Waar in het lichaam zouden de Peyerse plaques worden gevonden

Answer: Peyerse plaques (PP's) spelen een belangrijke rol in de intestinale mucosale immuniteit en bevinden zich in de darm.

Peyerse plaques (PP's) spelen een belangrijke rol in de intestinale mucosale immuniteit

De dunne darm herbergt gespecialiseerde lymfoïde structuren, de Peyerse plaques, die naar het darmlumen gericht zijn en bedekt zijn met unieke epitheelcellen, microfold (M) cellen genoemd.

In de Peyerse plaques van de dunne darm nemen gespecialiseerde epitheelcellen, de membranale (M) cellen, antigeenmateriaal uit het darmlumen op en brengen dit in contact met cellen van het immuunsysteem, die dan in staat zijn specifieke immuunreacties te initiëren

Een sterke clustering van lymfoïde cellen afkomstig van een van de tweeling werd gezien in de ileale Peyerse plaques (IPPs).

Het gastro-intestinale kanaal (GIT) is een van de grootste immuunorganen in het lichaam en bevat meerdere immuuncellen in het GIT-geassocieerde lymfoïde weefsel, Peyerse plaques en elders, die samen diepgaande effecten hebben op lokale en systemische ontsteking.

Tijdens routinematige lagere gastro-intestinale endoscopie bij kinderen met vermoedelijke chronische inflammatoire darmziekte is het mogelijk lymfoïde follikels (Peyerse plaques) te visualiseren in de laatste paar centimeters van het terminale ileum.

De cellen die verantwoordelijk zijn voor lokale pIg-productie worden aanvankelijk gestimuleerd in lymfo-epitheliale structuren, met name de Peyerse plaques in het distale deel van de dunne darm, van waaruit ze migreren als geheugencellen naar exocriene weefsels in het hele lichaam. Mucusmembranen

Tijdens hun recirculatie door het lichaam hechten bloedgedragen lymfocyten zich specifiek aan hoge endotheliale venulen (HEV) binnen secundaire lymfoïde organen zoals perifere lymfeklieren (PN) en darm-geassocieerde Peyerse plaques (PP).

In dit opzicht vertegenwoordigen Peyerse plaques (PP) een van de belangrijkste immunologische locaties van het lichaam en het belangrijkste onderdeel van het darm-geassocieerde lymfoïde weefsel.

De door antigen gestimuleerde B- en T-lymfocyten worden vanuit Peyerse plaques en ander darm-geassocieerd lymfoïde weefsel verspreid naar exocriene klierlocaties in het hele lichaam; dit vormt de basis voor lokale productie van SIgA-antilichamen met een enorme diversiteit aan specificiteiten die nodig zijn voor de bescherming van de uitgebreide mucosale oppervlakken.

Peyerse plaques zijn uitgebreid bestudeerd als een belangrijke inductieplaats voor mucosale immuniteit binnen de dunne darm.

De Peyerse plaques worden beschouwd als een belangrijke structuur van het darm-geassocieerde lymfoïde weefsel (GALT) voor het initiëren van de immuunrespons tegen partikelvormige of

Peyerse plaques zijn de belangrijkste toegangspoort voor Salmonella-infectie en antigeentransport in de darm.

De vroege replicatie van bepaalde prionstammen binnen Peyerse plaques in de dunne darm is essentieel voor de efficiënte verspreiding van de ziekte naar de hersenen na orale blootstelling.

Verspreiding van Peyerse plaques in het distale ileum.

De positie van de Peyerse plaques is ongebruikelijk doordat de eerste drie Peyerse plaques aan de rechterkant van de dunne darm liggen, terwijl de voorlaatste en laatste Peyerse plaques groot zijn, veel lymfoïde follikels bevatten en zich in een anti-mesenteriale positie bevinden in de dunne darm en soms in de dikke darm (laatste Peyerse plaque).

Peyerse plaques in de dunne darm zijn prominent aanwezig, variërend van vier tot dertien, en nemen in grootte (oppervlakte) toe met de leeftijd.

De jejunale Peyerse plaques zijn vrij van CAP, blijven aanwezig bij het volwassen dier, bevatten M-cellen met clusters van B-cellen in het follikel-geassocieerde epitheel, en hebben veel CD4+ lymfocyten in de follikels en in de interfolliculaire gebieden.

Ze waren verspreid over de gehele dunne darm en er waren vier verschillende typen Peyerse plaques: nodulair, faviform, beker-vormig en cystisch gevormde Peyerse plaques.

Oligoclonale Peyerse plaque follikels in het terminale deel van de dunne darm van runderen.

Bovendien was de dichtheid van Peyerse plaques in het ileum het hoogst, gevolgd door jejunum en duodenum.

Zuur, en doorlichting. Peyerse plaques werden geteld, en de lengte, breedte en afstand vanaf de ileocaecale klep werden geregistreerd. RESULTATEN: Plaques waren het talrijkst in de terminale 10-1

Gelegen in de dunne darm, zijn Peyerse plaques (PP) primaire antigeen-opname en inductieplaatsen voor mucosale immuunrespons.

[Aantal en lokalisatie van Peyerse plaques in de dunne darm van het konijn (Oryctolagus cuniculus)].

In de darm van het konijn zijn Peyerse plaques gemakkelijk te onderscheiden.

Peyerse plaques zijn darm-geassocieerd lymfoïde weefsel dat door de gehele darmwand verspreid is.

Peyerse plaques bestaan uit hoog georganiseerde ovaalvormige follikels, geclassificeerd als niet-gekapselformeerd lymfatisch weefsel, bevolkt met B-cellen, T-cellen, macrofagen en dendritische cellen en functioneren als een organisme's intestinale bewaking.

Ratten hadden een significant verminderd aantal Peyerse plaques in het duodenum in vergelijking met zowel jejunum als ileum.

Samenvattend wordt het genexpressiepatroon van Peyerse plaques beïnvloed door de intestinale locatie en kan het bijdragen aan hun rol in dat segment.

Beperkt onderzoek vergelijkt de genprofielen van Peyerse plaques afkomstig uit verschillende intestinale regio's.

Met behulp van monsters verkregen van extra proefpersonen (n = 10) hebben we de nieuwe genexpressiepatronen in Peyerse plaques uit de drie regio's van de dunne darm gevalideerd.

In de huidige studie voerden we eerst een volledige transcriptomanalyse uit met RNAseq om duodenale en ileale Peyerse plaques te vergelijken, verkregen uit de dunne darm van Long Evans ratten.


Is tofacitinib een JAK-remmer?

Answer: Ja, tofacitinib is een kleine JAK-remmer.

De Janus Kinase-remmer tofacitinib beïnvloedt de differentiatie van menselijke dendritische cellen en bevordert de ontwikkeling van M1-macrofagen.

Tofacitinib, een kleine JAK-remmer, is goedgekeurd voor de behandeling van reumatoïde artritis en heeft een goede werkzaamheid aangetoond in fase III klinische onderzoeken bij psoriasis.


Beschrijf het GenomeAsia 100K Project

Answer: Het GenomeAsia 100K Project (GenomeAsia100K Project) heeft als doel genetische variatie, populatiestructuur, ziekte-associaties en stichtereffecten in populaties in heel Azië en wereldwijd te identificeren en te catalogiseren. Het omvat een referentiedataset van volledige genoomsequencing van 1.739 individuen uit 219 populatiegroepen en 64 landen in heel Azië, evenals een populatiebrede associatiedataset.

Het GenomeAsia 100K Project maakt genetische ontdekkingen in heel Azië mogelijk.

De ondervertegenwoordiging van niet-Europeanen in menselijke genetische studies tot nu toe heeft de diversiteit van individuen in genomische datasets beperkt en geleid tot verminderde medische relevantie voor een groot deel van de wereldbevolking. Populatiespecifieke referentie-genoomdatasets evenals genoomwijde associatiestudies in diverse populaties zijn nodig om dit probleem aan te pakken. Hier beschrijven we de pilotfase van het GenomeAsia 100K Project. Dit omvat een referentiedataset van volledige genoomsequencing van 1.739 individuen uit 219 populatiegroepen en 64 landen in heel Azië. We catalogiseren genetische variatie, populatiestructuur, ziekte-associaties en stichtereffecten. We onderzoeken ook het gebruik van deze dataset bij imputatie, om genetische studies in populaties in heel Azië en wereldwijd te faciliteren.


Welke ziekte wordt behandeld met Risdiplam?

Answer: Risdiplam is goedgekeurd voor spinale musculaire atrofie.

Bovendien zijn medicamenteuze therapieën, waaronder injecteerbare middelen zoals onasemnogene abeparvovec-xioi (ZOLGENSMA®), nusinersen (SPINRAZA®) en een orale oplossing, risdiplam (EVRYSDI™), geneesmiddelen die door de FDA zijn goedgekeurd voor de behandeling van SMA.

SION: Combinatietherapie met onasemnogene en risdiplam bij patiënten met SMA lijkt goed verdragen te worden. Verder

Risdiplam is momenteel het enige oraal toegediende geneesmiddel dat door de FDA is goedgekeurd voor de behandeling van SMA.

Risdiplam is het eerste en enige orale medicijn dat is goedgekeurd voor de behandeling van SMA.

DOEL: Evaluatie van de oftalmologische veiligheid met focus op retinale veiligheid bij patiënten met spinale musculaire atrofie (SMA) behandeld met risdiplam (EVRYSDI®), een survival motor neuron 2 splicing-modifier die geassocieerd wordt met retinale toxiciteit bij apen.

Risdiplam is de eerste goedgekeurde kleine molecuul splicing-modulator voor de behandeling van spinale musculaire atrofie (SMA).

Risdiplam (Evrysdi) verbetert de motorneuronfunctie bij patiënten met spinale musculaire atrofie (SMA) en is goedgekeurd voor de behandeling van patiënten van ≥ 2 maanden oud. Ri

kleine molecuul splicing-modifier, risdiplam, is ook goedgekeurd voor de behandeling van SMA, wat kleine moleculen benadrukt als belangrijke wapens in het arsenaal voor het reguleren van RNA-splicing. De cellulaire

Risdiplam (Evrysdi™) is een oraal toegediende, survival motor neuron 2 (SMN2)-gerichte RNA-splicing-modifier die wordt ontwikkeld door Roche, PTC Therapeutics Inc en de SMA Foundation voor de behandeling van spinale musculaire atrofie. De

ext. Heel recent werd een oraal toedienbaar klein molecuul, risdiplam (Evrysdi™), de derde goedgekeurde therapie voor SMA.

i™ (risdiplam), recent goedgekeurd voor de behandeling van SMA, en gerelateerde verbindingen bevorderen exon 7 inclusie om volledige lengte SMN2 mRNA te genereren en SMN-eiwitniveaus te verhogen. SMNΔ7 ty

DOELSTELLINGEN: Risdiplam (RG7916, RO7034067) is een oraal toegediende, centraal en perifeer verdeelde survival motor neuron 2 (SMN2) mRNA splicing-modifier voor de behandeling van spinale musculaire atrofie (SMA).

De goedkeuring door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) van nusinersen, onasemnogene abeparvovec en risdiplam voor SMA heeft de bestaande behandelparadigma's uitgedaagd met meerdere behandelingsopties, een nieuwe natuurlijke geschiedenis van de ziekte en een opkomend begrip van het belang van vroege en presymptomatische behandeling. Het bewijs

Het fenotype van spinale musculaire atrofie (SMA) is veranderd met de recente beschikbaarheid van drie door de FDA goedgekeurde behandelingen: intrathecale nusinersen, intraveneuze onasemnogene abeparvovec-xioi en enterale risdiplam. De

ent, de primaire therapeutische strategie voor SMA is het verhogen van het niveau van SMN door het corrigeren van SMN2 splicing (nusinersen en risdiplam). Hoe

De ontdekking van kleine molecuul splicing-modifiers en de ontwikkeling van risdiplam voor de behandeling van spinale musculaire atrofie (SMA) hebben het bewijs van concept voor dit spannende nieuwe platform stevig vastgesteld en een wetenschappelijke nieuwsgierigheid omgevormd tot een levensvatbare technologie om ziekte te bestrijden. D

s, waaronder injecteerbare middelen zoals onasemnogene abeparvovec-xioi (ZOLGENSMA®), nusinersen (SPINRAZA®) en een orale oplossing, risdiplam (EVRYSDI™), zijn geneesmiddelen die door de FDA zijn goedgekeurd voor de behandeling van SMA. Deze review bespreekt de huidige en

Risdiplam voor het gebruik bij spinale musculaire atrofie.

Risdiplam bij type 1 spinale musculaire atrofie.

Deze studies geven aan dat geneesmiddelen zoals risdiplam optimaal therapeutisch zullen zijn wanneer ze zo vroeg mogelijk na de diagnose worden gegeven en mogelijk levenslang nodig zijn voor een SMA-patiënt.

DOELSTELLINGEN: Risdiplam (RG7916, RO7034067) is een oraal toegediende, centraal en perifeer verdeelde survival motor neuron 2 (SMN2) mRNA splicing-modifier voor de behandeling van spinale musculaire atrofie.

Ontdekking van Risdiplam, een selectieve survival motor neuron-2 (SMN2) gen splicing-modifier voor de behandeling van spinale musculaire atrofie (SMA).

bij apen. Risdiplam is recent goedgekeurd voor de behandeling van patiënten met SMA van ≥ 2 maanden in de Verenigde Staten en wordt momenteel beoordeeld door de gezondheidsautoriteiten in de EU. METHODEN: De proefpersonen omvatten patiënten met SMA van 2 maanden tot 60 jaar die deelnamen aan de klinische FIREFISH, SUNFISH en JEWELFISH studies.

Daarnaast verkennen we de recent door de FDA goedgekeurde kleine molecuul regulator van RNA-splicing, risdiplam, voor de behandeling van spinale musculaire atrofie.

In augustus 2020 kreeg Evrysdi™ (risdiplam) zijn eerste goedkeuring in de VS voor de behandeling van spinale musculaire atrofie bij patiënten van 2 maanden en ouder.

DOEL: Evaluatie van oftalmologische veiligheid met focus op retinale veiligheid bij patiënten met spinale musculaire atrofie (SMA) behandeld met risdiplam (EVRYSDI®), een survival motor neuron 2 splicing-modifier geassocieerd met retinale toxiciteit

Evrysdi™ (risdiplam), recent goedgekeurd voor de behandeling van SMA, en gerelateerde verbindingen bevorderen exon 7 inclusie om volledige lengte SMN2 mRNA te genereren en SMN-eiwitniveaus te verhogen.


Wat is proteïnepalmitoylering?

Answer: Proteïne S-palmitoylering, de covalente lipidemodificatie van de zijketen van Cys-residuen met het 16-koolstofvetzuur palmitaat, is de meest voorkomende acylering en het verhoogt de membraanstabiliteit van ionkanalen. Deze post-translationele modificatie (PTM) bepaalt een functioneel mechanisme van de levenscyclus van ionkanalen, van rijping en membraanvervoer tot lokalisatie.

post-translationele modificatie door palmitoylering

Proteïne S-palmitoylering, de covalente lipidemodificatie van de zijketen van Cys-residuen met het 16-koolstofvetzuur palmitaat, is de meest voorkomende acylering en het verhoogt de membraanstabiliteit van ionkanalen. Deze post-translationele modificatie (PTM) bepaalt een functioneel mechanisme van de levenscyclus van ionkanalen, van rijping en membraanvervoer tot lokalisatie.

Palmitoylering (S-acylering) is de reversibele conjugatie van een vetzuur (meestal C16 palmitaat) aan intracellulaire cysteïneresiduen van eiwitten via een thio-esterbinding. Palmitoylering verankert intracellulaire regio's van eiwitten aan membranen omdat de gepalmitoyleerde cysteïne wordt gerekruteerd naar de lipidenbilayer.

Proteïne S-palmitoylering is een belangrijke post-translationele modificatie (PTM) in de bloedstadia van de malariaparasiet, Plasmodium falciparum. S-palmitoylering verwijst naar de reversibele covalente modificatie van cysteïneresiduen van eiwitten door verzadigde vetzuren.


Zijn planten van het geslacht Strychnos de oorspronkelijke bron van curare?

Answer: Soorten planten van het geslacht Strychnos zijn de bron van curare.

Vergiften zijn wijdverspreid in planten en dieren en de mensheid heeft vaak geprobeerd ze in haar voordeel te gebruiken. Vanwege hun giftige eigenschappen zijn sommige soorten van het geslacht Strychnos voornamelijk gebruikt bij de jacht en visserij, als aanvulling op wapens die niet alleen werden gebruikt bij het zoeken naar voedsel en kleding, maar ook om roofdieren van wilde dieren te voorkomen. Ze zijn gebruikt voor militaire en criminele doeleinden en ook als middel om schuld of onschuld vast te stellen. Van nature beïnvloeden vergiften zoals strychnine en curare de werking van het lichaam van het slachtoffer;

De etnobotanische toepassingen van Zuid-Amerikaanse soorten van Strychnos L. (Loganiaceae) worden besproken, met uitzondering van hun belangrijke rol bij de bereiding van curare, die elders in detail zal worden behandeld.

ONTWIKKELING: Curare wordt bereid door het koken van de wortels, schors en stengels van verschillende planten behorend tot de families Loganiaceae (Strychnos) en Menispermaceae (Chondrodendron, Curarea en Abuta).

De geschiedenis tot ongeveer 1850 van het spierverslappende gif curare wordt besproken, vooral de ontwikkelingen die leidden tot de botanische identificatie van de planten die de alkaloïde werkzame bestanddelen leveren: Loganiaceae (Strychnos-soorten) en Menispermaceae (Abuta-, Chondrodendron- en Curarea-soorten).

of eeuwen. De studie bespreekt de historische en etnografische aspecten van het gebruik van curares en timbós in de Amazone-regio. ONTWIKKELING: Curare wordt bereid door het koken van de wortels, schors en stengels van verschillende planten behorend tot de families Loganiaceae (Strychnos) en Menispermaceae (Chondrod


Wanneer werd galcanezumab goedgekeurd door de FDA?

Answer: Galcanezumab werd in september 2018 goedgekeurd door de FDA.

Twee antilichamen, fremanezumab en galcanezumab, gericht tegen het CGRP-ligand, werden in september 2018 goedgekeurd door de FDA.


Zijn varianten in FHF2 (ook bekend als FGF13) geassocieerd met encefalopathie?

Answer: Ja. Varianten in FHF2 (ook bekend als FGF13) zijn een oorzaak van infantiele ontwikkelings- en epileptische encefalopathie.

Missense-varianten in het N-terminale domein van de A-isoform van FHF2/FGF13 veroorzaken een X-gebonden ontwikkelings- en epileptische encefalopathie.

Whole-exome sequencing identificeerde hemi- en heterozygote varianten in het N-terminale domein van de A-isoform van FHF2 (FHF2A). Het X-gebonden FHF2-gen (ook bekend als FGF13) heeft alternatieve eerste exonen die meerdere eiwitisovormen produceren die verschillen in hun N-terminale sequentie. De varianten waren gelokaliseerd op sterk geconserveerde residuen in het FHF2A-inactivatie-deeltje dat concurreert met het intrinsieke snelle inactivatiemechanisme van Nav-kanalen. Functionele karakterisering van mutant FHF2A, co-gedrukt met wildtype Nav1.6 (SCN8A), toonde aan dat mutant FHF2A-eiwitten het vermogen verloren om een snelle, langdurige blokkade van het kanaal te induceren, terwijl ze pro-excitatoire eigenschappen behielden. Deze gain-of-function-effecten zullen waarschijnlijk de neuronale prikkelbaarheid verhogen, wat consistent is met het epileptische potentieel van FHF2-varianten. Onze bevindingen tonen aan dat FHF2-varianten een oorzaak zijn van infantiele ontwikkelings- en epileptische encefalopathie en onderstrepen de cruciale rol van de FHF2A-isoform in het reguleren van de functie van Nav-kanalen.


Tofersen is ontwikkeld voor de behandeling van welke ziekte?

Answer: Tofersen is een antisense oligonucleotide dat de afbraak van superoxide dismutase 1 (SOD1) boodschapper-RNA bevordert om de synthese van SOD1-eiwit te verminderen en wordt bestudeerd voor de behandeling van amyotrofische laterale sclerose als gevolg van SOD1-mutaties.

ACHTERGROND: Tofersen is een antisense oligonucleotide dat de afbraak van superoxide dismutase 1 (SOD1) boodschapper-RNA bevordert om de synthese van SOD1-eiwit te verminderen. Intrathecale toediening van tofersen wordt bestudeerd voor de behandeling van amyotrofische laterale sclerose (ALS) als gevolg van SOD1-mutaties.METHODEN: We voerden een fase 1-2 oplopende dosisstudie uit waarbij tofersen werd geëvalueerd bij volwassenen met ALS door SOD1-mutaties.

CONCLUSIES: Bij volwassenen met ALS door SOD1-mutaties daalden de CSF SOD1-concentraties bij de hoogste concentratie van tofersen die intrathecaal werd toegediend over een periode van 12 weken.

telijk zijn de resultaten van een fase I/II-studie met het antisense oligonucleotide Tofersen om familiale amyotrofische laterale sclerose met een mutatie in superoxide dismutase 1 te behandelen gerapporteerd. In

Onlangs zijn de resultaten gerapporteerd van een fase I/II-studie met het antisense oligonucleotide Tofersen om familiale amyotrofische laterale sclerose met een mutatie in superoxide dismutase 1 te behandelen.

synthese. Intrathecale toediening van tofersen wordt bestudeerd voor de behandeling van amyotrofische laterale sclerose (ALS) als gevolg van SOD1-mutaties.METHODEN: We voerden een fase 1-2 oplopende dosisstudie uit waarbij tofersen werd geëvalueerd bij volwassenen met ALS d


Wat is de oorzaak van lactose-intolerantie?

Answer: Lactose-intolerantie is een veelvoorkomende aandoening veroorzaakt door lactasedeficiëntie en kan leiden tot symptomen van lactose-malabsorptie (opgeblazen gevoel, winderigheid, buikpijn en veranderingen in de stoelgang). Vier klinische subtypen van lactose-intolerantie kunnen worden onderscheiden, namelijk lactasedeficiëntie bij premature zuigelingen, congenitale lactasedeficiëntie, volwassen-type hypolactasie en secundaire lactose-intolerantie.

Lactose-intolerantie is een veelvoorkomende aandoening veroorzaakt door lactasedeficiëntie en kan leiden tot symptomen van lactose-malabsorptie (opgeblazen gevoel, winderigheid, buikpijn en veranderingen in de stoelgang).

Volwassen lactose-intolerantie (VLI) beïnvloedt de calciumopname en -absorptie aanzienlijk en kan daardoor osteoporose bevorderen. VLI is een recessieve aandoening met een geografische noord-zuidgradiënt, gekenmerkt door verminderde niveaus van intestinale lactase.

Overwegingen omvatten het erkennen dat een aanzienlijk deel van de volwassen wereldbevolking (65%-70%) lactase-nonpersistentie vertoont, een verminderde capaciteit om lactose te metaboliseren tot glucose en galactose.

Vier klinische subtypen van lactose-intolerantie kunnen worden onderscheiden, namelijk lactasedeficiëntie bij premature zuigelingen, congenitale lactasedeficiëntie, volwassen-type hypolactasie en secundaire lactose-intolerantie.

Lactose-intolerantie (LI) wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van voornamelijk gastro-intestinale klinische symptomen als gevolg van colonic fermentatie van lactose, waarvan de absorptie is verminderd door een tekort aan het lactase-enzym. Deze klinische symptomen kunnen worden beïnvloed door verschillende factoren, waaronder de hoeveelheid lactose, de resterende lactase-expressie, gelijktijdige inname van andere voedingscomponenten, de darmtransittijd en de samenstelling van het enterische microbioom.


Wat is Etizolam?

Answer: Etizolam is een benzodiazepine-analoog dat is goedgekeurd voor gebruik in Japan, Italië en India als een anxiolytisch geneesmiddel met een farmacologisch profiel vergelijkbaar met dat van de klassieke benzodiazepines. Neurochemisch onderzoek suggereert dat etizolam mogelijk selectiviteit heeft voor de subpopulatie van Y-aminoboterzuur type A-receptoren die geassocieerd zijn met angst (d.w.z. alpha1, beta2, gamma2).

Etizolam is een thienodiazepine-derivaat, met een hoge affiniteit voor de benzodiazepineplaats van GABAA-receptoren. Het wordt vaak aangeduid als een nieuwe (of novel) psychoactieve stof, een 'designer' benzodiazepine of een 'straatbenzodiazepine'.

Etizolam is een nieuwe psychoactieve stof en nieuw benzodiazepine van de thienotriazolodiazepine-klasse die recentelijk een toenemende trend in gebruik wereldwijd heeft laten zien.

Etizolam is een geneesmiddel uit de thienotriazoldiazepine-klasse, veel voorgeschreven als anxiolyticum vanwege het ogenschijnlijk veilige toxicologische profiel.

De prevalentie van benzodiazepinegebruik in Japan is een van de hoogste wereldwijd. Etizolam is het meest misbruikte geneesmiddel uit de benzodiazepineklasse.

Etizolam is een anxiolytisch geneesmiddel met een farmacologisch profiel vergelijkbaar met dat van de klassieke benzodiazepines. Neurochemisch onderzoek suggereert dat etizolam mogelijk selectiviteit heeft voor de subpopulatie van Y-aminoboterzuur type A-receptoren die geassocieerd zijn met angst (d.w.z. alpha1, beta2, gamma2).

PROBLEMEN: Etizolam is een thienodiazepine-derivaat, met een hoge affiniteit voor de benzodiazepineplaats van GABAA-receptoren. Het wordt vaak aangeduid als

Etizolam is een benzodiazepine-analoog dat is goedgekeurd voor gebruik in Japan, Italië en India, maar dat recentelijk als niet-goedgekeurd product op de illegale drugmarkt in Europa en Noord-Amerika is verschenen.

Etizolam is een thienodiazepine die, hoewel gelicentieerd voor klinisch gebruik in Japan, India en Zuid-Korea, vaak wordt misbruikt en wordt aangetroffen in post-mortem gevallen wereldwijd.

Door de jaren heen. Etizolam is een designer benzodiazepine (BZD) die zorgen heeft gewekt vanwege het groeiende niet-medische gebruik, de aanleg voor tolerantie en afhankelijkheid, en gerelateerde

Etizolam is een thienodiazepine anxiolyticum waarvan wordt gezegd dat het een lager afhankelijkheidspotentieel heeft dan andere benzodiazepines.

ACHTERGROND: Etizolam is een anxiolytisch geneesmiddel met een farmacologisch profiel vergelijkbaar met dat van de klassieke benzodiazepines.

Etizolam (ETZ) is een antidepressive thienodiazepine-geneesmiddel dat wereldwijd wordt gebruikt.

Etizolam is een benzodiazepine-gebaseerd anti-angstmiddel.

Etizolam bij de behandeling van gegeneraliseerde angststoornis geassocieerd met depressieve symptomen.

Etizolam is een designer benzodiazepine (BZD) die zorgen heeft gewekt vanwege het groeiende niet-medische gebruik, de aanleg voor tolerantie en afhankelijkheid, en gerelateerde schade.

Etizolam, een anti-angstmiddel dat een antagonist is van plaatjesactiverende factorreceptoren, werd toegediend aan patiënten met chronische subdurale hematoom (CSH) na verwijdering van het hematoom om de effectiviteit te beoordelen voor het voorkomen van recidief vergeleken met controlepatiënten die het geneesmiddel na de operatie niet kregen.

Etizolam, een anti-angstmiddel, vermindert het recidief van chronisch subduraal hematoom – evaluatie door computertomografie.


Is AZD9668 een VEGF mRNA-medicijn?

Answer: AZD9668 is een reversibele en selectieve remmer van neutrofiele elastase.

AZD9668, een remmer van neutrofiele elastase, plus voortgezette budesonide/formoterol bij patiënten met COPD.

AZD9668 is een reversibele en selectieve remmer van NE, goed verdragen bij doses van 60 mg tweemaal daags tijdens de fase I/IIa ontwikkeling.


Wat wordt veroorzaakt door de novo VPS4A-mutaties?

Answer: De novo VPS4A-mutaties veroorzaken multisysteemziekte met abnormale neuroontwikkeling. De normale functie van VPS4A is vereist voor meerdere menselijke ontwikkelings- en cellulaire processen.

De novo VPS4A-mutaties veroorzaken multisysteemziekte met abnormale neuroontwikkeling.

We karakteriseren dus een distincte multisysteemstoornis veroorzaakt door mutaties die VPS4A beïnvloeden en tonen aan dat de normale functie ervan vereist is voor meerdere menselijke ontwikkelings- en cellulaire processen.


Wat is het nut van pegcetacoplan?

Answer: Pegcetacoplan is veelbelovend voor paroxysmale nachtelijke hemoglobinurie en geografische atrofie.

Om enkele van de onvervulde behoeften aan te pakken, zijn een langwerkende C5-remmer, ravulizumab, en een C3-remmer, pegcetacoplan, nu ook goedgekeurd voor PNH.

Behandeling met pegcetacoplan controleerde de progressie van GA significant, zelfs na correctie voor deze risicofactoren.

Pegcetacoplan versus Eculizumab bij Paroxysmale Nachtelijke Hemoglobinurie.

CONCLUSIES: Pegcetacoplan was superieur aan eculizumab in het verbeteren van hemoglobine en klinische en hematologische uitkomsten bij patiënten met PNH door brede controle van hemolyse te bieden, inclusief controle van intravasculaire en extravasculaire hemolyse.

Complement C3-remmer Pegcetacoplan voor Geografische Atrofie Secundair aan Leeftijdsgebonden Maculadegeneratie: Een Gerandomiseerde Fase 2 Studie.

CONCLUSIES: Lokale C3-remming met pegcetacoplan resulteerde in statistisch significante verminderingen van de groei van GA vergeleken met sham-behandeling.

Pegcetacoplan is de eerste op C3 gerichte therapie voor paroxysmale nachtelijke hemoglobinurie (PNH) die is goedgekeurd (in mei 2021) in de VS, waar het geïndiceerd is voor de behandeling van volwassenen met PNH, inclusief degenen die overstappen van C5-remmertherapie met eculizumab en ravulizumab.

CONCLUSIES: Resultaten suggereren dat bij patiënten die eerder met eculizumab werden behandeld, klinische, hematologische en kwaliteit van leven eindpunten beter waren voor patiënten die de C3-complementremmer pegcetacoplan kregen versus patiënten die ravulizumab, een C5-complementremmer, kregen.

Pegcetacoplan (APL-2), een PEGyleerde C3-remmer, heeft het potentieel om meer volledige controle van hemolyse te bieden bij patiënten met PNH.

DOEL: Bij afwezigheid van een directe vergelijkende studie hebben we de vergelijkende effectiviteit van pegcetacoplan, een gerichte C3-complementremmer, versus ravulizumab, een C5-complementremmer, beoordeeld bij patiënten met paroxysmale nachtelijke hemoglobinurie (PNH) die eerder met eculizumab werden behandeld, met behulp van matching-adjusted indirect comparison-methodologie.

Naast PNH heeft complementremming ook werkzaamheid en veiligheid getoond bij koude agglutinineziekte (CAD), voornamelijk met de C1s-remmer van het klassieke complementpad, sutimlimab, maar ook met pegcetacoplan.

De FDA-goedkeuring van pegcetacoplan (Empaveli), een PEGyleerde compstatine-gebaseerde C3-therapeutica, als nieuwe behandeling voor paroxysmale nachtelijke hemoglobinurie (PNH) markeert een mijlpaal in de geschiedenis van complement geneesmiddelontwikkeling. Alm

Dit artikel vat de mijlpalen samen in de ontwikkeling van pegcetacoplan die hebben geleid tot deze eerste goedkeuring voor de behandeling van volwassenen met PNH.

Karakterisering van nieuw optredende exsudatie in de gerandomiseerde fase 2 FILLY-studie van complementremmer pegcetacoplan voor geografische atrofie.


Wat is de activiteit van Oligosaccharyltransferases?

Answer: oligosaccharyltransferases (OST's), die de hechting van glycans aan specifieke aminozuurresiduen in doelwitproteïnen katalyseren

Oligosaccharyltransferases (OST's) bemiddelen de en bloc overdracht van N-glykaanintermediairen op het asparagine-residu in glycosyleringssequons (N-X-S/T, X≠P).

Eiwitglycosylering, of de hechting van suikergroepen (glycanen) aan eiwitten, is belangrijk voor eiwitstabiliteit, activiteit en immunogeniciteit. Het begrijpen van de rollen en regulaties van sitespecifieke glycosyleringsevenementen blijft echter een grote uitdaging vanwege verschillende technologische beperkingen.

Een bijzondere uitdaging is de synthese van oligosaccharyltransferases (OST's), die de hechting van glycans aan specifieke aminozuurresiduen in doelwitproteïnen katalyseren

Lipid-gekoppelde oligosacchariden (LLO's) spelen een belangrijke rol in de N-glycosyleringsroute als de donor-substraat van oligosaccharyltransferases (OST's), die verantwoordelijk zijn voor de en bloc overdracht van glykaanketens op een nieuw gevormd polypeptide.

Cruciaal voor bioconjugatie is een groep enzymen die bekendstaan als oligosaccharyltransferases (OTases) die polysacchariden overdragen op ontworpen dragerproteïnen die geconserveerde aminozuursequenties bevatten, bekend als sequons. T


Op welk chromosoom zou het MKKS-gen voor het McKusick-Kaufman (ook bekend als Kaufman-McKusick) syndroom worden gevonden?

Answer: Het MKKS-gen is in kaart gebracht op chromosoom 20

Het syndroom wordt veroorzaakt door mutaties in het MKKS-gen dat is gelokaliseerd op chromosoom 20p12 tussen de markers D20S162 en D20S894.

Zowel MKS als BBS kunnen worden veroorzaakt door mutaties in het MKKS- of BBS6-gen op chromosoom 20p12 en BBS wordt ook geassocieerd met mutaties in andere genen (BBS1, BBS2, BBS4 en BBS7).

kan worden veroorzaakt door mutaties in het MKKS- of BBS6-gen op chromosoom 20p12 en BBS wordt ook geassocieerd met mutaties in andere genen (BBS1, BBS2, BBS4 en BBS7). Om dit aan te pakken hij

ome wordt veroorzaakt door mutaties in het MKKS-gen dat is gelokaliseerd op chromosoom 20p12 tussen de markers D20S162 en D20S894. Mutatie

Genotypering met markers uit het MKKS-gebied bevestigde homozygositeit op 20p12 bij beide getroffen individuen.


Welke maternale CYP2D6-gerelateerde fenotype kan hun zuigelingen blootstellen aan het risico van bijwerkingen bij het gebruik van codeïne tijdens het geven van borstvoeding?

Answer: Moeders met een CYP2D6 ultrarapide metabolizer fenotype kunnen hun zuigelingen blootstellen aan het risico van bijwerkingen bij het gebruik van codeïne tijdens het geven van borstvoeding, doordat zij meer van het actieve metaboliet, morfine, produceren.

Moeders met een CYP2D6 ultrarapide metabolizer fenotype kunnen hun zuigelingen blootstellen aan het risico van bijwerkingen bij het gebruik van codeïne tijdens het geven van borstvoeding, doordat zij meer van het actieve metaboliet, morfine, produceren.


Beschrijf de webapplicatie VICTOR

Answer: VICTOR is een gratis, afhankelijkheidsvrije visuele analyse webapplicatie die het visueel vergelijken van de resultaten van verschillende clusteringalgoritmen mogelijk maakt. Het kan meerdere clusterresultaatsets gelijktijdig verwerken en deze vergelijken met behulp van tien verschillende meetwaarden. Clusteringresultaten kunnen worden gefilterd en vergeleken met behulp van datatabellen of interactieve heatmaps, staafdiagrammen, correlatienetwerken, sankey- en circosdiagrammen.

VICTOR: Een visuele analyse webapplicatie voor het vergelijken van clustersets.

Om dit proces te automatiseren presenteren we in deze studie VICTOR, de eerste volledig interactieve en afhankelijkheidsvrije visuele analyse webapplicatie die het visueel vergelijken van de resultaten van verschillende clusteringalgoritmen mogelijk maakt. VICTOR kan meerdere clusterresultaatsets gelijktijdig verwerken en deze vergelijken met behulp van tien verschillende meetwaarden. Clusteringresultaten kunnen worden gefilterd en met elkaar vergeleken met behulp van datatabellen of interactieve heatmaps, staafdiagrammen, correlatienetwerken, sankey- en circosdiagrammen. We demonstreren de functionaliteit van VICTOR aan de hand van drie voorbeelden. In het eerste geval vergelijken we vijf verschillende netwerkclusteringalgoritmen op een Yeast eiwit-eiwit interactie dataset, terwijl we in het tweede voorbeeld vier verschillende parameters van het MCL clusteringalgoritme op dezelfde dataset testen. Ten slotte vergelijken we als derde voorbeeld vier verschillende meta-analyses met hiërarchisch geclusterde differentieel tot expressie gebrachte genen die betrokken zijn bij myocardinfarct. VICTOR is beschikbaar op http://victor.pavlopouloslab.info of http://bib.fleming.gr:3838/VICTOR.


Wat is GLS-5700?

Answer: GLS-5700 is een synthetisch, consensus DNA-vaccin dat codeert voor de ZIKV premembraan- en envelopproteïnen en getest werd voor Zikavirusziekte.

METHODEN: In deze fase 1, open-label klinische studie, evalueerden we de veiligheid en immunogeniciteit van een synthetisch, consensus DNA-vaccin (GLS-5700) dat codeert voor de ZIKV premembraan- en envelopproteïnen in twee groepen van elk 20 deelnemers.

Methoden: Mannelijke IFNAR-/- muizen, knockout voor type I interferonreceptor, werden geïmmuniseerd met GLS-5700, een op desoxyribonucleïnezuur gebaseerd vaccin, vóór een subcutane ZIKV-uitdaging met 6 × 10^5 plaque-vormende eenheden op 13 weken leeftijd.

Methoden: In deze fase 1, open-label klinische studie, evalueerden we de veiligheid en immunogeniciteit van een synthetisch, consensus DNA-vaccin (GLS-5700) dat codeert voor de ZIKV premembraan- en envelopproteïnen in twee groepen van elk 20 deelnemers. De par

infectie. METHODEN: In deze fase 1, open-label klinische studie, evalueerden we de veiligheid en immunogeniciteit van een synthetisch, consensus DNA-vaccin (GLS-5700) dat codeert voor de ZIKV premembraan- en envelopproteïnen in twee groepen van 2

voldoende muizen. Methoden: Mannelijke IFNAR-/- muizen, knockout voor type I interferonreceptor, werden geïmmuniseerd met GLS-5700, een op desoxyribonucleïnezuur gebaseerd vaccin, vóór een subcutane ZIKV-uitdaging met 6 × 10^5 plaque-vormende eenheden

Achtergrond: Zikavirus (ZIKV) infectie is geassocieerd met langdurige virale uitscheiding in menselijk sperma en veroorzaakt testiculaire atrofie en onvruchtbaarheid bij 10 weken oude immunodeficiënte muizen. Methoden: Mannelijke IFNAR-/- muizen, knockout voor type I interferonreceptor, werden geïmmuniseerd met GLS-5700, een op desoxyribonucleïnezuur gebaseerd vaccin, vóór een subcutane ZIKV-uitdaging met 6 × 10^5 plaque-vormende eenheden

beschreven. Er zijn geen goedgekeurde vaccins tegen ZIKV-infectie. METHODEN: In deze fase 1, open-label klinische studie, evalueerden we de veiligheid en immunogeniciteit van een synthetisch, consensus DNA-vaccin (GLS-5700) dat codeert voor de ZIKV premembraan- en envelopproteïnen in twee groepen van


Is histonvariant H3.3K27M geassocieerd met gliomen?

Answer: Ja, Diffuse intrinsieke pontine gliomen (DIPG) zijn de meest agressieve hersentumoren bij kinderen met een 5-jaarsoverlevingspercentage van slechts 2%. Ongeveer 85% van alle DIPG wordt gekenmerkt door een lysine-naar-methionine substitutie in histon 3, wat leidt tot globale H3K27 hypomethylatie, vergezeld van H3K27 hyperacetylatie.

Wederzijdse H3.3 genbewerking identificeert K27M- en G34R-mechanismen in pediatrische gliomen, inclusief NOTCH-signaleringsroutes.

Bekende oncohistonen, met mutaties in zowel H3.1 als H3.3, omvatten H3K36M in chondroblastoom, H3K27M in gliomen

Diffuse intrinsieke pontine gliomen (DIPG) zijn de meest agressieve hersentumoren bij kinderen met een 5-jaarsoverlevingspercentage van slechts 2%. Ongeveer 85% van alle DIPG wordt gekenmerkt door een lysine-naar-methionine substitutie in histon 3, wat leidt tot globale H3K27 hypomethylatie, vergezeld van H3K27 hyperacetylatie.


Wat is een andere naam voor keratomileusis?

Answer: Rapporteer de uitkomsten van laser in situ keratomileusis (LASIK) voor correctie van hoge myopie na langdurige follow-up

Rapporteer de uitkomsten van laser in situ keratomileusis (LASIK) voor correctie van hoge myopie na langdurige follow-up

Momenteel is laser-assisted in situ keratomileusis (LASIK) geïndiceerd voor correctie van myopie tot - 8 D, hyperopie tot + 3 D en astigmatisme tot 5 D. Photorefractive keratectomy (PRK) en laser epithelial keratomileusis (LASEK) worden primair aanbevolen voor myopie tot - 6 D en bij grotere refractieve afwijkingen zijn phakische intraoculaire lenzen (IOL) de eerste keuze (myopie groter dan - 6 D en hyperopie groter dan + 3 D).

DOEL: Ectasie na laser in situ keratomileusis (LASIK) is een zeldzame maar ernstige complicatie.

ACHTERGROND: Laser epithelial keratomileusis (LASEK) is een nieuwe keratorefractieve procedure voor de correctie van myopie en myopische astigmatisme, die mogelijk voordelen combineert en nadelen van photorefractive keratectomy (bijv. pijn, corneale troebeling) en laser in situ keratomileusis (bijv. flap- en interfacecomplicaties, droge ogen, keratectasie) elimineert.

Laser subepitheliale keratomileusis (LASEK) is een relatief nieuwe refractieve chirurgische techniek die naar verluidt de voordelen van laser in-situ keratomileusis (LASIK) en photorefractive keratectomy (PRK) combineert.

PRK (photorefractive keratectomy), LASEK (laser epithelial keratomileusis) zijn goede alternatieven voor glaucoompatiënten.

ACHTERGROND: LASIK (Laser in situ keratomileusis) wordt gebruikt in refractieve chirurgie, vooral voor correctie van hogere graden

LASEK (laser subepitheliale keratomileusis).

De invoering van een microkeratoom in 1990 leidde uiteindelijk tot laser in situ keratomileusis-LASIK zoals we dat nu kennen.

Photorefractive keratectomy, laser epithelial keratomileusis (LASEK) en Epi-LASIK zijn allemaal varianten van een vergelijkbare soort refractieve chirurgie waarbij laser op het oppervlak van het hoornvlies wordt toegepast en verschillen voornamelijk in de behandeling van het epitheel.

Hoewel laser in situ keratomileusis (LASIK) momenteel de populairste vorm van refractieve chirurgie is, is LASEK de voorkeursprocedure bij sommige patiënten.

Een 33-jarige man die een probleemloze laser in situ keratomileusis (LASIK) onderging, ontwikkelde druk-geïnduceerd stromale oedeem resulterend in een interface troebeling in beide ogen en een vochtzak onder de flap van het rechteroog 10 dagen na de operatie, terwijl hij topische fluorometholon gebruikte.


In welk motief van het RUNX1T1-eiwit bevindt zich de rs34269950 SNP?

Answer: De rs34269950 SNP van RUNX1T1 bevindt zich in het 'RRACH'-motief.

Van deze SNP's was alleen rs34269950, gelegen in het 'RRACH'-motief, de meest voorkomende N6-methyladenosine (m6A) methylatie-modificatieplaats (herkend door FTO), significant geassocieerd met het risico op obesitas en metabole afwijkingen.


Wat wordt veroorzaakt door SCUBE3 verlies van functie?

Answer: SCUBE3 verlies van functie veroorzaakt een herkenbare recessieve ontwikkelingsstoornis door defecte botmorfogenetische eiwitsignalering.

SCUBE3 verlies van functie veroorzaakt een herkenbare recessieve ontwikkelingsstoornis door defecte botmorfogenetische eiwitsignalering.

Hier rapporteren we dat bi-allelische inactiverende varianten in SCUBE3 pleiotrope gevolgen hebben voor de ontwikkeling en een eerder niet-erkende syndromische aandoening veroorzaken. Achttien getroffen individuen uit negen niet-verwante families vertoonden een consistent fenotype gekenmerkt door verminderde groei, skeletkenmerken, een onderscheidend craniofaciaal uiterlijk en tandheelkundige afwijkingen. In vitro functionele validatiestudies toonden een variabele impact van ziekteveroorzakende varianten op transcriptverwerking, eiwitsecretie en functie, en hun dysregulerend effect op botmorfogenetische eiwit (BMP) signalering. We tonen aan dat SCUBE3 fungeert als een BMP2/BMP4 co-receptor, de BMP receptorcomplexen rekruteert in raft microdomeinen, en de signalering positief moduleert, mogelijk door het versterken van de specifieke interacties tussen BMP's en BMP type I receptoren. Scube3-/- muizen vertoonden craniofaciale en tandheelkundige defecten, verminderde lichaamsgrootte en defecte endochondrale botgroei door verminderde BMP-gemedieerde chondrogenese en osteogenese, wat de menselijke aandoening nabootst. Onze bevindingen identificeren een menselijke ziekte veroorzaakt door defecte functie van een lid van de SCUBE-familie, en koppelen SCUBE3 aan processen die groei, morfogenese en bot- en tandontwikkeling reguleren via modulatie van BMP-signalering.


Welke geneesmiddelen zijn opgenomen in het CAPOX-chemotherapieschema voor colorectale kanker?

Answer: Het CAPOX-chemotherapieschema voor colorectale kanker omvat capecitabine plus oxaliplatin.

Doel: Het beoordelen van de non-inferioriteit en toxische effecten van 3 versus 6 maanden FOLFOX (fluorouracil, leucovorin en oxaliplatin) of CAPOX (capecitabine plus oxaliplatin) adjuvante chemotherapie bij patiënten met hoog-risico stadium II gerectificeerde colorectale kanker die deelnamen aan de TOSCA-studie.

Invloed van ABCB-1, ERCC-1 en ERCC-2 genpolymorfismen op de respons op capecitabine en oxaliplatin (CAPOX) behandeling bij colorectale kanker (CRC) patiënten uit Zuid-India.

WAT BEKEND IS EN DOEL: Er is een hoge interindividuele variabiliteit in respons gerapporteerd bij het capecitabine en oxaliplatin (CAPOX) regime bij colorectale kanker (CRC).

Het aandeel patiënten met een complete respons (CR) was laag in de carboplatin (CBDCA)- en oxaliplatin-gebaseerde chemotherapiegroepen, vooral bij vrouwen. We toonden aan dat de CR-percentages bij mannen hoog waren in de CBDCA (AUC5) + etoposide (ETP) (80%), capecitabine plus oxaliplatin (CAPOX) (78%) en CBDCA + paclitaxel (PTX) groepen voor longkanker (73%).

Methoden: Met behulp van het gevalideerde PATTERN Markov cohortmodel, dat de ziekteprogressie van stadium II coloncarcinoompatiënten simuleert van diagnose tot overlijden, evalueerden we eerst een referentiestrategie waarbij hoog-risicopatiënten 6 maanden chemotherapie kregen. In de tweede strategie werd de behandelingsduur verkort tot 3 maanden. Beide strategieën werden geëvalueerd voor CAPOX (capecitabine plus oxaliplatin) en FOLFOX (fluorouracil, leucovorin en oxaliplatin).

De orale fluoropyrimidine capecitabine is effectief en veilig gecombineerd met irinotecan (CAPIRI) en/of oxaliplatin (CAPOX).

Verlengde capecitabine chemotherapie na capecitabine en oxaliplatin (CAPOX) regime chemotherapie verbeterde de overleving van stadium III colorectale kanker na radicale resectie niet.

Patiënten die het chemotherapieschema van capecitabine plus oxaliplatin (CAPOX) kregen na radicale resectie van colorectale kanker werden prospectief verzameld en willekeurig verdeeld in een experimentele groep en een controlegroep.

LTS: Het voltooiingspercentage van elk chemotherapieschema was 10 van de 16 patiënten bij orale uracil-tegafur plus leucovorin (UFT/LV), 1 van de 3 patiënten bij orale capecitabine (Capecitabine) en 2 van de 14 patiënten bij capecitabine plus oxaliplatin (CAPOX).

ACHTERGROND: Capecitabine plus oxaliplatin (CAPOX) is een gevestigde behandelingsoptie bij colorectale kanker, maar kan geassocieerd zijn met ernstige t

De huidige standaardbehandeling voor recidiverende of gemetastaseerde colonkanker gebruikt capecitabine plus oxaliplatin (CAPOX), of continue infusie fluorouracil plus oxaliplatin (FOLFOX).

LESSEN: Drie maanden adjuvante capecitabine plus oxaliplatin in combinatie (CAPOX) leek recidief te verminderen, met milde toxiciteit na curatieve resectie van levermetastasen van colorectale kanker.

WAT BEKEND IS EN DOEL: Er is een hoge interindividuele responsvariabiliteit gerapporteerd bij het capecitabine en oxaliplatin (CAPOX) regime.

van leven. Deze studie evalueerde de effectiviteit en veiligheid van capecitabine plus oxaliplatin (CAPOX) met intermitterend gebruik van oxaliplatin vergeleken met de standaard CAPOX in adjuvante therapie voor colon

combinaties zijn beschikbaar in Nieuw-Zeeland in de metastatische setting, waarbij de meest populaire de oxaliplatin/capecitabine combinatie (CAPOX) (35%) of irinotecan/5-FU combinatie (FOLFIRI) (23%) is. Geen van de respondenten w

Momenteel omvat de adjuvante behandeling van colorectale kanker voornamelijk chemotherapeutische regimes zoals FOLFOX6 (5-fluorouracil, leucovorin, oxaliplatin) of CAPOX (capecitabine, oxaliplatin), evenals alternatieve regimes zoals TOMOX (raltitrexed, oxaliplatin). Echter,

De capecitabine is effectief en veilig gecombineerd met irinotecan (CAPIRI) en/of oxaliplatin (CAPOX). Drie gerandomiseerde fase I

Achtergrond: Capecitabine en oxaliplatin (CAPOX) chemotherapie is een standaardbehandeling voor stadium 2/3 colorectale

[Capecitabine en Oxaliplatin (CAPOX) plus Bevacizumab als tweedelijnschemotherapie voor gemetastaseerde colorectale kanker].

Traditionele Chinese geneeskunde. Patiënten die het chemotherapieschema van capecitabine plus oxaliplatin (CAPOX) kregen na radicale resectie van colorectale kanker werden prospectief verzameld en willekeurig verdeeld in een experimentele groep

Systemische chemotherapie werd toegediend bestaande uit een capecitabine/oxaliplatin (CAPOX) regime.

y cyclus. METHODEN: Achtendertig colorectale kankerpatiënten die gepland waren om leucovorin, 5'-fluorouracil, oxaliplatin (FOLFOX) therapie of capecitabine, oxaliplatin (CAPOX) therapie te ontvangen

Verschillende chemotherapiecombinaties zijn beschikbaar in Nieuw-Zeeland in de metastatische setting, waarbij de meest populaire de oxaliplatin/capecitabine combinatie (CAPOX) (35%) of irinotecan/5-FU combinatie (FOLFIRI) (23%) is.

Oxaliplatin-gebaseerde chemotherapie (FOLFOX [folinezuur, fluorouracil, oxaliplatin] of XELOX [oxaliplatin, capecitabine; ook CAPOX genoemd]) gedurende 6 maanden is de huidige standaard voor adjuvante therapie van stadium III colonkankerpatiënten met een goede prestatiestatus.

al kanker. MATERIALEN EN METHODEN: Inclusiecriteria omvatten diagnose van colorectale kanker; geschikte patiënten die gepland waren om capecitabine monotherapie of capecitabine-oxaliplatin (CAPOX) te ondergaan

ACHTERGROND: Ondanks het ontbreken van een echte vergelijkende studie, worden de folfox (5-fluorouracil-leucovorin-oxaliplatin) en capox (capecitabine-oxaliplatin) regimes verondersteld vergelijkbaar te zijn in effectiviteit en verdraagbaarheid bij de behandeling van stadium III colorectale kanker.

Het CAPOX-regime bestond uit capecitabine (1000 mg/m2, in 2 verdeelde doses gedurende 14 dagen) en oxaliplatin (130 mg/m2 gegeven op dag 1), herhaald elke 21 dagen voor 8 cycli.

Gemodificeerd CAPOX (capecitabine plus oxaliplatin) regime om de twee weken als tweedelijnsbehandeling bij patiënten met gevorderde colorectale kanker die eerder behandeld zijn met irinotecan-gebaseerde eerstelijnstherapie: een multicenter fase II studie.

Fase II studie van capecitabine en oxaliplatin (CAPOX) plus cetuximab bij patiënten met gemetastaseerde colorectale kanker die progressie vertoonden na oxaliplatin-gebaseerde chemotherapie.

ACHTERGROND: Het doel was de effectiviteit en tolerantie te evalueren van capecitabine (CAP) gegeven om de andere week en tweewekelijkse oxaliplatin (OX; gemodificeerd CAPOX-regime) bij patiënten met gevorderde colorectale kanker die eerder behandeld waren met irinotecan-gebaseerde eerstelijnschemotherapie. METHODEN: Zeventigzeven patiënten werden geïncludeerd; de mediane leeftijd was 62 jaar en 62 (92,5%) hadden een prestatie

DOEL: Het vergelijken van het gebruik van capecitabine plus oxaliplatin (CAPOX) met infusie fluorouracil (FU)/folinezuur plus oxaliplatin (FUFOX) als eerstelijnsbehandeling voor patiënten met gemetastaseerde colorectale kanker (MCRC). PATIËNTEN EN METHODEN: In totaal kregen 474 patiënten met MCRC ofwel CAPOX (capecitabine 1.000 mg/m2 tweemaal daags, dagen 1 tot 14 plus oxaliplatin 70 mg/m2 dagen 1 en 8, herhaald elke 22 dagen) of FUFOX (oxaliplatin 50 mg/m2 gevolgd door leucovorin 500 mg/m2 plus FU 2.000 mg/m2 als een 22-uur durende infusie op dagen 1, 8, 15, een

DOEL: Het doel van deze prospectieve, single-arm fase II studie was de veiligheid en effectiviteit te bevestigen van neoadjuvante chemotherapie (NAC) met oxaliplatin plus capecitabine (CapOX) voor patiënten met operabele lokaal gevorderde colonkanker (CC). METHODEN: Patiënten met door computertomografie gedefinieerde T4 of lymfeklierpositieve

DOEL: Capecitabine heeft een vergelijkbare effectiviteit getoond als 5-fluorouracil (5-FU); een regime met 2 weken capecitabine/oxaliplatin (CapOx) heeft non-inferioriteit aangetoond ten opzichte van infusie 5-FU/oxaliplatin/leucovorin (FOLFOX) voor de behandeling van gemetastaseerde colorectale kanker.

DOEL: De AIO KRK-0104 gerandomiseerde fase II studie onderzocht de effectiviteit en veiligheid van cetuximab gecombineerd met capecitabine en irinotecan (CAPIRI) of capecitabine en oxaliplatin (CAPOX) in de eerstelijnsbehandeling van gemetastaseerde colorectale kanker (mCRC). PATIËNTEN EN METHODEN: In totaal werden 185 patiënten met mCRC willekeurig toegewezen aan cetuximab (400 mg/m2 dag 1, gevolgd door 250 mg/m2 wekelijks) plus CAPIRI (irinotecan 200 mg/m2, dag 1; capecitabine 800 mg/m2 tweemaal daags dagen 1 tot 14, elke 3 weken) of cetuximab plus CAPOX (oxaliplatin 130 mg/m2 dag 1; capecitabine 1.000 mg/m2 tweemaal daags da

ACHTERGROND: Ondanks het ontbreken van een echte vergelijkende studie worden de folfox (5-fluorouracil-leucovorin-oxaliplatin) en capox (capecitabine-oxaliplatin) regimes verondersteld vergelijkbaar te zijn in effectiviteit en verdraagbaarheid bij de behandeling van stadium III colorectale kanker.


Codeert FKBP52 een chaperonne?

Answer: Ja, FKBP52 is een co-chaperonne.

De co-chaperonne FK506-bindend eiwit 51 (FKBP51)


Isotocin is een homoloog van welk hormoon?

Answer: Isotocin is een homoloog van oxytocine.

waarbij de overgrote meerderheid van de gewervelde soorten betrokken is, blijft onduidelijk. Om dit probleem aan te pakken, evalueerden we de betrokkenheid van een oxytocine-homoloog (isotocin, hier aangeduid als oxt)

isotocin kan een homoloog rol hebben aan oxytocine

De huidige studie onderzocht de mogelijke betrokkenheid van isotocin (Ist), een oxytocine-achtig neuropeptide,

De vasopressine-homoloog bij niet-zoogdiergewervelden is vasotocine; en de oxytocine-homoloog is mesotocine bij niet-eutherische tetrapoden, mesotocine en [Phe2]mesotocine bij longvissen, en isotocin bij straalvinnige vissen.

De nonapeptiden arginine vasopressine (AVP; inclusief de niet-zoogdier homoloog arginine vasotocine, AVT) en oxytocine (OT; inclusief de niet-zoogdier homologen mesotocine, MT, en isotocin, IT) reguleren sociaal gedrag, inclusief agressie en voortplanting, via receptoren die geconserveerd zijn bij gewervelden.

In de huidige studie richtten we ons op de vergelijkende neuro-endocriene functies en regulatie van isotocin, de teleost homoloog van zoogdieroxytocine. Spe

De huidige studie met zebravis als model onderzoekt de rol van isotocin, een homoloog van oxytocine, bij het reguleren van ionenregulerende mechanismen.

Straalvinnige vissen bezitten vasopressine- en oxytocine-homologen die respectievelijk bekend staan als arginine vasotocine (AVT) en isotocin (IT). De r

Isotocin, dat homolog is aan oxytocine, wordt vroeg tot expressie gebracht in een eenvoudig patroon in de zich ontwikkelende zebravis hersenen.

Onze studie levert enkele van de eerste bewijzen voor een pro-sociale werking van isotocin bij een vis en suggereert dat isotocin bij vissen een homoloog rol kan hebben aan oxytocine, althans bij het bevorderen van shoaling-gedrag.

Echter, bij vissen is het effect van isotocin, de homoloog van oxytocine, op sociaal gedrag minder duidelijk.


Fingolimod is een selectieve antagonist voor welk molecuul?

Answer: Fingolimod is een selectieve functionele antagonist van S1P1 door inductie van onomkeerbare internalisatie en afbraak van S1P1.

Farmacologisch werd fingolimod gekarakteriseerd als een niet-selectieve agonist van alle S1P-receptoren (S1PR), met uitzondering van S1P2, en daarnaast als een selectieve functionele antagonist van S1P1 door inductie van onomkeerbare internalisatie en afbraak van S1P1.


Heeft αCGRP amyloïde eigenschappen?

Answer: Ja. αCGRP, een peptidehormoon van 37 aminozuren lang, is een nieuw amyloïde lid van de CGRP-familie

αCGRP, een ander amyloïde lid van de CGRP-familie.

Daarom onderzochten we in dit werk het amyloïde profiel van αCGRP, een peptidehormoon van 37 aminozuren lang, met behulp van zowel biofysische experimentele technieken als moleculaire dynamicasimulaties. Deze inspanningen onthullen een nieuw amyloïde lid van de CGRP-familie en bieden inzicht in het mechanisme dat ten grondslag ligt aan de polymerisatie van αCGRP.


Is istiratumab effectief voor alvleesklierkanker?

Answer: Nee. In klinische onderzoeken slaagde istiratumab er niet in de effectiviteit van de standaardbehandeling voor alvleesklierkanker te verbeteren.

CONCLUSIES: Istiratumab slaagde er niet in de effectiviteit van SOC-chemotherapie in deze patiëntengroep te verbeteren.


Wat is het human proteoform project?

Answer: Top-down proteomics komt naar voren als een voorkeursmethode om biologische systemen te onderzoeken, met doelstellingen die variëren van de gedetailleerde beoordeling van een enkel eiwittherapeuticum tot de volledige karakterisering van elk mogelijk eiwit inclusief hun modificaties, die het human proteoform definiëren.

Top-down proteomics komt naar voren als een voorkeursmethode om biologische systemen te onderzoeken, met doelstellingen die variëren van de gedetailleerde beoordeling van een enkel eiwittherapeuticum tot de volledige karakterisering van elk mogelijk eiwit inclusief hun modificaties, die het human proteoform definiëren.

Intacte massadata worden gemakkelijk gedeconvolueerd met behulp van bekende softwareopties, de analyse van fragmentatiedata die voortkomen uit een tandem MS-experiment - essentieel voor proteoformkarakterisering - is nog niet gestandaardiseerd.

Achtergrond ApoAI (apolipoproteïnen AI) en apoAII (apolipoproteïne AII) zijn structurele en functionele eiwitten van high-density lipoproteïnen (HDL) die post-translationele modificaties ondergaan op specifieke residuen, waardoor verschillende proteoformen ontstaan.

Het karakteriseren van proteoformen omvat het identificeren en lokaliseren van primaire structuurveranderingen (PSA's) in proteoformen, wat van praktische betekenis is voor de vooruitgang van het medische beroep. Met de ontwikkeling van massaspectrometrie (MS) technologie is de karakterisering van proteoformen op basis van top-down MS-technologie mogelijk geworden.

Proteoformen zijn de werkpaarden van de cel, en subtiele verschillen tussen hun aminozuursequenties of post-translationele modificaties (PTM's) kunnen hun biologische functie veranderen.


Telomestatin is afgeleid van welk organisme?

Answer: Telomestatin is een natuurlijk macrocyclisch verbinding afgeleid van Streptomyces anulatus 3533-SV4

Telomestatin is een natuurlijk macrocyclisch verbinding afgeleid van Streptomyces anulatus 3533-SV4.

Telomestatin is een natuurlijk product geïsoleerd uit Streptomyces anulatus 3533-SV4 en is aangetoond een zeer krachtige telomerase-remmer te zijn.

Telomestatin is een natuurlijk product geïsoleerd uit Streptomyces anulatus 3533-SV4 en is aangetoond een zeer krachtige telomerase-remmer te zijn door zijn interactie met G-quadruplexen.

Telomestatin, een natuurlijk product geïsoleerd uit Streptomyces anulatus, stabiliseert telomerisch DNA G-quadruplexen.

Een nieuwe telomerase-remmer, telomestatin, geïsoleerd uit Streptomyces anulatus, is tot nu toe de krachtigste telomerase-remmer.


Uit welke plant wordt khelline geëxtraheerd?

Answer: Khelline wordt geëxtraheerd uit de zaden van de plant Ammi visnaga.

De eerste chromoon die klinisch werd gebruikt, khelline, werd geëxtraheerd uit de zaden van de plant Ammi visnaga en werd al eeuwenlang gebruikt als diureticum en als spierverslapper van gladde spieren.


Beschrijf ANTISOMA

Answer: De ANTISOMA-methode is een geautomatiseerde procedure voor het verminderen van de aggregatietendens van monoklonale antilichamen (mAbs) op basis van een geautomatiseerde aminozuursubstitutie-aanpak. De methode is online beschikbaar op http://bioinformatics.biol.uoa.gr/antisoma.

ANTISOMA: Een computationele procedure voor het verminderen van de aggregatiegeneigdheid van monoklonale antilichamen.

ANTISOMA is een procedure voor het verminderen van de aggregatietendens van mAbs door het verlagen van hun intrinsieke aggregatiegeneigdheid, gebaseerd op een geautomatiseerde aminozuursubstitutie-aanpak. De methode houdt rekening met de speciale kenmerken van mAbs en heeft als doel specifieke puntmutaties voor te stellen die kunnen leiden tot het herontwerpen van deze veelbelovende therapeutica, zonder hun vermogen om epitopen te binden te beïnvloeden. De methode is online beschikbaar op http://bioinformatics.biol.uoa.gr/ANTISOMA .


Welke factoren worden geremd door Abelacimab?

Answer: Abelacimab is een nieuwe dubbele remmer van Factor XI en Factor XIa.

Remming van Factor XI met een enkele intraveneuze dosis abelacimab na totale knieartroplastiek was effectief voor de preventie van veneuze trombo-embolie en werd geassocieerd met een laag risico op bloedingen.

Farmacokinetiek en farmacodynamiek van Abelacimab (MAA868), een nieuwe dubbele remmer van Factor XI en Factor XIa.

Remming van XI met een enkele intraveneuze dosis abelacimab na totale knieartroplastiek was effectief voor de preventie van veneuze trombo-embolie en werd geassocieerd met een laag risico op bloedingen. (Fund

gebeurtenissen. Abelacimab (MAA868) is een nieuw volledig humaan monoklonaal antilichaam dat zich richt op het katalytische domein en dubbele activiteit heeft tegen het inactieve zymogeen Factor XI en de activa

lische gebeurtenissen. Abelacimab (MAA868) is een nieuw volledig humaan monoklonaal antilichaam dat zich richt op het katalytische domein en dubbele activiteit heeft tegen het inactieve zymogeen Factor XI en het geactiveerde FXI.DOELSTELLINGEN: Het onderzoeken van de veiligheid, farmacokinetiek (PK) en farmacodynamiek (PD) van eenmalige intraveneuze en meervoudige subcutane toediening van abelacimab bij gezonde vrijwilligers en patiënten met atriumfibrilleren, respectievelijk.PATIËNTEN/METHODEN: In studie ANT-003 kregen gezonde vrijwilligers een enkele intraveneuze d

onzeker. Abelacimab is een monoklonaal antilichaam dat bindt aan factor XI en het vergrendelt in de zymogeen (inactieve voorloper) conformatie.METHODEN: In deze open-label, parallelgroepstudie werden 412 patiënten die een totale knieartroplastiek ondergingen, willekeurig toegewezen om een van drie regimens van abelacimab (30 mg, 75 mg of 150 mg) postoperatief te ontvangen in een enkele intraveneuze dosis of om 40 mg enoxaparine subcutaan toegediend te krijgen.


Wat is vesiductie?

Answer: 'Vesiductie' als een vierde manier van intercellulaire DNA-overdracht.

Naast de klassieke genoverdrachtsmechanismen transformatie, transductie en conjugatie, wordt DNA-overdracht via extracellulaire vesikels nog steeds onderschat. Dit wijdverspreide fenomeen is echter waargenomen in de drie domeinen van het leven. Hier stellen we de term 'Vesiductie' voor als een vierde manier van intercellulaire DNA-overdracht.

In deze review vatten we eerst de belangrijkste routes van horizontale genoverdracht (HGT) bij bacteriën samen, inclusief conjugatie, transformatie, transductie en vesiductie.


Wat is de toedieningsweg van eptinezumab?

Answer: Eptinezumab wordt intraveneus toegediend.

Eptinezumab, toegediend via intraveneuze (IV) toediening, wordt ontwikkeld door Lundbeck Seattle BioPharmaceuticals voor de preventie van migraine.


Welke soorten benaderingen moet u combineren om familiaire spontane pneumothorax te beheersen?

Answer: Klinische, radiologische en genetische benaderingen

Het combineren van klinische, radiologische en genetische benaderingen voor het beheer van pneumothorax.


Wat is het werkingsmechanisme van Vericiguat?

Answer: Vericiguat is een stimulator van oplosbare guanylaatcyclase. Het is ontwikkeld voor de behandeling van chronisch hartfalen met verminderde ejectiefractie.

Metabolisme en farmacokinetisch geneesmiddel-geneesmiddel interactieprofiel van Vericiguat, een stimulator van oplosbare guanylaatcyclase: resultaten van preklinische en fase I studies bij gezonde vrijwilligers.

ACHTERGROND: Vericiguat is een stimulator van oplosbare guanylaatcyclase die momenteel wordt onderzocht als een eersteklas therapie voor verslechterend chronisch hartfalen (NCT02861534).

ACHTERGROND: Het effect van vericiguat, een nieuwe orale stimulator van oplosbare guanylaatcyclase, bij patiënten met hartfalen en verminderde ejectiefractie die recentelijk waren opgenomen of intraveneuze diuretische therapie hadden ontvangen, is onduidelijk.

Meer recent hebben natrium-glucose cotransporter 2 (SGLT2) remmers de ziekte-uitkomsten verder verbeterd, met een significante vermindering van cardiovasculaire en totale mortaliteit, ongeacht de diabetesstatus, en vericiguat, een stimulator van oplosbare guanylaatcyclase, vermindert ziekenhuisopnames voor hartfalen bij hoogrisicopatiënten met HFrEF.

Na de positieve resultaten van de fase 3 VICTORIA-studie (Een studie van Vericiguat bij deelnemers met hartfalen met verminderde ejectiefractie) over de sGC-stimulator vericiguat bij HFrEF, zijn de belangrijkste openstaande vragen de effectiviteit van de combinatie sacubitril/valsartan-vericiguat bij HFrEF en van vericiguat bij HFpEF.

ACHTERGROND: Vericiguat, een directe stimulator van oplosbare guanylaatcyclase, is ontwikkeld als eersteklas therapie voor symptomatisch chronisch hartfalen (HF) en een ejectiefractie < 45%.

Daarentegen verhogen sGC-stimulatoren (riociguat en vericiguat) de gevoeligheid van sGC voor endogeen NO, en oefenen zo een meer fysiologische werking uit.

Achtergrond De VITALITY-HFpEF-studie (Evaluatie van de effectiviteit en veiligheid van de orale sGC-stimulator Vericiguat om de fysieke functie in dagelijkse activiteiten te verbeteren bij patiënten met hartfalen en behouden ejectiefractie) is ontworpen om de effectiviteit en veiligheid van een nieuwe orale stimulator van oplosbare guanylaatcyclase, vericiguat, te bepalen op kwaliteit van leven en inspanningstolerantie bij hartfalenpatiënten met behouden ejectiefractie (HFpEF).

BESCHREVEN GEBIEDEN: De auteurs bespreken de beschikbare gegevens over het werkingsmechanisme van vericiguat (cyclic guanosine monophosphate (cGMP)-route), het klinische ontwikkelingsprogramma, de rol in de behandeling van HF en de toekomstige positionering in therapeutische aanbevelingen.EX

Omecamtiv mecarbil, een inotroop middel dat de myocardiale contractiliteit verbetert via een nieuw mechanisme, en vericiguat, een geneesmiddel dat oplosbare guanylaatcyclase stimuleert, worden beide ontwikkeld voor de behandeling van patiënten met chronisch HF.

Na de eerste generatie sGC-stimulatoren zoals riociguat of lificiguat, werden nieuwe stofklassen met verschillende fysisch-chemische en kinetische profielen geïdentificeerd, zoals de sGC-stimulatoren vericiguat of praliciguat.

Vericiguat: een nieuwe orale stimulator van oplosbare guanylaatcyclase voor de behandeling van hartfalen.

DOELSTELLINGEN: Verkennende beoordeling van de potentiële voordelen van de nieuwe stimulator van oplosbare guanylaatcyclase vericiguat op de gezondheidstoestand bij patiënten met hartfalen (HF) met behouden ejectiefractie.

Vericiguat, een nieuwe stimulator van oplosbare guanylaatcyclase (sGC), heeft veelbelovende resultaten getoond bij patiënten met hartfalen en verminderde ejectiefractie (HFrEF) in de recente VICTORIA-studie.

ACHTERGROND: Vericiguat, een stimulator van oplosbare guanylaatcyclase, is ontwikkeld als eersteklas therapie voor verslechterend chronisch hartfalen bij volwassenen met een linker ventrikel ejectiefractie.

ACHTERGROND: Vericiguat, een directe stimulator van oplosbare guanylaatcyclase, is ontwikkeld als eersteklas therapie voor symptomatisch chronisch hartfalen (HF) en ejectiefractie.

sion. Daarentegen verhogen sGC-stimulatoren (riociguat en vericiguat) de gevoeligheid van sGC voor endogeen NO, waardoor ze een meer fysiologische werking uitoefenen.

stimulatoren (riociguat en vericiguat) verhogen de gevoeligheid van sGC voor endogeen NO, en oefenen vervolgens een meer fysiologische werking uit. De fase 3 VICTOR

Vericiguat heeft een dubbele werking op deze as: het verhoogt zowel de gevoeligheid van sGC voor lage NO-niveaus, als kan het sGC direct stimuleren in afwezigheid van endogeen NO.

Vericiguat is een orale stimulator van oplosbare guanylaatcyclase die de cyclic guanosine monofosfaat (cGMP)-route versterkt.

leverde tegenstrijdige resultaten op bij HF-patiënten. Vericiguat werkt als een sGC-stimulator en richt zich daarmee op de NO-sGC-cGMP-route via een ander mechanisme dat comp

Vericiguat stimuleert sGC en de productie van cGMP onafhankelijk van stikstofmonoxide (NO) en versterkt de effecten van NO door de NO-sGC-binding te stabiliseren.

Vericiguat is een orale guanylaatcyclase-stimulator die via de recente VICTORIA-studie een relatieve vermindering van 10% liet zien in overlijden door cardiovasculaire oorzaken of ziekenhuisopname voor hartfalen.

therapeutische opties. In het afgelopen jaar heeft de stimulator van oplosbare guanylaatcyclase (sGC), vericiguat, de aandacht van de medische gemeenschap getrokken na rapportage van verminderde klinische uitkomsten bij patiënten met verslechterend chronisch HF (WCHF). BESCHREVEN GEBIEDEN: De auteurs bespreken de beschikbare gegevens over het werkingsmechanisme van vericiguat (cyclic guanosine monophosphate (cGMP)-route), het klinische ontwikkelingsprogramma, de rol in HF-beheer en de toekomstige positionering in therapeutische aanbevelingen. EXPERTMENING: cGMP-tekort heeft schadelijke effecten op de he

Vericiguat (VERQUVO™; Merck & Co, Bayer AG) is een stimulator van oplosbare guanylaatcyclase (sGC) die wordt ontwikkeld voor de behandeling van chronisch hartfalen.

Vericiguat is aangetoond dat het sGC direct stimuleert en de gevoeligheid van sGC voor endogeen NO verhoogt.

nieuwe behandelingsoptie voor degenen bij wie heropname of herhaalde intraveneuze diuretische behandeling poliklinisch een zorg is. Gezien de hoge mate van non-adherentie bij HF-patiënten, vertegenwoordigt vericiguat een aanvullende behandelingsoptie, vooral voor patiënten die de beschikbare HF-therapieën niet verdragen. CONCLUSIE: Vericiguat is een nieuwe stimulator van oplosbare guanylaatcyclase die veilig is.


Wat is de oorsprong van HEp-2 cellen?

Answer: menselijke larynx epidermoid carcinoom cellijn (HEp-2)

menselijke larynx epidermoid carcinoom cellijn (HEp-2)


Veroorzaakt bleomycine longtoxiteit?

Answer: Pulmonale toxiciteit is een verwoestende complicatie van bleomycine chemotherapie.

Pulmonale toxiciteit is een verwoestende complicatie van bleomycine chemotherapie.

Een regime met bleomycine wordt routinematig gebruikt bij de behandeling van HL. Pulmonale toxiciteit door dit medicijn is de meest gevreesde bijwerking bij deze regimes, waarbij het sterftecijfer ongeveer 2%-3% bedraagt.

Bleomycine kan pulmonale fibrose veroorzaken bij hogere cumulatieve doses als toxisch effect direct op de longen of waarschijnlijk ook door de vorming van vasculaire microtrombi.

De vergelijkende pulmonale toxiciteit veroorzaakt door bleomycine en talisomycine (voorheen triviale naam: tallysomycine A) werd geëvalueerd door het meten van de hydroxyproline-inhoud in de longen.

Klinisch werkenden moeten altijd onthouden dat bleomycine-toxiciteit kan leiden tot fatale complicaties bij patiënten met comorbide aandoeningen.

CONTEXT: Het gebruik van bleomycine is beperkt vanwege de bijwerkingen, waaronder longtoxiteit.

Bleomycine is een antineoplastisch middel dat een dosisgerelateerde longfibrose veroorzaakt die de therapeutische effectiviteit beperkt.

Acute longtoxiteit na intralesionale bleomycine sclerotherapie.

We rapporteren een geval van ernstige acute longtoxiteit na een lage dosis van een tweede intralesionale bleomycine-injectie bij een 5-jarig meisje.

Nierschade na cisplatine-toediening, met daaropvolgende ophoping van bleomycine, was waarschijnlijk de oorzaak van de hoge longtoxiteit.

Indien mogelijk moet bleomycine voorafgaan aan cisplatine-infuus om het risico op longtoxiteit te minimaliseren.

De ernstigste vorm van BLM-geïnduceerde pulmonale toxiciteit is longfibrose.

Resultaten van deze studie suggereren dat een overmatige productie van superoxide-anionen door alveolaire macrofagen de onderliggende oorzaak kan zijn van bleomycine pulmonale toxiciteit.

Bleomycine longtoxiteit is goed vastgesteld en kan zich manifesteren als bleomycine-geïnduceerde pneumonitis, maar pneumomediastinum en pneumothorax zijn zeer zeldzame complicaties.

Hoge doses bleomycine toegediend aan patiënten met lymfomen en andere tumoren leiden in het algemeen tot significante longtoxiteit en in het bijzonder tot apoptose van epitheelcellen.

De diagnose van bleomycine-geïnduceerde longtoxiteit is gebaseerd op een combinatie van klinische en radiologische kenmerken en vereist het uitsluiten van differentiële diagnoses, waaronder pneumocystis. "Bleo

Doxorubicine, bleomycine, vinblastine sulfaat en dacarbazine (ABVD) worden geassocieerd met ernstige toxiciteit bij oudere patiënten, met name door bleomycine-geïnduceerde longtoxiteit (BLT). Ther

s studies hebben voorgesteld dat de longtoxiteit veroorzaakt door bleomycine gerelateerd is aan de C-terminale regio's van deze geneesmiddelen, die nauw interacteren met DNA in metaal-bleomycine-DNA-complexen. Sommige o

DOELSTELLINGEN: Bleomycine, etoposide en cisplatine (BEP) is het meest gebruikte en succesvolle chemotherapieregime voor patiënten met kiemceltumoren (GCT), gepaard gaand met een dosisafhankelijke bleomycine-geïnduceerde longtoxiteit bij bepaalde pat

Er waren geen ademhalingsproblemen toe te schrijven aan bleomycine longtoxiteit in deze studie vergeleken met vier (waarvan drie geassocieerd met patiëntsterfgevallen) bij 91 eerder behandelde patiënten. De relat

Mechanismen van bleomycine-geïnduceerde longschade.

Eerdere studies hebben voorgesteld dat de longtoxiteit veroorzaakt door bleomycine gerelateerd is aan de C-terminale regio's van deze geneesmiddelen, die nauw interacteren met DNA in metaal-bleomycine-DNA-complexen.

Een V30-afkapwaarde van 32% werd geschat. CONCLUSIE: Bleomycine en RT kunnen longschade veroorzaken

Postmortem longonderzoek werd uitgevoerd bij alle zes patiënten en toonde bevindingen die compatibel zijn met bleomycine-geïnduceerde longtoxiteit.

De cytotoxische effecten van bleomycine veroorzaken echter een aantal nadelige reacties, met name in de longen en de huid.

Bleomycine, een veelgebruikt antikankermiddel, kan leiden tot pulmonale fibrose, een ernstige bijwerking die gepaard gaat met aanzienlijke morbiditeit en mortaliteit.

Bleomycine is een kankertherapeuticum dat bekend staat om het veroorzaken van longschade die voortschrijdt naar fibrose.

en herstel. Bleomycine pulmonale toxiciteit wordt mede veroorzaakt door de productie van actieve zuurstof

Dit rapport suggereert dat bleomycine longtoxiteit mogelijk omkeerbaar is als het agressief wordt behandeld.

Hoewel alle met bleomycine behandelde dieren enige tekenen van longtoxiteit vertoonden, toonde histologisch onderzoek van de longen een aanzienlijk verminderde bleomycine-toxiciteit bij de ratten die aan hypoxie werden blootgesteld.

Lage temperatuur remt bleomycine longtoxiteit bij de rat.

Resultaten op dag 22, 3 weken na bleomycinebehandeling, toonden aan dat luchtwegtoediening van liposomen vóór en na intratracheale toediening van bleomycine de bleomycine-geïnduceerde longtoxiteit significant verminderde, zoals blijkt uit minder gewichtsverlies, chronische longontsteking en fibrose, evenals verbeterde longcompliance vergeleken met controles.

Beschermend effect van hypoxie op bleomycine longtoxiteit bij de rat.

N-acetylcysteïne (NAC) is recentelijk aangetoond antioxidatieve eigenschappen te hebben, en aangezien bleomycine pulmonale schade veroorzaakt via vrije zuurstofradicaal-toxiciteit, werd het mogelijke beschermende effect van NAC op bleomycine longtoxiteit onderzocht.

Alle ratten die alleen met bleomycine werden behandeld vertoonden typische veranderingen van bleomycine longtoxiteit, terwijl de dieren die met bleomycine en NAC werden behandeld minimale pathologie vertoonden.

De statische compliance op dag 15 was ernstig verminderd met alleen bleomycine en vertoonde een verdere significante afname wanneer granulocyten-kolonie stimulerende factor werd toegevoegd (controles, 3,85 +/- 0,14 mL/kPa; bleomycine, 1,44 +/- 0,06 mL/kPa; en bleomycine + granulocyten-kolonie stimulerende factor, 0,65 +/- 0,09 mL/kPa; controle vs. bleomycine, p <.0001; en bleomycine vs. bleomycine + granulocyten-kolonie stimulerende factor, p =.0003). Long m

Bleomycine veroorzaakt soms fatale pulmonale toxiciteit, waaronder bleomycine-geïnduceerde pneumonitis.

Bleomycine is een antineoplastisch middel dat fatale pulmonale toxiciteit veroorzaakt.

Pulmonale toxiciteit is een belangrijke bijwerking van bleomycinebehandeling.

Pulmonale toxiciteit is de meest significante complicatie van bleomycine-toediening.

Het is echter mogelijk dat de lage incidentie van klinisch significante en fatale pulmonale toxiciteit, zoals ervaren in deze groep patiënten, gerelateerd is aan de infusie van bleomycine.

Bleomycine-gemedieerde pulmonale toxiciteit: bewijs voor een p53-gemedieerde respons.

Het optreden van bleomycine longtoxiteit vereist onmiddellijke en vaak permanente stopzetting.

Alle drie ontwikkelden bleomycine-geïnduceerde pulmonale toxiciteit in de vorm van pulmonale fibrose tijdens de behandeling van de ziekte.

Een van de fatale bijwerkingen van bleomycine is pulmonale toxiciteit.

Pulmonale toxiciteit van bleomycine - een casusserie uit een tertiair zorgcentrum in Zuid-India.

Bleomycine kan mogelijk een diffuse interstitiële fibrose van de long veroorzaken, waarvan de pathogenese nog niet is opgehelderd.

Intratracheale toediening van bleomycine 1,5 mg resulteerde in een ernstige pneumonitis met instroom van ontstekingscellen in de alveoli, beoordeeld via alveolaire lavage, oedeem van de alveolaire wanden en tot een achtvoudige toename van de totale pulmonaire extravasculaire albumineruimte, maximaal na 72 uur.

Ontwikkeling van acute longschade na de combinatie van intraveneuze bleomycine en blootstelling aan hyperoxie bij ratten.

Bleomycine is een zeer effectief antitumormiddel, maar pulmonale toxiciteit, gekenmerkt door een acute ontstekingsreactie en geassocieerd pulmonair oedeem, beperkt het klinisch gebruik van het medicijn.

In deze studie onderzochten we bleomycine-geïnduceerde pulmonale toxiciteit bij patiënten met kiemceltumoren met behulp van technetium-99m diethyleentriaminepentaazijnzuur (DTPA) aerosol scintigrafie.


Wat is een andere naam voor bimagrumab

Answer: Bimagrumab staat ook bekend onder de naam BYM338.

Langdurige veiligheid en verdraagbaarheid van bimagrumab (BYM338) bij sporadische inclusion body myositis.


Wat is STATegra?

Answer: STATegra is een uitgebreide multi-omics dataset van B-cel differentiatie bij muizen. Het omvat metingen van maximaal 10 verschillende omics-technologieën toegepast op hetzelfde biologische systeem, namelijk de goed bestudeerde muis pre-B-cel differentiatie.

STATegra, een uitgebreide multi-omics dataset van B-cel differentiatie bij muizen.

Hier presenteren we de STATegra multi-omics dataset die metingen combineert van maximaal 10 verschillende omics-technologieën toegepast op hetzelfde biologische systeem, namelijk de goed bestudeerde muis pre-B-cel differentiatie. STATegra omvat high-throughput metingen van chromatinestructuur, genexpressie, proteomica en metabolomica, en wordt aangevuld met single-cell data. Voor zover wij weten is de STATegra collectie de meest diverse multi-omics dataset die een dynamisch biologisch systeem beschrijft.


Wat is de generieke naam van Xofluza?

Answer: Baloxavir marboxil is de generieke naam van Xofluza. Het is goedgekeurd voor influenza.

Xofluza (baloxavir marboxil) voor influenza, goedgekeurd in Japan onder het SAKIGAKE Designation System, is een goed voorbeeld van klinische onderzoeken inclusief Japan.

Arikayce (amikacine liposoom inhalatiesuspensie) voor Mycobacterium avium complex longziekte; Xofluza (baloxavir marboxil) voor acute ongecompliceerde influenza; en Nuzyra (omadacycline) voor in de gemeenschap verworven bacteriële longontsteking en/of acute bacteriële huid- en huidstructuurinfecties.

Baloxavir marboxil (Xofluza®), recent goedgekeurd voor klinisch gebruik, remt cap-snatching endonuclease.

Baloxavir marboxil (Xofluza®; hierna aangeduid als baloxavir), het prodrug van baloxavirzuur, is een eersteklas, kleine molecuulremmer van de polymerase zure (PA) eiwitsubeenheid van het polymerasecomplex van het influenzavirus. Bal

De laatst goedgekeurde antivirale stof is baloxavir marboxil (handelsnaam Xofluza) die zich richt op de endonucleasefunctie van de virale PA-polymerasesubeenheid en de transcriptie van viraal mRNA voorkomt. De

Baloxavir marboxil (Xofluza™; baloxavir) is een orale cap-afhankelijke endonuclease-remmer die is ontwikkeld door Roche en Shionogi. De

ze, van de innovatie van het allereerste antivirale medicijn Idoxuridine in 1962 tot de ontdekking van Baloxavir marboxil (Xofluza) dat in 2018 door de FDA werd goedgekeurd, is het domein van het ontwikkelen van antivirale middelen aanzienlijk veranderd. In deze kunst

Baloxavir marboxil (Xofluza), een antivirale griepbehandeling, is nu goedgekeurd om influenza te voorkomen. Patiënten moeten het gebruik van calcium-, aluminium- of magnesiumproducten vermijden tijdens het gebruik van baloxavir, omdat dit zal leiden tot verlies van antivirale werkzaamheid.

In ieder geval, van de innovatie van het allereerste antivirale medicijn Idoxuridine in 1962 tot de ontdekking van Baloxavir marboxil (Xofluza) dat in 2018 door de FDA werd goedgekeurd, is het domein van het ontwikkelen van antivirale middelen aanzienlijk veranderd.


Is Keutel-syndroom een veelvoorkomende genetische aandoening?

Answer: Nee, Keutel-syndroom (OMIM 245150) is een zeer zeldzaam syndroom

Keutel-syndroom (OMIM 245150) is een zeer zeldzaam syndroom

Keutel-syndroom is een zeldzame autosomaal-recessieve aandoening die wordt gekenmerkt door abnormale verkalking van kraakbeen.

MGP-tekort bij mensen leidt tot Keutel-syndroom, een zeldzame genetische ziekte die wordt gekenmerkt door abnormale verkalking van zacht weefsel.


Is fusobacterium geassocieerd met het syndroom van Lemierre?

Answer: Het syndroom van Lemierre is een zeldzame aandoening die het gevolg is van een orofaryngeale infectie met de gramnegatieve, anaerobe Fusobacterium necrophorum.

Invasieve infecties met Fusobacterium necrophorum inclusief het syndroom van Lemierre: een 8-jarige retrospectieve landelijke studie in Zweden.

Het syndroom van Lemierre wordt gedefinieerd als een orofaryngeale infectie veroorzaakt door Fusobacterium necrophorum,

Het syndroom van Lemierre is een zeldzame maar levensbedreigende aandoening die wordt gekenmerkt door een orofaryngeale infectie, typisch secundair aan Fusobacterium necrophorum, resulterend in septische tromboflebitis van de vena jugularis interna.

Het syndroom van Lemierre is een zeldzame aandoening die het gevolg is van een orofaryngeale infectie met de gramnegatieve, anaerobe Fusobacterium necrophorum.

INLEIDING: Net als Fusobacterium necrophorum kan Fusobacterium nucleatum het syndroom van Lemierre veroorzaken.

[Variant van het syndroom van Lemierre: leverabcessen en leverveneuze trombose door Fusobacterium nucleatum septicemie].

Sepsis veroorzaakt door Fusobacterium necrophorum: een ongeval van het syndroom van Lemierre.

F. necrophorum wordt het meest geassocieerd met het syndroom van Lemierre: een septische tromboflebitis van de vena jugularis interna.

Septicemie door Fusobacterium necrophorum leidend tot het syndroom van Lemierre bij een immuuncompetent individu: een casusrapport.

We presenteren een geval van een patiënt met het syndroom van Lemierre veroorzaakt door Fusobacterium necrophorum die een hersenabces in de rechter frontale kwab ontwikkelde.

Het syndroom van Lemierre secundair aan Fusobacterium necrophorum-infectie, een zeldzame oorzaak van leverabces.

Het syndroom van Lemierre is een zeldzame complicatie van faryngitis die vaak geassocieerd wordt met een anaerobe gramnegatieve bacterie, Fusobacterium necrophorum.

De volgende presentatie betreft een geval van het syndroom van Lemierre bij een gezonde 23-jarige die geïnfecteerd is door een zeldzame soort: Fusobacterium nucleatum.

Echter, Fusobacterium-soorten die het variant gastro-intestinaal syndroom van Lemierre veroorzaken, zijn alleen in casusrapporten beschreven.

Fusobacterium-soorten staan bekend als veroorzaker van het syndroom van Lemierre, dat wordt gekenmerkt door tromboflebitis van de jugularis.

De Fusobacterium-soort staat bekend om zijn associatie met septische tromboflebitis van de vena jugularis interna (syndroom van Lemierre). Het syndroom van Lemierre is als

Het syndroom van Lemierre door Fusobacterium necrophorum.

Fusobacterium-soorten worden goed beschreven als de veroorzakende pathogeen bij het syndroom van Lemierre, een suppuratieve tromboflebitis van de jugularis. Echter, ze zijn minder r

Inleiding: Het syndroom van Lemierre is een zeldzame maar ernstige complicatie van een orale infectie, meestal gerelateerd aan Fusobacterium necrophorum. Deze aandoening combineert j

Fusobacterium necrophorum is een gramnegatieve anaerobe bacterie die de veroorzaker is van de invasieve ziekte het syndroom van Lemierre.

INLEIDING: Het syndroom van Lemierre wordt gedefinieerd als een orofaryngeale infectie door Fusobacterium necrophorum, geassocieerd met septische tromboflebitis van de vena jugularis interna.

Fusobacterium nucleatum is een gramnegatieve bacil die vaak voorkomt in de orofarynx en traditioneel wordt geassocieerd met het syndroom van Lemierre, dat wordt gekenmerkt door een recente geschiedenis van orofaryngeale infectie, trombose van de vena jugularis interna en isolatie van anaerobe pathogenen, voornamelijk Fusobacterium necrophorum. Ho

Het syndroom van Lemierre is een systemische complicatie die vaak wordt veroorzaakt door een orofaryngeale infectie met Fusobacterium-soorten, die zich manifesteert als een trombose van de vena jugularis interna.

Het syndroom van Lemierre is een zeldzame maar ernstige aandoening, gekenmerkt door een gedissemineerde infectie met Fusobacterium necrophorum, meestal afkomstig uit de orofarynx. T

Het syndroom van Lemierre is een zeldzame klinische aandoening die doorgaans ontstaat als secundaire complicatie van een orofaryngeale infectie veroorzaakt door Fusobacterium necrophorum, een anaerobe bacterie.

Het syndroom van Lemierre, een systemische anaerobe infectie veroorzaakt door Fusobacterium necrophorum, wordt gekenmerkt door een acute orofaryngeale infectie, septische tromboflebitis van de vena jugularis interna, sepsis en meerdere metastatische infecties. Het c

Fusobacterium necrophorum is een zeldzame infectie die vooral bekend staat om het veroorzaken van het syndroom van Lemierre.

We presenteren een patiënt met een atypische presentatie van een Fusobacterium-infectie, het geslacht dat verantwoordelijk is voor het syndroom van Lemierre.

Fusobacterium necrophorum, een bekende oorzaak van het syndroom van Lemierre, werd geïdentificeerd.

We rapporteren een ongewoon geval van het syndroom van Lemierre veroorzaakt door een zeldzame soort Fusobacterium, namelijk Fusobacterium nucleatum, voorafgegaan door Mycoplasma pneumoniae faryngitis en later gevolgd door Epstein-Barr virus infectieuze mononucleose.

We presenteren een geval van invasieve Fusobacterium-infectie die aan alle criteria voor het syndroom van Lemierre voldoet, behalve dat er geen trombose van de vena jugularis interna is.

Fusobacterium necrophorum is een anaerobe gramnegatieve bacil en is de meest voorkomende verwekker van het syndroom van Lemierre, dat gewoonlijk één tot drie weken na faryngitis of orofaryngeale chirurgie optreedt.

Lemierre's ziekte: postanginale bacteriëmie en pulmonale betrokkenheid veroorzaakt door Fusobacterium necrophorum.

Toegenomen diagnose van het syndroom van Lemierre en andere Fusobacterium necrophorum-infecties in een kinderziekenhuis.

Fusobacterium-soorten zijn zelden betrokken bij gevallen van de gastro-intestinale variant van het syndroom van Lemierre.

Fusobacterium-soorten worden goed beschreven als de veroorzaker van het syndroom van Lemierre, een suppuratieve tromboflebitis van de jugularis.

F. necrophorum is uniek onder niet-sporevormende anaeroben, ten eerste vanwege zijn virulentie en associatie met het syndroom van Lemierre als monomicrobiële infectie en ten tweede omdat het waarschijnlijk een exogeen verworven infectie is.

Fusobacteriën worden het meest geassocieerd met de klassieke presentatie van het syndroom van Lemierre, bestaande uit keelpijn, tromboflebitis van de vena jugularis interna en septische embolieën naar de longen.

Fusobacterium necrophorum speelt een causale rol in een zeldzame en levensbedreigende aandoening, het syndroom van Lemierre.

Het syndroom van Lemierre is een zeldzame aandoening bij jongvolwassenen veroorzaakt door de anaerobe bacterie Fusobacterium necrophorum en soms door andere Fusobacterium-soorten (F. nucleatum, F. mortiferum en F. varium enz.).

Het syndroom van Lemierre is een ernstige complicatie van een Fusobacterium necrophorum orofaryngeale infectie, geassocieerd met metastatische infectiehaarden, trombose van de vena jugularis interna en septicemie.

Korte tijd tot positieve bloedkweek bij Fusobacterium necrophorum-bacteriëmie wordt geassocieerd met het syndroom van Lemierre.

De veroorzakende organismen zijn de anaerobe fusobacteriën, meestal Fusobacterium necrophorum.

In een prospectieve studie van 3 jaar werden alle gevallen van gedissemineerde Fusobacterium necrophorum-infecties in Denemarken van 1998 tot 2001 geanalyseerd, met als doel de epidemiologie en klinische kenmerken van de varianten van het syndroom van Lemierre en gedissemineerde niet-hoofd-en-hals-geassocieerde F. necrophorum-infecties te beschrijven.


Wat is het synoniem van MK-1602?

Answer: MK-1602 wordt ook Ubrogepant genoemd.

Ubrogepant (MK-1602) is een nieuw, oraal, calcitoninegen-gerelateerd peptide receptorantagonist in klinische ontwikkeling met positieve fase III-resultaten voor de acute behandeling van migraine.


Hoeveel families heeft de 100.000 Genomes Pilot ingeschreven?

Answer: Het U.K. 100.000 Genomes Project is bezig met het onderzoeken van de rol van genoomsequencing bij patiënten met niet-gediagnosticeerde zeldzame ziekten na de gebruikelijke zorg en de afstemming van dit onderzoek met de implementatie van gezondheidszorg in de National Health Service van het Verenigd Koninkrijk. Andere delen van dit project richten zich op patiënten met kanker en infecties. Er werd een pilotstudie uitgevoerd met 4660 deelnemers uit 2183 families, onder wie 161 aandoeningen voorkwamen die een breed spectrum van zeldzame ziekten beslaan.

Het U.K. 100.000 Genomes Project is bezig met het onderzoeken van de rol van genoomsequencing bij patiënten met niet-gediagnosticeerde zeldzame ziekten na de gebruikelijke zorg en de afstemming van dit onderzoek met de implementatie van gezondheidszorg in de National Health Service van het Verenigd Koninkrijk. Andere delen van dit project richten zich op patiënten met kanker en infecties.METHODEN: We voerden een pilotstudie uit met 4660 deelnemers uit 2183 families, onder wie 161 aandoeningen voorkwamen die een breed spectrum van zeldzame ziekten beslaan.


Wat is CIS43LS?

Answer: CIS43LS is een antimalariamonoklonaal antilichaam met een verlengde halfwaardetijd tegen infectie met Plasmodium falciparum.

Op 26 augustus 2021 toonden de bevindingen van een fase 1-studie met een nieuw monoklonaal antilichaam tegen PfCSP, CIS43LS, aan dat een enkele dosis van het CIS43LS-monoklonale antilichaam bescherming bood tegen malaria.

Op basis van deze gegevens is CIS43LS doorgegaan naar fase I klinische proeven, en AAV-toediening biedt een potentiële next-generation benadering voor malariapreventie.

METHODE: We voerden een tweedelige fase 1 klinische studie uit om de veiligheid en farmacokinetiek van CIS43LS, een antimalariamonoklonaal antilichaam met een verlengde halfwaardetijd, en de werkzaamheid tegen infectie met Plasmodium falciparum te beoordelen.

CONCLUSIES: Bij volwassenen die nooit eerder een malariainfectie of vaccinatie hadden gehad, voorkwam toediening van het langwerkende monoklonale antilichaam CIS43LS malaria na gecontroleerde infectie.

ion of vaccinatie, voorkwam toediening van het langwerkende monoklonale antilichaam CIS43LS malaria na gecontroleerde infectie. (Gefinancierd door het National Institute of Allergy and Infectio

de bevindingen van een fase 1-studie met een nieuw monoklonaal antilichaam tegen PfCSP, CIS43LS, toonden aan dat een enkele dosis van het CIS43LS-monoklonale antilichaam bescherming bood tegen malaria. Deze nieuwe bevindingen hebben

door malaria.METHODE: We voerden een tweedelige fase 1 klinische studie uit om de veiligheid en farmacokinetiek van CIS43LS, een antimalariamonoklonaal antilichaam met een verlengde halfwaardetijd, en de werkzaamheid tegen infectie met Pl

ACHTERGROND: Extra interventies zijn nodig om de morbiditeit en mortaliteit veroorzaakt door malaria te verminderen.METHODE: We voerden een tweedelige fase 1 klinische studie uit om de veiligheid en farmacokinetiek van CIS43LS, een antimalariamonoklonaal antilichaam met een verlengde halfwaardetijd, en de werkzaamheid tegen infectie met P

Gecontroleerde humane malariainfectie. Twee deelnemers die 40 mg per kilogram CIS43LS ontvingen en ongeveer 36 weken later een gecontroleerde humane malariainfectie ondergingen, vertoonden geen parasitemie, met serumconcentraties van CIS43LS van 46 en 57 μg per milliliter op het moment van de gecontroleerde humane malariainfectie.CONCLUSIES: Bij volwassenen die nooit eerder een malariainfectie of vaccinatie hadden gehad, voorkwam toediening van het langwerkende monoklonale antilichaam CIS43LS pr


Noem de belangrijkste zout-induceerbare kinasen.

Answer:
SIK1
SIK2
SIK3
HDAC4
HDAC5

PTHrP richt zich op zout-induceerbare kinasen, HDAC4 en HDAC5,

. SIK's (zout-induceerbare kinasen) zijn een subfamilie van de AMP-geactiveerde proteïnekinasefamilie die een cruciale rol spelen bij metabole ziekten, waaronder hepatische lipogenese en glucosemetabolisme

Zout-induceerbare kinasen (SIK's) vertegenwoordigen een subfamilie van AMPK-familie kinasen. SIK1 is aangetoond als mediator te fungeren tijdens de cellulaire aanpassing aan variaties in intracellulair natrium in verschillende celtypen. SIK2, als een isoform van de SIK-familie, moduleert diverse biologische functies en fungeert als signaaloverdrager in verschillende pathways.

Type 1 zout-induceerbare kinasen (SIK1) zijn aangetoond als mediator te fungeren tijdens de cellulaire aanpassing aan variaties in intracellulair natrium in verschillende celtypen. Type 2 SIK (SIK2) moduleert diverse biologische functies en fungeert als signaaloverdrager in verschillende pathways.

Zout-induceerbare kinasen (SIK's) zijn calcium/calmoduline-afhankelijke proteïnekinase (CAMK)-achtige (CAMKL) familieleden die betrokken zijn bij insulinesignaaltransductie, metabole regulatie, inflammatoire respons en andere processen.

De zout-induceerbare kinasen, SIK1, SIK2 en SIK3, lijken het meest op de AMP-geactiveerde proteïnekinase (AMPK) en andere AMPK-gerelateerde kinasen, en net als deze familieleden vereisen zij fosforylering door LKB1 om katalytisch actief te zijn.

De eerste is de activatie van de zout-induceerbare kinasen (SIK's; SIK2 en SIK3) door Na+ stress


In tegenstelling tot DNA is RNA niet gemethyleerd, ja of nee?

Answer: Naast DNA-methylering is recentelijk een omkeerbare epigenetische modificatie in RNA ontdekt. Het meest voorkomende type RNA-methylering is N6-methyladenosine (m6A) modificatie, die dynamisch wordt gereguleerd door methylerende enzymen ("writers"), demethylerende enzymen ("erasers") en m6A-bindende eiwitten ("readers")

Het in kaart brengen van de positie en het kwantificeren van het niveau van 5-methylcytosine (m5C) als modificatie in verschillende typen cellulair RNA is een belangrijk doel in het vakgebied van epitranscriptomica.

N6-methyladenosine (m6A) is de meest voorkomende interne modificatie op boodschapper-RNA's (mRNA's) en lange niet-coderende RNA's (lncRNA's) in eukaryoten

Gluten-geïnduceerde veranderingen in RNA-methylering reguleren intestinale ontsteking via alleelspecifieke XPO1-translatie in epitheelcellen.

nogaster was in mindere mate gemethyleerd, maar in het geval van Dictyostelium was er geen verschil in de methylering van RNA geïsoleerd uit wildtype en Dnmt2 knock-out stammen. Meth

De detectie en kwantificatie van gemethyleerd RNA kan nuttig zijn om bepaalde cellulaire regulatieprocessen te begrijpen, zoals transcriptionele modulatie van genexpressie, immuunrespons of epigenetische veranderingen.

Een gecombineerde genetische en biochemische benadering toonde aan dat menselijke DNMT2 geen DNA methyleerde, maar in plaats daarvan een klein RNA methyleerde; massaspectrometrie toonde aan dat dit RNA asparaginezuur transfer RNA (tRNA(Asp)) is en dat DNMT2 specifiek cytosine 38 in de anticodonlus methyleerde.

De gemodificeerde nucleosiden in van nature voorkomend RNA zijn ook gemethyleerd of anderszins gemodificeerd, maar de immunomodulerende effecten van deze veranderingen zijn nog niet getest. Wij s

-geïnduceerd verlies van RNA-methylering leek specifiek voor DNMT2-doelplaatsen omdat we geen significante demethylering observeerden op plaatsen die bekend staan als gemethyleerd door andere RNA-methyltransferasen. Onze resultaten

Ruwe extracten van dit organisme bezitten RNA-methylase-activiteit maar geen detecteerbare DNA-methylase-activiteit.

Hier stellen wij voor dat RNA-methylering begon vóór DNA-methylering in de vroege levensvormen die zich op aarde ontwikkelden.


Welke methodologie gebruikt de Oncomine Dx target test?

Answer: De Oncomine Dx target test gebruikt de next generation sequencing methodologie.

FISH-positieve monsters werden ook geanalyseerd met next-generation sequencing (Oncomine Dx Target Test Panel, Thermo Fisher Scientific).


Beschrijf de toepassing van whole genome sequencing bij de diagnose van primaire ciliaire dyskinesie (PCD)

Answer: Genetisch onderzoek is een belangrijk onderdeel van de diagnose van PCD, vooral bij gevallen met een atypische ziektegeschiedenis. WGS is effectief in gevallen waarin eerdere genpaneltesten geen varianten of alleen heterozygote varianten hebben gevonden. In deze gevallen kan het structurele varianten (SV's) detecteren en is het een krachtig hulpmiddel voor de ontdekking van nieuwe genen.

Genetisch onderzoek is een belangrijk onderdeel van de diagnose van PCD, vooral bij gevallen met een atypische ziektegeschiedenis. WGS is effectief in gevallen waarin eerdere genpaneltesten geen varianten of alleen heterozygote varianten hebben gevonden. In deze gevallen kan het structurele varianten (SV's) detecteren en is het een krachtig hulpmiddel voor de ontdekking van nieuwe genen.


Welke CD38-antilichaam is effectief gebleken voor Lupus Erythematosus?

Answer: Daratumumab, een humaan monoklonaal antilichaam dat CD38 target, is gebruikt voor de behandeling van Lupus Erythematosus.

Targeting van CD38 met Daratumumab bij refractaire systemische lupus erythematosus.

Daratumumab, een humaan monoklonaal antilichaam dat CD38 target, depleteert plasmacellen en is goedgekeurd voor de behandeling van multipel myeloom. Langlevende plasmacellen zijn betrokken bij de pathogenese van systemische lupus erythematosus omdat ze autoantilichamen afscheiden, maar ze reageren niet op standaard immunosuppressie. We beschrijven het gebruik van daratumumab dat substantiële klinische responsen induceerde bij twee patiënten met levensbedreigende lupus, waarbij de klinische responsen werden gehandhaafd door onderhoudstherapie met belimumab, een antilichaam tegen B-cel activerende factor.

CONCLUSIE: Deze resultaten geven aan dat CD38 een potentieel doelwit kan zijn voor het onderbreken van RA en dat daratumumab klinisch geëvalueerd zou moeten worden voor de behandeling van zowel RA als SLE.

Daarnaast versterkte de binding van SLAMF7 met elotuzumab of van CD38 met daratumumab op SLE NK-cellen de degranulatie van zowel gezonde als SLE NK-cellen en bereidde ze voor om circulerende plasmacellen te doden in een in vitro co-cultuursysteem.

van patiënten met vroege RA. Het belangrijkste is dat onze gegevens voor het eerst aantonen dat daratumumab plasmacellen/plasmablasten effectief depleteert in PBMC van patiënten met SLE en RA op een dosisafhankelijke wijze ex vivo.CONCLUSIE: Deze resultaten geven aan dat CD38 een potentieel doelwit kan zijn voor het onderbreken van RA en daratumumab klinisch geëvalueerd zou moeten worden

osus (SLE). Deze studie werd uitgevoerd om het potentieel te evalueren van het targeten van CD38 als een mechanisme voor depletie van plasmacellen/plasmablasten door daratumumab bij de behandeling van patiënten met RA en SLE.METHODEN: RNA-sequencing analyse van synoviale biopsieën uit verschillende stadia van RA-ziekteprogressie, flowcytometrie analyse van perifere bloed mononucleaire cellen (PBMC) van patiënten met RA of SLE en gezonde donoren, immunohistochemische beoordeling (IHC) van synoviale biopsieën van patiënten met vroege RA, en ex vivo immuuncel depletie assays met daratumumab (een anti-CD38 monoklonaal antilichaam) werden gebruikt om CD38 als therapeutisch doelwit te beoordelen.RESULTATEN: We toonden aan dat de plasmacel/plasmablast-gerelateerde genen CD38, XBP1, IRF4, PRDM1, IGJ en TNFSF13B significant zijn opgereguleerd in synoviale biopsieën van patiënten met arthralgie, ongedifferentieerde artritis (UA), vroege RA en gevestigde RA vergeleken met gezonde controles en controles|