Welke genen behoren tot de AUX/IAA-familie van transcriptierepressoren in planten?

Answer: De Aux/IAA-eiwitten zijn auxine-gevoelige repressoren die diverse fysiologische en ontwikkelingsprocessen in planten mediëren [1, 2]. Er zijn 29 Aux/IAA-genen in Arabidopsis die unieke maar gedeeltelijk overlappende expressiepatronen vertonen Plant Stress Tolerance Requires Auxin-Sensitive Aux/IAA Transcriptional Repressors

De Aux/IAA-eiwitten zijn auxine-gevoelige repressoren die diverse fysiologische en ontwikkelingsprocessen in planten mediëren [1, 2]. Er zijn 29 Aux/IAA-genen in Arabidopsis die unieke maar gedeeltelijk overlappende expressiepatronen vertonen

Plant Stress Tolerance Requires Auxin-Sensitive Aux/IAA Transcriptional Repressors

Verschillende DREB/CBF transcriptiefactoren (TF's) bevorderen direct de transcriptie van de IAA5- en IAA19-genen als reactie op abiotische stress.

Hier ontleden we systematisch auxine-sensing door SCFTIR1-IAA6 en SCFTIR1-IAA19 co-receptorcomplexen en beoordelen we IAA6/IAA19 ubiquitinering in vitro en IAA6/IAA19 afbraak in vivo.

We toonden aan dat het EgrIAA4-eiwit in de kern gelokaliseerd is en functioneert als een auxine-responsieve repressor.

Auxine-geïnduceerde, SCF(TIR1)-gemedieerde poly-ubiquitinering markeert AUX/IAA-eiwitten voor afbraak.

Bewijs voor SCF(TIR1)-gemedieerde ubiquitinering van de Aux/IAA-eiwitten SHY2/IAA3 en BDL/IAA12

Auxine versterkt de binding van Aux/IAA-eiwitten aan de receptor TIR1, een F-box-eiwit dat deel uitmaakt van het E3 ubiquitine-ligasecomplex SCF(TIR1). Binding van Aux/IAA-eiwitten leidt tot afbraak via het 26S proteasoom, maar bewijs voor SCF(TIR1)-gemedieerde poly-ubiquitinering van Aux/IAA-eiwitten ontbreekt.

De tomaat Aux/IAA transcriptiefactor IAA9 is betrokken bij vruchtontwikkeling en bladmorfogenese

We rapporteren hier dat de downregulatie van IAA9, een tomaat (Solanum lycopersicum) gen uit een aparte subfamilie van Aux/IAA-genen, resulteert in een pleiotroop fenotype, consistent met het alomtegenwoordige expressiepatroon

Auxine dosis-respons assays toonden aan dat IAA9-downgereguleerde lijnen hypersensitief waren voor auxine, hoewel het enige vroege auxine-responsieve gen dat in de antisense lijnen werd opgehoogd IAA3 was

De activiteit van de IAA3-promotor werd gestimuleerd in de IAA9 antisense genetische achtergrond, wat aangeeft dat IAA9 in planta fungeert als transcriptierepressor van auxinesignalering. Hoewel tot nu toe geen mutatie in een lid van subfamilie IV is gerapporteerd, onthullen de fenotypen geassocieerd met de downregulatie van IAA9 onderscheidende en nieuwe rollen voor leden van de Aux/IAA-genfamilie.

Aux/IAA-eiwitten zijn kortlevende nucleaire eiwitten die de expressie van primaire/vroege auxine-responsgenen onderdrukken in protoplasttransfectie-assays.

AUX/IAA-eiwitten zijn actieve repressoren, en hun stabiliteit en activiteit worden gemoduleerd door auxine.

Er zijn 29 Aux/IAA-genen in Arabidopsis die unieke maar gedeeltelijk overlappende expressiepatronen vertonen [3].

Functionele karakterisering van SlIAA15, een lid van de tomaat (Solanum lycopersicum) Aux/IAA-familie, toont aan dat het gecodeerde eiwit fungeert als een sterke repressor van auxine-afhankelijke transcriptie.

De Aux/IAA-genen zijn het best gekarakteriseerd onder de vroege auxine-responsgenen, die kortlevende transcriptierepressoren coderen.

plantenstress-tolerantie vereist auxine-gevoelige aux iaa transcriptierepressoren

genoomwijde analyse en karakterisering van aux iaa familiegenen in brassica rapa

De aux iaa-eiwitten zijn auxine-gevoelige repressoren die diverse fysiologische en ontwikkelingsprocessen in planten mediëren [1, 2]. Er zijn 29 aux iaa-genen in Arabidopsis die unieke maar gedeeltelijk overlappende expressiepatronen vertonen [3]. Hoewel sommige studies suggereren dat individuele aux iaa-genen gespecialiseerde functies hebben, zijn genetische analyses van de familie beperkt door het schaarse aantal verlies-van-functie fenotypes [4]. Bovendien is onze kennis van de factoren die aux iaa-expressie reguleren beperkt, met enkele uitzonderingen [1, 5]. Wij veronderstellen dat transcriptieregulatie van aux iaa-genen een centrale rol speelt in de totstandbrenging van auxinesignaleringsroutes die organogenese, groei en omgevingsrespons reguleren. Hier beschrijven we een screen voor transcriptiefactoren (TF's) die de aux iaa-genen reguleren. We identificeren TF's uit 38 families, waaronder 26 leden van de DREB/CBF-familie. Verschillende DREB/CBF TF's bevorderen direct de transcriptie van de iaa5- en iaa19-genen als reactie op abiotische stress. Recessieve mutaties in deze iaa-genen resulteren in verminderde tolerantie voor stressomstandigheden, wat een rol van auxine in abiotische stress aantoont. Onze resultaten tonen aan dat stressroutes interageren met het auxine genregulatie netwerk (GRN) via transcriptie van de aux iaa-genen. We stellen voor dat de aux iaa-genen functioneren als knooppunten die genetische en omgevingsinformatie integreren om het juiste ontwikkelings- of fysiologische resultaat te bereiken.

Auxine is een centraal hormoon dat pleiotrope effecten uitoefent op plantengroei, inclusief de ontwikkeling van wortels, scheuten, bloemen en vruchten. De perceptie en signalering van het plantenhormoon auxine berust op de samenwerking van verschillende componenten, waaronder auxine indool-3-azijnzuur (Aux/IAA) eiwitten die een cruciale rol spelen. In deze studie identificeerden en analyseerden we uitgebreid de gehele aux iaa-genfamilie in tomaat (Solanum lycopersicum), een referentiesoort voor Solanaceae-planten en het model voor de ontwikkeling van vlezige vruchten. Functionele karakterisering met een speciaal enkelcelsysteem toonde aan dat tomaat aux iaa-eiwitten functioneren als actieve repressoren van auxine-afhankelijke genexpressie, waarbij verschillende aux iaa-leden verschillende niveaus van repressie vertonen. Fylogenetische analyse gaf aan dat de aux iaa-genfamilie iets kleiner is in tomaat vergeleken met Arabidopsis, met een lagere vertegenwoordiging van niet-canonieke eiwitten. SlIAA-genen vertonen onderscheidende expressiepatronen in verschillende tomatenorganen en -weefsels, en sommige reageren verschillend op auxine en ethyleen, wat suggereert dat aux iaa's een rol kunnen spelen in de koppeling van beide hormoonsignaleringroutes. De hier gepresenteerde gegevens werpen meer licht op SlIAA-genen en bieden nieuwe aanknopingspunten voor het ontrafelen van hun functie tijdens plantontwikkeling en in het bemiddelen van hormooncross-talk.

De aux iaa-genen coderen een grote familie van kortlevende eiwitten die bekend staan om de regulatie van auxinesignalering in planten. Functionele karakterisering van SlIAA15, een lid van de tomaat (Solanum lycopersicum) aux iaa-familie, toont aan dat het gecodeerde eiwit fungeert als een sterke repressor van auxine-afhankelijke transcriptie. De fysiologische betekenis van SlIAA15 werd onderzocht via een reverse genetics-benadering, waaruit bleek dat SlIAA15 meerdere rollen speelt in plantontwikkelingsprocessen. De SlIAA15-downgereguleerde lijnen vertonen een lager aantal trichomen, verminderde apicale dominantie met een aangepast patroon van okselscheutontwikkeling, verhoogde zijwortelvorming en verminderde vruchtzetting. Bovendien zijn de bladeren van SlIAA15-geremde planten donkergroen en dik, met grotere epidermiscellen, langere palissadecellen en grotere intercellulaire ruimtes in het sponsparenchym. De SlIAA15-onderdrukte planten vertonen een sterke vermindering in type I, IV en VI trichoomvorming, wat suggereert dat auxine-afhankelijke transcriptieregulatie vereist is voor trichoominitiatie. Gelijktijdig met verminderde trichoomvorming is de expressie van enkele R2R3 MYB-genen, vermoedelijk betrokken bij de controle van trichoomdifferentiatie, veranderd. Deze fenotypen onthullen nieuwe en gespecialiseerde rollen voor aux iaa's in plantontwikkelingsprocessen en geven duidelijk aan dat leden van de aux iaa-genfamilie in tomaat zowel overlappende als specifieke functies vervullen.

Auxines zijn de sleutelspelers in plantengroei en -ontwikkeling, betrokken bij bladvorming, fototropisme, wortel-, vrucht- en embryo-ontwikkeling. Auxine indool-3-azijnzuur (Aux/IAA) zijn vroege auxine-responsgenen die fungeren als transcriptierepressoren in plantauxinesignalering. Veel studies richten zich echter op de aux ARF-genfamilies en er is veel minder bekend over de aux IAA-genfamilie in Brassica rapa (B. rapa). Hier voerden we een uitgebreide genoomwijde analyse uit en identificeerden 55 aux IAA-genen in B. rapa met behulp van vier geconserveerde motieven van de aux IAA-familie (PF02309). Chromosomale mapping van de B. rapa aux IAA (BrIAA) genen vergemakkelijkte het begrip van clusterherordening van de kruisbloemige bouwstenen in het genoom. Fylogenetische analyse van BrIAA met Arabidopsis thaliana, Oryza sativa en Zea mays identificeerde 51 zusterparen, waaronder 15 binnen dezelfde soort (BrIAA-BrIAA) en 36 tussen soorten (BrIAA-AtIAA). Van de 55 BrIAA-genen werd de expressie van 43 en 45 genen geverifieerd met behulp van GenBank B. rapa EST's en in huis ontwikkelde microarraydata van volwassen bladeren van Chiifu- en RCBR-lijnen. Ondanks hun grote morfologische verschillen vertoonden de weefselspecifieke expressieanalyses van BrIAA-genen tussen de ouderlijnen Chiifu en RCBR vergelijkbare expressiepatronen tijdens bladontwikkeling en verschillende patronen tijdens knop-, bloem- en peulontwikkeling. De respons van de BrIAA-genen op abiotische en auxinestress op verschillende tijdstippen toonde hun betrokkenheid bij stressrespons. Single nucleotide polymorfismen tussen IAA-genen van het referentiegenoom Chiifu en RCBR werden geïdentificeerd en geanalyseerd. Onze studie onderzoekt de mate van behoud en divergentie van aux IAA-genen en hun structuren in B. rapa. Analyse van expressie- en structurele variatie tussen twee ouderlijnen zal aanzienlijk bijdragen aan functionele genomica van Brassica-culturen en wij geloven dat onze studie een basis zal bieden voor het begrijpen van aux IAA-genen in B. rapa.

Het plantenhormoon auxine speelt een centrale rol in het reguleren van vele aspecten van plantengroei en -ontwikkeling. Dit gebeurt grotendeels als gevolg van veranderingen in genexpressie. De aux IAA-genen zijn het best gekarakteriseerd onder de vroege auxine-responsgenen, die kortlevende transcriptierepressoren coderen. In de meeste onderzochte planten, waaronder Arabidopsis, soja en rijst, vormen de aux IAA-genen een grote genfamilie. Door screening van beschikbare databases zijn minstens 15 expressed sequence tags (EST's) geïdentificeerd uit tarwe (Triticum aestivum) die een hoge sequentie-identiteit vertonen met aux IAA-homologen in andere soorten. Een van deze aux IAA-genen, TaIAA1, die alle vier geconserveerde domeinen kenmerkend voor aux IAA-eiwitten bevat, is gedetailleerd gekarakteriseerd. De expressie van TaIAA1 is lichtgevoelig, weefselspecifiek en wordt geïnduceerd binnen 15-30 minuten na exogene auxine-toediening. Ook nemen de transcriptniveaus van TaIAA1 toe in aanwezigheid van een divalent kation (Ca2+), en dit effect wordt omgekeerd door de calciumchelaterende stof EGTA. Het TaIAA1-gen kwalificeert als een primair responsgen omdat de toename van transcriptniveaus door auxine niet wordt beïnvloed door cycloheximide. Naast auxine wordt het TaIAA1-gen ook geïnduceerd door brassinosteroïden, wat bewijs levert dat de interactie tussen hormonen cruciaal is voor de regulatie van plantengroei en -ontwikkeling.

Auxine reguleert verschillende aspecten van plantengroei en -ontwikkeling. De auxine indool-3-azijnzuur (Aux/IAA) genen coderen kortlevende transcriptierepressoren die worden gericht door de transport inhibitor response1 (TIR1) auxinereceptor F-box-eiwitten. De Aux/IAA-eiwitten reguleren auxine-gemedieerde genexpressie door interactie met leden van de auxine-responsfactor (ARF) eiwitfamilie. De functie van Aux/IAA is slecht begrepen. Hier rapporteren we de identificatie en karakterisering van insertiemutanten in 12 van de 29 Aux/IAA-familieleden. De mutanten vertonen geen zichtbare ontwikkelingsdefecten vergeleken met het wildtype. Dubbele of drievoudige mutanten van nauw verwante Aux/IAA-genen zoals iaa8-1 iaa9-1 of iaa5-1 iaa6-1 iaa19-1 vertonen ook wildtype-fenotypes. Globale genexpressieanalyse toont aan dat de moleculaire fenotypes van auxine-behandelde en onbehandelde lichtgekweekte zaailingen niet worden beïnvloed in de iaa17-6 en iaa5-1 iaa6-1 iaa19-1 mutanten. Daarentegen onthult vergelijkbare analyse met de gain-of-function axr3-1 iaa17-1 mutantzaailingen dramatische veranderingen in basale en auxine-geïnduceerde genexpressie vergeleken met het wildtype. Expressie van verschillende type A Arabidopsis response regulator-genen en een aantal genen betrokken bij celwandbiosynthese en -afbraak wordt onderdrukt in axr3-1 iaa17-1. De gegevens suggereren uitgebreide functionele redundantie onder Aux/IAA-genfamilieleden en dat verhoogde stabiliteit van het axr3/iaa17-eiwit het moleculaire fenotype ernstig verandert, wat leidt tot ontwikkelingsdefecten.

De regulerende interacties tussen auxine-responsfactoren (ARF's) en Aux/IAA-repressoren spelen een centrale rol in auxinesignaaltransductie, maar de systeemkenmerken van dit regulerende netwerk zijn niet goed vastgesteld. We genereerden een steroïde-induceerbare ARF5/Monopteros (MP) transgene achtergrond om de betrokkenheid van deze factor bij de transcriptieregulatie van de gehele Aux/IAA-familie in Arabidopsis thaliana te onderzoeken. Doelgenen van ARF5/MP geïdentificeerd met deze methode werden bevestigd door chromatin immunoprecipitation, in vitro gel retardatie-assays en genexpressieanalyses. Onze studie toont aan dat ARF5/MP onmisbaar is voor de correcte regulatie van bijna de helft van alle Aux/IAA-genen en dat deze doelwitten samenvallen met specifieke subclades. Verdere genetische analyses tonen aan dat de eiwitproducten van meerdere Aux/IAA-doelwitten negatief terugkoppelen op ARF5/MP-activiteit. Dit werk geeft aan dat ARF5/MP breed de expressie van de Aux/IAA-genfamilie beïnvloedt en suggereert dat deze regulatie de activatie van specifieke subsets van redundant functionerende factoren omvat. Deze groepen factoren kunnen vervolgens samenwerken om verschillende processen binnen de plant te controleren via negatieve terugkoppeling op ARF5. Vergelijkbare gedetailleerde analyses van andere Aux/IAA-ARF-regulatiemodules zullen nodig zijn om volledig te begrijpen hoe auxinesignaaltransductie vrijwel elk aspect van plantengroei en -ontwikkeling beïnvloedt.

Een bekend fysiologisch aanpassingsproces van planten die uitdrogende grond tegenkomen, is het bereiken van waterbalans door de groei van de scheut te verminderen en de wortelverlenging te behouden of te bevorderen, maar er is weinig bekend over de moleculaire basis van dit proces. Deze studie onderzocht de rol van een door droogte opgereguleerde Triticum aestivum NAC69-1 (TaNAC69-1) in de modulatie van wortelgroei in tarwe. TaNAC69-1 werd voornamelijk tot expressie gebracht in tarwewortels in de vroege vegetatieve fase. Overexpressie van TaNAC69-1 in tarwewortels met behulp van de OsRSP3 (voornamelijk wortelspecifiek) en OsPIP2;3 (wortelvoorkeurs) promoters resulteerde in een verlengde primaire hoofdwortellengte en een duidelijke to


Wat is GenomeVIP?

Answer: Hier introduceren we het Genome Variant Investigation Platform (GenomeVIP), een open-source raamwerk voor het uitvoeren van genomische variantontdekking en annotatie met behulp van cloud- of lokale high-performance computing infrastructuur. GenomeVIP coördineert de analyse van whole-genome en exoom sequentiegegevens met een set robuuste en populaire taak-specifieke tools, waaronder VarScan, GATK, Pindel, BreakDancer, Strelka en Genome STRiP, via een webinterface.

Hier introduceren we het Genome Variant Investigation Platform (GenomeVIP), een open-source raamwerk voor het uitvoeren van genomische variantontdekking en annotatie met behulp van cloud- of lokale high-performance computing infrastructuur. GenomeVIP coördineert de analyse van whole-genome en exoom sequentiegegevens met een set robuuste en populaire taak-specifieke tools, waaronder VarScan, GATK, Pindel, BreakDancer, Strelka en Genome STRiP, via een webinterface.

GenomeVIP is gebruikt voor genomische analyse in grootschalige dataprojecten zoals de TCGA PanCanAtlas en in andere projecten, zoals de ICGC Pilots, CPTAC, ICGC-TCGA DREAM Challenges en het 1000 Genomes SV Project.

GenomeVIP: een cloudplatform voor genomische variantontdekking en interpretatie.

Hier tonen we de capaciteit van GenomeVIP aan om met hoge betrouwbaarheid geannoteerde somatische, germinale en de novo varianten van potentiële biologische betekenis te leveren met behulp van publiek beschikbare datasets.<br>


Noem de tien soorten aan elkaar verbonden tweelingen.

Answer: Thoraco-omphalopagus: Twee lichamen samengevoegd van de bovenste borstkas tot de onderste borstkas. Deze tweelingen delen meestal een hart en kunnen ook de lever of een deel van het spijsverteringssysteem delen. Thoracopagus: Twee lichamen samengevoegd van de bovenste thorax tot de onderbuik. Het hart is altijd betrokken bij deze gevallen. Omphalopagus: Twee lichamen samengevoegd bij de onderbuik. In tegenstelling tot thoracopagus is het hart nooit betrokken bij deze gevallen. Pyopagus: verbonden bij de billen met sacrum- en stuitbeenafwijkingen Rachipagus: Verbonden bij de wervelkolom met wervel- en neurale buisdefecten Ischiopagus: verbonden bij de heup van de navel tot het samengevoegde bekken Parasitaire tweelingen: Tweelingen die asymmetrisch verbonden zijn, resulterend in één tweeling die klein, minder ontwikkeld is en afhankelijk van de grotere tweeling voor overleving. Craniopagus: Samengevoegde schedels, maar aparte lichamen Cephalopagus: hoofd maar niet gezicht of foramen magnum, hersenen zijn meestal gescheiden Dicephalus dipus dibrachius: 2 hoofden en één lichaam

Scheiding van Thoracoomphalopagus aan elkaar verbonden tweelingen.

Acht verschillende soorten aan elkaar verbonden tweelingen zijn beschreven in de literatuur. M

Pygopagus zijn een van de zeldzame soorten aan elkaar verbonden tweelingen met slechts een handvol gevallen gerapporteerd in de literatuur.

Ischiopagus en diprosopus in India: twee paren aan elkaar verbonden tweelingen

Dicephalus dipus dibrachius: aan elkaar verbonden tweelingen

Aan elkaar verbonden tripus tweelingen met kenmerken van rachipagus, parapagus dicephalus en cephalopagus.

Craniopagus aan elkaar verbonden tweeling

Diagnose van aan elkaar verbonden tweelingen, thoracopagus,

Acht verschillende soorten aan elkaar verbonden tweelingen kunnen worden onderscheiden; een daarvan is cephalopagus, wat de vierde is in zeldzaamheid van voorkomen.

Ze worden ingedeeld in acht verschillende subtypes, waarbij 18% pyopagus aan elkaar verbonden vertegenwoordigt.

Craniopagus tweelingen (CPT) zijn een zeldzaam, zeer fascinerend natuurverschijnsel

Ischiopagus en pygopagus aan elkaar verbonden tweelingen:

Dicephalus dipus tetrabrachius aan elkaar verbonden tweelingen van Zaria: casusrapport en literatuuroverzicht.

Deze anterolateraal verbonden parapagus tweelingen moeten het resultaat zijn van twee bijna parallelle notochorden in nauwe nabijheid; craniopagi en pygopagi van fusie bij respectievelijk de craniale en caudale neuropori; cephalopagi en ischiopagi van verbinding bij respectievelijk de faryngeale en cloacale membranen; thoracopagi van samensmelting van de cardiale anlage; en omphalopagi van fusie van de navel of van de randen van twee embryonale schijven in elk gebied dat de bovenstaande locaties niet omvat.

De meest voorkomende varianten die werden aangetroffen waren thoraco-omphalopagus (28%), thoracopagus (18,5%), omphalopagus (10%), parasitaire tweelingen (10%) en craniopagus (6%).

De meest voorkomende soorten aan elkaar verbonden tweelingen waren thoracoomphalopagus (28%), thoracopagus (18%), omphalopagus (10%), parasitaire tweelingen (10%) en craniopagus (6%).

RESULTATEN Drie sets vrouwelijke aan elkaar verbonden tweelingen ondergingen succesvolle scheiding (2 pygopagus, één ischiopagus tripus) met 5 overlevende baby's.

Craniopagus-type aan elkaar verbonden tweelingen (verbonden bij het hoofd) zijn uiterst zeldzaam.

Cephalopagus is een zeldzame variant van aan elkaar verbonden tweelingen.

Magnetic resonance imaging (MRI) werd voor het eerst gebruikt bij de preoperatieve planning voor de scheiding van aan elkaar verbonden tweelingen. Bij deze omphalopagus baby's

Cephalothoracopagus janiceps is een prototype van een gezichtsafwijking waarbij de twee lichamen een kruis-symmetrie vertonen ten opzichte van de middellijn,

Dicephalus dipus dibrachius is een geval van zij-aan-zij verbinding, waarbij de lichamen bijna dezelfde richting opkijken en symmetrisch zijn ten opzichte van het middelste sagittale vlak.

Frequentie van thoracoomphalopagus aan elkaar verbonden tweelingen in Thailand.

Veertig gevallen van aan elkaar verbonden tweelingen werden in de studie opgenomen. Er waren 72,5% gevallen van thoracophagus, 12,5% van paraphagus, 7,5% van omphalo-ischiophagus, 5,0% van omphalophagus en 2,5% van cephalophagus.

Dicephalus is een van de zeldzaamste soorten aan elkaar verbonden tweelingen. In dergelijke gevallen zijn de tweelingen meestal doodgeboren of overlijden ze kort na de geboorte

Er waren vijf omphalopagus, twee pygopagus, twee heterpagus en één ischiopagus tweelingen.


Welk algoritme is ontwikkeld om de meervoudige circulaire sequentie-uitlijning te verbeteren met behulp van verfijnde sequenties?

Answer: MARS verbetert de meervoudige circulaire sequentie-uitlijning met behulp van verfijnde sequenties. MARS is geïmplementeerd in de programmeertaal C++ als een programma om de rotaties (cyclische verschuivingen) te berekenen die nodig zijn om een set invoersequenties het beste uit te lijnen. Experimentele resultaten, met gebruik van echte en synthetische data, tonen aan dat MARS de uitlijningen verbetert met betrekking tot standaard genetische maatstaven en de afgeleide maximum-likelihood-gebaseerde fylogenieën, en betere prestaties levert dan de meest geavanceerde methoden, zowel qua nauwkeurigheid als efficiëntie.

MARS: het verbeteren van meervoudige circulaire sequentie-uitlijning met verfijnde sequenties.

Wij presenteren MARS, een nieuwe heuristische methode om Meervoudige circulaire sequentie-uitlijning te verbeteren met Verfijnde Sequenties. MARS is geïmplementeerd in de programmeertaal C++ als een programma om de rotaties (cyclische verschuivingen) te berekenen die nodig zijn om een set invoersequenties het beste uit te lijnen. Experimentele resultaten, met gebruik van echte en synthetische data, tonen aan dat MARS de uitlijningen verbetert met betrekking tot standaard genetische maatstaven en de afgeleide maximum-likelihood-gebaseerde fylogenieën, en betere prestaties levert dan de meest geavanceerde methoden, zowel qua nauwkeurigheid als efficiëntie. Onze resultaten tonen onder andere aan dat de gemiddelde paargewijze afstand in de meervoudige sequentie-uitlijning van een dataset van veel bestudeerde mitochondriale DNA-sequenties met ongeveer 5% wordt verminderd wanneer MARS wordt toegepast voordat een meervoudige sequentie-uitlijning wordt uitgevoerd.

RESULTATEN Wij presenteren MARS, een nieuwe heuristische methode om Meervoudige circulaire sequentie-uitlijning te verbeteren met Verfijnde Sequenties.

Een oplossing voor deze inconsistenties zou zijn om voor elke sequentie een geschikte rotatie (cyclische verschuiving) te identificeren; deze verfijnde sequenties kunnen op hun beurt leiden tot verbeterde meervoudige sequentie-uitlijningen met behulp van het voorkeursprogramma voor meervoudige sequentie-uitlijning.
RESULTATEN: Wij presenteren MARS, een nieuwe heuristische methode om Meervoudige circulaire sequentie-uitlijning te verbeteren met Verfijnde Sequenties.


Welke gestapelde peptide is ontworpen om Ctf4 te targeten?

Answer: De gestapelde Sld5-peptide kon de Ctf4-partner DNA-polymerase α verdringen uit het replisoom in gistextracten.

Het Ctf4/AND-1 eiwithub, dat DNA-replicatie, reparatie en chromosoomsegregatie verbindt, vormt een nieuw doelwit voor de synthetische lethale benadering. Hier rapporteren we het ontwerp, de optimalisatie en validatie van dubbel-click gestapelde peptiden die de Ctf4-interacterende peptide (CIP) van de replicatieve helicase-subunit Sld5 coderen. Door het screenen van stapelposities in de Sld5 CIP identificeerden we een onorthodox i,i+6 gestapelde peptide met verbeterde, submicromolaire binding aan Ctf4. De interactiewijze met Ctf4 werd bevestigd door een kristalstructuur van de gestapelde Sld5-peptide gebonden aan Ctf4. De gestapelde Sld5-peptide kon de Ctf4-partner DNA-polymerase α verdringen uit het replisoom in gistextracten. Onze studie levert bewijs van principe voor de ontwikkeling van kleine-molecuulremmers van het menselijke CTF4-ortholoog AND-1.


Mutatie van welk gen veroorzaakt arterieel tortuositeitssyndroom?

Answer: Arterieel tortuositeitssyndroom is een autosomaal recessieve bindweefselaandoening veroorzaakt door verlies-van-functie mutaties in SLC2A10, dat codeert voor de faciliterende glucose transporter 10 (GLUT10).

Mutaties in SLC2A10, een gen dat codeert voor de faciliterende glucose transporter GLUT10, veroorzaken ATS.

RECENTE VINDINGEN: Hoewel arteriële tortuositeit voornamelijk is beschreven bij het Loeys-Dietz syndroom door mutaties in TGFBR1 en TGFBR2 en bij arterieel tortuositeitssyndroom door mutaties in SLC2A10, suggereren recente studies die kwantitatieve metingen van tortuositeit gebruiken dat tortuositeit aanwezig is in veel andere genetische aandoeningen geassocieerd met aortadilatatie en dissectie.

Arterieel tortuositeitssyndroom (ATS) is een autosomaal recessieve bindweefselaandoening veroorzaakt door verlies-van-functie mutaties in SLC2A10, dat codeert voor de faciliterende glucose transporter 10 (GLUT10).

Arterieel Tortuositeitssyndroom: homozygotie voor twee nieuwe en één terugkerende SLC2A10 missense mutaties in drie families met ernstige cardiopulmonale complicaties in de kindertijd en een literatuuroverzicht.

ATS wordt veroorzaakt door mutaties in het SLC2A10-gen, dat codeert voor de faciliterende glucose transporter 10 (GLUT10). Ongeveer 100 ATS-patiënten zijn beschreven en 21 causale mutaties zijn geïdentificeerd in het SLC2A10-gen.

Mutaties in SLC2A10/GLUT10, een lid van de faciliterende glucose transporter familie, worden geassocieerd met veranderde transforming growth factor-β (TGFβ) signalering bij patiënten met arterieel tortuositeitssyndroom (ATS).


Fusarium oxysporum f. sp lycopersici is een plantpathogeen in planten die welk algemeen voedsel produceren?

Answer: Fusarium oxysporum f. sp lycopersici veroorzaakt vaatverwelkingsziekte bij tomaten.

De Fusarium verwelking veroorzaakt door Fusarium oxysporum stammen is de meest verwoestende ziekte van komkommer, banaan en tomaat.

Vierenzeventig Fusarium oxysporum bodemisolaten werden getest op bekende effectorgenen aanwezig in een F. oxysporum f. sp. lycopersici race 3 tomatenwelk stam (FOL MN-25) verkregen uit dezelfde velden in Manatee County

Fusarium verwelking veroorzaakt door Fusarium oxysporum f. sp lycopersici (Fol) is een van de belangrijkste ziekten die tomaten aantasten.

Fusarium verwelking is een van de meest voorkomende en schadelijke ziekten van tomaat. Onder verschillende toxines uitgescheiden door Fusarium oxysporum f. sp. lycopersici (de veroorzaker van Fusarium verwelking van tomaat)

In vitro antischimmelactiviteit van medicinale plantenextract tegen Fusarium oxysporum f. sp. lycopersici race 3, de veroorzaker van tomatenwelk.

Remmend effect van algenextracten op myceliumgroei van de tomatenwelkpathogeen, Fusarium oxysporum f. sp. lycopersici.

De huidige studie werd uitgevoerd om het remmende effect van cyanobacteriële extracten van Nostoc commune FA-103 tegen de tomatenwelkpathogeen, Fusarium oxysporum f. sp. lycopersici, te onderzoeken.

We richtten ons op de tomaat (Solanum lycopersicum) en zijn pathogene F. oxysporum f. sp. lycopersici (FOL)

Fusarium verwelking van tomaat veroorzaakt door F. oxysporum f. sp. lycopersici.

Fusarium oxysporum f. sp. lycopersici is de veroorzaker van Fusarium verwelking bij tomaat.

tomatenpathogeen Fusarium oxysporum f. sp. radicis-lycopersici

vaatverwelkingspathogeen Fusarium oxysporum f. sp. lycopersici

Fusarium oxysporum f. sp. radicis-lycopersici, de veroorzaker van Fusarium kroon- en wortelrot van tomaat,

De in de bodem levende schimmel Fusarium oxysporum f. sp. radicis-lycopersici veroorzaakt tomatenvoet- en wortelrot (TFRR), die kan worden bestreden door toevoeging van de niet-pathogene schimmel F. oxysporum Fo47 aan de bodem

Fusarium oxysporum f. sp lycopersici, een tomatenpathogeen,

Fusarium oxysporum f. sp. lycopersici, een vaatpathogeen van tomaat,

Het doel van dit werk was inzicht te krijgen in de potentiële rol van de phytopathogene schimmel Fusarium oxysporum f. sp. lycopersici bij de translocatie van metalen en metalloid uit de bodem naar plantwortels in tomaat (Lycopersicum esculentum)


Is cilengitide effectief voor de behandeling van glioblastoom?

Answer: Nee, cilengitide verbetert de overleving van patiënten met glioblastoom (GBM) niet. Cilengitide is een cyclisch pentapeptide dat werkzaamheid toonde voor de behandeling van GBM door zich te richten op de integrines avβ3 en avβ5 die overexpressie vertonen op GBM-cellen. Echter, gerandomiseerde fase III CENTRIC en fase II CORE onderzoeken haalden hun primaire eindpunten niet. In CORE werden echter hogere αvβ3-niveaus in tumorcellen geassocieerd met een verbeterde progressievrije overleving volgens centrale beoordeling en met een verbeterde algehele overleving bij patiënten behandeld met cilengitide. Analyse van gerandomiseerde klinische onderzoeken met antiangiogene geneesmiddelen (inclusief cilengitide) toonde geen verbetering in de algehele overleving en een tendens tot een slechtere uitkomst, wat betreft algehele overleving, bij patiënten die alleen een antiangiogeen middel kregen vergeleken met alleen een cytotoxisch middel.

RESULTATEN: veertien gerandomiseerde klinische onderzoeken werden geïdentificeerd (7 met bevacizumab, 2 cilengitide, 1 enzastaurine, 1 dasatinib, 1 vandetanib, 1 temsirolimus, 1 cediranib) met in totaal 4330 patiënten. Antiangiogene geneesmiddelen toonden geen verbetering in de algehele overleving met een gepoolde HR van 1,00; een tendens tot een slechtere uitkomst, wat betreft algehele overleving, werd waargenomen in de groep patiënten die alleen een antiangiogeen middel kregen vergeleken met alleen een cytotoxisch middel (HR=1,24, p=0,056).

We konden echter niet definitief bevestigen of cilengitide 2000 mg/5/week het optimale regime was, aangezien slechts één onderzoek met dit protocol in onze studie was opgenomen.

Cilengitide (CGT) is een cyclisch pentapeptide dat werkzaamheid toonde voor de behandeling van GBM door zich te richten op de integrines avβ3 en avβ5 die overexpressie vertonen op GBM-cellen.

Cilengitide is recentelijk mislukt in de fase III CENTRIC-studie bij niet-geselecteerde patiënten met GBM.

Concluderend tonen wij aan dat EGFRvIII/integrine β3-complexen de progressie en metastasering van GBM bevorderen in een omgeving van hypoxie en verrijking met vitronektine, en cilengitide kan dienen als een veelbelovend therapeutisch middel voor EGFRvIII-positieve GBM's.

De toevoeging van moleculair gerichte geneesmiddelen aan TEM + RAD verbeterde de algehele overleving van patiënten met GBM niet; echter verbeterde het de progressievrije overleving bij patiënten behandeld met cilengitide die geen verbetering in algehele overleving konden bereiken.

De gerandomiseerde fase III CENTRIC en fase II CORE onderzoeken onderzochten de integrineremmer cilengitide bij patiënten met nieuw gediagnosticeerd glioblastoom met versus zonder methylering van de O6-methylguanine-DNA-methyltransferase (MGMT) promotor. Deze onderzoeken haalden hun primaire eindpunten niet.

In CORE werden hogere αvβ3-niveaus in tumorcellen geassocieerd met een verbeterde progressievrije overleving volgens centrale beoordeling en met een verbeterde algehele overleving bij patiënten behandeld met cilengitide.

Cilengitide gecombineerd met metronomische temozolomide en procarbazine bij MGMT-promotor niet-gemethyleerd glioblastoom verbeterde de overleving niet vergeleken met historische gegevens en rechtvaardigt geen verdere studie.

De toevoeging van cilengitide aan temozolomide chemoradiotherapie verbeterde de uitkomsten niet; cilengitide zal niet verder ontwikkeld worden als een antikankermiddel.

Behandeling met cilengitide bij patiënten met nieuw gediagnosticeerd glioblastoom verandert de patronen van progressie niet.

Er kan worden voorgesteld dat de combinatiebehandeling van NG2-suppressie en cilengitide geen noemenswaardig effect had op glioblastoom vergeleken met alleen cilengitide-therapie.


Wat is BBCAnalyzer?

Answer: BBCAnalyzer (Bases By CIGAR Analyzer) biedt een nieuwe visuele benadering om deze stap van tijdrovende, handmatige inspectie van veelvoorkomende mutatieplaatsen te vergemakkelijken. BBCAnalyzer kan basistellingen visualiseren op vooraf gedefinieerde posities of regio's in elke sequentie-uitlijningsdata die beschikbaar zijn als BAM-bestanden. Daarmee biedt de tool een eenvoudige oplossing voor het evalueren van elke lijst van verwachte mutaties zoals hotspotmutaties, of zelfs hele interessegebieden. Naast een gewone tekstuele rapportage, genereert BBCAnalyzer sterk aanpasbare grafieken. Informatie over het getelde aantal basen, de referentie-basen, bekende mutaties of polymorfismen, aangeroepen mutaties en basekwaliteiten wordt samengevat in één grafiek. Door deze informatie op een grafische manier te verenigen, kan de gebruiker gemakkelijk beslissen of een variant aanwezig is of niet – volledig onafhankelijk van interne filters of frequentiedrempels.

BBCAnalyzer: een visuele benadering om variantdetectie te vergemakkelijken.

BBCAnalyzer (Bases By CIGAR Analyzer) biedt een nieuwe visuele benadering om deze stap van tijdrovende, handmatige inspectie van veelvoorkomende mutatieplaatsen te vergemakkelijken. BBCAnalyzer kan basistellingen visualiseren op vooraf gedefinieerde posities of regio's in elke sequentie-uitlijningsdata die beschikbaar zijn als BAM-bestanden. Daarmee biedt de tool een eenvoudige oplossing voor het evalueren van elke lijst van verwachte mutaties zoals hotspotmutaties, of zelfs hele interessegebieden. Naast een gewone tekstuele rapportage, genereert BBCAnalyzer sterk aanpasbare grafieken. Informatie over het getelde aantal basen, de referentie-basen, bekende mutaties of polymorfismen, aangeroepen mutaties en basekwaliteiten wordt samengevat in één grafiek. Door deze informatie op een grafische manier te verenigen, kan de gebruiker gemakkelijk beslissen of een variant aanwezig is of niet – volledig onafhankelijk van interne filters of frequentiedrempels.

BBCAnalyzer biedt een unieke, nieuwe benadering om variantdetectie te vergemakkelijken waar klassieke tools vaak niet in slagen. Het R-pakket is vrij beschikbaar op http://bioconductor.org .

Door deze informatie op een grafische manier te verenigen, kan de gebruiker gemakkelijk beslissen of een variant aanwezig is of niet – volledig onafhankelijk van interne filters of frequentiedrempels.
CONCLUSIES: BBCAnalyzer biedt een unieke, nieuwe benadering om variantdetectie te vergemakkelijken waar klassieke tools vaak niet in slagen.

hotspotmutaties), die niet door de software zijn aangeroepen, moeten handmatig worden onderzocht.
RESULTATEN: BBCAnalyzer (Bases By CIGAR Analyzer) biedt een nieuwe visuele benadering om deze stap van tijdrovende, handmatige inspectie van veelvoorkomende mutatieplaatsen te vergemakkelijken.

RESULTATEN BBCAnalyzer (Bases By CIGAR Analyzer) biedt een nieuwe visuele benadering om deze stap van tijdrovende, handmatige inspectie van veelvoorkomende mutatieplaatsen te vergemakkelijken.

CONCLUSIES BBCAnalyzer biedt een unieke, nieuwe benadering om variantdetectie te vergemakkelijken waar klassieke tools vaak niet in slagen.


Kunnen patiënten met multipel myeloom een hyperviscositeitssyndroom ontwikkelen?

Answer: Ja, patiënten met multipel myeloom kunnen een hyperviscositeitssyndroom ontwikkelen. Multipel myeloom is een neoplastische aandoening van plasmacellen die voortkomt uit kwaadaardige plasmacellen in het beenmerg. Het kan een hyperviscositeitssyndroom veroorzaken als gevolg van de paraproteïnemie die met de ziekte geassocieerd is. De verhoogde hyperviscositeit kan leiden tot occlusies van de retinale venen en andere oculaire problemen.

Multipel myeloom (MM) is een ongeneeslijke maligniteit van de menselijke plasmacellen die abnormale antilichamen produceren (ook wel paraproteïnen genoemd), wat leidt tot nierproblemen en hyperviscositeitssyndroom.

Deze huidaandoening kan worden waargenomen bij patiënten met de volgende aandoeningen, zoals primaire polycythemische hyperviscositeit (polycythemie, trombocytemie) behandeld met hydroxyureum, primaire plasmatische hyperviscositeit (multipel myeloom, cryoglobulinemie, cryofibrinogenemie, dysfibrinogenemie en bindweefselziekten), primaire sclerocythemische hyperviscositeit (erfelijke sferocytose, thalassemie en sikkelcelziekte).

Een 73-jarige vrouw met bekend MM die jarenlang weinig behandeling had ontvangen, presenteerde zich met dysartrie en werd aanvankelijk gedacht aan een hyperviscositeitssyndroom.

Na een uitgebreide evaluatie waarbij veelvoorkomende oorzaken van acute nierinsufficiëntie werden uitgesloten, onderging de patiënt onderzoek met een botonderzoek, urine-eiwitelectroforese (UPEP), serum-eiwitelectroforese (SPEP) en immuno-elektroforese vanwege vermoedelijke plasmaceldyscrasie en kreeg plasmapherese voor hyperviscositeitssyndroom en nefrotoxiciteit, wat resulteerde in verbeterde nierfunctie. Laboratoriumresultaten toonden monoklonale gammopathie, verhoogde serum vrije lichte ketens en Bence Jones-eiwit in de urine met een vervolgbiopsie van het beenmerg die plasmaceldyscrasie aangaf. De patiënt kreeg de diagnose multipel myeloom (MM) en werd gestart met chemotherapie en immunosuppressie.

Plasmapherese (PE) wordt aanbevolen voor patiënten met hyperviscositeitssyndroom of castnefropathie gepresenteerd met AKI, wat kan helpen om de afhankelijkheid van dialyse te verminderen.

Multipel myeloom is een neoplastische plasmacelaandoening die voortkomt uit kwaadaardige plasmacellen in het beenmerg. Het kan een hyperviscositeitssyndroom veroorzaken als gevolg van de paraproteïnemie die met de ziekte geassocieerd is. De verhoogde hyperviscositeit kan leiden tot occlusies van de retinale venen en andere oculaire problemen die een uitdaging kunnen vormen voor clinici.

De oorzaken zijn divers, maar symptomatische hyperviscositeit komt vaker voor bij Waldenström's macroglobulinemie en multipel myeloom.

Dubbele filtratieplasmapherese bij een hond met multipel myeloom en hyperviscositeitssyndroom.

Een 12 jaar oude, 38 kg, kruising, intacte mannelijke hond presenteerde zich met een 20 dagen durende geschiedenis van klinische tekenen die consistent zijn met hyperviscositeitssyndroom secundair aan multipel myeloom.

De huidige studie rapporteerde voor het eerst het gebruik van dubbele filtratieplasmapherese om klinische tekenen van hyperviscositeitssyndroom te verminderen bij een hond met multipel myeloom.

Een verder gezonde jonge man presenteert zich met bilaterale CRVO als het eerste teken van hyperviscositeitssyndroom in de context van nieuw gediagnosticeerd multipel myeloom.

In de hematologie is de meest voorkomende indicatie voor plasmapherese de ondersteunende behandeling van multipel myeloom. De procedure wordt uitgevoerd bij patiënten met hoge eiwitniveaus die risico lopen op hyperviscositeitssyndroom.

Vijf tot tien procent van de patiënten met multipel myeloom lijdt aan het hyperviscositeitssyndroom vanwege verhoogde serumviscositeit door de aanwezigheid van myeloomeiwit.

Plasmapherese staat bekend als een efficiënte methode voor snelle verbetering van het hyperviscositeitssyndroom, en dubbele filtratieplasmapherese wordt het meest gebruikt voor plasma-uitwisseling bij multipel myeloompatiënten in ons land.

PE is de meest effectieve methode in de behandeling van hyperviscositeitssyndroom dat vaak wordt gezien bij multipel myeloom en Waldenström's macroglobulinemie, en het is de therapie van keuze voor deze complicatie.

Patiënten met multipel myeloom die complicaties hebben als gevolg van hyperviscositeit worden behandeld met chemotherapie en/of plasmapherese.


Wat is het doel van het FaceBase-consortium?

Answer: Het FaceBase-consortium, gefinancierd door het National Institute of Dental and Craniofacial Research, National Institutes of Health, is ontworpen om het begrip van de craniofaciale ontwikkelingsbiologie te versnellen door het genereren van uitgebreide databronnen die de onderzoeksgemeenschap versterken, het verkennen van high-throughput technologie, het bevorderen van nieuwe wetenschappelijke samenwerkingen tussen onderzoekers en menselijke/computerinteracties, het faciliteren van hypothese-gedreven onderzoek en het vertalen van wetenschap naar verbeterde gezondheidszorg ten behoeve van patiënten.

Het FaceBase-consortium: een uitgebreide bron voor craniofaciale onderzoekers.

Het FaceBase-consortium, gefinancierd door het National Institute of Dental and Craniofacial Research, National Institutes of Health, is ontworpen om het begrip van de craniofaciale ontwikkelingsbiologie te versnellen door het genereren van uitgebreide databronnen die de onderzoeksgemeenschap versterken, het verkennen van high-throughput technologie, het bevorderen van nieuwe wetenschappelijke samenwerkingen tussen onderzoekers en menselijke/computerinteracties, het faciliteren van hypothese-gedreven onderzoek en het vertalen van wetenschap naar verbeterde gezondheidszorg ten behoeve van patiënten.

Het FaceBase-consortium bestaat uit tien onderling verbonden onderzoeks- en technologieprojecten met als doel het genereren van craniofaciale onderzoeksgegevens en technologie voor gebruik door de onderzoeksgemeenschap via een centraal gegevensbeheer en geïntegreerd bio-informatica centrum.

Het FaceBase-consortium: een uitgebreid programma ter bevordering van craniofaciaal onderzoek.

De door de FaceBase-projecten gegenereerde bronnen omvatten een aantal dynamische beeldvormingsmodaliteiten, genoomwijde associatiestudies, softwaretools voor het analyseren van menselijke gezichtsafwijkingen, gedetailleerde fenotypering, anatomische en moleculaire atlassen, globale en specifieke genexpressiepatronen, en transcriptionele profilering gedurende de embryonale en postnatale ontwikkeling in diermodellen en mensen.

De FaceBase-website (http://www.facebase.org) zal dienen als een webthuis voor deze inspanningen, met interactieve tools voor het verkennen van deze datasets, samen met discussieforums en andere diensten om samenwerking binnen de craniofaciale onderzoeksgemeenschap te ondersteunen en te bevorderen.<br>

Het NIH FACEBASE-consortium is mede opgericht om een centrale bron te creëren voor craniofaciale onderzoekers.

Deze FACEBASE-bron is ontworpen om ontdekkingen door de craniofaciale onderzoeksgemeenschap te bevorderen.

Wij introduceren de Ontologie van Craniofaciale Ontwikkeling en Malformatie (OCDM), een project van het door NIH gefinancierde FaceBase-consortium, met als doel gegevens te verzamelen van meerdere soorten, op niveaus variërend van genen tot grove anatomie, om de oorzaken van craniofaciale afwijkingen te begrijpen.

De OCDM is een project van het door NIDCR gesponsorde FaceBase-consortium, met als doel onderzoek naar de genetische en epigenetische oorzaken van specifieke craniofaciale afwijkingen te bevorderen en mogelijk te maken door het bieden van publiek toegankelijke, geïntegreerde craniofaciale gegevens.

Ons doel hier is het creëren van de Craniofaciale Human Development Ontology (CHDO) ter ondersteuning van de Ontologie van Craniofaciale Ontwikkeling en Malformatie (OCDM), die de infrastructuur biedt voor het integreren van meerdere en uiteenlopende craniofaciale gegevens die door FaceBase-onderzoekers zijn gegenereerd.<br>


Wat is TCGA2BED?

Answer: Methoden voor data-extractie en integratie worden essentieel om effectief toegang te krijgen tot en voordeel te halen uit de enorme hoeveelheden heterogene genomische en klinische data die steeds meer beschikbaar komen. TCGA2BED is een softwaretool om TCGA (The Cancer Genome Atlas) data te doorzoeken en op te halen, en deze om te zetten in het gestructureerde BED-formaat voor naadloos gebruik en integratie. Daarnaast ondersteunt het de conversie naar de standaardformaten CSV, GTF, JSON en XML. Verder breidt TCGA2BED TCGA-data uit met informatie die is geëxtraheerd uit andere genomische databases (d.w.z. NCBI Entrez Gene, HGNC, UCSC en miRBase).

TCGA2BED: extraheren, uitbreiden, integreren en bevragen van The Cancer Genome Atlas.

Methoden voor data-extractie en integratie worden essentieel om effectief toegang te krijgen tot en voordeel te halen uit de enorme hoeveelheden heterogene genomische en klinische data die steeds meer beschikbaar komen. In dit werk richten we ons op The Cancer Genome Atlas, een uitgebreide archief van tumorale data met de resultaten van high-throughput experimenten, voornamelijk Next Generation Sequencing, voor meer dan 30 kankertypen.RESULTATEN: We stellen TCGA2BED voor, een softwaretool om TCGA-data te doorzoeken en op te halen, en deze om te zetten in het gestructureerde BED-formaat voor naadloos gebruik en integratie. Daarnaast ondersteunt het de conversie naar de standaardformaten CSV, GTF, JSON en XML. Verder breidt TCGA2BED TCGA-data uit met informatie die is geëxtraheerd uit andere genomische databases (d.w.z. NCBI Entrez Gene, HGNC, UCSC en miRBase). We bieden ook een automatisch bijgewerkte datarepository aan met publiek beschikbare Copy Number Variation, DNA-methylatie, DNA-seq, miRNA-seq en RNA-seq (V1, V2) experimentele data van TCGA, omgezet in het BED-formaat, en hun bijbehorende klinische en biospecimen meta-data in attribuut-waarde tekstformaat.

In dit werk richten we ons op The Cancer Genome Atlas, een uitgebreide archief van tumorale data met de resultaten van high-throughput experimenten, voornamelijk Next Generation Sequencing, voor meer dan 30 kankertypen.
RESULTATEN: We stellen TCGA2BED voor, een softwaretool om TCGA-data te doorzoeken en op te halen, en deze om te zetten in het gestructureerde BED-formaat voor naadloos gebruik en integratie.

RESULTATEN We stellen TCGA2BED voor, een softwaretool om TCGA-data te doorzoeken en op te halen, en deze om te zetten in het gestructureerde BED-formaat voor naadloos gebruik en integratie.


Bevordert de menselijke lncRNA LINC-PINT tumorgenese?

Answer: Nee. LINC-PINT is downregulated in meerdere soorten kanker en werkt als een tumoronderdrukkende lncRNA door het invasieve fenotype van kankercellen te verminderen.

De menselijke lncRNA LINC-PINT remt de invasie van tumorcellen via een hoog geconserveerd sequentie-element.

Hier karakteriseren we de functie van de p53-gereguleerde menselijke lncRNA LINC-PINT in kanker. We ontdekken dat LINC-PINT downregulated is in meerdere soorten kanker en fungeert als een tumoronderdrukkende lncRNA door het invasieve fenotype van kankercellen te verminderen. Een analyse over soorten heen identificeert een hoog geconserveerd sequentie-element in LINC-PINT dat essentieel is voor zijn functie. Deze sequentie bemiddelt een specifieke interactie met PRC2, noodzakelijk voor de LINC-PINT-afhankelijke repressie van een pro-invasie genensignatuur gereguleerd door de transcriptiefactor EGR1.

Onze gegevens tonen aan dat Linc-pint-expressie lager is in plasmamonsters van PCa-patiënten dan van gezonde individuen, en geven aan dat plasmatische Linc-pint-niveaus gevoeliger zijn dan CA19-9 voor het detecteren van PCa.

Lage plasmatische Linc-pint-niveaus correleren met tumorrecidief, terwijl lage tumor Linc-pint-niveaus correleren met een slechte prognose voor PCa-patiënten na pancreatectomie.

Deze resultaten geven dus aan dat een lage plasmatische Linc-pint-expressie kan dienen als een minimaal invasieve biomarker voor vroege detectie van PCa, en dat lage Linc-pint-niveaus in PCa-tumoren gebruikt kunnen worden voor het voorspellen van de prognose van patiënten.<br>


Is LDB1-gemedieerde enhancer looping afhankelijk van cohesine?

Answer: Nee. LDB1-gemedieerde enhancer looping kan worden gevormd onafhankelijk van mediator en cohesine.

LDB1-gemedieerde enhancer looping kan worden gevormd onafhankelijk van mediator en cohesine.

Bovendien wijzen ENCODE-gegevens en onze chromatin immunoprecipitatie-resultaten erop dat cohesine vrijwel volledig afwezig is bij gevalideerde en voorspelde LDB1-gereguleerde erytroïde enhancer-genparen. Dus, lijnspecifieke factoren bemiddelen grotendeels enhancer-promoter looping in erytroïde cellen onafhankelijk van mediator en cohesine.


Beschrijf de verwonding van de verpleegsterselleboog.

Answer: De verpleegsterselleboog is een subluxatie van de radiuskop veroorzaakt door axiale tractie aan de gestrekte arm terwijl de onderarm gepronateerd is, waardoor de radiuskop kan verschuiven. De verpleegsterselleboog komt meestal voor bij jonge kinderen wanneer longitudinale tractie op de arm wordt uitgeoefend.

ACHTERGROND/DOEL: De verpleegsterselleboog komt meestal voor bij jonge kinderen wanneer longitudinale tractie op de arm wordt uitgeoefend.

De verpleegsterselleboog is een subluxatie van de radiuskop veroorzaakt door axiale tractie aan de gestrekte arm terwijl de onderarm gepronateerd is, waardoor de radiuskop kan verschuiven.

Een röntgenfoto van de rechterelleboog toonde een subluxatie van het ellebooggewricht zonder duidelijke fractuur.

ACHTERGROND: Getrokken elleboog (verpleegsterselleboog) is een veelvoorkomende verwonding bij jonge kinderen.

INLEIDING: Het verstrekken van een epidemiologische beschrijving van subluxatie van de radiuskop, ook bekend als verpleegsterselleboog, uit een database van bezoeken aan de spoedeisende hulp.

Bij gevallen van getrokken elleboog, ook bekend als verpleegsterselleboog of subluxatie van de radiuskop, wordt de diagnose meestal klinisch gesteld.

Verplaatsing van het annulaire ligament (ALD) – ook wel subluxatie van de radiuskop, verpleegsterselleboog of getrokken elleboog genoemd – kan succesvol worden gediagnosticeerd en behandeld via de telefoon door goed opgeleide medische professionals die niet-medische verzorgers instrueren.

Zes gevallen van subluxatie van de radiuskop ("verpleegsterselleboog, getrokken elleboog") bij baby's in de eerste 6 maanden van het leven worden gepresenteerd.

Een verpleegsterselleboog komt het vaakst voor bij tijdelijke longitudinale tractie van de gepronateerde onderarm en gestrekte elleboog, die kan worden teruggebracht door manipulatie zonder sedatie.

Uitzonderingen kunnen worden gemaakt in het geval van een verpleegsterselleboogletsel (subluxatie van de radiuskop; pronatie douloureuse; Chassaignac-letsel) met een ondubbelzinnige traumamechanisme waarbij geen röntgenfoto nodig is en bij zwaar verplaatste fracturen waarvoor één vlak voldoende kan zijn.

Behandeling van terugkerende verpleegsterselleboog (verplaatsing van het annulaire ligament) via de telefoon.

Verpleegsterselleboog (subluxatie van de radiuskop) is een veelvoorkomende pediatrische verwonding van de bovenste extremiteit die wordt gezien op de spoedeisende hulp en in de acute zorg.

Verpleegsterselleboog, ook bekend als getrokken elleboog of subluxatie van de radiuskop, kan het gevolg zijn van de hierboven beschreven specifieke activiteiten en is de meest voorkomende ontwrichtingsverwonding die door kinderartsen wordt behandeld.

Subluxatie van de radiuskop, of "verpleegsterselleboog," is een veelvoorkomende verwonding bij kinderen van 1 tot 4 jaar.

Acute interpositie van het annulaire ligament in het radiocapitellaire gewricht ("verpleegsterselleboog") is een veelvoorkomende verwonding bij kinderen jonger dan 5 jaar.

De verpleegsterselleboog komt meestal voor bij jonge kinderen wanneer longitudinale tractie op de arm wordt uitgeoefend. Verschillende manipulatieve manoeuvres zijn beschreven, hoewel de meest effectieve behandelmethode nog onduidelijk is. Het doel van deze systematische review en meta-analyse was om de twee meest uitgevoerde manoeuvres (supinatie-flexie en hyperpronatie) te vergelijken bij de behandeling van de verpleegsterselleboog.

Subluxatie van de radiuskop, ook bekend als 'getrokken elleboog', 'ontwrichte elleboog' of 'verpleegsterselleboog', is een van de meest voorkomende verwondingen van de bovenste extremiteit bij jonge kinderen en een veelvoorkomende reden voor een bezoek aan de Spoedeisende Hulp (SEH).


Wat is trismus?

Answer: Trismus wordt gedefinieerd als een beperkte mondopening als gevolg van een aandoening van het temporomandibulair gewricht.

Trismus wordt gekenmerkt door een verminderde mogelijkheid om de mond te openen, wat direct veel aspecten van het dagelijks leven beïnvloedt, zoals kauwen, slikken, spreken en het onderhouden van mondhygiëne.

Een mondopening van 35 mm of minder moet worden beschouwd als trismus.

ACHTERGROND Trismus duidt op een ernstig beperkte mondopening van welke etiologie dan ook.

Trismus is een beperking in het vermogen om de mond te openen.

ACHTERGROND: Trismus, een beperkte mondopening bij patiënten met hoofd- en halskanker, kan worden veroorzaakt door tumorinfiltratie in kauwspieren, door stralingsgeïnduceerde fibrose of littekenvorming na een operatie.

Trismus, dat wordt gedefinieerd als de beperkte mondopening of kaakbeweging als gevolg van een aandoening van het temporomandibulair gewricht (TMJ), is een van de mogelijke late complicaties van radiotherapie bij nasofaryngeaal carcinoom (NPC).

Bij patiënten met mondkanker kan trismus (maximale interincisale opening [MIO] <35 mm) zich ontwikkelen als gevolg van chirurgie en radiotherapie.


Wat is het werkingsmechanisme van Benralizumab?

Answer: Benralizumab is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam tegen de interleukine 5 receptor α dat eosinofielen direct en snel uitput, astma-exacerbaties vermindert en de longfunctie verbetert bij patiënten met ernstig eosinofiel astma.

Aangezien IL-5 een belangrijke rol speelt bij de rijping, overleving en migratie van eosinofielen, en daarmee bij de pathogenese van eosinofiel astma, zijn biotherapeutica ontwikkeld en/of op de markt gebracht die zich richten op IL-5/IL-5Rα, waaronder Mepolizumab, Reslizumab en Benralizumab.

Mepolizumab, reslizumab en benralizumab richten zich op IL-5, een sleutelcytokine voor eosinofielen.

Benralizumab is een gehumaniseerd, afucosyleerd, monoklonaal antilichaam tegen interleukine-5 receptor α, immunoglobuline G (IgG)1κ.

Er werd eerst een wereldwijde meta-analyse uitgevoerd, gevolgd door een indirecte vergelijking van elk IL-5-gerichte geneesmiddel: benralizumab, reslizumab en mepolizumab.

Deze omvatten monoklonale antilichamen tegen IL-5 of IL-5 receptor alfa (mepolizumab, reslizumab en benralizumab), IL-13 (lebrikizumab en tralokinumab), IL-4 receptor alfa (dupilumab), IgE (omalizumab), en anti-thymische stromale lymfopoëtine (tezepelumab) en kleine molecuultherapieën zoals prostaglandine D2-blokkers (fevipiprant en timapiprant).

Er is echter onderzoek gaande naar interleukine-gebaseerde monoklonale antilichamen zoals benralizumab, een anti-IL-5R monoklonaal antilichaam dat momenteel in fase III klinische ontwikkeling is.

ACHTERGROND: Benralizumab is een gehumaniseerd, anti-interleukine 5 receptor α monoklonaal antilichaam dat eosinofielen direct en snel uitput, astma-exacerbaties vermindert en de longfunctie verbetert bij patiënten met ernstig eosinofiel astma.

We onderzochten of benralizumab, een monoklonaal antilichaam gericht tegen de alfa-subunit van de interleukine-5 receptor dat de incidentie van astma-exacerbaties significant vermindert, ook effectief was als orale glucocorticoïd-spaartherapie bij patiënten die afhankelijk zijn van orale glucocorticoïden voor de behandeling van ernstig astma geassocieerd met eosinofilie.

Benralizumab – een gehumaniseerd mAb tegen IL-5Rα met verbeterde antilichaam-afhankelijke cellulaire cytotoxiciteit – een nieuwe benadering voor de behandeling van astma.

We beoordeelden de veiligheid en werkzaamheid van benralizumab, een monoklonaal antilichaam tegen interleukine-5 receptor α dat eosinofielen uitput via antilichaam-afhankelijke cellulaire cytotoxiciteit, bij patiënten met ernstig, onbeheerst astma met eosinofilie.

Hoewel eerdere monoklonale antilichamen tegen de IL-5 ligand inconsistente verbeteringen in astma-uitkomsten lieten zien, heeft benralizumab veelbelovende resultaten getoond.

Benralizumab is een monoklonaal antilichaam tegen de IL-5 receptor en heeft een verbeterde antilichaam-afhankelijke cellulaire cytotoxiciteitsfunctie.

Anti-IL-5-gebaseerde therapieën (mepolizumab en reslizumab zijn gehumaniseerde monoklonale antilichamen (hmAbs) die vrij IL-5 herkennen, benralizumab is een hmAb gericht tegen de α-subunit van de IL-5R) richten zich op de IL-5-signaleringsroute bij eosinofiel astma.

Benralizumab is een gehumaniseerd anti-IL5 receptor α (IL5Rα) monoklonaal antilichaam (mAb) met verbeterde (afucosylatie) antilichaam-afhankelijke cellulaire cytotoxiciteit (ADCC) functie.

ACHTERGROND: Benralizumab is een gehumaniseerd, afucosyleerd, anti-interleukine-5 receptor α monoklonaal antilichaam dat directe, snelle en bijna volledige uitputting van eosinofielen induceert.

Benralizumab is een monoklonaal antilichaam dat zich richt op interleukine-5 receptor α om bloed-eosinofielen uit te putten en de klinische uitkomsten van allergisch astma te verbeteren.

Deskundigenmening: Benralizumab heeft het voordeel ten opzichte van andere anti-IL-5 therapieën doordat het zich richt op de IL-5Rα zelf.

Benralizumab is een anti-interleukine-5 receptor α monoklonaal antilichaam dat bloed- en luchtweg-eosinofielen uitput.

ACHTERGROND Benralizumab is een anti-eosinofiel, anti-interleukine-5 receptor α monoklonaal antilichaam dat is aangetoond dat het astma-exacerbaties significant vermindert en de longfunctie verbetert bij patiënten met ernstig, onbeheerst astma.

Aangezien IL-5 betrokken is bij ziekten die worden gemedieerd door eosinofielen, is benralizumab een aantrekkelijke optie voor het beheer van astma.

INLEIDING Benralizumab is een monoklonaal antilichaam dat bindt aan de α-subunit van de receptor voor IL-5.

Benralizumab is een gehumaniseerd, afucosyleerd, anti-interleukine-5 receptor α, immunoglobuline G (IgG) 1 κ monoklonaal antilichaam.

In een fase 2b dosis-variërende studie wilden we de werkzaamheid en veiligheid beoordelen van benralizumab, een anti-interleukine 5 receptor α monoklonaal antilichaam dat bloed- en luchtweg-eosinofielen uitput, bij volwassenen met onbeheerst eosinofiel astma.

Benralizumab, een anti-interleukine-5 receptor α monoklonaal antilichaam, put bloed- en sputumeosinofielen uit.


Is er een verband tussen ERCC1-XPF en cohesine?

Answer: Ja. ERCC1-XPF werkt samen met CTCF en cohesine om de ontwikkelingsgerelateerde stillegging van geïmprinte genen te vergemakkelijken.

ERCC1-XPF werkt samen met CTCF en cohesine om de ontwikkelingsgerelateerde stillegging van geïmprinte genen te vergemakkelijken.

Met behulp van een in vivo biotinylatie-taggingbenadering bij muizen tonen we aan dat het nucleotide excisieherstel (NER) structuur-specifieke endonuclease ERCC1-XPF-complex interactie heeft met het insulator-bindende eiwit CTCF, de cohesine-subunits SMC1A en SMC3 en met MBD2; deze factoren colocaliseren met ATRX op de promotoren en controlegebieden (ICR's) van geïmprinte genen tijdens de postnatale leverontwikkeling. Verlies van Ercc1 of blootstelling aan MMC veroorzaakt de lokalisatie van CTCF naar heterochromatine, de dissociatie van het CTCF-cohesinecomplex en ATRX van promotoren en ICR's, veranderde histonmerken en de abnormale ontwikkelingsexpressie van geïmprinte genen zonder de DNA-methylatie te veranderen. We stellen voor dat ERCC1-XPF samenwerkt met CTCF en cohesine om de ontwikkelingsgerelateerde stillegging van geïmprinte genen te vergemakkelijken en dat aanhoudende DNA-schade chromatineveranderingen veroorzaakt die genexpressieprogramma's beïnvloeden die geassocieerd zijn met NER-aandoeningen.

We stellen voor dat ERCC1-XPF samenwerkt met CTCF en cohesine om de ontwikkelingsgerelateerde stillegging van geïmprinte genen te vergemakkelijken en dat aanhoudende DNA-schade chromatineveranderingen veroorzaakt die genexpressieprogramma's beïnvloeden die geassocieerd zijn met NER-aandoeningen.<br>

We stellen voor dat ERCC1-XPF samenwerkt met CTCF en cohesine om de ontwikkelingsgerelateerde stillegging van geïmprinte genen te vergemakkelijken en dat aanhoudende DNA-schade chromatineveranderingen veroorzaakt die genexpressieprogramma's beïnvloeden die geassocieerd zijn met NER-aandoeningen.|


Beschrijf de Match BAM to VCF (MBV) methode.

Answer: MBV (Match BAM to VCF) is een methode om snel foutieve monsterlabels op te lossen en kruisbesmetting tussen monsters en PCR-amplificatiebias te detecteren.

MBV: een methode om foutieve monsterlabels op te lossen en technische bias te detecteren in grote gecombineerde genotype- en sequencingassaydatasets.

Motivatie: Grote genomische datasets die genotype- en sequentiegegevens combineren, zoals voor de detectie van expression quantitative trait loci (eQTL), vereisen een perfecte overeenkomst tussen beide datatypes.
Resultaten: We beschreven hier MBV (Match BAM to VCF); een methode om snel foutieve monsterlabels op te lossen en kruisbesmetting tussen monsters en PCR-amplificatiebias te detecteren.
Beschikbaarheid en Implementatie: MBV is geïmplementeerd in C++ als een onafhankelijk onderdeel van het QTLtools softwarepakket, de binaire bestanden en broncodes zijn vrij beschikbaar op https://qtltools.github.io/qtltools/ .
Contact: olivier.delaneau@unige.ch of emmanouil.dermitzakis@unige.ch.
Aanvullende informatie: Aanvullende gegevens zijn beschikbaar op Bioinformatics online.

Resultaten We beschreven hier MBV (Match BAM to VCF); een methode om snel foutieve monsterlabels op te lossen en kruisbesmetting tussen monsters en PCR-amplificatiebias te detecteren.


Verbetert Evolocumab de cognitieve functie?

Answer: Nee, Evolocumab verbetert de cognitieve functie niet.

Conclusies In een gerandomiseerde studie met patiënten die ofwel evolocumab of placebo kregen naast statinetherapie, werd over een mediane periode van 19 maanden geen significant verschil in cognitieve functie tussen de groepen waargenomen.

Resultaten In totaal werden 1204 patiënten gevolgd gedurende een mediane periode van 19 maanden; de gemiddelde (±SD) verandering ten opzichte van de uitgangswaarde in de ruwe score voor de ruimtelijke werkgeheugenstrategie-index van executieve functie (primaire eindpunt) was -0,21±2,62 in de evolocumabgroep en -0,29±2,81 in de placebogroep (P<0,001 voor non-inferioriteit; P=0,85 voor superioriteit). Er waren geen significante verschillen tussen de groepen in de secundaire eindpunten van scores voor werkgeheugen (verandering in ruwe score, -0,52 in de evolocumabgroep en -0,93 in de placebogroep), episodisch geheugen (verandering in ruwe score, respectievelijk -1,53 en -1,53) of psychomotorsnelheid (verandering in ruwe score, respectievelijk 5,2 msec en 0,9 msec).


Kan een radiusfractuur carpaal tunnelsyndroom veroorzaken?

Answer: Ja, carpaal tunnelsyndroom is een veelvoorkomende complicatie die geassocieerd wordt met distale radiusfracturen.

Carpaal tunnelsyndroom (CTS) na distale radiusfracturen kan zich in 3 vormen voordoen: acuut, tijdelijk en vertraagd.

Complicaties werden gecategoriseerd als carpaal tunnelsyndroom, andere sensibiliteitsproblemen, peescomplicaties inclusief irritatie en ruptuur, diepe infecties, complex regionaal pijnsyndroom en niet-geïdentificeerde DRUJ- of scafolunaire problemen.

De totale complicatiegraad was 14,6% (95% BI 11,8-17,7) inclusief carpaal tunnelsyndroom of verandering in sensibiliteit in 5,2% en peescomplicaties in 4,7%.

ACHTERGROND: Hoewel medianuszenuwneuropathie en carpaal tunnelsyndroom (CTS) bekende complicaties zijn van zowel onbehandelde als acuut behandelde distale radiusfracturen, wordt medianuszenuwneuropathie na correctie van distale radius malunion niet vaak gerapporteerd in de handchirurgische literatuur.

Complicaties werden gedefinieerd als malunion, carpaal tunnelsyndroom, complex regionaal pijnsyndroom (CRPS), aanhoudende pijn en subjectieve cosmetische misvorming van de pols.

Carpaal tunnelsyndroom is een veelvoorkomende complicatie geassocieerd met distale radiusfracturen.

De patiënt had ook kleine complicaties van irritatie van de flexorpees van de pink en carpaal tunnelsyndroom. Zij onderging implantaatverwijdering en carpaal tunnel release na 8 maanden.

Acuut meervoudig letsel van de flexorpezen en carpaal tunnelsyndroom na open distale radiusfractuur.

Carpaal tunnelsyndroom is een veelvoorkomende aandoening en een goed erkend fenomeen na een distale radiusfractuur.

Wij rapporteren de incidentie van laat optredend postoperatief carpaal tunnelsyndroom (laat carpaal tunnelsyndroom) en late medianuszenuwneuropathie na volaire plaatfixatie van distale radiusfractuur door een retrospectieve studie uit te voeren op volaire plaatfixatie voor distale radiusfractuur uitgevoerd tussen 2002 en 2006.

Carpaal tunnelsyndroom na distale radiusfractuur.

[Case-control studie over resectie van het transversale carpale ligament ter preventie van vertraagd carpaal tunnelsyndroom na distale radiusfractuur].

Handverdoofdheid en carpaal tunnelsyndroom na volaire plaatfixatie van distale radiusfractuur.

Vertraagd carpaal tunnelsyndroom dat zich presenteert nadat een distale radiusfractuur is genezen, wordt het beste op standaard wijze behandeld.

Als goed bekende en geaccepteerde technieken voor carpaal tunnel release geloven wij dat de in dit artikel beschreven technieken een haalbaar alternatief bieden voor carpaal tunnel release in de context van fixatie van distale radiusfractuur; met de toegevoegde voordelen van de oorspronkelijke minimaal invasieve technieken.

Carpaal tunnelsyndroom na fractuur van de distale radius is een bekende complicatie bij volwassenen, maar bij kleine kinderen is carpaal tunnelsyndroom uiterst zeldzaam.

Carpaal tunnelsyndroom en distale radiusfracturen.


Kan Logic Alignment Free (LAF) worden gebruikt voor de classificatie van bacteriële genomen?

Answer: Ja. Logic Alignment Free (LAF), een methode die alignment-vrije technieken combineert met regelgebaseerde classificatie-algoritmen, kan worden gebruikt om biologische monsters aan hun taxa toe te wijzen.

LAF: Logic Alignment Free en de toepassing ervan op de classificatie van bacteriële genomen.

In dit artikel presenteren we Logic Alignment Free (LAF), een methode die alignment-vrije technieken combineert met regelgebaseerde classificatie-algoritmen om biologische monsters aan hun taxa toe te wijzen. Deze methode zoekt naar een minimale subset van k-mers waarvan de relatieve frequenties worden gebruikt om classificatiemodellen te bouwen als disjunctieve-normale-vorm logische formules (als-dan regels). We passen LAF met succes toe op de classificatie van bacteriële genomen naar hun overeenkomstige taxonomie. In het bijzonder slagen we erin betrouwbare classificaties te verkrijgen op verschillende taxonomische niveaus door een handvol regels te extraheren, elk gebaseerd op de frequentie van slechts enkele k-mers. State-of-the-art methoden om de frequentie van k-mers aan te passen aan de karakterverdeling van de onderliggende genomen hebben een verwaarloosbare impact op de classificatieprestaties, wat suggereert dat het signaal van elke klasse sterk is en dat LAF effectief is in het identificeren ervan.


Is het Marfan-syndroom geassocieerd met chordaruptuur?

Answer: Ja, chordaruptuur is beschreven bij patiënten met het Marfan-syndroom.

Reparatie van de mitralisklep bij kinderen met het Marfan-syndroom is vooral moeilijk vanwege de aanwezigheid van een gegeneraliseerde bindweefselstoornis, die kan leiden tot toekomstige verlenging en ruptuur van chordae tendineae die bij de mitralisklep-reparatie nog niet waren aangedaan.

Mitralisklepinsufficiëntie werd veroorzaakt door annulusdilatatie bij alle patiënten, door klepbladprolaps bij vijf patiënten, en door chordaruptuur als gevolg van endocarditis bij twee patiënten.

Perioperatieve coronaire spasmen bij een gewijzigde Bentall-operatie voor annulo-aortale ectasie bij het Marfan-syndroom. Een casusrapport van perioperatieve chordaruptuur van de mitralisklep.

Bij een gewijzigde Bentall-operatie (button-techniek) trad perioperatief een ernstige coronaire spasme op ondanks het preventieve gebruik van nitroglycerine-infuus, wat leidde tot ernstige ventriculaire fibrillatie en daaropvolgende chordaruptuur van de mitralisklep met Sellers IV insufficiëntie.

Het is de moeite waard dit geval te rapporteren vanwege zeldzaamheden zoals het Marfan-syndroom in combinatie met Prinzmetal's variant angina, perioperatieve coronaire spasmen bij een gewijzigde Bentall-operatie, en perioperatieve chordaruptuur van de mitralisklep en progressie van mitralisklepinsufficiëntie.

De vier belangrijkste complicaties - plotselinge dood, infectieuze endocarditis, spontane ruptuur van chordae tendineae en progressieve mitralisklepinsufficiëntie - worden onderzocht. Geassocieerde hartaandoeningen, zoals het Marfan-syndroom, ostium secundum atriumseptumdefect en atherosclerotische coronaire hartziekte, worden besproken, en een sectie over behandeling richt zich vooral op profylaxe tegen infectieuze endocarditis en de behandeling van hartritmestoornissen en pijn op de borst.

Acute mitralisklepinsufficiëntie door chordaruptuur bij een patiënt met neonataal Marfan-syndroom veroorzaakt door een deletie in exon 29 van het FBN1-gen.

Totale chordale augmentatie bij een kind met het Marfan-syndroom en ernstige mitralisklepinsufficiëntie.


Wat is het werkingsmechanisme van Fremanezumab?

Answer: Fremanezumab is een monoklonaal antilichaam gericht tegen calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP). Het is aangetoond effectief te zijn voor migrainepreventieve therapie. Drie andere monoklonale antilichamen die de CGRP-route targeten zijn eptinezumab, erenumab en galcanezumab.

DOEL VAN DE REVIEW: De resultaten van fase 2 gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken voor de preventie van episodische en chronische migraine, die de werkzaamheid en veiligheid aantonen van vier mAbs die de calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP) route targeten [ALD403 (eptinezumab), AMG334 (erenumab), LY2951742 (galcanezumab) en TEV48125 (fremanezumab)], zijn recentelijk gepubliceerd, en fase 3 onderzoeken zijn in uitvoering.

Selectieve remming van trigeminovasculaire neuronen door Fremanezumab: een gehumaniseerd monoklonaal anti-CGRP antilichaam.

Recentelijk werd een nieuwe klasse van dergelijke geneesmiddelen, gehumaniseerde anti-CGRP monoklonale antilichamen (CGRP-mAbs), effectief bevonden in het verminderen van de frequentie van migraine. Het doel van deze studie was beter te begrijpen hoe het CGRP-mAb fremanezumab (TEV-48125) meningeale sensorische paden moduleert.

ACHTERGROND: Fremanezumab (voorheen TEV-48125) is een monoklonaal antilichaam gericht tegen calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP), een gevalideerd doelwit voor migrainepreventieve therapie.

Fremanezumab - een gehumaniseerd monoklonaal anti-CGRP antilichaam - remt dun gemyeliniseerde (Aδ) maar niet ongemyeliniseerde (C) meningeale nociceptoren.

Als nieuwe benadering voor de behandeling van migraine zijn gehumaniseerde anti-CGRP monoklonale antilichamen (CGRP-mAbs) ontwikkeld om de beschikbaarheid van CGRP te verminderen, en bleken effectief in het verminderen van de frequentie van chronische en episodische migraine. We hebben recentelijk het effect van fremanezumab (TEV-48125), een CGRP-mAb, getest op de activiteit van tweede-orde trigeminovasculaire dorsale hoorn neuronen die perifere input ontvangen van de craniale dura, en vonden een selectieve remming van de hoogdrempelige maar niet van de breed dynamische klasse neuronen. Om de basis van dit selectieve remmende effect te onderzoeken en het werkingsmechanisme van CGRP-mAbs verder te verkennen, testten we het effect van fremanezumab op de door corticale spreading depression opgewekte activatie van mechanosensitieve primaire afferente meningeale nociceptoren die de craniale dura innerveren, met behulp van single-unit registratie in het trigeminusknoop van geanesthetiseerde mannelijke ratten.

Discussie Klinische gegevens uit fase II en III onderzoeken van de vier monoklonale antilichamen die de CGRP-route targeten: Eptinezumab, erenumab, fremanezumab en galcanezumab, tonen gezamenlijk een positief effect in de preventieve behandeling van episodische en chronische migraine.

Achtergrond Fremanezumab, een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam gericht tegen calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP), wordt onderzocht als preventieve behandeling voor migraine.


Is trastuzumab-geassocieerde cardiotoxiciteit omkeerbaar?

Answer: Cardiotoxiciteit is een potentieel bijeffect van trastuzumab, dat zich uit als een asymptomatische daling van de ejectiefractie van de linker ventrikel of zelden als grotendeels omkeerbaar symptomatisch hartfalen (HF). De vermindering van de hartfunctie door trastuzumab is meestal omkeerbaar, maar sommige patiënten, vooral degenen met cardiale risicofactoren, kunnen zelden chronisch hartfalen of een langdurige vermindering van de ejectiefractie van de linker ventrikel ervaren.

Hoewel de vermindering van de hartfunctie door trastuzumab meestal omkeerbaar is, kunnen sommige patiënten, vooral die met cardiale risicofactoren, zelden chronisch hartfalen of een langdurige vermindering van de ejectiefractie van de linker ventrikel ervaren.

Wij rapporteren het zeldzame geval van een vrouw zonder cardiale risicofactoren met gemetastaseerde borstkanker die langdurige onomkeerbare cardiotoxiciteit ervoer na het stoppen van de trastuzumabtherapie.

Langdurige onomkeerbare trastuzumab-geïnduceerde cardiotoxiciteit bij gemetastaseerde borstkanker bij een patiënt zonder cardiale risicofactoren.

Net als bij eerdere waarnemingen bij borstkanker is TIC bij maagkankerpatiënten niet frequent en omkeerbaar.

ACHTERGROND: Trastuzumab richt zich op de humane epidermale groeifactor receptor-2 (HER2). Cardiotoxiciteit is een potentieel bijeffect, dat zich uit als een asymptomatische daling van de ejectiefractie van de linker ventrikel of zelden als grotendeels omkeerbaar symptomatisch hartfalen (HF).

Bovendien hebben recente retrospectieve studies een verhoogde incidentie van hartfalen en/of cardiomyopathie aangetoond bij patiënten behandeld met trastuzumab, die vele jaren na het beëindigen van de therapie kunnen aanhouden, wat suggereert dat de bijwerkingen niet altijd omkeerbaar zijn zoals aanvankelijk werd voorgesteld.

Trastuzumab-geïnduceerde cardiotoxiciteit kan omkeerbaar zijn.

ACHTERGROND: Trastuzumab, een HER2 monoklonaal antilichaam, heeft het vooruitzicht voor patiënten met het agressieve HER2-positieve borstkankertype veranderd. Trastuzumab versterkt de cardiotoxische effecten van anthracyclines, maar men denkt dat het effect ten minste gedeeltelijk omkeerbaar is.

CONCLUSIES: LV-dilatatie en subklinische vermindering van de hartfunctie blijven >2 jaar na het einde van anthracycline- en trastuzumabbehandeling aanwezig, zonder significante verbetering na het stoppen van trastuzumab, wat wijst op langdurige onderliggende hartschade en remodeling.

Omdat trastuzumab-gerelateerde cardiotoxiciteit omkeerbaar is, zijn inspanningen nodig om de adequaatheid van cardiale monitoring te verbeteren, vooral bij kwetsbare populaties.

CONCLUSIE: PHARE bevestigt dat de incidentie van cardiale eindpunten laag blijft en meestal omkeerbaar is na trastuzumab.

Verschillende borstkankertherapieën kunnen leiden tot cardiovasculaire toxiciteit: geneesmiddelen zoals anthracyclines kunnen permanente schade veroorzaken, anti-HER2 middelen kunnen tijdelijke en omkeerbare cardiale disfunctie veroorzaken en andere, zoals die gebruikt in endocriene therapie, verstoren voornamelijk het lipidenmetabolisme.

ACHTERGROND: Hoewel bekend is dat trastuzumab cardiotoxiciteit veroorzaakt, zijn de omvang en omkeerbaarheid nog steeds onderwerp van discussie.

Trastuzumab-geïnduceerde cardiotoxiciteit kan omkeerbare schade veroorzaken die meestal tijdelijk is en verbetert na het stoppen van trastuzumab.

De cardiotoxiciteit van trastuzumab verschilt ook van de traditionele door chemotherapie geïnduceerde cardiotoxiciteit doordat deze ten minste gedeeltelijk omkeerbaar lijkt te zijn, niet gerelateerd aan de cumulatieve dosis, en herbehandeling over het algemeen wordt verdragen.

Het is opmerkelijk dat de cardiotoxiciteit over het algemeen omkeerbaar is en meestal kan worden beheerd met standaard medische behandeling.

Hoewel in de meeste gevallen omkeerbaar, leidt cardiotoxiciteit vaak tot het stoppen van trastuzumab.

De cardiale disfunctie geassocieerd met trastuzumab is meestal omkeerbaar na het stoppen van de behandeling en het starten van standaard medische therapie voor CHF.

Er zijn eerder twee categorieën van cardiotoxische bijwerkingen van antineoplastische geneesmiddelen voorgesteld: Type I cardiotoxiciteit, gedefinieerd als permanente cardiotoxiciteit, wordt meestal veroorzaakt door anthracyclines; Type II cardiotoxiciteit, beschouwd als omkeerbare cardiotoxiciteit, wordt voornamelijk gerelateerd aan monoklonale antilichamen.

De langetermijnbetekenis van deze gebeurtenissen, waarbij bekende cardiotoxische effecten van anthracyclines worden geïsoleerd van die van trastuzumab, en de geschiktheid om trastuzumab-gerelateerde cardiotoxiciteit als omkeerbaar te bestempelen in plaats van als respons op het stoppen van trastuzumab en hartfalenmedicatie, blijven onderwerpen van discussie.

De LVEF verbeterde bij de meeste patiënten, ongeacht of trastuzumab werd voortgezet of niet.
CONCLUSIES: Verminderde LVEF tijdens trastuzumabtherapie komt vaak voor en is meestal omkeerbaar.

Omkeerbare cardiotoxiciteit bij een 54-jarige vrouw behandeld met trastuzumab.

Omkeerbaarheid van trastuzumab-gerelateerde cardiotoxiciteit: nieuwe inzichten gebaseerd op het klinische verloop en de respons op medische behandeling.

Type II cardiale veranderingen treden op bij patiënten behandeld met trastuzumab, die niet dosisgerelateerd lijken te zijn, niet geassocieerd zijn met histologische veranderingen en over het algemeen omkeerbaar zijn.


Wat is de rol van nimotuzumab bij de behandeling van pontiene gliomen?

Answer: Nimotuzumab (een monoklonaal antilichaam tegen EGFR) wordt gebruikt voor de behandeling van pontiene gliomen. Nimotuzumab is een zeer goed verdragen medicijn met aanvaardbare toxiciteit, en het kan veelbelovend zijn in combinatiebehandelingen. Klinische onderzoeken die de werkzaamheid van nimotuzumab evalueren, zijn gaande.

Gerichte therapieprotocollen omvatten bestralingstherapie samen met behandeling met erlotinib, cilengitide, of een combinatie van nimotuzumab en vinblastine.

We vonden dat nimotuzumab met of zonder radiotherapie, chemotherapie bij nieuw gediagnosticeerde of terugkerende HGG, zoals glioblastoma multiforme (GBM), anaplastische astrocytomen (AA), en diffuse intrinsieke pontiene glioma (DIPG), mogelijk de responsratio of de overlevingstijd kan verbeteren. Concluderend is nimotuzumab een zeer goed verdragen medicijn met aanvaardbare toxiciteit, en het kan veelbelovend zijn in combinatiebehandelingen.

De tijd tot progressie na aanvang van nimotuzumab bij de 4 patiënten met stabiele ziekte (SD) of beter bij week 18 was respectievelijk 119, 157, 182 en 335 dagen. De mediane overlevingstijd was 3,2 maanden. Twee patiënten leefden 663 en 481 dagen vanaf het begin van nimotuzumab. CONCLUSIES: Bescheiden activiteit van nimotuzumab bij DIPG, wat eerder is aangetoond, werd bevestigd: een kleine subset van DIPG-patiënten leek te profiteren van anti-EGFR-antilichaambehandeling.

Bovendien kreeg 1 patiënt nimotuzumab eenmaal per week.

Bevindingen over de rol van EGFR-signaaltransductie bij het ontstaan van kinderlijke DIPG leidden tot het gebruik van nimotuzumab, een monoklonaal antilichaam tegen EGFR.

De combinatie nimotuzumab/vinorelbine werd zeer goed verdragen, zonder acute bijwerkingen.

Deze strategie leverde interessante resultaten op en verdient verder onderzoek.

Het combineren van craniospinale bestraling (CSI) met gelijktijdige temozolomide- en nimotuzumabtherapie kan de tumorcontrole en de algehele overleving licht verbeteren.

Hier beschrijven we het geval van een 8-jarig meisje met primair gemetastaseerde DIPG die craniospinale radiotherapie, een lokale boost, en gelijktijdige temozolomide- en nimotuzumabbehandeling kreeg op basis van een individuele therapieaanbeveling.

De meest gebruikte geneesmiddelen waren etoposide (14), bevacizumab (13), irinotecan (13), nimotuzumab (13) en valproïnezuur (13).

Recente studies over nimotuzumab geven de reden aan voor het ontbreken van toxiciteit, wat het meest aantrekkelijke argument is voor het klinisch gebruik naast de bescheiden werkzaamheid.

Er lopen ook studies bij pediatrische HGG met 2 EGFR-remmers: cetuximab en nimotuzumab.

Craniospinale bestraling met gelijktijdige temozolomide- en nimotuzumabtherapie bij een kind met primair gemetastaseerde diffuse intrinsieke pontiene glioma. Een behandeling op compassievolle basis.


Beschrijf annotatr

Answer: Analyse van next-generation sequencing-gegevens resulteert vaak in een lijst van genomische regio's. Deze kunnen differentieel gemethyleerde CpG's/regio's, bindingsplaatsen voor transcriptiefactoren, interacterende chromatine-regio's of GWAS-geassocieerde SNP's omvatten, onder andere. Een veelvoorkomende analysetrap is het annoteren van dergelijke genomische regio's met genomische annotaties (promoters, exonen, enhancers, enz.). Het annotatr Bioconductor-pakket vat annotaties van genomische regio's flexibel en snel samen en maakt grafieken. Het annotatr-pakket rapporteert alle kruisingen van regio's en annotaties, wat een beter begrip geeft van de genomische context van de regio's.

Analyse van next-generation sequencing-gegevens resulteert vaak in een lijst van genomische regio's. Deze kunnen differentieel gemethyleerde CpG's/regio's, bindingsplaatsen voor transcriptiefactoren, interacterende chromatine-regio's of GWAS-geassocieerde SNP's omvatten, onder andere. Een veelvoorkomende analysetrap is het annoteren van dergelijke genomische regio's met genomische annotaties (promoters, exonen, enhancers, enz.). Bestaande tools zijn beperkt door een gebrek aan annotatiebronnen en flexibele opties, de tijd die het kost om regio's te annoteren, een kunstmatige één-op-één regio-naar-annotatie mapping, een gebrek aan visualisatieopties om data gemakkelijk samen te vatten, of een combinatie daarvan.Resultaten: We hebben het annotatr Bioconductor-pakket ontwikkeld om annotaties van genomische regio's flexibel en snel samen te vatten en te plotten. Het annotatr-pakket rapporteert alle kruisingen van regio's en annotaties, wat een beter begrip geeft van de genomische context van de regio's. Er zijn diverse grafiekfuncties geïmplementeerd om numerieke of categorische data die aan de regio's zijn gekoppeld gemakkelijk te plotten over de annotaties heen, en over annotatiekruisingen, wat inzicht geeft in hoe kenmerken van de regio's verschillen tussen de annotaties. We tonen aan dat annotatr tot 27× sneller is dan vergelijkbare R-pakketten. Over het geheel genomen maakt annotatr een rijkere biologische interpretatie van experimenten mogelijk.

Over het geheel genomen maakt annotatr een rijkere biologische interpretatie van experimenten mogelijk.
Beschikbaarheid en implementatie: http://bioconductor.org/packages/annotatr/ en https://github.com/rcavalcante/annotatr.
Contact: rcavalca@umich.edu.
Aanvullende informatie: Aanvullende gegevens zijn beschikbaar op Bioinformatics online.

Bestaande tools zijn beperkt door een gebrek aan annotatiebronnen en flexibele opties, de tijd die het kost om regio's te annoteren, een kunstmatige één-op-één regio-naar-annotatie mapping, een gebrek aan visualisatieopties om data gemakkelijk samen te vatten, of een combinatie daarvan.
Resultaten: We hebben het annotatr Bioconductor-pakket ontwikkeld om annotaties van genomische regio's flexibel en snel samen te vatten en te plotten.

Resultaten We hebben het annotatr Bioconductor-pakket ontwikkeld om annotaties van genomische regio's flexibel en snel samen te vatten en te plotten.


Wat is de ziekte van Blount?

Answer: De ziekte van Blount (tibia vara) is een progressieve vorm van genu varum door asymmetrische remming van het posteromediale gedeelte van de proximale tibiale epifyse. Het veroorzaakt genu varum en interne tibiale torsie. Het is de meest voorkomende oorzaak van pathologisch genu varum bij kinderen en adolescenten.

Geleide groei voor tibia vara (ziekte van Blount).

De ziekte van Blount wordt vaak toegeschreven aan een intrinsiek, idiopathisch defect in de posteromediale proximale tibiale groeischijf, wat leidt tot progressieve kromming van het been, naar binnen gedraaide voeten en laterale kniestuwing.

De ziekte van Blount is een zeldzame aandoening van de posteromediale proximale tibiale groeischijf.

De ziekte van Blount is een progressieve vorm van genu varum door asymmetrische remming van het posteromediale gedeelte van de proximale tibiale epifyse.

Infantiele ziekte van Blount is een aandoening die genu varum en interne tibiale torsie veroorzaakt.

De ziekte van Blount, of tibia vara, is de meest voorkomende oorzaak van pathologisch genu varum bij kinderen en adolescenten.

In een poging om de postoperatieve uitkomsten te verbeteren en bekende neurologische complicaties te verminderen, gebruikten we discrete multimodaliteitsopname- en stimulatiemodellen om gebieden van motorische en sensorische functie te identificeren bij achttien (18) pediatrische patiënten met Tibia Vara (ziekte van Blount).

Late onset tibia vara of ziekte van Blount is de meest voorkomende oorzaak van pathologisch genu varum bij kinderen en adolescenten.

DOEL: Schuine proximale tibiale osteotomie is een nuttige optie voor het corrigeren van deformiteiten geassocieerd met de ziekte van Blount (tibia vara).

INLEIDING: In stadium 1 van alle momenteel geaccepteerde classificaties voor infantiele tibia vara is de diagnose moeilijk te stellen tussen fysiologische kromming en echte ziekte van Blount.

ACHTERGROND: De ziekte van Blount is een multiplanare deformiteit die de pediatrische populatie treft en leidt tot varus uitlijning van de onderste extremiteiten.

In 1937 beschreef Blount een serie van 28 patiënten met 'Tibia vara'. Sindsdien zijn een aantal deformiteiten in de tibia en de femur beschreven in verband met deze aandoening.

Een LSG werd uitgevoerd bij een 10-jarige jongen, met een body mass index (BMI) van 42, die de ziekte van Blount (tibia vara) had met ernstige pijn in de kniegewrichten, waardoor hij rolstoelgebonden was.

Een overzicht van de Engelstalige literatuur over de ziekte van Blount (osteochondrosis deformans tibiae; tibia vara) toonde aan dat twee vormen van de ziekte worden erkend, infantiel en adolescent.

<b>ACHTERGROND</b>: De ziekte van Blount is een multiplanare deformiteit die de pediatrische populatie treft en leidt tot varus uitlijning van de onderste extremiteiten.

De ziekte van Blount kan worden gedefinieerd als idiopathische proximale tibiale vara.

ACHTERGROND De ziekte van Blount is een multiplanare deformiteit die de pediatrische populatie treft en leidt tot varus uitlijning van de onderste extremiteiten.

De ziekte van Blount of congenitale tibia vara is een klinische entiteit die wordt gekenmerkt door tibia kromming, tibia torsie en beakvorming van de mediale tibia metafyse op een gewone röntgenfoto.

Gezien het spontane herstel van alle onderzochte patiënten, moet worden getwijfeld of een diagnose van infantiele tibia vara in de vroege kinderjaren kan worden gesteld, en of infantiele ziekte van Blount een op zichzelf staande diagnose is.

INLEIDING In stadium 1 van alle momenteel geaccepteerde classificaties voor infantiele tibia vara is de diagnose moeilijk te stellen tussen fysiologische kromming en echte ziekte van Blount.

Een familie wordt beschreven met infantiele ziekte van Blount (tibia vara) volgens een autosomaal dominante overervingswijze.

Biochemische waarnemingen bij de ziekte van Blount (infantiele tibia vara).


Beschrijf het werkingsmechanisme van Nusinersen.

Answer: Nusinersen is een gemodificeerd antisense oligonucleotide dat bindt aan een specifieke sequentie in het intron, stroomafwaarts van exon 7 op het pre-messenger ribonucleïnezuur (pre-mRNA) van het SMN2-gen. Dit moduleert het splicen van het SMN2 mRNA-transcript om exon 7 op te nemen, waardoor de productie van het volledige SMN-eiwit toeneemt. Het is goedgekeurd voor de behandeling van spinale musculaire atrofie.

In 2016 keurde de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) Exondys 51 (eteplirsen) en Spinraza (nusinersen) goed, respectievelijk de eerste exon skipping- en exon inclusie-medicijnen, voor de behandeling van patiënten met Duchenne spierdystrofie (DMD) en spinale musculaire atrofie (SMA).

Opmerkelijk is dat het eerste nieuwe oligonucleotide-gebaseerde geneesmiddel gericht op het centrale zenuwstelsel (CZS) (nusinersen/Spinraza) eind 2016 werd goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) en dat verschillende andere verbindingen zich in gevorderde klinische onderzoeken bevinden.

Nusinersen (SPINRAZA™) is een gemodificeerd antisense oligonucleotide dat bindt aan een specifieke sequentie in het intron, stroomafwaarts van exon 7 op het pre-messenger ribonucleïnezuur (pre-mRNA) van het SMN2-gen. Dit moduleert het splicen van het SMN2 mRNA-transcript om exon 7 op te nemen, waardoor de productie van het volledige SMN-eiwit toeneemt.

Nusinersen is een antisense oligonucleotide dat gericht is op de intronische splicing silencer N1 (ISS-N1), ontdekt in 2004 aan de University of Massachusetts Medical School.

Spinraza™ toonde zeer veelbelovende resultaten in alle fasen van de klinische ontwikkeling en werd op 23 december 2016 goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA). Spinraza™ is de eerste door de FDA goedgekeurde behandeling voor SMA en het eerste antisense geneesmiddel dat de expressie van een volledig functioneel eiwit herstelt via splicingcorrectie.

Nusinersen is specifiek ontworpen om het splicen van SMN2 pre-mRNA te wijzigen en zo de hoeveelheid functioneel survival motor neuron (SMN) eiwit te verhogen die tekortschiet bij patiënten met spinale musculaire atrofie.
METHODE: Deze open-label, fase 2, dosisoplopende klinische studie beoordeelde de veiligheid en verdraagbaarheid, farmacokinetiek en klinische werkzaamheid van meerdere intrathecale doses nusinersen (6 mg en 12 mg dosis equivalenten) bij patiënten met infantiele spinale musculaire atrofie.

Nusinersen is een antisense oligonucleotide geneesmiddel dat het pre-messenger RNA-splicen van het SMN2-gen modificeert en zo de productie van volledig SMN-eiwit bevordert.
METHODE: We voerden een gerandomiseerde, dubbelblinde, sham-gecontroleerde, fase 3 werkzaamheids- en veiligheidsstudie uit van nusinersen bij zuigelingen met spinale musculaire atrofie.

DOELSTELLING Om de veiligheid, verdraagbaarheid, farmacokinetiek en voorlopige klinische werkzaamheid van intrathecale nusinersen (voorheen ISIS-SMNRx), een antisense oligonucleotide ontworpen om het splicen van SMN2 mRNA te wijzigen, te onderzoeken bij patiënten met spinale musculaire atrofie in de kindertijd (SMA).

Met de recente goedkeuring door de Amerikaanse Food and Drug Administration van nusinersen (Spinraza) is het potentieel voor correctie van SMN2 exon 7 splicing als therapie voor SMA bevestigd.


Beschrijf het King–Kopetzky-syndroom.

Answer: Het belangrijkste symptoom van personen die lijden aan het King-Kopetzky-syndroom (Obscure Auditieve Dysfunctie) is een waargenomen moeilijkheid bij het herkennen en begrijpen van spraak in rumoerige omgevingen. Bij sommige patiënten kunnen kleine stoornissen in de auditieve functie, bijvoorbeeld een verslechterde signaal-ruisverhouding voor spraak, worden aangetoond; bij anderen zijn alle gehoormetingen normaal.

Ten minste 10% van de mensen die hulp zoeken vanwege gehoorproblemen blijkt normale gehoordrempels te hebben. Deze gevallen worden klinisch gecategoriseerd als King-Kopetzky-syndroom (KKS), obscure auditieve dysfunctie (OAD) of auditieve verwerkingsstoornis (APD).

Ziektepercepties en gehoorproblemen bij het King-Kopetzky-syndroom: wat bepaalt het zoeken naar hulp?

De huidige studie onderzocht ziektepercepties van gehoorproblemen onder honderd deelnemers die aangaven gehoorproblemen te ervaren ondanks normale audiometrische drempels. Deze ervaring wordt aangeduid als King-Kopetzky-syndroom (KKS), obscure auditieve dysfunctie (OAD) of auditieve verwerkingsstoornis (APD).

Het belangrijkste symptoom van personen die lijden aan het King-Kopetzky-syndroom is een waargenomen moeilijkheid bij het herkennen en begrijpen van spraak in rumoerige omgevingen. Bij sommige patiënten kunnen kleine stoornissen in de auditieve functie, bijvoorbeeld een verslechterde signaal-ruisverhouding voor spraak, worden aangetoond; bij anderen zijn alle gehoormetingen normaal.

King Kopetzky-syndroom (KKS) is een veelvoorkomende aandoening waarbij personen met normale audiogrammen klagen over gehoorproblemen, vooral op drukke plaatsen.

King-Kopetzky-syndroom (Obscure Auditieve Dysfunctie, OAD) wordt erkend als een klinisch onderscheiden aandoening in audiologische en KNO-klinieken. Het wordt gekenmerkt door normale gehoordrempels bij zuivere toon audiometrie (PTA), maar klachten over moeilijkheden met spraakbegrip in aanwezigheid van achtergrondgeluid.

King-Kopetzky-syndroom wordt gekenmerkt door auditieve beperkingen met een klinisch normale gehoordrempel. De belangrijkste gerapporteerde beperking is het horen van spraak in aanwezigheid van achtergrondgeluid.

Gehoorklachten van patiënten met het King-Kopetzky-syndroom (obscure auditieve dysfunctie).

De belangrijkste bevindingen zijn dat klachten vaak gericht waren op de categorieën 'live spraak' en 'elektronische spraak' moeilijkheden bij patiënten met het King-Kopetzky-syndroom, met name de auditieve moeilijkheden bij spraak in lawaai en groepsgesprekken.

Afname in DPOAE-niveau lijkt bewijs te leveren van een lichte cochleaire pathologie en biedt een pathologische basis voor de moeilijkheid om spraak te horen in aanwezigheid van achtergrondgeluid, wat kenmerkend is voor het King-Kopetzky-syndroom.<br>

De aandoening waarbij personen met normale zuivere toon audiogrammen klagen over gehoorproblemen, vooral in aanwezigheid van achtergrondgeluid (normale zuivere toon audiogrammen), heeft verschillende namen gehad. De huidige term King-Kopetzky-syndroom werd bedacht door Hinchcliffe in 1992. Dit is een veelvoorkomende aandoening die wordt gerapporteerd bij 5 - 10% van degenen die klinieken bezoeken met klachten over gehoorproblemen. Een dominante genetische oorzaak is gevonden bij een deel van de gevallen. Het kan geassocieerd zijn met lichte perifere of centrale auditieve dysfunctie, en vaak vertonen de individuen angstige of depressieve persoonlijkheden.


Wat is het 959 Nematode Genomes-initiatief?

Answer: Het stam Nematoda is rijk en divers en van belang voor een breed scala aan onderzoeksgebieden, van basisbiologie tot ecologie en parasitaire ziekten. Voor al deze gemeenschappen is het nu duidelijk dat toegang tot genoom-schaal data de sleutel zal zijn tot het bevorderen van begrip, en in het geval van parasieten, het ontwikkelen van nieuwe manieren om ziekten te beheersen of te genezen. De opkomst van sequencing-technologieën van de tweede generatie, verbeteringen in computeralgoritmen en infrastructuur en de groei in bio-informatica en genomica geletterdheid maken het toevoegen van genoomsequencing aan de onderzoeksdoelen van elk nematode-onderzoeksprogramma een minder ontmoedigend vooruitzicht. Om genomische sequencing over de diversiteit van het stam te inspireren, promoten en coördineren, is een community-wiki en het 959 Nematode Genomes-initiatief (www.nematodegenomes.org/) gelanceerd. Net zoals het ontcijferen van de ontwikkelingslijn van de 959 cellen van de volwassen hermafrodiete C. elegans de toegangspoort was tot brede vooruitgang in de biomedische wetenschap, wordt verwacht dat een nematode-fylogenie met (minstens) 959 gesequende soorten verdere vooruitgang zal ondersteunen in het begrijpen van de oorsprong van parasitisme, de dynamiek van genomische veranderingen en de aanpassingen die Nematoda tot een van de meest succesvolle dierlijke stammen hebben gemaakt.

Het stam Nematoda is rijk en divers en van belang voor een breed scala aan onderzoeksgebieden, van basisbiologie tot ecologie en parasitaire ziekten. Voor al deze gemeenschappen is het nu duidelijk dat toegang tot genoom-schaal data de sleutel zal zijn tot het bevorderen van begrip, en in het geval van parasieten, het ontwikkelen van nieuwe manieren om ziekten te beheersen of te genezen. De opkomst van sequencing-technologieën van de tweede generatie, verbeteringen in computeralgoritmen en infrastructuur en de groei in bio-informatica en genomica geletterdheid maken het toevoegen van genoomsequencing aan de onderzoeksdoelen van elk nematode-onderzoeksprogramma een minder ontmoedigend vooruitzicht. Om genomische sequencing over de diversiteit van het stam te inspireren, promoten en coördineren, hebben we een community-wiki en het 959 Nematode Genomes-initiatief (www.nematodegenomes.org/) gelanceerd. Net zoals het ontcijferen van de ontwikkelingslijn van de 959 cellen van de volwassen hermafrodiete C. elegans de toegangspoort was tot brede vooruitgang in de biomedische wetenschap, hopen we dat een nematode-fylogenie met (minstens) 959 gesequende soorten verdere vooruitgang zal ondersteunen in het begrijpen van de oorsprong van parasitisme, de dynamiek van genomische veranderingen en de aanpassingen die Nematoda tot een van de meest succesvolle dierlijke stammen hebben gemaakt.

In dit artikel beschrijven we '959 Nematode Genomes'—een door de gemeenschap beheerde semantische wiki om de sequencing-inspanningen van individuele laboratoria te coördineren om gezamenlijk 959 genomen te sequencen die het stam Nematoda beslaan.

959 Nematode Genomes: een semantische wiki voor het coördineren van sequencing-projecten.|