Welke receptor wordt geremd door bimagrumab?

Answer: Bimagrumab is een volledig humaan monoklonaal antilichaam dat de activinetype II-receptoren blokkeert, waardoor de activiteit van myostatine en andere negatieve regulatoren van skeletspieren wordt voorkomen.

Bimagrumab is een humaan anti-ActRII-antilichaam dat de spiermassa en functie verhoogt door ActRII-signaaltransductie te blokkeren.

ACHTERGROND: Bimagrumab is een humaan monoklonaal antilichaam dat activinetype II-receptoren (ActRII) remt, met een anabole werking op de skeletspiermassa door de binding van myostatine en andere negatieve spiergroeiregulatoren te blokkeren.

CONCLUSIE: Bimagrumab verandert de functie van hypofyse-gonadotroofcellen, wat overeenkomt met blokkade van activine op lokale ActRII.

REDEN: Bimagrumab is een volledig humaan monoklonaal antilichaam dat de activinetype II-receptoren blokkeert, waardoor de activiteit van myostatine en andere negatieve regulatoren van skeletspieren wordt voorkomen.

CONCLUSIES: Het blokkeren van de werking van negatieve spierregulatoren via de activinetype II-receptoren met bimagrumabbehandeling verhoogde veilig de skeletspiermassa, maar verbeterde de functionele capaciteit niet bij patiënten met COPD en een lage spiermassa.

Deze studie had tot doel het klinische potentieel van bimagrumab, een humaan monoklonaal antilichaam gericht op de activinetype II-receptor, te onderzoeken voor het herstel van skeletspiervolume na gebruiksatrofie met behulp van een experimenteel model van immobilisatie van de onderste extremiteit.

Effecten van bimagrumab, een remmer van activinereceptor type II, op neurohormonale assen van de hypofyse.

Bimagrumab (BYM338) is een nieuw volledig humaan monoklonaal antilichaam dat sterke promyogene effecten op skeletspieren uitoefent door activinetype II-receptoren (ActRII) te blokkeren.

ACHTERGROND

Bimagrumab is een humaan monoklonaal antilichaam dat activinetype II-receptoren (ActRII) remt, met een anabole werking op skeletspiermassa door de binding van myostatine en andere negatieve spiergroeiregulatoren te blokkeren.

REDEN

Bimagrumab is een volledig humaan monoklonaal antilichaam dat de activinetype II-receptoren blokkeert, waardoor de activiteit van myostatine en andere negatieve regulatoren van skeletspieren wordt voorkomen.

CDD866 (gemurineerde versie van bimagrumab) is een neutraliserend antilichaam tegen de activinereceptor type II (ActRII) dat de binding van liganden zoals myostatine en activine A voorkomt, die betrokken zijn bij kanker-cachexie.

We hebben een nieuw humaan anti-ActRII-antilichaam ontwikkeld (bimagrumab, of BYM338) om de binding van liganden aan de receptoren te voorkomen en zo de downstream signalering te remmen.

Nieuwe antiresorptieve en anabole therapieën komen op voor osteoporose evenals geneesmiddelen voor sarcopenie, kanker-cachexie of spierafbraakstoornissen, waaronder antilichamen tegen myostatine of activinereceptor type IIA en IIB (bijv. bimagrumab)

Een wereldwijde, gerandomiseerde, dubbelblinde placebogecontroleerde studie werd uitgevoerd om te bevestigen dat BYM338 (bimagrumab), een anti-activinetype II-receptorantilichaam, de motorische functie verbetert bij patiënten met sporadische inclusion body myositis na 52 weken behandeling met intraveneuze toediening elke 4 weken in doses van 10, 3 en 1 mg/kg.

Bimagrumab blokkeert ook andere endogene ActRII-liganden, zoals activines, die inwerken op de neurohormonale assen, hypofyse, gonaden en bijnieren.

We testten de remming van activinereceptoren IIA en IIB (ActRII) bij 14 patiënten met sIBM met één dosis bimagrumab (n = 11) of placebo (n = 3).


Waar wordt het transposabele element Ty3 van gist bij voorkeur ingevoegd?

Answer: Ty3 wordt bij voorkeur ingevoegd in genen die coderen voor transfer RNA-genen.

We vonden dat extra ORF's voorkomen in alle drie de hoofdgroepen van plantaardige Ty3/gypsy-elementen, waarbij ze het meest voorkomen in de Tat-groep, waar de meeste (77%) van de geïdentificeerde elementen extra ORF's bevatten.

Het retrovirusachtige element Ty3 van Saccharomyces cerevisiae integreert in het transcriptie-initiatiefgebied van RNA-polymerase III.

Ty3 wordt ingevoegd op transcriptie-initiatielocaties van genomische tRNA-genen en plasmide-gedragen 5S- en U6-RNA-genen die worden getranscribeerd door RNA-polymerase III.

De plaatsen van RNA-polymerase III transcriptie-initiaties en Ty3-integratie bij het U6-gen worden gepositioneerd door de TATA-box

de U6 TATA-box is in vivo essentieel voor correcte initiatie maar niet voor transcriptie, (ii) een TATA-box compenseert geen zwakke box A-sequentie en kan dus niet equivalent functioneren, en (iii) het TATA-bindend eiwit, en waarschijnlijk componenten van transcriptiefactor IIIB, zijn aanwezig op het doelwit op het moment van Ty3-integratie.

Ty3 integreert binnen het gebied van RNA-polymerase III transcriptie-initiaties

Er is aangetoond dat Ty3 invoegt stroomopwaarts van tRNA-, 5S- en U6-genen, die allemaal worden getranscribeerd door RNA-polymerase III

Transfer RNA-genen zijn genomische doelwitten voor de novo transpositie van het gistretrotransposon Ty3.

Dus, genomische inserties van Ty3 in een bepaalde oriëntatie worden blijkbaar gespecificeerd door het doelwit, terwijl de werkelijke positie van de insertie ten opzichte van de tRNA-coderende sequentie licht kan variëren.


Noem kenmerken van de Currarino triade.

Answer: Het Currarino-syndroom is een congenitaal malformatiesyndroom dat typisch wordt gekenmerkt door sacrale agenesie, anorectale malformatie en de aanwezigheid van een presacrale massa.

ACHTERGROND: De belangrijkste genetische oorzaak van het Currarino-syndroom (CS), een congenitaal malformatiesyndroom dat typisch wordt gekenmerkt door sacrale agenesie, anorectale malformatie en de aanwezigheid van een presacrale massa, zijn pathogene varianten in motor neuron en pancreas homeobox 1 (MNX1), die voorkomen in bijna alle familiale gevallen en 30% van de sporadische gevallen.

ACHTERGROND: De Currarino triade is een zeldzaam erfelijk syndroom bestaande uit anorectale malformatie, sacrale botdefecten en een presacrale massa.

INLEIDING: Het Currarino-syndroom (CS) is een autosomaal dominant embryonaal ontwikkelingsstoornis die een zeldzaam malformatiesyndroom veroorzaakt, gekenmerkt door een triade van anorectale malformaties, presacrale massa (meestal een anterior sacrale meningocele) en sacrale botdefecten.

ACHTERGROND: Het Currarino-syndroom is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door een presacrale massa, anorectale malformatie en sacrale dysgenesie.

De patiënt had de klinische diagnose van het Currarino-syndroom (CS) (gekenmerkt door de triade van sacrale anomalieën, anorectale malformaties en een presacrale massa) en aanvullende kenmerken, die vaak worden aangetroffen bij patiënten met een dup(3q).

DOEL

De Currarino triade, die bestaat uit anorectale stenose, anterior sacrale defect en een presacrale massa, is een zeldzame oorzaak van obstipatie bij kinderen en volwassenen.

De Currarino triade, ook bekend als het "Currarino-syndroom", is een zeldzaam complex van congenitale caudale anomalieën met drie hoofdkenmerken; een sacrale botdeformatie, anorectale malformaties en een presacrale massa.

De associatie van congenitale anale stenose, sikkelvormig sacrale defect en een presacrale massa staat bekend als de Currarino triade.

De triade van een presacrale tumor, sacrale agenesie en anorectale malformatie vormt het Currarino-syndroom, dat wordt veroorzaakt door dorsoventrale patroonvormingsdefecten tijdens de embryonale ontwikkeling.

Het Currarino-syndroom (Currarino triade) werd in 1981 beschreven als een triadesyndroom met een gemeenschappelijke embryogenese bij zuigelingen en met drie kenmerken: anorectale stenose, een defect in het sacrale bot en een presacrale massa.

De Currarino triade is een erfelijk overgedragen syndroom, oorspronkelijk door Currarino gedefinieerd als ASP-associatie, bestaande uit een anorectale malformatie, een sacrale botdefect en een presacrale massa.

DOEL: De Currarino triade, die bestaat uit anorectale stenose, anterior sacrale defect en een presacrale massa, is een zeldzame oorzaak van obstipatie bij kinderen en volwassenen.

De Currarino triade: complex van anorectale malformatie, sacrale botafwijking en presacrale massa.

De Currarino triade is een uniek complex van congenitale caudale anomalieën, waaronder anorectale malformatie, sacrale botafwijking en presacrale massa.

De Currarino triade is een complexe anomalie bestaande uit een anorectale malformatie, een sacrale botdefect en een presacrale massa.

De Currarino triade is een zeldzame congenitale aandoening die wordt gekenmerkt door een sacrale botdefect, presacrale massa en anorectale malformaties.

De Currarino triade is een uniek complex van congenitale caudale anomalieën, waaronder anorectale malformatie, sacrale botdefect en presacrale massa.


Wanneer werd Afrezza goedgekeurd door de FDA?

Answer: Afrezza werd in juni 2014 goedgekeurd door de FDA.

Daarentegen begon MannKind Corporation met de ontwikkeling van zijn ultra-snelwerkende insuline Afrezza in een gedurfde poging, waarschijnlijk door de problemen aan te pakken waarbij Exubera niet succesvol was. Afrezza wordt sinds februari 2015 op de markt gebracht door Sanofi na goedkeuring door de FDA in juni 2014.


Wat zijn invasomen

Answer: Ultra-flexibele vesikels, bijvoorbeeld invasomen en core-multishell (CMS) nanotransporters, zijn efficiënte geneesmiddelafgiftesystemen

Ultra-flexibele vesikels, bijvoorbeeld invasomen en core-multishell (CMS) nanotransporters, zijn efficiënte geneesmiddelafgiftesystemen

Invasomen zijn vesikels die naast fosfolipiden een mengsel van terpenen (cineool, citral en d-limonene) of slechts één terpeen (citral) en ethanol bevatten, als penetratieversterkers.

Invasomen en core-multishell (CMS) nanotransporters zijn efficiënte geneesmiddelafgiftesystemen voor dermatologische toepassingen.

De huidige studie vergelijkt drie vesiculaire systemen, kationische LeciPlex, invasomen en conventionele liposomen, op hun vermogen om geneesmiddelen diep in de huid af te leveren.

De huidige tekst licht het penetratiemechanisme toe en verzamelt literatuur over tandheelkundige toepassingen van invasomen, de detectiemogelijkheid, gebruik in fotodynamische therapie, pilosebaceous targeting en voor de afgifte van macromoleculen.

De huidige review richt zich op een update van de onderzoeksactiviteiten over de effectiviteit en permeatieversterkende effecten van invasomen voor dermale en topische afgifte.


Welke T-UCR's zijn betrokken bij longkanker?

Answer: Getranscribeerde ultraconserveerde regio's (T-UCR's), geclassificeerd als lange niet-coderende RNA's (Lnc-RNA's), zijn transcripties langer dan 200 nt RNA zonder coderend vermogen voor eiwitten. De klinisch-pathologische betekenis en het regulerende mechanisme van T-UCR's bij longkanker (LC) blijven grotendeels onbekend. Uc.454 is downgereguleerd in zowel niet-kleincellige LC (NSCLC) weefsels als LC cellijnen, en de downgereguleerde uc.454 wordt geassocieerd met tumorgrootte en tumoren in meer gevorderde stadia. Transfectie met uc.454 induceert sterk apoptose en remt celproliferatie in SPC-A-1 en NCI-H2170 LC cellijnen. Dus speelt uc.454 mogelijk een onderdrukkende rol in LC. Getranscribeerde uc.339 is upgereguleerd in gearchiveerde NSCLC-monsters en functioneert als een lok-RNA voor miR-339-3p, -663b-3p en -95-5p. Hierdoor wordt Cycline E2, een direct doelwit van al deze microRNA's, upgereguleerd, wat de kankergroei en migratie bevordert. Modulatie van uc.339 beïnvloedt de expressie van microRNA's. Echter, overexpressie of downregulatie van deze microRNA's veroorzaakt geen significante variaties in uc.339 niveaus.

uc.454 remde groei door het richten op Heat Shock Protein Family A Member 12B bij niet-kleincellige longkanker.

Getranscribeerde ultraconserveerde regio's (T-UCR's), geclassificeerd als lange niet-coderende RNA's (Lnc-RNA's), zijn transcripties langer dan 200 nt RNA zonder coderend vermogen voor eiwitten. Eerdere studies toonden aan dat T-UCR's fungeren als nieuwe oncogenen of tumorsuppressoren die betrokken zijn bij tumorvorming en kankerprogressie. Desalniettemin blijven de klinisch-pathologische betekenis en het regulerende mechanisme van T-UCR's bij longkanker (LC) grotendeels onbekend. We ontdekten dat uc.454 downgereguleerd was in zowel niet-kleincellige LC (NSCLC) weefsels als LC cellijnen, en de downgereguleerde uc.454 geassocieerd is met tumorgrootte en tumoren in meer gevorderde stadia. Transfectie met uc.454 induceerde sterk apoptose en remde celproliferatie in SPC-A-1 en NCI-H2170 LC cellijnen. Bovenstaande resultaten suggereren dat uc.454 een onderdrukkende rol speelt in LC. Heat shock protein family A member 12B (HSPA12B) eiwit werd negatief gereguleerd door uc.454 op posttranscriptioneel niveau via dual-luciferase reporter assay en beïnvloedde de expressie van Bcl-2 familieleden, wat uiteindelijk LC apoptose induceerde. De uc.454/HSPA12B-as vergroot ons begrip van de moleculaire mechanismen betrokken bij tumorapoptose, wat mogelijk kan dienen als een therapeutisch doelwit voor longcarcinoom.

Getranscribeerde ultraconserveerde regio 339 bevordert carcinogenese door modulatie van tumorsuppressor microRNA's.

De getranscribeerde ultraconserveerde regio's (T-UCR's) coderen lange niet-coderende RNA's die betrokken zijn bij menselijke carcinogenese. Hun werkingsmechanismen en de factoren die hun expressie in kankers reguleren, zijn slecht begrepen. Hier tonen we aan dat hoge expressie van uc.339 correleert met lagere overleving bij 210 patiënten met niet-kleincellige longkanker (NSCLC). We leveren bewijs uit cellijnen en primaire monsters dat TP53 uc.339 direct reguleert. We vinden dat getranscribeerde uc.339 upgereguleerd is in gearchiveerde NSCLC-monsters en functioneert als een lok-RNA voor miR-339-3p, -663b-3p en -95-5p. Hierdoor wordt Cycline E2, een direct doelwit van al deze microRNA's, upgereguleerd, wat kankergroei en migratie bevordert. Ten slotte vinden we dat modulatie van uc.339 de expressie van microRNA's beïnvloedt. Echter, overexpressie of downregulatie van deze microRNA's veroorzaakt geen significante variaties in uc.339 niveaus, wat wijst op een type interactie voor uc.339 die we "vangen" noemen. Onze resultaten ondersteunen een sleutelrol voor uc.339 in longkanker.


Kan Daptacel worden gebruikt in plaats van IPOL?

Answer: Nee, Daptacel is een difterie-, tetanus-, 5-componenten acellulaire kinkhoestvaccin, terwijl IPOL een geïnactiveerd poliovirusvaccin is.

Ons doel was om de veiligheid en immunogeniciteit te vergelijken van een combinatievaccin (DTaP(5)-IPV-Hib; Pentacel) met die van de afzonderlijk toegediende, in de VS goedgekeurde equivalente vaccins (difterie, tetanus, 5-componenten acellulaire kinkhoestvaccin [DTaP(5); Daptacel], geïnactiveerd poliovirusvaccin [IPV; IPOL], en Haemophilus influenzae type b [Hib] vaccin [ActHIB]), wanneer toegediend aan zuigelingen en peuters gelijktijdig met andere routinematig aanbevolen vaccins en om de persistentie van antilichamen te beoordelen van de vierde dosis bij peuters tot de vijfde (kleuter) DTaP(5)-dosis.

DTaP(5)-IPV-Hib is een geschikte vervanging voor afzonderlijk toegediende DTaP-, IPV- en Hib-vaccins.

In deze gerandomiseerde, multicentrische studie werden 1939 gezonde zuigelingen gevaccineerd op 2, 4 en 6 maanden leeftijd met 1 van 3 batches DTaP(5) toegediend samen met IPV- en Hib-vaccins of 1 batch van het combinatievaccin DTaP(5)-IPV-Hib.

DTaP(5)-IPV-Hib veroorzaakte vergelijkbare of minder gevraagde injectieplaats- en systemische reacties in vergelijking met de afzonderlijke toediening van in de VS goedgekeurde DTaP(5), IPV- en Hib-vaccins.


Wordt ACE2 tot expressie gebracht op celoppervlakken?

Answer: Ja, ACE2 is een type 1 integraal membraaneiwit en bevat een katalytisch actieve ectodomein die van het celoppervlak kan worden afgesplitst in de extracellulaire ruimte.

Recente studies meldden dat het afsplitsen van het enzymatisch actieve ectodomein van ACE2 van het celoppervlak

ACE2 is een type 1 integraal membraaneiwit en bevat een katalytisch actieve ectodomein die van het celoppervlak kan worden afgesplitst in de extracellulaire ruimte,


Lijst van symptomen van het één-en-een-half syndroom.

Answer: Het één-en-een-half syndroom wordt gedefinieerd door geconjugeerde horizontale blikverlamming en internucleaire oftalmoplegie.

Zij ervoer diplopie bij rechter horizontale blik door een linker internucleaire oftalmoplegie (INO) met een geassocieerde linker geconjugeerde horizontale blikverlamming, gezamenlijk beschreven als een linker één-en-een-half syndroom.

Wij rapporteren een geval van een 43-jarige man, die zich presenteerde met plotseling optredende binoculaire diplopie bij laterale blikken. Oogonderzoek toonde kenmerken van ipsilateraal één-en-een-half syndroom.

Het één-en-een-half syndroom is een syndroom gekenmerkt door horizontale bewegingsstoornissen van de oogbollen, dat voor het eerst werd gerapporteerd en benoemd door Fisher in 1967.

ACHTERGROND EN DOEL: Unilaterale blikverlamming geassocieerd met internucleaire oftalmoplegie (INO), d.w.z. één-en-een-half syndroom, is goed bekend.

Wij beschrijven een zeldzaam geval waarin zowel wall-eyed bilaterale internucleaire oftalmoplegie syndroom als verticaal één-en-een-half syndroom werden waargenomen bij een 68-jarige man met een acute ischemische beroerte.

"Acht-en-een-half" syndroom is "één-en-een-half" syndroom (geconjugeerde horizontale blikverlamming en internucleaire oftalmoplegie) plus ipsilaterale fasciculaire craniale zenuw zeven verlamming.

Bij onderzoek had zij linker fasciculair type derde zenuwverlamming, verticaal één-en-een-half syndroom (VOHS), linker internucleaire oftalmoplegie en scheefstand met ipsilaterale hypertropie.

Wij rapporteren een uniek neuro-oftalmologisch syndroom bestaande uit verticaal één-en-een-half syndroom - voortkomend uit een combinatie van supranucleaire geconjugeerde opwaartse blikverlamming geassocieerd met linker infranucleaire (fasciculaire) derde zenuw betrokkenheid (Weber syndroom) - met gelijktijdige contralaterale pseudo-abducens verlamming.

Het één-en-een-half syndroom is een klinische aandoening met oogbewegingsstoornissen gekenmerkt door horizontale geconjugeerde blikverlamming met internucleaire oftalmoplegie.

Het één-en-een-half syndroom wordt gekenmerkt door een laterale blikverlamming in één richting en internucleaire oftalmoplegie in de andere.

REDEN: Het één-en-een-half syndroom (OAAH) wordt gekarakteriseerd als de combinatie van ipsilaterale horizontale blikverlamming en internucleaire oftalmoplegie.

REDEN

Het één-en-een-half syndroom (OAAH) wordt gekarakteriseerd als de combinatie van ipsilaterale horizontale blikverlamming en internucleaire oftalmoplegie.

Het één-en-een-half syndroom wordt gekenmerkt door een combinatie van de klinische kenmerken van unilaterale horizontale blikverlamming en internucleaire oftalmoplegie.

Een 52-jarige patiënt ontwikkelde een oogbewegingsstoornis die aanvankelijk leek op een linker internucleaire oftalmoplegie en vervolgens een "één-en-een-half syndroom" als presentatie van oculaire myasthenia gravis.


Wanneer werd Fluzone Intradermal vervangen door Fluzone Intradermal Quadrivalent?

Answer: Fluzone Intradermal werd vervangen door het Fluzone Intradermal Quadrivalent-vaccin voorafgaand aan het seizoen 2015-2016.

Voorafgaand aan het seizoen 2015-2016 werd Fluzone Intradermal vervangen door het Fluzone Intradermal Quadrivalent-vaccin, dat 9 µg hemagglutinine per stam bevat van de twee A-stamvirussen en beide B-stamlijnvirussen (Victoria en Yamagata).


Noem de kankers die geassocieerd zijn met het SBLA-syndroom.

Answer: Het Li-Fraumeni-syndroom is een autosomaal dominant erfelijke aandoening, ook bekend als het SBLA-kankersyndroom (sarcoom, borst, leukemie en bijnier). Het Li-Fraumeni-syndroom (LFS) wordt gekenmerkt door een overvloed aan kankers, waarvan het borstcarcinoom het meest prominent is, gevolgd door sarcomen, hersentumoren, leukemie, lymfoom, longcarcinoom en bijniercorticaal carcinoom.

Het Li-Fraumeni-syndroom is een autosomaal dominant erfelijke aandoening, ook bekend als het SBLA-kankersyndroom (sarcoom, borst, leukemie en bijnier).

Het Li-Fraumeni-syndroom (LFS) wordt gekenmerkt door een overvloed aan kankers, waarvan het borstcarcinoom het meest prominent is, gevolgd door sarcomen, hersentumoren, leukemie, lymfoom, longcarcinoom en bijniercorticaal carcinoom.

sarcoom, borstkanker en hersentumoren, long- en strottenhoofdkanker, leukemie, lymfoom en bijniercorticaal carcinoomsyndroom.

sarcomen, hersentumoren, leukemie, lymfoom en bijniercorticaal carcinoom.

Het SBLA-syndroom is een complex familiaal kankersyndroom dat wordt gekenmerkt door een aanleg voor sarcomen, borstkankers, hersentumoren, long- en strottenhoofdkankers, leukemie en bijniercorticale carcinomen.

Naast HBOC ziet men een verscheidenheid aan vermoedelijke genotypen die vatbaar zijn voor borstkanker, inclusief erfelijke plaats-specifieke borstkanker en het Li-Fraumeni (SBLA) syndroom, dat wordt gekenmerkt door kankers die alle drie de kiemlagen omvatten, waaronder sarcomen, hersentumoren, leukemie, lymfoom en bijniercorticaal carcinoom, naast vaak opvallend vroeg optredende borstkanker.

ACHTERGROND

Het Li-Fraumeni-syndroom (LFS) wordt gekenmerkt door een overvloed aan kankers, waarvan het borstcarcinoom het meest prominent is, gevolgd door sarcomen, hersentumoren, leukemie, lymfoom, longcarcinoom en bijniercorticaal carcinoom (daarom ook wel aangeduid met het acroniem SBLA-syndroom).

Een carcinoom van het plexus choroideus trad op bij een kind uit een familie met het borstkanker-sarcoomsyndroom (Li-Fraumeni of SBLA-syndroom), een erfelijke aandoening die wordt gekenmerkt door de ontwikkeling van diverse neoplasmata (sarcoom, borstkanker, hersentumoren, leukemie, bijniercorticaal carcinoom en anderen).

Bewijs uit uitgebreide stambomen wijst er echter op dat ten minste vier van de kinderen lid kunnen zijn van families met het SBLA (sarcoom, borst- en hersentumor, leukemie, strottenhoofd- en longkanker en bijniercorticaal carcinoom) kankersyndroom, en dat andere familieleden mogelijk risico lopen op het ontwikkelen van dergelijke neoplasmata.


Kan leuproreline acetaat worden gebruikt als androgeendeprivatietherapie?

Answer: Ja, leuproreline acetaat wordt gebruikt als androgeendeprivatietherapie.

We onderzochten de gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (HRQoL) van prostaatkankerpatiënten op lange termijn die leuproreline acetaat in microcapsules (LAM) kregen voor androgeendeprivatietherapie (ADT).

Langdurige ADT met LAM is een goed geaccepteerde, goed verdragen, effectieve en weinig belastende behandelingsoptie voor patiënten met gevorderde, hormoongevoelige prostaatkanker.


Welke factoren zijn opgenomen in de APPEND-score?

Answer: De componenten van de APPEND-score zijn anorexie, migrerende pijn, lokaal peritonisme, verhoogd C-reactief proteïne, neutrofilie en mannelijk geslacht (Dude). Het is een klinische voorspellingsregel voor acute appendicitis.

Afleiding en validatie van de APPEND-score: een klinische voorspellingsregel voor acute appendicitis.

RESULTATEN: De definitieve componenten van de nieuwe CPR, de APPEND-score, waren anorexie, migrerende pijn, lokaal peritonisme, verhoogd C-reactief proteïne, neutrofilie en mannelijk geslacht (Dude).

RESULTATEN
De definitieve componenten van de nieuwe CPR, de APPEND-score, waren anorexie, migrerende pijn, lokaal peritonisme, verhoogd C-reactief proteïne, neutrofilie en mannelijk geslacht (Dude).


Wat is de functie van de SSX-eiwitten?

Answer: Het SYT-eiwit lijkt te fungeren als een transcriptie co-activator en de SSX-eiwitten als co-repressoren

Het SYT-eiwit lijkt te fungeren als een transcriptie co-activator en de SSX-eiwitten als co-repressoren

Gezamenlijk leidden deze resultaten ons tot de conclusie dat het SSX-deel, vooral de meest C-terminale 34 aminozuren, van de SYT-SSX fusie-eiwitten cruciaal is voor abnormale ruimtelijke targeting en transcriptieregulatie binnen de kern.

Het synoviale-sarcoom-geassocieerde SS18-SSX2 fusie-eiwit induceert epigenetische gen (de)regulatie.

Samen concluderen we dat het SS18-SSX2 fusie-eiwit kan fungeren als een zogenaamde transcriptie "activator-repressor," die downstream doelgen deregulatie induceert via epigenetische mechanismen.

Gezamenlijk concluderen we dat deze nieuwe eiwit-eiwit interactie directe gevolgen kan hebben voor de (de)regulatie van SSX en/of SS18-SSX doelgenen en daarmee voor de ontwikkeling van menselijke synoviale sarcomen.

De SSX-familie van kanker-testis antigenen als doelwit-eiwitten voor tumortherapie

Van bijzonder belang onder CTA's is de synoviale sarcoom X-chromosoom breukpunt (SSX) familie van eiwitten, die tien sterk homologue familieleden omvat.

Onze bevindingen suggereren dat meerdere SSX-familieleden tot expressie komen in gemetastaseerde prostaatkankers die geschikt zijn voor gelijktijdige targeting.


Zijn astrocyten onderdeel van de bloed-hersenbarrière?

Answer:
Ja
De bloed-hersenbarrière (BBB) is een strakke grens gevormd tussen endotheelcellen en astrocyten, die de hersenen scheidt en beschermt tegen de meeste pathogenen evenals neurale toxines in de circulatie.

De bloed-hersenbarrière (BBB) is een strakke grens gevormd tussen endotheelcellen en astrocyten, die de hersenen scheidt en beschermt tegen de meeste pathogenen evenals neurale toxines in de circulatie.

De bloed-hersenbarrière (BBB) bestaat uit endotheelcellen, astrocyten en pericyten ingebed in de basale lamina (BL).


Wat is Invaplex 50?

Answer: De Shigella flexneri Invaplex 50 is een macromoleculair complex dat IpaB, IpaC en LPS bevat, geformuleerd uit een waterig extract van virulente Shigella en toegediend via de neus. Het wordt gebruikt tegen shigellose, een belangrijke oorzaak van diarree wereldwijd. Het Invaplex 50 neussprayvaccin was veilig met bemoedigende mucosale immuunresponsen.

Veiligheid en immunogeniciteit van een Shigella flexneri 2a Invaplex 50 intranasaal vaccin bij volwassen vrijwilligers.

Het Invaplex 50 neussprayvaccin was veilig met bemoedigende mucosale immuunresponsen.

Het vaccin werd goed verdragen met milde, kortdurende neussymptomen zonder aanwijzingen voor een dosis-effect.

Shigellose is een belangrijke oorzaak van diarree wereldwijd, wat de ontwikkeling van een vaccin stimuleert. De Shigella flexneri Invaplex 50 is een macromoleculair complex dat IpaB, IpaC en LPS bevat, geformuleerd uit een waterig extract van virulente Shigella en toegediend via de neus. Preklinische vaccinproeven toonden veiligheid, immunogeniciteit en werkzaamheid aan.


Welke afwijkingen van het X-chromosoom presenteren lupus-achtige symptomen?

Answer: Lupus-achtige symptomen van systemische lupus erythematosus (SLE) worden veroorzaakt door X-gebonden mutaties in de genen Tlr7 en Y.

De versnelde ontwikkeling van systemische lupus erythematosus (SLE) bij mannelijke BXSB-muizen wordt geassocieerd met de genetische afwijking in hun Y-chromosoom, aangeduid als Yaa (Y-gebonden auto-immuunversnelling).

De door Yaa gemedieerde versnelling van SLE evenals verschillende Yaa-gebonden cellulaire kenmerken kunnen niet worden verklaard door alleen de duplicatie van het Tlr7-gen, en suggereren aanvullende bijdragen van andere gedupliceerde genen in het getransloceerde X-chromosoom.


Welke lncRNA's worden gereguleerd door SAM68?

Answer: Hotair, Mir155hg, evenals SR-lncRNA-1 en SR-lncRNA-2 worden gereguleerd door Sam68 en bevatten consensus Sam68-bindingsplaatsen.

Zoals verwacht waren de neerwaarts gereguleerde genen significant geassocieerd met GO-termen die verband houden met celmigratie, motiliteit en vetcel differentiatie, terwijl de opwaarts gereguleerde genen voornamelijk geassocieerd waren met GO-termen die verband houden met neurogenese. Van de lncRNA's identificeerden we Hotair, Mir155hg, evenals twee nieuwe lncRNA's (SR-lncRNA-1 en SR-lncRNA-2) die werden gereguleerd door Sam68 en consensus Sam68-bindingsplaatsen bevatten. RNA-stabiliteitsassays toonden aan dat Sam68-deficiëntie de halfwaardetijd van Hotair verminderde en de halfwaardetijden van Mir155hg en SR-lncRNA-2 verhoogde, terwijl de stabiliteit van SR-lncRNA-1 onaangetast bleef. Het uitputten van Hotair en SR-lncRNA-1 in wildtype 3T3-L1 cellen leidde tot defecten in adipogenese, terwijl het uitputten van SR-lncRNA-2 in Sam68-deficiënte 3T3-L1 cellen het adipogenese-defect dat in deze cellen werd waargenomen gedeeltelijk herstelde. Gezamenlijk definiëren onze bevindingen een nieuwe rol voor Sam68 als regulator van lncRNA's tijdens adipogene differentiatie.


Hoeveel eiwitten zijn onderzocht op eiwitpartners door de Drosophila-eiwitinteractiekaart (DPiM)?

Answer: Meer dan 5.000 eiwitten zijn onderzocht op eiwitpartners door de Drosophila-eiwitinteractiekaart (DPiM).

Eiwitten vervullen essentiële cellulaire functies als onderdeel van eiwitcomplexen, vaak in combinatie met RNA, DNA, metabolieten en andere kleine moleculen. Het genoom codeert voor duizenden eiwitten, maar niet alle eiwitten worden in elk celtype tot expressie gebracht; en geëxprimeerde eiwitten zijn niet altijd actief. Deze diversiteit in eiwitexpressie en functie verklaart het niveau van biologische complexiteit dat in de natuur wordt waargenomen. Het definiëren van eiwit-eiwitinteracties in eiwitcomplexen, en het vaststellen van het wanneer, wat en waar van potentiële interacties, is daarom cruciaal voor het begrijpen van de cellulaire functie van elk eiwit – vooral die eiwitten die niet goed bestudeerd zijn met traditionele moleculair-genetische benaderingen. Wij hebben een grootschalige bron van affiniteit-getagde, expressieklaar gemaakte klonen gegenereerd en gebruikten co-affiniteitszuivering gecombineerd met tandem massaspectrometrie om eiwitpartners te identificeren van bijna 5.000 Drosophila melanogaster-eiwitten. De resulterende eiwitcomplex-"kaart" bood een blauwdruk van de organisatie van metazoaire eiwitcomplexen. Hier beschrijven we hoe de kaart waardevolle inzichten heeft opgeleverd in eiwitfunctie, naast het genereren van honderden toetsbare hypothesen. We bespreken ook recente technologische vooruitgangen die cruciaal zullen zijn om de volgende generatie vragen die uit de kaart voortkomen te beantwoorden.


Wat is bekend over de weesreceptor GPR151?

Answer: Gpr151 is een wees-GPCR waarvan de functie onbekend is. Het beperkte patroon van neuronale expressie in de habenula, het dorsale hoorn van het ruggenmerg en de dorsale wortelganglion plus homologe eigenschappen met de galanine-receptorfamilie duiden op een rol in nociceptie. Onze gegevens tonen aan dat GPR151 sterk geconserveerd is, specifiek voor een subdivisie van de habenulaire neurocircuitry, en een veelbelovend nieuw doelwit vormt voor de ontwikkeling van psychiatrische geneesmiddelen.

Gpr151 is een wees-GPCR waarvan de functie onbekend is. Het beperkte patroon van neuronale expressie in de habenula, het dorsale hoorn van het ruggenmerg en de dorsale wortelganglion plus homologe eigenschappen met de galanine-receptorfamilie duiden op een rol in nociceptie

pLOF-varianten in het gen GPR151 beschermen tegen obesitas en type 2 diabetes,

G-eiwit-gekoppelde receptoren worden beschouwd als celoppervlakte-sensoren van extracellulaire signalen, waardoor ze een cruciale rol spelen in signaaltransductie en de meest vruchtbare doelwitten zijn voor geneesmiddelenontwikkeling. G-eiwit-gekoppelde receptor 151 (GPR151) werd gerapporteerd als specifiek tot expressie komend in het habenulaire gebied.

Geconserveerde expressie van de GPR151-receptor in habenulaire axonale projecties van gewervelden.

Hier onderzochten we het expressiepatroon van GPR151, een G-eiwit-gekoppelde receptor (GPCR), waarvan het mRNA is geïdentificeerd als sterk en specifiek verrijkt in habenulaire neuronen door in situ hybridisatie en vertalende ribosoom-affiniteitszuivering (TRAP).

Onze gegevens tonen aan dat GPR151 sterk geconserveerd is, specifiek voor een subdivisie van de habenulaire neurocircuitry, en een veelbelovend nieuw doelwit vormt voor de ontwikkeling van psychiatrische geneesmiddelen.

GPR151 is een G-eiwit-gekoppelde receptor waarvan de endogene ligand onbekend blijft. In het zenuwstelsel van gewervelden is de expressie verrijkt in specifieke diencephale structuren, waarbij de hoogste niveaus worden waargenomen in het habenulaire gebied.


Is het Li-Fraumeni-syndroom een zeldzame, autosomaal recessieve, erfelijke aandoening die dragers vatbaar maakt voor het ontwikkelen van kanker?

Answer: Li-Fraumeni-syndroom is een zeldzame, autosomaal DOMINANTE, erfelijke aandoening die dragers vatbaar maakt voor het ontwikkelen van kanker.

Li-Fraumeni-syndroom (LFS) is een zeldzaam kankervoorspellend syndroom dat autosomaal dominant wordt overgeërfd en gepaard gaat met een kiembaanmutatie van tumorproteïne 53 (TP53).

Li-Fraumeni-syndroom (LFS), een multiorgaankankervoorspellende aandoening veroorzaakt door kiembaanmutaties in TP53, brengt aanzienlijke kankerrisico's met zich mee voor jonge mensen (15-39 jaar). Toch ontbreekt het aan bewijs over hoe individuen deze aandoening ervaren en de psychosociale implicaties ervan. Daarom beoordeelde deze systematische review de psychosociale implicaties van het leven met, of het risico lopen op, een autosomaal dominante aandoening als jong persoon, om

Li-Fraumeni-syndroom (LFS) is een zeldzame autosomaal dominante aandoening veroorzaakt door een mutatie in het p53-gen.

Li-Fraumeni-syndroom (LFS) is een autosomaal dominante aandoening die op jonge leeftijd voorkomt en individuen vatbaar maakt voor meerdere vormen van kanker en een heterogeen spectrum aan maligniteiten.

Li-Fraumeni-syndroom (LFS) is een zeldzame erfelijke autosomaal dominante kankeraandoening.

Li-Fraumeni-syndroom (LFS) is een autosomaal dominante erfelijke kankeraandoening.

Li-Fraumeni-syndroom (LFS) is een zeldzame, autosomaal dominante, erfelijke kankervoorspellende aandoening.

Li-Fraumeni-syndroom is een zeldzaam autosomaal dominant kankervoorspellend syndroom.

Li-Fraumeni-syndroom is een autosomaal dominante aandoening die wordt gekenmerkt door verschillende soorten kanker bij kinderen en volwassenen.

Li-Fraumeni-syndroom (LFS) is een zeldzaam erfelijk kankersyndroom geassocieerd met een autosomaal dominante mutatie-erfenis in het TP53-tumor suppressorgen en een breed spectrum aan kankerdiagnoses.

Het Li-Fraumeni-syndroom is een autosomaal dominante aandoening die wordt gekenmerkt door een hoog risico op het ontwikkelen van osteosarcoom en is gevonden bij tot 3% van de kinderen met osteosarcoom.

Li-Fraumeni-syndroom (LFS) is een erfelijke, autosomaal-dominante aandoening die individuen vatbaar maakt voor een breed spectrum aan tumoren op jonge leeftijd.

Het Li-Fraumeni-syndroom (LFS) is een autosomaal dominante erfelijke aandoening geassocieerd met verschillende tumortypen bij kinderen en jongvolwassenen.


Wat is het doelwit van belimumab bij de behandeling van systemische lupus erythematosus?

Answer: Belimumab is een volledig humaan monoklonaal antilichaam gericht tegen BAFF. Belimumab, een humaan monoklonaal antilichaam specifiek voor oplosbare BLyS, werd uiteindelijk goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) in maart 2011 voor patiënten met actieve autoantilichamen en systemische lupus erythematosus (SLE) ondanks standaardtherapie.

Belimumab: een BLyS-specifieke remmer voor systemische lupus erythematosus

Om de werkzaamheid, veiligheid, dosering, geneesmiddelinteracties, evenals economische en therapeutische overwegingen van belimumab, een experimentele B-lymfocytstimulator (BLyS) remmer, te beoordelen.

Belimumab, een anti-BAFF monoklonaal antilichaam

Hier toont onze kristalstructuur van het BAFF-belimumab Fab-complex het precieze epitoop en het BAFF-neutraliserende mechanisme van belimumab, en demonstreert dat de therapeutische activiteit van belimumab niet alleen het antagoniseren van de BAFF-receptorinteractie omvat, maar ook het verstoren van de vorming van de meer actieve BAFF 60-mer ten gunste van de inductie van de minder actieve BAFF trimeer door interactie met het flapgebied van BAFF

In de afgelopen jaren is een lid van de tumor necrose factor (TNF) familie, oplosbaar humaan B Lymfocyt Stimulator-eiwit (BLyS), ook wel B-cel activerende factor (BAFF) en TNFSF13B genoemd, uitgebreid bestudeerd. Dit eiwit wordt gesynthetiseerd door myeloïde cellijnen, interageert specifiek met B-lymfocyten en verlengt hun levensduur

Belimumab, een volledig humaan monoklonaal antilichaam tegen B-lymfocyt stimulator (BLyS), een B-cel overlevingsfactor, werd in 2011 goedgekeurd voor de behandeling van autoantilichaam-positieve SLE

Belimumab is een volledig humaan monoklonaal antilichaam gericht tegen BAFF.

Belimumab, een humaan monoklonaal antilichaam specifiek voor oplosbare BLyS, werd uiteindelijk goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) in maart 2011 voor patiënten met actieve autoantilichamen en systemische lupus erythematosus (SLE) ondanks standaardtherapie.

Gerichte therapie met belimumab, het monoklonale antilichaam tegen BLyS, heeft klinisch voordeel aangetoond in twee grootschalige, multicenter fase III-studies, wat heeft geleid tot goedkeuring door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor patiënten met serologisch positieve SLE die actieve ziekte hebben ondanks standaardtherapie


De Salzburg EEG-criteria worden gebruikt om welke aandoening te diagnosticeren?

Answer: De Salzburg EEG-criteria worden gebruikt om Nonconvulsieve Status Epilepticus te diagnosticeren.

Herbeoordeling van kritisch zieke patiënten met Nonconvulsieve Status Epilepticus met behulp van de Salzburg Consensus Criteria.

DOEL: We wilden de bruikbaarheid van de Salzburg Consensus Criteria (SCC) beoordelen voor het bepalen van de prognose van kritisch zieke patiënten met nonconvulsieve status epilepticus (NCSE).

CONCLUSIE EN BETEKENIS: Onze bevindingen suggereren dat SCC zeer compatibel is met de klinische praktijk bij de beslissing tot behandeling van patiënten met NCSE.

Klinische presentaties en de Salzburg EEG-criteria voor NCSE werden gebruikt om patiënten met NCSE na CSE te identificeren.

EEG's opgenomen op de IC werden geclassificeerd met behulp van de Salzburg-criteria voor NCSE.

Diagnostische nauwkeurigheid van de Salzburg EEG-criteria voor non-convulsieve status epilepticus: een retrospectieve studie.

ACHTERGROND: Verschillende EEG-criteria zijn voorgesteld voor de diagnose van non-convulsieve status epilepticus (NCSE), maar geen is klinisch gevalideerd. We wilden de diagnostische nauwkeurigheid beoordelen van de EEG-criteria voorgesteld door een panel van experts tijdens het vierde London-Innsbruck Colloquium over Status Epilepticus in Salzburg, 2013 (hierna de Salzburg-criteria genoemd).

Twee beoordelaars, geblindeerd voor alle andere patiëntgegevens, analyseerden retrospectief de EEG-opnames en categoriseerden patiënten volgens de Salzburg-criteria als wel of niet in NCSE.

INTERPRETATIE: De Salzburg-criteria voor de diagnose van NCSE hebben een hoge diagnostische nauwkeurigheid en uitstekende interbeoordelaarsbetrouwbaarheid, waardoor ze geschikt zijn voor implementatie in de klinische praktijk.

Salzburg Consensus Criteria voor Non-Convulsieve Status Epilepticus – benadering van klinische toepassing.

ACHTERGROND: De Salzburg Consensus Criteria voor de diagnose van Non-Convulsieve Status Epilepticus (SCNC) werden voorgesteld tijdens het 4e London-Innsbruck Colloquium over status epilepticus in Salzburg (2013).

De Salzburg Consensus Criteria voor NCSE [1] zijn aangepast volgens de Gestandaardiseerde Terminologie van de American Clinical Neurophysiology Society [2] en gevalideerd in drie verschillende cohorten, met een sensitiviteit van 97,2%, een specificiteit van 95,9% en een diagnostische nauwkeurigheid van 96,3% bij patiënten met klinische tekenen van NCSE.

Nonconvulsieve Status Epilepticus: Validatie van de Salzburg-criteria tegen een expert EEG-beoordelaar.

INTERPRETATIE

De Salzburg-criteria voor de diagnose van NCSE hebben een hoge diagnostische nauwkeurigheid en uitstekende interbeoordelaarsbetrouwbaarheid, waardoor ze geschikt zijn voor implementatie in de klinische praktijk.

De moeilijkheid van het diagnosticeren van NCSE in de klinische praktijk; externe validatie van de Salzburg-criteria.

Om de diagnostische nauwkeurigheid van elektro-encefalografie (EEG)-criteria voor nonconvulsieve status epilepticus (NCSE) te verbeteren, is externe validatie van de recent voorgestelde Salzburg-criteria van groot belang.

We verdeelden de patiënten in degenen die uiteindelijk met NCSE werden gediagnosticeerd (NCSE-p) en degenen die dat niet waren (non-NCSE) volgens de Salzburg Diagnostische EEG-criteria.

We voerden een externe, retrospectieve studie uit naar de diagnostische nauwkeurigheid van de Salzburg-criteria, met gebruik van EEG-opnames van patiënten met en zonder klinische verdenking op NCSE.

ACHTERGROND Salzburg Consensus Criteria voor de diagnose van Non-Convulsieve Status Epilepticus (SCNC) werden voorgesteld tijdens het 4e London-Innsbruck Colloquium over status epilepticus in Salzburg (2013).


Noem de componenten van het COMPASS-complex

Answer:
MLL4
MLL3
WDR5
RBBP5
ASH2
SET1

De lysine-methyltransferase KMT2C (ook bekend als MLL3), een subeenheid van het COMPASS-complex,

H3K4-methylatie in zoogdiercellen wordt uitgevoerd door COMPASS (complex van eiwitten geassocieerd met Set1)-achtige complexen die bestaan uit katalytische subeenheden zoals MLL1 (mixed-lineage leukemie 1) en meerdere regulerende subeenheden waarbij WDR5 (WD40-repeat-bevattend eiwit 5), RBBP5 (retinoblastoom-bindend eiwit 5), ASH2 (afwezig, klein of homeotisch schijf 2) en DPY30 [die het WRAD subcomplex vormen (WDR5-ASH2-RBBP5-DPY30 complex)] de belangrijkste zijn die gedeeld worden van gist tot metazoën

individuele leden van COMPASS, waaronder ASH2, WDR5 en SET1 (ook bekend als SETD1A)


Is het medicijn Afrezza goedgekeurd door de FDA?

Answer: Ja, Afrezza is goedgekeurd door de FDA.

Integendeel, MannKind Corporation begon met de ontwikkeling van zijn ultra-snelwerkende insuline Afrezza in een gedurfde poging, waarschijnlijk door de problemen aan te pakken waarbij Exubera niet succesvol was. Afrezza wordt sinds februari 2015 op de markt gebracht door Sanofi na goedkeuring door de FDA in juni 2014.


Het Central Vein Sign is kenmerkend voor welke ziekte?

Answer: Central vein sign op FLAIR* magnetische resonantie beeldvorming is zeer specifiek en gevoelig voor multiple sclerose.

Diagnostische prestaties van het central vein sign voor multiple sclerose met een vereenvoudigd algoritme van drie laesies.

ACHTERGROND: Detectie van een "central vein sign" (CVS) op FLAIR* magnetische resonantie beeldvorming (MRI) is zeer specifiek en gevoelig voor multiple sclerose (MS).

CONCLUSIE: Een vereenvoudigde bepaling van CVS in drie witte stof laesies op 3T FLAIR* MRI toonde een goede specificiteit en sensitiviteit en redelijke interbeoordelaarsbetrouwbaarheid voor een diagnose van MS en kan bij verdere studie een kandidaat zijn voor klinische toepassing.

Central vein sign onderscheidt Multiple Sclerose van inflammatoire vasculopathieën van het centrale zenuwstelsel.

Detectie van perivenulaire laesies in de hersenen (het "central vein sign") verbetert de pathologische specificiteit van MS-diagnose, maar een uitgebreide evaluatie van deze MRI-biomarker bij MS-imiterende inflammatoire en/of auto-immuunziekten, zoals inflammatoire vasculopathieën van het centrale zenuwstelsel (CZS), ontbreekt.

INTERPRETATIE: Het central vein sign onderscheidt inflammatoire CZS-vasculopathieën van MS bij standaard klinische magnetische veldsterktes.

Gebieden behandeld: Een overzicht van 7T MRI-toepassingen bij MS met focus op verhoogde gevoeligheid voor laesiedetectie, specificiteit van het central vein sign en beter begrip van de pathofysiologie van MS.

Waarde van het central vein sign bij 3T om MS te onderscheiden van seropositieve NMOSD.

DOEL: De waarde van het central vein sign (CVS) op een klinische 3T-scanner beoordelen om multiple sclerose (MS) te onderscheiden van neuromyelitis optica spectrum stoornis (NMOSD).

CLASSIFICATIE VAN BEWIJS: Deze studie levert Klasse III bewijs dat het CVS op 3T MRI patiënten met MS nauwkeurig onderscheidt van die met seropositieve NMOSD.

Evaluatie van het Central Vein Sign als diagnostische beeldvormingsbiomarker bij multiple sclerose.

Doel

Het evalueren van de sensitiviteit en specificiteit van verschillende criteria voor central vein sign-laesies om MS te onderscheiden van niet-MS aandoeningen met 3T hersen-MRI met diverse veelgebruikte pulsschema's.

De sensitiviteit was 68,1% en specificiteit 82,9% voor het onderscheiden van MS van niet-MS met een drempel van 35% central vein sign proportie.

Belang

Het central vein sign is voorgesteld als een specifieke beeldvormingsbiomarker om multiple sclerose (MS) te onderscheiden van niet-MS, voornamelijk gebaseerd op bevindingen uit ultrahoge-veld magnetische resonantie beeldvorming (MRI) studies.

Conclusies en relevantie

In deze studie leverde het gebruik van het central vein sign bij 3T MRI een hoge specificiteit en matige sensitiviteit bij het onderscheiden van MS van niet-MS; internationale, multicenterstudies kunnen nodig zijn om vast te stellen of de op het central vein sign gebaseerde criteria MS nauwkeurig kunnen detecteren.

Conclusie De aanwezigheid van het central vein sign op susceptibility-weighted beelden voor MS-laesies verbetert het begrip van de periventriculaire distributie van MS-laesies en kan bijdragen als aanvullende diagnostische criteria voor MS.

Het central vein sign moet worden beschouwd als een diagnostische biomarker bij MS.

Het central vein sign heeft het potentieel een niet-invasieve, MS-specifieke biomarker te zijn.

Originele artikelen die het central vein sign op T2*-gewogen beelden van patiënten met MS onderzochten, werden geselecteerd.

ACHTERGROND EN DOEL

Het central vein sign is een veelbelovende MR-beeldvormingsdiagnostische biomarker voor multiple sclerose.

Het central vein sign (CVS) is recentelijk voorgesteld als een nieuwe MRI-biomarker om de nauwkeurigheid en snelheid van MS-diagnose te verbeteren.

Recente studies hebben aangetoond dat patiënten met MS hogere proporties witte stof laesies met het central vein sign hebben vergeleken met die met ziekten die MS imiteren op MR-beeldvorming.

INTERPRETATIE

Het central vein sign onderscheidt inflammatoire CZS-vasculopathieën van MS bij standaard klinische magnetische veldsterktes.

Het Central Vein Sign in Multiple Sclerosis Laesies is aanwezig ongeacht de T2* sequentie bij 3T. ACHTERGROND EN DOEL

Eerdere T2*-gewogen magnetische resonantie beeldvorming (MRI) studies hebben witte stof laesie (WML) centrale aders gebruikt om multiple sclerose (MS) te onderscheiden van zijn imitaties.

Wanneer een drempel van 50% perivenulaire laesies werd toegepast, onderscheidde het central vein sign MS van inflammatoire vasculopathieën met een diagnostische nauwkeurigheid van 100%.


Wat is de katalytische activiteit van het eiwit gecodeerd door het gen KMT2C?

Answer: De lysine-methyltransferase KMT2C (ook bekend als MLL3), een subeenheid van het COMPASS-complex, voert monomethylering uit van Lys4 op histon H3 (H3K4) bij genenhancers.

De lysine-methyltransferase KMT2C (ook bekend als MLL3), een subeenheid van het COMPASS-complex, voert monomethylering uit van Lys4 op histon H3 (H3K4) bij genenhancers.


Wat is het meest gemuteerde gen bij gedilateerde cardiomyopathie (DCM)?

Answer: Het LMNA-gen is het meest gemuteerde gen bij gedilateerde cardiomyopathie (DCM) en treft ongeveer 25% van de patiënten.

Om de functie te onderzoeken van de nieuwe mutatie E82K in het LMNA-gen, geïdentificeerd in een Chinese familie met gedilateerde cardiomyopathie

Om het effect te onderzoeken van een nieuwe LMNA-genmutatie E82K gevonden in een Chinese familie met gedilateerde cardiomyopathie op de celcyclus van HEK293-cellen

Mutaties in het lamin A/C-gen (LMNA) kunnen familiaire gedilateerde cardiomyopathie veroorzaken

CMR is een nauwkeurig hulpmiddel om de typische hartbetrokkenheid bij lamin A/C-cardiomyopathie vast te stellen en kan helpen bij het vroegtijdig starten van behandeling bij deze kwaadaardige familiale vorm van DCM.

Deze resultaten tonen aan dat drie verschillende takken van het MAP-kinase signaalpad met overlappende gevolgen betrokken zijn bij de pathogenese van cardiomyopathie veroorzaakt door LMNA-mutaties

een muismodel van gedilateerde cardiomyopathie veroorzaakt door een LMNA-genmutatie

We onderzochten de betrokkenheid van desmine bij de cardiomyopathie veroorzaakt door de lamin A/C-genmutatie met behulp van het LmnaH222P/H222P-muismodel van de ziekte.

Om te bepalen in welke mate de waargenomen defecten in het desminenetwerk bijdragen aan de progressie van LmnaH222P/H222P-cardiomyopathie

Deze review bespreekt hoe genmutaties leiden tot mutatiespecifieke moleculaire veranderingen in het hart, waaronder verhoogde mitochondriale oxidatie (sarcomerisch gen, bijv. TTN), verminderde calciumgevoeligheid (sarcomerische genen), fibrose (bijv. LMNA en TTN) of ontsteking

Een belangrijke vooruitgang in het onderzoek naar de pathogenese van gedilateerde cardiomyopathie (DC) is de identificatie van een familiaire eigenschap in een relevant deel van de gevallen (meer dan 25%), wat aangeeft dat in ten minste deze gevallen een gemuteerd gen de oorzaak van de ziekte is.


Noem psychiatrische aandoeningen die geassocieerd zijn met Synaptosome Associated Protein 25 (snap25).

Answer:
aandachtstekort-/hyperactiviteitsstoornis
bipolair
schizofrenie

Daarnaast zijn SNAP25, RAB18, FABP5, ARF5 en LDHA gerelateerde genen aan schizofrenie en methamfetamine-sensitisatie,

We hadden tot doel een polymorfisme van het SNAP-25-gen te bestuderen, dat gerelateerd is aan veel psychiatrische aandoeningen, en de associatie met FMS in deze prospectieve studie.

Studies hebben een correlatie aangetoond tussen afwijkende expressie van SNAP25 en diverse hersenaandoeningen. Enkelvoudige nucleotide polymorfismen (SNP's) in dit gen worden geassocieerd met verschillende psychiatrische aandoeningen, zoals bipolair, schizofrenie en aandachtstekort-/hyperactiviteitsstoornis.

Polymorfe varianten van het SNAP-25-gen zijn naar voren gekomen als mogelijke genetische componenten van impulsiviteit, aangezien het SNAP-25-eiwit een belangrijke rol speelt in het centrale zenuwstelsel en de SNP's ervan geassocieerd zijn met verschillende psychiatrische stoornissen.

SNAP-25 is een sleutelelement van het synaptische vesikel fusie mechanisme, betrokken bij verschillende psychiatrische aandoeningen waaronder schizofrenie en ADHD


Welk type cellen beschermen hematopoëtische stam- en voorlopercellen (HSPC's) tegen door ultraviolet licht veroorzaakte DNA-schade bij aquatische gewervelden?

Answer: Hematopoëtische stam- en voorlopercellen (HSPC's) hebben een specifieke micro-omgeving nodig om te groeien en worden beschermd tegen door ultraviolet licht veroorzaakte DNA-schade door melanocyten. Mutanten die geen melanocyten hebben, vertonen onder standaard laboratoriumomstandigheden een normale steady-state hematopoëse, terwijl melanocyten boven de stamcelnis HSPC's beschermen tegen door ultraviolet licht veroorzaakte schade.

Hematopoëtische stam- en voorlopercellen (HSPC's) vereisen een specifieke micro-omgeving, de hematopoëtische nis, die het gedrag van HSPC's reguleert1,2. De locatie van deze nis varieert tussen soorten, maar de evolutionaire druk die HSPC's naar verschillende micro-omgevingen drijft, is nog onbekend. De nis bevindt zich in het beenmerg bij volwassen zoogdieren, terwijl deze bij niet-zoogdierige gewervelden op andere locaties wordt gevonden, bijvoorbeeld in het niermerg bij straalvinnige vissen. Hier tonen we aan dat een melanocytenparaplu boven het niermerg HSPC's beschermt tegen ultraviolet licht bij zebravissen. Omdat mutanten zonder melanocyten onder standaard laboratoriumomstandigheden een normale steady-state hematopoëse vertonen, stelden we de hypothese op dat melanocyten boven de stamcelnis HSPC's beschermen tegen door ultraviolet licht veroorzaakte DNA-schade. Inderdaad, na blootstelling aan ultraviolet licht vertonen niet-gepigmenteerde larven hogere niveaus van DNA-schade in HSPC's, zoals blijkt uit kleuring van cyclobutaan pyrimidinedimeren, en hebben ze een verminderd aantal HSPC's, zoals aangetoond door cmyb (ook bekend als myb) expressie. De paraplu van melanocyten geassocieerd met de hematopoëtische nis is evolutionair sterk geconserveerd bij aquatische dieren, inclusief de zeelamprei, een basaal gewervelde. Tijdens de overgang van een aquatische naar een terrestrische omgeving zijn HSPC's verplaatst naar het beenmerg, dat wordt beschermd tegen ultraviolet licht door het corticale bot rondom het merg. Onze studies onthullen dat melanocyten boven de hematopoëtische nis HSPC's beschermen tegen door ultraviolet licht veroorzaakte DNA-schade bij aquatische gewervelden en suggereren dat ultraviolet licht tijdens de overgang naar het terrestrische leven een evolutionaire druk was die de locatie van de hematopoëtische nis beïnvloedde.


Wat is het primaire interactie-eiwit van BLK?

Answer: Het B-cel adaptor-eiwit met ankyrinherhalingen (BANK1) en de B-lymfocytaire tyrosinekinase (BLK) zijn genetisch geassocieerd met auto-immuniteit. De eiwitten van deze genen interageren fysiek en werken samen tijdens B-celsignalering.

In deze studie vinden we dat de expressie van Bik/Blk/Nbk verhoogd is in menselijke luchtweg epitheelcellen (AECs [HAECs]) als reactie op IFNgamma.

Gen-gen interactie van ATG5, ATG7, BLK en BANK1 bij systemische lupus erythematosus.

Autofagie-gerelateerd gen 5 (ATG5), ATG7, B-lymfocytaire tyrosinekinase (BLK) en B-cel scaffold-eiwit met ankyrinherhalingen 1 (BANK1) zijn betrokken bij B-celsignalering;

Het B-cel adaptor-eiwit met ankyrinherhalingen (BANK1) en de B-lymfocytaire tyrosinekinase (BLK) zijn genetisch geassocieerd met auto-immuniteit. De eiwitten van deze genen interageren fysiek en werken samen tijdens B-celsignalering.

Epistatische interactie tussen BANK1 en BLK bij reumatoïde artritis

ANK1 en BLK behoren tot de pleiotrope auto-immuun genen; recent werd epistasis tussen BANK1 en BLK gedetecteerd bij systemische lupus erythematosus.

Genetische en fysieke interactie van de B-cel systemische lupus erythematosus-geassocieerde genen BANK1 en BLK.

De genen BANK1 en BLK werden recent beschreven als geassocieerd met SLE

een genetische interactie tussen BANK1 en BLK, en toont aan dat deze moleculen fysiek interageren.


Wordt Protoporphyrinogeen-oxidase gelokaliseerd in het mitochondrium?

Answer: Ja, mitochondriale targeting van menselijke protoporphyrinogeen-oxidase.

We toonden aan dat 28 aminozuren in het amino-terminus van PPOX een onafhankelijk functionerend signaal bevatten voor mitochondriale targeting.

Op basis van onze resultaten stellen we een mechanisme voor voor de targeting van protoporphyrinogeen-oxidase naar het mitochondrium.

Mitochondriale targeting van menselijke protoporphyrinogeen-oxidase.

In de huidige studie is PfPPO gekloond, tot expressie gebracht en door immunofluorescentiemicroscopie aangetoond dat het gelokaliseerd is in het mitochondrium.


Hoeveel doses van Vaxchora zijn vereist?

Answer: Vaxchora is een vaccin met één dosis.

Vaxchora: Een orale cholera-vaccinatie met één dosis.

Om onderzoeken te beoordelen die de werkzaamheid en veiligheid van Vaxchora evalueren, een geherformuleerd, enkelvoudig dosis, oraal, gevriesdroogd Vibrio cholerae CVD 103-HgR vaccin voor de preventie van reisgerelateerde cholera veroorzaakt door V cholerae serogroep O1.

Studies die de veiligheid en werkzaamheid van Vaxchora, het geherformuleerde, enkelvoudige dosis orale CVD 103-HgR cholera vaccin, behandelden, werden geselecteerd voor analyse.

De goedkeuring van Vaxchora was gebaseerd op de werkzaamheid van het vaccin in humane onderzoeken die 90,3% bescherming aantoonden bij degenen die 10 dagen na vaccinatie werden blootgesteld aan V cholerae en in immunogeniciteitsstudies met 90% systemische vibriocidale antilichaamconversie 6 maanden na een enkele dosis vaccin.

Vaxchora is het enige door de FDA goedgekeurde, orale vaccin met één dosis voor de preventie van cholera veroorzaakt door V cholerae serogroep O1 bij volwassen reizigers uit de Verenigde Staten die naar cholera-gevoelige gebieden reizen.


Wat transporteert het SLC25A20-eiwit?

Answer: De carnitine/acylcarnitine transporter (CACT; SLC25A20) bemiddelt een antiportreactie die de opname van acylgroepen in de vorm van acylcarnitines in de mitochondriale matrix mogelijk maakt en het uitgang van vrije carnitine.

De carnitine/acylcarnitine transporter (CACT; SLC25A20) bemiddelt een antiportreactie die de opname van acylgroepen in de vorm van acylcarnitines in de mitochondriale matrix mogelijk maakt en het uitgang van vrije carnitine.

Prominent onder deze doelwitten was de mitochondriale carnitine-acylcarnitine translocase SLC25A20


Noem de vaccinstammen die in Fluvirin zijn opgenomen.

Answer: Fluvirin bevat 18 mg haemagglutinine per H1N1-vaccinstam, 17 mg haemagglutinine per H3N2-vaccinstam en 15 mg haemagglutinine per B-vaccinstam.

De deelnemers werden willekeurig toegewezen (1:1:1:1) aan vier groepen en kregen een enkele dosis geïnactiveerd griepvaccin (Fluvirin: 18 μg haemagglutinine per H1N1-vaccinstam, 17 μg haemagglutinine per H3N2-vaccinstam en 15 μg haemagglutinine per B-vaccinstam) (1) via micronaaldpleister of (2) via intramusculaire injectie, of kregen (3) placebo via micronaaldpleister, allemaal toegediend door een niet-geblindeerde zorgverlener; of kregen een enkele dosis van (4) geïnactiveerd griepvaccin via micronaaldpleister die door de deelnemers zelf werd toegediend.


Veroorzaken de novo truncerende mutaties in WASF1 kanker?

Answer: Nee, de novo heterozygote mutaties in WASF1 veroorzaken een zeldzame vorm van verstandelijke beperking.

De novo truncerende mutaties in WASF1 veroorzaken verstandelijke beperking met epileptische aanvallen.

Hier identificeerden we, met behulp van exoomsequencing en whole-genome sequencing, drie de novo truncerende mutaties in WAS-eiwitfamilielid 1 (WASF1) bij vijf niet-verwante individuen met matige tot ernstige verstandelijke beperking met autistische kenmerken en epileptische aanvallen. WASF1, ook bekend als WAVE1, maakt deel uit van het WAVE-complex en fungeert als een mediator tussen Rac-GTPase en actine om actinepolymerisatie te induceren. De drie mutaties die via Matchmaker Exchange werden verbonden waren c.1516C>T (p.Arg506Ter), die voorkomt bij drie niet-verwante individuen, c.1558C>T (p.Gln520Ter), en c.1482delinsGCCAGG (p.Ile494MetfsTer23). Alle drie de varianten worden voorspeld om het C-terminaal actine-bindend WCA-domein gedeeltelijk of volledig te verstoren. Functionele studies met fibroblastcellen van twee getroffen individuen met de c.1516C>T-mutatie toonden een getruncateerd WASF1 en een defect in actineremodellering. Deze studie levert bewijs dat de novo heterozygote mutaties in WASF1 een zeldzame vorm van verstandelijke beperking veroorzaken.


Noem de verzwakte levende virussen die in het Fluzone intradermaal quadrivalent vaccin zijn opgenomen.

Answer: Het Fluzone Intradermal Quadrivalent vaccin bevat 9 µg hemagglutinine per stam van de twee A-stam virussen en beide B-stam lijnages (Victoria en Yamagata).

Voorafgaand aan het seizoen 2015-2016 werd Fluzone Intradermal vervangen door het Fluzone Intradermal Quadrivalent vaccin, dat 9 µg hemagglutinine per stam van de twee A-stam virussen en beide B-stam lijnages (Victoria en Yamagata) bevat.


Welke kinasen worden geremd door Pyrotinib?

Answer: Pyrotinib is een nieuwe onomkeerbare EGFR/HER2 dubbele tyrosinekinaseremmer die wordt gebruikt voor de behandeling van HER2-positieve borstkanker.

Pyrotinib is een nieuwe onomkeerbare EGFR/HER2 dubbele tyrosinekinaseremmer die wordt gebruikt voor de behandeling van HER2-positieve borstkanker.

Pyrotinib is een onomkeerbare dubbele pan-ErbB receptor tyrosinekinaseremmer ontwikkeld voor de behandeling van gevorderde solide tumoren die HER2-positief zijn.

De ontdekking en ontwikkeling van een nieuwe onomkeerbare EGFR/HER2 dubbele tyrosinekinaseremmer SHR1258 (pyrotinib) voor de behandeling van HER2-positieve borstkanker wordt gepresenteerd.

Doel Deze fase I-studie beoordeelde de veiligheid, verdraagbaarheid, farmacokinetiek, antitumoractiviteit en voorspellende biomarkers van pyrotinib, een onomkeerbare pan-ErbB remmer, bij patiënten met HER2-positieve gemetastaseerde borstkanker.

Pyrotinib is een nieuwe onomkeerbare tyrosinekinaseremmer ontwikkeld voor de behandeling van HER2-positieve borstkanker.

Ontdekking en ontwikkeling van pyrotinib: een nieuwe onomkeerbare EGFR/HER2 dubbele tyrosinekinaseremmer met gunstige veiligheidsprofielen voor de behandeling van borstkanker.

Over het geheel genomen toonde de krachtige en selectieve EGFR/HER2 dubbele remmer, pyrotinib, robuuste antitumoreffecten op HER2-overexpressie xenograftmodellen en voldoende veiligheidsmarges bij dieren evenals gunstige farmacokinetische eigenschappen bij de mens, wat de huidige klinische ontwikkeling aanzienlijk ondersteunt.


Welke bacterie veroorzaakt rattenbeetkoorts?

Answer: Rattenbeetkoorts wordt veroorzaakt door Streptobacillus moniliformis. Infectie veroorzaakt typische maar niet pathognomonische klinische tekenen, zoals lokale purulente wondinfectie gevolgd door maculopapulair exantheem, myalgie evenals purulente gewrichtsinfecties.

Rattenbeetkoorts door Streptobacillus moniliformis veroorzaakt typische maar niet pathognomonische klinische tekenen, zoals lokale purulente wondinfectie gevolgd door maculopapulair exantheem, myalgie evenals purulente gewrichtsinfecties.

[Infecties na bijtwonden: bijvoorbeeld rattenbeetkoorts door Streptobacillus moniliformis].

Rattenbeetkoorts bij de mens met Streptobacillus notomytis-infectie, Japan.

We rapporteren een geval van rattenbeetkoorts bij een 94-jarige vrouw met een Streptobacillus notomytis-infectie. We stelden een epidemiologische link vast tussen blootstelling aan ratten en menselijke infectie door het uitvoeren van geneste PCR's die S. notomytis detecteerden in de intraorale swabmonsters verkregen van ratten gevangen in het huis van de patiënt.

Acute tetraplegie veroorzaakt door rattenbeetkoorts bij een slanghouder en transmissie van Streptobacillus moniliformis.

We rapporteren acute tetraplegie veroorzaakt door rattenbeetkoorts bij een 59-jarige man (slanghouder) en transmissie van Streptobacillus moniliformis.

ACHTERGROND: De Leptotrichiaceae zijn een familie van vrij onopgemerkte bacteriën die zowel microbiota op slijmvliezen bevatten als belangrijke pathogenen zoals Streptobacillus moniliformis, de veroorzaker van streptobacillaire rattenbeetkoorts.

ACHTERGROND

De Leptotrichiaceae zijn een familie van vrij onopgemerkte bacteriën die zowel microbiota op slijmvliezen bevatten als belangrijke pathogenen zoals Streptobacillus moniliformis, de veroorzaker van streptobacillaire rattenbeetkoorts.

Een van de twee etiologische agentia die rattenbeetkoorts veroorzaken is Streptobacillus moniliformis.

Rattenbeetkoorts is een zeldzame infectie die typisch wordt veroorzaakt door Streptobacillus moniliformis.

Rattenbeetkoorts en Streptobacillus moniliformis.

Rattenbeetkoorts, veroorzaakt door Streptobacillus moniliformis, is een systemische ziekte die klassiek wordt gekenmerkt door koorts, rillingen en polyarthralgieën.

Streptobacillus moniliformis is een gramnegatieve bacterie die voorkomt in verschillende laboratoriumdierensoorten en de oorzaak is van rattenbeetkoorts en Haverhill-koorts bij de mens.

De bacterie werd geïdentificeerd als Streptobacillus moniliformis, de veroorzaker van rattenbeetkoorts.

Streptobacillus moniliformis (Sm), de veroorzaker van rattenbeetkoorts en Haverhill-koorts bij de mens, is ook een pathogeen bij bepaalde laboratorium- en huisdieren.

Streptobacillus moniliformis is een kieskeurig groeiende gramnegatieve bacil verantwoordelijk voor rattenbeetkoorts.

Infecties na bijtwonden: bijvoorbeeld rattenbeetkoorts door Streptobacillus moniliformis.

Rattenbeetkoorts is een zeldzame bacteriële ziekte die het gevolg is van infectie met Streptobacillus moniliformis en vaak wordt overgedragen door een rattenbeet.

We stelden vast dat hij bacteriëmie had veroorzaakt door een Streptobacillus moniliformis-infectie, wat leidde tot de ontwikkeling van een ziekte genaamd rattenbeetkoorts.


Wat is de rol van Gata3 in Th2-cellen?

Answer: RHS6 reguleert coördinatief de Th2-cytokinegenen door het aantrekken van GATA3, SATB1 en IRF4. RHS6 rekruteerde transcriptiefactoren GATA3, SATB1 en IRF4, die belangrijke rollen spelen bij de expressie van alle drie de Th2-cytokinegenen. IL-4-gemedieerde STAT6-activatie induceert hoge niveaus van transcriptie van GATA3, een hoofdregelaar van Th2-celdifferentiatie, en geforceerde expressie van GATA3 induceert Th2-cytokine-expressie.

RHS6 reguleert coördinatief de Th2-cytokinegenen door het aantrekken van GATA3, SATB1 en IRF4.

RHS6 rekruteerde transcriptiefactoren GATA3, SATB1 en IRF4, die belangrijke rollen spelen bij de expressie van alle drie de Th2-cytokinegenen.

post-translationele modificaties van Gata3 die de regulatie van IFNγ-expressie in geheugen Th2-cellen controleren.

GATA3 is verantwoordelijk voor de inductie van T(h)2-differentiatie en onderdrukt T(h)1-differentiatie.

Genoomwijde analyse onthult unieke regulatie van transcriptie van Th2-specifieke genen door GATA3.

IL-4-gemedieerde STAT6-activatie induceert hoge niveaus van transcriptie van GATA3, een hoofdregelaar van Th2-celdifferentiatie, en geforceerde expressie van GATA3 induceert Th2-cytokine-expressie.

T-bet en GATA3 coördineren Th1- en Th2-differentiatie via lijnspecifieke targeting van distale regulatorische elementen.

T-bet en GATA3 reguleren de CD4+ T-cel Th1/Th2-cel lotbeslissing, maar er is weinig bekend over de wisselwerking tussen deze factoren buiten de muizen Ifng- en Il4/Il5/Il13-loci.

Wij stellen voor dat deze aspecten van T-bet- en GATA3-functie belangrijk zijn voor Th1/Th2-differentiatie en voor het begrijpen van interacties tussen transcriptiefactoren in andere T-cel lijnbeslissingen.

T helper 2-cellen reguleren inflammatoire reacties op helmintheninfecties en bemiddelen ook pathologische processen van astma en allergie. IL-4 bevordert Th2-ontwikkeling door de expressie van de GATA3-transcriptiefactor te induceren, en het Th2-phenotype wordt gestabiliseerd door een GATA3-afhankelijke autoregulatoire lus.

Type I IFN keert menselijke Th2-toewijding en stabiliteit om door GATA3 te onderdrukken.

Onze resultaten suggereren dat de balans tussen Runx3 en GATA3 een factor is die de manifestatie van CD4(+) cellen als Th1- of Th2-phenotypes beïnvloedt.

Bovendien was de expressie van de Th2-transcriptiefactor GATA3 significant verminderd in PKCtheta-deficiënte T-cellen.

Aangedane GATA3-afhankelijke chromatine-remodellering en Th2-celdifferentiatie leiden tot verminderde allergische luchtweginflammatie bij oudere muizen.

Daarnaast werd verminderde expressie van GATA3 gedetecteerd in zich ontwikkelende Th2-cellen.

Transductie van Runx1 in wildtype T-cellen veroorzaakte een volledige afname van Th2-differentiatie en ging gepaard met het stoppen van GATA3-expressie.

Een cruciale rol voor NF-kappa B in GATA3-expressie en TH2-differentiatie bij allergische luchtweginflammatie.


Beschrijf het Disambiguate-algoritme en de toepassing ervan in next generation sequencing-gegevens

Answer: Het enten van cellijnen en primaire tumoren is een cruciale stap in het geneesmiddelenontwikkelingsproces tussen cellijnstudies en klinische proeven. Disambiguate is een programma voor het computationeel scheiden van de sequencing reads van twee soorten die afkomstig zijn van geënte monsters. Disambiguate werkt op DNA- of RNA-seq-uitlijningen naar de twee soorten en scheidt de componenten met zeer hoge sensitiviteit en specificiteit, zoals geïllustreerd in kunstmatig gemengde mens-muis monsters. Dit maakt maximale terugwinning van gegevens uit doeltumoren mogelijk voor nauwkeurigere variantdetectie en genexpressie-kwantificatie. Aangezien er geen algemeen bruikbaar open source-algoritme beschikbaar is voor de bio-informatica gemeenschap voor het scheiden van de gegevens van de twee soorten, biedt de Disambiguate-tool een nieuwe benadering en verbetering voor het uitvoeren van sequentieanalyse van geënte monsters. Zowel Python- als C++-implementaties zijn beschikbaar en ze zijn geïntegreerd in verschillende open en gesloten source pipelines. Disambiguate is open source en vrij beschikbaar op https://github.com/AstraZeneca-NGS/disambiguate.

Disambiguate: Een open-source applicatie voor het onderscheiden van twee soorten in next generation sequencing-gegevens van geënte monsters.

Het enten van cellijnen en primaire tumoren is een cruciale stap in het geneesmiddelenontwikkelingsproces tussen cellijnstudies en klinische proeven. Disambiguate is een programma voor het computationeel scheiden van de sequencing reads van twee soorten die afkomstig zijn van geënte monsters. Disambiguate werkt op DNA- of RNA-seq-uitlijningen naar de twee soorten en scheidt de componenten met zeer hoge sensitiviteit en specificiteit, zoals geïllustreerd in kunstmatig gemengde mens-muis monsters. Dit maakt maximale terugwinning van gegevens uit doeltumoren mogelijk voor nauwkeurigere variantdetectie en genexpressie-kwantificatie. Aangezien er geen algemeen bruikbaar open source-algoritme beschikbaar is voor de bio-informatica gemeenschap voor het scheiden van de gegevens van de twee soorten, biedt de voorgestelde Disambiguate-tool een nieuwe benadering en verbetering voor het uitvoeren van sequentieanalyse van geënte monsters. Zowel Python- als C++-implementaties zijn beschikbaar en ze zijn geïntegreerd in verschillende open en gesloten source pipelines. Disambiguate is open source en vrij beschikbaar op https://github.com/AstraZeneca-NGS/disambiguate.

Disambiguate werkt op uitlijningen naar de twee soorten en scheidt de componenten met zeer hoge sensitiviteit en specificiteit, zoals geïllustreerd in kunstmatig gemengde mens-muis monsters.


Zijn ICAMS, Intracellulaire Adhesiemoleculen, onderdeel van de immunoglobuline superfamilie?

Answer: Intercellulaire adhesiemolecuul 3 (ICAM-3, ook bekend als CD50), een lid van de immunoglobuline superfamilie (IgSF) dat beperkt is tot menselijke leukocyten, is eerder betrokken geweest bij de opruiming van apoptotische cellen,

Er is nu aangetoond dat adhesiemoleculen, met name die van de immunoglobuline superfamilie (bijv. ICAM-1, VCAM-1 en PECAM-1),

Intercellulaire adhesiemolecuul 3 (ICAM-3, ook bekend als CD50), een lid van de immunoglobuline superfamilie (IgSF) dat beperkt is tot menselijke leukocyten, is eerder betrokken geweest bij de opruiming van apoptotische cellen,

Intercellulaire adhesiemolecuul-1 (ICAM-1), vasculair celadhesiemolecuul-1 (VCAM-1) en plaatjes-endotheel celadhesiemolecuul-1 (PECAM-1) zijn leden van de immunoglobuline superfamilie die aanwezig zijn op het oppervlak van endotheelcellen.

Intracellulair adhesiemolecuul 1 (ICAM-1) is een adhesiegerelateerd molecuul dat behoort tot de immunoglobuline superfamilie.

Immunologisch belangrijke integrine liganden zijn de intercellulaire adhesiemoleculen (ICAMs), leden van de immunoglobuline superfamilie die aanwezig zijn op ontstoken endotheel en antigeen presenterende cellen.

De intercellulaire adhesiemoleculen (ICAMs) zijn leden van de immunoglobuline superfamilie en zijn geïdentificeerd als belangrijke spelers in ontsteking en immuunresponsen.

ICAM-1 is een lid van de immunoglobuline-achtige superfamilie van adhesiemoleculen die LFA-1 bindt om leukocyten adhesie en migratie te mediëren.

De immunoglobuline superfamilie omvat leukocyten functie antigeen-2 (LFA-2 of CD2), leukocyten functie antigeen-3 (LFA-3 of CD58), intercellulaire adhesiemoleculen (ICAMs), vasculair adhesiemolecuul-1 (VCAM-1), plaatjes-endotheel celadhesiemolecuul-1 (PE-CAM-1) en mucosaal adresserend celadhesiemolecuul-1 (MAdCAM-1).

De belangrijkste ligand-bindingsplaats van LFA-1 is het I-domein, dat intercellulaire adhesiemoleculen (ICAMs), leden van de immunoglobuline superfamilie, herkent.

Intercellulaire adhesiemoleculen (ICAMs) zijn structureel verwante leden van de immunoglobuline supergenfamilie en zijn liganden voor de beta2 integrinemoleculen die aanwezig zijn op leukocyten.

Intercellulaire adhesiemoleculen (ICAMs) behoren tot de immunoglobuline superfamilie en nemen deel aan diverse cellulaire processen, waaronder gastheer-pathogeen interacties.

Leden van de immunoglobuline superfamilie van endotheliale adhesiemoleculen, vasculair celadhesiemolecuul (VCAM-1) en intercellulair celadhesiemolecuul (ICAM-1), nemen deel aan leukocyten adhesie aan het endotheel en spelen een belangrijke rol in alle stadia van atherosclerose.

Leden van de immunoglobuline superfamilie van endotheliale adhesiemoleculen, vasculair celadhesiemolecuul (VCAM-1) en intercellulair celadhesiemolecuul (ICAM-1), nemen sterk deel aan leukocyten adhesie aan het endotheel en spelen een belangrijke rol in alle stadia van atherogenese.

Intercellulair adhesiemolecuul-3 (ICAM-3, CD50), een lid van de immunoglobuline gen superfamilie, is een belangrijke ligand voor het lymfocyt functie-geassocieerd antigeen 1 (LFA-1, CD18/CD11a) in het rustende immuunsysteem en speelt een rol als een signalerings- en costimulerend molecuul op T-lymfocyten.

Expressie van de immunoglobuline superfamilie moleculen MUC18/MCAM en ICAM-1 wordt geassocieerd met primaire tumoren en metastasen.


Is traditionele Chinese geneeskunde geassocieerd met een verminderd risico op hartfalen bij borstkankerpatiënten die doxorubicinebehandeling ondergaan?

Answer: Traditionele Chinese geneeskunde is geassocieerd met een verminderd risico op hartfalen bij borstkankerpatiënten die doxorubicinebehandeling ondergaan

Traditionele Chinese geneeskunde is geassocieerd met een verminderd risico op hartfalen bij borstkankerpatiënten die doxorubicinebehandeling ondergaan.

CONCLUSIE

Het gebruik van TCG verminderde significant de incidentie van CHF bij patiënten met borstkanker die conventionele chemotherapie kregen met of zonder radiotherapie.

CONCLUSIE: Het gebruik van TCG verminderde significant de incidentie van CHF bij patiënten met borstkanker die conventionele chemotherapie kregen met of zonder radiotherapie.


Met welke receptor is het eiwit gecodeerd door het Spätzle-gen geassocieerd?

Answer: Momenteel is als ligand voor de Toll-1 receptor alleen Spätzle (Spz) geïdentificeerd en gekarakteriseerd.

In Drosophila wordt de apoptotische eliminatie van de zwakkere "verliezer" cellen uit groeiende vleugelplaten geïnduceerd door een signaalmodule bestaande uit de Toll-ligand Spätzle (Spz), verschillende Toll-gerelateerde receptoren en NF-κB factoren.

De Drosophila Toll-1 receptor is betrokken bij embryonale ontwikkeling, aangeboren immuniteit en weefselhomeostase. Momenteel is als ligand voor de Toll-1 receptor alleen Spätzle (Spz) geïdentificeerd en gekarakteriseerd.

Het Drosophila-gen Spätzle codeert voor de activerende ligand van de Toll-receptor.

De ligand voor de Toll-receptor wordt verondersteld spätzle (spz) te zijn, een uitgescheiden eiwit dat geactiveerd wordt door proteolytische splitsing.

Het Spätzle-eiwit is een extracellulaire ligand van de Toll-receptor in het Toll-signaleringspad, betrokken bij de embryonale dorsoventrale patroonvorming en de aangeboren immuniteit.

Spätzle werkt direct stroomopwaarts van het membraaneiwit Toll in het genetische pad, wat suggereert dat spätzle de ventraal gelokaliseerde ligand kan coderen die de receptoractiviteit van Toll activeert.

De canonieke Toll-receptor (Toll-1) wordt geactiveerd door het cytokine Spätzle (Spz-1), maar Drosophila codeert voor acht andere Toll-genen en vijf andere Spz-genen waarvan de interacties met elkaar en de bijbehorende functies minder goed begrepen zijn.


Lijst van doelgerichte methoden voor genoombewerking

Answer: Genoomeditors zoals CRISPR/Cas9 en TALENs staan vooraan in het onderzoek naar methoden voor gerichte modificatie van het zoogdiergenoom.

TALEN- en CRISPR/Cas9-gemedieerde genoombewerking in de vroeg vertakkende metazoïde Nematostella vectensis.

Niet-bilaterale fyla vertegenwoordigen sleutel-lijnen voor het verkennen van de evolutionaire geschiedenis van vroege dieren. Ondanks een toenemend aantal gesequencede genomen van vroeg vertakkende metazoïen, blijven efficiënte en reproduceerbare methoden voor analyse van genfunctie een grote uitdaging. Hier rapporteren we het gebruik van de TALEN- en CRISPR/Cas9-systemen om gerichte mutaties en homologe recombinatie-gemedieerde transgenese te induceren in de zeeanemoon Nematostella vectensis. We presenteren ook een nieuwe methode om genetisch gemodificeerde dieren te isoleren met behulp van ontworpen selectiecassettes geïntroduceerd door homologe recombinatie. Gezamenlijk zullen deze methoden geavanceerde analyses van winst- en verliesfunctie in Nematostella en mogelijk andere vroege metazoïsche soorten mogelijk maken die zygote-injectie toestaan.

Vergelijking van CRISPR/Cas9 en TALENs bij het bewerken van een geïntegreerd EGFP-gen in het genoom van HEK293FT-cellen.

Genoomeditors zoals CRISPR/Cas9 en TALENs staan vooraan in het onderzoek naar methoden voor gerichte modificatie van het zoogdiergenoom. Tot nu toe zijn er weinig vergelijkende studies uitgevoerd om de verschillen in genoombewerkingskenmerken tussen CRISPR/Cas9 en TALENs te onderzoeken. Hoewel het CRISPR/Cas9-systeem TALENs heeft overtroffen als het voorkeursinstrument voor de meeste onderzoeksgroepen die op dit gebied werken, stelden wij de hypothese op dat er bepaalde toepassingen kunnen zijn waarbij het gebruik van TALENs specifieke voordelen biedt. Hier vergelijken we CRISPR/Cas9 en TALEN als hulpmiddelen voor het introduceren van sitespecifieke bewerkingsevenementen in een geïntegreerd EGFP-gen in het genoom van HEK293FT-cellen. RESULTATEN: Gids-RNA's en TALEN-paren werden ontworpen om twee loci binnen het EGFP-gen te targeten. We ontdekten dat gepaarde Cas9-nucleasen gerichte genomische deleties efficiënter en nauwkeuriger induceerden dan twee TALEN-paren. Echter, wanneer gelijktijdig voorzien van een plasmide-template die de twee DNA-dubbelstrengsbreuken (DSB's) binnen EGFP overspant, stimuleerden TALENs homologie-gedreven reparatie (HDR) efficiënter dan CRISPR/Cas9 en veroorzaakten ze minder gerichte genomische deleties. CONCLUSIES: Onze gegevens suggereren dat de keuze van het genoombewerkingsinstrument bepaald moet worden door het gewenste genoombewerkingsresultaat. Zo'n rationele benadering zal waarschijnlijk de onderzoeksresultaten ten goede komen voor groepen die werken in uiteenlopende gebieden, van modificatie van cellijnen tot diermodellen voor ziekteonderzoek of gentherapiestrategieën.


Is PTEN een tumorrepressor?

Answer: Ja

Genomische afwijkingen van het PTEN tumorrepressor gen behoren tot de meest voorkomende bij prostaatkanker.


Wat is de functie van het PRDM9-eiwit bij zoogdieren?

Answer: PRDM9 is een belangrijke bepalende factor voor meiotische recombinatie-hotspots bij mensen en muizen.

De ontwikkeling van kiemcellen door meiotische fasen is nauw verbonden met de voortdurende meiotische recombinatie. Bij zoogdieren vindt recombinatie bij voorkeur plaats in genomische regio's die bekendstaan als hotspots; het eiwit dat deze hotspots activeert is PRDM9,

Bij zoogdieren is genetische recombinatie tijdens de meiose beperkt tot een reeks van 1- tot 2-kb regio's die hotspots worden genoemd. Hun locaties worden voornamelijk bepaald door het zinkvingereiwit PRDM9, dat bindt aan DNA in hotspots

Meiotische recombinatie zorgt voor een correcte segregatie van homologe chromosomen en creëert genetische variatie. Bij veel organismen vindt recombinatie plaats op beperkte locaties, zogenaamde 'hotspots', waarvan de posities bij zoogdieren worden bepaald door PR domain member 9 (PRDM9)

Deze resultaten, die de eerste gedetailleerde kaart geven van PRDM9-binding aan DNA en, voor zover wij weten, de meest gedetailleerde analyse tot nu toe van DNA-binding door een lange zinkvingerreeks, maken duidelijk dat de bindingsspecificiteiten van PRDM9, en mogelijk andere lange zinkvinger-eiwitten, uitzonderlijk complex zijn.

PRDM9 is een belangrijke bepalende factor voor meiotische recombinatie-hotspots bij mensen en muizen.

Hier tonen we aan dat een belangrijke speler voor hotspot-specificatie het Prdm9-gen is.

Tijdens de meiose bij zoogdieren worden dubbelstrengsbreuken opzettelijk door het hele genoom gemaakt en vervolgens hersteld, wat leidt tot uitwisseling van genetisch materiaal tussen kopieën van chromosomen. Hoe de locaties van deze breuken worden gespecificeerd was grotendeels onbekend totdat een toevallige samenloop van statistische genetica en moleculaire biologie de rol van PRDM9, een DNA-bindend eiwit, onthulde.

Bij veel zoogdieren, waaronder mensen en muizen, voert de zinkvinger-histoonmethyltransferase PRDM9 de eerste stap uit in meiotische recombinatie door de locaties van hotspots, de plaatsen van genetische recombinatie, te specificeren.

Deze resultaten, samen met het feit dat PRDM9 de enige bekende zoogdierlijke histoonmethyltransferase is met zowel H3K4- als H3K36-trimethylatie-activiteit, suggereren dat trimethylatie van H3K36 een belangrijke rol speelt in het recombinatieproces.


Welke grafiekdatabase wordt gebruikt door de Reactome grafiekdatabase?

Answer: Reactome is een gratis, open-source, open-data, gecureerde en peer-reviewed kennisbank van biomoleculaire routes. De Neo4j grafiekdatabase en de querytaal Cypher bieden efficiënte toegang tot het complexe Reactome datamodel, wat gemakkelijke navigatie en kennisontdekking mogelijk maakt.

Reactome is een gratis, open-source, open-data, gecureerde en peer-reviewed kennisbank van biomoleculaire routes. Een van de belangrijkste prioriteiten is het bieden van gemakkelijke en efficiënte toegang tot de hoogwaardige gecureerde data. Momenteel slaan biologische route-databases hun inhoud meestal op in relationele databases. Dit beperkt de toegangsefficiëntie vanwege prestatieproblemen bij queries die sterk onderling verbonden data doorzoeken. Dezelfde data in een grafiekdatabase kan efficiënter worden bevraagd. Hier presenteren we de reden achter de adoptie van een grafiekdatabase (Neo4j) evenals de nieuwe ContentService (REST API) die toegang tot deze data biedt. De Neo4j grafiekdatabase en de querytaal Cypher bieden efficiënte toegang tot het complexe Reactome datamodel, wat gemakkelijke navigatie en kennisontdekking mogelijk maakt. De adoptie van deze technologie verbeterde de query-efficiëntie aanzienlijk, met een vermindering van de gemiddelde querytijd met 93%. De webservice die bovenop de grafiekdatabase is gebouwd, biedt programmatische toegang tot Reactome-data via objectgeoriënteerde queries, maar ondersteunt ook complexere queries die gebruikmaken van de nieuwe onderliggende grafiekgebaseerde dataopslag. Door grafiekdatabasetechnologie te adopteren, bieden we de gemeenschap een hoogpresterende route-databron. De use case van de Reactome grafiekdatabase toont de kracht van NoSQL-database-engines voor complexe biologische datatypes.


Wat is de toedieningsweg van Vaxchora?

Answer: Vaxchora is een oraal vaccin.

Vaxchora: een eenmalig oraal cholera-vaccin.

Om onderzoeken te beoordelen die de werkzaamheid en veiligheid van Vaxchora evalueren, een geherformuleerd, eenmalig, oraal, gevriesdroogd Vibrio cholerae CVD 103-HgR vaccin voor de preventie van reisgerelateerde cholera veroorzaakt door V cholerae serogroep O1.

Studies die de veiligheid en werkzaamheid van Vaxchora, het geherformuleerde, eenmalige orale CVD 103-HgR cholera-vaccin, behandelden, werden geselecteerd voor analyse.

Vaxchora is het enige door de FDA goedgekeurde, eenmalige orale vaccin voor de preventie van cholera veroorzaakt door V cholerae serogroep O1 bij volwassen reizigers uit de Verenigde Staten die naar cholera-gevoelige gebieden reizen.


Wat is het doelwit van het geneesmiddel remdesivir?

Answer: remdesivir is een polymeraseremmer

We hebben onlangs gerapporteerd dat het nucleoside-analoog GS-5734 (remdesivir) krachtig humane en zoönotische CoV's in vitro remt en in een muismodel van het ernstige acute respiratoire syndroom coronavirus (SARS-CoV).

Samen definiëren deze studies het doelwit van GS-5734-activiteit en tonen aan dat resistentie moeilijk te selecteren is, slechts gedeeltelijk is, en de fitheid en virulentie van MHV en SARS-CoV vermindert, wat de verdere ontwikkeling van GS-5734 als een potentieel effectief pan-CoV antiviraal ondersteunt.

Bij niet-menselijke primaten verbetert vroege toediening van polymeraseremmers favipiravir en remdesivir de overleving, maar of ze effectief kunnen zijn bij patiënten is onbekend.


Wat is bekend over EphA2 bij medicijnresistentie?

Answer: Ligand- en tyrosinekinase-onafhankelijke EphA2-signaleringsroutes (de niet-canonieke route) bevorderen tumoroverleving en metastase en reguleren verworven medicijnresistentie en het behoud van kankerstamcelachtige eigenschappen. Bevindingen bevestigen EPHA2 als een behandelbaar medicijndoelwit, bieden een rationele basis voor combinatietherapieën en geven aan dat chemische proteomica breed toepasbaar is voor het ontdekken van resistentie tegen kinase-remmers.

Bestaand onderzoek wijst op het potentiële gebruik van verschillende Eph/ephrin-leden als biomarkers voor het beoordelen van de prognose en het selecteren van de meest geschikte therapeutische strategieën in diverse klinische scenario's, ook voor het overwinnen van medicijnresistentie, in het tijdperk van heterogeniteit bij borstkanker.

Verhoogde niveaus van eerder gerapporteerde resistentiemedatoren, receptor tyrosine kinase ephrine receptor A2 (EPHA2) en de hepatocytengroeifactorreceptor MET werden ook geïdentificeerd.

Ligand- en tyrosinekinase-onafhankelijke EphA2-signaleringsroutes (de niet-canonieke route) bevorderen tumoroverleving en metastase en reguleren verworven medicijnresistentie en het behoud van kankerstamcelachtige eigenschappen.

Blokkade van EPHA2 overwint verworven resistentie tegen EGFR-kinaseremmers bij longkanker.

Chemische proteomica onthult EPHA2 als een mechanisme van verworven resistentie tegen kleine molecuul EGFR-kinaseremming.

Deze bevindingen bevestigen EPHA2 als een behandelbaar medicijndoelwit, bieden een rationele basis voor combinatietherapieën en geven aan dat chemische proteomica breed toepasbaar is voor het ontdekken van resistentie tegen kinase-remmers.


Hoe wordt Slc22a3 geïmprinteerd?

Answer: Hier worden twee nieuwe geïmprimeerde genen beschreven, Slc22a2 en Slc22a3, die respectievelijk 110 en 155 kb 3' van Igf2r liggen en die niet overlapt worden door het Air-transcript, maar gereguleerd worden door de Igf2r-ICE, zoals eerder is aangetoond voor Igf2r. Een bidirectionele silencer voor een regio van 400 kilobasen die drie geïmprimeerde, maternale expressie coderende genen (Igf2r/Slc22a2/Slc22a3) bevat, is door gerichte deletie aangetoond te liggen in een sequentie van 3,7 kilobasen, die ook de promotor bevat voor het geïmprimeerde, paternale niet-coderende Air RNA. Het stilleggen van het paternale allel van drie geïmprimeerde genen (Igf2r, Slc22a2 en Slc22a3) vereist cis-expressie van het Air RNA

Hier worden twee nieuwe geïmprimeerde genen beschreven, Slc22a2 en Slc22a3, die respectievelijk 110 en 155 kb 3' van Igf2r liggen en die niet overlapt worden door het Air-transcript, maar gereguleerd worden door de Igf2r-ICE, zoals eerder is aangetoond voor Igf2r.

Een bidirectionele silencer voor een regio van 400 kilobasen die drie geïmprimeerde, maternale expressie coderende genen (Igf2r/Slc22a2/Slc22a3) bevat, is door gerichte deletie aangetoond te liggen in een sequentie van 3,7 kilobasen, die ook de promotor bevat voor het geïmprimeerde, paternale niet-coderende Air RNA

Het stilleggen van het paternale allel van drie geïmprimeerde genen (Igf2r, Slc22a2 en Slc22a3) vereist cis-expressie van het Air RNA

Deze resultaten sluiten een rol uit voor de Igf2r-promotor en voor transcriptionele overlap tussen Igf2r en Air bij het stilleggen van Air, Slc22a2 en Slc22a3

Epigenetische mechanismen beperken de expressie van geïmprimeerde genen tot één ouderlijk allel in diploïde cellen. In de Igf2r/Air geïmprimeerde cluster op muischromosoom 17 is aangetoond dat paternale specifieke expressie van het Air niet-coderende RNA drie genen in cis stillegt: Igf2r, Slc22a2 en Slc22a3.

Air is vereist voor allelspecifieke stillegging van de cis-gekoppelde Slc22a3-, Slc22a2- en Igf2r-genen in de placenta van de muis. We tonen aan dat Air interactie heeft met het Slc22a3-promotorchromatine en de H3K9-histonmethyltransferase G9a in de placenta. Air hoopt zich op bij de Slc22a3-promotor in correlatie met gelokaliseerde H3K9-methylatie en transcriptionele repressie

Een geïmprimeerde cluster omvat de maternale expressie van de Igf2r-, Slc22a2- en Slc22a3-genen en het paternale lang niet-coderende RNA (lncRNA) Airn.

Onze studie levert daarmee de beste kandidaatfactor voor het tot stand brengen van paternale stillegging van marsupiale IGF2R zonder transcriptionele overlap, wat verschilt van het Igf2r-stilleggingsmechanisme van Airn, maar mogelijk analoog is aan de werkingswijze voor de flankerende Slc22a2- en Slc22a3-genstillegging in de muizenplacenta.


Wat zijn de effecten van 14-3-3-dimeren op Tau-fosforylering?

Answer: 14-3-3-dimeren reguleren de steady-state fosforylering van zowel wildtype als de R406W-mutant Tau, maar ze zijn niet essentieel voor de toxiciteit van beide varianten. Bovendien verhoogt de rekrutering van dimeren op accumulerende wildtype Tau de steady-state niveaus ervan, kennelijk door de toegang tot proteasen op een fosforyleringsafhankelijke manier te blokkeren.

Proteomische, biochemische en genetische bewijzen tonen aan dat beide Drosophila 14-3-3-eiwitten interageren met menselijke wildtype en mutant Tau op meerdere locaties, ongeacht hun fosforyleringstoestand. 14-3-3-dimeren reguleren de steady-state fosforylering van zowel wildtype als de R406W-mutant Tau, maar ze zijn niet essentieel voor de toxiciteit van beide varianten. Bovendien is verhoging van 14-3-3 zelf niet pathogeen, maar de rekrutering van dimeren op accumulerende wildtype Tau verhoogt de steady-state niveaus ervan, kennelijk door de toegang tot proteasen op een fosforyleringsafhankelijke manier te blokkeren. Daarentegen reageert de R406W-mutant, die een vermoedelijke 14-3-3-bindingsplaats mist, verschillend op de verhoging van elk 14-3-3-isoform. Hoewel een overschot aan 14-3-3ζ het mutant-eiwit stabiliseert, heeft verhoogde D14-3-3ɛ een destabiliserend effect, waarschijnlijk vanwege een veranderde samenstelling van 14-3-3-dimeren.


Is de tyrosinekinase BTK betrokken bij auto-immuniteit?

Answer: Auto-immuniteit, overgevoeligheid voor kruislinking van de B-celreceptor (BCR) en splenomegalie veroorzaakt door myeloerythroïde hyperplasie werden verminderd door Btk-deficiëntie in lyn-/- muizen. Verhoogde TLR9-geïnduceerde Btk-activatie in PIR-B-deficiënte B-1 cellen veroorzaakt overmatige autoantilichaamproductie en auto-immuniteit. Auto-immuniteit was volledig afhankelijk van de kinase-activiteit van Btk, omdat behandeling met een Btk-remmer (PCI-32765) de B-celactivatie en differentiatie kon normaliseren, en omdat autoantilichamen afwezig waren in Btk transgene muizen die een kinase-inactieve Btk-mutant overexpressen.

Auto-immuniteit, overgevoeligheid voor kruislinking van de B-celreceptor (BCR) en splenomegalie veroorzaakt door myeloerythroïde hyperplasie werden verminderd door Btk-deficiëntie in lyn-/- muizen.

Verhoogde TLR9-geïnduceerde Btk-activatie in PIR-B-deficiënte B-1 cellen veroorzaakt overmatige autoantilichaamproductie en auto-immuniteit.

Auto-immuniteit was volledig afhankelijk van de kinase-activiteit van Btk, omdat behandeling met een Btk-remmer (PCI-32765) de B-celactivatie en differentiatie kon normaliseren, en omdat autoantilichamen afwezig waren in Btk transgene muizen die een kinase-inactieve Btk-mutant overexpressen.

Bruton's tyrosinekinase (Btk) is een proximale transducer van het BCR-signaal die B-celactivatie en differentiatie mogelijk maakt. Recentelijk heeft selectieve remming van Btk door PCI-32765 veelbelovend resultaat getoond in het beperken van de activiteit van meerdere celtypen in verschillende modellen van kanker en auto-immuniteit.

Remmers van BTK en ITK: stand van zaken van de nieuwe geneesmiddelen voor kanker, auto-immuniteit en inflammatoire ziekten.

Strikte controle van de differentiatie van B-cellen naar plasmacellen (PC's) is cruciaal voor een juiste immuunrespons en het voorkomen van auto-immuniteit.

BTK-signaaltransductie in B-celdifferentiatie en auto-immuniteit.

BTK-functie in B-cellen in de context van gastheerverdediging en auto-immuniteit.

Veelbelovende effecten van BTK-remming werden ook gezien in experimentele diermodellen voor lupus en reumatoïde artritis; BTK kan een goed doelwit zijn voor het beheersen van autoreactieve B-cellen bij patiënten met systemische auto-immuunziekten.

Gezien het fenotype van getroffen patiënten, namelijk het ontbreken van B-lymfocyten en plasmacellen met de daaropvolgende onmogelijkheid om humorale immuunresponsen op te bouwen, werd verwacht dat BTK-remmers gunstige effecten zouden hebben op antilichaam-gemedieerde pathologieën, zoals auto-immuniteit.


Wat is het BioPlex-netwerk?

Answer: Eiwitinteracties vormen een netwerk waarvan de structuur de cellulaire functie aanstuurt en waarvan de organisatie biologische onderzoeksvragen informeert. BioPlex bevat 23.744 interacties tussen 7.668 eiwitten, waarvan 86% eerder niet gedocumenteerd was. BioPlex geeft bekende complexen nauwkeurig weer en bereikt 80%-100% dekking voor de meeste CORUM-complexen. Het netwerk kan gemakkelijk worden onderverdeeld in gemeenschappen die overeenkomen met complexen of clusters van functioneel gerelateerde eiwitten. Algemeen weerspiegelt de netwerkarchitectuur cellulaire lokalisatie, biologische processen en moleculaire functies, wat functionele karakterisering van duizenden eiwitten mogelijk maakt. De netwerkstructuur onthult ook associaties tussen duizenden eiwitdomeinen, wat een basis suggereert voor het onderzoeken van structureel verwante eiwitten. BioPlex kan, in combinatie met andere benaderingen, worden gebruikt om interacties van biologische of klinische betekenis te onthullen. Bijvoorbeeld, mutaties in het membraaneiwit VAPB, betrokken bij familiaire amyotrofische laterale sclerose, verstoren een gedefinieerde gemeenschap van interactiepartners.

Het BioPlex-netwerk: een systematische verkenning van het menselijke interactoom.

Eiwitinteracties vormen een netwerk waarvan de structuur de cellulaire functie aanstuurt en waarvan de organisatie biologische onderzoeksvragen informeert. Met behulp van hoogdoorvoerende affiniteitspurificatie-massaspectrometrie identificeren we interactiepartners voor 2.594 menselijke eiwitten in HEK293T-cellen. Het resulterende netwerk (BioPlex) bevat 23.744 interacties tussen 7.668 eiwitten, waarvan 86% eerder niet gedocumenteerd was. BioPlex geeft bekende complexen nauwkeurig weer en bereikt 80%-100% dekking voor de meeste CORUM-complexen. Het netwerk kan gemakkelijk worden onderverdeeld in gemeenschappen die overeenkomen met complexen of clusters van functioneel gerelateerde eiwitten. Algemeen weerspiegelt de netwerkarchitectuur cellulaire lokalisatie, biologische processen en moleculaire functies, wat functionele karakterisering van duizenden eiwitten mogelijk maakt. De netwerkstructuur onthult ook associaties tussen duizenden eiwitdomeinen, wat een basis suggereert voor het onderzoeken van structureel verwante eiwitten. Ten slotte kan BioPlex, in combinatie met andere benaderingen, worden gebruikt om interacties van biologische of klinische betekenis te onthullen. Bijvoorbeeld, mutaties in het membraaneiwit VAPB, betrokken bij familiaire amyotrofische laterale sclerose, verstoren een gedefinieerde gemeenschap van interactiepartners.

Het BioPlex-netwerk is een uitgebreide kaart van menselijke eiwitinteracties en vertegenwoordigt de eerste fase van een langdurige inspanning om de volledige menselijke ORFEOME-collectie in kaart te brengen.

BioPlex is een grootschalige interactoomdataset gebaseerd op AP-MS van 'baits' uit de menselijke ORFeome.


Welk algoritme is ontwikkeld voor het detecteren van uitbreidingen van tandemherhalingen?

Answer: Het identificeren van grote uitbreidingen van korte tandemherhalingen (STR's), zoals die welke amyotrofische laterale sclerose (ALS) en het fragile X-syndroom veroorzaken, is een uitdaging voor whole-genome sequencing (WGS) data met korte reads. Een oplossing voor dit probleem is een belangrijke stap richting de integratie van WGS in precisiegeneeskunde. Hiervoor is ExpansionHunter ontwikkeld als een softwaretool die, met behulp van PCR-vrije WGS korte-read data, herhalingen kan genotyperen op de locus van interesse, zelfs als de uitgebreide herhaling groter is dan de leeslengte.

Het identificeren van grote uitbreidingen van korte tandemherhalingen (STR's), zoals die welke amyotrofische laterale sclerose (ALS) en het fragile X-syndroom veroorzaken, is een uitdaging voor whole-genome sequencing (WGS) data met korte reads. Een oplossing voor dit probleem is een belangrijke stap richting de integratie van WGS in precisiegeneeskunde. Wij hebben een softwaretool ontwikkeld genaamd ExpansionHunter die, met behulp van PCR-vrije WGS korte-read data, herhalingen kan genotyperen op de locus van interesse, zelfs als de uitgebreide herhaling groter is dan de leeslengte. We pasten ons algoritme toe op WGS-data van 3001 ALS-patiënten die getest waren op de aanwezigheid van de C9orf72-herhalingsuitbreiding met repeat-primed PCR (RP-PCR). Vergeleken met deze waarheidsdata classificeerde ExpansionHunter correct alle (212/212, 95% CI [0.98, 1.00]) van de uitgebreide monsters als uitbreidingen (208) of potentiële uitbreidingen (4). Daarnaast werden 99,9% (2786/2789, 95% CI [0.997, 1.00]) van de wildtype-monsters correct geclassificeerd als wildtype door deze methode, waarbij de resterende drie monsters werden geïdentificeerd als mogelijke uitbreidingen. We pasten ons algoritme verder toe op een set van 152 monsters waarbij elk monster een van acht verschillende pathogene herhalingsuitbreidingen had, inclusief die geassocieerd met het fragile X-syndroom, Friedreich-ataxie en de ziekte van Huntington, en markeerden correct alle behalve één van de bekende herhalingsuitbreidingen. Dus, ExpansionHunter kan worden gebruikt om bekende pathogene herhalingsuitbreidingen nauwkeurig te detecteren en biedt onderzoekers een tool die kan worden gebruikt om nieuwe pathogene herhalingsuitbreidingen te identificeren.