Bevatten archaeale genomen één of meerdere replicatieoorsprongen?

Answer: Sommige archaea repliceren vanaf enkele oorsprongen, maar de meeste archaea en alle eukaryoten repliceren met meerdere oorsprongen.

Daarom suggereren deze bewijslijnen sterk dat de geïdentificeerde regio een replicatieoorsprong is, die wordt aangeduid als oriC1. De analyse van de y-component van de Z-curve, d.w.z. de MK-dispariteitscurve, suggereert de aanwezigheid van een andere replicatieoorsprong die overeenkomt met een van de pieken in de MK-dispariteitscurve rond 1.388 kb van het genoom

Onze resultaten suggereren sterk dat de enkele replicatieoorsprong van M. mazei zich bevindt in de intergene regio

Bacteriën en sommige archaea repliceren vanaf enkele oorsprongen, terwijl de meeste archaea en alle eukaryoten repliceren met meerdere oorsprongen.

Meerdere DNA-replicatieoorsprongen zijn een kenmerk van eukaryoten en sommige archaea

Meerdere orc/cdc6-geassocieerde replicatieoorsprongen werden voorspeld in alle geanalyseerde haloarchaeale genomen

Verschillende replicatieoorsprongen in sommige archaeale genomen laten behoorlijk verschillende patronen van strengasymmetrie zien

Het enkele chromosoom van Pyrobaculum calidifontis bevat vier replicatieoorsprongen

Zes archaeale genomen van het geslacht Sulfolobus met drie replicatieoorsprongen werden geselecteerd

De sterke replicatie-biased structuur van het Sulfolobus-chromosoom impliceert dat de meerdere replicatieoorsprongen andere doelen dienen dan alleen het verkorten van de benodigde tijd voor replicatie

De 3 DNA-replicatieoorsprongen van Sulfolobus acidocaldarius

We hebben een combinatie van genetische, biochemische en bio-informatica benaderingen gebruikt om DNA-replicatieoorsprongen in H. volcanii in kaart te brengen. Vijf autonoom replicerende sequenties werden gevonden naast cdc6/orc1-genen

Het paradigma van meerdere replicatieoorsprongen is ook aangetoond binnen het archaeale domein van het leven

Meerdere chromosoom-replicatieoorsprongen in Sulfolobus-soorten hebben nog een eukaryotische eigenschap toegevoegd aan de archaea

We hebben Z-curve-analyse toegepast om één replicatieoorsprong in het Methanocaldococcus jannaschii-genoom te identificeren, twee replicatieoorsprongen in het Halobacterium species NRC-1-genoom en één replicatieoorsprong in het Methanosarcina mazei-genoom.

Archaea lijken te repliceren met een enkele oorsprong (net als eubacteriën), hoewel archaeale replicatiefactoren meer lijken op die van eukaryoten

Op basis van bovenstaande analyse is een model van replicatie van Halobacterium NRC-1 met twee replicatieoorsprongen en twee termina voorgesteld.

Bovendien worden de potentiële meerdere replicatieoorsprongen van de archaeon Sulfolobus solfataricus gesuggereerd door de analyse gebaseerd op de Z-curve-methode

Hoewel meerdere replicatieoorsprongen zijn waargenomen in archaea, is er aanzienlijk minder bekend over hun evolutionaire processen.

Meerdere orc/cdc6-geassocieerde replicatieoorsprongen in haloarchaeale genomen


Welke pathologische aandoeningen worden veroorzaakt door mutaties in het CYLD-gen?

Answer: Aangezien verlies van CYLD-expressie kan worden waargenomen bij verschillende typen menselijke kanker, is het nu goed vastgesteld dat CYLD fungeert als een tumorsuppressorgen. Pathogene mutaties in CYLD kunnen worden geïdentificeerd bij patiënten met het Brooke-Spiegler-syndroom, (familiaire) cylindromatose of multiple familiale trichoepitheliomen. CYLD-expressie is ook gerapporteerd als sterk gereduceerd in basaalcelcarcinoom (BCC), de meest voorkomende kanker bij mensen.

We detecteerden een frameshift-mutatie in het CYLD-gen, aangeduid als 2253delG, die ten grondslag ligt aan de aandoening en konden aantonen dat een enkele mutatie kan resulteren in verschillende klinische en histologische uitingen bij familiale cylindromatose.

Eerder was een kandidaat MTF-locus in kaart gebracht op 9p21, terwijl het ziektegen voor familiale cylindromatose, het CYLD-gen gelegen op 16q21-13, was geïdentificeerd.

Hier tonen we aan dat mutaties in het CYLD-gen ook de genetische basis vormen voor drie verschillende Chinese families met MFT.

Familiale trichoepithelioma (MFT) en familiale cylindromatose zijn twee klinisch verschillende kankersyndromen. MFT-patiënten ontwikkelen voornamelijk trichoepitheliomen in het gezicht, terwijl cylindromatose-patiënten cylindromen ontwikkelen, voornamelijk (ongeveer 90%) op hoofd en nek.

Fenotype van familiale cylindromatose geassocieerd met een R758X nonsense-mutatie in het CYLD tumorsuppressorgen.

We beschrijven een familie met cylindromatose, waarin getroffen individuen een geërfde R758X nonsense-mutatie van CYLD hebben.

CYLD-mutaties liggen ten grondslag aan Brooke-Spiegler, familiale cylindromatose en multiple familiale trichoepithelioma-syndromen.

We beschrijven een enkele familie met getroffen leden die ofwel het FC- of het MFT-fenotype vertonen, geassocieerd met een mutatie in het CYLD-gen.

Individuen met germinale mutaties in het tumorsuppressorgen CYLD lopen een hoog risico op het ontwikkelen van ontsierende cutane aanhangseltumoren, waarbij de kenmerkende tumor de sterk georganiseerde cylindroom is.

CYLD is een tumorsuppressorgen dat gemuteerd is in huidaanhangseltumoren zoals cylindromen, trichoepitheliomen en spiradenomen.

Daarnaast hebben we Maspin-downregulatie gekarakteriseerd in cylindromen, trichoepitheliomen en spiradenomen die functionele inactiverende mutaties van CYLD dragen, wat ook bewijs levert voor de correlatie tussen verminderde CYLD-functie en afgenomen Maspin-expressie in vivo in menselijke tumoren.

Germinale mutatie in cylindromatose (CYLD), een tumorsuppressorgen, veroorzaakt familiale cylindromatose en het Brooke-Spiegler-syndroom.

Patiënten met heterozygote germinale truncerende mutaties in het CYLD-gen ontwikkelen meerdere primaire tumoren gerelateerd aan haarfollikels. Zowel een sterk gepatterneerde tumor, genaamd cylindroom, als een sterk gedesorganiseerde tumor, genaamd spiradenoom, kunnen zich bij dezelfde patiënt ontwikkelen.

Multiple trichoepitheliomen geassocieerd met een nieuwe heterozygote mutatie in het CYLD-gen als aanvulling op de histopathologische diagnose.

Multiple trichoepitheliomen (TE's), vooral in familiale context, zijn geassocieerd met germinale heterozygote mutaties in het CYLD-gen.

We beschrijven een 35-jarige vrouw met meerdere gezichts-TE's, bij wie de moleculair-genetische analyse een nieuwe heterozygote c.1843delT-mutatie in het CYLD-gen aan het licht bracht.

Deze frameshift-mutatie was ook aanwezig in heterozygote toestand in de TE-tumorcellen. De aantoning van een nieuwe CYLD-mutatie werd gebruikt als aanvulling op de histopathologische diagnose in dit geval.

Nieuwe germinale mutatie in het CYLD-gen bij een Slowaakse patiënt met het Brooke-Spiegler-syndroom.

Deze nieuwe germinale mutatie in het CYLD-gen van een Slowaakse patiënt met het Brooke-Spiegler-syndroom breidt de catalogus van bekende CYLD-germinale mutaties bij deze aandoening uit.

Moleculair biologisch onderzoek van het CYLD-gen uitgevoerd op perifere bloedmonsters identificeerde een nieuwe splice-site c.2041+1 G>T-mutatie.

Patiënten met het Brooke-Spiegler-syndroom hebben verschillende mutaties in het CYLD-gen, een tumorsuppressorgen gelegen op chromosoom 16q.

Mutatie en verlies van heterozygotie van het CYLD-gen veroorzaken de ontwikkeling van cylindromatose, een goedaardige tumor die afkomstig is van de huid.

Onze studie toont aan dat CYLD-expressie sterk gereduceerd is in basaalcelcarcinoom (BCC), de meest voorkomende kanker bij mensen.

Hoewel sommige vroege studies een rol suggereerden voor het PTCH-gen op chromosoom 9q22.3 in de etiopathogenese van MFT, identificeerden recente studies bij incidentele patiënten met het MFT-klinische fenotype mutaties in het CYLD-gen op chromosoom 16q12-q13, een gen verantwoordelijk voor BSS.

Aangezien verlies van CYLD-expressie kan worden waargenomen bij verschillende typen menselijke kanker, is het nu goed vastgesteld dat CYLD fungeert als een tumorsuppressorgen.

Mutaties in CYLD kunnen worden geïdentificeerd bij patiënten met het Brooke-Spiegler-syndroom, (familiaire) cylindromatose of multiple familiale trichoepithelioma.

We tonen aan dat expressie in tumorige epidermale cellen van een catalytisch inactieve vorm van CYLD (CYLD(C/S)), die de geïdentificeerde mutaties van CYLD in menselijke tumoren nabootst en concurreert met het endogene CYLD, leidt tot verhoogde celproliferatie en remming van apoptose.

In tegenstelling tot eerdere studies die de ontwikkeling van goedaardige tumoren door mutaties in het CYLD-gen toonden, leveren wij hier bewijs dat het optreden van mutaties in het CYLD-gen in tumorige epidermale cellen (met eerdere mutaties) de agressiviteit van carcinomen verhoogt, voornamelijk door versterking van de expressie van angiogene factoren, en daarmee een sleutelrol speelt in de maligniteit van epidermale kanker.

Door interphase cytogenetica werd een (sub)clonale biallelic CYLD-deletie waargenomen in 1 van 29 primaire cHL, terwijl signaalpatronen die verminderde CYLD-kopieaantallen aangeven werden waargenomen in totaal 10 van 29 primaire gevallen.

Mutatie in het CYLD-gen binnen een familie met het Brooke-Spiegler-syndroom.

Het Brooke-Spiegler-syndroom is een zeldzame autosomaal dominante ziekte gekenmerkt door meerdere huidaanhangseltumoren veroorzaakt door diverse mutaties in het CYLD-gen op chromosoom 16q12-q13.

Auteurs rapporteren een geval van het Brooke-Spiegler-syndroom (BSS) met een nieuwe germinale CYLD-mutatie en diverse somatische mutaties geïdentificeerd in de laesies.

Het beschikbare histopathologische materiaal omvatte 24 trichoepitheliomen, 2 grote nodulaire basaalcelcarcinomen (BCC's), 2 spiradenomen, 1 spiradenocylindroom en 1 trichoblastoom bestaande uit grote en kleine noduli met prominente clear cell-differentiatie.

Om de omvang en ernst van klinische kenmerken bij getroffen individuen uit 2 grote families met bewezen heterozygote mutaties in het CYLD-locus volledig vast te stellen en deze bevindingen te correleren met de 3 aanhangseltumor predispositie syndromen (familiale cylindromatose, Brooke-Spiegler-syndroom en multiple familiale trichoepitheliomen) die bekend zijn geassocieerd met dergelijke germinale mutaties.

In dit rapport identificeerden we een nieuwe mutatie van het CYLD-gen in een Chinese familie met MFT.

Geval van het Brooke-Spiegler-syndroom met een nieuwe germinale diepe intronmutatie in het CYLD-gen leidend tot intronale exonisatie, diverse somatische mutaties en ongebruikelijke histologie.

We presenteren een geval van het Brooke-Spiegler-syndroom met een germinale diepe intronmutatie in het CYLD-gen leidend tot intronale exonisatie.

Een diepe intronmutatie die exonisatie veroorzaakt en een somatische sequentiemutatie die exon skipping veroorzaakt, zijn tot nu toe niet gerapporteerde genetische mechanismen die het CYLD-gen betreffen bij patiënten met het Brooke-Spiegler-syndroom.

Nieuwe splice-mutatie van het CYLD-gen in een Taiwanese familie met multiple familiale trichoepitheliomen.

Mutaties in het CYLD-gen, dat ook het gen is dat verantwoordelijk is voor familiale cylindromatose, zijn recentelijk gerapporteerd.

We rapporteren een nieuwe splice-mutatie (IVS12 + 1 G-->A) in het CYLD-gen in een Taiwanese stamboom met MFT, en bespreken nieuwe ontwikkelingen in behandelingsopties.

Nieuwe CYLD-mutaties in huidaanhangseltumoren en bewijs dat asparaginezuur 681 in CYLD essentieel is voor de deubiquitinase-activiteit.

Het Brooke-Spiegler-syndroom, familiale cylindromatose en familiale trichoepithelioma zijn autosomaal-dominante genetische predisposities voor goedaardige tumoren van huidaanhangsels veroorzaakt door mutaties in het CYLD-gen gelokaliseerd op chromosoom 16q12-q13.

Het ziektegen werd in kaart gebracht op 16q12-13, en mutaties in het CYLD-gen werden geïdentificeerd in families met BSS.

Door sequentieanalyse identificeerden we een terugkerende mutatie 2272C>T (R758X) van het CYLD-gen bij de getroffen individuen van deze familie, die eerder was geïdentificeerd in andere etnische families met familiale cylindromatose.|


Wat is de genetische basis van Spinale Musculaire Atrofie (SMA)?

Answer:
De moleculair genetische basis van spinale musculaire atrofie (SMA), een autosomaal recessieve neuromusculaire aandoening, is het verlies van functie van het survival motor neuron-gen (SMN1). Mutaties in het SMN1-gen zijn verantwoordelijk voor SMA. Een enkele nucleotide in het SMN-gen reguleert splicing en is verantwoordelijk voor spinale musculaire atrofie. Een cruciale vraag is waarom alleen het homozygote verlies van SMN1, en niet SMN2, resulteert in spinale musculaire atrofie (SMA). H4F5 is ook sterk gedeleteerd in type I SMA-chromosomen en is daarmee een kandidaat fenotypische modulator voor SMA.
De moleculair genetische basis van spinale musculaire atrofie (SMA), een autosomaal recessieve neuromusculaire aandoening, is het verlies van functie van het survival motor neuron-gen (SMN1).

Mutaties in TRPV4, dat codeert voor een kationkanaal, zijn recentelijk geïdentificeerd in één grote dominante congenitale spinale musculaire atrofie-familie, maar de genetische basis van dominante congenitale spinale musculaire atrofie in veel families blijft onbekend.

Wij rapporteren klinische, elektrofysiologische, spier-MRI en histopathologische bevindingen in een familie over vier generaties met typische kenmerken van dominante congenitale spinale musculaire atrofie, zonder mutaties in TRPV4, en waarbij koppeling aan andere bekende dominante neuropathie- en spinale musculaire atrofie-genen is uitgesloten. De autopsiebevindingen bij de proband, die op 14 maanden overleed aan een niet-gerelateerde ziekte, boden een zeldzame gelegenheid om de neuropathologische basis van dominante congenitale spinale musculaire atrofie te bestuderen. Er was een reductie

Recentelijk zijn de veelvoorkomende vormen van spinale musculaire atrofie (SMA) geassocieerd met mutaties in de SMN- en NAIP-genen op chromosoom 5, in het gebied q11.2-13.3.

Er is enige correlatie vastgesteld tussen SMN-eiwitniveaus en ziekteverloop; desalniettemin blijft de genetische basis voor fenotypische variabiliteit van SMA onduidelijk, en er is verondersteld dat het verlies van een extra modifierende factor bijdraagt aan de ernst van type I SMA

Met behulp van vergelijkende genomica om naar zo'n factor te zoeken tussen evolutionair geconserveerde sequenties tussen muis en mens, hebben we een nieuw transcript geïdentificeerd, H4F5, dat dichter bij SMN1 ligt dan enig eerder geïdentificeerd gen in het gebied.

Een multi-copy microsatellietmarker die in meer dan 90% van de type I SMA-chromosomen is gedeleteerd, is ingebed in een intron van dit gen, wat aangeeft dat H4F5 ook sterk gedeleteerd is in type I SMA-chromosomen en daarmee een kandidaat fenotypische modulator voor SMA is.

Een enkele nucleotide in het SMN-gen reguleert splicing en is verantwoordelijk voor spinale musculaire atrofie

Een cruciale vraag is waarom alleen het homozygote verlies van SMN1, en niet SMN2, resulteert in spinale musculaire atrofie (SMA).

Dus het falen van SMN2 om SMN1 volledig te compenseren en te beschermen tegen SMA is te wijten aan een nucleotide-uitwisseling (C/T) die de activiteit van een exonic enhancer vermindert.

Autosomaal recessieve proximale SMA bij kinderen is de meest voorkomende vorm en wordt veroorzaakt door mutaties in een gen dat codeert voor een nieuw eiwit, SMN, dat een cruciale rol lijkt te spelen in RNA-metabolisme maar ook is aangetoond te interageren met actine-bindende eiwitten en mediatoren van geprogrammeerde celdood.

Mutaties in het SMN1-gen zijn verantwoordelijk voor SMA.

Alle patiënten bleken homozygoot te zijn voor het verlies van ofwel exon 7 of exonen 7 en 8 van het SMN1-gen

Zes extra patiënten hadden een ziekte van de voorhoorncellen maar waren negatief voor de SMN1-gen deletie. Alle zes hadden uitsluitingskenmerken vermeld in de internationale richtlijnen.

De moleculair genetische basis van spinale musculaire atrofie (SMA), een autosomaal recessieve neuromusculaire aandoening, is het verlies van functie van het survival motor neuron-gen (SMN1)

De structuren van het SMN1-gen en het SMN2-pseudogen, mutaties die de SMN1-functie verstoren, de structuur en functies van het Smn-neurotrofische eiwit, de rol ervan in de biogenese van kleine nucleaire ribonucleoproteïnen (snRNP's), en de principes en problemen van moleculaire diagnostiek bij SMA worden beschreven.

SMA wordt veroorzaakt door mutaties in het survival of motor neuron-gen (SMN1) die leiden tot een vermindering van de hoeveelheid SMN-eiwit.

Vanuit een beter begrip van de genetische basis van SMA en de defecten die voortkomen uit mutaties in SMN1 in cellulaire of diermodellen, zijn verschillende therapeutische strategieën geselecteerd die gericht zijn op SMN2, een gedeeltelijk functionele kopie van het SMN1-gen die bij patiënten aanwezig blijft, of om neuronen te beschermen tegen celdood.

We gebruikten een homozygootmapping- en positionele kloningsbenadering in een consanguine familie van Asjkenazische Joodse afkomst en identificeerden een nonsense-mutatie in het vaccinia-gerelateerde kinase 1-gen (VRK1) als oorzaak van SMA-PCH

SMN1- en SMN2-quantificatie werd uitgevoerd om de genotype-fenotype relatie te onderzoeken. RESULTATEN: Twee nieuwe puntmutaties werden geïdentificeerd in exon 3 van SMN1 (p.Tyr130Cys en p.Tyr130His) in het sterk geconserveerde Tudor-domein van het Smn-eiwit. CONCLUSIES: De genetische basis van SMA in de zeldzame gevallen van compound heterozygote dragers van SMN1-deleties is complex.


Wat zijn de veelvoorkomende symptomen van het syndroom van Cushing?

Answer: Het syndroom van Cushing is het geheel van tekenen en symptomen veroorzaakt door langdurige blootstelling aan glucocorticoïden. Veelvoorkomende verschijnselen zijn gewichtstoename, groeiachterstand, hirsutisme, obesitas, striae, acne en hypertensie.

Het syndroom van Cushing is het geheel van tekenen en symptomen veroorzaakt door langdurige blootstelling aan glucocorticoïden. De meest voorkomende oorzaak van het syndroom van Cushing bij kinderen en adolescenten is de exogene toediening van glucocorticoïden. Veelvoorkomende verschijnselen zijn gewichtstoename, groeiachterstand, hirsutisme, obesitas, striae, acne en hypertensie.

Dit is een zeldzaam syndroom en de belangrijkste endocriene manifestatie, primair gepigmenteerde nodulaire bijnieraandoening (PPNAD), is een ongewone oorzaak van adrenocorticotroop hormoon-onafhankelijk syndroom van Cushing. We rapporteren de casus van een 20-jarige patiënt met een voorgeschiedenis van gewichtstoename, hirsutisme, acne, secundaire amenorroe en gezichtslentiginose.


Wat is de derde subeenheid van het TSC1-TSC2-complex stroomopwaarts van mTORC1?

Answer: TBC1D7 werd geïdentificeerd als een stabiel geassocieerde en alomtegenwoordige derde kernsubeenheid van het TSC1-TSC2-complex. Er werd aangetoond dat TSC1-TSC2-TBC1D7 (TSC-TBC) het functionele complex is dat specifieke cellulaire groeicondities detecteert en Rheb-GAP-activiteit bezit om de mTORC1-activiteit negatief te reguleren. In overeenstemming hiermee bleek uit knockdown van TBC1D7 dat dit leidt tot verhoogde mTORC1-signalisatie, vertraagde inductie van autofagie en versterkte celgroei onder slechte groeicondities.

Het tubere sclerose complex (TSC) tumorrepressoren vormen het TSC1-TSC2-complex, dat de celgroei beperkt als reactie op slechte groeicondities. Via zijn GTPase-activerende eiwit (GAP)-activiteit richting Rheb remt dit complex het mechanistische doelwit van rapamycine (mTOR) complex 1 (mTORC1), een belangrijke bevorderaar van celgroei.

Hier identificeren en biochemisch karakteriseren we TBC1D7 als een stabiel geassocieerde en alomtegenwoordige derde kernsubeenheid van het TSC1-TSC2-complex. We tonen aan dat het TSC1-TSC2-TBC1D7 (TSC-TBC) complex het functionele complex is dat specifieke cellulaire groeicondities detecteert en Rheb-GAP-activiteit bezit.

Knockdown van TBC1D7 vermindert de associatie van TSC1 en TSC2, wat leidt tot verminderde Rheb-GAP-activiteit, zonder effect op de lokalisatie van TSC2 naar het lysosoom.

Net als de andere TSC-TBC-componenten leidt knockdown van TBC1D7 tot verhoogde mTORC1-signalisatie, vertraagde inductie van autofagie en versterkte celgroei onder slechte groeicondities.


Welke kinase wordt geremd door het kleine molecuul KN-93?

Answer: De calcium/calmoduline-afhankelijke proteïnekinase-II (CaMK-II) wordt geremd door het kleine molecuul KN-93. KN-93 is een membraan-permeabel calcium/calmoduline-afhankelijk kinase II (CaMK-II)-selectief remmer

KN-93, een membraan-permeabele calcium/calmoduline-afhankelijke kinase-selectieve remmer, induceert apoptose in sommige lijnen van menselijke tumorcellen.

Knockdown van βCaMKII door lentivirale gemedieerde expressie van shRNA voorkwam de synaptische inactiviteit-geïnduceerde toename in GluA1, net als behandeling met de CaM kinase remmer KN-93, maar niet met de inactieve analoog KN-92.

Om de effecten van KN-93, een CaMKII-selectieve remmer, op celproliferatie en de expressie van p53 of p21-eiwit in menselijke hepatische stercellen te onderzoeken.

Injectie van de CaM kinase remmer KN-93 in poppen resulteerde in een verminderd aantal antennale lob gliale cellen die in het neuropil migreerden om grenzen rond glomeruli te vormen.

Daarentegen blokkeerde toevoeging van de intracellulaire Ca2+ chelator BAPTA-AM of de Ca2+/calmoduline-afhankelijke (CaM) kinase remmer KN-93 de activatie van het reporter-gen als reactie op IH.

Deze toename in CPEB-fosforylering werd verminderd door een specifieke peptide-remmer van CaMKII en door de algemene CaM-kinase remmer KN-93.

Alternatief remde behandeling met KN-93, een selectieve remmer van CaMKII-activatie, of adenovirale overexpressie van kinase-negatieve CaMKII-delta(2), ATP-afhankelijke activatie van ERK1/2, maar had geen effect op PDBu- of PDGF-gestimuleerde ERK1/2.

Ca(2+)/CaM-afhankelijke proteïnekinase remmer KN-93 blokkeerde ook de verlenging van de zygote, terwijl de ineffectieve analoog KN-92 dit effect niet had.

CaM kinase remmer KN-93 vertoont op zichzelf weinig toxiciteit tot 10 mM, gemeten door de afgifte van lactaatdehydrogenase (LDH) in het kweekmedium.

Om het mechanisme van calcium-geïnduceerde ERK-activatie verder te verduidelijken, gebruikten we de CaM-kinase remmer KN-93 en een inactieve analoog van KN-93 (KN-92).

Harten werden voorbehandeld met de CaM kinase remmer KN-93 of de inactieve analoog KN-92 (0,5 microM) gedurende 10 minuten vóór blootstelling aan clofilium.

De calmoduline-afhankelijke proteïnekinase-II (CaMK-II) remmer KN-93 is aangetoond dat het muis- en menselijke cellen reversibel arresteert in de G1-fase van de celcyclus.

NE-geïnduceerde MAP kinase en cPLA2 activatie werden ook geremd in cellen behandeld met een CaM kinase II remmer, KN-93, of met CaM kinase II antisense oligonucleotide.

Een nieuwe Ca2+/calmoduline-afhankelijke proteïnekinase II (CaM Kinase II) remmer, KN-93, remt krachtig de maagzuursecretie van pariëtale cellen.

CaM kinase II activatie werd geremd door KN-93 voorbehandeling (IC(50) ongeveer 1 microM).

KN-93 remde ook de autophosphorylering van zowel de alfa- als beta-subunits van CaMKII.

In vitro remde KN-93 krachtig de CaM kinase activiteit van konijn myocardium (berekende Ki ≤ 2,58 microM), maar de inactieve analoog KN-92 niet (Ki > 100 microM).


Wat is het effect van Chk2 splice-varianten op de kinase-activiteit van wild-type Chk2?

Answer: Er is aangetoond dat Chk2 splice-varianten een dominant-negatief effect uitoefenen op de kinase-activiteit van wild-type Chk2.

Chk2 splice-varianten vertonen een dominant-negatief effect op de kinase-activiteit van wild-type Chk2.

Hier hebben we de functie geëvalueerd van vier Chk2 splice-eiwitten waarvoor mRNA splice-varianten zijn geïdentificeerd in menselijke borstkankers. Deze splice-varianten werden stabiel tot expressie gebracht als nucleaire eiwitten. Twee splice-vormen (Chk2Delta4 en Chk2del(2-3)) vertoonden kinase-activiteit, terwijl de varianten Chk2Delta11 en Chk2isoI in wezen kinase-inactief waren. Onafhankelijk van intrinsieke kinase-activiteit belemmerde elke splice-variant de wild-type Chk2-activiteit via heterodimerisatie.

Wij suggereren alternatieve splicing als een mogelijk nieuw mechanisme voor repressie van de wild-type functie van Chk2.


Noem genen die gemuteerd zijn gevonden bij CMT1A (Charcot-Marie-Tooth ziekte type 1 A).

Answer: PMP22 is het meest voorkomende gen dat gemuteerd is door een duplicatie bij CMT1A. Andere genen zijn MPZ en SH3TC2

De meeste gevallen van CMT worden veroorzaakt door mutaties in PMP22,

Duplicatie van het gen dat het perifere myeline-eiwit van 22 kDa (PMP22) codeert, ligt ten grondslag aan de meest voorkomende erfelijke neuropathie, Charcot-Marie-Tooth 1A (CMT1A), een ziekte zonder bekende genezing.

Twee patiënten vertoonden herschikkingen in het PMP22-gen, dat vaak geassocieerd wordt met CMT1

Veel PMP22-mutanten hopen zich in overmaat op in het endoplasmatisch reticulum (ER) en leiden tot de erfelijke neuropathieën van Charcot-Marie-Tooth (CMT) ziekte.

De T118M-mutatie in het PMP22-gen wordt geassocieerd met Charcot-Marie-Tooth, type 1A (CMT1A).

Bij CMT1 was duplicatie van PMP22 de meest voorkomende mutatie, terwijl het tweede gen in frequentie MPZ was bij familiale gevallen en SH3TC2 bij geïsoleerde gevallen.

De meest voorkomende subtype is type 1A (CMT1A) veroorzaakt door duplicatie in chromosoom 17p12 die PMP22 omvat.


Welke virussen zijn het best bekend om myocarditis te veroorzaken?

Answer: De meest voorkomende virussen die myocarditis veroorzaken zijn Enterovirus, Adenovirus en Coxsackie B-virussen.

Enterovirussen (EV) zijn een belangrijke oorzaak van neonatale ziekten, waaronder hepatitis, meningo-encefalitis en myocarditis die kunnen leiden tot overlijden of ernstige langdurige gevolgen.

Enterovirussen worden beschouwd als de meest voorkomende oorzaak van acute myocarditis en een mogelijke oorzaak van gedilateerde cardiomyopathie.

In onze studie werd het adenovirusgenoom het meest frequent aangetroffen in geëxplanteerde hartweefsels.

Coxsackie B-virussen (typen 1 tot 5) zijn de meest gerapporteerde oorzaak van acute virale myocarditis.


Welke genen zijn geassocieerd met Cerebrale Cavernieuze Malformatie?

Answer: Verlies-van-functie mutaties in genen die CCM1 (ook bekend als KRIT1), CCM2 (ook bekend als OSM en malcavernin) of CCM3 (ook bekend als PDCD10) coderen veroorzaken cerebrale cavernieuze malformaties (CCM's).

Cerebrale cavernieuze malformaties geassocieerd met meningeoom: Hoge penetrantie in een nieuwe familie met een mutatie in het PDCD10-gen

We schetsen een consistente associatie tussen PDCD10-mutaties en een syndroom van CCM's met meerdere meningeomen

Cerebrale cavernieuze malformatie (CCM) is een ziekte van vasculaire malformaties die wordt veroorzaakt door mutaties in een van drie genen: CCM1, CCM2 of CCM3

Om de moleculair genetische en klinische kenmerken van cerebrale cavernieuze malformaties (CCM) te bestuderen in een cohort van Spaanse patiënten. METHODEN: We analyseerden de CCM1-, CCM2- en CCM3-genen

Verlies-van-functie mutaties in genen die KRIT1 (ook bekend als CCM1), CCM2 (ook bekend als OSM en malcavernin) of PDCD10 (ook bekend als CCM3) coderen veroorzaken cerebrale cavernieuze malformaties (CCM's)

Onderzoek naar genetische varianten en moleculaire fylogenie van het gen voor cerebrale cavernieuze malformatie, CCM3/PDCD10

De drie genen voor cerebrale cavernieuze malformaties (CCM's), namelijk CCM1/KRIT1, CCM2/MGC4607 en CCM3/PDCD10, zijn geïdentificeerd waarbij mutaties cerebrale cavernieuze malformaties veroorzaken

Minstens 45% van de families die getroffen zijn door cerebrale cavernieuze malformaties draagt een mutatie in het Krev interaction trapped-1 (Krit1) gen (cerebrale cavernieuze malformatie gen-1, CCM1).

Mutaties in het Krev1 interaction trapped gen 1 (KRIT1) veroorzaken cerebrale cavernieuze malformatie, een autosomaal dominante ziekte gekenmerkt door malformatie van cerebrale capillairen die leidt tot cerebrale bloedingen, beroertes en epileptische aanvallen.

KRIT1, een gen gemuteerd bij cerebrale cavernieuze malformatie, codeert voor een microtubule-geassocieerd eiwit.

Germinale mutaties in het CCM1-gen, dat Krit1 codeert, veroorzaken cerebrale cavernieuze malformaties.

Mutaties in het programmed cell death 10-gen veroorzaken cerebrale cavernieuze malformaties.

Neuronale expressie van het Ccm2-gen in een nieuw muismodel van cerebrale cavernieuze malformaties.

Deze bevindingen documenteren een de novo germinale mutatie in het Krit1-gen die cerebrale cavernieuze malformaties veroorzaakt.

Cerebrale cavernieuze malformatie is een veelvoorkomende menselijke vasculaire ziekte die ontstaat door verlies-van-functie mutaties in genen die drie intracellulaire adaptor-eiwitten coderen, namelijk cerebrale cavernieuze malformaties 1-eiwit (CCM1), CCM2 en CCM3.

Mutatie- en expressieanalyse van het KRIT1-gen geassocieerd met cerebrale cavernieuze malformaties (CCM1).

Variabele expressie van cerebrale cavernieuze malformaties bij dragers van een premature stopcodon in exon 17 van het Krit1-gen.

Verlies-van-functie mutaties in CCM1/KRIT1, CCM2/MGC4607 en CCM3/PDCD10 genen worden geïdentificeerd in de overgrote meerderheid van familiale gevallen met meerdere cerebrale cavernieuze malformaties (CCM's).

Mutaties in drie genen worden geassocieerd met CCM. Deze genen coderen voor de eiwitten KRIT1/CCM1 (krev interaction trapped 1/cerebrale cavernieuze malformaties 1), cerebrale cavernieuze malformaties 2, osmosensing scaffold voor MEKK3 (CCM2/malcavernin/OSM), en cerebrale cavernieuze malformaties 3/programmed cell death 10 (CCM3/PDCD10).

Uitzonderlijke agressiviteit van cerebrale cavernieuze malformatie ziekte geassocieerd met PDCD10-mutaties.

Een nieuwe CCM1-mutatie geassocieerd met meerdere cerebrale en wervel-cavernieuze malformaties.

CCM1 wordt veroorzaakt door een mutatie in het KRIT1-gen en CCM2 wordt veroorzaakt door een mutatie in het MGC4607-gen, terwijl het gen voor CCM3 nog niet is geïdentificeerd.


Is DITPA een schildklierhormoonanaloog dat wordt gebruikt in experimentele en klinische studies

Answer: Er is een zeer grote hoeveelheid bewijs dat DITPA een echt schildklierhormoonanaloog is, dat grotendeels wordt gebruikt in experimentele en klinische studies.

DITPA normaliseerde het verhoogde serum T(3) en TSH wanneer de dosis 1 mg/kg · d bereikte en T(4) en rT(3) stegen naar het lagere normale bereik.

De identificatie van 3,5-diiodothyropropionzuur (DITPA) dat bindt aan zowel α- als β-type TR's met relatief lage affiniteit was uniek omdat deze analoog de linker ventrikel functie verbetert bij hartfalen en tevens het cholesterol verlaagt.

Behandeling met DITPA vermindert de acute ontstekingsreactie en verkleint de omvang van het myocardinfarct.

Dus DITPA-toediening schaadt de basale hartparameters bij muizen en kan fataal zijn tijdens in vivo acute myocardiale I/R.

DITPA verbeterde enkele hemodynamische en metabole parameters, maar er was geen bewijs voor symptomatisch voordeel bij congestief hartfalen

De resultaten suggereerden dat DITPA een gezonde vasculatuur kan bevorderen onafhankelijk van zijn schildkliergerelateerde metabole effecten.

Bovendien waren DITPA en T(4) effectief in het voorkomen van de effecten van hypothyreoïdie op de hartfunctie en BVD

Zowel T4 als DITPA hadden gunstige effecten op kamerremodellering, wat waarschijnlijk te wijten was aan gunstige veranderingen in celvorm en verbeterde vasculaire aanvoer.

De schildklieranaloog DITPA versterkt de endotheliale stikstofmonoxide- en bèta-adrenerge gemedieerde vasorelaxatie door het verhogen van stikstofmonoxide in de vasculatuur.


Wat is een Tarlov-cyste?

Answer: Tarlov- of perineurale cysten zijn zenuwwortelcysten die het meest voorkomen op het niveau van de sacrale wervelkolom, ontstaan tussen de bedekkende lagen van het perineurium en het endoneurium nabij het dorsale wortelganglion en zijn meestal asymptomatisch.

Zij onderging echografie, CT en uiteindelijk MRI-onderzoeken die leidden tot de diagnose van een gigantische (6,7 × 6,4 × 6,6 cm) Tarlov-cyste die afkomstig was van de rechter S-2 zenuwwortelmouw/sacraal foramen met intrapelvinale uitbreiding.

Hier rapporteren wij een geval van multiloculaire gedissemineerde perineurale of Tarlov-cysten (TC's).

TC's zijn typisch goedaardige, asymptomatische laesies die eenvoudig kunnen worden gecontroleerd.

Tarlov-cystesyndroom is een zeldzame, vaak asymptomatische aandoening, gekenmerkt door geïsoleerde of meerdere zenuwwortelcysten, meestal voorkomend in de sacrale wervelkolom, nabij het dorsale wortelganglion, tussen het perineurium en endoneurium.

Perineurale (Tarlov) cysten worden het vaakst gevonden in het sacrale gebied en zijn zeldzaam in de cervicale wervelkolom.

Een geval van symptomatische cervicale perineurale (Tarlov) cyste: klinische manifestatie en behandeling.

Tarlov-cysten of spinale perineurale cysten zijn zeldzame laesies.

Symptomatische sacrale perineurale (Tarlov) cysten.

Vervolg MRI en CT-myelografie toonden aan dat het fotopenische gebied het gevolg was van wervelerosie door een sacrale perineurale cyste (Tarlov-cyste).

Tarlov-cysten zijn sacrale perineurale cysten. Dit casusrapport beschrijft het klinische verloop na biopsie van een zeer grote Tarlov-cyste via laparoscopie, die preoperatief werd beschouwd als een adnexale massa.

Er werd vervolgens een spinale MRI-scan gemaakt die een sacrale fractuur toonde die uitmondde in een onbekende perineurale cyste (Tarlov-cyste).

Tarlov- of perineurale cysten zijn laesies van de zenuwwortel die het vaakst in het sacrale gebied worden gevonden. Hoewel men het erover eens is dat asymptomatische Tarlov-cysten gevolgd moeten worden, is het nog steeds onderwerp van discussie of patiënten met symptomatische Tarlov-cysten chirurgisch behandeld moeten worden.

Tarlov-cysten (sacrale perineurale cysten) zijn zenuwwortelcysten die het meest voorkomen in de sacrale wortels,

Sacrale perineurale (Tarlov) cysten zijn zeldzame laesies.


Wat zijn 'vildagliptine', 'sitagliptine', 'saxagliptine', 'alogliptine', 'linagliptine' en 'dutogliptine'?

Answer: "Sitagliptine," "vildagliptine," "saxagliptine," "alogliptine," "linagliptine," en "dutogliptine" zijn dipeptidylpeptidase-4 (DPP-4) remmers.

De huidige meta-analyse is ontworpen om het effect van DPP-4 remmers op bloedlipiden te beoordelen, waarbij mogelijke verschillen tussen verbindingen van deze klasse worden geverifieerd. METHODEN: Een uitgebreide zoekactie in Medline en de Cochrane Library (tot en met 31 december 2010, beperkt tot gerandomiseerde klinische onderzoeken, gepubliceerd in het Engels) werd uitgevoerd voor alle onderzoeken waarin in elk veld de woorden "sitagliptine," "vildagliptine," "saxagliptine," "alogliptine," "linagliptine," en/of "dutogliptine" voorkwamen.

Het testen van de therapeutische gelijkwaardigheid van alogliptine, linagliptine, saxagliptine, sitagliptine of vildagliptine als monotherapie of in combinatie met metformine bij patiënten met type 2 diabetes.

Het doel van deze review is om de klinische farmacokinetiek van beschikbare DPP-4 remmers (alogliptine, linagliptine, saxagliptine, sitagliptine en vildagliptine) te vergelijken met het oog op het identificeren van potentiële voorkeuren voor selectie op basis van individuele patiëntvariabelen en comorbiditeiten.

De lezer zal gedetailleerde farmacologische en klinische informatie verkrijgen over alogliptine, dutogliptine en linagliptine en zal leren hoe deze DPP IV remmers de gehele geneesmiddelklasse kunnen verbreden.

In totaal beschouwd suggereren de in dit rapport beoordeelde gegevens dat de beste algehele balans tussen potentie en de klinische farmacokinetische kenmerken van distributie, metabolisme en eliminatie mogelijk wordt waargenomen bij linagliptine, gevolgd door vildagliptine, saxagliptine, sitagliptine en alogliptine.

Momenteel zijn er vier DPP IV remmers beschikbaar in verschillende landen - alogliptine, sitagliptine, vildagliptine en saxagliptine (1).

De verschillende op de markt gebrachte of in ontwikkeling zijnde potentiële gliptines zijn gekozen om een farmacoforenmodel te bouwen, bijvoorbeeld Sitagliptine (MK-0431), Saxagliptine, Melogliptine, Linagliptine (BI-1356), Dutogliptine, Carmegliptine, Alogliptine en Vildagliptine (LAF237).

Onlangs rapporteerde de SAVOR TIMI-53 (Saxagliptin Assessment of Vascular Outcomes Recorded in patients with diabetes mellitus--Thrombolysis in Myocardial Infarction-53) een significante toename van het risico op ziekenhuisopnames voor hartfalen bij patiënten die met saxagliptine werden behandeld in vergelijking met placebo.

Langdurige veiligheid en werkzaamheid van empagliflozine, sitagliptine en metformine: een actief-gecontroleerde, parallelle groep, gerandomiseerde, 78 weken durende open-label verlengingsstudie bij patiënten met type 2 diabetes.

Het onderzoeken van de langdurige veiligheid en werkzaamheid van empagliflozine, een natrium-glucose cotransporter 2 remmer; sitagliptine; en metformine bij patiënten met type 2 diabetes.

METHODEN: DATA BRONNEN: een uitgebreide zoekactie in Medline, Embase en de Cochrane Database naar 'vildagliptine', 'sitagliptine', 'saxagliptine', 'alogliptine', 'linagliptine' en 'dutogliptine' werd uitgevoerd tot 1 maart 2013.

ONDERZOEKSONTWERP EN METHODEN: Een uitgebreide zoekactie in Medline en Embase naar 'vildagliptine', 'sitagliptine', 'saxagliptine', 'alogliptine', 'linagliptine' en 'dutogliptine' werd uitgevoerd, waarbij alle gerandomiseerde klinische onderzoeken bij mensen tot 1 maart 2011 werden verzameld.

METHODEN: We voerden een zoekactie uit in MEDLINE, Embase en de Cochrane Collaborative database naar gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken (RCT's) van DPP-4 remmers en metformine als initiële combinatietherapie of als monotherapie bij patiënten met T2DM tot eind december 2012, met gebruik van de trefwoorden 'alogliptine', 'dutogliptine', 'linagliptine', 'saxagliptine', 'sitagliptine', 'vildagliptine' en 'metformine'.

Het doel van de huidige meta-analyse is de systematische verzameling en synthese van informatie over behandelingsgerelateerde gevallen van acuut hartfalen beschreven in gerandomiseerde klinische onderzoeken met DPP4. DATA BRONNEN: Een uitgebreide zoekactie in Medline, Embase en de Cochrane Database naar "vildagliptine", "sitagliptine", "saxagliptine", "alogliptine", "linagliptine" en "dutogliptine" werd uitgevoerd, waarbij alle gerandomiseerde klinische onderzoeken bij mensen tot 1 oktober 2013 werden verzameld.

Kwantiatief model van de relatie tussen dipeptidylpeptidase-4 (DPP-4) remming en respons: meta-analyse van de werkzaamheidsresultaten van alogliptine, saxagliptine, sitagliptine en vildagliptine.

De dipeptidylpeptidase-4 (DPP-4) remmers linagliptine, sitagliptine, saxagliptine, vildagliptine en alogliptine worden ontwikkeld en zijn goedgekeurd voor de behandeling van type 2 diabetes.

Het doel van deze modelgebaseerde meta-analyse was het beschrijven van het tijdsverloop van HbA1c-respons na dosering met alogliptine (ALOG), saxagliptine (SAXA), sitagliptine (SITA) of vildagliptine (VILD).

Ontdekking van zeer krachtige DPP-4 remmers door hybride verbinding ontwerp gebaseerd op linagliptine en alogliptine.

De dipeptidylpeptidase-IV remmers sitagliptine, vildagliptine en saxagliptine belemmeren de aangeboren en adaptieve immuunresponsen niet.

Concluderend remde BI 1356 DPP-4 effectiever dan vildagliptine, sitagliptine, saxagliptine en alogliptine en heeft het potentieel om de eerste echt eenmaal daagse DPP-4 remmer te worden voor de behandeling van type 2 diabetes.

Zeer krachtige DPP-4 remmers zijn geïdentificeerd door hybride verbinding ontwerp gebaseerd op linagliptine en alogliptine.

DOEL: We beoordeelden de werkzaamheid van dipeptidylpeptidase-4 (DPP-4) remmers vildagliptine, sitagliptine, saxagliptine en alogliptine om het hemoglobine HbA1c-doel van <7% te bereiken bij mensen met type 2 diabetes.

Of de DPP-IV remmers sitagliptine, vildagliptine of saxagliptine immuunresponsen belemmeren is echter momenteel onbekend.

DOEL: De werkzaamheid en veiligheid van DPP-4 remmers, inclusief sitagliptine, saxagliptine, vildagliptine en linagliptine, bij type 2 diabetes beoordelen.

Een uitgebreide zoekactie in Medline, Embase en de Cochrane Database naar 'vildagliptine', 'sitagliptine', 'saxagliptine', 'alogliptine', 'linagliptine' en 'dutogliptine' werd uitgevoerd tot 1 maart 2013.

de woorden "sitagliptine," "vildagliptine," "saxagliptine," "alogliptine," "linagliptine," en/of "dutogliptine." Voltooide maar niet gepubliceerde onderzoeken werden geïdentificeerd via een zoekopdracht op de website ClinicalTrials.gov,

Van deze zijn er twee goedgekeurd voor klinisch gebruik in de Verenigde Staten: sitagliptine en saxagliptine. Bovendien bevinden linagliptine, vildagliptine en alogliptine zich momenteel in fase III ontwikkeling in de Verenigde Staten, terwijl studies met een andere DPP IV remmer, dutogliptine, zijn stopgezet (2).

Als monotherapie toegediend voldeden linagliptine, sitagliptine en vildagliptine (maar niet saxagliptine) aan het gelijkwaardigheidscriterium wanneer ze met elkaar werden vergeleken. In combinatie met metformine toegediend, toonden linagliptine, saxagliptine, sitagliptine en vildagliptine een gelijkwaardig effect, terwijl alogliptine niet aan het gelijkwaardigheidscriterium voldeed.

Bovendien bevinden linagliptine, vildagliptine en alogliptine zich momenteel in fase III ontwikkeling in de Verenigde Staten, terwijl studies met een andere DPP IV remmer, dutogliptine, zijn stopgezet (2). Alogliptine werd in april 2010 goedgekeurd voor gebruik in Japan onder de handelsnaam Nesina® (3).

Elke DPP-4 remmer (vildagliptine, sitagliptine, saxagliptine, linagliptine of alogliptine).

Een uitgebreide zoekactie in Medline en de Cochrane Library (tot en met 31 december 2010, beperkt tot gerandomiseerde klinische onderzoeken, gepubliceerd in het Engels) werd uitgevoerd voor alle onderzoeken waarin in elk veld de woorden "sitagliptine," "vildagliptine," "saxagliptine," "alogliptine," "linagliptine," en/of "dutogliptine" voorkwamen. Voltooide maar niet gepubliceerde onderzoeken werden geïdentificeerd via een zoekopdracht op de website ClinicalTrials.gov, met gebruik van dezelfde trefwoorden als hierboven.

Een systematische review en meta-analyse van gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken (RCT's) van DPP-4 remmers (vildagliptine, sitagliptine, saxagliptine, linagliptine en alogliptine) op HbA1c werden uitgevoerd.

Verschillende klinische onderzoeken hebben de toevoeging van GLP-1 receptoragonisten [exenatide BID (tweemaal daags), lixisenatide, albiglutide] of DPP-4 remmers (vildagliptine, sitagliptine, saxagliptine, alogliptine, linagliptine) aan lopende insulinetherapie bestudeerd of het toevoegen van insuline aan lopende therapie met een GLP-1 receptoragonist (liraglutide).

Deze review vat de beschikbare gegevens samen over geneesmiddelinteracties die in de literatuur zijn gerapporteerd voor deze vijf DPP-4 remmers: sitagliptine, vildagliptine, saxagliptine, alogliptine en linagliptine.


Wat is de belangrijkste prognostische sub-classificatie bij Chronische Lymfatische Leukemie?

Answer: De mutatiestatus van de immunoglobuline zware variabele (IGHV) genen definieert twee subsets: gemuteerde en ongemuteerde CLL. Patiënten met ongemuteerde CLL tonen een kortere progressievrije en totale overleving dan patiënten met gemuteerde CLL.

Een van de meest betrouwbare prognostische markers bij chronische lymfatische leukemie (CLL) is de mutatiestatus van immunoglobuline zware variabele (IGHV) genen, die 2 subsets definieert, gemuteerde CLL (M-CLL) en ongemuteerde CLL (U-CLL), met verschillende klinische verloop.

De mutatiestatus van de immunoglobuline zware keten variabele regio's (IGHV's) van CLL-cellen biedt nuttige prognostische informatie voor hoogrisicopatiënten

maar tijd en economische kosten voorkwamen aanvankelijk dat het routinematig in een klinische setting werd gebruikt. In plaats daarvan worden vaak alternatieve markers van IGHV-status gebruikt, zoals zeta-geassocieerd eiwit (ZAP70) of messenger RNA-niveaus

Patiënten met ongemuteerde IgV(H)-genen tonen een kortere progressievrije en totale overleving dan patiënten met gemuteerde immunoglobuline zware keten variabele regio's (IgV(H))-genen


Is MammaPrint goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration?

Answer: Ja. MammaPrint is goedgekeurd door de FDA voor het terugkeren van borstkanker.

Real-time RT-PCR bevestigde het 5-gen prognostische signatuur dat verschilde van een door de FDA goedgekeurd 70-gen signatuur van het MammaPrint-paneel en van het Oncotype DX terugkeerscore-assaypaneel.


Is amantadine effectief voor de behandeling van bewustzijnsstoornissen?

Answer: Amantadine, een dopaminerge stof, is aangetoond effectief te zijn voor het induceren van herstel van bewustzijnsstoornissen. Amantadine is een veel voorgeschreven medicijn voor patiënten met langdurige bewustzijnsstoornissen na traumatisch hersenletsel. Amantadine versnelt het tempo van functioneel herstel tijdens actieve behandeling bij patiënten met posttraumatische bewustzijnsstoornissen. Hogere doseringen van amantadine kunnen worden overwogen bij hersenletsel.

Hier bieden wij een systematisch overzicht van de therapeutische effecten van amantadine, apomorfine en zolpidem bij patiënten die herstellen van coma. Bewijs uit klinische onderzoeken met deze veel voorgeschreven farmacologische middelen suggereert positieve veranderingen in de neurologische status van patiënten, wat soms leidt tot dramatische verbeteringen.

Geneesmiddelen die inwerken op de zuurstofgebaseerde aminozuursystemen van de hersenen omvatten de GABAerge medicaties zolpidem en baclofen, terwijl die inwerken op de monoamine-assen de dopaminerge medicaties L-Dopa, amantadine, bromocriptine, apomorfine en methylfenidaat omvatten, en de noradrenerge en serotonerge medicaties desipramine, amitriptyline, protriptyline en fluoxetine.

Sporadische gevallen van herstel van een bewustzijnsstoornis (DOC) zijn gerapporteerd na toediening van verschillende farmacologische middelen (baclofen, zolpidem, amantadine, enz.).

Amantadine hydrochloride is een van de meest voorgeschreven medicijnen voor patiënten met langdurige bewustzijnsstoornissen na traumatisch hersenletsel. Voorlopige studies suggereren dat amantadine functioneel herstel kan bevorderen.

Tijdens de 4-weekse behandelperiode was het herstel significant sneller in de amantadinegroep dan in de placebogroep, gemeten met de DRS-score (verschil in helling, 0,24 punten per week; P=0,007), wat wijst op een voordeel met betrekking tot de primaire uitkomstmaat.

Amantadine versnelde het tempo van functioneel herstel tijdens actieve behandeling bij patiënten met posttraumatische bewustzijnsstoornissen.

Sporadische gevallen van dramatisch herstel van DOC na toediening van verschillende farmacologische middelen, zoals baclofen, zolpidem en amantadine, worden recent ondersteund door intrigerende wetenschappelijke observaties.

Volgens de 16 in aanmerking komende studies hebben medische behandelingen met dopaminerge middelen (levodopa, amantadine), zolpidem en medianuszenuwstimulatie, of chirurgische behandelingen zoals diepe hersenstimulatie, extradurale corticale stimulatie, ruggenmergstimulatie en intrathecale baclofen aangetoond het bewustzijnsniveau in bepaalde gevallen te verbeteren.

Hogere blootstelling aan amantadine (gemiddelde concentratie van amantadine bij 6 mg/kg/dag > 1,5 mg/L) kan geassocieerd zijn met beter herstel van het bewustzijn.

Op basis van de voorlopige gegevens kan hogere dosering worden overwogen bij hersenletsel.

Patiënten behandeld met PK-Merz vertoonden een significantere herstel van het bewustzijn en betere dynamiek (regressie) van het neurologisch tekort met het meest intensieve herstel van het neurologisch tekort op de eerste dag, wat het gebruik van amantadine sulfaat in de eerste uren van ischemische beroerte en ter preventie van reperfusieschade bij recanalisatietherapie van ischemische beroerte aanbeveelt.

Er was geen significant verschil in de hellingen van herstel tijdens beide behandelarmen voor de Coma/Near-Coma Scale (P = 0,24) of de Coma Recovery Scale-Revised (P = 0,28), hoewel verbeteringen in bewustzijn werden opgemerkt door de arts tijdens de weken waarin amantadine werd gegeven (P = 0,02).

Deze studie suggereert dat amantadine het herstel van bewustzijn bij pediatrisch verworven hersenletsel bevordert en belangrijke informatie levert die nodig is voor het ontwerpen van toekomstige meer definitieve studies.

De studie heeft een positief effect van dit medicijn bij het ontwaken uit coma aangetoond, wat zich uitte in klinische verbetering en een betere uitkomst van de ziekte.

Dit artikel zal het bewijs bespreken voor het gebruik van psychostimulantia (methylfenidaat), antidepressiva (amitriptyline, selectieve serotonineheropnameremmers en bupropion), Parkinsonmedicatie (amantadine, bromocriptine, carbidopa/levodopa), anticonvulsiva (valproïnezuur), modafinil (Provigil), lactaat, hyperbare zuurstofkamer, elektroconvulsietherapie en transmagnetische stimulatie bij patiënten na een hoofdletsel.

Van de psychoactieve medicaties werd amantadine hydrochloride geassocieerd met groter herstel en dantroleensodium met minder herstel, gemeten aan de hand van de DRS-score na 16 weken, maar niet met de tijd totdat opdrachten werden opgevolgd.


Wat is er nodig voor MMP-eiwitten om functioneel te zijn?

Answer: Extracellulaire matrix metalloproteïnasen (MMP's) zijn een familie van zinkafhankelijke neutrale endopeptidasen.

Matrix metalloproteïnase-9 (MMP-9) is een uitgescheiden glycoproteïne met een belangrijke rol in het vormen van de extracellulaire matrix en een gedetailleerd begrip van het secretie mechanisme kan helpen methoden te identificeren om ziekten te corrigeren die voortkomen uit dysregulatie van secretie.

Gelatinase B/matrix metalloproteïnase-9 (MMP-9) (EC 3.4.24.35) knipt vele substraten en wordt door de meeste celtypen geproduceerd als een zymogeen

Extracellulaire matrix metalloproteïnasen (MMP's) zijn een familie van zinkafhankelijke neutrale endopeptidasen die betrokken zijn bij fysiologische en pathologische processen, door het knippen van de extracellulaire matrix.

Extracellulaire matrix metalloproteïnasen (MMP's) zijn een familie van endopeptidasen die een zinkion nodig hebben op hun actieve plaats voor proteolytische activiteit.


Wat is hyperosmie

Answer: Hyperosmie is een verhoogde reukacuïteit

Hyperosmie wordt vermoed tijdens de zwangerschap; echter, geen enkele empirische studie met gevalideerde meetmethoden van de reukfunctie heeft de anekdotische meldingen van dit fenomeen duidelijk bevestigd.

Subjectieve hyperosmie wordt voornamelijk geassocieerd met negatieve geurgerelateerde ervaringen.

Hyperosmie is een verhoogde reukacuïteit


Wat is het aantal lange niet-coderende RNA's in het menselijk genoom

Answer: Verschillende schattingen plaatsen momenteel het aantal menselijke lange niet-coderende RNA's tussen 10.000 en 20.000

De recente ENCODE (Encyclopedia of DNA Elements) studie rapporteerde 9.640 lncRNA loci in het menselijk genoom, wat overeenkomt met ongeveer de helft van het aantal eiwit-coderende genen.

Meer dan 18.000 transcripties zijn momenteel geannoteerd als lncRNA, en omvatten eerder geannoteerde klassen van niet-coderende transcripties, waaronder grote intergene niet-coderende RNA's, antisense RNA en verwerkte pseudogenen

ACHTERGROND: Meer dan 10.000 lange intergene niet-coderende RNA's (lincRNA's) zijn geïdentificeerd in het menselijk genoom.


Wat is de meest bekende bacterie die verantwoordelijk is voor botulisme (worstvergiftiging)?

Answer: Botulisme is een ernstige neuroparalytische ziekte veroorzaakt door botulinum neurotoxine (BoNT), en treft mensen, alle warmbloedige dieren, vogels en sommige vissen. Botulinumtoxine wordt onder anaerobe omstandigheden geproduceerd door de bacterie Clostridium botulinum, die het meest bekende etiologische agens van de ziekte is, en enkele andere clostridia, en is een van de gevaarlijkste toxines ter wereld.

Botulisme is een ernstige voedselgerelateerde neuroparalytische ziekte, veroorzaakt door botulinum neurotoxine (BoNT), geproduceerd door de anaerobe bacterie Clostridium botulinum.

Rundveebotulisme is een fatale intoxicatie veroorzaakt door botulinum neurotoxines (BoNTs) geproduceerd door Clostridium botulinum serotypen C en D

Botulisme bij paarden in de VS wordt toegeschreven aan Clostridium botulinum types A, B of C.

Clostridium botulinum is het etiologische agens van botulisme. Vanwege voedselvergiftiging en het potentiële gebruik van het extreem toxische botulinum neurotoxine (BoNT) van C. botulinum

Botulisme is een ernstige neuroparalytische ziekte veroorzaakt door toxines van Clostridium botulinum. Botulinumtoxine wordt onder anaerobe omstandigheden geproduceerd en is een van de gevaarlijkste toxines ter wereld.

Botulisme is een neuroparalytische ziekte die kan voorkomen bij alle warmbloedige dieren, vogels en vissen. De ziekte bij dieren wordt voornamelijk veroorzaakt door toxines geproduceerd door Clostridium botulinum stammen behorend tot groep III, hoewel uitbraken door toxines geproduceerd door organismen uit groep I en II zijn erkend.

Botulisme is een ernstige neuroparalytische ziekte die mensen, alle warmbloedige dieren en sommige vissen treft. De ziekte wordt veroorzaakt door blootstelling aan toxines geproduceerd door Clostridium botulinum en andere botulinum toxine-producerende clostridia.

De botulinum neurotoxines (BoNTs) geproduceerd door verschillende stammen van de bacterie Clostridium botulinum zijn verantwoordelijk voor de ziekte botulisme en omvatten een groep immunologisch verschillende serotypen (A, B, E en F) die worden beschouwd als de meest dodelijke natuurlijke eiwitten die bekend zijn voor mensen.

Botulinumtoxine (BTX) is een neurotoxine geproduceerd door Clostridium botulinum onder anaerobe omstandigheden en is verantwoordelijk voor botulisme, een meldingsplichtige bacteriële vorm van voedselvergiftiging.

Botulisme is een ziekte die wordt gekenmerkt door neuromusculaire verlamming en wordt veroorzaakt door botulinum neurotoxines (BoNTs) die voorkomen in de Gram-positieve bacterie Clostridium botulinum.

Een epidemiologisch onderzoek en laboratoriumdetectiestudies toonden aan dat worst besmet met type A Clostridium botulinum deze uitbraak van voedselvergiftiging veroorzaakte.

Botulisme wordt veroorzaakt door botulinum neurotoxine geproduceerd door de bacterie Clostridium botulinum.


Wat is de associatie van spermidine met α-synucleïne neurotoxiciteit?

Answer: Spermidine beschermt tegen α-synucleïne neurotoxiciteit. Bij de fruitvlieg remde eenvoudige voeding met spermidine het verlies van klimactiviteit en vroegtijdige organismale dood bij heterologe expressie van menselijke α-synucleïne, waarvan wordt gedacht dat het de belangrijkste toxische trigger is van de ziekte van Parkinson (ZP). In deze lijn herstelde toediening van spermidine het door α-synucleïne geïnduceerde verlies van dopaminerge neuronen, een kenmerk van ZP, bij nematoden. Verlichting van ZP-gerelateerde neurodegeneratie door spermidine ging gepaard met inductie van autofagie, wat suggereert dat dit cytoprotectieve proces verantwoordelijk kan zijn voor de gunstige effecten van spermidine-toediening.

Spermidine beschermt tegen α-synucleïne neurotoxiciteit.

Hier tonen we aan dat toediening van de van nature voorkomende polyamine spermidine, die continu afneemt tijdens het verouderingsproces bij verschillende soorten, een reeks ZP-gerelateerde degeneratieve processen verlicht in de fruitvlieg Drosophila melanogaster en de nematode Caenorhabditis elegans, twee gevestigde modelsystemen voor ZP-pathologie. Bij de fruitvlieg remde eenvoudige voeding met spermidine het verlies van klimactiviteit en vroegtijdige organismale dood bij heterologe expressie van menselijke α-synucleïne, waarvan wordt gedacht dat het de belangrijkste toxische trigger is van ZP. In deze lijn herstelde toediening van spermidine het door α-synucleïne geïnduceerde verlies van dopaminerge neuronen, een kenmerk van ZP, bij nematoden. Verlichting van ZP-gerelateerde neurodegeneratie door spermidine ging gepaard met inductie van autofagie, wat suggereert dat dit cytoprotectieve proces verantwoordelijk kan zijn voor de gunstige effecten van spermidine-toediening.

Samen met het feit dat spermidine de late stadia van α-Syn aggregatie faciliteert, tonen onze gegevens aan dat spermidine de zeer vroege stadia van eiwitaggregatie bevordert, inclusief α-Syn misvouwing en dimerisatie. Deze bevinding suggereert dat verhoogde niveaus van spermidine en mogelijk andere polyaminen het ziektegerelateerde proces van α-Syn kunnen initiëren.


Lijst van symptomen van 4H leukodystrofie.

Answer: Hypomyelinisatie, hypodontie en hypogonadotroop hypogonadisme zijn de belangrijkste symptomen van 4H leukodystrofie.

MRI toonde diffuse cerebrale hypomyelinisatie, cerebellaire atrofie en een dun corpus callosum; röntgenfoto toonde blijvende melktanden en hypoplastische kronen en wortels (figuur), indicatief voor het 4H-syndroom (hypomyelinisatie, hypodontie, hypogonadotroop hypogonadisme).

4H-syndroom is een zeldzame en onderscheidende leukodystrofie gekenmerkt door hypomyelinisatie, hypogonadotroop hypogonadisme en hypodontie.

Het 4H-syndroom (hypomyelinisatie, hypodontie, hypogonadotroop hypogonadisme) is een recent erkende leukodystrofie.

De vijf overlappende klinische fenotypes (voorheen als afzonderlijke entiteiten beschreven voordat hun moleculaire basis bekend was) omvatten: Hypomyelinisatie, hypodontie, hypogonadotroop hypogonadisme (4H-syndroom); Ataxie, vertraagde dentitie en hypomyelinisatie (ADDH); Tremor-ataxie met centrale hypomyelinisatie (TACH); Leukodystrofie met oligodontie (LO); en Hypomyelinisatie met cerebellaire atrofie en hypoplasie van het corpus callosum (HCAHC).

DOEL: Het rapporteren van een nieuwe klinische en genetische presentatie van een patiënt met 4H-syndroom, een recent beschreven leukodystrofiesyndroom gekenmerkt door ataxie, hypomyelinisatie, hypodontie en hypogonadotroop hypogonadisme.

Omdat deze families werden gelokaliseerd op hetzelfde locus als leukodystrofie met oligodontie (LO) en klinische en radiologische overlap vertoonden met personen met hypomyelinisatie, hypodontie en hypogonadotroop hypogonadisme (4H) syndroom, hebben we dit gen gesequenced bij negen personen met 4H en acht met LO.

DOEL: Het rapporteren van een patiënt met langzaam progressieve encefalopathie, ataxie, centrale hypomyelinisatie, hypodontie en hypogonadotroop hypogonadisme, het 4H-syndroom.


Wat is de extracellulaire kern "matrisoom"?

Answer: Het "matrisoom" wordt gedefinieerd als het geheel van extracellulaire matrixeiwitten (ECM) en bijbehorende factoren. Het kernmatrisoom is bij zoogdieren gedefinieerd door de analyse van volledige genomen en bestaat uit ongeveer 300 eiwitten.

Meer dan 300 ECM-moleculen zijn gedefinieerd als behorend tot het "kernmatrisoom" bij zoogdieren door de analyse van volledige genomen.

De voltooiing van genoomsequenties voor veel organismen maakt een redelijk volledige definitie mogelijk van het complement van extracellulaire matrix (ECM) eiwitten. Bij zoogdieren omvat dit "kernmatrisoom" ongeveer 300 eiwitten.

We hebben een bio-informatica benadering ontwikkeld om het in silico "matrisoom" te voorspellen, gedefinieerd als het geheel van ECM-eiwitten en bijbehorende factoren.


Is GAGA geassocieerd met nucleosoomvrije gebieden (NFR)?

Answer: De GAGA-factor is een eiwit dat bekend staat om betrokken te zijn bij de vorming en/of het onderhoud van nucleosoomvrije gebieden van chromatine. De interacties van de GAGA-factor en de heat shock-factor met hun bindingsplaatsen in chromatine vonden op twee manieren plaats. Hun interactie met bindingsplaatsen in de nucleosoomvrije gebieden vereiste geen ATP. In aanwezigheid van ATP interageerden beide factoren ook met nucleosomale bindingsplaatsen, wat leidde tot herschikkingen van nucleosomen en een verfijning van nucleosoomposities. Hoewel chromatine-remodellering bij interactie met transcriptiefactoren eerder werd geïnterpreteerd als nucleosoomverstoring, suggereren de gegevens energie-afhankelijke nucleosoomverschuiving als het hoofdprincipe van chromatineherorganisatie.

Een van de drie nuclease-hypersensitieve sites in de Fab-7 grens, HS1, bevat meerdere consensus-bindingssequenties voor de GAGA-factor, een eiwit dat bekend staat om betrokken te zijn bij de vorming en/of het onderhoud van nucleosoomvrije gebieden van chromatine.

De HS3-sequentie bevat consensus-bindingsplaatsen voor de GAGA-factor, een eiwit dat betrokken is bij de vorming van nucleosoomvrije gebieden van chromatine, en Pleiohomeotic (Pho), een Polycomb-groepeiwit dat verwant is aan de mammaire transcriptiefactor YY1.

De interacties van de GAGA-factor en heat shock-factor met hun bindingsplaatsen in chromatine vonden op twee manieren plaats. Hun interactie met bindingsplaatsen in de nucleosoomvrije gebieden vereiste geen ATP. In aanwezigheid van ATP interageerden beide factoren ook met nucleosomale bindingsplaatsen, wat leidde tot herschikkingen van nucleosomen en een verfijning van nucleosoomposities

Hoewel chromatine-remodellering bij interactie met transcriptiefactoren eerder werd geïnterpreteerd als nucleosoomverstoring, suggereren de gegevens energie-afhankelijke nucleosoomverschuiving als het hoofdprincipe van chromatineherorganisatie.

Deze (CT)n herhalingen zijn in vivo geassocieerd met een niet-histon-eiwit(en) en worden in vitro gebonden door een gezuiverd Drosophila-eiwit, de GAGA-factor.

Dit (CT)n element lijkt bij te dragen aan de vorming van de wild-type chromatinestructuur van hsp26, een georganiseerde nucleosoomreeks die de HSE's in nucleosoomvrije, DNase I-hypersensitieve (DH) site laat.

Het iab-7 polycomb-respons-element bevindt zich in een nucleosoomvrij gebied van chromatine en vereist zowel GAGA als pleiohomeotic voor silenceringactiviteit.


Welke zijn de plant DNA (cytosine-5) methyltransferase families?

Answer: De plant DNA (cytosine-5) methyltransferases worden ingedeeld in de families: MET, CMT en de de novo DRM.

De topologieën van de bomen waren over het algemeen congruent: vier monofyletische groepen die overeenkomen met de vier plant C5-MTase families werden duidelijk onderscheiden. Daarnaast werden sequentieanalyses uitgevoerd van de plant C5-MTase target herkenningsdomein sequenties en werden fylogenetische bomen gereconstrueerd die aantoonden dat er een goede conservatie is tussen, maar niet binnen de plant C5-MTase families.

Om de overerving van DNA methyltransferase genen en hun expressiepatronen te bepalen, onderzochten we drie belangrijke DNA methyltransferase families (MET1, CMT3 en DRM) van tabak en de voorouderlijke soorten.

Het vergelijkend onderzoek van transcriptieniveaus van verschillende genen van de cytosine DNA methyltransferase familie MET (MET1, MET2a, MET2b, MET3) en hun methylatiepatronen toont aan dat er mogelijk mechanismen bestaan die het meest actief getranscribeerde gen MET1 van deze familie beschermen tegen methylatie-gemedieerde silencering. In tegenstelling tot het DRM2 gen konden we geen adenine-gemethyleerde GATC sites vinden in het MET1 gen.

Met behulp van het 1kb 3' terminale DNA-fragment van de muis methyltransferase cDNA als probe en lage stringente hybridisatiecondities, werd een nieuwe potentiële methyltransferase (MTase) genfamilie geïsoleerd uit een Arabidopsis thaliana genomische DNA-bibliotheek.

De Dnmt3 familie van de novo DNA methyltransferases is recentelijk gekarakteriseerd in dieren. Hier beschrijven we DNA methyltransferase genen van zowel Arabidopsis als maïs die een hoog niveau van sequentiegelijkheid vertonen met Dnmt3, wat suggereert dat ze plant de novo methyltransferases coderen. Ten opzichte van alle bekende eukaryote methyltransferases bevatten deze planteneiwitten een nieuwe rangschikking van de motieven die nodig zijn voor de katalytische activiteit van DNA methyltransferase.

Deze resultaten leveren de eerste directe demonstratie dat DNA-METases van een hogere eukaryoot gecodeerd worden door een genfamilie.

Hier tonen we aan dat Arabidopsis DNA methyltransferase2 (AtDNMT2) gelokaliseerd is in de kern en geassocieerd is met histon deacetylatie.

Om mogelijke relaties tussen DNA methylatieniveau en accumulatie van DNA-(cytosine-5) methyltransferase (DNMT) transcripties te onderzoeken, zijn de volledige coderende sequenties die overeenkomen met drie verschillende DNMT families in oliepalm, namelijk de MET, CMT en DRM klassen, geïsoleerd en gekarakteriseerd.

In Arabidopsis zijn een SWI2/SNF2 chromatin remodeling factor-gerelateerd eiwit DDM1 en een cytosine methyltransferase MET1 vereist voor het behoud van genomische cytosine methylatie.

In de huidige studie worden de isolatie en karakterisering van twee verschillende cDNAs die coderen voor wortel DNA (cytosine-5)-methyltransferase (DNA-METase) gerapporteerd.

De Arabidopsis methylase heeft acht van de tien geconserveerde sequentiemotieven die gevonden worden in prokaryote cytosine-5 methyltransferases en vertoont 50% homologe aan het muizen enzym in het methyltransferase domein.

Zoals afgeleid uit de DNA-sequentie bevat dit eiwit alle geconserveerde sequentiemotieven specifiek voor de 5m cytosine MTases.


Waar is het histonvariant CENPA bij voorkeur gelokaliseerd?

Answer: Centromeer-eiwit A (Cenpa voor muizen, CENP-A voor andere soorten) is een essentieel histon H3-achtig eiwit dat zich lokaliseert in het centromeergebied van eukaryote chromosomen, waar het het conventionele histon H3 vervangt en samen met centromeerspecifieke DNA-bindende factoren de assemblage van actieve kinetochoren aanstuurt.

De centromeeractiviteit van de alphoid YAC werd onderdrukt op ectopische locaties op het gastheerschromosoom, zoals blijkt uit de afwezige of verminderde assemblage van CENP-A en -C.

Heterozygote en homozygote Cenpa-GFP fusie-eiwit muismutanten, gegenereerd door gerichte insertie van het gen voor groene fluorescerende eiwit (GFP) in het muis Cenpa-genlocus, vertonen specifieke gelokaliseerde fluorescentie op alle centromeren.

Co-immunoprecipitatie-assay toont interactie aan tussen PARP-2 en zijn functionele homoloog PARP-1, constitutieve centromeereiwitten Cenpa en Cenpb, en het spoelfoutcontrole-eiwit Bub3, maar niet met een derde constitutief centromeereiwit Cenpc.

Hier onderzochten we de interactie van dit eiwit met, en poly(ADP-ribosyl)atie van, drie constitutieve centromeereiwitten, Cenpa, Cenpb en Cenpc, en een spoelfoutcontrole-eiwit, Bub3

Het bewijs is consistent met het voorstel van een cruciale epigenetische functie voor CENP-A bij het markeren van een chromosomale regio voor centromeervorming

CENPA is een lid van de histon H3-achtige eiwitten en wordt verondersteld histon H3 te vervangen in centromeer-nucleosomen. CENPC is een DNA-bindend eiwit dat zich bevindt op de binnenste kinetochorplaat van actieve zoogdiercentromeren.

ENPA/Cse4 assembleert centromeerchromatine op diverse DNA

constitutieve kinetochore-eiwitten zoals CENPA

Een specifiek histon H3-variant, CENPA, vervangt conventioneel histon H3 en stuurt samen met centromeerspecifieke DNA-bindende factoren de assemblage van actieve kinetochoren aan


In welke eiwitten is het chromodomein aanwezig?

Answer: Het chromodomein (chromatine-organizer modifier domein) is een sterk geconserveerd motief van 40-50 aminozuren lang, aanwezig in een breed scala aan dierlijke en plantaardige eiwitten die betrokken zijn bij chromatineorganisatie. Eiwitten die chromodomeinen bevatten kunnen worden ingedeeld in bredere families, met name op basis van de aanwezigheid van andere typen domeinen. Chromodomein is aanwezig in: de heterochromatine-eiwitten HP1 alfa en HP1 bèta, chromointegrases (bijv. Tf1 integrase), de chromodomein helicase DNA-bindende eiwitten (CHD) en CHD1-achtige (CHD1L), CReMM (chromatine-gerelateerde mesenchymale modulator), DNA-methyltransferase 3 (cmt3), de chromointegrase van LTR-retrotransposons, de Polycomb-groep (PcG) eiwitten, de muis Polycomb-homologen (Cbx2, Cbx4, Cbx6, Cbx7, Cbx8), de chromodomein Y-chromosoom (CDY) familie van eiwitten en het CDY-achtige eiwit (CDYL), de histon-acetyltransferases TgMYST-A en –B, MRG-1 en -15 (MORF4-gerelateerd gen op chromosoom 15), ADP/ATP-translocase 1, MPP8, MSL3, NlMof, Chp1, Chriz, dMi-2, Corto, cpSRP43, KISMET, PICKLE (PKL), ScoHET1 en ScoHET2.

Chromodomein helicase DNA-bindend eiwit 2 beïnvloedt de reparatie van door röntgen- en UV-straling geïnduceerde DNA-schade.

Chromodomein helicase DNA-bindende eiwitten (CHD) behoren tot een groep sterk geconserveerde chromatine-remodellerende eiwitten die betrokken zijn bij de regulatie van transcriptie. Om de fysiologische rol van een van de CHD-leden in een zoogdiermodel te begrijpen, ontwikkelden we een mutante muismodel voor het Chd2-gen.

Kristalstructuur van het DNA-bindende domein van chromodomein helicase DNA-bindend eiwit 1 (Chd1) in complex met DNA.

Omdat DNA-methylatie in planten kan dienen als signaal voor H3-lysine9-dimethylatie (H3K9me2) en vervolgens voor DNA-methylatie buiten de CG-context, werden mutaties in SET-domein histonmethyltransferase en chromodomein DNA-methyltransferase 3 (cmt3) geïntrogreerd. In suvh4 suvh5 suvh6 en cmt3 mutanten is H3K9me2 geassocieerd met lacO herhalingen verminderd, maar homologe paring blijft bestaan.

Mutaties in CHD7, het gen dat codeert voor chromodomein helicase DNA-bindend eiwit 7, zijn aanwezig bij 60-80% van de individuen met het CHARGE-syndroom.

Chromodomein is aanwezig in de integrasestructuren van blastopia en 412 subgroep LTR-retrotransposons en kan het proces van niet-specifieke integratie vergemakkelijken.

Het CHARGE-syndroom is een meervoudig aangeboren malformatiesyndroom dat meestal het gevolg is van deletie of heterozygote verlies-van-functie mutaties in het chromodomein helicase DNA-bindend eiwit 7 (CHD7) gen op 8q12.1.

Een causale mutatie binnen het chromodomein helicase DNA-bindend eiwit-7 gen, dat een belangrijke rol speelt in de embryonale ontwikkeling, is aanwezig bij 2/3 van de getroffen patiënten.

CHD1 is een subfamilielid van de CHD-familie, die een chromodomein, een helicase-domein en een DNA-bindend domein bezit.

Het chromatine-organizer modifier domein (chromodomein) is aanwezig in eiwitten die bijdragen aan chromatineorganisatie en hun binding aan gemethyleerd histon H3 mediëren.

Massaspectrometrische analyse toonde serine-42, een geconserveerd aminozuur in het chromodomein, aan als een fosforyleringsplaats van Cbx2. Fosforylering van het chromodomein van Cbx2 op dit residu in vitro resulteerde in een verminderde binding aan een H3-peptide met getrimethyleerde lysine-9 en een toename van de binding aan een H3-peptide met getrimethyleerde lysine-27, wat suggereert dat dergelijke fosforylering de bindingsspecificiteit van Cbx2 voor gemodificeerd histon H3 verandert. Fosforylering van het chromodomein van Cbx2 kan daarom dienen als een moleculaire schakel die de interpretatie van de histonmodificatiecode beïnvloedt en daarmee de epigenetische cellulaire geheugenregeling.

Hier identificeren we de ATP-afhankelijke chromatine-remodellerende factor chromodomein helicase DNA-bindend eiwit 8 (CHD8) als een nieuwe coregulator van androgeen-responsieve transcriptie.

Mutaties in CHD7, een chromodomein-gen, zijn aanwezig bij de meerderheid van de individuen met het CHARGE-syndroom, een meervoudige anomalie aandoening gekenmerkt door oculaire coloboma, hartafwijkingen, atresie van de choanae, vertraagde groei en ontwikkeling, genitale hypoplasie en oorafwijkingen.

Twee nieuwe chromodomein-bevattende eiwitten die associëren met heterochromatine in Sciara coprophila chromosomen.

Beide eiwitten, ScoHET1 van 37 kDa en ScoHET2 van 44 kDa, vertonen twee chromodomeinmotieven die de geconserveerde residuen bevatten die essentieel zijn voor de herkenning van gemethyleerd histon H3 op lysine 9.

In deze studie presenteren we een gedetailleerde histomorfologische karakterisering van muizen met een mutatie in het chromodomein helicase DNA-bindend eiwit 2 (Chd2).

Specificiteit van de chromodomein Y-chromosoom familie van chromodomeinen voor lysine-gemethyleerde ARK(S/T) motieven.

Eerdere studies hebben aangetoond dat twee homologue chromodomeinmodules in de HP1 en Polycomb-eiwitten onderscheidende binding vertonen aan verwante methyllysine-residuen (ingebed in ARKS-motieven) van de histon H3-staart.

Bij gewervelden zijn HP1-achtige chromodomeinen ook aanwezig in de chromodomein Y-chromosoom (CDY) familie van eiwitten naast een vermoedelijk katalytisch motief. Het menselijk genoom codeert voor drie CDY-familie-eiwitten, CDY, CDYL en CDYL2.

Het CDY chromodomein vertoont onderscheidende binding aan lysine-gemethyleerde ARK(S/T) motieven, terwijl het CDYL2 chromodomein met vergelijkbare sterkte bindt aan meerdere ARK(S/T) motieven. Interessant genoeg verhinderen subtiele aminozuurveranderingen in het CDYL chromodomein dergelijke bindingsinteracties in vitro en in vivo.

We bepaalden de mRNA-transcriptenhoeveelheid van zeven genen die coderen voor eiwitten met gevestigde rollen in epigenetisch-gemedieerde genstillegging [transcriptie co-repressor SIN3A, DNA (cytosine-5-) methyltransferase 1, methyl CpG-bindend eiwit 2, chromodomein helicase DNA-bindend eiwit 4, histon-bindend eiwit rbbp4, histon deacetylase 1 en nucleair receptor co-repressor 2] met behulp van qRT-PCR.

CHD7 is een lid van de chromodomein helicase DNA-bindend domein (CHD) familie van ATP-afhankelijke chromatine-remodellerende enzymen.

De cysteïnerijke CXXC-domeinen van MBD1 binden aan Ring1b en het chromodomein van hPc2.

Methylatie van lysine 9 binnen histon H3 en de daaropvolgende binding van het chromodomeineiwit heterochromatine-eiwit 1 (HP1) worden verondersteld heterochromatinevorming in vivo te initiëren en een heterochromatische toestand te propaganderen die meerdere celdelingen duurt.

Hier tonen we aan dat het SNF2-achtige chromodomein helicase-eiwit CHD8 interacteert met het insulator-bindende eiwit CTCF.

Het chromodomein (CD) van het Drosophila Polycomb-eiwit vertoont een voorkeur voor binding aan histon H3 wanneer deze getrimethyleerd is op lysine 27.

Ondanks een hoge mate van conservatie vertonen de Cbx chromodomeinen significante verschillen in bindingsvoorkeuren.

Driedimensionale oplossingsstructuren van de chromodomeinen van cpSRP43.

Recentelijk zijn drie functioneel verschillende chromodomeinen (CD's) geïdentificeerd in cpSRP43.

Het C-terminale helicale segment dat typisch wordt gevonden in de nucleaire chromodomeinen ontbreekt in CD1.

Kritische vergelijking van de structuren van de chromodomeinen van cpSRP43 met die in nucleaire chromodomeineiwitten onthulde dat de diverse eiwit-eiwitinteracties die door de CD's worden gemedieerd voort lijken te komen uit verschillen in de oppervlakte-ladingspotentiaal van elk CD.

Karakterisering en functionele analyse van CReMM, een nieuw chromodomein helicase DNA-bindend eiwit.

De huidige studie beschrijft een nieuw geïdentificeerd eiwit genaamd CReMM (chromatine-gerelateerde mesenchymale modulator). Het eiwit werd bestudeerd met bio-informatica en geclassificeerd als lid van de derde subfamilie van chromodomein helicase DNA-bindende eiwitten (CHD). In silico vertaling definieerde CReMM als een meervoudig domeineiwit inclusief twee chromodomeinen, SNF2/ATPase, helicase C-domein en een A/T-DNA-bindend domein (DBD).

Identificatie en analyse van chromodomein-bevattende eiwitten gecodeerd in het muizentranscriptoom.

Het chromodomein is 40-50 aminozuren lang en geconserveerd in een breed scala aan chromatische en regulerende eiwitten die betrokken zijn bij chromatine-remodellering. Eiwitten met chromodomeinen kunnen worden ingedeeld in families op basis van hun bredere kenmerken, met name de aanwezigheid van andere typen domeinen, die correleren met verschillende subklassen van de chromodomeinen zelf.

Hier tonen we aan dat het chromodomein van CMT3 direct kan interageren met de N-terminale staart van histon H3, maar alleen wanneer deze gelijktijdig gemethyleerd is op zowel de H3K9- als H3K27-posities.

Naast het canonieke MYST HAT katalytische domein bezitten zowel TgMYST-A als -B een atypische C2HC-zinkvinger en een chromodomein.

Clr7 en Clr8 zijn vereist voor de lokalisatie van het Swi6 chromodomeineiwit en voor histon H3 lysine 9 methylatie, waarmee niet alleen de wisseling van het paringstype wordt beïnvloed, maar ook transcriptiestillegging in alle eerder gekarakteriseerde heterochromatische regio's, chromosoomsegregatie en meiotische recombinatie in het paringstypegebied.

MRG15, een nieuw chromodomeineiwit, is aanwezig in twee verschillende multiproteïnecomplexen die betrokken zijn bij transcriptieactivatie.

MRG15 is een nieuw chromodomeineiwit dat lid is van een familie genen gerelateerd aan MORF4. MORF4 (mortality factor op chromosoom 4) induceert senescentie in een subset van menselijke tumorcelijnen.

Analyse van deletiemutanten van MRG15 toonde aan dat de leucine-rits aan het C-terminale uiteinde van MRG15 belangrijk was voor de eiwitassociaties in MAF1 en dat het N-terminale chromodomein vereist was voor de assemblage van het MAF2-eiwitcomplex. Consistent met deze gegevens was het feit dat een histon-acetyltransferase-activiteit geassocieerd met MRG15 verloren ging wanneer het chromodomein werd verwijderd en dat beide mutante MRG15-eiwitten er niet in slaagden de B-myb-promotor te activeren. De verschillende mechanismen waarmee MRG15 genexpressie kan activeren worden besproken.

Het chromodomein (CD) is een sterk geconserveerd motief aanwezig in diverse dierlijke en plantaardige eiwitten, en de waarschijnlijke rol is het assembleren van diverse macromoleculaire complexen in chromatine.

Structuur van HP1 chromodomein gebonden aan een lysine 9-gemethyleerde histon H3-staart.

Het chromodomein van de HP1-familie eiwitten herkent histonstaarten met specifiek gemethyleerde lysines. Hier presenteren we structurele, energetische en mutatieanalyses van het complex tussen het Drosophila HP1 chromodomein en de histon H3-staart met een methyllysine op residu 9, een modificatie geassocieerd met epigenetische stillegging. De histonstaart schuift in als een beta-streng, waarmee de beta-sandwich architectuur van het chromodomein wordt voltooid. De methylammoniumgroep wordt omsloten door drie aromatische zijketens, terwijl aangrenzende residuen onderscheidende contacten vormen met één zijde van het chromodomein.

Het MORF4-gerelateerde gen op chromosoom 15 (MRG15) is lid van een nieuwe genfamilie die oorspronkelijk werd geïdentificeerd in studies naar factoren die cel-senescentie induceren. MRG15 bevat verschillende voorspelde eiwitmotieven, waaronder een nucleair lokalisatiesignaal, een helix-loop-helix regio, een leucine-rits en een chromodomein.

Vier allelen van dMi-2 mutanten werden verder gekarakteriseerd in moleculaire aard; dMi-2(BL1) bleek een mutatie te hebben in het ATP-bindingsmotief van het ATPase-domein, dMi-2(BL7) in het kernhistidine van de eerste plant homeodomein zinkvinger en dMi-2(BL12) in een geconserveerde serine in het chromodomein.

Deze analyses suggereren ook dat de msl-3/MRG15 duplicatie plaatsvond na de splitsing tussen schimmel en dier, terwijl een onafhankelijke duplicatie plaatsvond in planten. De door deze genen gecodeerde eiwitten hebben vergelijkbare structuren, inclusief een vermoedelijk chromodomein dicht bij hun N-terminale uiteinde en een vermoedelijke leucine-rits aan hun C-terminus.

CHD1 interageert met SSRP1 en is afhankelijk van zowel zijn chromodomein als zijn ATPase/helicase-achtig domein voor juiste associatie met chromatine.

Interactie tussen een integraal eiwit van het binnenmembraan van de nucleaire envelop en menselijke chromodomeineiwitten homolog aan Drosophila HP1.

Een zoogdier DNA-bindend eiwit dat een chromodomein en een SNF2/SWI2-achtig helicase-domein bevat.

Een Southern blot-analyse toonde aan dat dit eiwit, dat we CHD-1 hebben genoemd, aanwezig is in de meeste, zo niet alle, zoogdiersoorten.

Hier tonen we aan dat chromodomein helicase DNA-bindend eiwit 4 (Chd4) een complex vormt met Gata3 in Th2-cellen dat zowel de transcriptie van Th2-cytokinen activeert als het Th1-cytokine IFN-γ onderdrukt.

Chromodomein helicase DNA-bindend eiwit 4 (CHD4), het bepalende subunit van het nucleosoom-remodellerende en deacetylase (NuRD) complex, is een nucleosoom-remodellerend eiwit van de SNF2/ISWI2 familie, waarvan de leden twee chromodomeinen en een ATP-afhankelijk helicase-module bevatten.

Onder die eiwitten met >40% regulatie waren Macrophage Capping protein (CAPG) en Chromodomein Helicase DNA-bindend eiwit 4 (CHD4) die significant werden opgereguleerd door overexpressie van pp32r1 en pp32r1Y140H.

Dit heterochromatine coördineert expressieniveaus door associatie met een chromodomeineiwit Chp1 en een antisilencing factor Epe1.

Binnen NCC's werkt Brg1 samen met chromatine-remodeller Chromodomein-helicase-DNA-bindend eiwit 7 (Chd7) op de PlexinA2-promotor om PlexinA2 te activeren, dat een receptor codeert voor semaforine om NCC's naar


Wat is Genomicus?

Answer: Genomicus is ontwikkeld als een database en een browser om gen-syntenie te bestuderen in moderne en voorouderlijke genomen. Het maakt eenvoudige vergelijkende genomische visualisatie mogelijk in meer dan 150 eukaryote genomen en in vier verschillende fyla (Gewervelden, Schimmels, Metazoa en Planten). Het biedt een manier om ruimtelijke informatie te verkennen met betrekking tot genorganisatie binnen en tussen genomen en temporele relaties gerelateerd aan gen- en genoom-evolutie. Voor het specifieke gewervelde fyla biedt het ook toegang tot reconstructies van voorouderlijke genvolgordes en informatie over geconserveerde niet-coderende elementen. De grafische modules van Genomicus tonen hoe het in staat is om differentiële genverlies en -winst, segmentale of genoomduplicaties te onthullen en het bestuderen van de evolutie van een locus via homologierelaties te vergemakkelijken. De Genomicus-server biedt toegang tot voorouderlijke genvolgordes, evenals computationeel voorspelde regulatoire interacties, dankzij de representatie van geconserveerde niet-coderende elementen met hun veronderstelde gentargets.

Genomicus: een database en een browser om gen-syntenie te bestuderen in moderne en voorouderlijke genomen.

Hier presenteren we Genomicus, een nieuwe synteniebrowser die een onbeperkt aantal genomen kan weergeven en vergelijken in een brede fylogenetische context. Bovendien bevat Genomicus gereconstrueerde voorouderlijke genorganisatie, wat de interpretatie van de gegevens aanzienlijk vergemakkelijkt. BESCHIKBAARHEID: Genomicus is vrij beschikbaar voor online gebruik op http://www.dyogen.ens.fr/genomicus terwijl gegevens kunnen worden gedownload via ftp://ftp.biologie.ens.fr/pub/dyogen/genomicus.

Genomicus (http://www.dyogen.ens.fr/genomicus/) is een database en een online tool die eenvoudige vergelijkende genomische visualisatie mogelijk maakt in meer dan 150 eukaryote genomen. Het biedt een manier om ruimtelijke informatie te verkennen met betrekking tot genorganisatie binnen en tussen genomen en temporele relaties gerelateerd aan gen- en genoom-evolutie. Voor het specifieke gewervelde fyla biedt het ook toegang tot reconstructies van voorouderlijke genvolgordes en informatie over geconserveerde niet-coderende elementen. We hebben de Genomicus-database, oorspronkelijk gewijd aan gewervelden, uitgebreid naar vier nieuwe clades, waaronder planten, niet-gewervelde metazoa, protisten en schimmels. Deze visualisatietool maakt evolutionaire fylogenomische analyse en verkenning mogelijk. Hier beschrijven we de grafische modules van Genomicus en tonen we hoe het in staat is differentieel genverlies en -winst, segmentale of genoomduplicaties te onthullen en de evolutie van een locus via homologierelaties te bestuderen.

Genomicus update 2015: KaryoView en MatrixView bieden een genoom-brede perspectief op multispecies vergelijkende genomica.

De Genomicus-webserver (http://www.genomicus.biologie.ens.fr/genomicus) is een visualisatietool die vergelijkende genomica mogelijk maakt in vier verschillende fyla (Gewervelden, Schimmels, Metazoa en Planten). Het biedt toegang tot genomische informatie van bestaande soorten, evenals voorouderlijke geninhoud en genvolgorde voor gewervelden en bloemplanten. Hier presenteren we de nieuwe functies beschikbaar voor het gewervelde genoom met een focus op nieuwe grafische tools. De interface om de database te betreden is verbeterd, twee pairwise genoomvergelijkingstools zijn nu beschikbaar (KaryoView en MatrixView) en de tools voor meervoudige genoomvergelijking (PhyloView en AlignView) bieden drie nieuwe soorten representatie en een intuïtiever menu. Deze nieuwe ontwikkelingen zijn geïmplementeerd voor het Genomicus-portaal dat gewervelden bedient. Dit maakt de analyse mogelijk van 68 bestaande dierlijke genomen, evenals 58 gereconstrueerde voorouderlijke genomen. De Genomicus-server biedt ook toegang tot voorouderlijke genvolgordes, om evolutionaire en vergelijkende genomica-studies te vergemakkelijken, evenals computationeel voorspelde regulatoire interacties, dankzij de representatie van geconserveerde niet-coderende elementen met hun veronderstelde gentargets.

Genomicus: vijf genoombrowsers voor vergelijkende genomica in eukaryoten.

Genomicus (http://www.dyogen.ens.fr/genomicus/) is een database en een online tool die eenvoudige vergelijkende genomische visualisatie mogelijk maakt in >150 eukaryote genomen.


Is amiodaron een klasse I anti-aritmicum?

Answer: Hoewel het wordt beschouwd als een klasse III anti-aritmicum, heeft amiodaron ook klasse I, II en IV effecten, wat het een uniek farmacologisch en anti-aritmisch profiel geeft

Veelvoorkomende klasse I middelen worden uitgesloten vanwege de inherente abnormale hartstructuur en functie bij cardiogene shock. Klasse III medicatie-opties omvatten dofetilide en amiodaron.

Amiodaron wordt sinds de jaren 70 gebruikt als anti-aritmicum en heeft een gevestigde rol in de behandeling van ventriculaire tachyaritmieën. Hoewel het wordt beschouwd als een klasse III anti-aritmicum, heeft amiodaron ook klasse I, II en IV effecten, wat het een uniek farmacologisch en anti-aritmisch profiel geeft.

Amiodaron, een gejodeerd benzofuraanderivaat, geïntroduceerd in de jaren 60 als een anti-angineus middel, ontwikkelde zich in de jaren 70 tot een krachtig anti-aritmicum en is momenteel een van de meest voorgeschreven geneesmiddelen in de VS voor ventriculaire en atriale aritmieën. Hoewel amiodaron wordt beschouwd als een klasse III anti-aritmicum, heeft het ook klasse I, II en IV effecten, waardoor het een uniek en effectief anti-aritmicum is.

Amiodaron, een representatief klasse III middel, oefent negatieve dromotropie uit door het onderdrukken van de snelle natriumstroom die verantwoordelijk is voor geleiding bij acute toediening (klasse I effecten). Chronisch gebruik van amiodaron veroorzaakt verlenging van de ERP (klasse III effecten), wat soms geassocieerd is met negatieve dromotropie gebaseerd op de verandering van passieve of actieve membraaneigenschappen.

Amiodaron, een gejodeerd benzofuraanderivaat met voornamelijk klasse III anti-aritmische effecten, wordt gebruikt voor de behandeling van supraventriculaire en ventriculaire aritmieën.

Amiodaron, een klasse III anti-aritmisch geneesmiddel, is een van de meest effectieve geneesmiddelen die worden gebruikt bij de behandeling van ventriculaire en paroxysmale supraventriculaire tachyaritmieën

Amiodaron is een krachtig klasse III anti-aritmisch geneesmiddel dat ook bètablokkerende eigenschappen bezit


Wat is de prognostische betekenis van vertraagde versterking gedocumenteerd bij patiënten met hypertrofische cardiomyopathie?

Answer: Vertraagde versterking door CMR heeft prognostische waarde bij het voorspellen van nadelige cardiovasculaire gebeurtenissen bij HCM-patiënten, en wordt geassocieerd met cardiovasculaire mortaliteit, overlijden door hartfalen en sterfte door alle oorzaken bij HCM.

Het is mogelijk te concluderen dat er een hoge prevalentie is van myocardiale fibrose bij patiënten met hypertrofische cardiomyopathie met een hoog risico of die hersteld zijn van plotselinge hartdood, zoals degenen met een klinische indicatie voor een implanteerbare cardioverter-defibrillator.

Atriumfibrilleren (AF) bij HCM is gerelateerd aan myocardiale fibrose gedetecteerd door DE-CMR en dilatatie van het linker atrium (LA).

Tijdens de follow-up periode was het jaarlijkse percentage nadelige cardiovasculaire gebeurtenissen bij patiënten met DE hoger dan bij patiënten zonder DE, maar bereikte dit geen statistische significantie (5,5% versus 3,3%; P=0,5).

Late gadoliniumversterking door CMR heeft prognostische waarde bij het voorspellen van nadelige cardiovasculaire gebeurtenissen bij HCM-patiënten. Er zijn significante verbanden tussen LGE en cardiovasculaire mortaliteit, overlijden door hartfalen en sterfte door alle oorzaken bij HCM. Daarnaast vertoonden LGE en SCD/afgebroken SCD een trend richting significantie.

Het hyperversterkte apicale myocard had een lager percentage systolische myocardverdikking en werd geassocieerd met ernstige symptomen (bijv. syncope) en ventriculaire aritmieën.

Een semi-kwantitatieve index van DCE is een significante multivariabele voorspeller van zowel klinische VT/VF als van het risico op SCD en kan bijdragen aan risicobeoordeling in grensgevallen of controversiële gevallen.

Myocardiale littekens afgebeeld door CE-CMR komen vaak voor bij patiënten met HCM en voorspellen VT.


Wat is de COUGER-tool?

Answer: COUGER neemt als invoer twee sets genomische regio's die gebonden zijn door paraloge transcriptiefactoren (TF's), en het identificeert een kleine set van vermoedelijke co-factoren die de twee sets sequenties het beste onderscheiden.

COUGER--co-factoren geassocieerd met uniek gebonden genomische regio's.

Hier presenteren we een interactieve webimplementatie van COUGER, een classificatie-gebaseerd raamwerk voor het identificeren van proteïne co-factoren die mogelijk specificiteit bieden aan paraloge TF's. COUGER neemt als invoer twee sets genomische regio's die gebonden zijn door paraloge TF's, en het identificeert een kleine set van vermoedelijke co-factoren die de twee sets sequenties het beste onderscheiden. Om deze taak te bereiken, gebruikt COUGER een classificatiebenadering, met kenmerken die de DNA-bindingsspecificiteiten van de vermoedelijke co-factoren weerspiegelen. De geïdentificeerde co-factoren worden gepresenteerd op een gebruiksvriendelijke outputpagina, samen met informatie die de gebruiker in staat stelt de bijdragen van individuele co-factor kenmerken te begrijpen en te verkennen. COUGER kan worden uitgevoerd als een zelfstandige tool of via een webinterface: http://couger.oit.duke.edu.


Zijn er medicijnen voor door teken overgedragen encefalitis?

Answer: Er is momenteel geen medicamenteuze behandeling beschikbaar

Door teken overgedragen encefalitis (TBE) is vastgesteld in Bulgarije. Gezien de opmerkelijke toename van TBE-ziektegevallen in Europa in de afgelopen twee decennia, hebben we een onderzoek uitgevoerd naar TBE bij patiënten met acute virale meningitis die tussen 2009 en 2012 in Bulgarije waren opgenomen.

Virussen die behoren tot de familie Flaviviridae verspreiden zich voornamelijk via geleedpotige vectoren en zijn de belangrijkste oorzaken van ziekte en sterfte wereldwijd. De familie Flaviviridae bestaat uit 3 geslachten, waaronder het geslacht Flavivirus (typesoort: gele koortsvirus) als het grootste geslacht, het Hepacivirus (typesoort: hepatitis C-virus) en het Pestivirus (typesoort: runderdiareevirus). De flavivirussen (geslacht Flavivirus) zijn kleine RNA-virussen die worden overgedragen door muggen en teken en die de gastheercelmachinerie overnemen om zich te vermenigvuldigen. Hepacivirussen en pestivirussen worden echter niet overgedragen door geleedpotigen. Ondanks uitgebreid onderzoek en bezorgdheid op het gebied van volksgezondheid met betrekking tot flavivirusziekten, is er tot op heden geen specifieke behandeling beschikbaar voor flavivirusinfecties, hoewel commercieel verkrijgbare vaccins bestaan voor gele koorts, Japanse encefalitis en door teken overgedragen encefalitis.


Wordt SLC22A3 tot expressie gebracht in de hersenen?

Answer: Ja, SLC22A3 (organische kationentransporter (OCT3)) wordt wijdverspreid tot expressie gebracht in verschillende organen bij mensen en is betrokken bij de verwerking van vele exogene en endogene verbindingen. Verschillende bewijslijnen suggereren dat OCT3, dat in de hersenen tot expressie wordt gebracht, een belangrijke rol speelt bij de regulatie van neurotransmissie.

De organische kationentransporter (OCT) 3 wordt wijdverspreid tot expressie gebracht in verschillende organen bij mensen en is betrokken bij de verwerking van vele exogene en endogene verbindingen. Verschillende bewijslijnen suggereren dat OCT3, dat in de hersenen tot expressie wordt gebracht, een belangrijke rol speelt bij de regulatie van neurotransmissie.

De organische kationentransporter 3 (OCT3; synoniem: extraneuronale monoaminetransporter, EMT, Slc22a3) codeert voor een isoform van de organische kationentransporters en wordt wijdverspreid tot expressie gebracht in de gehele hersenen.

In overeenstemming met deze distributie tonen OCT3/Slc22a3-deficiënte muizen aanwijzingen van veranderde monoamine neurotransmissie in de hersenen, met een verlaagd intracellulair gehalte en een verhoogde turnover van aminergische neurotransmitters.

CRT kan een sleutelfactor zijn die het bloed-naar-hersenen transport van guanidinoazijnzuur faciliteert bij patiënten die deficient zijn in S-adenosylmethionine:guanidinoazijnzuur N-methyltransferase, het creatinesynthetiserende enzym, wat resulteert in cerebrale accumulatie van guanidinoazijnzuur. CRT, taurine-transporter (TauT/SLC6A6) en organische kationentransporter (OCT3/SLC22A3) die tot expressie worden gebracht aan de BCSFB zijn betrokken bij het effluxtransport van guanidinoazijnzuur of creatinine uit het CSF.

CRT, taurine-transporter (TauT/SLC6A6) en organische kationentransporter (OCT3/SLC22A3) die tot expressie worden gebracht aan de BCSFB zijn betrokken bij het effluxtransport van guanidinoazijnzuur of creatinine uit het CSF. Interessant is dat het BBB-effluxtransport van GC's, inclusief guanidinoazijnzuur en creatinine, verwaarloosbaar is, hoewel de BBB verschillende effluxtransportsystemen heeft voor synthetische voorlopers van GC's, zoals aminozuren en neurotransmitters.

OCT2-OCT-3 vertonen een differentiële weefselverdeling: OCT1 wordt voornamelijk gevonden in de lever van mensen, en in lever en nier bij knaagdieren; OCT2 wordt het sterkst tot expressie gebracht in zowel menselijke als knaagdierlijke nieren, terwijl OCT3 voornamelijk in de placenta tot expressie wordt gebracht, maar ook breder wordt gedetecteerd in verschillende weefsels, waaronder hersenen en longen.


Is het eiwit TIEG1 in verband gebracht met apoptose?

Answer: Ja, TIEG1 (ook bekend als KLF10) lijkt een rol te spelen bij het reguleren van apoptose.

TGF-beta) induceerbaar vroeg gen 1 (TIEG1) staat bekend om het induceren van apoptose in TGF-beta gevoelige pancreaskankercellen, maar het effect op TGF-beta resistente kankercellen blijft onduidelijk

overexpressie van TIEG1 beschermde ALL-cellen tegen chemotherapie-geïnduceerde celdood

TIEG1 zou betrokken kunnen zijn bij het bemiddelen van dit effect van de micro-omgeving op de leukemiecellen

We tonen ook aan dat ectopische expressie van TIEG-1 in CGNP's celcyclusarrest induceert dat kan leiden tot apoptose, maar niet tot differentiatie

TIEG1 fungeert als een inducerende of onderdrukkende factor van genexpressie om het TGFbeta/Smad-pad, evenals andere signaalroutes, te versterken en zo celproliferatie, differentiatie en apoptose te reguleren.

TGFbeta induceerbaar vroeg gen (TIEG1) bootst de werking van TGFbeta na en induceert apoptose

het transformeerend groeifactor-beta- (TGF-beta-) induceerbare vroegresponsgen 1 (TIEG1), dat een cruciale rol speelt in TGF-beta-gereguleerde celgroeiregulatie en apoptose

Inductie van mRNA voor Smad4 en de door TGF-beta1 gereguleerde apoptose-inducerende transcriptiefactor TGF-beta1-induceerbaar vroeg gen (TIEG1) werd binnen de eerste 6 uur na doxazosinbehandeling gedetecteerd

TIEG1 (TGF-beta induceerbaar vroeg gen) is een recent gekarakteriseerde transcriptiefactor gereguleerd door TGF-beta die apoptose induceert wanneer overexpressie optreedt in pancreatische adenocarcinoomcelijnen

de invloed van TIEG1 op apoptose van HL-60 cellen en de expressie van Bcl-2/Bax

De expressie van genen betrokken bij insulineresistentie (PDK4, AHSG) is verhoogd, samen met de expressie van TIEG1, een transcriptiefactor die apoptose via de mitochondriale route kan induceren

de overexpressie van TIEG1 veroorzaakte groeiremming en apoptose in TGF-β1-resistente HCC-celijnen,

Aan de andere kant vertoonden KLF10-deficiënte keratinocyten verhoogde proliferatie en apoptose

LF10, transformeerend groeifactor-β-induceerbaar vroeg gen 1

IEG1 kan apoptose van kankercellen induceren

TGF-β induceerbaar vroeg gen 1 speelt een belangrijke rol bij het reguleren van celproliferatie en apoptose

TIEG1 is een Krüppel-achtig transcriptiefactor (KLF10) die oorspronkelijk werd gekloond uit menselijke osteoblasten als een vroegresponsgen op TGF-β-behandeling

Adenovirale toediening van TIEG1 (AdTIEG1) aan TIEG1(-/-) cellen herstelde het RANKL-geïnduceerde NFATc1-signaleringsdefect in TIEG1(-/-) voorlopercellen en elimineerde de differentiatie- en apoptosedefecten

(TGF)-β induceerbaar vroeg gen (TIEG)-1 is betrokken bij de controle van celproliferatie, differentiatie en apoptose in sommige celtypen

TIEG1 is aangetoond dat het de effecten van TGF-beta in verschillende carcinoomcellen nabootst en speelt een cruciale rol in de apoptotische cascade

(TIEG) is een familie van primaire responsgenen geïnduceerd door TGF-beta, die bekend staan om hun regulatie van cellulaire proliferatie en apoptose

In menselijke en muizenweefsels is aangetoond dat TIEG1 en TIEG2 apoptose induceren en celgroei remmen

overexpressie van TIEG1 in OLI-neu cellen induceerde apoptose

(TGF-beta(1))-induceerbare transcriptiefactoren hebben recent belangstelling gewekt vanwege hun cruciale rol in de regulatie van celproliferatie, differentiatie en apoptose

ectopische overexpressie van TIEG is voldoende om het apoptotische celprogramma in deze cellen te activeren