Wat is Path2PPI?

Answer: Path2PPI is een R-pakket om eiwit-eiwit interactie (PPI) netwerken te identificeren voor volledig gesequendeerde organismen waarvoor bijna geen PPI bekend zijn. Path2PPI voorspelt PPI-netwerken op basis van sets eiwitten van goed gevestigde modelorganismen, en biedt een intuïtieve visualisatie en gebruiksvriendelijkheid. Het kan worden gebruikt om informatie van een bepaald pad of biologisch proces van verschillende referentieorganismen te combineren en over te dragen naar één doelorganisme.

Path2PPI: een R-pakket om eiwit-eiwit interactie netwerken te voorspellen voor een set eiwitten

We introduceren Path2PPI, een nieuw R-pakket om eiwit-eiwit interactie (PPI) netwerken te identificeren voor volledig gesequendeerde organismen waarvoor bijna geen PPI bekend zijn. Path2PPI voorspelt PPI-netwerken op basis van sets eiwitten van goed gevestigde modelorganismen, en biedt een intuïtieve visualisatie en gebruiksvriendelijkheid. Het kan worden gebruikt om informatie van een bepaald pad of biologisch proces van verschillende referentieorganismen te combineren en over te dragen naar één doelorganisme.

: We introduceren Path2PPI, een nieuw R-pakket om eiwit-eiwit interactie (PPI) netwerken te identificeren voor volledig gesequendeerde organismen waarvoor bijna geen PPI bekend zijn.


SPAG5 werd in welke kankers betrokken?

Answer: SPAG5 werd betrokken bij prostaatkanker, longkanker en baarmoederhalskanker.

ACHTERGROND: We voerden meerdere microarray-datasetanalyses uit van klinische en xenograft tumortissues om op zoek te gaan naar oncogenen die de ziekteprogressie in prostaatkanker (PCa) aandrijven. Sperma-geassocieerd antigeen 5 (SPAG5) trok onze aandacht. SPAG5 werd recentelijk geïdentificeerd als een oncogen dat deelneemt aan de progressie van longkanker en baarmoederhalskanker.

CONCLUSIE: Onze resultaten toonden gezamenlijk een progressie-aandrijvende rol van SPAG5 in PCa die gereguleerd kan worden door miR-539, wat suggereert dat miR-539/SPAG5 kan dienen als een potentieel therapeutisch doelwit voor PCa.

RESULTATEN: We identificeerden dat de expressie van SPAG5 geleidelijk toenam tijdens de progressie van PCa en dat het niveau significant geassocieerd was met lymfekliermetastase, klinisch stadium, Gleason-score en biochemische recidief. Onze resultaten gaven aan dat het onderdrukken van SPAG5 de proliferatie, migratie en invasie van PCa-cellen in vitro drastisch kan remmen en de tumorgroei en metastase in vivo kan onderdrukken.

miR-539 remt de progressie van prostaatkanker door direct SPAG5 te targeten.

SPAG5 als prognostische biomarker en voorspeller van chemotherapiegevoeligheid bij borstkanker: een retrospectieve, geïntegreerde genomische, transcriptomische en proteïne-analyse.

Copy number aberratie leidend tot SPAG5-toename of amplificatie en hoge SPAG5-transcripten en SPAG5-proteïneconcentraties waren geassocieerd met een kortere totale borstkanker-specifieke overleving (METABRIC-cohort [copy number aberratie]: hazard ratio [HR] 1,50, 95% CI 1,18-1,92, p=0,00010; METABRIC-cohort [transcript]: 1,68, 1,40-2,01, p<0,0001; en Nottingham-HES-borstkankercohort [proteïne]: 1,68, 1,32-2,12, p<0,0001). In multivariabele analyse waren hoge SPAG5-transcripten en SPAG5-proteïne-expressie geassocieerd met verminderde borstkanker-specifieke overleving na 10 jaar vergeleken met lagere concentraties (Uppsala: HR 1,62, 95% CI 1,03-2,53, p=0,036; METABRIC: 1,27, 1,02-1,58, p=0,034; onbehandeld lymfeklier-negatief cohort: 2,34, 1,24-4,42, p=0,0090; en Nottingham-HES: 1,73, 1,23-2,46, p=0,0020). Bij patiënten met oestrogeenreceptor-negatieve borstkanker met hoge SPAG5-proteïne-expressie verhoogde adjuvante chemotherapie op basis van anthracycline de borstkanker-specifieke overleving in het algemeen vergeleken met patiënten die geen chemotherapie kregen (Nottingham-oestrogeenreceptor-negatief-ACT cohort: HR 0,37, 95% CI 0,20-0,60, p=0,0010). Multivariabele analyse toonde aan dat hoge SPAG5-transcriptconcentraties onafhankelijk geassocieerd waren met langere afstandsrecidiefvrije overleving na het ontvangen van taxaan plus anthracycline neoadjuvante chemotherapie (MD Anderson-NeoACT: HR 0,68, 95% CI 0,48-0,97, p=0,031).

INTERPRETATIE: SPAG5 is een nieuw geamplificeerd gen op Ch17q11.2 bij borstkanker. De transcript- en proteïneproducten van SPAG5 zijn onafhankelijke prognostische en predictieve biomarkers die klinische bruikbaarheid kunnen hebben als biomarkers voor gevoeligheid voor combinatiecytotoxische chemotherapie, vooral bij oestrogeenreceptor-negatieve borstkanker.

SPAG5-upregulatie voorspelt een slechte prognose bij patiënten met baarmoederhalskanker en verandert de gevoeligheid voor taxolbehandeling via het mTOR-signaleringspad.

Eerder vonden we dat sperma-geassocieerd antigeen 5 (SPAG5) upgereguleerd was in pelviene lymfekliermetastase-positieve baarmoederhalskanker.

In het algemeen is SPAG5-upregulatie gerelateerd aan een slechte prognose bij patiënten met baarmoederhalskanker, en SPAG5 is een regulator van mTOR-activiteit tijdens taxolbehandeling bij baarmoederhalskanker.

RESULTATEN: We identificeerden nieuwe genen waarvan de expressie was upgereguleerd in NSCLC, waaronder SPAG5, POLH, KIF23 en RAD54L, die respectievelijk geassocieerd zijn met de vorming van de mitotische spoel, DNA-reparatie, chromosoomsegregatie en dsDNA-breukreparatie.

In onze studie werd de expressie van SPAG5 bij patiënten met baarmoederhalskanker gedetecteerd met behulp van kwantitatieve real-time polymerasekettingreactie, western blotting en immunohistochemie; de functie van baarmoederhalskankercellen met downregulatie van SPAG5 in vitro werd onderzocht met tetrazoliumassay, flowcytometrie en kolonievormings- en Transwell-assays.

We onderzochten de klinisch-pathologische relevantie van SPAG5-genkopie-aantalafwijkingen, mRNA-transcriptexpressie en proteïne-expressie en analyseerden de associaties van SPAG5-kopie-aantalafwijkingen, transcript-expressie en proteïne-expressie met borstkanker-specifieke overleving, ziektevrije overleving, afstandsrecidiefvrije overleving, pathologische complete respons en residuele kankerlading in het Nottingham ontdekkingscohort, Uppsala-cohort, METABRIC-cohort, een samengevoegd onbehandeld lymfeklier-negatief cohort (n=684), een multicentrisch gecombineerd cohort (n=5439), het Nottingham historische vroeg stadium borstkankercohort (Nottingham-HES; n=1650), N

Bovendien hadden mannen met THY1-positieve borstkankers een significant slechtere overleving. THY1 kan dus een veelbelovende nieuwe prognostische marker zijn voor mannelijke borstkanker. Een andere module die werd geïdentificeerd bij mannelijke borstkankers, gereguleerd door SPAG5, was nauw geassocieerd met proliferatie.


Wat zijn enkele van de effecten van het Zika-virus bij geïnfecteerde personen?

Answer: Hoewel de meeste symptomen van het Zika-virus relatief mild zijn, kan het Zika-virus bij zwangere moeders microcefalie en andere aangeboren afwijkingen bij de foetus veroorzaken.

Overdracht van Zika-virus van moeder op foetus is gedocumenteerd; bewijs suggereert dat congenitale Zika-virusinfectie geassocieerd is met microcefalie en andere nadelige zwangerschaps- en baby-uitkomsten.

Recente studies hebben een toename gerapporteerd van het aantal foetussen en pasgeborenen met microcefalie waarvan de moeders tijdens de zwangerschap geïnfecteerd waren met het Zika-virus (ZIKV).

Hoewel de symptomen geassocieerd met Zika-virusinfectie over het algemeen mild zijn, bestaande uit koorts, maculopapulaire uitslag, artralgie en conjunctivitis, zijn er meldingen van ernstigere reacties die geassocieerd zijn met neurologische complicaties. Bij zwangere vrouwen omvatten foetale neurologische complicaties hersenschade en microcefalie, terwijl er bij volwassenen verschillende gevallen zijn geweest van virus-geassocieerd Guillain-Barré syndroom.

Het Zika-virus is een flavivirus dat voornamelijk wordt overgedragen door muggen van het geslacht Aedes, en symptomen van infectie kunnen uitslag, koorts, artralgie en conjunctivitis omvatten (1).* Zika-virusinfectie tijdens de zwangerschap is een oorzaak van microcefalie en andere ernstige hersenafwijkingen (2). Infectie is ook geassocieerd met het Guillain-Barré syndroom.

Om de etiologische rol en mechanismen van het Zika-virus bij het veroorzaken van geboorteafwijkingen zoals microcefalie beter te begrijpen,

De meeste personen die met het Zika-virus geïnfecteerd zijn, hebben een milde ziekte of zijn asymptomatisch. Er is echter steeds meer bewijs dat een verband ondersteunt tussen Zika-virusinfectie tijdens de zwangerschap en nadelige zwangerschaps- en geboorte-uitkomsten (1), en er is een mogelijke associatie gerapporteerd tussen recente Zika-virusinfectie en het Guillain-Barré syndroom (2).

Er is nu sterk biologisch bewijs voor causaliteit tussen het Zika-virus en microcefalie en andere neurologische afwijkingen.

Verschillende bewijzen suggereren dat maternale Zika-virusinfectie geassocieerd is met nadelige neonatale uitkomsten, met name microcefalie.

Het Zika-virus heeft internationale aandacht gekregen vanwege zorgen dat infectie bij zwangere vrouwen mogelijk foetale microcefalie veroorzaakt.

Het Zika-virus is een flavivirus dat voornamelijk wordt overgedragen door Aedes aegypti en Aedes albopictus muggen, en infectie kan asymptomatisch zijn of resulteren in een acute koortsziekte met uitslag (1). Zika-virusinfectie tijdens de zwangerschap is een oorzaak van microcefalie en andere ernstige geboorteafwijkingen (2). Infectie is ook geassocieerd met het Guillain-Barré syndroom (GBS) (3) en ernstige trombocytopenie (4,5).

De meeste Zika-virusinfecties zijn asymptomatisch (1,6). Klinische ziekte, wanneer deze optreedt, is over het algemeen mild en wordt gekenmerkt door een acute aanvang van koorts, maculopapulaire uitslag, artralgie of niet-purulente conjunctivitis. Echter, Zika-virusinfectie tijdens de zwangerschap kan nadelige uitkomsten veroorzaken zoals foetale sterfte, microcefalie en andere ernstige hersenanomalieën.

In 2015 werd Zika-virusinfectie gediagnosticeerd in Brazilië, waar het geassocieerd werd met microcefalie bij de baby's van sommige vrouwen die zwanger waren toen ze de ziekte opliepen. Ook werden gevallen van het Guillain-Barré syndroom geassocieerd met het Zika-virus gevonden.

Deze bevindingen versterken de veronderstelde associatie tussen het Zika-virus en gevallen van microcefalie bij pasgeborenen in Brazilië.

Als reactie op de huidige cluster van aangeboren afwijkingen (microcefalie) en andere neurologische complicaties (Guillain-Barré syndroom) die mogelijk gekoppeld zijn aan Zika-virusinfectie, verklaart de WHO dat het Zika-virus van wereldwijd belang is voor de volksgezondheid.

Zika-virusinfectie tijdens de zwangerschap kan spontane abortus en geboorteafwijkingen veroorzaken, waaronder microcefalie.

In het geval van het Zika-virus wijst een toenemende hoeveelheid recent bewijs op de rol van het virus in de etiologie van ernstige pathologieën van het menselijk zenuwstelsel, namelijk het voorkomen van microcefalie bij pasgeborenen en het Guillain-Barré syndroom bij volwassenen.

Wij beschrijven het eerste geval van Guillain-Barré syndroom (GBS) dat onmiddellijk na een Zika-virusinfectie optrad, tijdens de huidige Zika- en type 1 en 3 dengue-koorts co-epidemieën in Frans-Polynesië.

Wij rapporteren een geval van Zika-virusinfectie bij een Australische reiziger die terugkeerde uit Indonesië met koorts en uitslag.

Een vrouw die recent naar Thailand was gereisd kwam naar de lokale spoedeisende hulp met koorts en papulaire uitslag. Ze werd getest op mazelen, malaria en dengue. Een positieve bevinding voor IgM-antilichamen tegen dengue en het uitblijven van seroconversie voor IgG tegen dengue in meerdere bloedmonsters suggereerden een alternatieve flavivirus-etiologie. Amplificatie van een geconserveerd gebied van het non-structurele eiwit 5-gen van het geslacht Flavivirus leverde een polymerasekettingreactieproduct op met een overeenkomstige sequentie van 99% identiteit met het Zika-virus. Een urinemonster en een nasofaryngeale swab die werden afgenomen voor het mazelenonderzoek waren ook positief voor dit virus via reverse transcriptie polymerasekettingreactie.

Er wordt geschat dat ongeveer 18% van de met ZIKV geïnfecteerde personen symptomen zal ontwikkelen. Wanneer symptomen zich ontwikkelen, is dit meestal binnen 3-12 dagen, hoewel dit kan variëren. Meestal zijn de symptomen mild en zelfbeperkend. De meest voorkomende symptomen zijn koorts, artralgie, maculopapulaire uitslag en conjunctivitis die tot zeven dagen kunnen aanhouden. Minder frequente symptomen zijn hoofdpijn, duizeligheid, myalgie, braken en diarree. Op dit moment is er geen vaccin beschikbaar om ZIKV te voorkomen en geen specifieke antivirale behandeling. Ondersteunende zorg bestaande uit rust, hydratatie, pijnstillers, antihistaminica en koortsverlagers wordt aanbevolen indien nodig.

Een duidelijke toename van het aantal baby's geboren met microcefalie in Brazilië na een uitbraak van Zika-virus (Zika-virus) in 2015 suggereert een verband tussen maternale Zika-virusinfectie en congenitale microcefalie.

Het Zika-virus veroorzaakt een zelfbeperkende systemische ziekte; echter, de huidige uitbraak van het Zika-virus in Amerika is geassocieerd met verhoogde percentages foetale misvormingen en het Guillain-Barré syndroom.


Wat is de functie van Oseltamivir wanneer het wordt toegediend tijdens de griep?

Answer: Oseltamivir (bekend onder de merknaam 'Tamiflu') is een prodrug die esterverschuiving vereist voor omzetting in de actieve vorm, Oseltamivircarboxylaat. Oseltamivir is de eerste oraal werkzame neuraminidase-remmer en het is een antiviraal middel voor de behandeling van varkensgriep.

Alle patiënten kregen specifieke antivirale therapie (oseltamivir).

Oseltamivir (bekend onder de merknaam 'Tamiflu') is een prodrug die esterverschuiving vereist voor omzetting in de actieve vorm, Oseltamivircarboxylaat. Oseltamivir was de eerste oraal werkzame neuraminidase-remmer die commercieel werd ontwikkeld door het Amerikaanse Gilead Sciences en wordt momenteel op de markt gebracht door F. Hoffmann-La Roche (Roche). Oseltamivir is een antiviraal middel dat werkt door de functie van het virale neuraminidase-eiwit te blokkeren. De Amerikaanse FDA heeft Oseltamivir goedgekeurd voor profylaxe van ongecompliceerde influenza A en B. Momenteel is Oseltamivir het enige eerstelijns verdedigingsmiddel beschikbaar voor de behandeling van varkensgriep.

Dit laatste is de bindingsholte voor 3 momenteel gebruikte neuraminidase-remmers: oseltamivir (Tamiflu), zanamivir (Relenza) en peramivir; dus de geneesmiddelen zouden effectief moeten blijven voor behandeling.

Hoewel een therapeutische dosis oseltamivir werd gegeven als antivirale behandeling voor de vroege therapie, werden ook andere therapeutische maatregelen genomen zoals energetische respiratoire en circulatoire ondersteuning, en immunosuppressieve therapie.

ACHTERGROND: Oseltamivirfosfaat (OP; Tamiflu) is een prodrug van de anti-influenza neuraminidase-remmer oseltamivircarboxylaat (OC) en is ontwikkeld voor de behandeling en preventie van zowel A- als B-stammen van influenza.

Oseltamivir (Tamiflu) is het belangrijkste antivirale middel dat beschikbaar is en een hoeksteen in de verdediging tegen een toekomstige influenza-pandemie.

Het land waar oseltamivir het meest wordt gebruikt is Japan, waar het wordt gebruikt voor de behandeling van seizoensgriep.

De veiligheid en verdraagbaarheid van Oseltamivir werden geverifieerd bij patiënten met een nieuwe variantinfectie A/H1N1.

Om de farmacokinetiek van oseltamivir en oseltamivircarboxylaat te onderzoeken bij kritisch zieke patiënten die continue venoveneuze hemodialyse (CVVHD) en/of extracorporale membraanoxygenatie (ECMO) kregen. Prospectieve, open-label, farmacokinetische studie. Intensivecareafdelingen van een academisch medisch centrum. Dertien kritisch zieke patiënten van 13 jaar of ouder met vermoedelijke of bevestigde H1N1-influenza die een recept voor oseltamivir hadden en gelijktijdig CVVHD en/of ECMO kregen tussen oktober 2009 en januari 2010. Oseltamivir 150 mg werd elke 12 uur nasogastrisch of naso-enterisch toegediend.

De studie omvatte 3351 patiënten bij wie influenza was vastgesteld met behulp van een antigeendetectietestkit. Oseltamivir werd toegediend aan 1818 patiënten met influenza A en 1485 patiënten met influenza B. Geen antivirale middelen werden toegediend aan 21 patiënten met influenza A of aan 27 patiënten met influenza B. Patiënten die oseltamivirtherapie kregen, werden verdeeld in 4 groepen op basis van de tijd tussen het begin van de koorts (temperatuur ≥ 37,5 graden C) en de toediening van de eerste dosis oseltamivir (0-12 uur, 13-24 uur, 25-36 uur en 37-48 uur).

Om het nut van oseltamivir bij ouderen te verduidelijken, gaven we oseltamivir aan alle bewoners toen een influenza A-uitbraak plaatsvond in een verzorgingshuis. Achtenzestig bewoners van het verzorgingshuis werden onderzocht waar de influenza A-uitbraak plaatsvond; 32 bewoners hadden koorts en 28 bewoners waren positief voor influenza A met directe enzymimmunoassay. Oseltamivir werd toegediend in een dosering van 75 mg tweemaal daags gedurende 5 dagen aan alle bewoners. Oseltamivir remde bijna het optreden van symptomen bij de influenza A-positieve koortsvrije groep.

Oseltamivir werd toegediend aan patiënten met griepachtige ziekte en bevestigde influenza, terwijl hun nauwe contacten oseltamivir profylactisch kregen.

Inzichten uit het onderzoeken van de interactie van oseltamivir (Tamiflu) met neuraminidase van het H1N1 varkensgriepvirus van 2009.

Evaluatie van de behandeling met Oseltamivir tijdens de H1N1 (varkensgriep) pandemie van 2009: het probleem van onvolledige klinische informatie.

Immunologische effecten van de oraal toegediende neuraminidase-remmer oseltamivir bij met influenza-virus geïnfecteerde en niet-geïnfecteerde muizen.

Orale oseltamivir verbetert de longfunctie en vermindert de frequentie van exacerbaties bij influenza-geïnfecteerde kinderen met astma.

Oseltamivir (Tamiflu) is een krachtig en selectief antiviraal middel dat wordt gebruikt om het griepvirus bij geïnfecteerde personen te bestrijden door neuraminidase (NA) te remmen, een griep-eiwit dat verantwoordelijk is voor de afgifte en verspreiding van de nakomeling virions.

Neuraminidase (NA)-remmers (Oseltamivir en Zanamivir) worden momenteel gebruikt als antivirale middelen tegen griep.

Oseltamivir en Zanamivir hebben een groot aantal interacties met het H1N1-virus van 2009 en de scorefunctie ondersteunt dit resultaat.

Het aantal interacties en de scorefunctie tonen aan dat Oseltamivir en Zanamivir in staat zullen zijn om de huidige pandemie van het H1N1-virus van 2009 effectief te beheersen.

Oseltamivir (Tamiflu) is momenteel het eerstelijns antivirale middel dat wordt ingezet om het griepvirus bij geïnfecteerde personen te bestrijden door neuraminidase te remmen, een griep-eiwit dat verantwoordelijk is voor de afgifte van nieuw gesynthetiseerde virions. Echter, oseltamivirresistentie is een kritisch probleem geworden door de snelle mutatie van het griepvirus.

Ongeveer 1,4% van de geteste isolaten is resistent tegen oseltamivir. We rapporteren een patiënt met een onderliggende hematologische maligniteit die werd opgenomen met influenza A (H1N1) van varkensorigine en bij wie het virus resistentie tegen oseltamivir ontwikkelde tijdens de therapie.

Oseltamivir (Tamiflu), een neuraminidase-remmer, wordt veel gebruikt voor de behandeling van influenza. Omdat bij sommige Japanse tieners abnormaal gedrag is waargenomen na gebruik van oseltamivir, is de veiligheid ervan in twijfel getrokken. Oseltamivir staat erom bekend de neuronale functie en het gedrag bij dieren te veranderen, vooral wanneer het wordt toegediend in combinatie met ethanol.

Oseltamivir (Tamiflu), een neuraminidase-remmer, is effectief voor de behandeling van zowel seizoensgriep als H5N1 influenza A-virusinfectie. Oseltamivir wordt over het algemeen goed verdragen en de meest voorkomende bijwerkingen zijn misselijkheid en braken. Echter, neuropsychiatrische gedragingen zoals springen en vallen van balkons door jonge patiënten die met oseltamivir werden behandeld, zijn gemeld uit Japan; dit heeft geleid tot waarschuwingen tegen het voorschrijven ervan door veel autoriteiten.

We observeerden ook 10 infecties met A/H1N1 influenza tijdens de zwangerschap, met een goede verdraagbaarheid van oseltamivir en zonder recente perinatale complicaties. CONCLUSIES: Van de 109 personen met varkensgriep hadden 67% geen gecompliceerde klinische manifestatie en herstelden zij binnen 3-4 dagen.

De meesten meldden dat oseltamivir een effectieve behandeling voor de griep was.

Het is nodig om toezicht te houden op oseltamivirresistentie bij varkensgriep.

De neuraminidase (NA) van het influenzavirus is het doelwit van antivirale middelen oseltamivir en zanamivir.

Volgens een onderzoek was oseltamivir matig effectief als profylaxe voor nauwe contacten van griepgevallen (6,6% in absolute waarden).

Oseltamivir: een eerstelijns verdediging tegen varkensgriep.

Oseltamivir dat dagelijks gedurende zes weken oraal wordt toegediend, is veilig en effectief voor de preventie van influenza.|


Wat is de samenstelling van het gamma-secretasecomplex?

Answer: Gamma-secretase is een multisubeenheid enzymcomplex dat bestaat uit vier eiwitten: preseniline 1 (PS1) of preseniline 2 (PS2), nicastrine, Aph-1 en Pen-2.

Gamma-secretase is een wijdverspreid multisubeenheid enzymcomplex dat betrokken is bij de pathogenese van de ziekte van Alzheimer en hematopoëtische maligniteiten door respectievelijk de abnormale verwerking van het amyloïde precursor-eiwit (APP) en Notch1.

Preseniline (PS1 of PS2) is het katalytische onderdeel van het gamma-secretasecomplex, dat de laatste proteolytische stap medieert die leidt tot het amyloïde bèta-peptide dat kenmerkend is voor de ziekte van Alzheimer (AD).

Gamma-secretase is een in het membraan ingebed multi-eiwitcomplex dat de laatste knip van het amyloïde precursor-eiwit (APP) gerelateerd aan de ziekte van Alzheimer katalyseert tot amyloïde-bèta peptiden van variabele lengte (37-43 aminozuren) via een ongebruikelijke intramembraan knip.

Het gamma-secretasecomplex verwerkt substraat-eiwitten binnen membranen en bestaat uit vier eiwitten: preseniline (PS), nicastrine, Aph-1 en Pen-2. PS bevat de enzymatische activiteit van het complex, en er zijn twee zoogdierlijke PS-homologen: PS1 en PS2.

Gamma-secretase staat bekend om vier belangrijke eiwitcomponenten te bevatten: preseniline (PS), nicastrine, Aph-1 en Pen-2, die allemaal integrale membraaneiwitten zijn.

Hier beschrijven we de associatie van alle vier componenten van het gamma-secretasecomplex, namelijk preseniline 1 (PS1)-afgeleide fragmenten, rijpe nicastrine, APH-1 en PEN-2, met cholesterolrijke detergent-onoplosbare membraandomeinen (DIM) van niet-neurale cellen en neuronen die voldoen aan de criteria van lipide-raften.

Daarentegen is het authentieke transmembranaire domein (TMD) van NCT cruciaal vereist voor de interactie met gamma-secretasecomplexcomponenten en voor de vorming van een actief gamma-secretasecomplex.

Actief gamma-secretase is een tetramere eiwitcomplex bestaande uit preseniline-1 (of -2), nicastrine, PEN-2 en Aph-1a (of -1b).

Gamma-secretasecomplexen die N- en C-terminale fragmenten van verschillende preseniline-oorsprong bevatten, behouden normale gamma-secretaseactiviteit.

Co-overexpressie van preseniline-1 of APH-1 hief waarschijnlijk de remming van gamma-secretase op door te voorkomen dat CRB2 in het gamma-secretasecomplex werd opgenomen.

We concluderen dat een PS1/Pen2/Aph1a trimeer complex een actief enzym is, met biochemische eigenschappen vergelijkbaar met die van gamma-secretase en ongeveer 50% van de activiteit wanneer genormaliseerd op PS1 N-terminale fragmentniveaus.

γ-Secretase is betrokken bij de gereguleerde intramembraanproteolyse van amyloïde-β-eiwitprecursor (AβPP) en vele andere belangrijke fysiologische substraten. γ-secretase is een multiproteïsch complex bestaande uit vier hoofdcomponenten, namelijk preseniline 1 of 2, APH-1, PEN-2 en nicastrine.

Amyloïde precursor-eiwit associeert met een nicastrine-afhankelijke dockingplaats op het preseniline 1-gamma-secretasecomplex in cellen, aangetoond door fluorescentielevensduurbeeldvorming.

Activiteitsafhankelijke isolatie van het preseniline-gamma-secretasecomplex onthult nicastrine en een gamma-substraat.

Karakterisering van het gereconstitueerde gamma-secretasecomplex uit Sf9-cellen die preseniline 1, nicastrine, aph-1a en pen-2 co-expressen.

p53-afhankelijk Aph-1 en Pen-2 anti-apoptotisch fenotype vereist de integriteit van het gamma-secretasecomplex maar is onafhankelijk van de activiteit ervan.

Hier tonen we aan dat alle bekende gamma-secretasecomplexen actief zijn in APP-verwerking en dat alle combinaties van APH-1-varianten met ofwel FAD-mutant PS1 of PS2 pathogene Abeta(42)-productie ondersteunen.

Om de functionele gelijkenis tussen complexen met verschillende PS-samenstelling te karakteriseren, analyseerden we PS1, PS2 en chimere PS samengesteld uit het NTF van PS1 en CTF van PS2, of omgekeerd, in assemblage en functie van het gamma-secretasecomplex.

Terwijl beta-secretase een klassieke aspartylprotease is, wordt gamma-secretaseactiviteit geassocieerd met een hoog moleculair gewicht complex. Een van de complexcomponenten die kritisch vereist is voor gamma-secretaseactiviteit is nicastrine (NCT). Hier onderzoeken we de assemblage van NCT in het gamma-secretasecomplex.

De rijping van exogene NCT, de vorming van het gamma-secretasecomplex en de proteolytische functie werden vervolgens onderzocht. Dit toonde aan dat de cytoplasmatische staart van NCT overbodig is voor de assemblage en functie van het gamma-secretasecomplex. Daarentegen is het authentieke TMD van NCT cruciaal vereist voor de interactie met gamma-secretasecomplexcomponenten en voor de vorming van een actief gamma-secretasecomplex.

Dit toonde aan dat de cytoplasmatische staart van NCT overbodig is voor de assemblage en functie van het gamma-secretasecomplex. Daarentegen is het authentieke TMD van NCT cruciaal vereist voor de interactie met gamma-secretasecomplexcomponenten en voor de vorming van een actief gamma-secretasecomplex. Noch oplosbare NCT zonder membraananker, noch NCT met een heteroloog TMD werden in het gamma-secretasecomplex ingebouwd.

Dit kon ook worden aangetoond in celvrije assays, waarbij bovendien preseniline-1, de katalytische subeenheid van het gamma-secretasecomplex, uit lipid rafts werd verschoven.

In PS1(-/-)/PS2(-/-) en NCT(-/-) fibroblasten falen gamma-secretasecomponenten die nog aanwezig zijn detergentresistent te worden, wat suggereert dat raftassociatie gamma-secretasecomplexassemblage vereist.


Noem de kinasen die het eiwit Bora fosforyleren.

Answer: Tijdens de celdeling wordt Bora meervoudig gefosforyleerd door verschillende celcycluskinasen, waaronder Aurora A en Plk1, en GSK3β en Cdk1, zij het op verschillende locaties.

Tijdens de celdeling wordt Bora meervoudig gefosforyleerd door verschillende celcycluskinasen, waaronder Aurora A en Plk1, zij het op verschillende locaties.

Evenzo vinden we dat fosforylering van Bora door Cdk1 de fosforylering van menselijke Plk1 door Aurora A bevordert, wat suggereert dat dit mechanisme behouden is bij mensen.

we tonen aan dat de belangrijkste mitotische kinase Cdk1 bijdraagt aan de activatie van Plk1 via SPAT-1/Bora fosforylering

de potentiële rol van Bora-fosforylering door Cdk1 in dit proces

fosforylering van Bora op de Cdk-consensusplaats T52 blokkeert de afbraak van Bora.

Hier gebruikten we de LC-MS/MS fosfopeptide mapping assay om 13 in vivo hBora-fosforyleringsplaatsen te identificeren en karakteriseerden we dat GSK3β kan interageren met hBora en hBora kan fosforyleren op Ser274 en Ser278.


Zijn deleties van chromosomale regelgevende grenzen geassocieerd met aangeboren ziekten?

Answer: Ja. Enhancer-adoptie veroorzaakt door deleties van regelgevende grenzen kan bijdragen aan een aanzienlijk minderheid van fenotypen met kopie-aantalvariaties en moet daarom worden meegenomen in hun medische interpretatie.

Deleties van chromosomale regelgevende grenzen zijn geassocieerd met aangeboren ziekten.

Onze resultaten suggereren dat enhancer-adoptie veroorzaakt door deleties van regelgevende grenzen kan bijdragen aan een aanzienlijk minderheid van fenotypen met kopie-aantalvariaties en moet daarom worden meegenomen in hun medische interpretatie.


Wat is de rol van het UBC9-enzym in de eiwitsumoyleringsroute?

Answer: De kleine ubiquitine-achtige modifier (SUMO)-route in eukaryoten is een essentiële post-translationele modificatie die nodig is voor diverse cellulaire processen, ontwikkeling en organelbiogenese. Het SUMO-conjugerende enzym (Ubc9) is het enige conjugatie-enzym in de SUMO-route.

Onder de eiwitten die betrokken zijn bij de sumoyleringsroute is Ubc9 het enige E2-conjugerende enzym dat nodig is voor sumoylering en speelt het een centrale rol door te interageren met bijna alle partners die nodig zijn voor sumoylering.

We vonden ook een duidelijke stijging in de niveaus van Ubc9, het enige tot nu toe geïdentificeerde SUMO-conjugatie-enzym.

Ubiquitine-conjugerend enzym 9 (Ubc9), het enige conjugatie-enzym voor sumoylering, reguleert de eiwitfunctie en speelt een belangrijke rol in sumoyleringsgemedieerde cellulaire routes.

De kleine ubiquitine-achtige modifier (SUMO)-route in eukaryoten is een essentiële post-translationele modificatie die nodig is voor diverse cellulaire processen, ontwikkeling en organelbiogenese. Het SUMO-conjugerende enzym (Ubc9) is een belangrijk conjugatie-enzym in de SUMO-route.

Western blot-analyse, EMSA, ELISA, confocale microscopie en immunoprecipitatie toonden aan dat drastische weefselhypoxie, verhoogde niveaus van eiwitten geconjugeerd door small ubiquitin-related modifier-1 (SUMO-1), Ubc9 (het enige bekende conjugatie-enzym voor de sumoyleringsroute) of HIF-1α, de sumoylering van HIF-1α versterkten, de translocatie naar de kern bevorderden en de transcriptieactiviteit van HIF-1α in RVLM-neuronen verhoogden, wat voorkwam tijdens de pro-life fase van experimentele hersendood.

UBC9 is het enige E2-conjugerende enzym dat bij dit proces betrokken is, en verlies van UBC9 schakelt de SUMOylatieroute volledig uit.

Hier hebben we gastheercel-eiwitten geïdentificeerd die betrokken zijn bij de cellulaire SUMOylatieroute, SUMO-1 (kleine ubiquitine-achtige modifier) en UBC9, een SUMO-1 conjugatie-enzym dat interacteert met het Core-eiwit van het klassieke varkensziektevirus (CSFV).

In deze studie vonden we dat de SUMOylatieroute betrokken was bij de levenscyclus van DENV, aangezien DENV-replicatie werd verminderd door het stilleggen van het cellulaire gen Ubc9, dat codeert voor het enige E2-conjugerende enzym dat nodig is voor SUMOylatie.

Hier tonen we aan dat de synaptische diffusie van Ubc9, het enige conjugatie-enzym van de sumoyleringsroute, wordt gereguleerd door synaptische activiteit.

De SUMO-route loopt parallel aan de klassieke ubiquitinylatieroute met drie afzonderlijke stappen: activatie met het enzym E1, conjugatie met het E2-enzym UBC9, en substraatstimulatie via de coöperatieve associatie van UBC9 en E3-ligases.

RAP80 interageert met het SUMO-conjugerende enzym UBC9 en is een nieuw doelwit voor sumoylering.

Hoewel er meerdere E2-enzymen nodig zijn voor ubiquitinering, is er slechts één E2-conjugerend enzym voor sumoylering, namelijk Ubc9.

In overeenstemming met een rol van sumoylering in het remmen van Tec1-activiteit, leidt het specifiek verhogen van de sumoylering van Tec1 door het te fuseren met het sumoylerende enzym Ubc9 tot een dramatische afname van de transcriptieactiviteit van Tec1.

Ubc9 is een E2-conjugerend enzym dat nodig is voor sumoylering en is betrokken bij de regulatie van verschillende kritieke cellulaire routes.

We hebben ook placenta-explantaten blootgesteld aan hypoxie om het effect op de SUMOylatieroute te bestuderen. We observeerden een constante expressie van SUMO1-3, het SUMO-geconjugeerde enzym UBC9 en de deSUMOylerende enzymen - SENPs, gedurende de normale zwangerschap.

Er is gerapporteerd dat ubiquitine-conjugerend enzym 9 (Ubc9), het unieke enzym 2 in de sumoyleringsroute, in veel kankers wordt opgereguleerd.

Hier onderzochten we remming van sumoylering als een nieuwe antifibrotische benadering. Sumoylering werd geremd door siRNA-gemedieerde knockdown van het Small Ubiquitin-like MOdifiers (SUMO) E2-conjugerende enzym Ubc9, dat essentieel is voor sumoylering.

Een nieuwe route die bijdraagt aan de afbraak van mutant CFTR wordt gemedieerd door het kleine hitte-schok-eiwit Hsp27, dat samenwerkt met Ubc9, het E2-enzym voor SUMOylatie, om mutant CFTR selectief te conjugeren met SUMO-2/3.

Door transfectie van Ets-1 wildtype (WT) of de sumoyleringsdeficiënte versie (Ets-1 K15R/K227R), evenals WT of mutant eiwitten van de SUMO-route, toonden we verder aan dat het E2 SUMO-conjugerende enzym Ubc9 en een E3 SUMO-ligase, PIASy, de sumoylering van Ets-1 kunnen versterken, terwijl een SUMO-protease, SENP1, Ets-1 kan desumoyleren.

De resultaten tonen aan dat basale SUMO-modificatie vereist is voor stimuli-geïnduceerde p100-fosforylering en dat het blokkeren van SUMOylatie van p100, hetzij door gerichte mutatie of door siRNA-gerichte vermindering van het E2 SUMO-conjugerende enzym Ubc9, de verwerking van p100 en uiteindelijke activatie van de alternatieve NF-kappaB-route door verschillende fysiologische stimuli remt.

Sumoylering verloopt via een enzymatische route die mechanistisch analoog is aan ubiquitinering, maar een ander E1-activatie-enzym en Ubc9 vereist, een SUMO-specifiek E2-conjugerend enzym.

SUMO-conjugerend enzym E2 UBC9 medieert de sumoylering van virale immediate-early eiwitten in rivierkreeften om de reproductie van het white spot syndrome-virus te faciliteren.

DOEL: De rol bepalen van ubiquitine-conjugerend enzym 9 (UBC9), een klein ubiquitine-achtig modifier-conjugerend enzym, in de eiwitkwaliteitscontrole van cardiomyocyten.

Ubiquitine-conjugerend enzym 9 (Ubc9), het enige conjugatie-enzym voor sumoylering, reguleert de eiwitfunctie en speelt een sleutelrol in tumorvorming.

In deze studie hebben we de rol van Tax SUMOylatie herbezocht met een strategie gebaseerd op het richten op Ubc9, het unieke E2 SUMO-conjugerende enzym.

Gezamenlijk leveren deze bevindingen bewijs voor gereguleerde sumoylering als een mechanisme om de activiteit van Tec1 te moduleren en valideren ze Ubc9-fusiegerichte sumoylering als een nuttige benadering voor het bestuderen van eiwitsumoylering.

We rapporteren dat de hoogrisico HPVE6-eiwitten de intracellulaire hoeveelheid van het enige SUMO-conjugatie-enzym, Ubc9, verminderen, samen met een afname van de gastheersumoylering.

Als het enige E2-enzym voor SUMOylatie is Ubc9 voornamelijk in de kern aanwezig.

De expressie van kleine ubiquitine-achtige modifier (SUMO)-moleculen, SUMO E1-activatie-enzymen SAE1 en SAE2, SUMO E2-conjugatie-enzym UBC9 en de de-sumoyleringsenzymen sentrin/SUMO-specifieke proteasen (SENP)1 werd geïmmunolokaliseerd in cellen van de tussenwervelschijf (IVD) van ratten.


Kan de Micro-C XL methode mononucleosoomresolutie bereiken?

Answer: Ja. Micro-C XL is een verbeterde methode voor de analyse van chromosoomvouwing op mononucleosoomresolutie.

Wij presenteren Micro-C XL, een verbeterde methode voor de analyse van chromosoomvouwing op mononucleosoomresolutie.

Micro-C XL: het onderzoeken van chromosoomconformatie van het nucleosoom tot het gehele genoom.

Micro-C XL biedt een enkele test om chromosoomvouwing te onderzoeken op lengteschalen van het nucleosoom tot het volledige genoom.


Kan diabetes worden veroorzaakt door een defect in een kaliumkanaal?

Answer: Mutaties in het KATP-kanaal kunnen leiden tot neonatale diabetes.

Mutaties in KATP-kanaalgenen kunnen resulteren in hypo- of hypersecretie van insuline, zoals bij neonatale diabetes mellitus en congenitaal hyperinsulinisme, respectievelijk.

Tot op heden zijn alle patiënten met neonatale diabetes als gevolg van een mutatie in de porievormende subeenheid van het kanaal (Kir6.2, KCNJ11) heterozygoot voor de mutatie.

Wij rapporteren het eerste klinische geval van neonatale diabetes veroorzaakt door een homozygote KCNJ11-mutatie.

Diffuse congenitale hyperinsulinisme in de kindertijd (CHI-D) ontstaat door mutaties die het KATP-kanaal inactiveren;

Wij rapporteren een geval van een 6 weken oude zuigeling met diabetes mellitus gebaseerd op een genetisch defect in de sulfonylureareceptor 1 (SUR1), een ATP-gevoelig kalium (KATP) kanaaleiwit.

Bij diabetes is de functie van het vasculaire KATP-kanaal aangetast.


Welke fimA-genotypen worden geassocieerd met ziekte?

Answer: FimA is gekarakteriseerd als een belangrijke virulentiefactor voor P. gingivalis, en veel studies, zowel dierproeven als klinische onderzoeken, hebben fimA-genotypen II, Ib en IV geassocieerd met ziekte (parodontitis en cardiovasculaire ziekte)

FimA is gekarakteriseerd als een belangrijke virulentiefactor voor P. gingivalis, en veel studies, zowel dierproeven als klinische onderzoeken, hebben fimA-genotypen II, Ib en IV geassocieerd met ziekte (parodontitis en cardiovasculaire ziekte)

Lange fimbriae (FimA) zijn belangrijke virulentiefactoren van Porphyromonas gingivalis. Op basis van de diversiteit van het fimA-gen wordt deze soort ingedeeld in 6 genotypen.

In gevallen van chronische apicale parodontitis was P. gingivalis variant type IV het meest voorkomend (24%), gevolgd door types I (20%), II (16%) en III (8%). In acute abcesmonsters was variant type II het meest voorkomend (12%), gevolgd door types III en IV (elk 8%) en type I (4%).

We tonen aan dat P. gingivalis-stammen met genotype I en II van FimA efficiënt zijn in interactie met speeksel of S. gordonii.

Er bestaat een sterke associatie tussen Porphyromonas gingivalis fimA-genotypen II en Ib en chronische parodontitis in de Spaanse populatie. Het meest voorkomende genotype bij parodontale patiënten is II.

Onze resultaten suggereren dat de aanwezigheid van P. gingivalis geassocieerd is met parodontale aandoeningen, en dat type II, IV en de combinatie Ib/II het meest voorkomen onder fimA-genotypen.

Statistische analyse toonde echter aan dat er een significantere correlatie werd gevonden tussen parodontitis en het voorkomen van type Ib fimA.

Type II van fimA was het meest voorkomende genotype van P. gingivalis bij patiënten met AgP.

De populatie Tregs nam verder af bij patiënten met type II FimA vergeleken met de andere types. P. gingivalis FimA genotype II was het dominante type geassocieerd met een verminderde Treg-populatie.

Er werd een trend vastgesteld naar een hogere frequentie van het FimA II-genotype bij patiënten met matige en ernstige parodontitis.

Het fimA type Ib-genotype van P. gingivalis bleek een cruciale rol te spelen bij de vernietiging van peri-implantair weefsel, wat suggereert dat het een afzonderlijke risicofactor voor peri-implantitis kan zijn.


Wordt rucaparib gebruikt voor de behandeling van eierstokkanker?

Answer: Ja, rucaparib is een PARP-remmer die wordt gebruikt voor de behandeling van eierstokkanker.

Hoewel olaparib de eerste PARP-remmer is die goedkeuring heeft gekregen voor de behandeling van eierstokkanker, zijn ook andere, waaronder rucaparib en niraparib, duidelijk effectief bij deze ziekte en zullen de resultaten van lopende gerandomiseerde onderzoeken binnen een jaar of twee hun respectieve rollen verduidelijken.

Vergelijkbare onderzoeken met andere PARP-remmers (rucaparib, niraparib en veliparib) zijn gaande en omvatten ook niet-BRCA-gemuteerde eierstokkanker.

IMPLICATIES VOOR DE PRAKTIJK: De poly(ADP-ribose) polymerase (PARP) remmer olaparib heeft recent goedkeuring gekregen van de Food and Drug Administration (FDA) en de European Medicines Agency (EMA), waarbij een tweede middel (rucaparib) waarschijnlijk binnenkort zal worden goedgekeurd.

Eierstokkankers vertonen defecten in non-homologous end joining die resulteren in resistentie tegen rucaparib.

Er zijn een aantal andere PARP-remmers in een laat klinisch ontwikkelingsstadium bij eierstokkanker, waaronder rucaparib, niraparib, veliparib en talazoparib.

Rucaparib bij teruggekeerde, platinum-gevoelige hooggradige eierstokkanker (ARIEL2 Deel 1): een internationale, multicenter, open-label fase 2 studie.

INTERPRETATIE: Bij patiënten met BRCA-mutante of BRCA-wildtype en LOH hoge platinum-gevoelige eierstokkankers die behandeld werden met rucaparib, was de progressievrije overleving langer dan bij patiënten met BRCA-wildtype LOH lage kankers. Onze resultaten suggereren dat beoordeling van tumor LOH kan worden gebruikt om patiënten met BRCA-wildtype platinum-gevoelige eierstokkankers te identificeren die mogelijk baat hebben bij rucaparib.

Genomische LOH kan de respons op rucaparib bij eierstokkanker voorspellen.

Hoge LOH wordt geassocieerd met respons op de PARP-remmer rucaparib bij BRCA-wildtype eierstokkanker.

Therapeutisch potentieel van de poly(ADP-ribose) polymerase remmer rucaparib voor de behandeling van sporadische menselijke eierstokkanker.

Hier onderzoeken we de potentiële rol van de PARP-remmer rucaparib (CO-338, voorheen bekend als AG014699 en PF-01367338) voor de behandeling van sporadische eierstokkanker.

Rucaparib ontving de Breakthrough Therapy-onderscheiding van de Amerikaanse FDA voor de behandeling van platinum-gevoelige BRCA-gemuteerde gevorderde eierstokkankerpatiënten die meer dan twee lijnen van platinum-gebaseerde therapie hadden ontvangen.

Lopende klinische onderzoeken beoordelen de werkzaamheid van rucaparib alleen of in combinatie met andere cytotoxische geneesmiddelen, voornamelijk bij borstkanker- en eierstokkankerpatiënten met mutaties in de borstkanker geassocieerde (BRCA) genen. DOEL: We wilden vaststellen of de multidrug-effluxtransporters ABCG2 (BCRP) en ABCB1 (P-gp, MDR1) de orale beschikbaarheid en hersenpenetratie van rucaparib bij muizen beïnvloeden. RESULTATEN: In vitro werd rucaparib efficiënt getransporteerd door zowel menselijke ABCB1 als ABCG2, en zeer efficiënt door muizen Abcg2.

Lopende klinische onderzoeken beoordelen de werkzaamheid van rucaparib alleen of in combinatie met andere cytotoxische geneesmiddelen, voornamelijk bij borstkanker- en eierstokkankerpatiënten met mutaties in de borstkanker geassocieerde (BRCA) genen. We wilden vaststellen of de multidrug-effluxtransporters ABCG2 (BCRP) en ABCB1 (P-gp, MDR1) de orale beschikbaarheid en hersenpenetratie van rucaparib bij muizen beïnvloeden. In vitro werd rucaparib efficiënt getransporteerd door zowel menselijke ABCB1 als ABCG2, en zeer efficiënt door muizen Abcg2.

We onderzochten de werkzaamheid en veiligheid van rucaparib als monotherapie bij dragers van een germinale (g) BRCA-mutatie met gevorderde borstkanker en eierstokkanker. Fase II, open-label, multicenter onderzoek van rucaparib bij bewezen BRCA-1/2 mutatiedragers met gevorderde borstkanker en/of eierstokkanker, WHO PS 0-1 en normale orgaanfunctie.

Deze resultaten ondersteunen verdere klinische evaluatie van rucaparib, hetzij als monotherapie of als aanvulling op chemotherapie voor de behandeling van sporadische eierstokkanker.<CopyrightInformation>©2013 AACR</C

Deze resultaten ondersteunen verdere klinische evaluatie van rucaparib, hetzij als monotherapie of als aanvulling op chemotherapie voor de behandeling van sporadische eierstokkanker.|


Wat is de rol van cohesines bij het IFNG-locus?

Answer: Cohesines vormen celtype-specifieke langafstand chromosomale cis-interacties bij het ontwikkelingsgereguleerde IFNG-locus. Daarom wordt het vermogen van cohesine om de chromosoomtopologie te beperken niet alleen gebruikt voor het doel van zusterchromatide-cohesie, maar ook om de ruimtelijke conformatie van specifieke loci dynamisch te definiëren. Dit nieuwe aspect van cohesinefunctie is waarschijnlijk belangrijk voor normale ontwikkeling en ziekte.

Cohesines vormen chromosomale cis-interacties bij het ontwikkelingsgereguleerde IFNG-locus.

Hier tonen we aan dat cohesine de topologische en mechanistische basis vormt voor celtype-specifieke langafstand chromosomale interacties in cis bij het ontwikkelingsgereguleerde cytokine-locus IFNG. Daarom wordt het vermogen van cohesine om de chromosoomtopologie te beperken niet alleen gebruikt voor het doel van zusterchromatide-cohesie, maar ook om de ruimtelijke conformatie van specifieke loci dynamisch te definiëren. Dit nieuwe aspect van cohesinefunctie is waarschijnlijk belangrijk voor normale ontwikkeling en ziekte.


Beschrijf het Wellens-syndroom.

Answer: Het Wellens-syndroom (WS) is een aandoening die wordt gekenmerkt door typische veranderingen op het ECG, namelijk biphasische T-golf inversies (minder vaak) of symmetrische en diep geïnverteerde T-golven (inclusief 75%) in de V2-V3 borstafleidingen.

INLEIDING: Het Wellens-syndroom (WS) is een aandoening die wordt gekenmerkt door typische veranderingen op het ECG, namelijk biphasische T-golf inversies (minder vaak) of symmetrische en diep geïnverteerde T-golven (inclusief 75%) in de V2-V3 borstafleidingen.

ACHTERGROND: Reperfusie na coronaire occlusie (myocardinfarct, MI), zoals bij het Wellens-syndroom, wordt vaak op het ECG weergegeven als T-golf inversie in de afleidingen boven de aangedane myocardiale wand(en).

Haar presentatie was zorgwekkend voor een acuut coronair syndroom, met name Wellens-syndroom, gezien de verhoogde troponinespiegels, het ontbreken van ST-segment veranderingen en de karakteristieke T-golf bevindingen.

Onheilspellende T-golf inversies: Wellens-syndroom herzien.

Het Wellens-syndroom wordt gekenmerkt door T-golf veranderingen op het elektrocardiogram (ECG) tijdens pijnvrije periodes bij een patiënt met intermitterende angina pectoris.

We beschrijven een geval van een 42-jarige man, met een eerdere episode van angina en een normaal ECG en serumcardiale markers, en twee maanden later de bevinding van biphasische T-golven in afleidingen V2-V3 en diep geïnverteerde T-golven in V4-V5 bij een asymptomatische arbeidskeuring. Dit is een typisch ECG-patroon van het Wellens-syndroom.

Terwijl het Wellens-syndroom wordt gekenmerkt door symmetrisch geïnverteerde T-golven met behouden R-golven in de precordiale afleidingen, wat wijst op een dreigend myocardinfarct door een kritieke proximale stenose van de linker anterior descenderende arterie, is het pseudo-Wellens-syndroom veroorzaakt door coronaire spasmen ook zelden gerapporteerd in de literatuur.

Het Wellens-elektrocardiogram (ECG) patroon van dynamische T-golf inversie in de anterieure afleidingen wordt waargenomen bij klinische aandoeningen die worden gekenmerkt door reversibele linker ventrikel (LV) dysfunctie (gestoord myocard), zowel ischemisch als niet-ischemisch.

Het initiële elektrocardiogram (ECG) toonde biphasische T-golven in V2-V4, wat werd herkend als het Wellens-syndroom, of acuut coronaire T-golf syndroom.


Welke menselijke ziekte wordt geassocieerd met gemuteerd UBQLN2

Answer: Genmutaties in UBQLN2 veroorzaken dominante overerving van amyotrofische laterale sclerose (ALS).

Ten slotte hebben we vastgesteld dat mutaties in UBQLN2, die neurodegeneratie bij mensen veroorzaken, defect zijn in chaperonbinding, de verwijdering van aggregaten belemmeren en cognitieve tekorten veroorzaken bij muizen.

UBQLN2-mutaties worden gedetecteerd bij ALS-gevallen.

C9ORF72- en UBQLN2-mutaties zijn oorzaken van amyotrofische laterale sclerose in Nieuw-Zeeland

Missense-mutaties in ubiquiline 2 (UBQLN2) veroorzaken ALS met frontotemporale dementie (ALS-FTD).

Amyotrofische laterale sclerose (ALS) is de meest voorkomende motorneuronziekte bij volwassenen. Klassieke ALS wordt gekenmerkt door het afsterven van bovenste en onderste motorneuronen, wat leidt tot progressieve verlamming. Ongeveer 10% van de ALS-patiënten heeft een familiaire vorm van de ziekte. Talrijke verschillende genmutaties zijn gevonden in familiale gevallen van ALS, zoals mutaties in superoxide dismutase 1 (SOD1), TAR DNA-bindend eiwit 43 (TDP-43), fused in sarcoma (FUS), C9ORF72, ubiquiline-2 (UBQLN2), optineurin (OPTN) en anderen.

Een mutatie in het ubiquiline 2-gen (UBQLN2) werd recentelijk geïdentificeerd als oorzaak van X-gebonden amyotrofische laterale sclerose (ALS)/frontotemporale dementie (FTD)

De interesse in de eiwitten is toegenomen door de ontdekking dat genmutaties in UBQLN2 dominante overerving van amyotrofische laterale sclerose (ALS) veroorzaken.


Welke ApoE-isoform wordt geassocieerd met hyperlipoproteïnemie?

Answer: Type III hyperlipoproteïnemie (HLP) wordt gekenmerkt door de ophoping van restant-lipoproteïnen in het plasma en wordt geassocieerd met het ApoE2-isoform. ApoE2 bindt slecht aan de receptoren voor lipoproteïnen met een lage dichtheid (LDL-receptoren), wat resulteert in defecte klaring van restant-lipoproteïnen.

ApoE2, dat verschilt van apoE3 door de enkele aminozuursubstitutie Arg158Cys nabij de LDLR-herkenningsplaats, vertoont verminderde binding aan de receptor en een onvermogen om de klaring van triglyceridenrijke lipoproteïnerestantdeeltjes te bevorderen; dit isoform wordt geassocieerd met type III hyperlipoproteïnemie.

Type III hyperlipoproteïnemie (HLP), een aandoening die geassocieerd wordt met een hoge incidentie van voortijdige cardiovasculaire ziekten, wordt gekenmerkt door de ophoping van restant-lipoproteïnen in het plasma. Het primaire genetische defect bij patiënten met type III HLP is de aanwezigheid van apolipoproteïne E2 (apoE2), een isoform van apoE, en de ophoping van restant-lipoproteïnen in het plasma wordt toegeschreven aan de aanwezigheid van apoE2, dat slecht bindt aan LDL-receptoren, wat resulteert in defecte klaring van restant-lipoproteïnen.

De polymorfie van ApoE2 is goed bekend vanwege de relatie met type III hyperlipoproteïnemie, en het veelvoorkomende apoE2-isoform wordt gecodeerd door het R158C-allel.

Verminderde expressie van de LDLR wordt beschouwd als een uitlokkende factor in de pathogenese van type III hyperlipoproteïnemie (HLP) bij sommige mensen die homozygoot zijn voor het apoE2-allel (APOE*2).

Over het geheel genomen verhelpt het 2,3-voudige van het normale niveau van LDLR-boodschap bij heterozygoten volledig type III HLP veroorzaakt door homozygotie voor het menselijke APOE*2-allel, waardoor hun plasma-lipoproteïneprofiel genormaliseerd wordt.

Isoform (allel)-specifieke effecten omvatten de associatie van apoE2 met de genetische aandoening type III hyperlipoproteïnemie en met zowel een verhoogd als verlaagd risico op atherosclerose, en de associatie van apoE4 met een verhoogd risico op zowel atherosclerose als de ziekte van Alzheimer, verminderde cognitieve functie en verminderde neurietgroei; isoformspecifieke verschillen in cellulaire signaalgebeurtenissen kunnen ook bestaan.

Type III hyperlipoproteïnemie en spontane atherosclerose bij muizen als gevolg van genvervanging van muis Apoe door menselijke Apoe*2.

Muizen die menselijke apoE2 (2/2) tot expressie brengen, vertonen vrijwel alle kenmerken van type III hyperlipoproteïnemie.

ApoE heeft drie belangrijke genetisch bepaalde isoproteïnen in plasma, aangeduid als apoE-2, apoE-3 en apoE-4, waarbij homozygotie voor het allel dat codeert voor apoE-2 geassocieerd wordt met dysbetalipoproteïnemie of type III hyperlipoproteïnemie (HLP).

Type III hyperlipoproteïnemie wordt typisch geassocieerd met homozygotie voor apolipoproteïne (apo) E2 (Arg158----Cys).

ApoE is een polymorf eiwit, en homozygotie voor het E2-allel wordt geassocieerd met type III hyperlipoproteïnemie.

Homozygotie voor de apolipoproteïne (apo) E-variant apoE2 (158 Arg----Cys) leidt onvermijdelijk tot dysbetalipoproteïnemie, en wanneer dit geassocieerd wordt met obesitas of een gen voor hyperlipidemie, resulteert dit in type III hyperlipoproteïnemie.

Uit gegevens over een hoge associatie van het apo E4-allel met cardiovasculaire ziekte en hypercholesterolemie, kan het apo E-isoform een van de bepalende factoren zijn van hyperlipoproteïnemie.

Hoewel de associatie van het apo E2-isoform met primaire dysbetalipoproteïnemie en hyperlipoproteïnemie type III goed is vastgesteld, is het effect van apo E2 op het verlagen van plasma- en LDL-cholesterol en het fenomeen dat apo E4 deze parameters verhoogt bij de ontwikkeling van coronaire hartziekte nog steeds onderwerp van controversiële discussie.

In de normale populatie is het ApoE3-isoform het meest voorkomend, en ApoE2 of E4 wordt vaak geassocieerd met hyperlipoproteïnemie.

In de normale populatie is het apo E3-isoform het meest voorkomend en wordt apo E2 of E4 vaak geassocieerd met hyperlipoproteïnemie.

We beschrijven een nieuwe variant van apoE, apoE-1Harrisburg, die, in tegenstelling tot apoE-2, dominant geassocieerd is met type III HLP.

Type III hyperlipoproteïnemie wordt gekenmerkt door vertraagde katabolisme van chylomicronen en VLDL-restanten en wordt geassocieerd met homozygotie voor het apoE-2-allel.

De associatie van het E2/2-fenotype met type IV/V hyperlipoproteïnemie in plaats van type III hyperlipoproteïnemie bij identieke tweelingbroers bracht ons ertoe de primaire structuur van hun apoE te onderzoeken.

ApoE2 is defect in binding en homozygotie voor apoE2 wordt geassocieerd met type III hyperlipoproteïnemie (HLP).

Homozygote dragers van apoE2 hebben een verhoogd risico op het ontwikkelen van type III hyperlipoproteïnemie, terwijl apoE4 geassocieerd wordt met verhoogde niveaus van cholesterol in lipoproteïnen met een lage dichtheid.

Patiënten die homozygoot zijn voor apolipoproteïne E2 lopen een verhoogd risico op type III hyperlipoproteïnemie, en apoE2 kan beschermend zijn tegen de ziekte van Alzheimer.


Kan hypofosfatemische rachitis craniosynostose veroorzaken?

Answer: Ja, hypofosfatemische rachitis kan craniosynostose veroorzaken.

Deze studie onderzoekt een reeks patiënten met hypofosfatemische rachitis en craniosynostose om het klinische verloop en de geassocieerde craniofaciale afwijkingen te karakteriseren.

Hypofosfatemische rachitis en craniosynostose: een multicenter casusserie.

Secundaire craniosynostose ontwikkelt zich postnataal door metabole of mechanische factoren. De meest voorkomende metabole oorzaak is hypofosfatemische rachitis, die verschillende etiologieën kent. Veranderingen in de schedelvorm treden later op en met een meer heterogene presentatie vergeleken met primaire craniosynostose.

Craniosynostose kan genetisch gekoppeld zijn, of veroorzaakt worden door metabole ziekten zoals rachitis, die het gevolg is van een tekort of gestoorde stofwisseling van vitamine D, magnesium, fosfor of calcium, leidend tot hypomineralisatie van het bot. X-gebonden dominante hypofosfatemische rachitis (XLHR) is het meest voorkomende genetische type hypofosfatemische rachitis en wordt veroorzaakt door kiembaanmutaties in het PHEX-gen. Bij XLHR zijn slechts enkele casusrapporten van craniosynostose beschreven.

Papiloedeem in de context van X-gebonden hypofosfatemische rachitis met craniosynostose.

X-gebonden hypofosfatemische rachitis en craniosynostose.

X-gebonden hypofosfatemische (XLH) rachitis is de meest voorkomende vorm van metabole rachitis, en er zijn meldingen die XLH rachitis koppelen aan craniosynostose. Een klinisch rapport van een patiënt met XLH rachitis en craniosynostose wordt gepresenteerd met een literatuuroverzicht.

Dit kan de reden zijn voor de frequente associatie van craniosynostose en XLH rachitis.

Craniosynostose en geassocieerde craniofaciale misvormingen, zoals frontale bossing, komen vaak voor als symptomen van vitamine D-resistente rachitis bij kinderen. Vergelijkbare schedelmisvormingen ontwikkelen zich bij muizen met X-gebonden dominante hypofosfatemie, de meest voorkomende vorm van vitamine D-resistente rachitis.

De X-gebonden hypofosfatemische muis is een diermodel dat gebruikt kan worden om de rol van vitamine D-resistente rachitis in de ontwikkeling van craniosynostose te bestuderen, om craniosynostose te relateren aan de ontwikkeling van geassocieerde schedelmisvormingen, en om nieuwe behandelingsprocedures te testen.

Craniosynostose secundair aan rachitis wordt zelden gerapporteerd, maar aangezien noch rachitis noch craniosynostose meldingsplichtige ziekten zijn, is de exacte incidentie van beide aandoeningen onbekend.

METHODEN Een retrospectieve analyse over 20 jaar identificeerde patiënten met hypofosfatemische rachitis en secundaire craniosynostose in 3 grote craniofaciale centra.

Bilaterale coronale en sagittale synostose bij X-gebonden hypofosfatemische rachitis: een casusrapport.

X-gebonden hypofosfatemische rachitis en sagittale craniosynostose: drie patiënten die een operatieve schedeluitbreiding nodig hadden: casusserie en literatuuroverzicht.

De recente observaties van twee nieuwe gevallen van X-gebonden hypofosfatemische rachitis geassocieerd met voortijdige sluiting van de sagittale sutuur leidden tot een herziening van vergelijkbare gevallen die in deze instelling zijn gezien. Het doel was de klinische dossiers en schedelröntgenfoto’s van 28 kinderen met hypofosfatemische rachitis te beoordelen om de frequentie en het type craniosynostose en andere veranderingen aan de schedelkoepel in deze aandoeningen te onderzoeken en de literatuur te herzien op relevante bevindingen. Klinische en beeldvormingsgegevens werden beoordeeld bij 28 patiënten met hypofosfatemische rachitis, allen jonger dan 18 jaar.

Degenen met multisuturale synostose presenteerden zich op een significant hogere leeftijd dan patiënten met sagittale of bicoronale synostose. Patiënten met multisuturale betrokkenheid of X-gebonden hypofosfatemische rachitis hadden een significante vertraging in de presentatie van craniosynostose.

INLEIDING TOT DE OFTHALMOLOGISCHE LITERATUUR OVER EEN ONGEWONE OORZAAK VAN PAPILOEDEEM EN VERVOLGENS OPTISCHE ATROFIE: X-gebonden hypofosfatemische rachitis (XLH). Casusrapport van een 3-jarig meisje met papiloedeem als gevolg van craniosynostose secundair aan XLH. Vroege interventie met craniofaciale chirurgie voorkwam de ontwikkeling van optische atrofie. Kinderen met XLH moeten gescreend worden op oftalmologische tekenen van verhoogde intracraniële druk om vroege interventie en het voorkomen van permanent verlies van het gezichtsvermogen te bevorderen.

CONCLUSIES: Patiënten met multisuturale betrokkenheid of X-gebonden hypofosfatemische rachitis hadden een significante vertraging in de presentatie van craniosynostose.

Craniosynostose bij vitamine D-resistente rachitis.


Is vortioxetine effectief voor de behandeling van depressie?

Answer: Ja. Vortioxetine is het meest recent goedgekeurde medicijn voor de behandeling van een majeure depressieve stoornis.

Vortioxetine is het meest recent goedgekeurde medicijn voor de behandeling van een majeure depressieve stoornis (MDD).

[Vortioxetine: een nieuw antidepressivum voor de behandeling van depressieve episodes].

Vortioxetine is een nieuw antidepressivum met een multimodaal werkingsmechanisme, gericht op de 5-HT1A, 5-HT1B, 5-HT1D, 5-HT3, 5-HT7 receptoren en de serotonine-transporter (5-HTT).

In kortdurende studies (8 weken) is vortioxetine effectiever dan placebo in het verminderen van depressieve symptomen, gemeten met de totale MADRS-score, responspercentage (vortioxetine: 53,2% vs placebo: 35,2%) en remissiescore (vortioxetine: 29,2% vs placebo: 19,3%). In een langetermijnstudie (52 weken) is vortioxetine ook superieur aan placebo in het voorkomen van terugvallen en recidieven. Bovendien is vortioxetine in tweedelijnsbehandeling, na falen van een eerstelijnsselectieve serotonineheropnameremmer (SSRI) of serotonine-norepinefrineheropnameremmer (SNRI), superieur aan agomelatine in het verbeteren van depressieve symptomen en het bereiken van respons en remissie.

Tegen deze achtergrond bespreken we de nieuwe antidepressiva vortioxetine, vilazodone en milnacipran/levomilnacipran met betrekking tot hun serotonine-receptordoelen zoals 5-HT1A, 5-HT3 en 5-HT7, die mogelijk verantwoordelijk zijn voor hun specifieke effecten op bepaalde symptomen van depressie (bijv. cognitie en angst) evenals een kenmerkend bijwerkingenprofiel.

CONCLUSIE: Vortioxetine overtrof venlafaxine XR in Zuid-Korea en is een relevante behandelingsoptie voor MDD-patiënten die therapie starten of wisselen.

Vortioxetine: een nieuwe behandeling voor majeure depressieve stoornis.

INLEIDING: Vortioxetine is een structureel nieuw medicijn dat recentelijk is goedgekeurd voor de behandeling van majeure depressieve stoornis (MDD).

EXPERTMENING: Resultaten van placebogecontroleerde onderzoeken suggereren werkzaamheid en een algemeen veiligheidsprofiel vergelijkbaar met bestaande eerstelijns antidepressiva.

De auteurs suggereren dat vortioxetine momenteel een goede tweedelijns antidepressivumoptie is en veelbelovend is, mits aanvullende langetermijngegevens, om een eerstelijns antidepressivumoptie te worden.

Klinische studies geven aan dat vortioxetine effectief is bij de behandeling van majeure depressie, hoewel er geen aanwijzingen zijn voor superioriteit ten opzichte van actieve vergelijkingsmiddelen.

Vortioxetine is effectief gebleken in diverse diermodellen van depressie en angst, en klinische studies hebben de antidepressieve en angstremmende eigenschappen van vortioxetine aangetoond in een doseringsbereik van 5-20 mg/dag.

Vortioxetine was significant effectiever dan placebo, met een gestandaardiseerd gemiddeld verschil (SMD) van -0,118 (95% BI, -0,203 tot -0,033, P = 0,007).

Vortioxetine voor de behandeling van depressie.

Vortioxetine voor de behandeling van majeure depressie.

Vortioxetine (Lu-AA-21004; 1-[2-(2,4-dimethylfenylsulfanyl)fenyl]piperazinehydrobromide) is een nieuw, oraal actief molecuul dat wordt onderzocht door Lundbeck en Takeda voor de behandeling van majeure depressie en gegeneraliseerde angststoornissen.

Vortioxetine (Lu AA21004) is een multimodaal antidepressivum in klinische ontwikkeling voor de behandeling van majeure depressieve stoornis (MDD).

Een gerandomiseerde, dubbelblinde, vaste-dosis studie die de werkzaamheid en verdraagbaarheid van vortioxetine 2,5 en 10 mg vergelijkt bij de acute behandeling van volwassenen met gegeneraliseerde angststoornis.

Secundaire eindpunten omvatten respons- en remissiecijfers, angstsymptomen (Hamilton Anxiety Rating Scale), Clinical Global Impression, algemene functioneren (Sheehan Disability Scale), gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (EuroQol 5 Dimensions), productiviteit (werkbeperkingsvragenlijst) en familiefunctioneren (Depression and Family Functioning Scale). RESULTATEN: Het primaire eindpunt van non-inferioriteit werd vastgesteld en vortioxetine (n = 252) was superieur aan agomelatine (n = 241) met 2,2 MADRS-punten (p<0,01).

Vortioxetine (Lu AA21004) is een antidepressivum waarvan het werkingsmechanisme wordt verondersteld gerelateerd te zijn aan een combinatie van twee farmacologische acties: directe modulatie van verschillende receptoren en remming van de serotonine-transporter. Om de werkzaamheid van vortioxetine 10 en 20 mg eenmaal daags te evalueren bij poliklinische patiënten met majeure depressieve stoornis. Deze 8-weekse, multicenter, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde, parallelgroepstudie werd uitgevoerd van juli 2010 tot januari 2012 onder volwassenen met een primaire diagnose van recidiverende majeure depressieve stoornis (DSM-IV-TR). Geschikte proefpersonen werden gerandomiseerd in een 1:1:1-verhouding naar een van de drie behandelarmen: vortioxetine 10 mg, vortioxetine 20 mg of placebo eenmaal daags gedurende 8 weken.

Vortioxetine (Lu AA21004) is een nieuw antidepressivum dat een aantal neurotransmitter-heropname- en receptor-effecten combineert die worden verondersteld werkzaamheid te voorspellen als behandeling voor depressieve en angststoornissen. Deze review vat de farmacologie en neurobiologie van vortioxetine samen.

In de studie met oudere patiënten verbeterde vortioxetine 5 mg (n = 136) significant meer dan placebo (n = 148) op de 12-item Health Status Questionnaire voor de domeinen gezondheidsperceptie (10,4, P < 0,0001, SES van 0,54), mentale gezondheid (7,9, P < 0,001, SES van 0,44) en energie (6,4, P < 0,05, SES van 0,28) (FAS, gemengd model voor herhaalde metingen). Vortioxetine leverde significante, betekenisvolle verbeteringen in HRQoL op in 6 MDD-studies van 6 tot 8 weken duur.

Alle opgenomen referenties zijn gepubliceerd tussen 1999 en 2014. Alle studies met mensen en gepubliceerd in het Engels, met gegevens over vortioxetine voor de behandeling van MDD, werden beoordeeld. Vortioxetine is een nieuw multimodaal antidepressivum dat de 5-HT-transporter remt, werkt als 5-HT3-antagonist, 5-HT1A-receptoragonist, 5-HT7-receptorantagonist en een partiële agonist van de 5-HT1B-receptor.

Vortioxetine is een antidepressivum met multimodale activiteit dat werkzaamheid heeft getoond bij patiënten met majeure depressieve stoornis (MDD) in zes van de tien kortdurende, gerandomiseerde, placebogecontroleerde onderzoeken (afgerond eind 2012). We voerden meta-regressieanalyses uit om vortioxetine indirect te vergelijken met zeven op de markt zijnde antidepressiva met verschillende werkingsmechanismen.

Er waren gegevens beschikbaar van 51 humane onderzoeken met vortioxetine, met in totaal 7.666 gezonde vrijwilligers en patiënten met de diagnose majeure depressieve stoornis (MDD) of gegeneraliseerde angststoornis die ten minste één dosis vortioxetine kregen toegediend voor in totaal 2.743 patiëntjaren. Vortioxetine was effectief in de behandeling van MDD in de Verenigde Staten bij een dosis van 20 mg/dag.

Vortioxetine is een recent goedgekeurd multimodaal antidepressivum met anxiolytische eigenschappen in preklinische studies. Deze dubbelblinde, placebogecontroleerde studie beoordeelde de werkzaamheid en verdraagbaarheid van vortioxetine bij proefpersonen met een primaire diagnose van gegeneraliseerde angststoornis. Proefpersonen (n = 457) werden gerandomiseerd 1:1:1 naar behandeling met placebo of vortioxetine 2,5 of 10 mg eenmaal daags.

Er was een significant verschil in misselijkheid tussen de twee groepen (OR=3,01, 95% BI=2,22-4,09, Z=7,08, P=0,00001), maar er werden geen significante verschillen waargenomen voor de andere vier bijwerkingen. CONCLUSIES: Voor de behandeling van majeure depressieve stoornis toonden onze resultaten aan dat een dosis van 5 mg/dag vortioxetine effectiever was, maar gemakkelijker misselijkheid veroorzaakte, vergeleken met placebo.

De werkzaamheid en veiligheid van 5 mg/d vortioxetine vergeleken met placebo voor majeure depressieve stoornis: een meta-analyse.

Vortioxetine: een meta-analyse van 12 kortdurende, gerandomiseerde, placebogecontroleerde klinische onderzoeken voor de behandeling van majeure depressieve stoornis.

Vortioxetine bij de behandeling van volwassen patiënten met majeure depressieve stoornis: een meta-analyse van gerandomiseerde dubbelblinde gecontroleerde onderzoeken.

De incidentie van behandeling-gerelateerde bijwerkingen was significant hoger in de duloxetine-groep dan in de vortioxetine-groep. Duloxetine was effectiever maar minder goed verdragen dan vortioxetine bij MDD.

Er was geen significant verschil in stopzettingspercentages tussen vortioxetine en vergelijkingsmiddelen vanwege inefficiëntie (OR 0,983, 95% BI 0,585 tot 1,650), terwijl stopzetting vanwege bijwerkingen significant minder voorkwam in de vortioxetine-groep dan in de vergelijkingsgroep (OR 0,728, 95% BI 0,554 tot 0,957). Studies die de rol van vortioxetine in de behandeling van MDD onderzoeken zijn beperkt. Hoewel onze resultaten suggereren dat vortioxetine een effectieve behandelingsoptie voor MDD kan zijn, moeten ze met voorzichtigheid worden geïnterpreteerd en vertaald naar de klinische praktijk, aangezien de meta-analyse gebaseerd was op een beperkte en heterogene set RCT's.

We voerden een meta-analyse uit om de statistische kracht van deze studies te vergroten en ons huidige begrip van de rol van vortioxetine in de behandeling van MDD te verbeteren. We voerden een uitgebreide zoekactie uit in databases en het klinische trialregister.

ACHTERGROND: Vortioxetine is een recent goedgekeurd multimodaal antidepressivum met anxiolytische eigenschappen in preklinische studies. DOEL: Deze dubbelblinde, placebogecontroleerde studie beoordeelde de werkzaamheid en verdraagbaarheid van vortioxetine bij proefpersonen met een primaire diagnose van gegeneraliseerde angststoornis. METHODEN: Proefpersonen (n = 457) werden gerandomiseerd 1:1:1 naar behandeling met placebo of vortioxetine 2,5 of 10 mg eenmaal daags.

Vortioxetine verbeterde significant objectieve en subjectieve metingen van cognitieve functie bij volwassenen met recidiverende MDD en deze effecten waren grotendeels onafhankelijk van het effect op het verbeteren van depressieve symptomen.

Bovendien heeft een statistisch significant aantal patiënten met MDD die vortioxetine gebruikten een reductie van 50% of meer in depressiesymptomen ten opzichte van de uitgangswaarde bereikt.

ACHTERGROND: Vortioxetine is een nieuw multimodaal middel dat recentelijk door de FDA is goedgekeurd voor de behandeling van majeure depressieve stoornis (MDD).

Hoewel onze resultaten suggereren dat vortioxetine een effectieve behandelingsoptie voor MDD kan zijn, moeten ze met voorzichtigheid worden geïnterpreteerd en vertaald naar de klinische praktijk, aangezien de meta-analyse gebaseerd was op een beperkt aantal heterogene RCT's.

Vortioxetine is een effectief middel voor de behandeling van MDD, maar het heeft geen duidelijke voordelen ten opzichte van andere beschikbare behandelingsopties.

Vortioxetine was significant effectiever dan placebo voor de acute behandeling van majeure depressieve stoornis (MDD).

Vortioxetine is een oraal toegediend klein molecuul ontwikkeld door Lundbeck A/S voor de eenmaal daagse behandeling van majeure depressieve stoornis (MDD) en gegeneraliseerde angststoornis (GAD). Vortioxetine kreeg zijn eerste wereldwijde goedkeuring voor MDD in de VS in september 2013 en de goedkeuring voor gebruik bij deze indicatie in de EU (waar het een positief advies heeft ontvangen) en Canada wordt nog verwacht.

Dit artikel vat de mijlpalen samen in de ontwikkeling van vortioxetine die hebben geleid tot deze eerste goedkeuring voor MDD.

Vortioxetine was werkzaam en goed verdragen bij de behandeling van patiënten met majeure depressieve stoornis.

Op het primaire werkzaamheidseindpunt waren beide doses vortioxetine statistisch significant superieur aan placebo, met een gemiddeld verschil ten opzichte van placebo (n=158) van -5,5 (vortioxetine 15 mg, P<0,0001, n=149) en -7,1 MADRS-punten (vortioxetine 20 mg, P<0,0001, n=151).

De verandering in de ernst van depressieve en angstsymptomen werd gedurende de studie gehandhaafd, zoals blijkt uit een 24-item Hamilton Depression Scale totaalscore van 8,2 bij week 52 (van 17,6 bij open-label baseline) in de geobserveerde dataset.

Vortioxetine is een multimodaal antidepressivum dat functioneert als een menselijke 5-HT3A- en 5-HT7-receptorantagonist, 5-HT1B-receptor partiële agonist, 5-HT1A-receptoragonist en remmer van de serotonine-transporter.

Goedkeuring voor de behandeling van MDD was gebaseerd op een klinisch ontwikkelingsprogramma dat zes positieve 6-8 weken durende studies omvatte, waaronder één studie bij ouderen, en één positieve onderhoudsstudie bij volwassenen.

Vortioxetine vertegenwoordigt een andere optie voor de behandeling van MDD.

De multimodale verbindingen vortioxetine en vilazodone zijn voorbeelden van deze benadering met diverse mechanismen, en hun verschillende klinische effecten zullen waardevolle inzichten bieden in serotonerge modulatie van glutamaattransmissie voor de potentiële behandeling van depressie en bijbehorende cognitieve disfunctie.

Twee nieuwe antidepressiva, vilazodone (op de markt in de VS) en vortioxetine (in ontwikkeling), combineren partiële 5-HT1A-R-agonistische eigenschappen met SERT-blokkade.

Nieuwe geneesmiddelen in ontwikkeling omvatten die welke meerdere gelijktijdige farmacologische mechanismen combineren naast SERT-remming binnen hetzelfde molecuul, zoals vilazodone (combinatie van 5HT1A partiële agonisme met SERT-remming), drievoudige heropnameremmers (combinatie van norepinefrine- en dopamineheropnameremming met SERT-remming), en vortioxetine, een multimodaal antidepressivum dat acties combineert op het G-proteïne-receptormodel (5HT1A en 5HT1B partiële agonisme en 5HT7 antagonisme), op het ionkanaalmodel (5HT3 antagonisme) evenals het neurotransmitter-transportermodel (SERT-remming).

In deze studie bij volwassenen met MDD die 8 weken werden behandeld met vortioxetine 2,5 mg of 5 mg per dag, waren de verminderingen in depressiesymptomen niet statistisch significant vergeleken met placebo.

Op basis van deze bevindingen toonde vortioxetine (2,5, 5, 10 mg/dag) echter een gunstig veiligheids- en verdraagbaarheidsprofiel en behield het effectiviteit gedurende 12 maanden behandeling.

In deze studie bij volwassenen met MDD verschilde 5 mg vortioxetine niet significant van placebo in het verminderen van depressiesymptomen na 6 weken behandeling.

Na 8 weken behandeling met Lu AA21004 10 mg was er een significante vermind


Welke server wordt gebruikt voor de simulatie van macromoleculaire diffusionele associatie?

Answer: Macromoleculaire interacties spelen een cruciale rol in biologische systemen. Simulation of diffusional association (SDA) is software voor het uitvoeren van Brownse dynamica-simulaties die kunnen worden gebruikt om de interacties tussen twee of meer biologische macromoleculen te bestuderen. webSDA stelt gebruikers in staat om Brownse dynamica-simulaties met SDA uit te voeren om bimoleculaire associatie en de vorming van ontmoetingscomplexen te bestuderen, associatiesnelheidsconstanten te berekenen en macromoleculaire drukte te onderzoeken met behulp van atomair gedetailleerde macromoleculaire structuren. webSDA vergemakkelijkt en automatiseert het gebruik van de SDA-software en biedt gebruiksvriendelijke visualisatie van resultaten.

webSDA: een webserver om macromoleculaire diffusionele associatie te simuleren.

Macromoleculaire interacties spelen een cruciale rol in biologische systemen. Simulation of diffusional association (SDA) is software voor het uitvoeren van Brownse dynamica-simulaties die kunnen worden gebruikt om de interacties tussen twee of meer biologische macromoleculen te bestuderen. webSDA stelt gebruikers in staat om Brownse dynamica-simulaties met SDA uit te voeren om bimoleculaire associatie en de vorming van ontmoetingscomplexen te bestuderen, associatiesnelheidsconstanten te berekenen en macromoleculaire drukte te onderzoeken met behulp van atomair gedetailleerde macromoleculaire structuren. webSDA vergemakkelijkt en automatiseert het gebruik van de SDA-software en biedt gebruiksvriendelijke visualisatie van resultaten.

Simulation of diffusional association (SDA) is software voor het uitvoeren van Brownse dynamica-simulaties die kunnen worden gebruikt om de interacties tussen twee of meer biologische macromoleculen te bestuderen. webSDA stelt gebruikers in staat om Brownse dynamica-simulaties met SDA uit te voeren om bimoleculaire associatie en de vorming van ontmoetingscomplexen te bestuderen, associatiesnelheidsconstanten te berekenen en macromoleculaire drukte te onderzoeken met behulp van atomair gedetailleerde macromoleculaire structuren. webSDA vergemakkelijkt en automatiseert het gebruik van de SDA-software en biedt gebruiksvriendelijke visualisatie van resultaten. webSDA heeft momenteel drie modules: SDA docking om structuren te genereren van de diffusionele ontmoetingscomplexen van twee macromoleculen, SDA association om bimoleculaire diffusionele associatiesnelheidsconstanten te berekenen, en SDA multiple molecules om de diffusieve beweging van honderden macromoleculen te simuleren.

webSDA heeft momenteel drie modules: 'SDA docking' om structuren te genereren van de diffusionele ontmoetingscomplexen van twee macromoleculen, 'SDA association' om bimoleculaire diffusionele associatiesnelheidsconstanten te berekenen, en 'SDA multiple molecules' om de diffusieve beweging van honderden macromoleculen te simuleren.|


Kunnen bonen apoptose induceren?

Answer: Witte nierboonlectine is aangetoond dat het anti-proliferatieve en apoptotische effecten heeft op kankercellen

Een 60-kDa glucosamine-bindende lectine, witte nierboonlectine (WKBL), werd gezuiverd uit Phaseolus vulgaris cv. witte nierbonen, door toepassing van anionenuitwisselingschromatografie op Q-Sepharose, affiniteitschromatografie op Affi-gel blue gel, en FPLC-grootte-exclusie op Superdex 75. De anti-proliferatieve activiteit van WKBL op HONE1-cellen en HepG2-cellen was sterker dan de activiteit op MCF7-cellen en WRL68-cellen

Behandeling van menselijke maagkankercellen KATO III met heetwaterextracten van adzukibonen leidde tot hun groeiremming evenals inductie van apoptose.

Stimulatie van rijping van dendritische cellen en inductie van apoptose in leukemiecellen door een hittebestendig extract van azukiboon (Vigna angularis), een veelbelovend immunopotentierend voedsel en voedingssupplement voor kankerpreventie.

Door menselijke darmflora gefermenteerd niet-verteerbaar fractie van gekookte boon (Phaseolus vulgaris L.) wijzigt de eiwitexpressie geassocieerd met apoptose, celcyclusarrest en proliferatie in menselijke adenocarcinoom colonkankercellen.

Dit artikel rapporteert het effect van fermentatieproducten (FP) door hgf (FP-hgf) van NDF van gekookte bonen op overleving en eiwitexpressie geassocieerd met apoptose, celcyclusarrest en proliferatie in menselijke adenocarcinoom colonkankercellen.

Een glucosamine-specifieke lectine van Green Dragon nr. 8 bonen (Phaseolus vulgaris) induceerde apoptose in nasofaryngeale carcinoomcellen

PHA-E is een natuurlijk product geëxtraheerd uit rode nierbonen, en het is gerapporteerd dat het celapoptose induceert door EGFR te blokkeren in longkankercellen.

De antikankeractiviteit van δ-tocotriënol, een bioactieve vitamine E aanwezig in volkoren granen, annattobonen en palmvruchten, is sterk afhankelijk van het effect op de inductie van apoptose. δ-Tocotriënol-geïnduceerde apoptose wordt geassocieerd met consistente inductie in de expressie van het pro-apoptotische eiwit Bcl-2-geassocieerd X-eiwit (Bax).

NDF van gekookte gewone bonen remde coloncarcinogenese in een vroeg stadium door het induceren van celcyclusarrest van coloncellen en morfologische veranderingen gekoppeld aan apoptose, waarmee eerdere resultaten verkregen met genexpressiestudies werden bevestigd.

Azuki-extract remde ook de groei van menselijke leukemie U937-cellen, leidend tot inductie van apoptose.

Fermentatieproduct van soja, zwarte boon en groene boonmengsel induceert apoptose in een breed scala aan kankercellen.

Een niet-verteerbare fractie van de gewone boon (Phaseolus vulgaris L.) induceert celcyclusarrest en apoptose tijdens vroege carcinogenese.


Wat is de functie van transthyretine in cerebrospinale vloeistof?

Answer: Transthyretine (TTR) is een eiwit dat wordt gesynthetiseerd in het choroïd plexus, dat de bloed-cerebrospinale vloeistofbarrière vormt. TTR is de fysiologische drager van thyroxine (T4) en retinol van het bloed naar de cerebrospinale vloeistof en hun distributie in de hersenen. Het transport van T4 is belangrijk voor de normale ontwikkeling van de hersenen.

Transthyretine (TTR) is een eiwit dat schildklierhormonen (TH's) bindt en distribueert. TTR dat in de lever wordt gesynthetiseerd, wordt in de bloedbaan uitgescheiden en verdeelt TH's door het lichaam, terwijl TTR dat in het choroïd plexus wordt gesynthetiseerd, betrokken is bij het transport van thyroxine van het bloed naar de cerebrospinale vloeistof en de distributie van TH's in de hersenen. Dit is belangrijk omdat een adequate hoeveelheid TH nodig is voor een normale hersenontwikkeling.

Het choroïd plexus vormt de bloed-cerebrospinale vloeistofbarrière. Bij reptielen, vogels en zoogdieren is het belangrijkste eiwit dat door het choroïd plexus wordt gesynthetiseerd en uitgescheiden een schildklierhormoon-distributoreiwit: transthyretine. Dit transthyretine wordt uitgescheiden in de cerebrospinale vloeistof en transporteert schildklierhormonen van het bloed naar de cerebrospinale vloeistof. Maximale synthese van transthyretine in het choroïd plexus vindt plaats net vóór de periode van snelle hersengroei, wat suggereert dat transthyretine afkomstig van het choroïd plexus schildklierhormonen van het bloed naar de cerebrospinale vloeistof transporteert net voordat schildklierhormonen nodig zijn voor snelle hersengroei.

Transthyretine (TTR) is een visceraal eiwit dat het transport van schildklierhormonen in bloed en cerebrospinale vloeistof vergemakkelijkt.

Serum TH-bindende eiwitten spelen een belangrijke rol voor de beschikbaarheid van TH, aangezien alleen vrije hormoonconcentraties de cellulaire opname kunnen bepalen. Een van deze eiwitten, transthyretine, is ook aanwezig in de cerebrospinale vloeistof (CSF) nadat het door het choroïd plexus is uitgescheiden. Toegangswegen naar de hersenen zoals de bloed-hersenbarrière (BBB) en de bloed-CSF-barrière worden toegelicht met betrekking tot de foetale en volwassen status.

Sommige POP's, d.w.z. gehydroxyleerde metabolieten van polychloorbifenylen (OH-PCB's), pentachloorfenol (PCP) en perfluoroctaansulfonaat (PFOS), concurreren met thyroxine (T4) voor bindingsplaatsen op transthyretine (TTR), een T4-transporteiwit dat voorkomt in plasma en cerebrospinale vloeistof.

Transthyretine (TTR), een plasma- en cerebrospinale vloeistofeiwit dat door de lever en het choroïd plexus wordt uitgescheiden, is vooral bekend als de fysiologische drager van thyroxine (T(4)) en retinol.

De secretie van transthyretine door het choroïd plexus in de cerebrospinale vloeistof kan een belangrijke functie hebben in het transport van thyroxine van het bloed naar de hersenen.

Schildklierhormonen komen het choroïd plexus binnen via schildklierhormoon-transmembraantransporters en verlaten het choroïd plexus om de cerebrospinale vloeistof binnen te gaan via ofwel schildklierhormoon-transmembraantransporters of via transthyretine afkomstig van het choroïd plexus dat in de cerebrospinale vloeistof wordt uitgescheiden.

Transthyretine (TTR) is een plasma- en cerebrospinale vloeistof (CSF) circulerend homotetramere eiwit.

Transthyretine (TTR) is een homotetramere serum- en cerebrospinale vloeistofeiwit dat zowel thyroxine (T(4)) als het retinol-retinolbindend proteïnecomplex (holoRBP) transporteert.

Dosisafhankelijke remming van transthyretine van T4-opname uit cerebrospinale vloeistof bij schapen.

Hoge-affiniteits cellulaire bindingsplaatsen voor TTR zijn beschreven; echter, hun functie en die van de synthese van TTR in het choroïd plexus en het transport van T4 naar de cerebrospinale vloeistof blijven onduidelijk.

Transthyretine is het belangrijkste thyroxine-bindende eiwit in het plasma van knaagdieren, en het belangrijkste thyroxine-bindende eiwit in de cerebrospinale vloeistof van zowel knaagdieren als mensen.


Kunt u iatrogene ziekte definiëren?

Answer: Een iatrogene ziekte is een ziekte die ontstaat door de behandeling van een andere aandoening, zoals een hartritmestoornis die het gevolg is van een operatie of een in het ziekenhuis opgelopen infectie bij een immuungecompromitteerde patiënt.

Iatrogene neurologische uitvalsverschijnselen na een lumbale wervelkolomoperatie zijn zeldzame complicaties, maar belangrijk om te herkennen en te behandelen.

We analyseren echter de etiologie om te bepalen of deze van iatrogene oorzaken is. Dit syndroom kan als volgt worden gecategoriseerd: verkeerde diagnoses, transoperatieve fouten, technische fouten, slechte toepassing, slechte indicatie

De klinische gebeurtenissen die optreden tijdens iatrogene immunosuppressie (transplantatie en kankertherapie) en als gevolg van immunodeficiëntie door infectie met het humaan immunodeficiëntievirus bevorderen momenteel ons begrip van de epidemiologie van CMV-ziekte en de definitie van het klinische spectrum ervan

De auteurs observeerden één geval van een iatrogene subarachnoïdale-pleurale fistel secundair aan de resectie van een bovenlobcarcinoom van de long.

Radiologische procedures vereisen de intravasculaire toediening van jodiumhoudende contrastmiddelen, die een belangrijke bron worden van een iatrogene ziekte die bekend staat als contrastgeïnduceerde nefropathie.

Veel studies hebben gerapporteerd dat AED-therapie geassocieerd is met metabole botziekte en een belangrijke iatrogene risicofactor voor fracturen is.

De etiologie van hartritmestoornissen kan iatrogeen zijn, zoals postoperatief.

Iatrogene ziekten worden gedefinieerd als ziekten die het gevolg zijn van diagnostische of therapeutische procedures.

ACHTERGROND: Iatrogene ziekte, gedefinieerd als een ziekte die het gevolg is van een diagnostische procedure of van enige vorm van therapie, is een goed erkend fenomeen in de klinische praktijk.

Iatrogene ziekte, gedefinieerd als een ziekte die het gevolg is van een diagnostische procedure of van enige vorm van therapie, is een goed erkend fenomeen in de klinische praktijk. Om grote cardiale iatrogene ziekten als oorzaak van opname op de intensive cardiac care unit in het moderne tijdperk te bestuderen en evalueren. We beoordeelden 64 kritisch zieke patiënten met grote cardiale iatrogene problemen onder in totaal 2.559 patiënten die gedurende 3 jaar werden opgenomen op de intensive cardiac care unit.

Iatrogene ziekte werd gedefinieerd als bijwerkingen van geneesmiddelen volgens de definitie van de Wereldgezondheidsorganisatie en complicaties veroorzaakt door niet-geneesmiddel medische interventies.

Iatrogene ziekte werd gedefinieerd als elk probleem dat het gevolg was van therapie.

Een iatrogeen voorval werd gedefinieerd als "een ongewenst voorval gerelateerd aan een medische procedure".

Patiënten met colorectale kanker die een splenectomie ondergingen als gevolg van iatrogene schade aan de milt tijdens resectie van het sigmoïd of rectum voor adenocarcinoom hadden een significant slechtere prognose.

Intraoperatieve aortadissectie blijft een zeldzame en onvoorspelbare complicatie van hartchirurgie, met slechtere uitkomsten dan spontane aortadissectie. Verhoogde leeftijd en atheromateuze ziekte op de plaats van canulatie zijn significante risicofactoren voor iatrogene dissectie. In deze serie bleek off-pump coronaire bypass geen risicofactor voor iatrogene aortadissectie te zijn.

Iatrogene verwonding van de milt is geen zeldzame complicatie. Linker nefrectomie is gerapporteerd als de op één na meest voorkomende oorzaak van iatrogene splenectomie met een gerapporteerde incidentie tussen 1,3 en 24%. Iatrogene splenectomie gaat gepaard met aanzienlijke morbiditeit en mortaliteit. DOELSTELLINGEN: We hebben het voorkomen van iatrogene splenectomie tijdens linker nefrectomie in ons centrum geëvalueerd.

Hallux valgus is een veelvoorkomende voorvoetpathologie die vaak chirurgische ingreep vereist voor symptomatische verlichting. Een complicatie van hallux valgus correctie is flexibele hallux varus. Iatrogene flexibele hallux varus vereist vaak chirurgische reparatie; echter blijft de meest voordelige chirurgische procedure voor reparatie van iatrogene flexibele hallux varus en hun duurzaamheid onduidelijk.

De mogelijke onderlinge relatie tussen dergelijke depositie en craniale bestraling en/of intrathecale MTX suggereert een nieuwe iatrogene aandoening.

Er wordt een verslag gepresenteerd van een patiënt met granulomateuze peritonitis na algemene chirurgie. Laparoscopie werd uitgevoerd als de laatste diagnostische procedure. Preventie is het middel tegen dit iatrogene probleem.

Dit verslag bespreekt zowel de medische als chirurgische literatuur van de afgelopen 15 jaar over patiënten behandeld voor pseudomembraneuze colitis. Analyse van deze klinische gegevens heeft ons de mogelijkheid gegeven om zowel de rol van chirurgie bij deze aandoening te definiëren als de noodzaak van een gecombineerde medische en chirurgische samenwerking in het vroege beheer van deze iatrogene ziekte te illustreren.

Het is moeilijk om iatrogene complicaties in de postoperatieve toestand echt te definiëren, aangezien de operatie een door arts ingebrachte toestand is en dus alle problemen die optreden technisch gezien als door de arts veroorzaakt kunnen worden beschouwd.

De ernstigste iatrogene gebeurtenissen waren nosocomiale infecties (49/62 [79%]) en respiratoire gebeurtenissen (negen van 26 [35%]). Huidletsels waren frequent (n=94) maar over het algemeen gering (89 [95%]), evenals medicatiefouten (15/19 [76%]). De meeste medicatiefouten deden zich voor tijdens de toedieningsfase (12/19 [63%]) en waren tienvoudige fouten (negen van 19 [47%]). De belangrijkste risicofactoren waren laag geboortegewicht en zwangerschapsduur (beide p<0,0001), verblijfsduur (p<0,0001), een centraal veneuze lijn (p<0,0001), mechanische ventilatie (p=0,0021) en ondersteuning met continue positieve luchtwegdruk.


Waar komen de Schwann-cellen en melanocyten vandaan?

Answer: Schwann-cellen en melanocyten komen voort uit de multipotente populatie van neurale lijstcellen.

De ontwikkeling van het zenuwstelsel omvat cellen die binnen de neurale buis blijven (CZS) en een groep cellen die loskomen van de dorsale neurale buis en uitgebreid migreren door het zich ontwikkelende embryo, genaamd neurale lijstcellen (NLC). Deze cellen zijn een mesenchymale, sterk migrerende groep cellen die aanleiding geven tot een grote verscheidenheid aan celafgeleiden: melanocyten, sensorische neuronen, bot, Schwann-cellen, enz.

Celtypen met neurale lijstafkomst omvatten bijgevolg een aantal gespecialiseerde varianten, zoals ectodermale neuronen, melanocyten en Schwann-cellen, evenals mesodermale osteoblasten, adipocyten en gladde spiercellen.

Melanocyten, de gepigmenteerde cellen van de huid, en de gliale Schwann-cellen die perifere zenuwen bekleden, zijn ontwikkelingsmatig afgeleid van een vroege en tijdelijke ectodermale structuur van het gewervelde embryo, de neurale lijst, die ook aan de oorsprong staat van meerdere neurale en niet-neurale celtypen.

Later sturen SoxE-eiwitten de vorming van meerdere afgeleiden van de neurale lijst, waaronder chondrocyten, melanocyten en cellen van het perifere zenuwstelsel, met name Schwann-cellen/perifere glia.

Melanocyten en Schwann-cellen zijn afgeleid van de multipotente populatie van neurale lijstcellen.

De huidige resultaten suggereren dat de geïnduceerde hamster-melanomen afkomstig zijn van neurale lijst-afgeleide cellen die in staat zijn zich te differentiëren in zowel melanocyten als Schwann-cellen.

Melanocyten en Schwann-cellen ontstaan beide uit de neurale lijst tijdens de ontwikkeling, en sommige melanocyten ontstaan direct uit Schwann-cel voorlopers die de zich ontwikkelende ruggenmergzenuwen bekleden.

Schwann-cellen, de myeliniserende glia van het perifere zenuwstelsel (PZS), ontstaan uit multipotente neurale lijstcellen die ook andere cellen voortbrengen, waaronder neuronen, melanocyten, chondrocyten en gladde spiercellen.

In het gewervelde embryo ontstaan Schwann-cellen die de perifere zenuwen bekleden uit de neurale lijst (NL), een structuur die ook aanleiding geeft tot ganglion-satellietcellen, de meeste neuronen van het perifere zenuwstelsel, melanocyten en een deel van het craniale mesenchym.

Dus deelden de nevuscellen een gemeenschappelijke aard met epidermale melanocyten en Schwann-cellen die afkomstig zijn van de neurale lijst; echter, de eerstgenoemde cellen verschilden enigszins van de laatstgenoemde twee typen en van goedaardige en kwaadaardige tumoren die van deze cellen afstammen in de expressie van deze antigenische stoffen.

Bovendien, hoewel beide populaties aanvankelijk deel uitmaken van de Foxd3-lijn, verliezen hypaxiale melanocyten Foxd3 in latere stadia na scheiding van de zenuw, terwijl we recentelijk ontdekten dat epaxiale melanocyten zich eerder afscheiden van Foxd3-positieve neurale voorlopercellen terwijl ze nog in de dorsale neurale buis verblijven.

Omkering van ontwikkelingsbeperkingen in neurale lijst-lijnen: overgang van Schwann-cellen naar gliaal-melanocytische voorlopers in vitro.

Andere reeds toegewijde cellen zijn de angioblasten die de endotheliale bekleding van de bloedvaten vormen, de neurale lijstcellen die differentiëren in melanocyten en Schwann-cellen, en de bloedafgeleide cellen zoals chondro- of osteoclasten.

De dorsale neurale buis genereert eerst neurale lijstcellen die het neurale primordium verlaten na een epitheel-naar-mesenchymale conversie om sympathische ganglia, Schwann-cellen, dorsale wortel sensorische ganglia en melanocyten van de huid te worden.

We tonen hier aan dat neurale lijstcellen die ontstaan uit de neurale buis ter hoogte van somieten 47-53 zich zowel in vitro als in vivo kunnen differentiëren in melanocyten en Schwann-cellen, maar niet in neuronen.

Deze capaciteit kan te wijten zijn aan de gemeenschappelijke oorsprong van Schwann-cellen en melanocyten in de neurale lijst.

In het gewervelde embryo ontstaan meerdere celtypen uit een gemeenschappelijke structuur, de neurale lijst (NL), die zich vormt aan de dorsale uiteinden van het neurale epitheel.


Noem alstublieft 3 ziekten die geassocieerd zijn met het PIEZO2-gen.

Answer: Onlangs is het Gordon-syndroom in verband gebracht met heterozygote mutaties in het piezo-type mechanosensitieve ionkanaalcomponent 2-gen (PIEZO2). Verschillende mutaties in dit gen veroorzaken ook distale arthrogryposis type 5 en Marden-Walker-syndroom.

Onlangs is het Gordon-syndroom in verband gebracht met heterozygote mutaties in het piezo-type mechanosensitieve ionkanaalcomponent 2-gen (PIEZO2). Verschillende mutaties in dit gen veroorzaken ook distale arthrogryposis type 5 en Marden-Walker-syndroom.

Mutaties in PIEZO2 veroorzaken het Gordon-syndroom, Marden-Walker-syndroom en distale arthrogryposis type 5.

Beide typen veranderingen in kinetiek resulteren in verhoogde kanaalactiviteit als reactie op een bepaalde mechanische stimulus, wat suggereert dat Distale Arthrogryposis Type 5 kan worden veroorzaakt door gain-of-function mutaties in PIEZO2.

Hier beschrijven we twee verschillende PIEZO2-mutaties bij patiënten met een subtype van Distale Arthrogryposis Type 5, gekenmerkt door gegeneraliseerde autosomaal dominante contracturen met beperkte oogbewegingen, restrictieve longaandoeningen en variabele afwezigheid van kruisbanden in de knie.

Daarentegen veroorzaken heterozygote gain-of-function missense-mutaties, voornamelijk gelokaliseerd aan het C-uiteinde, dominant distale arthrogryposis 3 (DA3), distale arthrogryposis 5 (DA5) of Marden-Walker-syndroom (MWKS), die contracturen van handen en voeten, scoliose, ophthalmoplegie en ptosis omvatten.

Dominante mutaties in PIEZO2, dat codeert voor het belangrijkste mechanotransductiekanaal voor proprioceptie en tastzin, zijn gevonden als oorzaak van verschillende vormen van distale arthrogryposis.


Is behandelingresistente depressie gerelateerd aan vitamine B9?

Answer: Behandeling met SAMe, evenals met verschillende formuleringen van folaten en analogen, lijkt effectief en goed verdragen te zijn bij het verminderen van depressieve symptomen bij behandelingresistente depressie.

Suboptimale serum- en rode bloedcel-folaatniveaus zijn geassocieerd met een slechtere respons op antidepressieve therapie, een grotere ernst van symptomen, later optreden van klinische verbetering en algehele behandelingsresistentie. Dit artikel bespreekt het bewijs voor L-methylfolaat en foliumzuur als antidepressieve middelen bij depressie en bespreekt hun klinisch gebruik.

Hoewel verdere gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken op dit gebied gerechtvaardigd lijken, kunnen SAMe en L-methylfolaat een nuttige aanvulling vormen op het arsenaal aan antidepressiva.

Patiënten met depressie blijken consequent lagere niveaus van serum- en rode bloedcel-folaat te hebben dan normale of niet-depressieve psychiatrische patiënten. Verlaagde folaatniveaus zijn geassocieerd met lagere responspercentages op standaard antidepressieve farmacotherapie. Recente studies hebben aangetoond dat augmentatie met een folaat-supplement de medicatierespons verhoogt bij zowel behandeling-naïeve als behandelingresistente depressieve patiënten, ongeacht of er sprake is van folaattekort.

Depressieve patiënten met zowel lage als normale folaatniveaus kunnen baat hebben bij het aanvullen van een primaire antidepressivum, hetzij aanvankelijk bij de start van de behandeling, hetzij later nadat enige mate van behandelingsresistentie is vastgesteld.

De resultaten van deze studie suggereren dat inname van vitamine B9 de totaalscore van de Center for Epidemiological Studies Depression Scale (CES-D) en twee subschalen van de CES-D, waaronder depressieve affecten en interpersoonlijke moeilijkheden, kan moduleren.

Dit artikel bespreekt het metabolische en klinische belang van folaat, vitamine B12 en SAMe, evenals klinische onderzoeken met betrekking tot depressie en dementie.

In het bijzonder zijn vitamines B1, B3, B6, B9 en B12 essentieel voor neuronale functie en zijn tekorten in verband gebracht met depressie.


Waar is het eiwit slitrk1 gelokaliseerd?

Answer: Slitrk1 is verrijkt in postsynaptische fracties en is gelokaliseerd in exciterende synapsen.

Slitrk1 is gelokaliseerd in exciterende synapsen

Slitrk1 is verrijkt in postsynaptische fracties en is gelokaliseerd in exciterende synapsen.

Het varkens-SLITRK1-gen wordt uitsluitend tot expressie gebracht in hersenweefsels.

Er bestaan zes familieleden (Slitrk1-6) en ze worden allemaal sterk tot expressie gebracht in het centrale zenuwstelsel (CZS).