positief en 6 negatief waren voor conventionele cytogenetica (CC).

Interphase FISH is gevoeliger dan CC voor de detectie van -5/5q- in MDS.

Drie gevallen toonden -7/7q- door conventionele cytogenetica (CC) en werden bevestigd door interphase FISH. Zes gevallen van 43 die geen -7/7q- toonden door CC, toonden -7/7q- door interphase FISH. CONCLUSIE: Interphase FISH is zeer nuttig voor de detectie van -7 of 7q- in MDS en is gevoeliger dan CC.

Diagnose van microdeletie syndromen door fluorescentie in situ hybridisatie (FISH).

Detectie van trisomie 8 met interphase fluorescentie in situ hybridisatie bij myelodysplastische syndromen.

Interphase FISH was een nuttige methode voor de detectie van trisomie 8 in MDS, vooral bij patiënten met normaal karyotype of markerchromosoom.

Congenitale cardiovasculaire (c-v) malformaties zijn de belangrijkste tekenen van twee syndromen met sterk variabele fenotypes, het DiGeorge syndroom (DGS) en het velo-cardio-faciale syndroom (VCFS), die in de meerderheid van de gevallen worden veroorzaakt door microdeletie in het chromosoomgebied 22q11.2.

Bij patiënten met congenitale c-v en geassocieerde malformaties van dysmorfie is microdeletiediagnose van 22q11.2 door FISH geïndiceerd naast conventionele cytogenetische testen.

Discordante detectie van monosomie 7 door GTG-banding en FISH bij een patiënt met Shwachman-Diamond syndroom zonder bewijs van myelodysplastisch syndroom of acute myeloïde leukemie.

Fluorescentie in situ hybridisatie van voorlopercellen verkregen door fluorescentie-geactiveerde celsortering voor de detectie van cellen met chromosoomafwijking trisomie 8 bij patiënten met myelodysplastische syndromen.

We concluderen dat de combinatie van FACS/FISH/BUdR, die het aantal, fenotype en proliferatiesnelheid van zeer zeldzame leukemische cellen bij patiënten met AML of MDS in klinische remissie bepaalt, informatie biedt die nuttig is bij het identificeren van patiënten met een hoge en lage kans op terugval.

FISH-detectie van chromosoom 15 deleties bij Prader-Willi en Angelman syndromen.

We concluderen dat FISH-analyse een snelle en betrouwbare methode is voor detectie van deleties binnen 15q11-q13 en dat wanneer een deletie wordt gevonden, FISH-analyse van ouderlijke chromosomen ook overwogen moet worden.

We hebben fluorescentie in situ hybridisatie (FISH) geëvalueerd voor de klinische laboratoriumdetectie van de 15q11-q13 deletie gezien bij Prader-Willi syndroom (PWS) en Angelman syndroom (AS) met probes voor loci D15S11, SNRPN, D15S10 en GABRB3.

Studie van clonaliteit bij myelodysplastische syndromen: detectie van trisomie 8 in beenmergcellen door fluorescentie in situ hybridisatie.

Onderzoeken met fluorescentie in situ hybridisatie (FISH) tonen verlies van de telomeren op het reciproque chromosoom in drie onevenwichtige translocaties die chromosoom 15 betreffen bij Prader-Willi en Angelman syndromen.

Fluorescentie in situ hybridisatie (FISH) werd gebruikt voor de detectie van chromosoom 15(q11-13) deleties (met probes uit het PWS/AS gebied) en om de betrokkenheid van de telomeer in de afgeleide chromosomen te definiëren (met bibliotheekprobes en telomeerspecifieke probes).

Fluorescentie in situ hybridisatie verbetert de detectie van monosomie 7 bij myelodysplastische syndromen.

Detectie van monosomie 7 door fluorescentie in situ hybridisatie bij acute niet-lymfatische leukemie en myelodysplastisch syndroom.

Fluorescentie in situ hybridisatie (FISH) met een chromosoom 7-specifieke alpha satellite DNA probe werd gebruikt om monosomie 7 te detecteren in interphase en metafase cellen verkregen van patiënten met myelodysplastisch syndroom (MDS) en acute niet-lymfatische leukemie (ANLL).

Een 15-jarige man met myelodysplastisch syndroom (MDS) gekarakteriseerd door monosomie 7 werd cytogenetisch geëvalueerd door metafase karyotypering en fluorescentie in situ hybridisatie (FISH


Lijst van symptomen van EAST-syndroom.

Answer: Epilepsie, ataxie, sensorineuraal gehoorverlies en tubulopathie vormen samen het EAST-syndroom dat geassocieerd is met recessieve mutaties in het KCNJ10-gen.

Deze aandoening wordt gekenmerkt door 4 kardinale kenmerken; epilepsie, ataxie, sensorineuraal gehoorverlies en (een renale zoutverlies) tubulopathie, vandaar het acroniem EAST-syndroom.

Generatie en validatie van een zebravismodel van EAST (epilepsie, ataxie, sensorineuraal gehoorverlies en tubulopathie) syndroom.

Recessieve mutaties in KCNJ10, dat codeert voor een naar binnen gerichte kaliumkanaal, werden recentelijk geïdentificeerd als de oorzaak van EAST-syndroom, een ernstige en invaliderende multi-orgaan aandoening bestaande uit epilepsie, ataxie, sensorineuraal gehoorverlies en tubulopathie die klinisch zichtbaar wordt met aanvallen in de zuigelingenperiode.

Vervolgens injecteerden we splice- en translatie-blokkerende kcnj10 antisense morpholino oligonucleotiden en reproduceerden de kardinale symptomen van EAST-syndroom - ataxie, epilepsie en renale tubulaire defecten.

DOEL: Recentelijk rapporteerden we een eerder niet herkende symptoomconstellatie bestaande uit epilepsie, ataxie, sensorineuraal gehoorverlies en tubulopathie (EAST-syndroom) geassocieerd met recessieve mutaties in het KCNJ10-gen.

EAST-syndroom moet worden overwogen bij elke patiënt met een renale Gitelman-achtige fenotype met aanvullende neurologische tekenen en symptomen zoals ataxie, epilepsie of sensorineuraal gehoorverlies.<CopyrightInformation>Copyright © 2011 S. Karger AG, Basel.</C

Recentelijk werden mutaties in KCNJ10 erkend als pathogeen bij de mens, die een constellatie van symptomen veroorzaken, waaronder epilepsie, ataxie, sensorineuraal gehoorverlies en een renale tubulopathie aangeduid als EAST-syndroom.

EAST-syndroom moet worden overwogen bij elke patiënt met een renale Gitelman-achtige fenotype met aanvullende neurologische tekenen en symptomen zoals ataxie, epilepsie of sensorineuraal gehoorverlies.|


Wanneer werd het poliovaccin beschikbaar?

Answer: Het geïnactiveerde poliovirusvaccin (IPV), ontwikkeld in de VS door Jonas Salk in het begin van de jaren 1950, werd in 1954 in het veld getest,

Het geïnactiveerde poliovirusvaccin (IPV), ontwikkeld in de VS door Jonas Salk in het begin van de jaren 1950, werd in 1954 in het veld getest,

het gebruik van een oraal poliovaccin (OPV) tijdens een vaccinatiecampagne gelanceerd door het Wistar Institute, Philadelphia, PA, VS, in Belgisch Congo in 1958 en 1959.


Is Annexine V een apoptotische marker?

Answer: Ja, annexine V is een vroege apoptotische marker.

De apoptose van de MSC's werd geïnduceerd door de cellen gedurende 4 uur aan OGD-omstandigheden bloot te stellen en werd gedetecteerd door Annexine V/PI- en Hoechst 33258-kleuring.

Naast de antimicrobiële activiteit ontdekten we dat behandeling van de kankercellijnen, Jurkat T-cellen, Granta-cellen en melanomacellen, met het ruwe extract van Pseudomonas sp. In5 leidde tot een verhoogde kleuring met de apoptotische marker Annexine V, terwijl geen kleuring van gezonde normale cellen, d.w.z. naïeve of geactiveerde CD4 T-cellen, werd waargenomen.

Tegelijkertijd werden de expressies van CD105, CD31 en de apoptotische marker Annexine V gedetecteerd via flowcytometrie om de relatie tussen de expressie van celoppervlakmarkers en biologisch gedrag te analyseren.

We vonden echter een verminderde spermaconcentratie, een toename van morfologisch abnormale spermatozoa en een verhoogde binding van de apoptotische marker annexine V.

hCG verbeterde de levensvatbaarheid van granulosa-luteïncellen door anti-apoptose maar niet door proliferatie, omdat de apoptotische marker annexine V afnam, maar de proliferatiemarkers Ki67 en proliferating cell nuclear antigen niet toenamen.

Echter, naarmate de DOTAP-concentratie steeg van 50 tot 800 microM, namen de apoptotische marker Annexine V en ROS dubbelpositieve cellen toe, wat suggereert dat een hoge dosis DOTAP-geproduceerde ROS celdood door apoptose veroorzaakt.

De expressie van de apoptotische marker annexine V werd niet beïnvloed door blootstelling aan antibiotica, terwijl de opname van de necrotische marker PI werd verhoogd door ofloxacine (5 mg/mL) maar niet door netilmicine (ofloxacine versus netilmicine, ANOVA, P<0,05).

De apoptotische marker annexine V nam af.

Annexine V labelt apoptotische neuronen na hypoxie-ischemie.

In de huidige studie werd de apoptotische celpopulatie immunocytochemisch geïdentificeerd met Annexine V, een marker voor cellen in een vroeg stadium van apoptose.

Gebruik van annexine V-antilichaam om apoptotische cellen tijdens de zwangerschap te identificeren.

Slechts enkele SF Treg-cellen waren apoptotisch, zoals blijkt uit beperkte annexine V-kleuring van deze cellen.

Eosinofielen die 48 uur in vitro 'verouderden' vertoonden endonuclease-DNA-afbraak, apoptotische morfologie, verhoogde rode autofluorescentie en externalisatie van fosfatidylserine (PS) zoals beoordeeld door binding van FITC-gelabelde annexine V.

In vivo detectie van apoptotische cellen met fluorescein-gelabelde annexine V is een opkomende techniek die we evalueerden voor het detecteren van apoptotische kiemcellen in een muismodel van testistorsie. Annexine V gelabeld met een indocyanine fluorofore (bisfunctionele succinimidylester van cyanine 5.5) (Amersham, Little Chalfont, Verenigd Koninkrijk) werd 18 uur na herstel van unilaterale 720-graden testistorsie gedurende 2 uur intraveneus geïnjecteerd bij muizen.

Hier testten we de hypothese dat verhoogde endotheel apoptotische micropartikels en verminderde niveaus van endotheel voorlopercellen (EPC) kunnen bijdragen aan de pathofysiologie van microalbuminurie of macroalbuminurie bij cardiovasculaire aandoeningen. Flowcytometrie werd gebruikt om endotheelcelapoptose en circulerende EPC-niveaus te beoordelen door kwantificatie van circulerende CD31/annexine V apoptotische micropartikels en EPC-markers (gedefinieerd als KDRCD133, CD34CD133, CD34KDR) in perifere bloed. In totaal werden 125 patiënten met hypertensie in de studie opgenomen, waarvan 80 patiënten (64%) met normoalbuminurie (albumine-excretiesnelheid <20 microg/min, ochtendurinesamples), 35 patiënten (28%) met microalbuminurie (albumine-excretiesnelheid 20-200 microg/min) en 10 patiënten (8%) met macroalbuminurie (albumine-excretiesnelheid >200 microg/min).

Surfactantproteïne A (SP-A) bindt aan fosfatidylserine en concurreert met annexine V-binding op laat apoptotische cellen.

Gerichte behandeling van apoptotische macrofagen en experimentele atheroma met radio-gelabelde annexine V: een techniek met potentieel voor niet-invasieve beeldvorming van kwetsbare plaques.

Omdat annexine V een hoge affiniteit heeft voor blootgestelde fosfatidylserine op apoptotische cellen, kan radio-gelabelde annexine V worden gebruikt voor niet-invasieve detectie van apoptose in atherosclerotische laesies. Atherosclerotische plaques werden geproduceerd in 5 konijnen door de endotheelcellen van de infradiaphragmatische aorta te verwijderen, gevolgd door 12 weken cholesterolrijk dieet; 5 controles werden bestudeerd zonder manipulatie.

Apoptotische abcesbeeldvorming met 99mTc-HYNIC-rh-Annexine-V.

Synthese en evaluatie van een 18F-gelabelde recombinant annexine-V-derivaat, voor identificatie en kwantificatie van apoptotische cellen met PET.

Gevoelige en zichtbare detectie van apoptotische cellen op Annexine-V-gemodificeerd substraat met behulp van aminophenylboronzuur-gemodificeerde goudnanodeeltjes (APBA-GNPs) labeling.

Fluorescentie-geactiveerde celsortering (FACS) voor expressie van de vroege apoptosemarker Annexine V en voor nucleaire kleuring met 7-aminoactinomycine (7-AAD) toonde verschillende mate van apoptose versus niet-apoptotische celdood voor de drie middelen.

Bij immunofluorescentie bevatten deze cellen lipidevesikels die positief waren voor de apoptotische celmarker Annexine V, wat suggereert dat apoptotische lichamen afkomstig van dode vetrijke hepatocyten werden gefagocyteerd.

In dit opzicht identificeerden we binding van Annexine V als een handige marker voor apoptotische cellen.

DR5-expressie was verhoogd en geassocieerd met de apoptotische marker annexine V. Apoptose werd verminderd in CD4(+) T-cellen wanneer gekweekt met anti-DR5-antilichaam.

Flowcytometrische analyse met de apoptotische marker Annexine V toont aan dat deze endogene herexpressie voldoende is om de SCLC-cellen tot apoptose te drijven.

Apoptotische celdood werd geëvalueerd door kernen te kleuren met propidiumjodide en fosfatidylserine (een marker van vroege apoptotische gebeurtenissen) met Annexine V, evenals door DNA-fragmentatie-assay.

Verminderde celgroei werd niet veroorzaakt door celdood aangezien BEL-blootstelling de nucleaire morfologie niet veranderde of annexine V (apoptotische celmarker) of propidiumjodide (necrotische celmarker) kleuring niet verhoogde na 48 uur.

Vier celpopulaties kunnen worden geïdentificeerd: regio R1: vitale cellen (annexine V negatief/PI negatief), regio R2: apoptotische cellen (annexine V positief/PI negatief), regio R3: dode cellen (annexine V positief/PI positief); en regio R4: beschadigde cellen (annexine V negatief/PI positief).

Bovendien correleerde opname van (111)In-DTPA-PEG-annexine V door tumoren met de apoptotische index (r = 0,87, P = 0,02).

Annexine V(+)/PI(-) cellen werden gekarakteriseerd als vroeg apoptotisch, Annexine V(+)/PI(+) als laat apoptotisch en Annexine V(-)/PI(+) als dood.

De doelgerichtheid van Annexine V voor apoptotische macrofagen bleef behouden en werd versterkt.

[18F]annexine V stapelde zich op in het infarctgebied van de linker hartkamer, waar apoptotische cellen werden waargenomen.

De levensvatbaarheid van SiHa-cellen werd geëvalueerd met de MTT-test, apoptose met acridine orange/ethidiumbromide, propidiumjodide, TUNEL-test en Annexine V-Cy3, celcyclusverdeling en mitochondriale transmembranaire potentiaal met flowcytometrie, en apoptotische markergenen met kwantitatieve real-time PCR.

Bovendien werd hesperetine-geïnduceerde apoptose bevestigd door TUNEL en Annexine V-Cy3.

De procedure levert twee spermafracties op: annexine V-negatief (niet-apoptotisch) en annexine V-positief (apoptotisch).

Het percentage cellen gekleurd met annexine V, een vroege apoptotische marker, nam dramatisch toe na cytoskeletverstoring met cytochalasine D vergeleken met niet-behandelde controles (P<0,05).

Analyse van de apoptotische marker Annexine V toonde aan dat het apoptoseratio van NB4-cellen toenam na behandeling met quercetine.

De cytomorfologie van NB4-cellen werd beoordeeld met Wright-kleuring, het apoptoseratio met de apoptotische marker Annexine V, en het VEGF-secretieniveau met ELISA.

We hebben annexine V gekoppeld aan de bifunctionele hydrazinonicotinamide-reagens (HYNIC) om technetium-99m HYNIC-annexine V te bereiden en hebben de lokalisatie van radioactiviteit in weefsels die apoptose ondergaan in vivo aangetoond.

Concluderend bevestigen deze studies de waarde van (99m)Tc-HYNIC-annexine V-opname als marker voor de detectie en kwantificatie van apoptotische cellen in vivo.

De toepassing van Annexine V-labeling bij elektronenmicroscopie zal een verfijndere beschrijving mogelijk maken van de morfologische gebeurtenissen die optreden tijdens apoptose.

Apoptotische cellen werden geïdentificeerd door Annexine V-FITC/PI-kleuring.


Welke lipidenverlagende geneesmiddelen worden toegediend aan patiënten met coronaire hartziekte (CAD)?

Answer:
De lipidenverlagende geneesmiddelen die worden toegediend aan patiënten met coronaire hartziekte (CAD) zijn:
1) Statines
2) Fibraten
3) Resines
4) Niacine
5) Cholesterolabsorptieremmende geneesmiddelen.

Effect van het toevoegen van ezetimibe aan statine om het doel van laagdichtheidslipoproteïne cholesterol (LDL-C) te bereiken (uit de Clinical Outcomes Utilizing Revascularization and Aggressive Drug Evaluation [COURAGE] studie).

Na het maximaliseren van de statinedosis werd ezetimibe toegevoegd om het LDL-cholesteroldoel te bereiken bij 34% van de patiënten (n = 734).

Met behulp van Cox-regressieanalyse waren de meest significante factoren die geassocieerd waren met het bereiken van LDL-cholesteroldoelen een lager uitgangs-LDL-cholesterol, gemiddelde statinedosis en het gebruik van ezetimibe. Concluderend leidt het toevoegen van ezetimibe na het maximaliseren van de statinedosis tot een aanzienlijke toename van het percentage patiënten dat het LDL-cholesteroldoel bereikt, een belangrijk onderdeel van optimale medische therapie.

Vergelijkende studie van bezafibraat en pravastatine bij patiënten met coronaire hartziekte en hoge niveaus van remnant lipoproteïne.

Remnant lipoproteïnemie is een sterke risicofactor voor cardiovasculaire (CV) ziekten. Deze studie onderzocht welke van de 2 veelgebruikte lipidenverlagende geneesmiddelen (fibraten en statines) effectiever is bij patiënten met remnant lipoproteïnemie en of het verlagen van remnant lipoproteïnen het CV-risico kan verminderen.

RLP-C-niveaus na 1 jaar behandeling werden meer verlaagd door bezafibraat dan pravastatine (respectievelijk 37% en 25% ten opzichte van de uitgangswaarde).

Bezafibraattherapie verlaagde RLP-C-niveaus in grotere mate dan pravastatine en een daling van het RLP-C-niveau kan geassocieerd zijn met een vermindering van CV-incidenten bij patiënten met hoge RLP-C-niveaus.

Statines zijn krachtige lipidenverlagende geneesmiddelen, die veel worden gebruikt bij patiënten met hyperlipidemie en coronaire hartziekte.

Patiënten worden vaak behandeld met lipidenverlagende geneesmiddelen zoals resines, fibraten, niacine, statines en cholesterolabsorptieremmende geneesmiddelen (ezetimibe).

Deze studie wilde het effect onderzoeken van dagelijkse glucosefluctuatie op de eigenschappen van coronaire plaques bij patiënten met coronaire hartziekte (CAD) die vooraf behandeld waren met lipidenverlagende therapie. Er is groeiend bewijs dat glucosefluctuatie, als een residueel risico naast dyslipidemie, een belangrijke factor is die bijdraagt aan de ontwikkeling van CAD. Deze prospectieve studie schreef 70 opeenvolgende CAD-patiënten in die verwezen werden voor percutane coronaire interventie en waarvan het LDL-cholesterolgehalte <120 mg/dl was onder statinebehandeling of <100 mg/dl zonder statines.

Om de impact te onderzoeken van lipidenverlagende therapie via verschillende middelen op de microvasculaire functie van de huid bij patiënten met dysglycemie en coronaire hartziekte (CAD). Zesendertig patiënten werden gerandomiseerd naar simvastatine 80 mg dagelijks (S80, n = 19) of ezetimibe 10 mg en simvastatine 10 mg dagelijks (E10/S10, n = 17) gedurende 6 weken.

Grote klinische onderzoeken hebben aangetoond dat lipidenverlagende therapie met statines cardiovasculaire gebeurtenissen vermindert bij patiënten met coronaire hartziekte (CAD).

Het doel van de huidige studie was te onderzoeken of LLT (lipidenverlagende therapie) met statines de telomeerverkorting van EPC's kan verminderen bij patiënten met CAD (coronaire hartziekte).

Voordelen van pravastatine (+/- colestyramine/niacine) gestart onmiddellijk na een coronaire gebeurtenis (de gerandomiseerde Lipid-Coronary Artery Disease [L-CAD] studie).


Wat zijn PD-1 remmers?

Answer: De geprogrammeerde celdood-1 (PD-1) route reguleert de activatie van T-cellen negatief en speelt een belangrijke rol bij het reguleren van de antitumor gastheerimmuniteit. Monoklonale antilichamen gericht tegen PD-1 of de PD-1 ligand (PD-L1) worden gebruikt voor de behandeling van kanker.

De geprogrammeerde celdood-1 (PD-1) route reguleert de activatie van T-cellen negatief en speelt een belangrijke rol bij het reguleren van de antitumor gastheerimmuniteit. Monoklonale antilichamen gericht tegen PD-1 of de PD-1 ligand (PD-L1) hebben activiteit getoond in verschillende tumortypes met voorlopige gegevens die een relatie suggereren tussen PD-L1 expressie en respons.

Pembrolizumab is een selectief gehumaniseerd IgG4 kappa monoklonaal antilichaam dat de geprogrammeerde celdood-1 (PD-1) receptor remt, een integraal onderdeel van de regulatie van immuuncheckpoints in de tumor micro-omgeving.

Checkpoint remmers met monoklonale antilichamen die de CTLA-4 of PD-1 as targeten, hebben de behandeling van sommige solide tumoren, vooral melanoom en long, gerevolutioneerd.

In de afgelopen jaren heeft de introductie en goedkeuring door de Federal Drug Administration van immuuncheckpoint remmer antilichamen de klinische uitkomsten voor patiënten met gevorderd melanoom dramatisch verbeterd.

Nivolumab en pembrolizumab richten zich op geprogrammeerde celdood eiwit 1 (PD-1) receptoren en zijn bewezen superieur te zijn aan ipilimumab alleen.

De volgende immuuncheckpoint remmers: PD-1/PD-L1 blokkade bij melanoom

PD-1 remmers staan ook op het punt standaardzorg te worden voor andere kankers, waaronder niet-kleincellige longkanker, niercelcarcinoom en Hodgkin-lymfoom.

PD-1 remmers verhogen de overleving bij NSCLC.

De interactie tussen PD-1 en PD-1 ligand draagt bij aan de immunosuppressieve micro-omgeving van Hodgkin-lymfoom.

De ontwikkeling van geprogrammeerde celdood 1 (PD-1)/PD-1 ligand 1 (PD-L1) checkpoint remmers heeft het landschap van de therapie voor niet-kleincellige longkanker (NSCLC) veranderd, met 2 goedkeuringen van de Amerikaanse Food and Drug Administration voor PD-1 remmers als tweedelijns therapie.

In dit artikel zullen we de unieke biologische kenmerken bespreken die cHL gevoelig maken voor PD-1 remming, huidige gegevens over de veiligheid en werkzaamheid van PD-1 remmers bij de behandeling van cHL, biomarkers van immuunrespons, lopende klinische onderzoeken met PD-1 remmers, evenals gebieden van onzekerheid.

Om te bepalen hoe PD-1 signalering de proliferatie van T-cellen remt, gebruikten we menselijke CD4(+) T-cellen om de effecten van PD-1 signalering op de moleculaire controle van de celcyclus te onderzoeken.

PD-1 remt de proliferatie van T-cellen door het opwaarderen van p27 en p15 en het onderdrukken van Cdc25A.

Het veld van immuno-oncologie heeft de afgelopen jaren ongekende successen gekend, met verschillende geprogrammeerde celdood 1 en PD-L1 remmers die registratie bij de Amerikaanse FDA en doorbraak medicijn therapie status hebben verkregen in meerdere tumortypes.

Het gebruik van antilichamen tegen geprogrammeerde celdood 1 (PD-1), zoals nivolumab en pembrolizumab, heeft de prognose van patiënten met gevorderd melanoom drastisch verbeterd.

Sinds 2010 zijn er behandelopties voor gemetastaseerd melanoom ontwikkeld, waaronder chemotherapieën, checkpoint remmende immunotherapieën, bijvoorbeeld anti-cytotoxisch T-lymfocyt antigeen-4 (CTLA-4) en anti-geprogrammeerde celdood-1 (PD-1), en moleculair gerichte therapieën, bijvoorbeeld BRAF en MEK remmers.

Deze strategie kan bijzonder voordelig zijn voor vaccins gericht op prostaatkanker, een ziekte waarvoor antitumor vaccins klinisch voordeel hebben aangetoond en waarbij PD-1 pad remmers alleen tot nu toe weinig effectiviteit hebben getoond.

Manipulatie van co-stimulerende of co-remmende checkpoint eiwitten maakt het mogelijk om tumor-geïnduceerde T-cel anergie, waargenomen bij kanker, om te keren.

Dikke darmkankers (CRCs) zijn geïdentificeerd als potentiële doelen voor immunotherapie met geprogrammeerde celdood (PD)-1 remmers.

Het blokkeren van de interactie van geprogrammeerde celdood-1 (PD-1) eiwit met zijn liganden (PD-Ls, zoals PD-L1) is bewezen een route te zijn voor het onderdrukken van de ontwikkeling van tumoren en andere degradaties van biologische soorten. Daarom is het vinden van PD-1 remmers een convergentiepunt in geneesmiddelenontwikkeling.

Anti-geprogrammeerde celdood receptor-1 (PD-1) antilichamen hebben antitumor activiteit aangetoond in veel kankersoorten.

Opkomende middelen die de geprogrammeerde celdood 1 (PD-1) route blokkeren tonen activiteit bij gemetastaseerd heldercellig niercelcarcinoom.

De effectiviteit van een CTLA-gericht antilichaam bij de behandeling van melanoom was een stimulans voor het gebruik van geprogrammeerde celdood-1 (PD-1) remmers in kankerbehandeling.

Monoklonale antilichamen die de geprogrammeerde celdood-1 (PD-1)/geprogrammeerde dood-ligand 1 (PD-L1) route targeten, hebben antitumor activiteit getoond bij gemetastaseerd niercelcarcinoom (mRCC).


Is het eiwit lefty een remmer van nodal?

Answer: Ja, lefty is een remmer van nodal.

De expressie van lefty, een remmer van nodal, is vaak verminderd in tumorcellen.

evenals de expressie van Lefty, een remmer van nodal-signaaloverdracht,

De morfogen Nodal werd voorgesteld om een langafstandssignaleringsgradiënt te vormen via een reactie-diffusiesysteem, op basis van verschillende diffusiesnelheden van Nodal en zijn antagonist Lefty.


Lijst van geneesmiddelen die van de markt zijn gehaald vanwege cardiovasculaire bijwerkingen.

Answer: In de loop der jaren zijn verschillende geneesmiddelen vanwege cardiotoxiciteit van de markt gehaald. Geneesmiddelen zoals Clobutinol, die hartritmestoornissen veroorzaken door een blokkade van het kaliumkanaal gecodeerd door het hERG-kanaal, sibutramine voor gewichtsverlies en Cox2-remmers, Rofecoxib en Valdecoxib, zijn van de markt gehaald.

Rofecoxib werd vrijwillig van de markt gehaald vanwege een verhoogd cardiovasculair risico en in april 2005 werd valdecoxib ook teruggetrokken, althans gedeeltelijk, vanwege een excessief cardiovasculair risico.

Een veelgebruikt vrij verkrijgbaar (OTC) niet-opioïde antitussivum, clobutinol, werd recent van de markt gehaald vanwege het potentieel om hartritmestoornissen te veroorzaken door een blokkade van het kaliumkanaal gecodeerd door het human ether-à-go-go-related gene (hERG).

Desondanks blijft orlistat (Europa; VS) ten tijde van schrijven het enige geneesmiddel dat momenteel op de markt is voor de behandeling van obesitas, terwijl sibutramine recent wereldwijd uit de verkoop is genomen vanwege de verhoogde incidentie van ernstige, niet-fatale cardiovasculaire gebeurtenissen.

Diclofenac heeft een risico dat zeer vergelijkbaar is met dat van rofecoxib, dat wereldwijd van de markt werd gehaald vanwege cardiovasculaire toxiciteit.

Sibutramine werd geassocieerd met een toename van grote ongunstige cardiovasculaire gebeurtenissen in de Sibutramine Cardiovascular Outcomes (SCOUT) studie en werd in 2010 van de markt gehaald.

De veiligheid van de populairste stof, aprotinin, is ter discussie gesteld en het werd in mei 2008 wereldwijd van de markt gehaald vanwege zorgen dat het het risico op cardiovasculaire complicaties en overlijden verhoogde. Om de vergelijkende effecten van de antifibrinolytische geneesmiddelen aprotinin, tranexaminezuur (TXA) en epsilon-aminocaproïnezuur (EACA) op bloedverlies tijdens chirurgie, de noodzaak voor transfusie van rode bloedcellen (RBC) en bijwerkingen, met name vasculaire occlusie, nierfunctiestoornissen en overlijden, te beoordelen, hebben we gezocht in: het Cochrane Injuries Groups Specialised Register (juli 2010), Cochrane Central Register of Controlled Trials (The Cochrane Library 2010, nummer 3), MEDLINE (Ovid SP) 1950 tot juli 2010, EMBASE (Ovid SP) 1980 tot juli 2010.

Rofecoxib en valdecoxib zijn wereldwijd van de markt gehaald vanwege veiligheidsproblemen (vooral vanwege cardiovasculaire bijwerkingen) en lumiracoxib is in veel landen van de markt gehaald vanwege levertoxiciteit.

Sertindol, aanvankelijk van de markt gehaald vanwege cardiovasculaire veiligheidsproblemen, is momenteel in veel landen beschikbaar.

In de SCOUT (Sibutramine Cardiovascular OUTcomes) studie verhoogde sibutramine ernstige cardiovasculaire gebeurtenissen, zoals beroerte of myocardinfarct, vergeleken met placebo, en werd daarom van de markt gehaald. De les die hieruit geleerd is, is het belang van patiëntselectie, het beperken van de behandelingsduur en het stoppen van de behandeling bij niet-responders. Momenteel zijn phentermine en amfepramone (diethylpropion) goedgekeurd voor kortdurende behandeling van obesitas (tot 3 maanden) en orlistat is goedgekeurd voor langdurige behandeling; echter kunnen de gastro-intestinale bijwerkingen van orlistat voor sommige patiënten onverdraaglijk zijn.

ACHTERGROND: Bepaalde niet-steroïde ontstekingsremmers (NSAID's) (bijv. rofecoxib [Vioxx]) verhogen het risico op hartaanval en beroerte en moeten worden vermeden bij patiënten met een hoog risico op cardiovasculaire gebeurtenissen.

Rofecoxib, een selectieve cyclo-oxygenase (COX)-2 remmer, was een veelgebruikt geneesmiddel dat werd gebruikt voor verlichting van pijn en ontsteking bij artritische aandoeningen. Het werd wereldwijd in september 2004 van de markt gehaald vanwege een verhoogd risico op cardiovasculaire gebeurtenissen.


Wordt Migalastat gebruikt voor de behandeling van de ziekte van Fabry?

Answer: Ja, Migalastat is goedgekeurd voor de behandeling van de ziekte van Fabry. Migalastat is een orale farmacologische chaperonne ontwikkeld als alternatief voor intraveneuze enzymvervangende therapie (ERT), die specifieke mutante (toegankelijke) vormen van α-Gal stabiliseert om normale lysosomale transport te faciliteren.

Orale farmacologische chaperonne migalastat vergeleken met enzymvervangende therapie bij de ziekte van Fabry: 18-maanden resultaten van de gerandomiseerde fase III ATTRACT-studie.

ACHTERGROND: De ziekte van Fabry is een X-gebonden lysosomale opslagziekte veroorzaakt door GLA-mutaties, resulterend in α-galactosidase (α-Gal) tekort en ophoping van lysosomale substraten. Migalastat, een orale farmacologische chaperonne die wordt ontwikkeld als alternatief voor intraveneuze enzymvervangende therapie (ERT), stabiliseert specifieke mutante (toegankelijke) vormen van α-Gal om normale lysosomale transport te faciliteren.

CONCLUSIES: Migalastat biedt hoop als een eersteklas orale monotherapie alternatief voor intraveneuze ERT bij patiënten met de ziekte van Fabry en toegankelijke mutaties.

Migalastat (Galafold™) - een klein molecuul medicijn ontwikkeld door Amicus Therapeutics dat de activiteit van specifieke mutante vormen van α-galactosidase herstelt - is goedgekeurd voor de behandeling van de ziekte van Fabry in de EU bij patiënten met toegankelijke mutaties.

Dit artikel vat de mijlpalen samen in de ontwikkeling van migalastat die hebben geleid tot deze eerste goedkeuring in de EU voor de langdurige behandeling van volwassenen en adolescenten van ≥16 jaar met een bevestigde diagnose van de ziekte van Fabry.

Behandeling van de ziekte van Fabry met de farmacologische chaperonne Migalastat.

ACHTERGROND: De ziekte van Fabry, een X-gebonden aandoening van lysosomaal α-galactosidase tekort, leidt tot ophoping van substraten in meerdere organen. Migalastat, een orale farmacologische chaperonne, stabiliseert specifieke mutante vormen van α-galactosidase, waardoor het enzymvervoer naar lysosomen toeneemt.

Orale Migalastat HCl leidt tot een grotere systemische blootstelling en weefselniveaus van actief α-galactosidase A bij Fabry-patiënten wanneer het wordt toegediend samen met geïnjecteerde Agalsidase.

ONGETITELD: Migalastat HCl (AT1001, 1-Deoxygalactonojirimycin) is een experimentele farmacologische chaperonne voor de behandeling van α-galactosidase A (α-Gal A) tekort, wat leidt tot de ziekte van Fabry, een X-gebonden lysosomale opslagziekte.

Migalastat HCl vermindert globotriaosylsphingosine (lyso-Gb3) bij Fabry transgene muizen en in het plasma van Fabry-patiënten.

Een fase 2-studie van migalastat hydrochloride bij vrouwen met de ziekte van Fabry: selectie van populatie, veiligheid en farmacodynamische effecten.

Migalastat HCl is een experimentele orale behandeling voor de ziekte van Fabry, een X-gebonden lysosomale opslagziekte.

Orale toediening van migalastat HCl vermindert weefsel GL-3 bij Fabry transgene muizen, en in urine en nieren van sommige FD-patiënten.

Moleculaire chaperonnes (bijv. migalastat voor de ziekte van Fabry) en remmers van glucosylceramidesynthese (bijv. eliglustaat tartraat voor de ziekte van Gaucher) worden momenteel onderzocht in verschillende klinische onderzoeken.<CopyrightInformation>Copyright © 2010 Elsevier Masson SAS.

Migalastat HCl werd goed verdragen. Migalastat HCl is een kandidaat farmacologische chaperonne die een nieuwe genotype-specifieke behandeling voor FD biedt.

Bovendien toonden deze drie patiënten allemaal afnames in GL-3 inclusies in de peri-tubulaire capillairen van de nieren. Migalastat HCl is een kandidaat orale farmacologische chaperonne die een potentiële nieuwe genotype-specifieke behandeling voor FD biedt.

De GLP HEK-test is een klinisch gevalideerde methode om mannelijke en vrouwelijke Fabry-patiënten te identificeren voor behandeling met migalastat. Genet Med advance online publication 22 september 2016 Genetics in Medicine (2016); doi:10.1038/gim.2016.122..


Waar bevinden Paneth-cellen zich?

Answer: Paneth-cellen bevinden zich in de intestinale crypten aan de basis van de kolomcellen (CBCC's).

De intestinale stamcelnis omvat zowel epitheelcellen, met name de Paneth-cel,

Paneth-cellen zijn gerapporteerd in colorectale adenomen en adenocarcinomen;

letsel aan Paneth-cellen (PC's) in de intestinale crypten

aanwezigheid van Paneth-cellen aan de onderkant van de crypten van Lieberkühn.

Paneth-cellen (crypt basis kolomcellen (CBCC's))


Wat zijn de typen virale meningitis?

Answer:
Aseptische meningitis is het meest voorkomende type meningitis en wordt gekenmerkt door meningeale ontsteking die niet gekoppeld is aan identificeerbare bacteriële pathogenen in het cerebrospinale vocht (CSV). Het kan ontstaan door infectie met:
1) Varicella-zoster virus (VZV)
2) Herpes simplex types I en II (HSV-1, HSV-2)
3) Epstein-Barr virus (EBV)
4) Cytomegalovirus (CMV)
5) Enterovirussen (EV)
6) Parechovirussen (HPeV)
7) Humane rhinovirussen (HRV)
8) Echovirus types 6, 9, 11
9) West Nile Virus (WNV)

Aseptische meningitis is het meest voorkomende type meningitis en wordt gekenmerkt door meningeale ontsteking die niet gekoppeld is aan identificeerbare bacteriële pathogenen in het cerebrospinale vocht (CSV).

De resultaten wijzen op een aanzienlijke mate van herpesvirusinfectie bij patiënten met aseptische meningitis, waarbij VZV het meest voorkomende herpesvirus is dat infectie veroorzaakt, gevolgd door HSV-1.

Detectie van herpesvirussen in het cerebrospinale vocht van volwassenen met vermoedelijke virale meningitis in Malawi.

Van deze hadden 59 (32%) bewezen meningitis (bacterieel, tuberculose of cryptococcen), 39 (21%) hadden normaal CSV en 14 (8%) hadden aseptische meningitis. Bij deze laatste groep werd in 9 (64%) een herpesvirus gedetecteerd: 7 (50%) hadden EBV en 2 (14%) hadden CMV, allen waren hiv-positief.

Resultaten bevestigen dat EV-specifieke RT-PCR HRV's kan detecteren en op praktisch niveau potentiële interpretatieproblemen kan identificeren als fecale monsters worden gebruikt voor surrogaat screening bij vermoedelijke virale meningitis.

Humane rhinovirussen (HRV's) kunnen worden onderverdeeld in drie soorten; HRV-A tot HRV-C.

Enterovirussen (EV) en parechovirussen (HPeV) zijn de meest voorkomende oorzaken van aseptische meningitis, encefalitis en sepsis-achtige syndromen bij pasgeborenen.

Serieuze meningitis geassocieerd met primaire genitale herpesinfectie

Aseptische meningitis is geen zeldzame complicatie van primaire genitale herpesinfectie veroorzaakt door herpes simplex virus type 2 (HSV-2). Vergeleken met andere typen virale meningitis wordt HSV-2-meningitis geassocieerd met een significant percentage neurologische complicaties in de acute fase. Bovendien zullen sommige patiënten later last krijgen van terugkerende aseptische meningitis (Mollaret's meningitis). We beschrijven zes patiënten, vijf vrouwen en één man, in de leeftijd van 26-35 jaar, met aseptische meningitis veroorzaakt door HSV-2.

Virale meningitis door echovirus types 6 en 9: epidemiologische gegevens uit West-Australië.

In de herfst van 1992 kende West-Australië een grote uitbraak van virale meningitis met dubbele etiologie.

Echovirus 9 veroorzaakte 41% van de gevallen en kwam voornamelijk voor in de stedelijke gebieden van West-Australië, terwijl echovirus 6, dat 37% van de gevallen veroorzaakte, meer verspreid was.

Gevoelige virologische evaluatie bij vermoedelijke meningitis: studie van een radio-immunotest voor de detectie van IgM-antilichamen tegen ECHO 9 en ECHO 11 virussen

Het merendeel van de gevallen van virale meningitis wordt bekend veroorzaakt door ECHO-virusinfecties aan de ene kant, en bof aan de andere kant.

Het West Nile Virus (WNV) is een Flavivirus dat op de mens wordt overgedragen via verschillende soorten muggen en uitbraken en sporadische ziektegevallen veroorzaakt in verschillende regio's van de Oude Wereld, inclusief het Middellandse Zeegebied.

Gezien het hoge percentage neurologische complicaties dat is vastgesteld bij de meest recente uitbraken van WNV-infecties in het Middellandse Zeegebied (Boekarest, Algerije), kan worden gedacht dat WNV een rol speelt in de factoren die bijdragen aan virale meningitis en encefalitis die voorkomen bij de bevolking in risicogebieden binnen Spanje.

Deze studie had tot doel de frequentie van aseptische meningitis veroorzaakt door herpesvirussen te evalueren, namelijk herpes simplex types I en II (HSV-1, HSV-2), Epstein-Barr virus (EBV), cytomegalovirus (CMV) en varicella-zoster virus (VZV).

SPORADISCHE VOORKOMST VAN ECHO VIRUS TYPES 27 EN 31 GEASSOCIEERD MET ASEPTISCHE MENINGITIS IN ONTARIO.

[Volwassen gevallen van virale meningitis veroorzaakt door echovirus type 13].

[Epidemische uitbraak van virale meningitis veroorzaakt door type 30 ECHO-virus].

[Uitbraak van virale meningitis veroorzaakt door echovirus type 4 in de provincie Misiones].

Zeventien cytokines/chemokines, namelijk interleukine (IL)-1β, IL-2, IL-4, IL-5, IL-6, IL-7, IL-8, IL-10, IL-12 (p70), IL-13, IL-17, interferon (IFN)-γ, tumor necrose factor (TNF)-α, granulocyten-coloniestimulerende factor (G-CSF), granulocyten-monocyten coloniestimulerende factor (GM-CSF), monocyten chemoattractant proteïne-1 (MCP-1) en macrofaag inflammatoir proteïne-1β (MIP-1β), werden gelijktijdig gemeten in CSV-supernatanten van acht kinderen met bofmeningitis, 11 kinderen met andere typen virale meningitis a

Bofmeningitis kan een distinctieve immunologische respons induceren vergeleken met andere typen virale meningitis.<CopyrightInformation>© 2011 The Authors. Pediatrics International © 2011 Japan Pediatric Society.</C

ACHTERGROND: Het bofvirus is vaak de veroorzaker van aseptische meningitis en bof komt nog steeds voor in Japan. We vergeleken gegevens van patiënten met bofmeningitis en patiënten met aseptische meningitis veroorzaakt door andere virussen om bofmeningitis-specifieke cytokine/chemokine veranderingen in het cerebrospinale vocht (CSV) te identificeren. METHODEN: We verduidelijkten het cytokine/chemokine netwerk op basis van cytokine/chemokine profielen in CSV van kinderen met bofmeningitis en meningitis door andere virale infecties met behulp van multiplex cytokinemeting. Zeventien cytokines/chemokines, namelijk interleukine (IL)-1β, IL-2, IL-4, IL-5, IL-6, IL-7, IL-8, IL-10, IL-12 (p70), IL-13, IL-17, interferon (IFN)-γ, tumor necrose factor (TNF)-α, granulocyten-coloniestimulerende factor (G-CSF), granulocyten-monocyten coloniestimulerende factor (GM-CSF), monocyten chemoattractant proteïne-1 (MCP-1) en macrofaag inflammatoir proteïne-1β (MIP-1β), werden gelijktijdig gemeten in CSV-supernatanten van acht kinderen met bofmeningitis, 11 kinderen met andere typen virale meningitis en acht kinderen met koorts zonder neurologische complicaties zoals convulsies. RESULTATEN: We vonden dat IL-8, IL-10, IL-12, IL-13 en IFN-γ een statistisch significante toename vertoonden in CSV van bofmeningitis vergeleken met andere typen virale meningitis en koorts zonder neurologische complicaties. CONCLUSIE: Bofmeningitis kan een distinctieve immunologische respons induceren vergeleken met andere typen virale meningitis.

Een ziekenhuisopname met virale meningitis werd gedefinieerd als elke ontslag met diagnoses van bofmeningitis (B26.1), enterovirale meningitis (A85.0), tekenencefalitis (A84.1) en virale ongedifferentieerde meningitis (A87.9) volgens ICD-10.

Moleculaire typering van enterovirussen geassocieerd met virale meningitis in Cyprus, 2000-2002.|


Wat zijn de verschillende klassen van oraal toegediende geneesmiddelen die worden gebruikt voor de behandeling van diabetes

Answer: Er zijn een aantal klassen van medicijnen die worden gebruikt voor de behandeling van type 2 diabetes. Deze omvatten biguaniden zoals metformine, die de hepatische glucoseafgifte verminderen; sulfonylureumderivaten zoals Glimepiride, meglitiniden zoals repaglinide en d-fenylalanine derivaten, die allemaal de pancreatische insulineafgifte stimuleren; glitazonen of thiazolidinedionen die het lichaam gevoeliger maken voor insuline; DPP-4 remmers die de hoeveelheid glucose die in het lichaam wordt aangemaakt verlagen; alfa-glucosidase remmers die de opname van koolhydraten in het bloed vertragen; en galzuurbinders die de bloedglucose verlagen

bereikt door selectieve remming van de natrium-glucose co-transporter 2 (SGLT2).

Na een decennium lange inspanning om de farmacokinetiek van GLP1 te verbeteren, zijn er momenteel een aantal GLP1-analogen op de markt beschikbaar

kortwerkende glucagon-achtige peptide-1 receptoragonisten exenatide en lixisenatide.

Sulfonylureum (SU) geneesmiddelen hebben een geschiedenis van meer dan 60 jaar en zijn traditioneel de belangrijkste keuze als tweedelijns middelen die aan metformine worden toegevoegd zodra de glykemische controle met metformine monotherapie verslechtert;

In 2013 waren sulfonylureumderivaten de meest gebruikte tweedelijnsbehandeling na metformine

deze positie werd ingenomen door DPP-4 remmers

[Studies over de resorptie van oraal toegediende antibiotica en chemotherapeutische middelen bij kinderen en de modificatie daarvan.

De geneesmiddelen die worden gebruikt voor de behandeling van diabetes mellitus zijn divers en omvatten verschillende klassen.

Veel van de therapeutische middelen die worden gebruikt voor de behandeling van diabetes mellitus kunnen de bloedglucose verlagen tot gevaarlijke concentraties; deze omvatten de sulfonylureum-, meglitinide- en thiazolidinedionen-klassen.

De meest voorkomende therapeutische klassen geneesmiddelen die in alle deelnemende regio's in de voorgaande week werden gebruikt, waren cardiovasculair, gastro-intestinaal, metabool (inclusief geneesmiddelen voor diabetes) en het zenuwstelsel.

Het gebruik van orale antidiabetica, per geneesmiddelklasse, verschilde niet significant per ras/etniciteit (p = 0,33 voor TZD's, p = 0,43 voor metformine, p = 0,38 voor sulfonylureumderivaten).

Het gebruik van deze geneesmiddelen was ook gebruikelijk onder insuline-behandelde diabetici, maar verschilde niet significant van niet-diabetici.

Het geneesmiddelengebruik onder degenen die met insuline werden behandeld en degenen die oraal werden behandeld was aanzienlijk hoger dan onder niet-diabetici, terwijl het verschil tussen diabetici op dieet en niet-diabetici veel kleiner was.

ONGETITELD: De doelstellingen van de studie waren het evalueren van verschillen in dieet, mondhygiënegewoonten en sociale klasse bij kinderen met type I diabetes mellitus (DM), vergeleken met niet-diabetici, en het onderzoeken van de relatie tussen geselecteerde cariës-risicofactoren en cariës-ervaring bij diabetici.

Vildagliptine is een krachtige en selectieve remmer van dipeptidylpeptidase-IV (DPP-4), oraal werkzaam, die de glykemische controle verbetert bij patiënten met type 2 diabetes (T2DM) voornamelijk door het verbeteren van de functie van de pancreatische (alfa- en bèta-) eilandjes.

De literatuur omvat originele studies en meta-analyses geïdentificeerd in PubMed, recente abstracts gepresenteerd op grote diabeteswetenschappelijke conferenties, en klinische onderzoeken geregistreerd bij ClinicalTrials.gov. Hoewel er enkele verschillen zijn in de farmacokinetische en farmacodynamische profielen van de verschillende DPP-4 remmers, zijn het allemaal kleine oraal werkzame verbindingen met over het algemeen vergelijkbare HbA1c-verlagende werkzaamheid.

De auteurs concluderen dat rosiglitazon veilig kan worden toegediend met metformine en, vanwege de verschillende werkingsmechanismen van deze middelen, een therapeutisch voordeel kan bieden bij patiënten met type 2 diabetes mellitus.

Er zijn verschillende klassen van antidiabetica gerapporteerd voor de behandeling van diabetes.

Er zijn nu vier verschillende klassen van orale medicatie beschikbaar voor de behandeling van diabetes: sulfonylureumderivaten, biguaniden, thiazolidinedionen en alfa-glucosidase remmers.

Tijdens de follow-up werd incident behandeld diabetes gedefinieerd als een zelfrapportage van een nieuwe diagnose van diabetes door een arts, behandeld met insuline of orale geneesmiddelen.

Deze systematische review zal de therapietrouw en persistentie vergelijken tussen de verschillende klassen medicatie die beschikbaar zijn voor mensen met type 2 diabetes.

Vijf klassen van orale hypoglykemische geneesmiddelen en twee spoorelementen die worden gebruikt voor de behandeling van diabetes mellitus bij mensen worden besproken en de huidige kennis over het gebruik van deze geneesmiddelen bij diabetische honden en katten wordt gepresenteerd.

Sulfonylureumderivaten, biguaniden, alfa-glucosidase remmers, meglitiniden, DPP-4 remmers en thiazolidinedionen behoren tot de klassen van orale hypoglykemische geneesmiddelen die beschikbaar zijn voor de behandeling van type II diabetes, maar er bestaan zorgen over de veiligheid en werkzaamheid van deze geneesmiddelen.

Momenteel zijn er vier klassen van oraal toegediende antidiabetica beschikbaar voor gebruik bij patiënten met type 2 diabetes: insuline secretagogen, biguaniden, alfa-glucosidase remmers en thiazolidinedionen.


Welke pipelines worden gebruikt voor het analyseren van gegevens uit ChIP-nexus-experimenten?

Answer: PeakXus en Q-nexus maken uitgebreide ontdekking van transcriptiefactor-bindingsplaatsen mogelijk uit ChIP-nexus-experimenten.

PeakXus: uitgebreide ontdekking van transcriptiefactor-bindingsplaatsen uit ChIP-Nexus- en ChIP-Exo-experimenten.

We beschrijven een peak caller PeakXus die specifiek is ontworpen om te profiteren van de verhoogde resolutie van ChIP-exo/Nexus en ontwikkeld met het doel zo min mogelijk aannames over de gegevens te doen om ontdekkingen van nieuwe bindingspatronen mogelijk te maken. We passen PeakXus toe op ChIP-Nexus- en ChIP-exo-experimenten uitgevoerd in zowel Homo sapiens als in Drosophila melanogaster cellijnen.

Q-nexus: een uitgebreide en efficiënte analysepipeline ontworpen voor ChIP-nexus.

Hier presenteren we een uitgebreid softwarepakket voor ChIP-nexus-gegevens dat gebruikmaakt van de willekeurige barcodes voor selectieve verwijdering van PCR-duplicaten en voor kwaliteitscontrole. Verder ontwikkelden we op maat gemaakte methoden om de breedte van het beschermde gebied als gevolg van eiwit-DNA-binding te schatten en om bindingsposities af te leiden uit ChIP-nexus-gegevens. Ten slotte pasten we onze peak calling-methode toe evenals de twee andere methoden MACE en MACS2 op de beschikbare ChIP-nexus-gegevens.


Wat doen statines?

Answer: Statines verlagen een hoog cholesterolgehalte

Statines zijn remmers van HMG-CoA-reductase, het enzym dat de reductie van HMG-CoA tot mevalonzuur door NADPH katalyseert

Statines, die specifiek HMG Co-A reductase remmen, de snelheidsbepalende stap van de cholesterolbiosynthese, worden veel voorgeschreven om het serumcholesterol en het cardiale risico te verlagen,

DOELSTELLINGEN: Statines zijn een lipidenverlagende behandeling, vaak voorgeschreven ter preventie van cardiovasculaire gebeurtenissen.

De opvattingen van artsen over het vermogen van statines om het leven te verlengen, waren significant geassocieerd met hun bereidheid om de behandeling te starten. CONCLUSIE: De algemene resultaten suggereren dat artsen een wisselend en suboptimaal begrip hebben van het effect van statines.

Echter, de meta-regressieanalyse gaf aan dat de leeftijd van de studie deelnemers de associatie tussen statinegebruik en kankerrisico modificeerde (P = .003). CONCLUSIE: Onze bevindingen ondersteunen geen beschermend effect van statines tegen kanker.

Wat minder bekend is, is een fenomeen waarbij statines een myopathie kunnen veroorzaken, die aanhoudt of kan verergeren na het stoppen met het medicijn.

Statines kunnen een necrotiserende myopathie en hyperCKaemie veroorzaken die omkeerbaar is na het stoppen van het medicijn.

* Onze gegevens tonen geen gunstig effect van statines op het verminderen van ziekte-inflammatie bij RA-patiënten. DOEL: Het onderzoeken van het mogelijke ontstekingsremmende effect van statines in een cohort van patiënten met reumatoïde artritis (RA). METHODEN: We voerden een cohortstudie uit bestaande uit alle patiënten met ten minste één claim voor RA met behulp van LifeLink, een database voor ziektekostenverzekeringsclaims.

Statines worden veel gebruikt bij niertransplantatiepatiënten vanwege hun bewezen voordelen in de algemene bevolking, maar bewijs ter ondersteuning van hun gebruik ontbreekt. Om de voordelen en nadelen van statinetherapie op mortaliteit en nieruitkomsten bij niertransplantatieontvangers te beoordelen. We doorzochten MEDLINE, EMBASE, het Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) en doorzochten handmatig referentielijsten van artikelen en wetenschappelijke verslagen. Gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken (RCT's) en quasi-RCT's die statines vergelijken met placebo, geen behandeling of andere statines bij niertransplantatieontvangers. Twee auteurs beoordeelden onafhankelijk de kwaliteit van de studies en haalden gegevens op.

Daarom is het belangrijk te begrijpen of andere signaalroutes die betrokken zijn bij atherosclerose doelwitten kunnen zijn van statines, en zo ja, of individuen met "overactiviteit" van deze routes kunnen profiteren van statinetherapie, ongeacht het serumcholesterolgehalte. Statines remmen de synthese van isoprenoïden, die belangrijk zijn voor de functie van de Rho/Rho-geassocieerde coiled-coil-bevattende kinase (ROCK) route.

Bewijs voor statines bij mensen die een niertransplantatie hebben ondergaan was schaars en van lagere kwaliteit vanwege onnauwkeurige effectschattingen en bood beperkte systematische evaluatie van behandelingsschade. Statines kunnen cardiovasculaire gebeurtenissen bij niertransplantatieontvangers verminderen, hoewel de behandelingseffecten onnauwkeurig zijn.

Statines verminderden de 24-uurs urine-eiwituitscheiding (6 studies, 311 patiënten: MD -0,73 g/24 u, 95% BI -0,95 tot -0,52), maar er was geen significante verbetering in creatinineklaring - een surrogaatmarker van nierfunctie (11 studies, 548 patiënten: MD 1,48 mL/min, 95% BI -2,32 tot 5,28). De incidentie van rhabdomyolyse, verhoogde leverenzymen en stopzettingspercentages door bijwerkingen (bekende complicaties van statinegebruik) waren niet significant verschillend tussen patiënten die statines kregen en placebo. Statines verminderden significant het risico op sterfte door alle oorzaken en cardiovasculaire sterfte bij CKD-patiënten die geen niervervangende therapie ondergingen.

Statines zijn minder kosteneffectief wanneer ze worden verkregen tegen gemiddelde winkelprijzen, vooral bij patiënten met een lager CVD-risico. Hoewel statines het absolute CVD-risico bij patiënten met CKD verminderen, compenseren het verhoogde risico op rhabdomyolyse en concurrerende risico's geassocieerd met progressieve CKD deze voordelen gedeeltelijk.

In deze review bespreken we het relatieve effect van statines op het veroorzaken van insulineresistentie en de vermindering van insulinesecretie. Narratief overzicht van de literatuur waarin de bevindingen van literatuur werden samengevat die werd verkregen uit zoekopdrachten in gecomputeriseerde databases, handmatige zoektochten en gezaghebbende teksten met gebruik van de trefwoorden "Statines", "Gerandomiseerde klinische proef", "Insulinegevoeligheid", "Insulineresistentie", "Insulinesecretie", "Diabetes Mellitus" alleen en/of in combinatie. Het gewicht van klinisch bewijs suggereert een verslechterend effect van statines op insulineresistentie en secretie, hoewel fundamentele wetenschappelijke studies geen duidelijke moleculaire verklaring vonden en tegenstrijdig bewijs leverden over zowel de gunstige als de nadelige effecten van statinetherapie op insulinegevoeligheid.

Deze studie werd uitgevoerd om de immunomodulerende mechanismen van statines te onderzoeken die de IFN-respons in PDC's richten. We isoleerden menselijke bloed-PDC's door flowcytometrie en onderzochten de effecten van simvastatine en pitavastatine op PDC-activatie, IFNalpha-productie en intracellulaire signalering. Statines remden IFNalpha-productie sterk en tumor necrose factor alfa-productie matig in menselijke PDC's als reactie op Toll-like receptor-liganden.

De eerdere JUPITER (Justification for the Use of Statins in Primary Prevention) studie leverde aantrekkelijk bewijs dat het risico op veneuze trombose mogelijk door statines kan worden verlaagd.

Statines (HMG-CoA-reductase remmers) verminderen postoperatieve adhesies door het verhogen van de peritoneale fibrinolytische activiteit.

Statines (HMG-CoA-reductase remmers) verminderen de expressie van CD40 in menselijke vasculaire cellen.

HMG-CoA-reductase remmers (statines) activeren de expressie van PPARalpha/PPARgamma en ABCA1 in gekweekte galblaasepitheelcellen.

HMG-CoA-reductase remmers (statines) kunnen hoge verhogingen van creatinefosfokinase (CK) veroorzaken bij patiënten met onopgemerkte hypothyreoïdie.

HMG-CoA-reductase remmers (statines) verminderen de vorming van hypertrofische littekens in een model van wondgenezing in konijnenoren.

HMG-CoA-reductase remmers, statines, induceren fosforylering van Mdm2 en verzwakken de p53-respons op DNA-schade.

Het doelwit voor statines, HMG-CoA reductase, wordt tot expressie gebracht in ductaal carcinoom in situ en kan de patiëntrespons op radiotherapie voorspellen.

Twee meta-analyses hebben aangetoond dat statines de overleving niet verbeteren, terwijl twee andere verbeterde hartfunctie en verminderde ontsteking bij hartfalen (HF) lieten zien. Het lijkt erop dat lipofiele statines betere overlevings- en andere uitkomstvoordelen opleveren in vergelijking met hydrofiele statines.

Statines vormen de huidige basis van lipidenverlagende therapie, ondanks dat ze beperkingen kunnen hebben in werkzaamheid en veiligheid. Bij hoogrisicopatiënten die de huidige lipidedoelen niet bereiken, bij degenen die statines niet verdragen of bij patiënten met atherogene dyslipidemie, is het mogelijk om twee of meer lipidenverlagende geneesmiddelen te combineren, waaronder statines, ezetimibe, galzuurbinders, fibraten, niacine en voorgeschreven omega-3 vetzuren. Echter, voor de meeste van deze combinatietherapieën ontbreken nog cruciale gegevens over klinische uitkomsten.

Echter, de bevindingen van twee grote RCT's ondersteunen het bewijs van eerdere studies niet en suggereren dat statines geen gunstige effecten hebben bij hartfalen.

Vervolgens hebben een aantal niet-gerandomiseerde studies aangetoond dat statines de klinische uitkomsten verbeteren bij patiënten met hartfalen (HF).

EN WAT VOEGT DE STUDIE TOE?: Statines hebben in laboratoriumstudies een breed spectrum aan antikanker eigenschappen getoond.

Statine-geïnduceerde myopathie is een belangrijke oorzaak van statine-intolerantie en de meest voorkomende reden voor het stoppen met statines.

Deze bevindingen benadrukken de noodzaak om de pathofysiologie van statine-geïnduceerde myalgie beter te definiëren en methodologieën te ontwikkelen om de behandeling van statine-intolerante patiënten te begeleiden.


Welke cellen scheiden alfa defensine 5 uit?

Answer: Menselijke enterische α-defensines (HD5 en HD6), belangrijke antimicrobiële peptiden geproduceerd door Paneth-cellen in de darm, spelen een belangrijke rol in de aangeboren immuniteit van de darm.

Het belangrijkste weefsel waarin HD5 wordt tot expressie gebracht is de crypt van de dunne darm, een anaërobe niche die aanzienlijke hoeveelheden van zowel geoxideerde als (gedeeltelijk) gereduceerde HD5 zou moeten toelaten.

Menselijke α-defensine 5 (HD5) vertoont een breed spectrum aan antimicrobiële activiteit en speelt een belangrijke rol in de mucosale immuniteit van de dunne darm.

Menselijke enterische α-defensines (HD5 en HD6), belangrijke antimicrobiële peptiden geproduceerd door Paneth-cellen in de darm, spelen een belangrijke rol in de aangeboren immuniteit van de darm.

Menselijke α-defensine 5 (HD5), het meest voorkomende enterische antimicrobiële peptide,

HD5, van nature aanwezig in zeer hoge concentraties in de mucosa van de dunne darm,

Menselijke α-defensine 5 (HD5) is een innate immuun-effectorpeptide dat wordt uitgescheiden door epitheelcellen in het genito-urinaire kanaal.

Menselijke α-defensine 5 (HD5) is een 32-residu cysteïnerijk gastheer-verdedigingspeptide dat een breed spectrum aan antimicrobiële activiteit vertoont en bijdraagt aan de aangeboren immuniteit in de menselijke darm en andere orgaansystemen.

De concentraties lactoferrine en defensines in moedermelk van te vroeg geboren baby's hebben antimicrobiële activiteit tegen veelvoorkomende neonatale pathogenen.


Veroorzaken statines diabetes?

Answer: De relatie tussen T2DM en statines is verder gecompliceerd omdat deze geneesmiddelen nieuwe diabetes (NOD) kunnen veroorzaken, hoewel er een algemeen voordeel is in termen van het voorkomen van vasculaire gebeurtenissen.

Het gebruik van statines is in verband gebracht met een verhoogd risico op het ontwikkelen van type 2 diabetes (T2DM) en met een verslechterde glykemische controle bij T2DM-patiënten

De relatie tussen T2DM en statines is verder gecompliceerd omdat deze geneesmiddelen nieuwe diabetes (NOD) kunnen veroorzaken, hoewel er een algemeen voordeel is in termen van het voorkomen van vasculaire gebeurtenissen

Er is echter een klein, maar significant risico op nieuwe diabetes gemeld bij patiënten die met statines worden behandeld.

De National Lipid Association (NLA) Statin Diabetes Safety Task Force concludeerde dat het cardiovasculaire voordeel van statinetherapie opweegt tegen het risico op het ontwikkelen van diabetes

Er is herhaaldelijk gerapporteerd dat statines nieuwe diabetes mellitus (DM) kunnen veroorzaken. Er is echter beperkte bewijsvoering uit directe vergelijkingen tussen statines over de vraag of het risico op DM verschilt tussen statines.

Korte blootstelling aan statines wordt geassocieerd met een verminderde sterfte door alle oorzaken bij personen met diabetes.

Ondanks het feit dat hogere statinedoses waarschijnlijker leiden tot nieuwe diabetes, worden voor elk geval van diabetes dat wordt veroorzaakt ongeveer drie cardiovasculaire gebeurtenissen verminderd met hoge dosis versus matige dosis statinetherapie.

Statines zijn op bewijs gebaseerde geneesmiddelen om cardiovasculaire (CV) ziekten te voorkomen. Hun voordelen zijn echter betwist vanwege een statine-gerelateerd verhoogd risico op nieuwe diabetes

In vergelijking met pravastatine kan behandeling met statines met een hogere potentie, vooral atorvastatine en simvastatine, geassocieerd zijn met een verhoogd risico op nieuwe diabetes

Statines worden geassocieerd met een kleine toename van de incidentie van diabetes bij patiënten die vatbaar zijn voor glykemische veranderingen

Gebruik van statines met hogere potentie wordt geassocieerd met een matige toename van het risico op nieuwe diabetes in vergelijking met statines met lagere potentie bij patiënten die worden behandeld voor secundaire preventie van cardiovasculaire ziekten

Een verhoogd risico op nieuwe behandelde diabetes werd gevonden bij degenen die met statines werden behandeld, met een significant effect van duur en dosis

Hoewel de meeste klinische studies een verslechtering van insulineresistentie en secretie suggereren, wegen de cardiovasculaire voordelen van statinetherapie op tegen het risico op het ontwikkelen van insulineresistentie, dus suggereren de gegevens de noodzaak om dyslipidemie te behandelen en patiënten bewust te maken van het mogelijke risico op het ontwikkelen van type 2 diabetes of, als ze al diabetisch zijn, op het verslechteren van hun metabole controle

Statinetherapie kan het risico op het ontstaan van diabetes bij personen met hypercholesterolemie licht verhogen.


Wat is het effect van nocodazol celbehandeling?

Answer: Nocodazol veroorzaakt mitotische arrestatie.

antimitotische SAC-inducerende middelen (d.w.z. nocodazol

Cellen kunnen ook verrijkt worden in mitose met behulp van nocodazol

ontsnapping aan metafase I-arrest veroorzaakt door nocodazolbehandeling

de behandeling van CD4+ T-cellen met nocodazol, dat het microtubulaire netwerk verstoort,