Bestaat er een interferon (IFN) handtekening voor SLE-patiënten?

Answer: Interferon type I (IFN-I) speelt een cruciale rol in de pathogenese van SLE. Een IFN-I score (positief of negatief), als maat voor IFN-I activatie, wordt beoordeeld aan de hand van de expressiewaarden van IFN-I handtekeninggenen (IFI44, IFI44L, IFIT1, Ly6e, MxA, IFITM1) in CD14+ monocyten van cSLE-patiënten en gezonde controles (HCs).

Activatie van interferon regulatory factor 7 correleert met de IFN-handtekening en terugkerende ziekte.

Bij SLE na transplantatie correleerden terugkerende ziekteactiviteit en inductie van IRF7-eiwitexpressie met activatie van de IFN-handtekening.

JAK-remmer heeft een verbeterend effect bij lupus-gevoelige muizen: de betrokkenheid van downregulatie van IFN-handtekeninggenen.

We detecteerden ook een verminderde expressie van verschillende IFN-handtekeninggenen Ifit3 en Isg15 in CD4+ van lupus-gevoelige muizen na TOFA- en DEXA-behandeling, en IFIT3 in CD3+ T-cellen van menselijke patiënten na immunosuppressieve therapie inclusief steroïden, respectievelijk.

We vonden dat cDC's van predisease TCSle mannelijke muizen de IFN-handtekening tot expressie brengen zoals vrouwelijke TCSle cDC's dat doen. Oestrogenen zijn noodzakelijk maar niet voldoende om deze IFN-handtekening tot expressie te brengen, maar hoge doses E2 kunnen andere steroïde componenten compenseren.

Conventionele DC's van mannelijke en vrouwelijke lupus-gevoelige B6.NZM Sle1/Sle2/Sle3 muizen drukken een IFN-handtekening uit en hebben een hogere immunometabolisme die wordt versterkt door oestrogeen.

Type I IFN-handtekening bij systemische lupus erythematosus met begin in de kindertijd

Interferon type I (IFN-I) speelt een cruciale rol in de pathogenese van SLE.

De IFN-I score (positief of negatief), als maat voor IFN-I activatie, werd beoordeeld met behulp van real-time kwantitatieve PCR (RT-PCR) expressiewaarden van IFN-I handtekeninggenen (IFI44, IFI44L, IFIT1, Ly6e, MxA, IFITM1) in CD14+ monocyten van cSLE-patiënten en gezonde controles (HCs).


Is AND-1/Ctf4 essentieel voor proliferatie?

Answer: Ja. De functie van AND-1 in vorkbescherming voorkomt vorkresorptie en is essentieel voor proliferatie.

De functie van AND-1 in vorkbescherming voorkomt vorkresorptie en is essentieel voor proliferatie.

AND-1/Ctf4 vormt een brug tussen het CMG-helicase en DNA-polymerase alfa, wat replicatie vergemakkelijkt. Met behulp van een induceerbaar degronsysteem in vogelcellen vinden we dat het ontbreken van AND-1 onverenigbaar is met proliferatie, doordat cellen zich ophopen in G2 met een geactiveerde DNA-schadecontrole. Replicatie zonder AND-1 veroorzaakt vertraging van de vorksnelheid en ophoping van lange enkelstrengige DNA (ssDNA) gaps bij de replicatievorkverbinding, waarbij deze gebieden in G2 worden omgezet in DNA-dubbelstrengsbreuken (DSB's). Opvallend is dat geresorbeerde vorken en DNA-schadeophoping in G2, maar niet de vertraging van de vork, worden teruggedraaid door behandeling met mirin, een MRE11-nuclease-inhibitor. Domeinanalyse van AND-1 toonde verder aan dat de HMG-box belangrijk is voor snelle replicatie maar niet voor proliferatie, terwijl omgekeerd het WD40-domein vorkresorptie en daaropvolgende DSB-geassocieerde lethale effecten voorkomt. Onze bevindingen onthullen dus een vorkbeschermingsfunctie van AND-1/Ctf4 die tot uiting komt via het WD40-domein, essentieel voor proliferatie en het voorkomen van genomische instabiliteit.


Heeft de BRAFV600E-mutatie invloed op de klinische respons op radiojodide therapie?

Answer: Ja, er is gesuggereerd dat patiënten met papillaire schildklierkanker (PTC) die de BRAF(V600E)-mutatie dragen een slechtere prognose hebben.

Preklinische studies toonden aan dat de BRAF-mutatie de opname van radiojodide significant verminderde en de gevoeligheid voor radioactieve jodium (RAI) therapie verlaagde.

De status van de BRAF-mutatie kan de klinische respons op RAI-therapie bij patiënten met PTMC met kenmerken van een gemiddeld tot hoog risico mogelijk niet beïnvloeden. Meer onderzoeken die de rol van de BRAF-mutatie bij het sturen van postoperatieve RAI-therapie onderzoeken, zijn nodig.

Onze resultaten suggereren dat de combinatie van BRAFV600E+ve-mutatie en MIBI-ve-scintigrafie kan worden beschouwd als een negatieve prognostische aanwijzing, die de afwezigheid van radiojodiumopname bij pT-WBS voorspelt bij DTC-patiënten met een onvolledige biochemische respons op de eerste RAIT.

De resultaten geven aan dat de BRAF(V600E)-mutatie geassocieerd is met een lagere expressie van NIS in PTC's zonder HT, wat wijst op de radiojodium-resistente effecten tijdens RIA-therapie bij deze patiënten.


Welke fosfatase wordt geremd door LB-100?

Answer: LB-100 is een remmer van fosfatase 2A

Hier onderzochten we de radiosensibiliserende effecten van LB-100, een nieuwe remmer van PP2A, tegen AAM als een nieuwe behandelingsstrategie.

LB-100, een nieuwe remmer van Protein Phosphatase 2A (PP2A), maakt kwaadaardige meningeoomcellen gevoeliger voor de therapeutische effecten van bestraling.

Farmacologische remming van PP2A met LB-100 voorafgaand aan RT verhoogde de radiosensitiviteit van meningeoomcellen en verminderde de overlevingsfractie in clonogene assays.


Wat zijn de meest voorkomende bijwerkingen van amantadine ER?

Answer: De meest voorkomende bijwerkingen van amantadine ER zijn hallucinaties, duizeligheid, orthostatische hypotensie en voetzwelling.

De meest voorkomende bijwerkingen zijn hallucinaties, duizeligheid, orthostatische hypotensie en voetzwelling.


Welke symptomen omvatten de triade van ruptuur van een abdominale aorta-aneurysma?

Answer: De klassieke triade van ruptuur van een abdominale aorta-aneurysma omvat shock, acute buikpijn en een pulserende buikmassa.

RESULTATEN: De juiste diagnose op basis van de klassieke triade van shock, acute buikpijn en een pulserende buikmassa werd slechts bij één van de 19 (5,3%) patiënten gesteld.

Slechts 50% van de abdominale aorta-aneurysma's presenteert zich met de klassieke triade van hypotensie, rugpijn en een pulserende buikmassa.

Sommige van deze patiënten presenteren zich met de klassieke triade van symptomen zoals buikpijn, pulserende buikmassa en shock.

Het klinische begin werd gekenmerkt door het unieke syndroom: continu buikgeruis, buik- en linkerflankpijn met een bijbehorende pulserende massa (Mansour Triade).

De meeste AAA's scheuren in de retroperitoneale ruimte, wat resulteert in de klassieke triade van pijn, hypotensie en een pulserende massa.

Ruptuur van een abdominale aorta-aneurysma wordt gemakkelijk gediagnosticeerd wanneer de triade van buik- of rugpijn, shock en een pulserende buikmassa aanwezig is.


Lijst van symptomen van het Allgrove-syndroom.

Answer: De klassieke klinische triade van het Allgrove-syndroom omvat alacrima, achalasie en bijnierinsufficiëntie. Het kan ook geassocieerd zijn met progressieve perifere neuropathie.

DOELSTELLING: Triple-A of Allgrove-syndroom is een autosomaal recessieve aandoening veroorzaakt door mutaties in het AAAS-gen, dat codeert voor een nucleoporin genaamd ALADIN. Het wordt gekenmerkt door een klassieke klinische triade: alacrima, achalasie en bijnierinsufficiëntie, de canonieke symptomen die geassocieerd zijn met progressieve perifere neuropathie.

Triple A-syndroom (TAS) of Allgrove-syndroom (OMIM #231550) is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening die wordt gekenmerkt door adrenocorticotroop hormoon-resistente bijnierinsufficiëntie, alacrima, achalasie en neurologische en dermatologische afwijkingen.

ACHTERGROND: Triple A-syndroom (of Allgrove-syndroom) is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening die wordt gekenmerkt door alacrima, achalasie, bijnierinsufficiëntie en autonome/neurologische afwijkingen.

Allgrove-syndroom, ook bekend als Triple A-syndroom, is een zeldzame autosomaal recessieve genetische ziekte die wordt gekenmerkt door drie tekenen: oesofageale achalasie, resistentie tegen adrenocorticotroop hormoon en alacrima.

Achtergrond: Triple A-syndroom wordt gekenmerkt door achalasie, alacrima en bijnierinsufficiëntie met neurologische manifestaties die later in het ziekteverloop optreden.

ACHTERGROND: Allgrove-syndroom is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening die wordt gekenmerkt door de triade van achalasie, alacrima en bijnierinsufficiëntie.

Allgrove-syndroom wordt veroorzaakt door homozygote en/of samengestelde heterozygote mutaties op chromosoom 12q13, aangeduid als "AAA" (Achalasie, Addisonisme, Alacrima).

Het triple A- of Allgrove-syndroom is een autosomaal recessieve aandoening die wordt gekenmerkt door de triade van achalasie cardia, alacrima en ACTH-resistente bijnierinsufficiëntie.

Allgrove-syndroom wordt beschouwd als een aparte aandoening, gekenmerkt door glucocorticoïde tekort samen met alacrima, achalasie en neurologische tekorten.

De meerderheid van de auteurs schrijft een beperkte bijdrage toe, tenzij achalasie gerelateerd is aan een multisysteemziekte, zoals het triple-A- of Allgrove-syndroom, een autosomaal recessieve ziekte gekenmerkt door de triade van adrenocorticotroop hormoon (ACTH)-resistente bijnierinsufficiëntie, achalasie en alacrima.

Triple A-syndroom, ook bekend als Allgrove-syndroom, is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening die wordt gekenmerkt door drie kardinale symptomen: bijnierinsufficiëntie door ACTH-insensitiviteit, achalasie en alacrima.

Triple A (Allgrove) syndroom, een autosomaal recessieve ziekte, wordt gekenmerkt door achalasie, alacrima en ACTH-resistente bijnierfalen met progressief neurologisch syndroom inclusief centrale, perifere en autonome zenuwstelselstoornissen, en milde verstandelijke beperking.

Allgrove (Triple A) syndroom is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening gekenmerkt door kardinale kenmerken van bijnierinsufficiëntie door adrenocorticotroop hormoon (ACTH) resistentie, achalasie en alacrima.

Verschillende syndromen omvatten achalasie in hun symptomatologie, zoals het triple A-syndroom of Allgrove-syndroom (Addisonisme, achalasie en alacrima).

Het triple A- of Allgrove-syndroom is een autosomaal recessieve ziekte (MIM*231550) gekenmerkt door de triade van achalasie, alacrima en adrenocorticotroop hormoon (ACTH)-resistente bijnierinsufficiëntie.

Triple A-syndroom (TAS) of Allgrove-syndroom (OMIM #231550) is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening gekenmerkt door adrenocorticotroop hormoon-resistente bijnierinsufficiëntie, alacrima, achalasie en neurologische en dermatologische afwijkingen.

ACHTERGROND
Allgrove-syndroom is een multisysteemziekte die voor het eerst werd beschreven in 1978 en klassiek geassocieerd wordt met oesofageale achalasie, alacrima en bijnierinsufficiëntie.

Hier rapporteren we een 18-jarige jongen bij wie Allgrove-syndroom werd vastgesteld, met ACTH-resistente bijnierinsufficiëntie, achalasie, alacrima en ernstige motorische polyneuropathie.

ACHTERGROND: Allgrove-syndroom is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening gekenmerkt door bijnierinsufficiëntie, achalasie, alacrima en soms autonome stoornissen.

ONGETITELD: Allgrove-syndroom (of triple-A syndroom) is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening gekenmerkt door alacrima, achalasie, bijnierinsufficiëntie (meestal glucocorticoïd) en autonome/neurologische afwijkingen.

INLEIDING: Allgrove-syndroom (AS) is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening gekenmerkt door achalasie cardia, alacrima en adrenocorticotroop hormoon-resistente bijnierinsufficiëntie die soms gepaard gaat met autonome disfunctie.

Allgrove-syndroom (of triple A-syndroom) is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening gekenmerkt door alacrima, achalasie, ACTH-resistente bijnierinsufficiëntie en autonome/neurologische afwijkingen.

Allgrove-syndroom moet worden vermoed bij patiënten met neurologische stoornissen in combinatie met twee of meer van de hoofdsymptomen (alacrima, achalasie of bijnierinsufficiëntie).

Allgrove-syndroom (triple A-syndroom) is een autosomaal recessieve aandoening gekenmerkt door bijnierinsufficiëntie, achalasie en alacrima.

Patiënt: Vrouw, 6 jaar Eindoordeel: Allgrove-syndroom Symptomen: Achalasie, bijnierinsufficiëntie, alacrima Medicatie: : Klinische procedure: : Specialisme: Kindergeneeskunde en neonatologie Doel: Zeldzame ziekte Achtergrond: Allgrove-syndroom, of triple "A" syndroom (3A syndroom), is een zeldzaam autosomaal recessief syndroom met variabel fenotype en een geschatte prevalentie van 1 per 1.000.000 personen.

DOELSTELLING: Allgrove-syndroom is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening gekenmerkt door de triade van bijnierinsufficiëntie, achalasie en alacrima en veel gevallen hebben multisysteemstoornissen: endocrien, gastro-intestinaal, ogen en zenuwstelsel.


Wat is waterradiolyse?

Answer: Waterradiolyse omvat de chemische afbraak van het watermolecuul in vrije radicalen na blootstelling aan ioniserende straling. Deze vrije radicalen hebben schadelijke effecten op de normale cel fysiologie.

Waterradiolyse omvat de chemische afbraak van het watermolecuul in vrije radicalen na blootstelling aan ioniserende straling. Deze vrije radicalen hebben schadelijke effecten op de normale cel fysiologie.

Elektron-nucleaire dynamicasimulaties van protonkankertherapiereacties: waterradiolyse

simuleer waterradiolyse-reacties, dat wil zeggen de PCT-processen die de DNA-schadigende stoffen tegen kankercellen genereren.


Hoe verhouden de plasmaconcentraties van amantadine met verlengde afgifte zich tot die van amantadine met onmiddellijke afgifte?

Answer: Wanneer het 's avonds voor het slapengaan wordt gegeven, bereikt het een plasmaconcentratie die ongeveer twee keer zo hoog is als die bereikt wordt door amantadine met onmiddellijke afgifte.

Wanneer het 's avonds voor het slapengaan wordt gegeven, bereikt het een plasmaconcentratie die ongeveer twee keer zo hoog is als die bereikt wordt door amantadine met onmiddellijke afgifte.

PK-modellering suggereerde dat de aanbevolen dagelijkse dosering van ADS-5102 (274 mg qhs) resulteerde in 1,4- tot 2,0-voudig hogere amantadine plasmaconcentraties gedurende de dag vergeleken met amantadine IR.


Wordt het BAGEL-algoritme gebruikt voor geordende CRISPR-screens?

Answer: Nee. BAGEL (Bayesian Analysis of Gene EssentiaLity) is een methode voor supervisie-leren voor het analyseren van pooled bibliotheek gen knockout screens. Het biedt aanzienlijk grotere gevoeligheid dan huidige methoden, terwijl computationele optimalisaties de uitvoeringstijd met een orde van grootte verminderen.

BAGEL: een computationeel kader voor het identificeren van essentiële genen uit pooled bibliotheek screens.

De aanpassing van het CRISPR-Cas9-systeem aan pooled bibliotheek gen knockout screens in zoogdiercellen vertegenwoordigt een grote technologische sprong ten opzichte van RNA-interferentie, de vorige stand van de techniek. Nieuwe methoden voor het analyseren van de gegevens en het evalueren van resultaten zijn nodig.RESULTATEN: Wij bieden BAGEL (Bayesian Analysis of Gene EssentiaLity), een methode voor supervisie-leren voor het analyseren van gen knockout screens. In combinatie met gouden standaard referentiesets van essentiële en niet-essentiële genen, biedt BAGEL aanzienlijk grotere gevoeligheid dan huidige methoden, terwijl computationele optimalisaties de uitvoeringstijd met een orde van grootte verminderen.CONCLUSIES: Met BAGEL identificeren we ~2000 fitnessgenen in pooled bibliotheek knockout screens in menselijke cellijnen bij 5% FDR, een grote vooruitgang ten opzichte van concurrerende platforms. BAGEL toont hoge gevoeligheid en specificiteit, zelfs over screens uitgevoerd door verschillende laboratoria met verschillende bibliotheken en reagentia.

CONCLUSIES

Met BAGEL identificeren we ~2000 fitnessgenen in pooled bibliotheek knockout screens in menselijke cellijnen bij 5% FDR, een grote vooruitgang ten opzichte van concurrerende platforms.

Conclusies Met BAGEL identificeren we ~2000 fitnessgenen in pooled bibliotheek knockout screens in menselijke cellijnen bij 5% FDR, een grote vooruitgang ten opzichte van concurrerende platforms.


Wat is inbegrepen in de LACE-index?

Answer: De LACE-index is een eenvoudig hulpmiddel dat 4 parameters omvat: Opnameduur, Ernst van opname, Comorbiditeit en Spoedeisende bezoeken in de voorgaande 6 maanden. Het wordt gebruikt om vroege heropname na ontslag uit het ziekenhuis te voorspellen.

De LACE-index is een eenvoudig hulpmiddel met 4 parameters: Opnameduur, Ernst van opname, Comorbiditeit en Spoedeisende bezoeken in de voorgaande 6 maanden.

Het doel van deze studie was het berekenen van het percentage heropnames binnen 30 dagen en het evalueren van de nauwkeurigheid van de LACE-index (opnameduur, ernst van opname, comorbiditeiten en bezoeken aan de spoedeisende hulp binnen de laatste 6 maanden) voor heropnames binnen 30 dagen bij een algemene ziekenhuispopulatie van COPD-patiënten.

De doelstellingen van de studie waren om te evalueren of de herziene LACE-index (opnameduur, ernst van opname, Charlson Comorbiditeitsindex, bezoeken aan de spoedeisende hulp in de afgelopen 6 maanden) een hoog risico op vroege heropname (≤30 dagen na ontslag) zou identificeren, en of nazorg in de polikliniek en gemeenschapsdiensten de heropnamegraad zou verminderen.

Dit onderzoek richtte zich op de evaluatie van de LACE-index voor heropname - Opnameduur (dagen), Acute (spoedeisende) opname, Charlson Comorbiditeitsindex en aantal bezoeken aan de spoedeisende hulp binnen zes maanden (LACE) en Patiënten met risico op ziekenhuisheropname (PARR) met gebruik van ziekenhuisopnames in Nieuw-Zeeland.

Gegevens over leeftijd, geslacht, diagnoses, heropname binnen 30 dagen, ontslagmedicatie en variabelen in de HOSPITAL-score (Hemoglobinegehalte bij ontslag, Oncologie bij ontslag, Natriumgehalte bij ontslag, Procedure tijdens ziekenhuisopname, Indexopname, aantal ziekenhuisopnames, Opnameduur) en LACE-index (Opnameduur, Acute/spoedeisende opname, Charlson comorbiditeitsindexscore, Bezoeken aan de spoedeisende hulp in de voorgaande 6 maanden), die een hogere voorspelbaarheid voor heropname hebben, werden geëxtraheerd en gematcht voor analyse.

Naast de variabelen die zijn opgenomen in de LACE-index (opnameduur in het ziekenhuis [L], ernst van opname [A], comorbiditeit [C] en gebruik van de spoedeisende hulp in de 6 maanden voor opname [E]), omvatte de LACE+-index ook de leeftijd en het geslacht van de patiënt, de onderwijsstatus van het ontslagziekenhuis, acute diagnoses en procedures uitgevoerd tijdens de indexopname, het aantal dagen op een alternatieve zorgniveau tijdens de indexopname, en het aantal geplande en urgente ziekenhuisopnames in het jaar voorafgaand aan de indexopname.

ACHTERGROND De LACE+-index (Opnameduur, Ernst van opname, Charlson Comorbiditeitsindexscore en bezoeken aan de spoedeisende hulp [SEH] in de afgelopen 6 maanden) is een hulpmiddel dat wordt gebruikt om heropnames binnen 30 dagen te voorspellen.


Welke geneesmiddelen zijn opgenomen in de GI-cocktail?

Answer: "GI-cocktail" is een mengsel van vloeibaar antacidum, viskeuze lidocaïne en een anticholinergicum.

DOEL: Er werd een systematisch literatuuroverzicht uitgevoerd om klinische onderzoeken te vinden en te evalueren die het gebruik van een orale gastro-intestinale (GI) cocktail (orale viskeuze lidocaïne/antacidum ± anticholinergicum) vergelijken met standaard diagnostische protocollen (serieel elektrocardiogrammen (ECG's), seriële biomarkers, beeldvorming en/of provocatietests) om spoedpatiënten met acute borstpijn veroorzaakt door gastro-oesofageale aandoeningen te onderscheiden van patiënten met andere oorzaken.

Ondanks de traditionele "GI-cocktail" (GI staat voor gastro-intestinaal), wordt recentelijk een intraveneuze (IV) protonpompremmer (PPI), een nieuw zuurremmend geneesmiddel, gebruikt voor de behandeling van deze aandoening.

Geselecteerde patiënten met ernstige dyspeptische pijn werden gerandomiseerd voor behandeling met een placebo, antacidum en antispasmodicum (conventionele groep) of IV pantoprazol, antacidum en antispasmodicum (pantoprazolgroep).

Dit was een prospectieve gerandomiseerde, enkelblinde vergelijking tussen benzocaïne en lidocaïne als topische anesthetica in een gastro-intestinale (GI) cocktail.

Patiënten werden gerandomiseerd voor equivalente doses van ofwel benzocaïne of viskeuze lidocaïne, naast 30 cc Maalox en 10 cc Donnatal.

Deze studie vergeleek drie combinaties die vaak worden gegeven bij dyspepsie. De studie was een prospectieve, gerandomiseerde, dubbelblinde trial die antacidum (groep 1); antacidum + Donnatal (groep 2); antacidum + Donnatal + viskeuze lidocaïne (groep 3) vergeleek voor acute behandeling van dyspepsie op de spoedeisende hulp.

STUDIE DOEL: Het bepalen van praktijkpatronen met betrekking tot de toediening van de "GI-cocktail" (een mengsel van vloeibaar antacidum, viskeuze lidocaïne en een anticholinergicum) op de spoedeisende hulp in een enkel ziekenhuis en de reacties en uiteindelijke uitkomsten van patiënten die de cocktails ontvingen.

Patiënten die zich op de spoedeisende hulp meldden met dyspeptische symptomen werden gerandomiseerd om 30 mL antacidum (Mylanta II) te ontvangen, of 30 mL antacidum plus 15 mL 2% viskeuze lidocaïne (GI-cocktail).

STUDIE DOEL

Het bepalen van praktijkpatronen met betrekking tot de toediening van de "GI-cocktail" (een mengsel van vloeibaar antacidum, viskeuze lidocaïne en een anticholinergicum) op de spoedeisende hulp in een enkel ziekenhuis en de reacties en uiteindelijke uitkomsten van patiënten die de cocktails ontvingen.


Is AZD5153 actief bij prostaatkanker?

Answer: Ja, AZD5153 bleek effectief te zijn bij de behandeling van prostaatkanker.

AZD5153 remt de groei van prostaatkankercellen in vitro en in vivo.

Overexpressie van het bromodomein-bevattende eiwit 4 (BRD4) draagt bij aan de progressie van prostaatkanker door de transcriptieactiviteit en expressie van verschillende belangrijke oncogenen te verhogen. AZD5153 is een nieuwe BRD4-remmer. METHODEN: Prostaatkankercellen werden behandeld met AZD5153. Celoverleving werd getest met de MTT-test en clonogeniciteitstest. Celproliferatie werd getest met de [H3] DNA-incorporatietest. Celdood werd getest met caspase-3/-9 activiteitsassay, Histone DNA ELISA-assay, Annexine V FACS-assay en TUNEL-kleuringstest. Celcyclusprogressie werd getest met propidiumjodide (PI) FACS-assay. Signaaltransductie werd getest met Western blotting. Het PC-3 xenograftmodel bij naakte muizen werd gebruikt om de activiteit van AZD5153 in vivo te testen. RESULTATEN: AZD5153 remde de proliferatie en overleving van gevestigde en primaire prostaatkankercellen. AZD5153 induceerde apoptose en celcyclusarrest in prostaatkankercellen. AZD5153 was niet cytotoxisch voor prostaat epitheelcellen. AZD5153 reguleerde BRD4-doelen (cycline D1, Myc, Bcl-2, FOSL1 en CDK4) naar beneden in PC-3 en primaire prostaatkankercellen. Verdere studies tonen aan dat AKT de primaire resistentiefactor voor AZD5153 kan zijn. Farmacologische remming of genetische uitputting van AKT induceerde BRD4-neerregulatie, waardoor de cytotoxiciteit van AZD5153 in PC-3 cellen werd versterkt. In vivo remde orale toediening van AZD5153 de groei van PC-3 xenograft tumoren bij naakte muizen. De antitumoractiviteit werd verder versterkt door co-behandeling met de AKT-specifieke remmer MK-2206. CONCLUSIE: Samen geven onze resultaten een veelbelovende therapeutische waarde aan van de nieuwe BRD4-remmer AZD5153 tegen prostaatkankercellen.

CONCLUSIE

Samen geven onze resultaten een veelbelovende therapeutische waarde aan van de nieuwe BRD4-remmer AZD5153 tegen prostaatkankercellen.

RESULTATEN

AZD5153 remde de proliferatie en overleving van gevestigde en primaire prostaatkankercellen.


Is GRG5 alleen betrokken bij de late embryonale ontwikkeling van muizen?

Answer: Nee. Groucho gerelateerd gen 5 (GRG5) is een multifunctioneel eiwit dat betrokken is bij zowel vroege als late embryonale ontwikkeling van muizen.

Groucho gerelateerd gen 5 (GRG5) is een multifunctioneel eiwit dat betrokken is bij late embryonale en postnatale ontwikkeling van muizen. Hier beschrijven we een voorheen onbekende rol van GRG5 in vroege ontwikkelingsstadia door de functie ervan te analyseren in stamcelbeslissingen over het lot. Door zowel verlies- als winstfunctiebenaderingen tonen we aan dat het verwijderen van GRG5 de pluripotente staat van embryonale stamcellen (ESC) dereguleert, terwijl overexpressie leidt tot verbeterde zelfvernieuwing en het verkrijgen van eigenschappen die lijken op die van kankercellen. De kwaadaardige kenmerken van teratomen die worden gegenereerd door ESC's die GRG5 overexpressen, onthullen het pro-oncogene potentieel ervan.


Hebben astronauten een hoger risico op het ontwikkelen van kanker?

Answer: Er werden geen significante verbanden gevonden tussen de dosis ruimtestraling en mortaliteit met behulp van logistische regressie met een interne referentiegroep, waarbij werd gecorrigeerd voor medische straling.

Het begrijpen van de gezondheidseffecten van ruimtestraling is cruciaal vanwege de mogelijke toename van morbiditeit en mortaliteit na ruimtevluchten.

Er werden geen significante verbanden gevonden tussen de dosis ruimtestraling en mortaliteit met behulp van logistische regressie met een interne referentiegroep, waarbij werd gecorrigeerd voor medische straling.

Ondanks jaren van onderzoek blijft het begrip van de ruimtestralingsomgeving en het risico dat deze vormt voor astronauten op lange duur beperkt. Er is een discrepantie tussen onderzoeksresultaten en de waargenomen empirische effecten bij menselijke astronautenploegen.


Beschrijf het werkingsmechanisme van het geneesmiddel Elagolix.

Answer: Elagolix is een nieuw, oraal werkzaam, niet-peptide, competitief gonadotropine-releasing hormoon (GnRH) receptorantagonist. Het wordt ontwikkeld voor de behandeling van endometriose met bijbehorende pijn en hevige menstruatiebloedingen door uteriene myomen.

Verbinding 12c toonde krachtige en langdurige LH-suppressie na een enkele orale dosis bij gecastreerde apen in vergelijking met een bekende antagonist, Elagolix.

INLEIDING: Elagolix is een nieuw, oraal werkzaam, niet-peptide, competitief gonadotropine-releasing hormoon (GnRH) receptorantagonist die wordt ontwikkeld voor de behandeling van endometriose met bijbehorende pijn en hevige menstruatiebloedingen door uteriene myomen.

DOELSTELLING: De werkzaamheid en veiligheid van elagolix evalueren, een orale, niet-peptide gonadotropine-releasing hormoon antagonist, gedurende 12 maanden bij vrouwen met endometriose-geassocieerde pijn.

Fase III-onderzoeken naar elagolix, een nieuwe orale GnRH-antagonist, maar non-inferioriteit RCT-gegevens zijn vereist om elagolix te vergelijken met eerstelijnsbehandelingen voor endometriose.

Elagolix (ORILISSA™), een oraal bio-beschikbare, tweede generatie, niet-peptide gonadotropine-releasing hormoon (GnRH) receptorantagonist, wordt ontwikkeld door AbbVie en Neurocrine Biosciences voor de behandeling van reproductieve hormoonafhankelijke aandoeningen bij vrouwen.

DOELSTELLING: Elagolix evalueren, een orale gonadotropine-releasing hormoon receptorantagonist, alleen of met add-back therapie, bij premenopauzale vrouwen met hevige menstruatiebloedingen (meer dan 80 mL per maand) geassocieerd met uteriene leiomyomen.

Onderzoeksontwikkeling van een nieuwe GnRH-antagonist (Elagolix) voor de behandeling van endometriose: een literatuuroverzicht.

Elagolix, een oraal actieve niet-peptidische GnRH-antagonist, is goedgekeurd door de Food and Drug Administration voor de behandeling van matige tot ernstige pijn geassocieerd met endometriose.

Elagolix is een nieuw, oraal beschikbaar niet-peptide GnRH-antagonist.

Behandeling van endometriose-geassocieerde pijn met Elagolix, een orale GnRH-antagonist.

Elagolix, een orale GnRH-antagonist voor endometriose-geassocieerde pijn: een gerandomiseerde gecontroleerde studie.

Naast reeds gevestigde medicaties is een nieuwe GnRH-antagonist, elagolix, in ontwikkeling.

Klinische farmacologie van Elagolix: een orale gonadotropine-releasing hormoon receptorantagonist voor endometriose.

Context: Elagolix is een niet-peptide, orale gonadotropine-releasing hormoon (GnRH) antagonist die wordt ontwikkeld voor geslachtshormoon-afhankelijke ziekten bij vrouwen. Doelstelling: We evalueerden de farmacokinetiek en farmacodynamiek van elagolix. Ontwerp, setting en deelnemers: Deze studie was een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde, meervoudige oplopende dosisstudie bij 45 gezonde premenopauzale vrouwen in een onderzoekscentrum. Interventies: Elagolix [150 mg eenmaal daags of 100, 200, 300 of 400 mg tweemaal daags (BID)] of placebo werd gedurende 21 dagen toegediend. Belangrijkste uitkomstmaten: Belangrijkste uitkomstmaten waren farmacokinetiek van elagolix, onderdrukking van gonadotropines [follikelstimulerend hormoon (FSH), luteïniserend hormoon (LH)] en ovariumhormonen [estradiol (E2), progesteron (P)], en bijwerkingen. Resultaten: Elagolix werd snel geabsorbeerd na orale toediening, met maximale concentraties na 1,0 tot 1,5 uur en een halfwaardetijd van 4 tot 6 uur.

Elagolix, een orale GnRH-antagonist, versus subcutane depot medroxyprogesteronacetaat voor de behandeling van endometriose: effecten op de botmineraaldichtheid.

Hoewel elagolix mogelijk een voordeel heeft ten opzichte van gevestigde GnRH-agonisten doordat het niet leidt tot een 'flare-up' effect, heeft het ook een nadelige invloed op de botmineraaldichtheid.


Beschrijf het werkingsmechanisme van volanesorsen.

Answer: Volanesorsen is een antisense oligonucleotide dat de productie van Apo C-III remt, welke cruciaal is bij de regulatie van het triglyceridenmetabolisme omdat het de activiteit van lipoproteïn lipase (LPL) en hepatische lipase remt, maar ook de hepatische opname van triglyceridenrijke deeltjes. Er is aangetoond dat het triglyceriden met 70-80% verlaagt.

Klinische onderzoeken met Volanesorsen, een APOC3 antisense oligonucleotide, rapporteren zeer veelbelovende lipidenverlagende resultaten.

Een antisense oligonucleotide gericht tegen apolipoproteïne-C3, volanesorsen, heeft aangetoond triglyceriden met 70-80% te verlagen en mogelijk het aantal ziekenhuisopnames wegens pancreatitis te verminderen.

ACHTERGROND: Volanesorsen, een experimentele remmer van apoC-III synthese, verlaagde triglyceridenwaarden significant in klinische onderzoeken bij patiënten met familiaire chylomicronemie syndroom (FCS), een zeldzame genetische aandoening gekenmerkt door uitgesproken chylomicronemie die leidt tot een spectrum aan symptomen, waaronder terugkerende buikpijn en episodes van potentieel dodelijke acute pancreatitis (AP).

Verdere studies zouden het effect van omega-3 meervoudig onverzadigde vetzuren (PUFA's) alleen of in combinatie met andere lipidenverlagende geneesmiddelen moeten onderzoeken om een definitief antwoord te geven of apo C-III een belangrijk doelwit kan zijn voor de preventie van hart- en vaatziekten. Het nieuwe apo C-III antisense oligonucleotide geneesmiddel (Volanesorsen) bleek veelbelovend in het verlagen van verhoogde triglyceriden door het verminderen van apo C-III mRNA niveaus.

Volanesorsen is een antisense oligonucleotide dat de productie van Apo C-III remt, welke cruciaal is bij de regulatie van het triglyceridenmetabolisme omdat het de activiteit van lipoproteïn lipase (LPL) en hepatische lipase remt, maar ook de hepatische opname van triglyceridenrijke deeltjes.

Er zijn enkele nieuwe geneesmiddelen in ontwikkeling, zoals volanesorsen (dat apolipoproteïne C-III target), pemafibraat en anderen.

ApoCIII als een cardiovasculaire risicofactor en modulatie door de nieuwe lipidenverlagende stof volanesorsen.

Antisense-gemedieerde verlaging van plasma apolipoproteïne C-III door volanesorsen verbetert dyslipidemie en insulinegevoeligheid bij type 2 diabetes.

De ontdekking van de ApoCIII-remmer volanesorsen opent een nieuw tijdperk van lipidenverlagende geneesmiddelen voor verlaging van triglyceriden en mogelijk ook LDL-cholesterol. Deze review geeft een update over de pathofysiologie van ApoCIII-gerelateerde atherosclerose en de ontwikkeling van het eerste geneesmiddel dat ApoCIII target, volanesorsen, als een veelbelovend lipidenverlagend middel.

CONCLUSIES

Volanesorsen verlaagde plasma apoC-III en triglyceriden terwijl het HDL-cholesterol verhoogde.

DOELSTELLING

Het bepalen van de effecten van volanesorsen (ISIS 304801), een tweede-generatie 2'-O-methoxyethyl chimere antisense remmer van apolipoproteïne (apo)C-III, op triglycerideniveaus en insulineresistentie bij patiënten met type 2 diabetes.

Volanesorsen is een experimenteel antisense oligonucleotide dat de translatie van Apo-CIII mRNA remt, waardoor de plasmaconcentraties van Apo-CIII en triglyceriden aanzienlijk worden verlaagd.

RECENTE BEVINDINGEN

Er komt nu bewijs dat volanesorsen, een tweede-generatie antisense oligonucleotide geneesmiddel dat ApoCIII boodschapper-RNA target, leidt tot verlaging van triglyceriden bij patiënten met familiaire chylomicronemie syndroom, ernstige hypertriglyceridemie en metabole dyslipidemie bij type 2 diabetes, wat de hypothese ondersteunt dat ApoCIII een krachtige remmer is van LPL, en dat vermindering ervan de endogene klaring van triglyceridenrijke lipoproteïnen (TRL's) kan verbeteren met aanzienlijke verlaging van triglyceriden.

Vermindering van lipoproteïne-geassocieerde apoC-III niveaus na volanesorsen therapie: resultaten van een fase 2 gerandomiseerde studie.

Het bepalen van de effecten van volanesorsen (ISIS 304801), een tweede-generatie 2'-O-methoxyethyl chimere antisense remmer van apolipoproteïne (apo)C-III, op triglyceriden (TG) niveaus en insulineresistentie bij patiënten met type 2 diabetes.

Volanesorsen (voorheen bekend als ISIS 304801) is een 20-nucleotide gedeeltelijk 2'-O-(2-methoxyethyl) (2'-MOE) gemodificeerd antisense oligonucleotide (ASO) gapmer, dat recentelijk is goedgekeurd in de Europese Unie als een nieuw, first-in-class behandeling voor verlaging van triglycerideniveaus bij patiënten met familiair chylomicronemie syndroom.

ACHTERGROND
Volanesorsen, een experimentele remmer van apoC-III synthese, verlaagde triglyceridenwaarden significant in klinische onderzoeken bij patiënten met familiaire chylomicronemie syndroom (FCS), een zeldzame genetische aandoening gekenmerkt door uitgesproken chylomicronemie die leidt tot een spectrum aan symptomen, waaronder terugkerende buikpijn en episodes van potentieel dodelijke acute pancreatitis (AP).

Recentelijk is aangetoond dat volanesorsen, als een veelbelovende ApoIII-remmer, het lipidenprofiel verbetert bij patiënten met diabetische dyslipidemie.

Bijdrage van ApoCIII aan diabetische dyslipidemie en behandeling met volanesorsen.

In dit artikel wordt een overzicht gegeven van recente ontwikkelingen in de pathofysiologie van diabetische dyslipidemie en de rol van ApoCIII in deze aandoening, met de nadruk op het beschrijven van het nieuwe geneesmiddel volanesorsen als potentiële behandelingsstrategie.

CONCLUSIES: Volanesorsen verlaagde plasma apoC-III en triglyceriden terwijl het HDL-cholesterol verhoogde.

Remming van ApoC-III door volanesorsen verlaagde plasmaconcentraties van apoC-II, apoC-III, triacylglycerolen en diacylglycerolen, en verhoogde apoA-I, apoA-II en apoM (alle p

Veranderingen in apolipoproteïne- en lipideniveaus na behandeling met volanesorsen, een tweede-generatie antisense geneesmiddel gericht op apoC-III, werden bepaald in 2 humane interventiestudies, waarvan één gerandomiseerd.

Het antisense oligonucleotide (ASO) tegen APOC3 mRNA volanesorsen (voorheen ISIS 304801, ISIS-ApoCIIIRx en IONIS-ApoCIIIRx) verlaagt krachtig zowel de productie van apo-CIII als de triglyceridenconcentraties en wordt momenteel geëvalueerd in fase 3 onderzoeken.

Volanesorsen (voorheen bekend als ISIS 304801) is een 20-nucleotide gedeeltelijk 2'-O-(2-methoxyethyl) (2'-MOE) gemodificeerd antisense oligonucleotide (ASO) gapmer en werd recentelijk goedgekeurd in de Europese Unie als een nieuw, first-in-class behandeling voor verlaging van triglycerideniveaus bij patiënten met familiair chylomicronemie syndroom.


Waar wordt de CyberKnife voor gebruikt?

Answer: CyberKnife(r) is een robotisch stereotactisch radiotherapiesysteem

Stereotactische radiochirurgie met CyberKnife® lijkt een efficiënte en veilige therapeutische optie voor kwaadaardige melanomen die het vaatvlies en het straallichaam aantasten.

Stereotactische radiochirurgie (SRS) is naar voren gekomen als een belangrijk alternatief voor microresectie bij kleine en middelgrote CSH's.

CyberKnife® is een robotisch stereotactisch radiotherapiesysteem. Het doel van deze studie is het evalueren van de effectiviteit en veiligheid van CyberKnife® bij de behandeling van paragangliomen in hoofd en hals en het rapporteren van onze resultaten

Stereotactische radiotherapie is een goed alternatief voor chirurgie bij de behandeling van paragangliomen in hoofd en hals, met een duidelijk voordeel wat betreft acute en late bijwerkingen. CyberKnife® lijkt een veilig en efficiënt systeem te zijn voor de behandeling van paragangliomen in hoofd en hals.


Is Niraparib effectief voor eierstokkanker?

Answer: Ja. Niraparib is een orale poly(ADP-ribose) polymerase (PARP)-remmer die is goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration en het Europees Geneesmiddelenbureau voor de onderhoudsbehandeling van vrouwen met terugkerende eierstokkanker die volledig of gedeeltelijk reageren op platina-gebaseerde chemotherapie.

Niraparib en olaparib zijn goedgekeurd door de Amerikaanse FDA voor onderhoudstherapie na gedeeltelijke of volledige remissie bij terugkerende eierstokkanker.

DOEL VAN DE REVIEW: De recente goedkeuringen door de Amerikaanse Food and Drug Administration van niraparib en olaparib als onderhoudsmonotherapie voor platinum-gevoelige, hooggradige eierstokkankers, onafhankelijk van BRCA-status, weerspiegelen een bereidheid om indicaties voor poly-ADP-ribose polymerase (PARP)-remmers te zoeken buiten kankers met schadelijke mutaties in borstkanker 1 en borstkanker 2.

DOEL: Niraparib is een zeer selectieve remmer van PARP-1 en PARP-2 die in de Verenigde Staten is goedgekeurd voor onderhoudsbehandeling van volwassen patiënten met terugkerende eierstokkanker die volledig of gedeeltelijk reageren op platina-gebaseerde chemotherapie.

Inderdaad, drie PARP1-remmers (Olaparib, Rucaparib en Niraparib) zijn recentelijk goedgekeurd door de Food and Drug Administration voor de behandeling van eierstokkanker.

Niraparib is een orale poly(ADP-ribose) polymerase (PARP)-remmer die momenteel is goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration (US FDA) en recentelijk ook door het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) voor de onderhoudsbehandeling van vrouwen met terugkerende eierstokkanker die volledig of gedeeltelijk reageren op platina-gebaseerde chemotherapie.

Niraparib is een poly adenosinedifosfaat ribose polymerase remmer die klinisch effectief is gebleken als onderhoudstherapie bij patiënten met platinum-gevoelige, terugkerende eierstokkanker.

Niraparib onderhoudstherapie bij platinum-gevoelige, terugkerende eierstokkanker.

Niraparib voor de behandeling van eierstokkanker.

ACHTERGROND

Niraparib is een orale poly(adenosinedifosfaat [ADP]-ribose) polymerase (PARP) 1/2 remmer die klinische activiteit heeft getoond bij patiënten met eierstokkanker.

Niraparib vertraagt de progressie van eierstokkanker.

INLEIDING

Niraparib, een oraal beschikbare selectieve remmer van poly(adenosinedifosfaat-ribose) polymerase (PARP), is de eerste PARP-remmer die is goedgekeurd voor gebruik bij patiënten met eierstokkanker die geen germinale of somatische mutatie in het borstkankergen (BRCA) hebben.

De rol van niraparib als onderhoudsbehandeling na eerstelijns platina-gebaseerde chemotherapie en in de behandeling van terugkerende hooggradige serieuze eierstokkanker is een actief onderzoeksgebied.

Niraparib bij eierstokkanker: resultaten tot nu toe en klinisch potentieel.

Resultaten van een fase III-studie geven aan dat onderhoudstherapie met de PARP-remmer niraparib effectiever is dan placebo in het vertragen van de progressie van terugkerende platinum-gevoelige eierstokkanker.

Niraparib (Zejula®), een poly(ADP-ribose) polymerase (PARP)-remmer, is goedgekeurd voor de onderhoudsbehandeling van terugkerende, epitheliale eierstok-, eileider- of primaire peritoneale kanker bij patiënten die volledig of gedeeltelijk reageren op platina-gebaseerde chemotherapie.

Huidig bewijs suggereert dat niraparib een effectieve nieuwe optie is met een beheersbaar tolerantieprofiel voor de onderhoudsbehandeling van terugkerende, platinum-gevoelige epitheliale eierstok-, eileider- of primaire peritoneale kanker bij volwassenen, met of zonder BRCA1/2-mutatie of HRD.

Orale niraparib, een zeer selectieve, krachtige poly(ADP-ribose) polymerase (PARP)-1 en PARP-2 remmer, is goedgekeurd in de VS voor de onderhoudsbehandeling van volwassen patiënten met terugkerende epitheliale eierstok-, eileider- of primaire peritoneale kanker die volledig of gedeeltelijk reageren op platina-gebaseerde chemotherapie.

Dit artikel vat de mijlpalen samen in de ontwikkeling van niraparib die hebben geleid tot de eerste wereldwijde goedkeuring voor de onderhoudsbehandeling van volwassen patiënten met terugkerende epitheliale eierstok-, eileider- of primaire peritoneale kanker.

Niraparib (Zejula), een poly(ADP-ribose) polymerase (PARP)-remmer, is goedgekeurd voor de onderhoudsbehandeling van terugkerende, epitheliale eierstok-, eileider- of primaire peritoneale kanker bij patiënten die volledig of gedeeltelijk reageren op platina-gebaseerde chemotherapie.

INLEIDING: Niraparib, een oraal beschikbare selectieve remmer van poly(adenosinedifosfaat-ribose) polymerase (PARP), is de eerste PARP-remmer die is goedgekeurd voor gebruik bij patiënten met eierstokkanker die geen germinale of somatische mutatie in het borstkankergen (BRCA) hebben.|


Welke portal is ontwikkeld om eiwit-eiwitinteracties in kankercellijnen te verkennen?

Answer: De OncoPPi Portal is ontwikkeld als een interactieve webbron die onderzoekers in staat stelt toegang te krijgen tot, te manipuleren en te interpreteren een hoogwaardige, op kanker gerichte netwerk van eiwit-eiwitinteracties (PPI's) die experimenteel zijn gedetecteerd in kankercellijnen. Om de prioritering van PPI's voor verdere biologische studies te vergemakkelijken, combineert deze bron netwerkconnectiviteitsanalyse, wederzijdse exclusiviteitsanalyse van genomische afwijkingen, cellulaire co-localisatie van interacterende eiwitten en domein-domein interacties. Schattingen van de essentiële aard van PPI's stellen gebruikers in staat de functionele impact van PPI-disruptie op de proliferatie van kankercellen te evalueren. Bovendien maakt het koppelen van het OncoPPi-netwerk met goedgekeurde geneesmiddelen en verbindingen in klinische proeven de ontdekking van nieuwe tumorafhankelijkheden mogelijk om strategieën te informeren voor het onderzoeken van niet-drugbare doelen zoals tumorsuppressoren. De OncoPPi Portal dient als een bron voor de kankeronderzoeksgemeenschap om de ontdekking van kankertargets en therapeutische ontwikkeling te faciliteren.

De OncoPPi Portal: een integratieve bron om eiwit-eiwitinteracties te verkennen en te prioriteren voor de ontdekking van kankertargets.

Naarmate initiatieven op het gebied van kanker-genomica zich richten op de uitgebreide identificatie van genetische afwijkingen in kanker, verschuift de aandacht nu naar het begrijpen hoe interacties tussen deze genen leiden tot de verwerving van tumorkenmerken. Opkomende farmacologische en klinische gegevens suggereren een veelbelovende rol van kankerspecifieke eiwit-eiwitinteracties (PPI's) als geneesbare kankertargets. Echter, grootschalige experimentele identificatie van kankergerelateerde PPI's blijft een uitdaging, en momenteel beschikbare bronnen om oncogene PPI-netwerken te verkennen zijn beperkt.Resultaten: Onlangs hebben we een PPI high-throughput screeningsplatform ontwikkeld om PPI's tussen kankergerelateerde eiwitten te detecteren in de context van kankercellen. Hier presenteren we de OncoPPi Portal, een interactieve webbron die onderzoekers in staat stelt toegang te krijgen tot, te manipuleren en te interpreteren een hoogwaardige, op kanker gerichte netwerk van PPI's die experimenteel zijn gedetecteerd in kankercellijnen. Om de prioritering van PPI's voor verdere biologische studies te vergemakkelijken, combineert deze bron netwerkconnectiviteitsanalyse, wederzijdse exclusiviteitsanalyse van genomische afwijkingen, cellulaire co-localisatie van interacterende eiwitten en domein-domein interacties. Schattingen van de essentiële aard van PPI's stellen gebruikers in staat de functionele impact van PPI-disruptie op de proliferatie van kankercellen te evalueren. Bovendien maakt het koppelen van het OncoPPi-netwerk met goedgekeurde geneesmiddelen en verbindingen in klinische proeven de ontdekking van nieuwe tumorafhankelijkheden mogelijk om strategieën te informeren voor het onderzoeken van niet-drugbare doelen zoals tumorsuppressoren. De OncoPPi Portal dient als een bron voor de kankeronderzoeksgemeenschap om de ontdekking van kankertargets en therapeutische ontwikkeling te faciliteren.Beschikbaarheid en implementatie: De OncoPPi Portal is beschikbaar op http://oncoppi.emory.edu.Contact: andrey.ivanov@emory.edu of hfu@emory.edu.

Het gevestigde netwerk van oncogene PPI's, het zogenaamde OncoPPi-netwerk, is beschikbaar via de OncoPPi Portal, een interactieve webbron die toegang biedt tot en interpretatie mogelijk maakt van een hoogwaardige, op kanker gerichte netwerk van PPI's die experimenteel zijn gedetecteerd in kankercellijnen, geïntegreerd met de analyse van wederzijdse exclusiviteit van genomische afwijkingen, cellulaire co-localisatie van interacterende eiwitten, domein-domein interacties en therapeutische connectiviteit.

Verken eiwit-eiwitinteracties voor de ontdekking van kankertargets met behulp van de OncoPPi Portal.

Dit hoofdstuk presenteert een gids om het OncoPPi-netwerk te verkennen met behulp van de OncoPPi Portal ter ondersteuning van kankerbiologie.


Zijn genen die ontsnappen aan X-chromosoominactivatie gerelateerd aan mentale beperkingen?

Answer: Ja. Genen die ontsnappen aan X-inactivatie bij mensen vertonen een hoge intraspecifieke variabiliteit in expressie, zijn geassocieerd met mentale beperkingen maar evolueren niet langzaam.

Mutatiescreening van het MECP2-gen in een grote cohorte van 613 fragile-X negatieve patiënten met mentale retardatie.

De eerste, de dubbele nucleotidevervanging c.1162_1163delinsTA leidend tot een vroegtijdig stopcodon (p.Pro388X), werd gevonden bij een vrouwelijke patiënt met willekeurige X-inactivatie, die borderline mentale beperkingen vertoonde zonder kenmerken van het Rett-syndroom.

De c.679C>G substitutie, waarbij een glutamine wordt veranderd in een glutamaat in het functionele domein van transcriptierepressie (p.Gln227Glu), werd gevonden bij een vrouwelijke patiënt met een matig bevooroordeeld X-chromosoominactivatieprofiel en die milde intellectuele achterstand en lichte psychotische kenmerken vertoonde.

Genen die ontsnappen aan X-inactivatie bij mensen vertonen een hoge intraspecifieke variabiliteit in expressie, zijn geassocieerd met mentale beperkingen maar evolueren niet langzaam.

De nieuw beschreven escape-genen clusteren op het X-chromosoom in dezelfde chromosomale regio's als de eerder bekende escape-genen. Er is een overschot aan ontsnappende genen die geassocieerd zijn met mentale retardatie, wat consistent is met het feit dat dit een veelvoorkomend fenotype is van polyX-fenotypes.


Welk biologisch proces vindt plaats in nucleaire vlekken?

Answer: Vlekken zijn subnucleaire structuren die verrijkt zijn met pre-messenger RNA-splicingfactoren en zich bevinden in de interchromatine gebieden van het nucleoplasma van zoogdiercellen. Ze dienen als opslagplaatsen voor splicingfactoren en spelen een belangrijke rol bij de regulatie van pre-mRNA-splicing.

Hier tonen we aan dat mRNA's die ALREX-bevorderende elementen bevatten, via nucleaire vlekken worden getransporteerd.

Ten slotte tonen we aan dat mRNA's zonder poly(A)-staart niet efficiënt worden geëxporteerd via het ALREX-pad en een verhoogde associatie met nucleaire vlekken vertonen.

In een eerdere studie (Melcák et al., 2001) is aangetoond dat de pre-spliceosomale assemblage op microgeïnjecteerd splicing-competent precursor mRNA plaatsvindt in de vlekken, en is gesuggereerd dat de targeting van RNA naar vlekken uit twee onderling afhankelijke stappen bestaat, namelijk het diffusieproces, gevolgd door de energie-afhankelijke translocatie van RNA naar de vlekken.

Nucleaire vlekken, een unieke nucleaire subcompartiment, accumuleren een familie van eiwitten, namelijk serine- en arginine-rijke (SR) eiwitten. Ze spelen een belangrijke rol bij de regulatie van pre-mRNA-splicing.

Hier tonen we aan dat C3G zich lokaliseert in SC35-positieve nucleaire vlekken en de splicingactiviteit reguleert.

Onze resultaten identificeren C3G en Rap1 als nieuwe componenten van nucleaire vlekken en een rol voor C3G in de regulatie van cellulaire RNA-splicingactiviteit.

DNAJC17 is gelokaliseerd in nucleaire vlekken en interageert met componenten van de splicingmachinerie.

Deze resultaten suggereren dat exosomaal mRNA-afbraak voornamelijk buiten de nucleaire vlekken plaatsvindt.

Nucleaire vlekken (NS's) dienen als opslagplaatsen voor splicingfactoren.

Vlekken zijn subnucleaire structuren die verrijkt zijn met pre-messenger RNA-splicingfactoren en zich bevinden in de interchromatine gebieden van het nucleoplasma van zoogdiercellen.


Wat is het effect van het verlies van HMGB2 op de clustering van CTCF?

Answer: Het uitputten van het overvloedige HMGB2-eiwit vindt vroeg plaats op het pad naar senescentie en valt samen met de dramatische ruimtelijke clustering van CTCF. Het onderdrukken van HMGB2 is voldoende voor senescentie-geïnduceerde CTCF-clustering en voor het herschikken van lussen, terwijl het ectopisch tot expressie brengen van HMGB2 deze effecten herstelt.

Verlies van HMGB2 bij het binnentreden van senescentie verstoort de genomische organisatie en induceert CTCF-clustering in verschillende celtypen.

We tonen aan dat de nucleaire uitputting van het overvloedige HMGB2-eiwit vroeg plaatsvindt op het pad naar senescentie en samenvalt met de dramatische ruimtelijke clustering van CTCF. Het onderdrukken van HMGB2 is voldoende voor senescentie-geïnduceerde CTCF-clustering en voor het herschikken van lussen, terwijl het ectopisch tot expressie brengen van HMGB2 deze effecten herstelt. Onze gegevens suggereren dat HMGB2-gemedieerde genomische reorganisatie een voorloper vormt voor het daaropvolgende senescentieprogramma.


Is LB-100 getest in klinische onderzoeken?

Answer: Ja, er is een fase I-studie uitgevoerd om de veiligheid, verdraagbaarheid en potentiële werkzaamheid van LB-100 te beoordelen, een eersteklas kleine-molecuulremmer van proteïnefosfatase 2A (PP2A) bij volwassen patiënten met progressieve solide tumoren.

Om de maximale getolereerde dosis (MTD) te bepalen en de veiligheid, verdraagbaarheid en potentiële werkzaamheid van LB-100, een eersteklas kleine-molecuulremmer van proteïnefosfatase 2A (PP2A), te beoordelen bij volwassen patiënten met progressieve solide tumoren.

Veiligheid, verdraagbaarheid en voorlopige werkzaamheid van LB-100, een remmer van proteïnefosfatase 2A, bij patiënten met teruggekeerde solide tumoren: een open-label, dosisopklimmende, eerste-in-mens, fase I-studie.


Welke algoritmen zijn ontwikkeld voor het analyseren van CRISPR/Cas9 knockout screens data?

Answer: HiTSelect en MAGeCK (Model-based Analysis of Genome-wide CRISPR/Cas9 Knockout)

HiTSelect: een uitgebreid hulpmiddel voor de analyse van hoogcomplexe gepoolde screens.

Genetische screens van een ongekende schaal zijn recent mogelijk gemaakt door de beschikbaarheid van hoogcomplexe bibliotheken van synthetische oligonucleotiden die ontworpen zijn om gen knockdown of gen knockout te bewerkstelligen, in combinatie met next-generation sequencing. Echter, verschillende bronnen van willekeurige ruis en statistische vertekeningen bemoeilijken de interpretatie van de resulterende high-throughput data. Wij hebben HiTSelect ontwikkeld, een uitgebreide analysepipeline voor het rigoureus selecteren van screen hits en het identificeren van functioneel relevante genen en pathways door off-target effecten aan te pakken, controle te houden over variatie in zowel genstillegingsefficiëntie als sequencing diepte van dekking, en relevante metadata te integreren. We documenteren de superieure prestaties van HiTSelect met behulp van data van zowel genoomwijde RNAi als CRISPR/Cas9 screens. HiTSelect is geïmplementeerd als een open-source pakket, met een gebruiksvriendelijke interface voor datavisualisatie en pathway exploratie. Binaire uitvoerbare bestanden zijn beschikbaar op http://sourceforge.net/projects/hitselect/, en de broncode is beschikbaar op https://github.com/diazlab/HiTSelect.

MAGeCK maakt robuuste identificatie van essentiële genen mogelijk uit genoom-schaal CRISPR/Cas9 knockout screens.

Wij stellen de Model-based Analysis of Genome-wide CRISPR/Cas9 Knockout (MAGeCK) methode voor om single-guide RNA's, genen en pathways te prioriteren in genoom-schaal CRISPR/Cas9 knockout screens. MAGeCK toont betere prestaties in vergelijking met bestaande methoden, identificeert zowel positief als negatief geselecteerde genen tegelijkertijd, en rapporteert robuuste resultaten onder verschillende experimentele condities. Met behulp van openbare datasets identificeerde MAGeCK nieuwe essentiële genen en pathways, waaronder EGFR in vemurafenib-behandelde A375 cellen met een BRAF-mutatie. MAGeCK detecteerde ook celtype-specifieke essentiële genen, waaronder BCR en ABL1 in KBM7 cellen met een BCR-ABL fusie, en IGF1R in HL-60 cellen, die afhankelijk zijn van het insulinesignaleringspad voor proliferatie.


Welke cellen worden aangetast bij door straling veroorzaakte leukemieën?

Answer: Hemopoëtische stamcellen, de mogelijke doelcellen voor door straling veroorzaakte leukemieën.

Aantal hemopoëtische stamcellen, de mogelijke doelcellen voor door straling veroorzaakte leukemieën

Risico's van door hoge doses straling veroorzaakte solide kankers omvatten het initiëren van stamcellen naar een premaligne toestand, het inactiveren van stamcellen bij hoge stralingsdoses, en de proliferatie van stamcellen tijdens cellulaire herbevolking na inactivatie.

Een uitgebreid, biologisch gebaseerd model voor leukemie dat HSC-initiatie, inactivatie, proliferatie en, uniek voor leukemie, langafstand HSC-migratie omvat, voorspelt met redelijke nauwkeurigheid de risico's voor door straling veroorzaakte leukemie geassocieerd met blootstelling aan therapeutische doses straling.


PDQ39-vragenlijsten zijn ontworpen voor welke ziekte?

Answer: PDQ39 is de Parkinson's Disease Questionnaire die wordt gebruikt voor de beoordeling van de kwaliteit van leven bij patiënten met de ziekte van Parkinson.

De beoordeelde uitkomsten waren motorische symptomen met de Unified PD Rating Scale III (UPDRSIII), functionele mobiliteit met de Timed Up and Go Test (TUG), uithoudingsvermogen met de 6-minuten wandeltest (6MWT), bevriezing van het lopen met de Freezing of Gait Questionnaire (FOG_Q), loopsnelheid met GAITRite en kwaliteit van leven met de PD Questionnaire (PDQ39).

Ze werden beoordeeld met behulp van SCOPA, de Hoehn en Yahr-schaal (HYS), de Unified Parkinson's Disease Rating Scale (UPDRS), de Parkinson's Disease Sleep Scale 2e versie (PDSS-2), de Non-motor Symptoms Scale (NMSS), de Montgomery Asberg Depression Scale (MADS), de 39-item Parkinson's Disease Questionnaire (PDQ39), de Neurogenic Orthostatic Hypotension Questionnaire (NOHQ) en de Rapid Eye Movement Sleep Behaviour Disorder Questionnaire (RBDQ).

De mediane PD-vragenlijst 39-score index (PDQ39-SI) was 23,22% en de meest getroffen dimensie was "mobiliteit".

In 43% van de gevallen waarin de orale therapie werd gewijzigd, verbeterde de totale UPDRS significant (effectgrootte = 8), evenals de PDQ39 bij gevallen die het doel bereikten. NMS Quest en MOCA-scores verbeterden ook significant. Deze studie toont aan dat veel mensen in een representatieve cohort van PD zouden profiteren van objectieve beoordeling en behandeling van hun PD-kenmerken met een doel.

Hier pasten we een nieuwe diffusion-weighted imaging-benadering toe, diffusion MRI connectometry, om de correlatie te onderzoeken tussen kwaliteit van leven, geëvalueerd door de Parkinson's Disease Questionnaire (PDQ39), en de structurele connectiviteit van het witte stof bij 27 niet-demente PD-patiënten (ziekteduur van 5,3 ± 2,9 jaar, H en Y-stadium = 1,5 ± 0,6, UPDRS-III = 13,7 ± 6,5, wat wijst op unilaterale en milde motorische betrokkenheid).

De huidige studie had als doel de gunstige en bijwerkingen van STN DBS te beoordelen bij Marokkaanse Parkinson-patiënten. Materiaal en methoden: Vijfendertig patiënten ondergingen bilaterale STN DBS van 2008 tot 2016 in het Universitair Ziekenhuis Rabat. Patiënten werden preoperatief beoordeeld en gevolgd gedurende 6 tot 12 maanden met de Unified Parkinson's Disease Rating Scale in vier condities (stimulatie UIT en AAN en medicatie UIT en AAN), de levodopa-equivalente dagelijkse dosis (LEDD), dyskinesie- en fluctuatiescores en de PDQ39-schaal voor kwaliteit van leven (QOL).

De totale K-SCOPA-AUT-score toonde een positieve correlatie met andere niet-motorische symptomen [de Koreaanse versie van de non-motor symptom scale (K-NMSS)], activiteiten van het dagelijks leven (Unified Parkinson's Disease Rating Scale deel II) en kwaliteit van leven [de Koreaanse versie van Parkinson's Disease Quality of Life 39 (K-PDQ39)].

METHODEN: Statische posturografie (parameters van het drukcentrum -CoP-), gang (de Ten-Meter Walk Test [TMWT]), bevriezing van het lopen (de Freezing of Gait Questionnaire [FOG-Q]), het motorische gedeelte van de Movement Disorders Society-Unified Parkinson's Disease Rating Scale (MDS-UPDRS) en door de patiënt ervaren kwaliteit van leven (de 39-item Parkinson's Disease Questionnaire [PDQ39]) werden beoordeeld bij pre-test, post-test en her-test.

Het gebruik van complementaire en alternatieve geneeswijzen (CAM) therapie bij niet-motorische symptomen (NMS) voor de ziekte van Parkinson (PD) groeit wereldwijd. Goed uitgevoerde, systematische evidence-based onderzoeken ontbreken grotendeels op dit gebied en veel studies omvatten verschillende vormen van CAM met kleine patiëntenaantallen en een gebrek aan standaardisatie van de bestudeerde benaderingen. Taichi, Qigong, dans, yoga, mindfulness, acupunctuur en andere CAM-therapieën worden besproken en er is enig bewijs voor het volgende: Taichi bij slaap en PDQ39; dans bij cognitie, apathie en een lichte trend naar verbeterde vermoeidheid; yoga bij PDQ39; en acupunctuur bij depressie, PDQ39 en slaap.

Honderddertig patiënten met PD vulden een vragenlijstboekje in, dat de PDQ39 bevatte als een ziekte-specifieke maat voor kwaliteit van leven, een symptoomchecklist, een mobiliteitschecklist, evenals patiëntbeoordelingen van ziekte stadium en invaliditeit.

Bij 70% sensitiviteit was de specificiteit voor PDQ39-score en PD Symptoms Questionnaire-score voor de voorspelling van parkinsonisme respectievelijk 73,1% en 80,1%.

Werknemers vulden een gezondheidsstatusvragenlijst (PDQ39) en een Parkinson-ziekte (PD) Symptomen Vragenlijst in.

Wat betreft specifieke vragenlijsten: de Parkinson's Disease Questionnaire (PDQ-39) en de Parkinson's Disease Quality of Life Questionnaire (PDQL) zijn beschreven.

HRQOL werd beoordeeld met de EuroQol-5D en de specifieke vragenlijst Parkinson's Disease Questionnaire-39 items.

De psychometrische eigenschappen van de Nederlandse versie van de Parkinson's Disease Questionnaire 39 (PDQ39-DV) werden getest bij 177 patiënten met de ziekte van Parkinson (PD).

Deze studie onderzocht of reflexologie het welzijn van mensen met de ziekte van Parkinson [PD] kon verbeteren of behouden met behulp van het PDQ39 welzijnsinstrument dat specifiek is ontworpen voor gebruik bij mensen met PD.

METHODEN De resultaten van 27 patiënten voor de Unified Parkinson's Disease Rating Scale (UPDRS), Parkinson's Disease Questionnaire 39 (PDQ39) en Short Form 36 gezondheidsvragenlijst (SF36) werden vergeleken vóór de operatie en na 12 maanden bilaterale STN DBS.

Evaluatie van de Nederlandse versie van de Parkinson's Disease Questionnaire 39.

METHODEN: De resultaten van 27 patiënten voor de Unified Parkinson's Disease Rating Scale (UPDRS), Parkinson's Disease Questionnaire 39 (PDQ39) en Short Form 36 gezondheidsvragenlijst (SF36) werden vergeleken vóór de operatie en na 12 maanden bilaterale STN DBS.

Zowel ziekte-specifieke motorische beperkingen als kwaliteit van leven (QOL) bij de patiënten werden geëvalueerd met behulp van de Unified Parkinson's Disease Rating Scale (UPDRS) en de Parkinson's Disease 39 Quality of Life Questionnaire (PDQ39), respectievelijk.

Methoden: Er werd een pilotstudie uitgevoerd waarbij laptops werden uitgedeeld aan 50 patiënten voor 1 jaar om te zien of zo'n dienst haalbaar was (in termen van patiëntdeelname en naleving) en of deze interventie de toestand van de patiënt beïnvloedde, gemeten met UPDRS, Mini-Mental Status Examination (MMSE), 39-item Parkinson's Disease Questionnaire (PDQ39) en H & Y-schaal.

Ze werden beoordeeld met de K-NMSS, de Unified Parkinson's Disease Rating Scale (UPDRS), de Koreaanse versie van de Mini-Mental Status Examination (K-MMSE), de Koreaanse versie van de Montgomery-Asberg Depression Rating Scale (K-MADS), de Epworth Sleepiness Scale (ESS) en de Parkinson's Disease Questionnaire 39 (PDQ39).

Patiënten werden ook geëvalueerd met behulp van de Parkinson Disease Questionnaire -39 (PDQ39), de Unified Parkinson's Disease Rating Scale (UPDRS), de Mini Mental State Examination (MMSE) en de Frontal Assessment Battery (FAB).

We onderzochten de impact van diepe hersenstimulatie (DBS) van de subthalamische kern (STN) op de kwaliteit van leven (QOL) bij patiënten met gevorderde ziekte van Parkinson, zoals zelf beoordeeld vóór en na de operatie door het invullen van de Parkinson's Disease Questionnaire (PDQ39).


Is palbociclib effectief voor glioblastoom?

Answer: Nee. In een klinische studie was palbociclib monotherapie geen effectieve behandeling voor terugkerend glioblastoom.

Hoewel verder onderzoek nodig is, vertegenwoordigen cycline-afhankelijke kinase 4/6-remmers intrigerende ontwikkelingen in de behandeling van verschillende maligniteiten, waaronder die met zo'n slechte prognose als glioblastoma multiforme, mantelcellymfoom en gemetastaseerde melanoom.

CONCLUSIE: In deze studie was palbociclib monotherapie, ondanks adequate weefsel PK, geen effectieve behandeling voor terugkerend glioblastoom.

CONCLUSIE

In deze studie was palbociclib monotherapie, ondanks adequate weefsel PK, geen effectieve behandeling voor terugkerend glioblastoom.


Noem vijf eiwitten met antioxiderende eigenschappen.

Answer: thioredoxine 1 (Trx1), peroxiredoxine 1 (Prx1), GSH-reductase (GSR), fosfatase en tensine homolog (PTEN), superoxide dismutase (SOD)

Niet-reducerende redox western blotting werd uitgevoerd om de redoxstatus van intracellulaire antioxiderende eiwitten te detecteren, waaronder thioredoxine 1 (Trx1), peroxiredoxine 1 (Prx1), GSH-reductase (GSR) en fosfatase en tensine homolog (PTEN).

vogels die het met ALA aangevulde dieet kregen, hadden de hoogste totale antioxiderende capaciteit (T-AOC) in plasma en de enzymactiviteiten van superoxide dismutase (T-SOD) en glutathion peroxidase (GSH-PX)

bij activatie van Nrf2, de expressies van antioxidant respons element (ARE)-afhankelijke genen en eiwitten (GCLC, GCLM, GS, GR, GST, GPx, CAT, SOD, NQO1, HO-1)


Speelt de Mcm2-Ctf4-Polα-as een rol bij de overdracht van histonen naar het leidende streng-DNA bij de replicatievorken?

Answer: Nee, de Mcm2-Ctf4-Polα-as faciliteert de overdracht van ouderlijke histon H3-H4 naar de volgende strengen.

De Mcm2-Ctf4-Polα-as faciliteert de overdracht van ouderlijke histon H3-H4 naar de volgende strengen.

Hoewel essentieel voor epigenetische overerving, is de overdracht van ouderlijke histon (H3-H4)2 tetrameren die epigenetische modificaties bevatten naar replicerende DNA-strengen slecht begrepen. Hier tonen we aan dat de Mcm2-Ctf4-Polα-as de overdracht van ouderlijke (H3-H4)2 tetrameren naar het volgende streng-DNA bij replicatievorken faciliteert. Het muteren van het geconserveerde histon-bindingsdomein van de Mcm2-subunit van de CMG (Cdc45-MCM-GINS) DNA-helicase, die langs het leidende strengsjabloon transloceert, resulteert in een duidelijke verrijking van ouderlijke (H3-H4)2 op de leidende streng, vanwege de belemmering van de overdracht van ouderlijke (H3-H4)2 naar de volgende strengen. Vergelijkbare effecten worden waargenomen in Ctf4- en Polα-primase-mutanten die de verbinding van de CMG-helicase met Polα, dat zich op het volgende strengsjabloon bevindt, verstoren. Onze resultaten ondersteunen een model waarbij ouderlijke (H3-H4)2-complexen, die door DNA-ontwinding bij replicatievorken uit nucleosomen worden verdrongen, door het CMG-Ctf4-Polα-complex worden overgedragen naar het volgende streng-DNA voor nucleosoomassemblage op de oorspronkelijke locatie.


Wat zijn cirsoïde aneurysma's van de hoofdhuid?

Answer: Cirsoïde aneurysma's zijn zeldzame arterioveneuze malformaties van de hoofdhuid, die meestal een congenitale etiologie hebben. Ze presenteren zich vaak als een vergrotende pulserende zwelling van de hoofdhuid.

Arterioveneuze malformatie van de hoofdhuid (cirsoïde aneurysma) in de adolescentie: rapport van 2 gevallen en overzicht van de literatuur.

ACHTERGROND: Arterioveneuze malformaties van de hoofdhuid, ook bekend als cirsoïde aneurysma's, zijn zeldzame laesies die congenitaal, traumatisch of postinfectieus van aard zijn.

Cirsoïde aneurysma's, ook bekend als arterioveneuze malformaties (AVM) van de hoofdhuid, zijn zeldzame congenitale extracraniële vasculaire anomalieën die zich vaak presenteren als een vergrotende pulserende zwelling van de hoofdhuid.

DOELSTELLING: Wij rapporteren een interessant geval van een rechter temporale pre-auriculaire arterioveneuze fistel (cirsoïde aneurysma) die hardnekkige tinnitus veroorzaakte en succesvol werd behandeld met transarteriële embolisatie met n-butyl cyanoacrylaat lijm.

Cirsoïde aneurysma's zijn zeldzame arterioveneuze malformaties van de hoofdhuid, die meestal een congenitale etiologie hebben.

ACHTERGROND: Cirsoïde aneurysma's (arterioveneuze fistels) van de hoofdhuid zijn zeldzame laesies.

ACHTERGROND

Cirsoïde aneurysma's zijn ongebruikelijke arterioveneuze fistels van de hoofdhuid.

ACHTERGROND

Cirsoïde aneurysma's (arterioveneuze fistels) van de hoofdhuid zijn zeldzame laesies.

ACHTERGROND
Cirsoïde aneurysma's van de hoofdhuid zijn zeldzame subcutane arterioveneuze fistels die de hoofdhuid aantasten.

De auteurs beschrijven een geval waarin transkatheter embolisatie werd gebruikt om een grote arterioveneuze malformatie van de hoofdhuid (cirsoïde aneurysma) te behandelen, met daaropvolgende ontwikkeling van meerdere aneurysma's op de embolisatieplaatsen.


Welk gen is vaak betrokken bij autosomaal dominante demyeliniserende leukodystrofie met volwassen aanvang (ADLD)?

Answer: Autosomaal dominante leukodystrofie (ADLD) is een demyeliniserende aandoening met aanvang op volwassen leeftijd die wordt veroorzaakt door duplicaties van het lamin B1 (LMNB1) gen.

Een LMNB1-duplicatie veroorzaakte autosomaal dominante leukodystrofie met aanvang op volwassen leeftijd in een Chinese familie: klinische manifestaties, neuroradiologie en genetische diagnose.

Duplicatie of overexpressie van het lamin B1 (LMNB1) gen veroorzaakt ADLD. In deze studie voerden we een uitgebreide klinische evaluatie en genetische detectie uit bij een Chinese familie met ADLD. De proband is een 52-jarige man met autonome afwijkingen en piramidale baan dysfunctie. MRI-hersenscan toonde bilaterale symmetrische witte stof (WM) hyperintensiteiten in periventriculaire en semi-ovale WM, cerebrale pedunculi en middelste cerebellaire pedunculi. De proband heeft een positieve autosomaal dominante familiegeschiedenis met vergelijkbare klinische manifestaties en een trend van genetische anticipatie. Om de genetische oorzaak van de ziekte in deze familie te begrijpen, is target exoom capture gebaseerde next generation sequencing uitgevoerd, maar er zijn geen causale of mogelijk pathogene varianten geïdentificeerd. Multiplex ligand-afhankelijke probe amplificatie (MLPA) toonde echter een volledige duplicatie van het LMNB1-gen die co-segregeert met het ziektefenotype in deze familie. Dit is het eerste genetisch bevestigde LMNB1-geassocieerde ADLD-stamboom uit China.

Chromosomale herschikkingen met duplicatie van het lamin B1 (LMNB1) gen liggen ten grondslag aan autosomaal dominante demyeliniserende leukodystrofie met aanvang op volwassen leeftijd (ADLD), een zeldzame neurologische aandoening waarbij overexpressie van LMNB1 leidt tot progressieve demyelinisatie van het centraal zenuwstelsel.

Autosomaal dominante leukodystrofie (ADLD) is een demyeliniserende aandoening met aanvang op volwassen leeftijd die wordt veroorzaakt door duplicaties van het lamin B1 (LMNB1) gen. Omdat slechts enkele gevallen in detail zijn geanalyseerd, zijn de mechanismen achter LMNB1-duplicaties onduidelijk. We rapporteren de gedetailleerde moleculaire analyse van de grootste verzameling ADLD-families die tot nu toe is bestudeerd. We hebben het minimale gedupliceerde gebied geïdentificeerd dat noodzakelijk is voor de ziekte, alle duplicatiegrenzen op nucleotide-niveau gedefinieerd en de eerste omgekeerde LMNB1-duplicatie geïdentificeerd.

Duplicatie van het LMNB1-gen is de genetische oorzaak van ADLD, maar het pathogenetische mechanisme is niet gedefinieerd. In deze studie analyseerden we cellen en spierweefsel van drie patiënten met ADLD die een extra kopie van het LMNB1-gen dragen.

Autosomaal dominante leukodystrofie met aanvang op volwassen leeftijd (ADLD) is een progressieve en fatale neurologische aandoening die wordt gekenmerkt door vroege autonome disfunctie, cognitieve achteruitgang, piramidale baan- en cerebellaire dysfunctie, en verlies van witte stof in het centraal zenuwstelsel. ADLD wordt veroorzaakt door duplicatie van het LMNB1-gen, wat leidt tot verhoogde lamin B1-transcripten en eiwitexpressie. Hoe duplicatie van LMNB1 leidt tot myeline-defecten is onbekend.

Duplicaties van lamin B1 veroorzaken autosomaal dominante leukodystrofie.

ADLD wordt geassocieerd met duplicaties van het lamin B1 (LMNB1) gen, maar het mechanisme waarmee de herschikking het fenotype veroorzaakt is niet volledig gedefinieerd. We analyseerden vier niet-verwante families met ADLD en autonome symptomen op duplicaties van het LMNB1-gen. Een single nucleotide polymorfisme (SNP) array-analyse toonde nieuwe duplicaties die het gehele LMNB1-gen omvatten bij probanden uit elk van de vier families. Vervolgens analyseerden we de expressie van lamin B1 in perifere leukocyten via Western blot bij vijf patiënten uit twee beschikbare families. De eiwitniveaus van lamin B1 waren significant verhoogd. Deze resultaten geven aan dat het ADLD-fenotype geassocieerd met LMNB1-duplicaties wordt gemedieerd door verhoogde niveaus van het lamin B1-eiwit. Verder tonen we aan dat een moleculaire diagnose voor ADLD met autonome symptomen kan worden verkregen door directe analyse van lamin B1 in perifere leukocyten.

Genomische duplicaties veroorzaken overexpressie van lamin B1 bij autosomaal dominante leukodystrofie met aanvang op volwassen leeftijd (ADLD) met autonome symptomen.

Doelstelling

Het karakteriseren van de genetische en klinische kenmerken van patiënten met autosomaal dominante demyeliniserende leukodystrofie met aanvang op volwassen leeftijd (ADLD) die duplicatie en deletie stroomopwaarts van lamin B1 (LMNB1) dragen.

Duplicatie en deletie stroomopwaarts van LMNB1 bij autosomaal dominante leukodystrofie met aanvang op volwassen leeftijd.

We hebben eerder aangetoond dat duplicaties van het LMNB1-gen autosomaal dominante leukodystrofie (ADLD) veroorzaken, een fatale demyeliniserende ziekte met aanvang op volwassen leeftijd.

INLEIDING autosomaal dominante leukodystrofie met aanvang op volwassen leeftijd (ADLD) is een zeldzame erfelijke aandoening door een duplicatie van het lamin-B1 (LMNB1) gen.

Autosomaal dominante leukodystrofie (ADLD), een fatale demyeliniserende aandoening met aanvang op volwassen leeftijd, is de enige menselijke ziekte die in verband is gebracht met mutaties in het nucleaire lamina-eiwit, lamin B1, en wordt voornamelijk veroorzaakt door duplicaties van het LMNB1-gen.

Als proof-of-concept bestudeerden we autosomaal dominante demyeliniserende leukodystrofie met aanvang op volwassen leeftijd (ADLD) door duplicatie van lamin B1 (LMNB1), een erfelijke, progressieve en fatale aandoening die myeline in het centraal zenuwstelsel aantast.

We hebben echter eerder een ADLD-familie (ADLD-1-TO) gerapporteerd zonder bewijs van duplicatie of andere mutatie in LMNB1 ondanks koppeling aan het LMNB1-locus en overexpressie van lamin B1.

Door parallelle studies onderzochten we zowel verlies van genetisch materiaal als chromosomale herschikking als mogelijke oorzaken van overexpressie van LMNB1, en vonden dat ADLD-1-TO waarschijnlijk het gevolg is van een enhancer adoptie mechanisme.

SAMENVATTING Autosomaal dominante leukodystrofie (ADLD) is een demyeliniserende aandoening met aanvang op volwassen leeftijd die wordt veroorzaakt door duplicaties van het lamin B1 (LMNB1) gen.

ACHTERGROND EN DOEL: Duplicaties van lamin B1 (LMNB1) op 5q23 worden in verband gebracht met autosomaal dominante leukodystrofie met aanvang op volwassen leeftijd (ADLD) en zijn beschreven in zes families met diverse etnische achtergronden maar een homogeen fenotype.

INLEIDING: autosomaal dominante leukodystrofie met aanvang op volwassen leeftijd (ADLD) is een zeldzame erfelijke aandoening door een duplicatie van het lamin-B1 (LMNB1) gen.

Hoewel minstens een dozijn aandoeningen geassocieerd zijn met LMNA, is de focus van deze review Autosomaal Dominante Leukodystrofie (ADLD), de enige ziekte die geassocieerd is met het lamin B1-gen (LMNB1).


Waarvoor wordt de door straling geïnduceerde CD8-lymfocyt apoptose (RILA) test gebruikt?

Answer: Door straling geïnduceerde lymfocyt apoptose (RILA) is voorgesteld als een voorspellende test voor nadelige late reacties na radiotherapie.

Door straling geïnduceerde lymfocyt apoptose (RILA) is voorgesteld als een voorspellende test voor nadelige late reacties na radiotherapie.

We wilden evalueren of door straling geïnduceerde CD4- of CD8 T-lymfocyt apoptose (RILA) correleert met de ernst van stralingstoxiciteit.


Wat zijn de puQTLs (promoter-gebruik Kwantitatieve Eigenschapslocaties)?

Answer: De identificatie van genetische varianten die de genexpressie beïnvloeden, namelijk expressie kwantitatieve eigenschapslocaties (eQTLs), heeft bijgedragen aan het begrip van mechanismen die ten grondslag liggen aan menselijke eigenschappen en ziekten. De meerderheid van deze varianten bevindt zich in niet-coderende regulerende gebieden van het genoom en hun identificatie blijft een uitdaging. Regulerende varianten geassocieerd met promotergebruik (puQTLs) en enhanceractiviteit (eaQTLs) zijn in kaart gebracht vanuit 154 EBV-getransformeerde lymfoblastoïde cellijnen, afkomstig van niet-verwante individuen. Er zijn vijf categorieën van genen geassocieerd met puQTLs, waarbij onderscheid wordt gemaakt tussen genen met één promoter en genen met meerdere promoters. Onder genen met meerdere promoters zijn puQTL-effecten ofwel specifiek voor een enkele promoter of voor meerdere promoters met variabele effectoriëntaties. Regulerende varianten die geassocieerd zijn met tegengestelde effecten op verschillende mRNA-isoformen suggereren compenserende mechanismen die plaatsvinden tussen alternatieve promoters.

De identificatie van genetische varianten die de genexpressie beïnvloeden, namelijk expressie kwantitatieve eigenschapslocaties (eQTLs), heeft bijgedragen aan het begrip van mechanismen die ten grondslag liggen aan menselijke eigenschappen en ziekten. De meerderheid van deze varianten bevindt zich in niet-coderende regulerende gebieden van het genoom en hun identificatie blijft een uitdaging. Hier gebruiken we natuurlijke genetische variatie en CAGE-transcriptomen van 154 EBV-getransformeerde lymfoblastoïde cellijnen, afkomstig van niet-verwante individuen, om respectievelijk 5376 en 110 regulerende varianten in kaart te brengen die geassocieerd zijn met promotergebruik (puQTLs) en enhanceractiviteit (eaQTLs). We karakteriseren vijf categorieën van genen geassocieerd met puQTLs, waarbij onderscheid wordt gemaakt tussen genen met één promoter en genen met meerdere promoters. Onder genen met meerdere promoters vinden we puQTL-effecten die ofwel specifiek zijn voor een enkele promoter of voor meerdere promoters met variabele effectoriëntaties. Regulerende varianten die geassocieerd zijn met tegengestelde effecten op verschillende mRNA-isoformen suggereren compenserende mechanismen die plaatsvinden tussen alternatieve promoters. Onze analyses identificeren differentieel promotergebruik en modulatie van enhanceractiviteit als moleculaire mechanismen die ten grondslag liggen aan eQTLs gerelateerd aan regulerende elementen.

Hier, door het uitvoeren van CAGE-seq op 154 lymfoblastoïde cellijnen, brengen de auteurs regulerende varianten in kaart die geassocieerd zijn met promotergebruik (puQTLs) en enhanceractiviteit (eaQTLs).


Wat is het belangrijkste epigenetische verschil tussen poised en constitutieve enhancers?

Answer: We vinden dat histon H3K27ac actieve enhancers onderscheidt van inactieve/poised enhancer-elementen die alleen H3K4me1 bevatten.

Modificaties van histonen leiden verder tot geremde, geactiveerde of poised genexpressie, waardoor een extra niveau van fijnregeling van genexpressie ontstaat. Embryonale stamcellen (ES-cellen) bootsen binnen embryoidlichamen (d.w.z. celaggregaten) of in 2D-cultuur de vroege stappen van de hartontwikkeling na

Deze chromatinedomeinen, meestal constitutief, kunnen zijn gebruikt als genomische niches waar nieuwe regulaties konden evolueren door zowel het vooraf bestaan van een structureel raamwerk dat klaarstaat om nieuwe regulatoire inputs te integreren, als een zeer adaptieve transcriptie-uitvoer

Deze resultaten ondersteunen een model waarin het PRC2-complex wordt herverdeeld naar poised enhancers in H3.3K27M-mutante cellen en bijdraagt aan tumorvorming deels door lokaal H3K27me3 te versterken, en daarmee het stilleggen van tumorsuppressorgenen

Het poised enhancer-signatuur, dat H3K4me1 en lage niveaus van H3K27ac omvat, is gerapporteerd als markering van inactieve enhancers die klaarstaan voor toekomstige activatie.

Histon H3K27ac scheidt actieve van poised enhancers en voorspelt de ontwikkelingsstatus.

We vinden dat histon H3K27ac actieve enhancers onderscheidt van inactieve/poised enhancer-elementen die alleen H3K4me1 bevatten.


Wat is PRL3-zumab?

Answer: PRL3-zumab is een eersteklas gehumaniseerde antilichaam (PRL3-zumab) tegen PRL-3, een intracellulaire tumor-geassocieerde fosfatase die verhoogd is in meerdere menselijke kankers, voor onconventionele kankerimmunotherapieën. PRL3-zumab blokkeerde specifiek PRL-3+, maar niet PRL-3-, orthotopische maagtumoren. In deze context had PRL3-zumab een betere therapeutische werkzaamheid als monotherapie dan gelijktijdige combinatie met 5-fluorouracil of 5-fluorouracil alleen. PRL3-zumab kon ook PRL-3+ tumorrecidief voorkomen. Mechanistisch ontdekten we dat intracellulaire PRL-3 antigenen geëxternaliseerd konden worden om "extracellulaire oncotargets" te worden die dienen als lokaas voor PRL3-zumab binding om mogelijk immuuncellen te verbinden en te rekruteren in tumor-microomgevingen voor dodelijke effecten op kankercellen.

PRL3-zumab, een eersteklas gehumaniseerde antilichaam voor kankertherapie.

Hierin hebben we een eersteklas gehumaniseerde antilichaam (PRL3-zumab) ontwikkeld tegen PRL-3, een intracellulaire tumor-geassocieerde fosfatase die verhoogd is in meerdere menselijke kankers, voor onconventionele kankerimmunotherapieën. We richtten ons op maagkanker (GC), waarbij verhoogde PRL-3 mRNA niveaus significant correleerden met verkorte algehele overleving van GC-patiënten.

Met behulp van menselijke GC-celijnen toonden we aan dat PRL3-zumab specifiek PRL-3+, maar niet PRL-3-, orthotopische maagtumoren blokkeerde. In deze context had PRL3-zumab een betere therapeutische werkzaamheid als monotherapie dan gelijktijdige combinatie met 5-fluorouracil of 5-fluorouracil alleen. PRL3-zumab kon ook PRL-3+ tumorrecidief voorkomen. Mechanistisch ontdekten we dat intracellulaire PRL-3 antigenen geëxternaliseerd konden worden om "extracellulaire oncotargets" te worden die dienen als lokaas voor PRL3-zumab binding om mogelijk immuuncellen te verbinden en te rekruteren in tumor-microomgevingen voor dodelijke effecten op kankercellen. Samenvattend documenteren onze resultaten een uitgebreide kankertherapeutische benadering voor specifieke antilichaam-gerichte therapie tegen het PRL-3 oncotarget als een casestudy voor het ontwikkelen van antilichamen tegen andere intracellulaire doelen in geneesmiddelenontwikkeling.


Welke receptor wordt geremd door Tivozanib?

Answer: Tivozanib is een selectieve remmer van vasculaire endotheliale groeifactorreceptoren (VEGFR's) 1, 2 en 3 tyrosinekinasen.

De toevoeging van de VEGF-R remmer Tivozanib aan deze systemen maakte een einde aan de spanningsgeïnduceerde paracriene effecten op VEC's en verminderde vervolgens de osteogenese van BMSC.

ACHTERGROND: Tivozanib is een selectieve remmer van vasculaire endotheliale groeifactorreceptoren 1, 2 en 3 tyrosinekinasen.

Tivozanib is een selectieve remmer van alle drie de VEGFR's, met beperkte off-target interactie, wat effectiviteit toont met verbeterde verdraagbaarheid ten opzichte van multikinase VEGFR-TKI's.

Tivozanib is een krachtige kleine molecuul tyrosinekinaseremmer tegen VEGFR1-3, met activiteit tegen PDGFRα/β en cKIT.

Tivozanib is een orale pan-VEGF receptor tyrosinekinaseremmer die een centraal pad in glioblastoma angiogenese aanpakt.

Tivozanib, een pan-remmer van VEGF receptoren, verminderde de proliferatie van de chemoresistente EOC cellen door inductie van G2/M celcyclusarrest en apoptotische celdood.

Tivozanib is een nieuwe tyrosinekinaseremmer van vasculaire endotheliale groeifactorreceptoren (VEGF TKI).

Tivozanib is een krachtige en selectieve remmer van vasculaire endotheliale groeifactorreceptor (VEGFR) tyrosinekinasen.

Antiangiogene effecten van tivozanib, een orale VEGF receptor tyrosinekinaseremmer, op experimentele choroïdale neovascularisatie bij muizen.

We onderzochten de effecten van tivozanib, een orale vasculaire endotheliale groeifactor (VEGF) receptor tyrosinekinaseremmer, op experimentele choroïdale neovascularisatie (CNV) bij muizen.

DOEL

Tivozanib is een krachtige en selectieve tyrosinekinaseremmer van vasculaire endotheliale groeifactorreceptor 1 (VEGFR1), -2 en -3.

Tivozanib is een krachtige remmer van VEGF-1, -2 en -3 receptoren.

Al met al suggereren deze bevindingen dat VEGFR-blokkade door tivozanib potentiële anti-glioma effecten in vitro heeft.

Tivozanib hydrochloride monohydraat (tivozanib; voorheen KRN-951, AV-951) is een krachtige pan-VEGF receptor tyrosinekinaseremmer.

Tivozanib is een krachtige, selectieve remmer van VEGF receptoren 1, 2 en 3, met een lange halfwaardetijd.

Tivozanib is een krachtige en selectieve tyrosinekinaseremmer van vasculaire endotheliale groeifactorreceptor-1 (VEGFR1), -2 (VEGFR2) en -3 (VEGFR3).

Onder andere VEGF TKI's onderscheidt tivozanib zich door zijn selectieve kinase-remmende eigenschappen en zijn hoge potentie om VEGF receptoren 1 en 2 te remmen.

Tivozanib hydrochloride (tivozanib) is een krachtige, selectieve tyrosinekinaseremmer van de vasculaire endotheliale groeifactorreceptoren 1, 2 en 3, met een lange halfwaardetijd.

Tivozanib (Fotivda) is een orale, krachtige en zeer selectieve vasculaire endotheliale groeifactor receptor (VEGFR) remmer die is goedgekeurd in de EU, IJsland en Noorwegen voor de eerstelijnsbehandeling van volwassen patiënten met gevorderde niercelcarcinoom (RCC) en voor volwassen patiënten die VEGFR- en mammalian target of rapamycin (mTOR) pad remmer-naïef zijn na ziekteprogressie na één eerdere behandeling met cytokinetherapie voor gevorderde RCC.

Tivozanib is een krachtige en zeer specifieke oraal beschikbare tyrosinekinaseremmer die vasculaire endotheliale groeifactor (VEGF) receptor-1, VEGF receptor-2 en VEGF receptor-3 bij zeer lage concentraties met een lange halfwaardetijd (4 dagen) target.

Biologische en klinische activiteit van tivozanib (AV-951, KRN-951), een selectieve remmer van VEGF receptor-1, -2 en -3 tyrosinekinasen, in een schema van 4 weken aan, 2 weken uit bij patiënten met gevorderde solide tumoren.

INLEIDING: Tivozanib is een nieuwe tyrosinekinaseremmer (TKI) die vasculaire endotheliale groeifactor (VEGF) receptoren-1, -2 en -3 remt bij nanomolaire concentraties.

DOEL: De antitumorale activiteit en veiligheid van tivozanib, een krachtige en selectieve remmer van vasculaire endotheliale groeifactorreceptor-1, -2 en -3, werd beoordeeld bij patiënten met gevorderd/metastatisch niercelcarcinoom (RCC).

Hier tonen we aan dat tivozanib, een pan-remmer van vasculaire endotheliale groeifactor (VEGF) receptoren, de proliferatie van GBM cellen remde door een G2/M celcyclusarrest via remming van het polo-like kinase 1 (PLK1) signaalpad en down-modulatie van Aurora kinases A en B, cycline B1 en CDC25C. Bovendien verminderde tivozanib het adhesief potentieel van deze cellen door reductie van intercellulaire adhesiemolecuul-1 (ICAM-1) en vasculair celadhesiemolecuul-1 (VCAM-1).

ACHTERGROND: Tivozanib hydrochloride (tivozanib) is een krachtige en selectieve tyrosinekinaseremmer van alle 3 vasculaire endotheliale groeifactorreceptoren met antitumorale activiteit die additief is aan 5-fluorouracil in preklinische modellen.

Inleiding Tivozanib is een nieuwe tyrosinekinaseremmer (TKI) die vasculaire endotheliale groeifactor (VEGF) receptoren-1, -2 en -3 remt bij nanomolaire concentraties.


Kunnen ontslagbestemmingen nauwkeurig worden voorspeld met behulp van de Risk Assessment and Prediction Tool (RAPT)?

Answer: Ja. De Risk Assessment and Prediction Tool (RAPT) blijkt een waardevolle voorspeller te zijn van ontslagbestemming na orthopedische chirurgie en neurochirurgische ingrepen.

CONCLUSIE: Onze analyse identificeerde leeftijd, lagere lumbale/lumbosacrale chirurgie en RAPT loopscore als onafhankelijke voorspellers van ontslag naar een verzorgingshuis (SNF), en toonde een superieure voorspellende kracht aan vergeleken met de totale RAPT-score wanneer gecombineerd in een nieuwe beoordelingsschaal.

DOEL: Het doel van deze studie was het evalueren van de waarde van conventionele factoren, de Risk Assessment and Predictor Tool (RAPT) en prestatiegebaseerde functionele tests als voorspellers van vertraagd herstel na totale heupvervanging (THA).

CONCLUSIES: De RAPT voorspelde nauwkeurig de ontslagbestemming voor patiënten met een hoog en laag risico in onze cohort.

De RAPT maakt het mogelijk patiënten te identificeren die waarschijnlijk naar huis of naar revalidatie worden ontslagen, wat de preoperatieve planning van postoperatieve zorg kan vergemakkelijken. Daarnaast identificeert het patiënten met een gemiddeld risico en kan het worden gebruikt om gerichte interventies te implementeren om ontslag naar huis in deze patiëntengroep te bevorderen.

RESULTATEN: De algehele voorspellende nauwkeurigheid was 78%.

DOELSTELLING: Het beoordelen van de relevantie van de RAPT (Risk Assessment and Prediction Tool) binnen een cohort van patiënten die een totale heupvervanging (THA) ondergaan.

CONCLUSIE: Deze studie bevestigde het nut van de RAPT om te helpen bij de beslissing over patiëntoriëntatie na totale heupvervanging.

CONCLUSIES

De RAPT voorspelde nauwkeurig de ontslagbestemming voor patiënten met een hoog en laag risico in onze cohort.

RAPT-scores <6 en >10 (van 12) voorspelden met >90% nauwkeurigheid respectievelijk ontslag naar intramurale revalidatie en naar huis.

De Risk Assessment and Prediction Tool (RAPT) is een preoperatieve vragenlijst die is ontwikkeld om de ontslagbestemming na totale gewrichtsvervanging (TJA) te voorspellen.

Een lage RAPT-score wordt gerapporteerd als een indicatie van een hoog risico op het nodig hebben van enige vorm van intramurale revalidatie na TJA, inclusief kortdurende verpleegzorgfaciliteiten.

ACHTERGROND: De Risk Assessment and Prediction Tool (RAPT) wordt gebruikt om de ontslagbestemming van patiënten na totale gewrichtsvervanging te voorspellen.


Wat is Perturb-seq?

Answer: Perturb-seq is een techniek die single-cell RNA sequencing (RNA-seq) combineert met clustered regularly interspaced short palindromic repeats (CRISPR)-gebaseerde verstoringen om veel van dergelijke assays in een pool uit te voeren. Perturb-seq identificeert nauwkeurig individuele gendoelen, genhandtekeningen en celtoestanden die worden beïnvloed door individuele verstoringen en hun genetische interacties. Door vele metingen met hoge inhoud te ontleden in de effecten van verstoringen, hun interacties en diverse celmetadata, vergroot Perturb-seq dramatisch de reikwijdte van gepoolde genomische assays.

Perturb-Seq: Moleculaire circuits ontleden met schaalbare single-cell RNA-profielering van gepoolde genetische screens.

Genetische screens helpen bij het afleiden van genfunctie in zoogdiercellen, maar het is moeilijk gebleven om complexe fenotypes - zoals transcriptieprofielen - op grote schaal te onderzoeken. Hier ontwikkelen we Perturb-seq, waarbij single-cell RNA sequencing (RNA-seq) en clustered regularly interspaced short palindromic repeats (CRISPR)-gebaseerde verstoringen worden gecombineerd om veel van dergelijke assays in een pool uit te voeren. We demonstreren Perturb-seq door 200.000 cellen te analyseren in immuuncellen en cellijnen, met de focus op transcriptiefactoren die de respons van dendritische cellen op lipopolysaccharide (LPS) reguleren. Perturb-seq identificeert nauwkeurig individuele gendoelen, genhandtekeningen en celtoestanden die worden beïnvloed door individuele verstoringen en hun genetische interacties. We stellen nieuwe functies voor regulatoren van differentiatie, de antivirale respons en mitochondriale functie tijdens immuunactivatie voor. Door vele metingen met hoge inhoud te ontleden in de effecten van verstoringen, hun interacties en diverse celmetadata, vergroot Perturb-seq dramatisch de reikwijdte van gepoolde genomische assays.


Wat is de inhoud van de REPAIRtoire-database?

Answer: De REPAIRtoire-database verzamelt en organiseert de volgende soorten informatie: (i) DNA-schade gerelateerd aan omgevingsmutagene en cytotoxische agentia, (ii) routes bestaande uit individuele processen en enzymatische reacties die betrokken zijn bij het verwijderen van schade, (iii) eiwitten die deelnemen aan DNA-reparatie en (iv) ziekten die correleren met mutaties in genen die coderen voor DNA-reparatie-eiwitten. REPAIRtoire biedt ook links naar publicaties en externe databases.

De database verzamelt en organiseert de volgende soorten informatie: (i) DNA-schade gerelateerd aan omgevingsmutagene en cytotoxische agentia, (ii) routes bestaande uit individuele processen en enzymatische reacties die betrokken zijn bij het verwijderen van schade, (iii) eiwitten die deelnemen aan DNA-reparatie en (iv) ziekten die correleren met mutaties in genen die coderen voor DNA-reparatie-eiwitten. REPAIRtoire biedt ook links naar publicaties en externe databases.


Is amantadine ER goedgekeurd door de FDA?

Answer: Ja, amantadine ER is een door de Amerikaanse FDA goedgekeurde behandeling.

ADS-5102 (amantadine) verlengde afgifte (ER) capsules (GOCOVRITM) is een recente door de Amerikaanse FDA goedgekeurde behandeling voor dyskinesie bij PD-patiënten.


Kan PRL3-zumab PRL3+ kankercellen in vitro en in vivo remmen?

Answer: PRL3-zumab remt specifiek PRL3+ kankercellen in vivo, maar niet in vitro.

Hier tonen we aan dat PRL3-zumab specifiek PRL3+ kankercellen in vivo remt, maar niet in vitro.


Hoe zeldzaam zijn CTC's (circulerende tumorcellen) in het plasma van patiënten?

Answer: Circulerende tumorcellen (CTC's) zijn een aanzienlijk zeldzame entiteit in het bloed van patiënten met niet-kleincellige longkanker (NSCLC) evenals bij andere soorten kanker. Kleincellige longkankercellen zijn doorgaans in rust, terwijl CTC's kunnen worden opgevoerd als reactie op straling of chemische stoffen en mogelijk bijdragen aan tumorvorming als een endogene rode bloedcelmarker.

We hebben ons gericht op borstkanker omdat de meeste klinische studies over CTC-detectie tot nu toe bij deze patiënten zijn uitgevoerd.

Echter, grotendeels vanwege het extreem lage aantal CTC's (zo laag als 1 op 10^9 hematologische cellen) in het bloed van patiënten, blijft effectieve detectie en scheiding van deze zeldzame cellen een enorme uitdaging.

Desalniettemin was selectieve vangst en kwantificering van CTC's uit volledig bloed nog steeds vol uitdagingen vanwege het extreem schaarse aantal CTC's.

Ten slotte werden de IMN's met succes toegepast voor de isolatie en detectie van CTC's in perifere bloedmonsters van kankerpatiënten en werd zelfs zo laag als één CTC in het volledige bloed gevangen en geïdentificeerd met de ICC-methode.

Deze studie rapporteert een microfluïdisch gebaseerd optisch detectieapparaat voor labelvrije detectie van circulerende tumorcellen (CTC's), een zeldzame celsoort in de bloedcirculatie.


Waar wordt gamma-sterilisatie voor gebruikt?

Answer: Gamma-sterilisatie van botallografts wordt gebruikt als een gouden standaard methode om veiligheid tegen ziekteoverdracht te bieden. Ook wordt gamma (g)-sterilisatie vaak toegepast voor een breed scala aan producten zoals aangegeven door de farmacopoeia's.

Gamma (γ)-sterilisatie wordt vaak toegepast voor een breed scala aan producten zoals aangegeven door de farmacopoeia's.

Gamma-sterilisatie wordt meestal gebruikt om het risico op infectieoverdracht via botallografts te minimaliseren.

Gamma-sterilisatie van botallografts wordt gebruikt als een gouden standaard methode om veiligheid tegen ziekteoverdracht te bieden.

Er werd vastgesteld dat gamma-sterilisatie de voorkeurssterilisatiemethode was voor dit apparaat.


Leidt oestrogeen tot activatie van forkhead FoxA1?

Answer: De pionier transcriptiefactor FoxA1 speelt een belangrijke rol in de oestrogeensignalering door gesloten chromatine te openen en de rekrutering van de oestrogeenreceptor naar zijn doelregio's in het DNA te bevorderen.

We toonden aan dat CTCF stroomopwaarts werkt van de "pionier" factor FOXA1 bij het bepalen van de genomische respons op oestrogeen.

Bijna alle ER-chromatine-interacties en veranderingen in genexpressie waren afhankelijk van de aanwezigheid van FOXA1 en FOXA1 beïnvloedde de genomische chromatine-toegankelijkheid.

FOXA1 is een belangrijke bepalende factor voor de functie van de oestrogeenreceptor en de endocriene respons.

Als zodanig is FOXA1 een belangrijke bepalende factor voor oestrogeen-ER activiteit en endocriene respons in borstkankercellen.

Locatie-analyse van doelpromoters van oestrogeenreceptor alfa onthult dat FOXA1 een domein van de oestrogeenrespons definieert.

Bovendien blokkeert het onderdrukken van FoxA1-expressie de associatie van ER met chromatine en oestrogeen-geïnduceerde genexpressie, wat de noodzaak van FoxA1 aantoont bij het bemiddelen van een oestrogeenrespons in borstkankercellen.

FoxA1 bepaalt de werking van de oestrogeenreceptor bij de progressie van borstkanker.

Gezien eerdere bevindingen uit cellijnen lijkt FoxA1 een cruciale rol te spelen in deze herprogrammering van ER-binding.

FOXA1-expressie kan onafhankelijk de chemosensitiviteit van ER-positieve borstkankerpatiënten voorspellen.

FOXA1-expressie zou een prognostische marker kunnen zijn bij ER-positieve borstkanker.

De pionier transcriptiefactor FoxA1 speelt een belangrijke rol in de oestrogeensignalering door gesloten chromatine te openen en de rekrutering van de oestrogeenreceptor naar zijn doelregio's in het DNA te bevorderen.

De fosfomimetische FoxA1 bevorderde de activatie van oestrogeensignalering, terwijl de niet-fosforyleerbare FoxA1 de activatie onderdrukte.


Wat wordt gedetecteerd door het UV-beschadigde DNA-bindende eiwitcomplex (UV-DDB)?

Answer: Na UV-bestraling van primaatcellen bindt UV-DDB zich sterk aan chromatine en is betrokken bij globale genomische nucleotide excisieherstel (NER) in zoogdiercellen.

UV-beschadigd DNA-bindend eiwitcomplex (UV-DDB), betrokken bij de schadeherkenningsstap van NER

Het UV-beschadigde DNA-bindende eiwitcomplex (UV-DDB) is betrokken bij globale genomische nucleotide excisieherstel (NER) in zoogdiercellen.

Na UV-bestraling van primaatcellen bindt UV-DDB zich sterk aan chromatine

De cellen van sommige XP-E patiënten missen een eiwitcomplex (bestaande uit twee subeenheden: p127/DDB1 en p48/DDB2) dat bindt aan UV-beschadigd DNA (UV-DDB)