Beschrijf de klinische manifestatie van het Harlekijnsyndroom.

Answer: Het Harlekijnsyndroom wordt gekenmerkt door het plotseling optreden van unilaterale gezichtsrubor en zweten, vaak voorafgegaan door inspanning, overmatige hitte, of zelden regionale anesthesie. Het is een zeldzame autonome aandoening als gevolg van een hemifaciale cutane sympathische denervatie.

Het Harlekijnsyndroom wordt gekenmerkt door het plotseling optreden van unilaterale gezichtsrubor en zweten, vaak voorafgegaan door inspanning, overmatige hitte, of zelden regionale anesthesie.

ONGETITELD: Het Harlekijnsyndroom (HS) is een zeldzame autonome aandoening als gevolg van een hemifaciale cutane sympathische denervatie. Het wordt gekenmerkt door unilateraal verminderde transpiratie en roodheid van het gezicht, zelfs na warmte of langdurige inspanning.

OBSERVATIE: Een 38-jarige melanoderm man, zonder enige voorgeschiedenis van chirurgie of nektrauma, consulteerde vanwege strikt rechtszijdige unilaterale hyperhidrose van het gezicht.

Het Harlekijnsyndroom (HS) is een zeldzame aandoening van het sympathische zenuwstelsel die zich presenteert met unilaterale verminderde transpiratie en roodheid van het gezicht, de nek en de borst als reactie op warmte, inspanning of emotionele factoren.

Een 42-jarige vrouw had symptomen van unilaterale roodheid en zweten van haar gezicht tijdens inspanning. De klinische diagnose was 'harlekijnsyndroom'.

Harlekijnteken en harlekijnsyndroom, die in de literatuur door elkaar worden gebruikt, worden gekenmerkt door plotseling optreden van hemifaciale transpiratie en roodheid, geïnduceerd door inspanning en hitte.

Het Harlekijnsyndroom is een zeldzaam, klinisch opvallend syndroom dat wordt gekenmerkt door duidelijk afgebakende asymmetrische gezichtsrubor en zweten.

Harlekijnteken (hemifaciale roodheid en contralaterale hypohidrose) bij een 4-jarig meisje met het Horner-syndroom.

Zij vertoonde ook linkszijdige hemifaciale roodheid en verlies van transpiratie aan de contralaterale zijde (harlekijnteken).


Wat is de rol van het constitutieve photomorphogenesis 9 signalosoom (CSN)?

Answer: Het constitutieve photomorphogenesis 9 (COP9) signalosoom (CSN) is een eiwitcomplex dat betrokken is bij het ubiquitine-proteasoomsysteem en een rol speelt bij het reguleren van de afbraak van polyubiquitineerde eiwitten. Het mammaire CSN is ook betrokken bij embryonale ontwikkeling, kanker en de DNA-schade respons, terwijl het CSN in planten een rol speelt in de aangeboren immuniteit.

De familie van cullin-RING E3-ligases (CRL's) en het constitutieve photomorphogenesis 9 (COP9) signalosoom (CSN) vormen dynamische complexen die de ubiquitinering van 20% van het proteoom mediëren, maar de regulatie van hun assemblage/ontbinding is nog slecht begrepen.

Het COP9 (constitutieve photomorphogenesis 9) signalosoom (CSN) is een eiwitcomplex dat betrokken is bij het ubiquitine-proteasoomsysteem en een gemeenschappelijk gastheertarget is van diverse pathogenen in Arabidopsis.

Het COP9 (Constitutive photomorphogenesis 9) signalosoom (CSN), een groot multiproteïnecomplex dat lijkt op het 19S-deksel van het 26S-proteasoom, speelt een centrale rol in de regulatie van de E3-cullin RING ubiquitine-ligases (CRL's).

Het mammaire constitutieve photomorphogenesis 9 (COP9) signalosoom (CSN), een eiwitcomplex betrokken bij embryonale ontwikkeling, is betrokken bij de regulatie van de celcyclus en de DNA-schade respons. De rol ervan in tumorontwikkeling blijft echter onduidelijk.

COP9 speelt een rol in de aangeboren immuniteit van planten.

Het constitutieve photomorphogenesis 9 signalosoom (COP9 of CSN) is een evolutionair geconserveerd multiproteïnecomplex dat voorkomt in planten en dieren. Vanwege de homologe structuur tussen het COP9 signalosoom en het 19S-dekselcomplex van het proteasoom, wordt aangenomen dat COP9 een rol speelt bij het reguleren van de afbraak van polyubiquitineerde eiwitten.

Daarom is het voorstelbaar dat COP9 een significante rol speelt bij kanker, door processen te reguleren die relevant zijn voor carcinogenese en kankerprogressie (bijv. celcycluscontrole, signaaltransductie en apoptose).

Het constitutieve photomorphogenesis 9 (COP9) signalosoom (CSN) speelt sleutelrollen in veel biologische processen, zoals repressie van photomorphogenese in planten en eiwit-subcellulaire lokalisatie, DNA-schade respons en NF-κB activatie in zoogdieren.

Het COP9 (constitutieve photomorphogenesis mutant 9) signalosoom (CSN) kan het ubiquitine-proteasoomsysteem reguleren, maar dit is nog niet getest in een kritisch orgaan van gewervelde dieren.

Hier tonen we aan dat de productie van vasculair endotheliale groeifactor (VEGF) in HeLa- en HL-60-cellen wordt gestuurd door het constitutieve photomorphogenesis 9 signalosoom (CSN).

CSN6 is een subunit van het constitutieve photomorphogenesis 9 (COP9) signalosoom (CSN), een evolutionair geconserveerd multiproteïnecomplex dat voorkomt in planten en dieren en oorspronkelijk werd beschreven als een repressor van lichtafhankelijke groei en transcriptie in Arabidopsis.

CSN6, een cruciale subunit van het constitutieve photomorphogenesis 9 (COP9) signalosoom (CSN), heeft aandacht gekregen als regulator van de afbraak van kankergerelateerde eiwitten zoals p53, c-myc en c-Jun via het ubiquitine-proteasoomsysteem, wat wijst op het belang ervan in carcinogenese.

Het COP9 signalosoom (CSN) is een complex van acht eiwitten dat voor het eerst werd geïdentificeerd als een repressor van plantphotomorphogenese.

COP10 is een ubiquitine-conjugerende enzymvariant (UEV), waarvan wordt gedacht dat het samenwerkt met COP1, DET1 en het COP9 signalosoom (CSN) in Arabidopsis om photomorphogenese te onderdrukken.

Het COP9 signalosoom (CSN) is een evolutionair geconserveerd multiproteïnecomplex dat de repressie van photomorphogenese in het donker in Arabidopsis medieert via de afbraak van transcriptiefactoren zoals HY5 en HYH.

Het COP9 signalosoom (CSN), een suppressor van plantphotomorphogenese, geassocieerd met meerdere cullines en bevorderde de splitsing van het ubiquitine-achtige eiwit NEDD8 van Schizosaccharomyces pombe CUL1 in vivo en in vitro.

Repressie van photomorphogenese in Arabidopsis thaliana vereist activiteit van het COP9 signalosoom (CSN), CDD en COP1 complexen, maar hoe deze drie complexen samenwerken om deze belangrijke ontwikkelingsschakelaar te realiseren is onbekend gebleven.

Het COP9 signalosoom (CSN) is een multiproteïnecomplex dat oorspronkelijk werd geïdentificeerd in Arabidopsis thaliana als een negatieve regulator van photomorphogenese en later werd aangetoond als een algemene eukaryote regulator van ontwikkelingssignalen.

Het constitutieve photomorphogenesis 9 signalosoom stuurt de productie van vasculair endotheliale groeifactor in tumorcellen.

De plantaardige homoloog constitutieve photomorphogenesis 9 (COP9) signalosoom subunit CSN5 reguleert aangeboren immuunresponsen in macrofagen.

Recente studies geven aan dat Int6 een veelzijdig eiwit is dat betrokken is bij de regulatie van eiwitvertaling en afbraak door binding met drie complexen: het eukaryote translatie-initiatiefactor 3, het regulerende deksel van het proteasoom en het constitutieve photomorphogenesis 9 signalosoom.

In dit rapport tonen we een JNK-onafhankelijke activatie van c-Jun in vivo aan, gestuurd door het constitutieve photomorphogenesis (COP9) signalosoom.

Het COP9 signalosoom (CSN) is een multiproteïnecomplex dat aanvankelijk in planten werd geïdentificeerd als een repressor van photomorphogenese.

Deze studie suggereert dat AtItpk-1 mogelijk functioneert als een proteïnekinase dat betrokken is bij photomorphogenese, mogelijk via interactie met het COP9 signalosoom onder rood licht.

De Arabidopsis inositol 1,3,4-trisfosfaat 5/6 kinase, AtItpk-1, is betrokken bij plantphotomorphogenese onder roodlichtcondities, mogelijk via interactie met het COP9 signalosoom.

Het COP9 (constitutieve photomorphogenesis 9) signalosoom (CSN) is een eiwitcomplex betrokken bij het ubiquitine-proteasoomsysteem en een gemeenschappelijk gastheertarget van diverse pathogenen in Arabidopsis.


Is adalimumab effectief voor hidradenitis suppurativa?

Answer: Ja, Adalimumab, een recombinant, volledig gehumaniseerde, anti-tumor necrose factor alfa (anti-TNF-α) monoklonaal antilichaam, is de enige officieel goedgekeurde behandeling voor het beheer van matige tot ernstige hidradenitis suppurativa.

Als de patiënt niet verbetert, moet Adalimumab 160 mg bij week 0, 80 mg bij week 2; daarna 40 mg wekelijks subcutaan worden toegediend (LOE Ib, SOR A). Als verbetering optreedt, moet de therapie worden voortgezet zolang HS-laesies aanwezig zijn.

Vermindering van pijnscores en verbetering van depressieve symptomen bij patiënten met hidradenitis suppurativa behandeld met adalimumab in een fase 2, gerandomiseerde, placebogecontroleerde studie.

Adalimumab-behandeling gedurende 16 weken verbeterde HS-laesies significant ten opzichte van placebo (NCT00918255).

CONCLUSIE: Patiënten met matige tot ernstige HS hadden bij aanvang een hoge mate van pijn en depressieve symptomen. Adalimumabtherapie werd geassocieerd met een afname van pijn en depressieve symptomen vergeleken met de uitgangssituatie.

Focus op adalimumab bij de behandeling van actieve matige tot ernstige hidradenitis suppurativa.

Adalimumab, een recombinant, volledig gehumaniseerde, anti-tumor necrose factor alfa (anti-TNF-α) monoklonaal antilichaam, is de enige officieel goedgekeurde behandeling voor het beheer van matige tot ernstige HS. Casusrapporten van 42 patiënten die adalimumab kregen voor ernstige HS (met het standaard doseringsschema voor psoriasis) meldden een cumulatieve responsrate van 58% (≥50% bij 23 patiënten) met een recidiefpercentage van 71% (10 van de 14 patiënten). De meest recente en best onderbouwde fase III, gerandomiseerde placebogecontroleerde onderzoeken voor de evaluatie van de werkzaamheid en veiligheid van adalimumab bij de behandeling van matige tot ernstige HS (PIONEER-studies I en II) toonden aan dat de Hidradenitis Suppurativa Clinical Response (HiSCR) rate bij week 12 significant hoger was voor patiënten die werden gerandomiseerd naar adalimumab vergeleken met placebo.

Concluderend heeft adalimumab tot nu toe de meest robuuste gegevens met betrekking tot behandelwerkzaamheid bij HS.

Adalimumab (Humira) voor de behandeling van hidradenitis suppurativa.

Adalimumab (Humira®) is een nieuwe therapie goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration, Health Canada en de Europese Commissie voor de behandeling van hidradenitis suppurativa (HS).

Gezamenlijk concluderen deze gegevens dat de behandeling van HS met adalimumab een veilige en effectieve therapie is die resulteert in een significante afname van abces- en inflammatoire knobbeltellingen binnen de eerste 12 weken van behandeling.

Effectieve langdurige controle van refractaire hidradenitis suppurativa met adalimumab na falen van conventionele therapie.

Hidradenitis suppurativa behandeld met adalimumab.

Behandeling van ernstige recalcitrante hidradenitis suppurativa met adalimumab.

Langdurige succesvolle adalimumab-therapie bij ernstige hidradenitis suppurativa.

Vergelijking van behandeluitkomsten van infliximab en adalimumab bij patiënten met ernstige hidradenitis suppurativa.

HiSCR (Hidradenitis Suppurativa Clinical Response): een nieuw klinisch eindpunt om therapeutische uitkomsten te evalueren bij patiënten met hidradenitis suppurativa uit het placebogecontroleerde deel van een fase 2 adalimumab-studie.

Adalimumab bij therapieresistente hidradenitis suppurativa na recidief na uitgebreide excisie van het aangedane gebied: een overzicht van biologische therapie.

Adalimumab (anti-tumor necrose factor-α) behandeling van hidradenitis suppurativa vermindert huidontsteking: een in situ en ex vivo studie.

In een fase 2-studie toonde adalimumab, een antilichaam tegen tumor necrose factor α, werkzaamheid tegen hidradenitis suppurativa. PIONEER I en II waren vergelijkbaar ontworpen, fase 3 multicenterstudies van adalimumab voor hidradenitis suppurativa, met twee dubbelblinde, placebogecontroleerde perioden.

Hier rapporteren we een geval van een patiënt met ernstige recalcitrante hidradenitis suppurativa die succesvol werd behandeld met adalimumab.

Recente rapporten hebben aangetoond dat adalimumab, een tumor necrose factor (TNF) antagonist, mogelijk effectief is bij de behandeling van patiënten met HS die niet reageerden op conventionele therapie.

Conclusie Adalimumab lijkt een effectieve en veilige behandeling voor refractaire HS.

Twee fase 3-studies van adalimumab voor hidradenitis suppurativa.

Adalimumab-behandeling voor hidradenitis suppurativa geassocieerd met de ziekte van Crohn.

Adalimumab is geschikt voor de langdurige behandeling van hidradenitis suppurativa en biedt een verdere conservatieve behandeloptie.


Wat is Legg-Calvé-Perthes ziekte

Answer: Legg-Calvé-Perthes ziekte is idiopathische avasculaire necrose van de heup, die meestal voorkomt bij pediatrische populaties.

Legg-Calvé-Perthes' (Perthes') ziekte is een ontwikkelingsziekte van het heupgewricht die kan leiden tot talrijke korte- en langetermijnproblemen. De etiologie van de ziekte blijft grotendeels onbekend, maar de me

Legg-Calvé-Perthes ziekte (LCPD) is het sluipende begin van idiopathische avasculaire necrose van de heup bij de pediatrische populatie. De ziekte omvat een breed spectrum aan pathologie, van mild zonder langetermijngevolgen tot ernstig met permanente degeneratieve veranderingen van het heupgewricht.

ACHTERGROND: Legg-Perthes ziekte wordt geassocieerd met ischemie van de capitis femoris epifyse bij kinderen.

Legg-Calvé-Perthes ziekte is een pediatrische aandoening die wordt gekenmerkt door osteonecrose van de proximale femorale epifyse

Legg-Calvé-Perthes ziekte wordt gekenmerkt door avasculaire necrose van de kop van het dijbeen.

Legg-Calvé-Perthes ziekte is een heupaandoening bij kinderen die kan leiden tot een misvormde en slecht functionerende heup.


Wat wordt bevorderd door ERAP1-ERAP2 dimerisatie?

Answer: ERAP1-ERAP2 dimerisatie verhoogt de efficiëntie van peptide-trimming.

ERAP1-ERAP2 dimerisatie verhoogt de efficiëntie van peptide-trimming.

In deze studie produceerden we gestabiliseerde ERAP1-ERAP2 heterodimeren en ontdekten dat ze verschillende rijpe epitopen efficiënter produceerden dan een mengsel van de twee enzymen die niet konden dimeriseren. Fysieke interactie met ERAP2 verandert de basale enzymatische parameters van ERAP1 en verbetert de bindingsaffiniteit voor substraten. Door de twee enzymen in nabijheid te brengen en allosterische effecten op ERAP1 te produceren, creëert dimerisatie van ERAP1/2 complexen met superieure peptide-trimming efficiëntie. Dergelijke complexen zullen waarschijnlijk de antigeenpresentatie verbeteren door cellen die gecoördineerde expressie van de twee enzymen vertonen.

Vorming van heterodimeren door ERAP1 en ERAP2 is voorgesteld om het trimmen van epitoop-voorloperpeptiden te vergemakkelijken, maar de effecten van dimerisatie op ERAP-functie blijven onbekend.


Wat is plantaire fasciitis

Answer: Aandoeningen van de plantaire fascia (PF), zoals plantaire fasciitis, veroorzaken vaak hielpijn en invaliditeit en worden beschouwd als degeneratief van aard in plaats van inflammatoir

Aandoeningen van de plantaire fascia (PF) veroorzaken vaak hielpijn en invaliditeit

Plantaire fasciitis (PF) is een veelvoorkomende voetklacht, die zowel actieve sporters als fysiek inactieve mensen van middelbare leeftijd treft. Men gelooft dat PF het gevolg is van degeneratieve veranderingen in plaats van ontsteking

Plantaire fasciitis (PF) komt voor bij 10% van de bevolking en is de meest voorkomende oorzaak van plantaire hielpijn

Plantaire fasciitis, een chronisch degeneratief proces dat mediale plantaire hielpijn veroorzaakt, is verantwoordelijk voor ongeveer 1 miljoen doktersbezoeken per jaar

Plantaire fasciitis (PF) is de meest voorkomende oorzaak van plantaire hielpijn

Plantaire fasciitis is de meest voorkomende oorzaak van hielpijn en wordt geschat 2 miljoen mensen alleen al in de Verenigde Staten te treffen. Voor volwassenen die lijden aan plantaire fasciitis, zijn voetorthesen een haalbare behandelingsoptie om pijn te verminderen

Plantaire fasciitis: een degeneratief proces (fasciosis) zonder ontsteking.

ACHTERGROND: Plantaire fasciitis is een veelvoorkomende voetstoornis die veel functionele activiteiten beïnvloedt.

Het tweede doel was om te bepalen of chronische plantaire fasciitis gepaard gaat met atrofie van de plantaire intrinsieke voetspieren en de tibialis posterior. METHODEN: Magnetische resonantiebeelden werden bilateraal genomen bij acht proefpersonen met unilaterale plantaire fasciitis.

Plantaire fasciitis, een veelvoorkomende blessure bij hardlopers, wordt verondersteld geassocieerd te zijn met zwakte van de intrinsieke voetspieren

Hoewel plantaire fasciitis de meest voorkomende oorzaak van hielpijn is,

Plantaire fasciitis, een zelfbeperkende aandoening, is een veelvoorkomende oorzaak van hielpijn bij volwassenen. Het treft meer dan 1 miljoen mensen per jaar, en tweederde van de patiënten met plantaire fasciitis zal zorg zoeken bij hun huisarts

Plantaire fasciitis is een veelvoorkomende oorzaak van hielpijn en is het resultaat van een degeneratief proces van de plantaire fascia op de aanhechting aan het calcaneum.


Wat is de enzymatische activiteit van OTULIN?

Answer: OTULIN is een deubiquitinase die specifiek Met1-gekoppelde polyUb knipt.

OTULIN (FAM105B), codeert voor een deubiquitinase

Otulin/Gumby/FAM105b zijn verreweg de meest actieve DUB's die op deze voorlopers inwerken.

Het verwijderen van ubiquitineketens wordt gemedieerd door deubiquitinases (DUB's). Twee daarvan, OTULIN en CYLD,

worden afgebroken door de lineaire ubiquitine-specifieke deubiquitinase OTULIN

We hebben recent OTULIN ontdekt als een deubiquitinase die specifiek Met1-gekoppelde polyUb knipt

deubiquitinase OTULIN breekt specifiek Met1-Ub af.

Onze gegevens suggereren dat OTULIN Met1-polyUb signalering reguleert.

OTULIN werkt LUBAC-signaleringsprocessen tegen door specifiek Met1-gekoppelde polyubiquitine te hydrolyseren.


Noem ziekten die gericht kunnen worden met disaggregases?

Answer: UBQLN2 werkt samen met het HSP70-HSP110 disaggregase-machinerie om eiwitaggregaten te verwijderen via het 26S proteasoom. UBQLN2 herkent HSP70 gebonden aan cliënten en koppelt dit aan het proteasoom om de afbraak van geaggregeerde en verkeerd gevouwen eiwitten mogelijk te maken. We tonen verder aan dat dit proces actief is in de celkern, waar een ander systeem voor het opruimen van aggregaten, autofagie, niet werkt.

Therapeutische middelen zijn dringend nodig om verschillende veelvoorkomende en dodelijke neurodegeneratieve aandoeningen veroorzaakt door eiwitmisvouwing en aggregatie te genezen, waaronder amyotrofische laterale sclerose (ALS), de ziekte van Parkinson (PD) en de ziekte van Alzheimer (AD).

Menselijke Hsp70 Disaggregase keert Parkinson-gerelateerde α-synucleïne amyloïde fibrillen om.

Disaggregases, moleculaire chaperonnes die eiwitaggregaten resolubiliseren.

De structurele basis waarmee Hsp104 ongeordende aggregaten en prionen oplost is onbekend.


Kan de NEECHAM Verwardheidsschaal worden gebruikt voor de evaluatie van postoperatieve delirium?

Answer: Ja, de NEECHAM Verwardheidsschaal kan worden gebruikt voor de evaluatie van postoperatieve delirium.

De steekproeftrekking werd op een niet-gerandomiseerde gerichte wijze uitgevoerd en delirium werd beoordeeld met behulp van de NeeCham-vragenlijst.

Delirium bij oudere patiënten: een diagnostische studie van de NEECHAM Verwardheidsschaal op de chirurgische intensivecareafdeling.

DOELSTELLINGEN: Het inschatten van de diagnostische waarde en het bepalen van de haalbaarheid van de NEECHAM Verwardheidsschaal bij kritisch zieke oudere patiënten.

CONCLUSIES: De bevindingen van deze studie bevestigen de goede diagnostische waarde en het gebruiksgemak van de NEECHAM-schaal bij niet-geventileerde intensivecarepatiënten.RELEVANTIE VOOR DE KLINISCHE PRAKTIJK: De NEECHAM-schaal kan worden gebruikt om delirium te detecteren tijdens de routinematige verpleegkundige beoordeling van niet-geïntubeerde oudere patiënten, omdat het minimale belasting en stress vereist voor zowel de patiënt als de verpleegkundige aan het bed.

De NEECHAM Verwardheidsschaal en het gevalideerde instrument voor dossierbeoordeling werden gebruikt voor de diagnose van delirium.

Onder de verschillende screeningsinstrumenten lijken de NEECHAM Verwardheidsschaal en de Delirium Observatieschaal het meest geschikt als screeningsinstrument voor patiënten op algemene medische en chirurgische afdelingen, afhankelijk van het type beoordelaar (arts of verpleegkundige).

Het gebruik van de NEECHAM-schaal stelde het medisch personeel in staat om mogelijke gevallen van verwardheid vroegtijdig te identificeren, wat aangeeft dat de NEECHAM Verwardheidsschaal nuttig zou moeten zijn voor de detectie van postoperatief delirium en verwardheid op de chirurgische afdeling.

Vroege detectie van postoperatief delirium en verwardheid op een chirurgische afdeling met behulp van de NEECHAM Verwardheidsschaal.

Beoordeling van het risico op postoperatief delirium bij oudere patiënten met behulp van E-PASS en de NEECHAM Verwardheidsschaal.

Voor de diagnose en ernstbeoordeling van delirium gebruikten we de NEECHAM Verwardheidsschaal.

De NEECHAM Verwardheidsschaal werd uitgevoerd bij opname en voorafgaand aan ontslag.RESULTATEN: De incidentie van DSM-IV gerelateerd delirium was 24%.

Een vergelijking van de CAM-ICU en de NEECHAM Verwardheidsschaal bij de beoordeling van delirium op de intensivecare: een observationele studie bij niet-geïntubeerde patiënten.

Voorspellende waarde en validatie van de NEECHAM Verwardheidsschaal met gebruik van DSM-IV criteria voor delirium als gouden standaard.

Het doel van deze studie was om te bepalen welke van de twee delirium observatie screeningsschalen, de NEECHAM Verwardheidsschaal of de Delirium Observatie Screening (DOS) schaal, de beste onderscheidende capaciteit heeft voor het diagnosticeren van delirium en welke praktischer is voor dagelijks gebruik door verpleegkundigen. Het project werd uitgevoerd op vier afdelingen van een universitair ziekenhuis; 87 patiënten werden geïncludeerd.

Daarnaast scoorden we de deelnemers op de NEECHAM-schaal en evalueerden we hun postoperatieve delirium en postoperatieve hartritmestoornissen. Op de nachten van dag 4 en 5 was de activiteit van de blootstellingsgroep significant lager en de sympathische zenuwindex was significant lager op de nacht van dag 5.

De afkapwaarde van de NEECHAM-score werd vastgesteld op 20 punten, en patiënten die na de operatie waarden lager dan dit vertoonden, werden beschouwd als het hebben van postoperatief delirium.

Identificatie van delirium was gebaseerd op evaluatie van het bewustzijnsniveau met de NEECHAM Verwardheidsschaal en/of een dossiergebaseerd instrument voor delirium.

In deze studie onderzochten we of vroege detectie van postoperatief delirium bij oudere patiënten mogelijk is met een eenvoudige, nuttige gedragsbeoordelingsschaal, de NEECHAM Verwardheidsschaal, en een methode voor een uitgebreide evaluatie van stress gerelateerd aan chirurgie bij ouderen, E-PASS. De proefpersonen waren 160 patiënten ouder dan 75 jaar die een operatie ondergingen.

In deze studie werd een verpleegkundige screeningsinstrument, de NEECHAM Verwardheidsschaal, bestudeerd voor vroege herkenning van delirium bij IC-patiënten.

De psychometrische kenmerken en het gebruiksgemak van de NEECHAM Verwardheidsschaal stellen IC-verpleegkundigen in staat om delirium vroegtijdig te herkennen.

De trends van de NEECHAM-scores in de 3 groepen werden vergeleken en de relatie tussen de NEECHAM-scores en vermoedelijke klinische risicofactoren voor delirium werd onderzocht.

In groepen met een MMSE-score van minder dan 25 of een preoperatieve NEECHAM-score van minder dan 27 was de incidentie van postoperatief delirium 76%.CONCLUSIE: De resultaten suggereren dat E-PASS en de NEECHAM-score de beoordeling van het risico op postoperatief delirium bij oudere patiënten vergemakkelijken, wat bijdraagt aan vroege preventie/behandeling.

De NEECHAM Verwardheidsschaal en de Delirium Observatie Screening Schaal: onderscheidingsvermogen en gebruiksgemak in de klinische praktijk.


Wat is adhesieve capsulitis

Answer: Adhesieve capsulitis, ook bekend als "bevroren schouder", wordt gekenmerkt door pijnlijke, geleidelijke verlies van actieve en passieve schouderbeweging als gevolg van fibrose en contractuur van het gewrichtskapsel.

Adhesieve capsulitis (bevroren schouder) is een veelvoorkomende oorzaak van schouderpijn en invaliditeit

Adhesieve capsulitis wordt gekenmerkt door pijnlijke, geleidelijke verlies van actieve en passieve schouderbeweging als gevolg van fibrose en contractuur van het gewrichtskapsel.

Pijnlijke verstijving van de schouder, 'bevroren schouder', is een veelvoorkomende oorzaak van schouderpijn en invaliditeit.

Huidige adhesieve capsulitis werd gedefinieerd als beperking van externe rotatie en één of meer aanvullende richtingsbeperkingen met een voorgeschiedenis van schouderpijn.

Adhesieve capsulitis is een klinisch syndroom van pijn en sterk verminderde gewrichtsbeweging ("bevroren schouder") veroorzaakt door verdikking en contractie van het gewrichtskapsel en synovium.

Adhesieve capsulitis is in de meeste gevallen een zelfbeperkende aandoening met een slecht begrepen etiologie die resulteert in schouderpijn en grote mobiliteitstekorten.

Adhesieve capsulitis van de schouder is een aandoening van onbekende etiologie die resulteert in de ontwikkeling van beperking van actieve en passieve glenohumerale beweging.

Adhesieve capsulitis van de schouder is een idiopathische aandoening die klinisch wordt gekenmerkt door pijn en bewegingsbeperking


Beschrijf de toepasbaarheid van Semantic MediaWiki in het geval van FANTOM5

Answer: Om de heterogene dataset toegankelijk en bruikbaar te maken voor onderzoekers, is een webgebaseerde database ontwikkeld genaamd Semantic catalog of Samples, Transcription initiation And Regulators (SSTAR). SSTAR maakt gebruik van de open source wiki-software MediaWiki samen met de Semantic MediaWiki (SMW) extensie, die flexibiliteit biedt om een reeks datasets te modelleren, op te slaan en weer te geven die zijn geproduceerd tijdens het FANTOM5-project. Het gebruik van SMW toont de bruikbaarheid van het framework aan voor de verspreiding van grootschalige analyseresultaten. SSTAR is een casestudy in het omgaan met biologische data die zijn gegenereerd vanuit een grootschalig onderzoeksproject, zowel qua onderhoud als groei naast onderzoeksactiviteiten

Om de heterogene dataset toegankelijk en bruikbaar te maken voor onderzoekers, ontwikkelden we een webgebaseerde database genaamd Semantic catalog of Samples, Transcription initiation And Regulators (SSTAR). SSTAR maakt gebruik van de open source wiki-software MediaWiki samen met de Semantic MediaWiki (SMW) extensie, die flexibiliteit biedt om een reeks datasets te modelleren, op te slaan en weer te geven die zijn geproduceerd tijdens het FANTOM5-project. Ons gebruik van SMW toont de bruikbaarheid van het framework aan voor de verspreiding van grootschalige analyseresultaten. SSTAR is een casestudy in het omgaan met biologische data die zijn gegenereerd vanuit een grootschalig onderzoeksproject, zowel qua onderhoud als groei naast onderzoeksactiviteiten


Is er een verband tussen het Muenke-syndroom en een FGFR3-genmutatie?

Answer: Ja, het Muenke-syndroom wordt veroorzaakt door een puntmutatie (C749G) in het Fibroblast Growth Factor Receptor 3 (FGFR3)-gen. Het treft 1 op de 30.000 pasgeborenen en is verantwoordelijk voor 25% tot 30% van de genetische oorzaken van craniosynostose.

RESULTATEN: Vierendertig personen met een positieve FGFR3-mutatie, mediane leeftijd 9 jaar, variërend van 7 maanden tot 52 jaar, werden opgenomen. Daarnaast dienden 10 niet-aangedane broers en zussen als controlegroep (5 mannen, 5 vrouwen; mediane leeftijd 13 jaar; bereik 3-18 jaar).

Muenke is een syndroom geassocieerd met fibroblast groeifactor receptor 3 (FGFR-3), dat voor het eerst werd beschreven eind jaren 90.

Het syndroom wordt moleculair gedefinieerd door een unieke puntmutatie c.749C>G in exon 7 van het FGFR3-gen, wat resulteert in een aminozuurvervanging p.Pro250Arg in het eiwitproduct.

Het Muenke-syndroom, veroorzaakt door de puntmutatie (C749G) in het FGFR3-gen, treft 1 op de 30.000 pasgeborenen en is verantwoordelijk voor 25% tot 30% van de genetische oorzaken van craniosynostose.

Fenotypische variabiliteit in twee families met Muenke-syndroom met FGFR3-mutatie.

DOEL: Er zijn verschillende craniosynostose-syndromen met gehoorverlies, waaronder Muenke, Apert, Pfeiffer, Crouzon, Beare-Stevenson, Crouzon met acanthosis nigricans en Jackson-Weiss syndromen, die het gevolg zijn van mutaties in de fibroblast groeifactor receptor (FGFR)-genen.

Muenke-syndroom is een autosomaal dominant craniosynostose-syndroom dat voortkomt uit een bepalende puntmutatie in het Fibroblast Growth Factor Receptor 3 (FGFR3)-gen.

Talocalcaneale coalitie bij Muenke-syndroom: rapport van een patiënt, literatuuroverzicht van FGFR-gerelateerde craniosynostosen en overweging van het mechanisme.

Om de pathofysiologie van het Muenke-syndroom beter te begrijpen, presenteren we gezamenlijke bevindingen uit verschillende recente studies die een genetisch equivalent muismodel voor het Muenke-syndroom (FgfR3 (P244R)) hebben gekarakteriseerd en vergelijken deze met menselijke fenotypes.

We tonen in deze studie aan dat knock-in muizen met de mutatie die verantwoordelijk is voor het Muenke-syndroom (FgfR3(P244R)) postnatale verkorting van de schedelbasis vertonen, samen met synchondrose groeischijf dysfunctie gekenmerkt door verlies van rustende, prolifererende en hypertrofische chondrocytenzones en verminderde Ihh-expressie.

Muenke-syndroom wordt veroorzaakt door een enkele bepalende puntmutatie in het fibroblast groeifactor receptor 3 (FGFR3)-gen.

De Pro250Arg-mutatie in het FGFR3-gen wordt gevonden bij patiënten met het Muenke-syndroom en is een van de meest voorkomende mutaties bij craniosynostose-syndromen.

Epilepsie bij Muenke-syndroom: FGFR3-gerelateerde craniosynostose.

Muenke-syndroom (FGFR3-gerelateerde craniosynostose): uitbreiding van het fenotype en literatuuroverzicht.

DOEL: De Muenke-syndroommutatie (FGFR3 (P250R)), die 15 jaar geleden werd ontdekt, vertegenwoordigt de meest voorkomende craniosynostose-mutatie.

De heterozygote Pro250Arg-substitutiemutatie in fibroblast groeifactor receptor 3 (FGFR3), die ligand-afhankelijke signalering verhoogt, is de meest voorkomende genetische oorzaak van craniosynostose bij mensen en definieert het Muenke-syndroom.

De P250R-mutatie in het FGFR3-gen, ook bekend als Muenke-syndroom, wordt geassocieerd met coronal craniosynostose, sensorineuraal gehoorverlies, craniofaciale en digitale afwijkingen.

Muenke-syndroom veroorzaakt door de FGFR3 Pro250Arg-mutatie wordt geassocieerd met craniosynostose, gehoorverlies en diverse botafwijkingen.

Muenke-syndroom is een autosomaal dominant aandoening gekenmerkt door coronal suture craniosynostose, gehoorverlies, ontwikkelingsachterstand, carpaal- en tarsale fusies, en de aanwezigheid van de Pro250Arg-mutatie in het FGFR3-gen.

Muenke-syndroom, gedefinieerd door heterozygotie voor een Pro250Arg-substitutie in fibroblast groeifactor receptor 3 (FGFR3), is de meest voorkomende genetische oorzaak van craniosynostose bij mensen.

Bovendien wordt sensorineuraal gehoorverlies gedetecteerd bij alle FgfR3 (P244R) mutante muizen, net als bij de meerderheid van de Muenke-syndroompatiënten.

Genetische testen identificeren een pathogene mutatie of chromosomale afwijking in ongeveer 21% van de gevallen, maar het is waarschijnlijk dat er nog meer oorzakelijke mutaties ontdekt moeten worden. Om een gedeeld kenmerk van genetisch bepaalde craniosynostose te identificeren, werden expressiepatronen vergeleken in drie monogene syndromen met een controlegroep van patiënten met niet-syndromische sagittale synostose. Fibroblasten van 10 individuen met elk Apert-syndroom (FGFR2 substitutie S252W), Muenke-syndroom (FGFR3 substitutie P250R), Saethre-Chotzen-syndroom (verschillende mutaties in TWIST1) en niet-syndromische sagittale synostose (geen mutatie gedetecteerd) werden gekweekt.

De craniosynostose-syndromen: Apert-syndroom, Beare-Stevenson-syndroom, Crouzon-syndroom, Jackson-Weiss-syndroom, Muenke-syndroom, Pfeiffer-syndroom en Saethre-Chotzen-syndroom kunnen worden veroorzaakt door mutaties in FGFR1, FGFR2 of FGFR3.

Identieke proline-->arginine gain-of-function mutaties in fibroblast groeifactor receptor (FGFR) 1 (Pro252Arg), FGFR2 (Pro253Arg) en FGFR3 (Pro250Arg) resulteren respectievelijk in type I Pfeiffer, Apert en Muenke craniosynostose-syndromen.

Mutatieanalyse van FGFR-3 toonde een missense-mutatie in exon 6, c.749 C>G, met een resulterende aminozuurverandering van proline naar arginine op codon 250 (P250R), passend bij het Muenke-syndroom (Am J Hum Genet 1997;60:555-564).

In een poging om functionele kenmerken te onderscheiden die SCS van Muenke-syndroom scheiden, hebben we patiënten met coronal suture synostose gescreend op mutaties in het TWIST1-gen en op de Pro250Arg-mutatie in FGFR3.

Sinds de Gly380Arg achondroplasie-mutatie werd herkend, zijn vergelijkbare observaties gedaan met betrekking tot de geconserveerde aard van FGFR-mutaties en het resulterende fenotype bij andere skeletfenotypes, waaronder hypochondroplasie, thanatophore dysplasie en Muenke coronal craniosynostose.

Mutaties in het gen dat Fibroblast Growth Factor Receptor 3 (FGFR3) codeert, worden geassocieerd met Achondroplasie (MIM 100800), Hypochondroplasie (MIM 146000), Muenke-syndroom (MIM 602849), Thanatophore Dysplasie (MIM 187600, MIM 187601) en Lacrimo-Auriculo-Dento-Digital Syndroom (MIM 149730). Hier rapporteren we een klinische en moleculaire studie in een grote cohort van 125 Portugese patiënten met deze skeletaandoeningen.

Het Muenke-syndroom (MS) wordt gekenmerkt door unicoronale of bicoronale craniosynostose, midfaciale hypoplasie, oculaire hypertelorisme en een verscheidenheid aan kleine afwijkingen geassocieerd met een mutatie in het fibroblast groeifactor receptor 3 (FGFR3)-gen.

METHODE: Fibroblasten van 10 individuen met elk Apert-syndroom (FGFR2 substitutie S252W), Muenke-syndroom (FGFR3 substitutie P250R), Saethre-Chotzen-syndroom (verschillende mutaties in TWIST1) en niet-syndromische sagittale synostose (geen mutatie gedetecteerd) werden gekweekt.

Muenke-syndroom is een autosomaal dominante aandoening gekenmerkt door coronal suture craniosynostose, gehoorverlies, ontwikkelingsachterstand, carpaal- en tarsale fusies, en de aanwezigheid van de Pro250Arg-mutatie in het FGFR3-gen.

Muenke-syndroom, ook bekend als FGFR3-geassocieerde coronal synostose, wordt moleculair gedefinieerd door de aanwezigheid van een heterozygote nucleotide transversie, c.749C>G, die de aminozuurvervanging Pro250Arg codeert in het fibroblast groeifactor receptor type 3-gen (FGFR3).

Ondanks een variabel fenotype is het Muenke-syndroom gerelateerd aan een unieke mutatie in het FGFR3-gen, Pro 250 naar Arg, die kenmerkend is voor deze ziekte.

Skeletanalyse van de Fgfr3(P244R)-muis, een genetisch model voor het Muenke craniosynostose-syndroom.


Welk R-pakket wordt gebruikt voor visualisatie van lineaire en circulaire karyotypen?

Answer: De chromDraw grafische tool is ontwikkeld als een gebruiksvriendelijke grafische tool voor het visualiseren van zowel lineaire als circulaire karyotypen op basis van dezelfde invoergegevensmatrix. De uitvoergrafieken, opgeslagen in twee verschillende formaten (EPS en SVG), kunnen gemakkelijk worden geïmporteerd en aangepast in presentatie- en beeldbewerkingsprogramma's. De tool wordt vrij verspreid onder de GNU General Public License (GPL) en kan worden geïnstalleerd via Bioconductor of vanaf de chromDraw startpagina.

chromDraw: een R-pakket voor visualisatie van lineaire en circulaire karyotypen.

De chromDraw grafische tool is ontwikkeld als een gebruiksvriendelijke grafische tool voor het visualiseren van zowel lineaire als circulaire karyotypen op basis van dezelfde invoergegevensmatrix. De uitvoergrafieken, opgeslagen in twee verschillende formaten (EPS en SVG), kunnen gemakkelijk worden geïmporteerd en aangepast in presentatie- en beeldbewerkingsprogramma's. De tool wordt vrij verspreid onder de GNU General Public License (GPL) en kan worden geïnstalleerd via Bioconductor of vanaf de chromDraw startpagina.


Is de pokken uit de wereld verdwenen?

Answer: pokken is nu uitgeroeid.

In mei 1980 kondigde de Wereldgezondheidsvergadering in Genève plechtig de wereldwijde uitroeiing van de pokken aan en gaf aanbevelingen aan de lidstaten voor afsluitende maatregelen met betrekking tot de pokkenvaccinatie, de oprichting van vaccinreserves en de controle van de epidemiologische situatie in de wereld.

Als gevolg van vaccinatie zijn ziekten zoals polio en mazelen onder controle gebracht en zijn de pokken uitgeroeid

De uitroeiing van pokken uit de wereld is het perfecte voorbeeld van de rol van massavaccinatie van de gehele gemeenschap van het universum.

De Fransen zijn veel verschuldigd aan dit Centrale Vaccincomité, dat in grote mate heeft bijgedragen aan de bestrijding van pokken en het uiteindelijk uitroeien van de ziekte.

Ook wordt het vaccin dat Jenner gebruikte, dat in zijn tijd de prevalentie van pokken wereldwijd verminderde en later werd gebruikt om pokken volledig uit te roeien, besproken in het licht van recente gegevens.

de enige bekende gevallen van pokken gebeurden door een uitbraak in Birmingham, Engeland veroorzaakt door een laboratoriumongeval in het jaar 1979. Op 8 mei 1980 werd de ziekte door de WHO uitgeroepen tot uitgeroeid in de wereld (WHO-resolutie 33.33).


Waar wordt Akkermansia muciniphila gevonden?

Answer: Akkermansia muciniphila is een Gram-negatieve mucine-afbrekende bacterie die voorkomt in de gastro-intestinale trakten van mensen en dieren.

Akkermansia muciniphila is een Gram-negatieve mucine-afbrekende bacterie die voorkomt in de gastro-intestinale trakten van mensen en dieren.

Personen met obesitas en type 2 diabetes verschillen van slanke en gezonde personen in hun overvloed aan bepaalde darmmicrobiële soorten en microbiële genrijkdom. De overvloed van Akkermansia muciniphila, een mucine-afbrekende bacterie, is omgekeerd geassocieerd met lichaamsvetmassa en glucose-intolerantie bij muizen, maar er is meer bewijs nodig bij mensen.


Is er alternatieve polyadenylering tijdens de ontwikkeling van zebravissen?

Answer: Ja. Er is uitgebreide alternatieve polyadenylering tijdens de ontwikkeling van zebravissen.

Uitgebreide alternatieve polyadenylering tijdens de ontwikkeling van zebravissen.

Op 2 uur na bevruchting verschijnen duizenden unieke poly(A)-plaatsen op locaties zonder een typisch polyadenyleringssignaal, wat wijst op een golf van wijdverspreide cytoplasmatische polyadenylering van mRNA-afbraakintermediairen. Onze inzichten in de identiteit, vorming en evolutie van zebravis 3' UTR's bieden een bron voor het bestuderen van genregulatie tijdens de ontwikkeling van gewervelden.


Welk lid van de NADPH-oxidasefamilie vereist interactie met NOXO1 voor functie?

Answer: NADPH-oxidase 1 (NOX1) vereist interactie met NOXO1 voor functie.

Een uniek lid van deze familie, Nox1-oxidase, functioneert als een canoniek of hybride systeem met gebruik van respectievelijk Nox organiserend subunit 1 (NoxO1) of p47(phox), waarvan de laatste functioneel is in vasculaire gladde spiercellen (VSMC).

Fosforylering van Noxo1 op threonine 341 reguleert de interactie met Noxa1 en de superoxide-producerende activiteit van Nox1.

Fosforylering van Thr341 maakt het mogelijk dat Noxo1 voldoende interactie heeft met Noxa1, een interactie die deelneemt aan de activatie van Nox1. Dus fosforylering van Noxo1 op Thr341 lijkt een cruciale rol te spelen in de door PMA opgewekte activatie van Nox1, wat een moleculaire koppeling biedt tussen PKC-gemedieerde signaaltransductie en Nox1-gekatalyseerde superoxideproductie. Bovendien is Ser154 in Noxo1 gefosforyleerd in zowel rustende als PMA-gestimuleerde cellen, en deze fosforylering neemt waarschijnlijk deel aan een PMA-onafhankelijke constitutieve activiteit van Nox1. Ser154 kan ook betrokken zijn bij proteïnekinase A (PKA)-gemedieerde regulatie van Nox1;

Dus fosforylering van Noxo1 op Thr341 en Ser154 lijkt de activiteit van Nox1 op verschillende manieren te reguleren.

De activiteit van andere Nox-enzymen zoals gp91(phox)/Nox2 en Nox1 vereist absoluut zowel een organiserend eiwit (p47(phox) of Noxo1) als een activator-eiwit (p67(phox) of Noxa1); voor de p47(phox)-afhankelijke activatie van deze oxidases is behandeling van cellen met stimulerende middelen zoals phorbol 12-myristaat 13-acetaat ook onmisbaar.

Studies van cytosolische co-factoren toonden aan dat het C-terminale cytoplasmatische domein van NOX1 absoluut vereist was voor activatie met NOXO1 en NOXA1 en dat deze activiteit interactie vereiste van het vermeende NADPH-bindende gebied van dit domein met NOXA1.

Bovendien is aangetoond dat NADPH-oxidase Organizer 1 (NoxO1) interacteert met het NADPH-bindende gebied van Nox1.

Activatie van de niet-fagocytische superoxide-producerende NADPH-oxidase Nox1, gecomplexeerd met p22(phox) aan het membraan, vereist zijn regulerende oplosbare eiwitten Noxo1 en Noxa1.

Fosforylering van NOXO1 op serine 154 is cruciaal voor optimale assemblage en activatie van NADPH-oxidase 1.

Activatie van de superoxide-producerende NADPH-oxidase Nox1 vereist zowel het organiserende eiwit Noxo1 als het activerende eiwit Noxa1.

NOX1, een NADPH-oxidase-homoloog die het meest overvloedig wordt uitgedrukt in colon epitheelcellen, vereist de regulerende subunits NOXO1 (NOX organiserend eiwit 1) en NOXA1 (NOX activerend eiwit 1), evenals het flavocytochroomcomponent p22(phox) voor maximale activiteit.

Activatie van Nox1, een oxidase die waarschijnlijk betrokken is bij de gastheerafweer in de dikke darm, vereist nieuwe eiwitten die homologen zijn aan p47phox en p67phox, respectievelijk aangeduid als Noxo1 en Noxa1.

Moleculaire interactie van NADPH-oxidase 1 met betaPix en Nox Organizer 1.

Productie van reactieve zuurstofsoorten (ROS) door NADPH-oxidase 1 (NOX1), dat voornamelijk wordt uitgedrukt in colon epitheelcellen, vereist het membraan-gebonden component p22(PHOX) en de cytosolische partners NOX organiser 1 (NOXO1), NOX activator 1 (NOXA1) en Rac1.

NADPH-oxidase 1 (Nox1) is een multicomponent enzym bestaande uit p22(phox), Nox organiser 1 (NOXO1), Nox1 activator 1 en Rac1.

ONGETEKEND: Superoxideproductie door Nox1, een lid van de Nox-familie NADPH-oxidases, vereist expressie van zijn regulerende oplosbare eiwitten Noxo1 (Nox organiser 1) en Noxa1 (Nox activator 1) en wordt sterk verhoogd bij celstimulatie met phorbol 12-myristaat 13-acetaat (PMA), een krachtige activator van proteïnekinase C (PKC).

De p47phox- en NADPH-oxidase organiser 1 (NOXO1)-afhankelijke activatie van NADPH-oxidase 1 (NOX1) veroorzaakt endotheliale stikstofmonoxide synthase (eNOS) ontkoppeling en endotheliale disfunctie in een streptozotocine-geïnduceerd muismodel van diabetes.

Nox activator 1 (NoxA1) is een homoloog van p67(phox) die samenwerkt met Nox organiser 1 (NoxO1) om de productie van reactieve zuurstofsoorten (ROS) door de NADPH-oxidase Nox1 te reguleren.

Nox1 wordt sterk uitgedrukt in de dikke darm en vereist twee cytosolische regulatoren, de organiserende subunit NoxO1 en de activerende subunit NoxA1, evenals de binding van Rac1 GTPase, voor zijn activiteit.

Nox1 wordt sterk uitgedrukt in de dikke darm en vereist twee cytosolische regulatoren, NoxO1 en NoxA1, evenals de binding van Rac1 GTPase, voor zijn activiteit.


Worden veranderingen in ultraconservatieve elementen in verband gebracht met borstkanker?

Answer: Ja. SNP's in ultraconservatieve elementen (UCE's) kunnen geassocieerd zijn met het risico op kanker.

In de huidige studie onderzochten we de invloed van zes SNP's binnen UCE's op het familiaire borstkankerrisico. Twee van de zes SNP's toonden een associatie met familiair borstkankerrisico

Dit is de eerste studie die aangeeft dat SNP's in UCE's mogelijk geassocieerd zijn met het risico op kanker

SNP's in ultraconservatieve elementen en familiair borstkankerrisico.

Recente studies hebben aangetoond dat UCE's geen mutatiekouderegio's zijn en waarschijnlijk betrokken zijn bij kankers, waaronder borstkanker (BC).

Genetische varianten in ultraconservatieve elementen en het risico op borstkanker in de Chinese populatie.


Wat is het werkingsmechanisme van Osimertinib?

Answer: Osimertinib is een irreversibele tyrosinekinaseremmer van de derde generatie die zowel activerende EGFR-mutaties als de resistentie-geassocieerde T790M-puntmutatie remt.

Bovendien kunnen mutaties die leiden tot resistentie tegen eerstelijns EGFR- en ALK-TKI's nu succesvol worden geremd door binnenkort goedgekeurde EGFR-TKI's van de derde generatie (osimertinib, rociletinib) en ALK-TKI's van de tweede generatie (ceritinib, alectinib).

Gefitinib, erlotinib en afatinib zijn de EGFR-tyrosinekinaseremmers die momenteel klinisch worden gebruikt. Inzicht in resistentiemechanismen heeft geleid tot de identificatie van een secundair mutatiedoelwit, T790M, bij meer dan de helft van de patiënten, waarvoor osimertinib is goedgekeurd.

EGFR-TKI's van de derde generatie tegen de T790M-mutatie zijn actief in klinische ontwikkeling. Deze middelen omvatten osimertinib, rociletinib, HM61713, ASP8273, EGF816 en PF-06747775.

DOEL: Osimertinib (AZD9291) 80 mg eenmaal daags is goedgekeurd door de Amerikaanse FDA voor de behandeling van patiënten met gemetastaseerde EGFR T790M-positieve NSCLC waarvan de ziekte eerder is gevorderd tijdens EGFR-TKI-therapie. De farmacokinetiek van osimertinib werd geëvalueerd om de dosis en doseringsinterval te bepalen, of een vaste doseringsbenadering wereldwijd kan worden gebruikt, en de impact van formulering en voedsel op de blootstelling.

RECENTE VINDINGEN: TKIs van de derde generatie in klinische ontwikkeling omvatten osimertinib, rociletinib en HM61713.

In deze studie onderzochten we de interactie tussen ABCB1 en osimertinib, een nieuwe selectieve, irreversibele EGFR-TKI van de derde generatie die recentelijk is goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration.

Gezien het feit dat osimertinib een klinisch goedgekeurde EGFR-TKI van de derde generatie is, suggereren onze bevindingen dat een combinatietherapie met osimertinib en conventionele antikankermiddelen voordelig kan zijn voor patiënten met MDR-tumoren.

In onze studie onderzochten we of osimertinib (AZD9291), een irreversibele tyrosinekinaseremmer van de derde generatie die zowel activerende EGFR-mutaties als de resistentie-geassocieerde T790M-puntmutatie remt, MDR geïnduceerd door ABCB1 en ABCG2 in vitro, in vivo en ex vivo kon omkeren. Onze resultaten toonden aan dat osimertinib de gevoeligheid van cellen die ABCB1 en ABCG2 overexpressen voor hun substraatchemotherapeutica significant verhoogde in vitro en in het model van ABCB1-overexpressende KBv200-cel xenograft in naakte muizen.

De werkzaamheid van EGFR-TKI's van de 1e (erlotinib), 2e (afatinib) en 3e (osimertinib en rociletinib) generatie werd in vitro vergeleken voor menselijke longkankercellijnen en Ba/F3-cellen die exogeen gemuteerd of wildtype EGFR tot expressie brengen.

Osimertinib (AZD9291, Tagrisso™), een orale EGFR-TKI van de derde generatie, is ontworpen om de EGFR T790M-mutatie te targeten, terwijl het wildtype EGFR wordt gespaard.

Vroege klinische fasegegevens suggereren dat EGFR-TKI's van de derde generatie zoals osimertinib, rociletinib en HM61713 zeer effectief en goed verdragen worden.

We bespreken de snelle klinische ontwikkeling en goedkeuring van de EGFR-TKI van de derde generatie osimertinib voor de behandeling van NSCLC's met EGFR-T790M.


Wat is het Bartter-syndroom?

Answer: Alle vormen van het Bartter-syndroom worden gekenmerkt door hypokaliëmie, metabole alkalose en secundaire hyperaldosteronisme

Alle vormen van het Bartter-syndroom worden gekenmerkt door hypokaliëmie, metabole alkalose en secundaire hyperaldosteronisme

De mutaties in het CLCNKB-gen dat het ClC-Kb chloridekanaal codeert, zijn verantwoordelijk voor Bartter-syndroom type 3, een van de vier varianten van het Bartter-syndroom in de genetisch gebaseerde nomenclatuur.

Bartter-syndroom (BS) is een erfelijke aandoening met een autosomaal recessieve of autosomaal dominante overervingswijze. Het wordt gekenmerkt door zoutverlies, hypochloremie, hypokaliëmie

Bartter-syndroom type III wordt veroorzaakt door genetische veranderingen in het chloridekanaal nier B (CLCNKB) gen en presenteert zich vaak in de eerste 2 levensjaren, bekend als klassiek Bartter-syndroom.

Bartter-syndroom omvat een verscheidenheid aan erfelijke renale tubulaire transportstoornissen die worden gekenmerkt door hypokaliëmie en hypochloremische metabole alkalose.

Klassiek Bartter-syndroom en neonataal Bartter-syndroom hebben defecten in genen die transportkanalen in de opstijgende lis van Henle beïnvloeden, terwijl bij het Gitelman-syndroom het defect optreedt in de transportkanalen van de distale tubulus.

Bartter-syndroom type III en congenitale afwijkingen van de nier en urinewegen: een prenatale presentatie.

Bartter-syndroom geassocieerd met hydramnion, prematuriteit, hypercalciurie en nefrocalcinose.

Bartter-syndroom (BS) is een zeldzame renale tubulaire aandoening die zich presenteert met hypokaliëmische metabole alkalose, die wordt ingedeeld in vijf types

Het is beschreven bij patiënten met chronische diarree, eetstoornissen, laxantia-misbruik en primaire hyperaldosteronisme; ook af en toe bij Bartter-syndroom (BS), waarbij ernstige hypokaliëmie gepaard gaat met significante renale natrium- en waterverliezen, hoewel zelden bij Gitelman-syndroom (GS), waarbij er even ernstige hypokaliëmie is, maar slechts bescheiden natriumverliezen. We stelden de hypothese op dat hypokaliëmische nefropathie mogelijk niet het gevolg is van kaliumtekort op zich, maar van aanhoudend verhoogde circulerende aldosteronspiegels, mogelijk met superpositie van episodes van renale hypoperfusie. We doorzochten Britse en Europese datasets om retrospectief serum- en urineparameters te vergelijken bij patiënten met GS en BS.

Verworven Bartter-achtig syndroom (BLS), gekenmerkt door hypokaliëmische metabole alkalose, hypomagnesiëmie, hypocalciëmie en normale nierfunctie, kan worden geïnduceerd door diuretica of antibiotica

Klassiek Bartter-syndroom is een zoutverliezende tubulopathie veroorzaakt door mutaties in het CLCNKB (chloridekanaal Kb) gen

Klinische kenmerken van twee renale tubulaire aandoeningen gekenmerkt door natrium- en kaliumverlies: Bartter-syndroom en Gitelman-syndroom

Bartter-syndroom is een autosomaal recessieve ziekte gekenmerkt door ernstige polyurie en renale natriumverlies

De term "Bartter-syndroom" omvat een groep nauw verwante erfelijke tubulopathieën die worden gekenmerkt door sterk verminderde NaCl-transport door de distale nierkanaal.

Echt Bartter-syndroom, gediagnosticeerd als een normotensieve, hyperreninemische, hypokaliëmische metabole alkalose met normale urinechloride-excretie, lage CH2O/(CH2O+CCl) ratio tijdens maximale waterdiurese en negatieve urinetest voor diuretica

Bartter-syndroom behoort tot een groep hypokaliëmische renale kanaalziekten.

Hypokaliëmie door renale kaliumverlies zonder hypertensie, matige metabole alkalose, hyperreninemie en hyperaldosteronisme suggereert de aanwezigheid van Bartter-syndroom.

Erfelijke hypokaliëmische renale tubulopathieën worden onderscheiden in ten minste drie klinische subtypes: (1) de Gitelman-variant van Bartter-syndroom (GS); (2) hyperprostaglandine E-syndroom, de prenatale variant van Bartter-syndroom (HPS/aBS); en (3) het klassieke Bartter-syndroom (cBS).

Bartter-syndroom, een groep autosomaal recessieve aandoeningen die worden gekenmerkt door sterk verminderd of afwezig zouttransport door de dikke opstijgende lis van Henle.

Bartter- en Gitelman-syndromen worden gekenmerkt door hypokaliëmie, normale tot lage bloeddruk en hypochloremische metabole alkalose.

Bartter-syndroom is gebruikt om een spectrum van erfelijke renale tubulaire aandoeningen te beschrijven met hypokaliëmische metabole alkalose en overlappende en aanvullende klinische en biochemische kenmerken.

De prenatale variant van Bartter-syndroom wordt gekenmerkt door een geschiedenis van polyhydramnion, vroeggeboorte, metabole alkalose, hypokaliëmie, polyurie en renale

De meeste patiënten met Bartter-syndroom hebben defecten in transporters in de dikke opstijgende lis van Henle, zoals de Na-K-2Cl cotransporter, NKCC2, of het ATP-gevoelige kaliumkanaal, ROMK.

Gitelman-syndroom of familiaire hypokaliëmie-hypomagnesiëmie en Bartter-syndroom delen enkele gemeenschappelijke kenmerken, maar hun prognose is behoorlijk verschillend.

Bartter-syndroom is een groep erfelijke, zoutverliezende tubulopathieën die zich presenteren als hypokaliëmische metabole alkalose met normotensieve hyperreninemie en hyperaldosteronisme

Bartter- en Gitelman-syndromen zijn twee verschillende genetische nierziekten, maar worden beide gekenmerkt door hypokaliëmie en metabole alkalose. Bartter-syndroom wordt gekenmerkt door meerdere genmutaties (Na-K-2Cl cotransporter; K(+) kanalen renale buitenmedullaire kaliumkanaal (ROMK); Cl-kanalen, chloridekanaal Kb (ClCNKb); regulerend eiwit Barttin; en Ca(2+)-sensorreceptor, CaSR) in de dikke opstijgende lis van Henle.|


Is er een hulpmiddel dat de functionele analyse van cis-regulerende regio's in zebravissen vergemakkelijkt?

Answer: Ja. De zebravis enhancer detectie (ZED) vector is een hulpmiddel dat transgenese en de functionele analyse van cis-regulerende regio's in zebravissen vergemakkelijkt.

Zebravis enhancer detectie (ZED) vector: een nieuw hulpmiddel om transgenese en de functionele analyse van cis-regulerende regio's in zebravissen te vergemakkelijken.

De cis-regulerende sequenties bepalen wanneer, waar en hoeveel genen worden getranscribeerd en kunnen genexpressie activeren (enhancers) of onderdrukken (silencers). Hier beschrijven we een nieuw Tol2 transposon-gebaseerd vector voor het beoordelen van enhanceractiviteit in de zebravis (Danio rerio). Deze Zebravis Enhancer Detector (ZED) vector bevat verschillende belangrijke verbeteringen, waaronder een gevoelige en specifieke minimale promotor gekozen voor optimale detectie van enhanceractiviteit, isolatorsequenties om de minimale promotor te beschermen tegen positie-effecten, en een positieve controle voor transgenese. Daarnaast tonen we aan dat sterk geconserveerde niet-coderende sequenties die homolog zijn tussen mensen en zebravissen, grotendeels hun weefsel-specifieke enhanceractiviteit behouden tijdens de evolutie van gewervelden. Nog opvallender is dat isolatorsequenties van muis en kip, maar niet geconserveerd in zebravissen, hun isolatorcapaciteit behouden wanneer getest in dit model.


Lijst van RNA-modificatie-databases

Answer: RMBase en MODOMICS

RMBase: een bron voor het decoderen van het landschap van RNA-modificaties uit high-throughput sequencing data.

we hebben een nieuwe bron ontwikkeld, RMBase (RNA Modification Base, http://mirlab.sysu.edu.cn/rmbase/), om het genoomwijde landschap van RNA-modificaties te decoderen die zijn geïdentificeerd uit high-throughput modificatiegegevens gegenereerd door 18 onafhankelijke studies.

bekende routes van RNA-modificatie uit de MODOMICS-database

MODOMICS is een database van RNA-modificaties die uitgebreide informatie biedt over de chemische structuren van gemodificeerde ribonucleosiden, hun biosynthetische routes, RNA-modificerende enzymen en de locatie van gemodificeerde residuen in RNA-sequenties.


Noem alstublieft de 3 bevindingen bij het HELLP-syndroom.

Answer: Hemolyse, verhoogde leverenzymen en een laag aantal bloedplaatjes vormen het HELLP-syndroom.

Het HELLP-syndroom (hemolyse, verhoogde leverenzymen, laag aantal bloedplaatjes) is een verloskundige complicatie met heterogene presentatie en multisystemische betrokkenheid. Het wordt gekenmerkt door microangiopathische hemolytische anemie, verhoogde leverenzymen door intravasculaire afbraak van fibrine in hepatische sinusoïden en vermindering van de circulatie van bloedplaatjes door verhoogd verbruik.

Hemolyse, verhoogde leverenzymen en een laag aantal bloedplaatjes vormen het HELLP-syndroom.

Ons doel was om de hepatische beeldvormingsbevindingen te beschrijven bij geselecteerde patiënten met het HELLP-syndroom (hemolyse, verhoogde leverenzymen en laag aantal bloedplaatjes) en deze bevindingen te correleren met de ernst van gelijktijdige klinische en laboratoriumafwijkingen.

DOEL: Ons doel was de hypothese te testen dat het HELLP-syndroom (hemolyse, verhoogde leverenzymen en laag aantal bloedplaatjes) het resultaat is van overmatige vasoconstrictie van de hepatische arteriële circulatie. ONDERZOEKSDESIGN: Doppler-echografie werd gebruikt om de pulsatiliteitsindex van de arteria hepatica communis te meten bij 14 vrouwen met pre-eclampsie, 15 met pre-eclampsie gecompliceerd door HELLP-syndroom en 8 met HELLP-syndroom zonder proteïnurie.

Uitgebreide hepatische infarcten bij ernstige pre-eclampsie als onderdeel van het HELLP-syndroom (hemolyse, verhoogde leverenzymen en laag aantal bloedplaatjes): evolutie van CT-bevindingen en succesvolle behandeling met plasma-exchange therapie.

DOEL: Ons doel was om de histologische bevindingen in de lever te categoriseren bij patiënten met het HELLP-syndroom (hemolyse, verhoogde leverenzymen en laag aantal bloedplaatjes) en deze bevindingen te correleren met de ernst van klinische laboratoriumafwijkingen.

Het syndroom van hemolyse, verhoogde leverenzymen en laag aantal bloedplaatjes (HELLP-syndroom) is een levensbedreigende, ernstige complicatie van pre-eclampsie met typische laboratoriumbevindingen.

Hemolyse, verhoogde leverenzymen en laag aantal bloedplaatjes (HELLP) syndroom

HELLP-syndroom, een syndroom van hemolyse, verhoogde leverenzymen en laag aantal bloedplaatjes

HELLP-syndroom is een verzameling symptomen die worden beschreven als hemolyse, verhoogde leverenzymen en laag aantal bloedplaatjes

Het HELLP-syndroom wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van hypertensieve aandoening, meer een triade: microangiopathische hemolyse, verhoogde leverenzymen en laag aantal bloedplaatjes.

HELLP (hemolyse, verhoogde leverenzymen en laag aantal bloedplaatjes) syndroom,

Hepatische bloeding komt voor bij minder dan 5% van de patiënten met hemolyse, verhoogde leverenzymen en laag aantal bloedplaatjes (HELLP) syndroom

Hemolyse, verhoogde leverenzymen en laag aantal bloedplaatjes syndroom (HELLP-syndroom)

hemolyse, verhoogde leverenzymen en laag aantal bloedplaatjes (HELLP) syndroom, i

hemolyse, verhoogde leverenzymen en laag aantal bloedplaatjes (HELLP),


Welk gemuteerd gen wordt geassocieerd met Waardenburg- en Tietz-syndromen?

Answer: Mutaties in het microftalmie-geassocieerde transcriptiefactor (MITF) gen veroorzaken Waardenburg- en Tietz-syndromen.

Tietz/Waardenburg type 2A syndroom geassocieerd met posterior microftalmie bij twee niet-verwante patiënten met nieuwe MITF-genmutaties.

Tietz-syndroom en Waardenburg-syndroom type 2A zijn allelische aandoeningen veroorzaakt door MITF-mutaties.

Bijvoorbeeld, mutaties van het MITF-gen veroorzaken Waardenburg-syndroom type 2A evenals Tietz-syndroom.

Bijvoorbeeld, mutaties van de MITF-, SNAI2- en SOX10-genen worden waargenomen bij Waardenburg-syndroom type II en mutaties van de EDNRB-, EDN3- en SOX10-genen zijn verantwoordelijk voor Waardenburg-syndroom type IV.

Deze aandoeningen worden vertegenwoordigd door Waardenburg-syndroom, piebaldisme en Tietz-syndroom, en worden veroorzaakt door verschillende mutaties van verschillende of dezelfde genen.

Mutaties in MITF zijn gevonden bij patiënten met de dominant overervende hypopigmentatie- en doofheidssyndromen Waardenburg-syndroom type 2A (WS2A) en Tietz-syndroom (TS).

Alle patiënten met PAX3-mutaties hadden het typische fenotype van WS met dystopia canthorum (WS1), terwijl patiënten met MITF-genmutaties zich presenteerden zonder dystopia canthorum (WS2).

MITF 3-bp deleties op aminozuurpositie 217 zijn eerder beschreven bij patiënten met Tietz-syndroom (TS), een klinische entiteit met gehoorverlies en gegeneraliseerde hypopigmentatie.

Op basis van deze bevindingen concluderen we dat sequencing en kopieaantalanalyse van zowel PAX3 als MITF aanbevolen moeten worden in de routinematige moleculaire diagnostiek voor patiënten met WS1 en WS2. Verder geven onze genotype-fenotype analyses aan dat WS2 en TS overeenkomen met een klinisch spectrum dat wordt beïnvloed door het type en de positie van de MITF-mutatie.

Nieuwe en terugkerende niet-truncerende mutaties van het MITF basale domein: genotypische en fenotypische variaties in Waardenburg- en Tietz-syndromen.

Mutaties in het microftalmie-geassocieerde transcriptiefactor (MITF) leiden tot Waardenburg-syndroom type 2 (WS2), een dominant overervende aandoening met gehoorverlies en pigmentstoornissen veroorzaakt door een gebrek aan melanocyten. In zeldzame gevallen leiden mutaties in MITF tot Tietz-syndroom (TS), dat wordt gekenmerkt door een ernstig WS2-fenotype.

Bij mensen veroorzaakt haplo-insufficiëntie van MITF Waardenburg-syndroom type 2, terwijl een dominant-negatieve mutatie Tietz-syndroom veroorzaakt.

Tietz-syndroom (hypopigmentatie/doofheid) veroorzaakt door mutatie van MITF.

Deze familie werd opnieuw onderzocht en er werd een missense-mutatie gevonden in het basale gebied van het MITF-gen bij familieleden met Tietz-syndroom. Mutaties in andere regio's van dit gen zijn gevonden die Waardenburg-syndroom type 2 (WS2) veroorzaken, dat ook pigmentveranderingen en gehoorverlies omvat, maar in tegenstelling tot Tietz-syndroom is depigmentatie bij WS2 vlekkerig en is gehoorverlies variabel.

Bij mensen veroorzaken MITF-mutaties Waardenburg-syndroom type 2A (WS2A) en Tietz-syndroom, autosomaal dominante aandoeningen die leiden tot doofheid en hypopigmentatie.

Mutatie van het MITF-gen bij albinisme-doofheidssyndroom (Tietz-syndroom).

MITF-genmutaties zijn verantwoordelijk voor 20% van Waardenburg-syndroom (WS) type II.

Het microftalmie-geassocieerde transcriptiefactor (MITF) is een basale helix-loop-helix leucine-ritssluiting transcriptiefactor, die de ontwikkeling van melanocyten en de biosynthetische melanine-route reguleert. Er is een opmerkelijke relatie beschreven tussen niet-truncerende mutaties van het basale domein en Tietz-syndroom, dat wordt gekenmerkt door albinoïde-achtige hypopigmentatie van de huid en het haar, in plaats van de vlekkerige depigmentatie die gezien wordt bij Waardenburg-syndroom, en ernstig gehoorverlies.

Mutaties van het MITF-gen kunnen leiden tot erfelijke ziekten: Waardenburg type II en Tietz-syndromen.

De menselijke doofheid-pigmentatie syndromen, Waardenburg-syndroom (WS) type 2a, en Tietz-syndroom worden gekenmerkt door ernstige doofheid maar slechts gedeeltelijke cutane pigmentafwijkingen. Beide syndromen worden veroorzaakt door mutaties in MITF.

Soms veroorzaken mutaties van een gen verschillende syndromen die vergelijkbare fenotypes kunnen hebben. Bijvoorbeeld, mutaties van het MITF-gen veroorzaken Waardenburg-syndroom type 2 (Tassabehji et al, 1994; Nobukuni et al, 1996) evenals Tietz-syndroom (Smith et al, 1997).

Gehoorstoornis bij heterozygote Mitf(Mi-wh)/+ muizen, een model voor Waardenburg-syndroom type 2 en Tietz-syndroom.

Door de genen voor Waardenburg-syndroom te analyseren, toonden we aan dat PAX3, het gen verantwoordelijk voor Waardenburg-syndroom type 1, MITF reguleert, het gen verantwoordelijk voor Waardenburg-syndroom type 2.

Bijvoorbeeld, mutaties van MITF-, SNAI2- en SOX10-genen worden waargenomen bij Waardenburg-syndroom type II en mutaties van EDNRB-, EDN3- en SOX10-genen zijn verantwoordelijk voor Waardenburg-syndroom type IV.


Noem de drie meest voorkomende bacteriële fyla die aanwezig zijn in muizenfeces.

Answer: Firmicutes Proteobacteria Bacteroidetes

Amplicons die de belangrijkste fyla vertegenwoordigen die in de pens worden aangetroffen (Firmicutes, 43,7%; Proteobacteria, 28,7%; Bacteroidetes, 25,3%; Spirochea, 1,1% en Synergistes, 1,1%) werden teruggevonden,

veranderingen in de darmmicrobiota (toename van Firmicutes en afname van Bacteroidetes)

De taxonomische analyse van de metagenomische reads gaf aan dat de fecale microbiomen van de dwergloris werden gedomineerd door de fyla Bacteroidetes en Proteobacteria.

Specifiek vertoonden muizen die aan intermitterende hypoxie werden blootgesteld een hogere abundantie van Firmicutes en een lagere abundantie van Bacteroidetes en Proteobacteria fyla dan de controles.


Welk gen is gemuteerd bij sikkelcelanemie?

Answer: Sikkelcelanemie (SCA) is een autosomaal recessieve ziekte veroorzaakt door de HBB:c.20A>T mutatie die leidt tot de synthese van hemoglobine S.

Sikkelcelanemie (SCA) is een erfelijke bloedziekte. Patiënten met SCA vertonen klinische en hematologische variabiliteit die niet alleen verklaard kan worden door de enkele mutatie in het beta-globinegen.

Sikkelcelanemie (SCA) is een autosomaal recessieve ziekte veroorzaakt door de HBB:c.20A>T mutatie die leidt tot de synthese van hemoglobine S.

Sikkelcelanemie wordt veroorzaakt door één type mutatie, een homozygote A→T substitutie in het ß-globinegen.

De implementatie van deze benadering voor aandoeningen die het gevolg zijn van mutaties die het beta-globinegen beïnvloeden (bijv. bèta-thalassemie en sikkelcelanemie), is echter belemmerd door het onvermogen om recombinante virussen te genereren die in staat zijn om efficiënt en betrouwbaar de noodzakelijke sequenties voor een juiste genexpressie over te dragen.

De alleelspecifieke PCR-benadering is aangepast door het introduceren van een tweede mismatch op de 3'-voorlaatste binding van de primer en gebruikt om de sikkelcelanemie-mutatie te identificeren (A-->T transversie in het zesde codon van het menselijke beta-globinegen die leidt tot een Glu-->Val substitutie in het eiwit), waardoor het probleem van een interpretatief ambigu 3'-terminaal mismatch inclusief T-residu wordt vermeden.

Sikkelcelanemie ontstaat door een A naar T transversie in het tweede nucleotide van codon 6 van het beta-globinegen.

Sikkelcelanemie is een genetische bloedziekte die ontstaat door een puntmutatie in het beta-globinegen die leidt tot de vervanging van het glutaminezuurresidu door valine op de zesde positie van de beta-keten van hemoglobine.

Sikkelcelanemie is een genetische bloedziekte die het gevolg is van de productie van mutant beta-globine (beta(S)) en heeft ernstige klinische gevolgen.


Wat is de functie van het Indian hedgehog-eiwit in chondrocyten?

Answer: Indian hedgehog is een eiwit dat de endochondrale differentiatie en ossificatie reguleert, zowel op een parathyroïd hormoon-gerelateerde proteïne (PTHrP)-afhankelijke als -onafhankelijke wijze, door activatie van de transcriptiemedewerker Gli2, en is een essentiële factor voor een juiste skeletontwikkeling.

Indian hedgehog (Ihh) reguleert endochondrale ossificatie zowel op een parathyroïd hormoon-gerelateerde proteïne (PTHrP)-afhankelijke als -onafhankelijke wijze door activatie van transcriptiemedewerker Gli2.

Wnt/β-catenine, Indian hedgehog (Ihh)/Parathyroïd-gerelateerd peptide (PTHrP) en retinoïde signaalroutes reguleren kraakbeendifferentiatie, groei en functie tijdens de ontwikkeling en spelen een sleutelrol in endochondrale ossificatie.

Indian hedgehog (Ihh) is essentieel voor chondrocytdifferentiatie en endochondrale ossificatie en werkt samen met parathyroïd hormoon-gerelateerd peptide in een negatieve feedbacklus om vroege chondrocytdifferentiatie en de overgang naar hypertrofische differentiatie te reguleren. Onafhankelijk van deze functie hebben wij en anderen recentelijk onafhankelijke Ihh-functies gerapporteerd die chondrocythypertrofie en matrixmineralisatie in vivo en in vitro bevorderen.

Wij ontdekten recentelijk dat overexpressie van Ihh in chondrocyten de expressie van late markers van chondrocytdifferentiatie stimuleerde en matrixmineralisatie induceerde.

Daarnaast vonden wij dat Ihh Runx2-expressie induceerde in chondrocyten zonder andere modulatoren van chondrocytmaturatie zoals Mef2c, Foxa2 en Foxa3 op te voeren.

Daarom zou Ihh-signaal een belangrijke rol kunnen spelen, niet alleen bij vroege chondrocytdifferentiatie, maar ook bij de maturatie en verkalking van chondrocyten.

Het Ihh-signaal is essentieel voor het reguleren van proliferatie en hypertrofie van gekweekte kippenchondrocyten.

Het Indian hedgehog (Ihh)-signaal speelt een vitale rol in het reguleren van proliferatie en hypertrofie van chondrocyten.

Op basis van deze resultaten is het Ihh-signaal essentieel voor het balanceren van proliferatie en hypertrofie van kippenchondrocyten, en de regulerende functie van PTHrP werkt op een Ihh-afhankelijke wijze. Verder spelen BMP-6 en Bcl-2 een rol in het behoud van de ontwikkeling van chondrocyten en kunnen zij downstream regulerende factoren van Ihh-signaal zijn.

Atf4 is een transcriptiefactor met een leucine-ritssluiting die osteocalcine (Ocn) in osteoblasten en Indian hedgehog (Ihh) in chondrocyten activeert.

Indian hedgehog (Ihh) wordt geproduceerd door prehypertrofische chondrocyten in zich ontwikkelende lange botten en reguleert chondrocytproliferatie en andere processen, maar het is niet bekend of het voor zijn functie heparan sulfaat proteoglycanen (HS-PGs) nodig heeft.

Wij hebben aangetoond dat het Indian hedgehog-gen (Ihh) wordt uitgedrukt in het kraakbeenanlage en later in volwassen en hypertrofische chondrocyten.

Regulatie van de snelheid van kraakbeendifferentiatie door Indian hedgehog en PTH-gerelateerd proteïne.

In normale groeischijven wordt de differentiatie van proliferatieve chondrocyten naar postmitotische hypertrofische chondrocyten deels gereguleerd door een nauw gekoppelde signaaloverdracht tussen parathyroïd hormoon-gerelateerd proteïne (PTHrP) en Indian hedgehog (IHH).

Indian hedgehog en syndecans-3 co-reguleren chondrocytproliferatie en functie tijdens de skeletvorming van kippenledematen.

Wij tonen verder aan dat misexpressie van Indian hedgehog direct de expressie van BMP2 en BMP4 lijkt op te voeren, onafhankelijk van de differentiatiestatus van de omliggende chondrocyten.

De cellulaire expressie van twee markers van chondrocytdifferentiatie, Indian hedgehog, uitgedrukt in prehypertrofische cellen, en collageen type X, uitgedrukt in hypertrofische chondrocyten, werden beide significant geremd na incubatie met isoproterenol.

Vier verschillende chondrocytpopulaties in de foetale rundergroeischijf: hoogste expressieniveaus van PTH/PTHrP-receptor, Indian hedgehog en MMP-13 in hypertrofische chondrocyten en hun onderdrukking door PTH (1-34) en PTHrP (1-40).

Hoewel bekend is dat parathyroïd hormoon-gerelateerd proteïne (PTHrP) en Indian hedgehog de differentiatie van groeischijfchondrocyten reguleren, is niet volledig opgehelderd hoe deze routes samenwerken om chondrocytontwikkeling te reguleren.

Indian hedgehog (Ihh)-signaal van prehypertrofische chondrocyten is betrokken bij de controle van chondrocytmaturatie via feedbackcontrole van een tweede uitgescheiden factor, parathyroïd hormoon-gerelateerd peptide (PTHrP), aan de gewrichtsoppervlakken.

Mutante BMP-receptoren werden getransfecteerd in gekweekte embryonale bovenste sternale chondrocyten met behulp van retrovirale vectoren om te bepalen of BMP-signaal nodig is voor chondrocytmaturatie en de expressie van een sleutelfactor, Indian hedgehog (Ihh).

Chondrocyten van de epifysaire groeizone worden gereguleerd door de Indian hedgehog (IHH)-parathyroïd hormoon-gerelateerde proteïne (PTHrP) as.

De polymorfe laag in P15-mutanten bevatte minder Sox9-expressieve chondroprogenitorcellen door verminderde mitotische activiteit, en nieuwgedifferentieerde chondrocyten ondergingen voortijdige hypertrofische vergroting gepaard gaand met vroege activatie van Indian hedgehog (Ihh).

In een poging de ernst van botdefecten veroorzaakt door HhAntag te verminderen, behandelden we jonge muizen gelijktijdig met HhAntag en parathyroïd hormoon-gerelateerd proteïne (PTHrP), dat stroomafwaarts van Indian Hedgehog functioneert om chondrocyten in een proliferatieve staat te houden.

Chondrocytdifferentiatie tijdens embryonale botgroei wordt gecontroleerd door interacties tussen PTHrP en Indian hedgehog.

Hedgehog-genen coderen voor uitgescheiden eiwitten die patroonvorming en groei tijdens skeletontwikkeling mediëren.

Indian hedgehog (Ihh) is recentelijk aangetoond te worden uitgedrukt in prehypertrofische en hypertrofische chondrocyten tijdens embryonale ontwikkeling, en het is betrokken bij de regulatie van terminale differentiatie van chondrocyten.

Indian Hedgehog-signaal veroorzaakt afbraak van het Nkx3.2-eiwit tijdens chondrocytmaturatie.

Regulatie van proliferatie en differentiatie van gewrichtschondrocyten door Indian hedgehog en parathyroïd hormoon-gerelateerd proteïne in muizen.

Expressie van Indian hedgehog, botmorfogenetisch proteïne 6 en gli tijdens skeletmorfogenese.

Indian hedgehog signaleert onafhankelijk van PTHrP om chondrocythypertrofie te bevorderen.

Leeftijdsafhankelijke effecten van hedgehog-eiwit op chondrocyten.

Indian hedgehog (Ihh), een uitgescheiden eiwit dat wordt uitgedrukt in vroege hypertrofische chondrocyten, wordt verondersteld betrokken te zijn bij de regulatie van hypertrofische omzetting via een feedbacklus door het perichondrium.

Deze observaties zijn in overeenstemming met de voorgestelde functie van gli als negatieve regulator van Ihh-signaal en de inductie van Bmps door Hedgehog-eiwitten (Roberts et al., 1995).


Wat is de functie van R-spondin 1 en noggin in niet-beschadigde galblaas?

Answer: R-spondin 1 en noggin bevorderen de uitbreiding van residentiële stamcellen uit niet-beschadigde galblaas.

R-spondin 1 en noggin bevorderen de uitbreiding van residentiële stamcellen uit niet-beschadigde galblaas.


Noem de klassieke triade van symptomen van het Melkersson–Rosenthal syndroom.

Answer: Het Melkersson-Rosenthal syndroom bestaat uit de klassieke triade van symptomen: 1) orofaciale oedeem 2) gespleten tong (lingua plicata) en 3) aangezichtsverlamming.

Het Melkersson-Rosenthal syndroom bestaat uit een triade van terugkerende zwelling van de lip en/of het gezicht, gespleten tong en intermitterende aangezichtsverlamming.

De patiënt vertoont een typische triade van symptomen voor het Melkersson-Rosenthal syndroom: bilaterale aangezichtszenuwverlamming, lingua plicata en aangezichtsoedeem.

Het Melkersson-Rosenthal syndroom (MRS) is een zeldzame aandoening van onbekende oorzaak. De klassieke triade van MRS bestaat uit orofaciale oedeem, terugkerende aangezichtsverlamming en een gespleten tong.

Het Melkersson-Rosenthal syndroom (MRS) is een zeldzame granulomateuze ontstekingsziekte die wordt gekenmerkt door de triade van orofaciale oedeem, aangezichtszenuwverlamming en geribbelde tong.

Het Melkersson-Rosenthal syndroom (MRS) is een zeldzame neuro-mucocutane granulomateuze aandoening van onbekende etiologie, gekenmerkt door de triade van aangezichtsverlamming, lingua plicata (gespleten tong) en orofaciale oedeem.

Het Melkersson-Rosenthal syndroom is een zeldzame aandoening van onbekende oorzaak. De klassieke triade van terugkerende aangezichtsverlamming, zwelling van het gezicht, de lippen en diep geribbelde tong (Lingua Plicata) wordt in zeer weinig gevallen gezien, de meerderheid van de patiënten presenteert zich vaak slechts met één of twee symptomen, wat vaak leidt tot verkeerde diagnose en verkeerde behandeling.

Het Melkersson-Rosenthal syndroom (MRS) is een zeldzaam neuromucocutaan syndroom gekenmerkt door de triade van terugkerende niet-indrukbare orofaciale oedeem, gespleten dorsale tong (lingua plicata) en perifere aangezichtsverlamming.

Terugkerende aangezichtszenuwverlamming, zwelling van het gezicht en gespleten tong zijn de symptomen en tekenen van deze aandoening. Deze triade is echter niet typisch bij alle patiënten, aangezien patiënten met één of meer symptomen kunnen presenteren, wat de behandeling van deze aandoening bemoeilijkt.

Het Melkersson-Rosenthal syndroom (MRS) is een systemische neuro-mucocutane granulomateuze ziekte, gekenmerkt in zijn klassieke vorm door een triade van terugkerende aangezichtszenuwverlamming, zwelling van de lippen en lingua plicata.

Het Melkersson-Rosenthal syndroom wordt klassiek beschreven als een triade van orofaciale zwelling, aangezichtsverlamming en gespleten tong.

Het Melkersson-Rosenthal syndroom is een zeldzame aandoening bestaande uit de triade van aanhoudende of terugkerende orofaciale oedeem, terugkerende aangezichtsverlamming en gespleten tong.

Het Melkersson-Rosenthal syndroom bestaat uit een triade van symptomen: perifere aangezichtszenuwverlamming, aangeboren "lingua plicata" en niet-inflammatoir aangezichtsoedeem.

Het Melkersson-Rosenthal syndroom bestaat uit een triade van symptomen: terugkerend oedeem van de lippen, terugkerende aangezichtszenuwverlamming en lingua plicata.

Het Melkersson-Rosenthal syndroom wordt gekenmerkt door een triade van terugkerende orofaciale zwelling, terugkerende aangezichtsverlamming en gespleten tong.

Het Melkersson-Rosenthal syndroom (MRS) is een zeldzame aandoening van onbekende etiologie, gekenmerkt door een triade van symptomen: terugkerende orofaciale zwelling, terugkerende aangezichtsverlamming en een gespleten tong.

Het Melkersson-Rosenthal syndroom (MRS) wordt gekenmerkt door de triade van aangezichtsverlamming, aangezichtsoedeem en lingua plicata in combinatie met andere symptomen, zoals hoofdpijn en mentale veranderingen.

Perifere aangezichtszenuwverlamming, terugkerende of aanhoudende orale of aangezichtszwelling en gespleten tong vormen een triade van symptomen die bekend staat als het Melkersson-Rosenthal syndroom.

Het Melkersson-Rosenthal (MRS) syndroom wordt gekenmerkt door een klassieke triade van terugkerende of aanhoudende orofaciale zwelling, perifere aangezichtszenuwverlamming en lingua plicata.

ACHTERGROND: Het Melkersson-Rosenthal syndroom kan zich manifesteren als de klassieke triade (orofaciale oedeem, aangezichtszenuwverlamming en stabiele lingua plicata), maar monosymptomatische manifestaties of combinaties van typische symptomen komen ook vaak voor.

Het syndroom wordt klassiek gekenmerkt door een triade van tekenen bestaande uit aangezichtsoedeem, terugkerende perifere aangezichtszenuwverlamming en aangeboren gespleten tong, hoewel het ook in een mono- of oligosymptomatische vorm kan voorkomen.

De klassieke triade van tekenen omvat terugkerende orofaciale oedeem, terugkerende aangezichtszenuwverlamming en lingua plicata.

Klassieke tekenen omvatten terugkerende aangezichtsverlamming, lingua plicata en orofaciale oedeem.

De klassieke triade omvat terugkerende orofaciale oedeem die voornamelijk de lippen betreft (macrocheilitis), intermitterende perifere aangezichtsverlamming en scrotale tong.


Welke ziekte wordt behandeld met taliglucerase alfa?

Answer: Taliglucerase alfa, het eerste beschikbare recombinant therapeutische eiwit dat wordt geproduceerd in plantencellen, is een enzymvervangende therapie die is goedgekeurd voor de ziekte van Gaucher.

Enzymvervangende therapie met taliglucerase alfa: 36-maanden veiligheids- en werkzaamheidsresultaten bij volwassen patiënten met de ziekte van Gaucher die eerder met imiglucerase werden behandeld.

Taliglucerase alfa is het eerste beschikbare recombinant therapeutische eiwit dat wordt geproduceerd in plantencellen. Het is geïndiceerd voor de behandeling van patiënten met type 1 ziekte van Gaucher (GD) bij volwassen en pediatrische patiënten in verschillende landen.

De 36-maanden resultaten van de overstap van imiglucerase naar taliglucerase alfa behandeling bij volwassenen met GD bieden aanvullende gegevens over de klinische veiligheid en werkzaamheid van taliglucerase alfa voorbij de eerste 9 maanden van de oorspronkelijke studie.

Langdurige werkzaamheid en veiligheidsresultaten van taliglucerase alfa tot 36 maanden bij volwassen, behandeling-naïeve patiënten met de ziekte van Gaucher.

Taliglucerase alfa is een intraveneuze enzymvervangende therapie die is goedgekeurd voor de behandeling van type 1 ziekte van Gaucher (GD) en is het eerste beschikbare recombinant therapeutische eiwit geproduceerd in plantencellen. Hier rapporteren we langdurige veiligheids- en werkzaamheidsresultaten van taliglucerase alfa bij behandeling-naïeve volwassen patiënten met GD.

Deze 36-maanden resultaten van taliglucerase alfa bij behandeling-naïeve volwassen patiënten met GD tonen aanhoudende verbetering van ziekteparameters zonder nieuwe veiligheidsproblemen.

Langdurige werkzaamheid en veiligheidsresultaten van taliglucerase alfa tot 5 jaar bij volwassen, behandeling-naïeve patiënten met de ziekte van Gaucher.

Taliglucerase alfa, het eerste beschikbare recombinant therapeutische eiwit geproduceerd in plantencellen, is een enzymvervangende therapie die is goedgekeurd voor de ziekte van Gaucher (GD).

Langdurige veiligheid en werkzaamheid van taliglucerase alfa bij pediatrische patiënten met de ziekte van Gaucher die behandeling-naïef waren of eerder met imiglucerase werden behandeld.

Een fase 3, multicenter, open-label, overstapstudie om de veiligheid en werkzaamheid van taliglucerase alfa, een recombinant humane glucocerebrosidase geproduceerd in plantencellen, te beoordelen bij volwassen en pediatrische patiënten met de ziekte van Gaucher die eerder met imiglucerase werden behandeld.

Deze resultaten ondersteunen de veiligheid en werkzaamheid van taliglucerase alfa voor de ziekte van Gaucher.

Taliglucerase alfa leidt tot gunstige beenmergreacties bij patiënten met type I ziekte van Gaucher.

Taliglucerase alfa voor de behandeling van de ziekte van Gaucher.

Veiligheid en werkzaamheid van twee doseringsniveaus van taliglucerase alfa bij pediatrische patiënten met de ziekte van Gaucher.

Deze bevindingen leveren bewijs voor het werkzaamheids- en veiligheidsprofiel van taliglucerase alfa als enzymvervangende therapie (ERT) voor GD bij patiënten die eerder met imiglucerase werden behandeld.

Deze multicenter, gerandomiseerde, dubbelblinde, parallel-dosis, 12-maanden studie beoordeelde de werkzaamheid en veiligheid van taliglucerase alfa bij pediatrische patiënten met GD.

Een fase 3, multicenter, open-label, 9-maanden studie beoordeelde de veiligheid en werkzaamheid van de overstap naar taliglucerase alfa bij volwassen en pediatrische patiënten met GD die ten minste de voorgaande 2 jaar met imiglucerase werden behandeld.

Klinische studies hebben aangetoond dat taliglucerase alfa effectief is, met een goed vastgesteld veiligheidsprofiel bij volwassen, ERT-naïeve patiënten met symptomatische GD1, en bij dergelijke patiënten die eerder met imiglucerase werden behandeld.

Een studie onderzocht substraatreductietherapie bij mensen met chronische neuronopathische (type 3) ziekte van Gaucher die doorgingen met enzymvervangende therapie. Behandeling-naïeve deelnemers hadden vergelijkbare stijgingen in hemoglobine bij vergelijking van degenen die imiglucerase of alglucerase ontvingen bij 60 eenheden/kg, imiglucerase of velaglucerase alfa bij 60 U/kg, taliglucerase alfa bij 30 eenheden/kg of 60 eenheden/kg, en velaglucerase alfa bij 45 eenheden/kg of 60 eenheden/kg. Voor de trombocytenrespons bij deelnemers met intacte milt werd een voordeel voor imiglucerase ten opzichte van velaglucerase alfa bij 60 eenheden/kg waargenomen, gemiddelde verschil -79,87 (95% betrouwbaarheidsinterval -137,57 tot -22,17).

Taliglucerase alfa (Protalix Biotherapeutics, Israël) is een recombinant humane beta-glucocerebrosidase geproduceerd in wortelcellen, recent goedgekeurd in de Verenigde Staten voor de behandeling van type 1 ziekte van Gaucher (GD).

Deze gegevens suggereren dat taliglucerase alfa het potentieel heeft om een therapeutische behandelingsoptie te zijn voor kinderen met GD.


Waar is formin mee geassocieerd in de slak?

Answer: Formin is geassocieerd met links-rechts asymmetrie in de vijverslak en de kikker.

Formin is geassocieerd met links-rechts asymmetrie in de vijverslak en de kikker

Hier rapporteren we dat een uitschakelende mutatie in één kopie van een tandem gedupliceerde, diaphanous-gerelateerde formin perfect geassocieerd is met het doorbreken van symmetrie in de vijverslak. Dit wordt ondersteund door de observatie dat een anti-formin medicijnbehandeling dextrale slakembryo's omzet in een sinistrale fenocopie, en bij kikkers heeft medicijnremming of overexpressie door micro-injectie van formin een chirale randomiserende werking in vroege (pre-cilia) embryo's. In tegenstelling tot verwachtingen gebaseerd op bestaande modellen [3, 4 en 5], ontdekten we asymmetrische genexpressie in 2- en 4-cellige slakembryo's, voorafgaand aan morfologische asymmetrie. Aangezien het formin-actine filament is aangetoond als onderdeel van een asymmetrie-doorbrekende schakel in vitro [6 en 7], zijn deze resultaten samen consistent met het idee dat dieren met diverse lichaamsplannen hun asymmetrieën kunnen ontlenen aan dezelfde intracellulaire chirale elementen [8].


Wat is het belangrijkste verschil tussen eukaryoten en prokaryoten?

Answer: Eukaryoten hebben een nucleolus, prokaryoten niet. Eukaryoten hebben een kernmembraan, organellen en verschillen in transcriptie en translatie. Prokaryoten hebben polycistronisch RNA en de initiatie van eiwitsynthese verloopt met een initiator-tRNA dat gemodificeerd (formylering) is in prokaryoten en niet in eukaryoten.

De nucleolus is het meest prominente compartiment in de kern en staat bekend als de plaats voor ribosoombiogenese in eukaryoten. Daarentegen is er geen gelijkwaardige structuur voor ribosoomsynthese in prokaryoten.

Eukaryote en prokaryote organismen verschillen in twee aspecten van hun translatiemachinerie: polycistronische boodschappers worden alleen in prokaryoten als een reeks individuele eiwitten tot expressie gebracht, en de initiatie van eiwitsynthese verloopt met een initiator-tRNA dat gemodificeerd (formylering) is in prokaryoten en niet in eukaryoten.

Extra guanylaat aan het 5'-uiteinde van rijp E. coli tRNAHis wordt gecodeerd in het gen en wordt in tRNA aangetroffen als resultaat van een ongebruikelijke knip door RNase P.

Er zijn aanzienlijke verschillen in run-distributies in DNA-sequenties van prokaryoten, ongewervelden en gewervelden.

Er bestaan echter enkele interessante uitzonderingen op deze regel voor de run-distributie van adenine in prokaryoten en voor de rangschikking van purine-pyrimidine runs in eukaryoten.

Men dacht dat dit verklaard kon worden door het ontbreken van mitochondriën in prokaryoten, de doelplaats van ontkoppelingsmiddelen in eukaryoten.


Wat is het HSP70-HSP110 disaggregase mechanisme?

Answer: Het opruimen van verkeerd gevouwen en geaggregeerde eiwitten is essentieel voor het overleven van de cel. UBQLN2 werkt samen met het HSP70-HSP110 disaggregase mechanisme om eiwitaggregaten via het 26S proteasoom te verwijderen. UBQLN2 herkent HSP70 gebonden aan cliënten en koppelt dit aan het proteasoom om de afbraak van geaggregeerde en verkeerd gevouwen eiwitten mogelijk te maken. We tonen verder aan dat dit proces actief is in de celkern, waar een ander systeem voor het opruimen van aggregaten, autofagie, niet werkt.

Het opruimen van verkeerd gevouwen en geaggregeerde eiwitten is essentieel voor het overleven van de cel.

UBQLN2 werkt samen met het HSP70-HSP110 disaggregase mechanisme om eiwitaggregaten via het 26S proteasoom te verwijderen. UBQLN2 herkent HSP70 gebonden aan cliënten en koppelt dit aan het proteasoom om de afbraak van geaggregeerde en verkeerd gevouwen eiwitten mogelijk te maken. We tonen verder aan dat dit proces actief is in de celkern, waar een ander systeem voor het opruimen van aggregaten, autofagie, niet werkt.


Is er whole exome sequencing uitgevoerd bij Alzheimerpatiënten?

Answer: Ja, er zijn talrijke whole exome sequencing-studies uitgevoerd bij Alzheimerpatiënten.

Pilot whole-exome sequencing van een Duitse cohort met vroeg optredende Alzheimerziekte onthult een aanzienlijke frequentie van PSEN2-varianten.

We voerden whole-exome sequencing uit bij families met vroeg optredende Alzheimerziekte (EOAD) en laat optredende Alzheimerziekte (LOAD), gevolgd door functionele studies van geselecteerde varianten.

Whole-exome sequencing onthulde een nonsense-mutatie in PRNP (NM_000311, c.C478T; p.Q160*; rs80356711) geassocieerd met homozygositeit voor het V-allel op positie 129 van het eiwit, wat verder benadrukt hoe zeer vergelijkbare genotypen in PRNP leiden tot opvallend verschillende fenotypen.

Bij de zoektocht naar nieuwe genen bij de ziekte van Alzheimer zijn klassieke linkage-gebaseerde en kandidaat-gen-gebaseerde associatiestudies vervangen door exoomsequencing, genoomwijde sequencing (voor mendeliaanse vormen van de ziekte van Alzheimer) en genoomwijde associatiestudies (voor niet-mendeliaanse vormen).

We voerden whole exome sequencing uit bij een Turkse patiënt die klinisch was gediagnosticeerd met de ziekte van Alzheimer uit een consanguine familie.

Door exoomsequencing uit te voeren bij 14 autosomaal dominante vroeg optredende Alzheimerziekte (ADEOAD) indexgevallen zonder mutatie in bekende genen (amyloïde precursor eiwit (APP), preseniline1 (PSEN1) en preseniline2 (PSEN2)), vonden we dat bij vijf patiënten het SORL1-gen onbekende nonsense (n=1) of missense (n=4) mutaties bevatte.


Wat is de genoombrowserdatabase voor DNA-vormannotaties?

Answer: GBshape biedt voorspellingen van de breedte van de kleine groeve, propeller twist, roll, helix twist en hydroxylradicaal-splijting voor de volledige genomen van 94 organismen. Extra genomen kunnen eenvoudig worden toegevoegd met behulp van het GBshape-framework. GBshape kan worden gebruikt om DNA-vormannotaties kwalitatief te visualiseren in een genoombrowser-trackformaat, en om kwantitatieve waarden van DNA-vormkenmerken te downloaden als functie van de genomische positie op nucleotide-resolutie.

Onze Genoombrowser voor DNA-vormannotaties (GBshape; vrij beschikbaar op http://rohslab.cmb.usc.edu/GBshape/) biedt voorspellingen van de breedte van de kleine groeve, propeller twist, roll, helix twist en hydroxylradicaal-splijting voor de volledige genomen van 94 organismen. Extra genomen kunnen eenvoudig worden toegevoegd met behulp van het GBshape-framework. GBshape kan worden gebruikt om DNA-vormannotaties kwalitatief te visualiseren in een genoombrowser-trackformaat, en om kwantitatieve waarden van DNA-vormkenmerken te downloaden als functie van de genomische positie op nucleotide-resolutie. Als biologische toepassingen illustreren we de periodiciteit van DNA-vormkenmerken die aanwezig zijn in nucleosoom-bezette sequenties van mens, vlieg en worm, en we tonen structurele overeenkomsten aan tussen transcriptie-startplaatsen in de genomen van vier Drosophila-soorten

GBshape: een genoombrowserdatabase voor DNA-vormannotaties.


Is Stat4 een transcriptiefactor?

Answer:
Ja, Stat4 is een transcriptiefactor.
Stat4 is een lid van de signaaltransducer en activator van transcriptie (STAT) familie van moleculen die zich in het cytoplasma bevindt. STAT4 reguleert de expressie van verschillende genen als transcriptiefactor nadat het gefosforyleerd is, dimeriseert en naar de kern transloceert.

STAT4 is een lid van de signaaltransducer en activator van transcriptie (STAT) familie van moleculen die zich in het cytoplasma bevindt. STAT4 reguleert de expressie van verschillende genen als transcriptiefactor nadat het gefosforyleerd is, dimeriseert en naar de kern transloceert.

STAT4 is een latente cytosolische factor die codeert voor een transcriptiefactor die signalen doorgeeft die gestimuleerd worden door cytokines.

Om de rol van signaaltransductie en activatie van transcriptie 4 (STAT4) te onderzoeken bij de ontwikkeling en progressie van menselijke hepatocellulaire carcinoom (HCC)


Zijn de promotorregio's van de genen die betrokken zijn bij het Rett-syndroom gekarakteriseerd met CAGE?

Answer: Ja. Promotorregio's van de genen die betrokken zijn bij het Rett-syndroom zijn gekarakteriseerd met behulp van CAGE.

CAGE-gedefinieerde promotorregio's van de genen die betrokken zijn bij het Rett-syndroom.

Mutaties in drie functioneel diverse genen veroorzaken het Rett-syndroom. Hoewel de functies van Forkhead box G1 (FOXG1), Methyl CpG binding protein 2 (MECP2) en Cyclin-dependent kinase-like 5 (CDKL5) afzonderlijk zijn bestudeerd, is er weinig bekend over hun onderlinge relatie met betrekking tot expressieniveaus en regulerende regio's. Hier analyseerden we gegevens van honderden muis- en menselijke monsters die zijn opgenomen in het FANTOM5-project, om transcriptie-initiatielocaties, expressieniveaus, expressiecorrelaties en regulerende regio's van de drie genen te identificeren.RESULTATEN: Onze onderzoeken onthullen de voornamelijk gebruikte transcriptiestartplaatsen (TSS's) voor elk gen, inclusief nieuwe transcriptiestartplaatsen voor FOXG1. We tonen aan dat de expressie van FOXG1 slecht gecorreleerd is met de expressie van MECP2 en CDKL5. We identificeren promotorvormen voor elke TSS, de voorspelde locatie van enhancers voor elk gen en de gemeenschappelijke transcriptiefactoren die waarschijnlijk de drie genen reguleren. Onze gegevens impliceren Polycomb Repressive Complex 2 (PRC2)-gemedieerde onderdrukking van Foxg1 in het cerebellum.CONCLUSIES: Onze analyses bieden een uitgebreid beeld van de regulerende regio's van de drie genen die betrokken zijn bij het Rett-syndroom.


Is "RNA-interferentie" bekroond met een Nobelprijs?

Answer: Sinds de eerste ondubbelzinnige beschrijving van RNA-interferentie (RNAi) in 1998, is het een van de meest onderzochte onderwerpen gebleven, wat culmineerde in de toekenning van een Nobelprijs aan de ontdekkers in 2006.

Sinds de eerste ondubbelzinnige beschrijving van RNA-interferentie (RNAi) in 1998, is het een van de meest onderzochte onderwerpen gebleven, wat culmineerde in de toekenning van een Nobelprijs aan de ontdekkers in 2006.

RNA-interferentie (RNAi) wordt beschouwd als een van de krachtigste genomische hulpmiddelen die het mogelijk maken geneesmiddelenonderzoek te doen en complexe cellulaire processen te begrijpen via high-content screens. Dit onderzoeksgebied, dat het onderwerp was van de Nobelprijs voor geneeskunde in 2006, heeft de conventionele methoden voor genanalyse drastisch veranderd.

Bijna 10 jaar nadat Fire en Mello de Nobelprijs ontvingen voor de ontdekking van dit mechanisme in platwormen, staat RNA-interferentie op het punt een nieuwe klasse van therapeutica te worden.


Is er een rol voor Pds5b bij het tot stand brengen van cohesie?

Answer: Ja. Pds5-eiwitten zijn essentieel voor het tot stand brengen van cohesie doordat ze Smc3-acetylering door de cohesine-acetyltransferases (CoAT's) Esco1/2 en de binding van Sororin mogelijk maken.

Pds5B is vereist voor het tot stand brengen van cohesie en de accumulatie van Aurora B bij centromeren.

Hier tonen we aan dat Pds5-eiwitten essentieel zijn voor het tot stand brengen van cohesie doordat ze Smc3-acetylering door de cohesine-acetyltransferases (CoAT's) Esco1/2 en de binding van Sororin mogelijk maken. Hoewel beide eiwitten bijdragen aan telomeer- en armcohesie, is Pds5B specifiek vereist voor centromerische cohesie. Bovendien belemmert een verminderde accumulatie van Aurora B in het binnenste centromeergebied in cellen zonder Pds5B de foutcorrectiefunctie, wat de verkeerde segregatie van chromosomen en aneuploïdie bevordert. Ons werk ondersteunt een model waarin de samenstelling en functie van cohesinecomplexen verschillen tussen verschillende chromosomale regio's.


Welke factoren worden meegenomen in de FUNC-score voor intracerebrale bloeding?

Answer: De FUNC-score omvat leeftijd, Glasgow Coma Scale, locatie van de ICB, volume en cognitieve achteruitgang voorafgaand aan de ICB.

Leeftijd, Glasgow Coma Scale, locatie van de ICB, volume (alle P<0,0001) en cognitieve achteruitgang voorafgaand aan de ICB (P=0,005) waren onafhankelijk geassocieerd met een Glasgow Outcome Score ≥ 4. De FUNC-score werd ontwikkeld als een optelsom van individuele punten (0-11) gebaseerd op de sterkte van de associatie met de uitkomst.


Waar bevindt het respirasoom zich?

Answer: Respirasomen zijn macromoleculaire assemblages van de ademhalingsketencomplexen I, III en IV in het binnenste mitochondriale membraan. De 4,0 Å cryo-EM structuur van een van de meest ingewikkelde enzymatische systemen, het respirasoom, in het binnenste mitochondriale membraan is nu beschikbaar.

De 4,0 Å cryo-EM structuur van een van de meest ingewikkelde enzymatische systemen, het respirasoom, in het binnenste mitochondriale membraan

Respirasomen zijn macromoleculaire assemblages van de ademhalingsketencomplexen I, III en IV in het binnenste mitochondriale membraan.


Beschrijf het nut van MiRduplexSVM.

Answer: MiRduplexSVM is een hoog presterende methode voor de voorspelling en evaluatie van miRNA-duplexen. Het is een methode die een unieke probleemrepresentatie combineert met een onbevooroordeeld optimalisatieprotocol om vanuit mirBase19.0 een nauwkeurig voorspellend model te leren. Het is het eerste model dat precieze informatie biedt over alle vier uiteinden van het miRNA-duplex.

MiRduplexSVM: Een hoog presterende methode voor de voorspelling en evaluatie van miRNA-duplexen.

Onze methode combineert een unieke probleemrepresentatie met een onbevooroordeeld optimalisatieprotocol om vanuit mirBase19.0 een nauwkeurig voorspellend model te leren, genaamd MiRduplexSVM. Dit is het eerste model dat precieze informatie biedt over alle vier uiteinden van het miRNA-duplex.

In relatie tot recente methoden voor betrouwbaarheidsbeoordeling die in miRBase worden gebruikt, was MiRduplexSVM succesvol in het identificeren van potentiële miRNA's met hoge betrouwbaarheid.

(b) In alle vergelijkingen toont MiRduplexSVM superieure prestaties, met een toename van de voorspellingsnauwkeurigheid tot 60% voor zoogdierhaarspelden en kan het zeer goed generaliseren naar plantenhaarspelden, zonder enige speciale optimalisatie.