Is Selumetinib effectief voor laaggradige gliomen?

Answer: Selumetinib heeft veelbelovende antitumoractiviteit bij kinderen met LGG.

Conclusie: Selumetinib heeft veelbelovende antitumoractiviteit bij kinderen met LGG.

INTERPRETATIE

Selumetinib is actief bij terugkerende, refractaire of progressieve pilocytair astrocytoom met veelvoorkomende BRAF-afwijkingen en NF1-geassocieerde pediatrische laaggradige gliomen.

Deze resultaten tonen aan dat selumetinib een alternatief kan zijn voor standaardchemotherapie voor deze subgroepen patiënten, en hebben direct geleid tot de ontwikkeling van twee fase 3-studies van de Children's Oncology Group waarin standaardchemotherapie wordt vergeleken met selumetinib bij patiënten met nieuw gediagnosticeerde pediatrische laaggradige gliomen, zowel met als zonder NF1.

Conclusie Selumetinib heeft veelbelovende antitumoractiviteit bij kinderen met LGG.

INTERPRETATIE: Selumetinib is actief bij terugkerende, refractaire of progressieve pilocytair astrocytoom met veelvoorkomende BRAF-afwijkingen en NF1-geassocieerde pediatrische laaggradige gliomen.


Wat is Nextflow?

Answer: Het reproduceren van routinematige bio-informatica-analyse is uitdagend vanwege een combinatie van factoren die moeilijk te beheersen zijn. Nextflow is een stroombeheerframework dat containertechnologie gebruikt om een efficiënte implementatie en reproduceerbaarheid van computationele analysepijplijnen te waarborgen. Pijplijnen van derden kunnen met minimale hercodering in Nextflow worden overgezet.

Het reproduceren van routinematige bio-informatica-analyse is uitdagend vanwege een combinatie van factoren die moeilijk te beheersen zijn. Nextflow is een stroombeheerframework dat containertechnologie gebruikt om een efficiënte implementatie en reproduceerbaarheid van computationele analysepijplijnen te waarborgen. Pijplijnen van derden kunnen met minimale hercodering in Nextflow worden overgezet. We gebruikten voorbeelden van RNA-Seq-kwantificering, genoomannotatie en fylogenetische reconstructie om te laten zien hoe twee schijnbaar niet-reproduceerbare analyses stabiel kunnen worden gemaakt over verschillende platforms wanneer ze in Nextflow worden overgezet.

Nextflow, een efficiënt hulpmiddel om de numerieke stabiliteit van berekeningen in genomische analyse te verbeteren


Welke applicatie is de ruggengraat van BioPAXViz?

Answer: BioPAXViz is een Cytoscape (versie 3) applicatie, die een uitgebreid kader biedt voor de visualisatie van metabole routes. Naast de basisfuncties voor het parsen, bekijken en doorbladeren, is de belangrijkste nieuwe functie die BioPAXViz biedt een visuele vergelijkende analyse van metabole route-topologieën over vooraf berekende route-fylogenomische profielen gegeven een soort-fylogenie.

BioPAXViz: een Cytoscape-applicatie voor de visuele verkenning van de evolutie van metabole routes.

BioPAXViz is een Cytoscape (versie 3) applicatie, die een uitgebreid kader biedt voor de visualisatie van metabole routes. Naast de basisfuncties voor het parsen, bekijken en doorbladeren, is de belangrijkste nieuwe functie die BioPAXViz biedt een visuele vergelijkende analyse van metabole route-topologieën over vooraf berekende route-fylogenomische profielen gegeven een soort-fylogenie. Bovendien ondersteunt BioPAXViz de weergave van hiërarchische bomen die efficiënte navigatie mogelijk maken door sets varianten van een enkele referentieroute. Zo kan BioPAXViz de studie van de evolutie en engineering van metabole routes aanzienlijk vergemakkelijken en daaraan bijdragen. Beschikbaarheid en Implementatie: BioPAXViz is ontwikkeld als een Cytoscape-app en is beschikbaar op: https://github.com/CGU-CERTH/BioPAX.Viz.

Samenvatting

BioPAXViz is een Cytoscape (versie 3) applicatie, die een uitgebreid kader biedt voor de visualisatie van metabole routes.

Beschikbaarheid en Implementatie BioPAXViz is ontwikkeld als een Cytoscape-app en is beschikbaar op: https://github.com/CGU-CERTH/BioPAX.Viz.

Samenvatting: BioPAXViz is een Cytoscape (versie 3) applicatie, die een uitgebreid kader biedt voor de visualisatie van metabole routes.


Wat is SpatialDE?

Answer: SpatialDE is een statistische test om genen te identificeren met ruimtelijke patronen van expressievariatie uit gemultiplexte beeldvorming of ruimtelijke RNA-sequencinggegevens. SpatialDE implementeert ook 'automatische expressie-histologie', een ruimtelijke gen-clusteringbenadering die expressie-gebaseerde weefselhistologie mogelijk maakt.

SpatialDE: identificatie van ruimtelijk variabele genen.

Technologische vooruitgang heeft het mogelijk gemaakt om ruimtelijk geresolveerde genexpressie met hoge doorvoer te meten. Methoden om deze gegevens te analyseren zijn echter niet vastgesteld. Hier beschrijven we SpatialDE, een statistische test om genen te identificeren met ruimtelijke patronen van expressievariatie uit gemultiplexte beeldvorming of ruimtelijke RNA-sequencinggegevens. SpatialDE implementeert ook 'automatische expressie-histologie', een ruimtelijke gen-clusteringbenadering die expressie-gebaseerde weefselhistologie mogelijk maakt.


Wat is de Match BAM to VCF methode?

Answer: MBV (Match BAM to VCF) is een methode om snel foutieve bemonstering op te lossen en kruisbesmetting tussen monsters en PCR-amplificatiebias te detecteren.

MBV: een methode om foutieve bemonstering op te lossen en technische bias te detecteren in grote gecombineerde genotype- en sequencingassaydatasets.

Resultaten

Hier beschrijven we MBV (Match BAM to VCF); een methode om snel foutieve bemonstering op te lossen en kruisbesmetting tussen monsters en PCR-amplificatiebias te detecteren.

Motivatie: Grote genomische datasets die genotype- en sequentiegegevens combineren, zoals voor de detectie van expression quantitative trait loci (eQTL), vereisen een perfecte overeenkomst tussen beide datatypes.Resultaten: Hier beschrijven we MBV (Match BAM to VCF); een methode om snel foutieve bemonstering op te lossen en kruisbesmetting tussen monsters en PCR-amplificatiebias te detecteren.Beschikbaarheid en implementatie: MBV is geïmplementeerd in C++ als een onafhankelijk onderdeel van het QTLtools softwarepakket, de binaire en broncodes zijn vrij beschikbaar op https://qtltools.github.io/qtltools/ .Contact: olivier.delaneau@unige.ch of emmanouil.dermitzakis@unige.ch.Aanvullende informatie: Aanvullende gegevens zijn beschikbaar op Bioinformatics online.


Beschrijf de MAGNIMS-criteria.

Answer: Het Magnetic Resonance Imaging in Multiple Sclerosis (MAGNIMS) netwerk stelde aanpassingen voor aan de MRI-criteria om verspreiding in de ruimte (DIS) en tijd (DIT) te definiëren voor de diagnose van multiple sclerose bij patiënten met klinisch geïsoleerd syndroom (CIS).

DOELSTELLINGEN: We vergeleken de validiteit van de McDonald-criteria uit 2010 en de nieuw voorgestelde MAGNIMS-criteria uit 2016 voor verspreiding in de ruimte (DIS) bij het voorspellen van de overgang naar klinisch definitieve multiple sclerose (CDMS) bij patiënten met klinisch geïsoleerd syndroom (CIS).

CONCLUSIE: De MAGNIMS MRI-criteria uit 2016 voor DIS toonden een hogere sensitiviteit maar een lagere specificiteit dan de McDonald-criteria uit 2010 bij het voorspellen van de overgang naar CDMS bij CIS-patiënten.

Voorspelling van een multiple sclerose-diagnose bij patiënten met klinisch geïsoleerd syndroom met behulp van de MAGNIMS-criteria uit 2016 en de McDonald-criteria uit 2010: een retrospectieve studie.

ACHTERGROND: In 2016 stelde het MAGNIMS-netwerk aanpassingen voor aan de MRI-criteria om verspreiding in de ruimte (DIS) en tijd (DIT) te definiëren voor de diagnose van multiple sclerose bij patiënten met klinisch geïsoleerd syndroom (CIS).

Toepasbaarheid van de McDonald 2010 en MAGNIMS 2016 MRI-criteria voor de diagnose van multiple sclerose in Sri Lanka.

ACHTERGROND EN DOEL: De MAGNIMS-groep stelde recent richtlijnen voor ter vervanging van de bestaande criteria voor verspreiding in de ruimte in de McDonald 2010 MRI-criteria voor de diagnose van multiple sclerose.

De prestaties van de internationale McDonald-criteria uit 2001, 2010 en 2017 voor de diagnose van multiple sclerose, de MAGNIMS-criteria uit 2016 en onze voorgestelde criteria uit 2011 (Verhey) werden bepaald; de prestaties werden beoordeeld met gegeneraliseerde lineaire modellen.

Hoewel ≥1 periventriculaire laesie is opgenomen in de DIS-criteria van 2010, vereisten eerdere McDonald-criteria ≥3 periventriculaire laesies om DIS te bevestigen en recente door MAGNIMS aanbevolen DIS-criteria vereisen ook ≥3 laesies.

Daarom ondersteunen in de meest recente MRI-criteria voor de diagnose van MS (MAGNIMS consensusrichtlijnen) neurofysiologische bevestiging van optische zenuwdisfunctie (vertraagde geleiding op visuele EP) de verspreiding in de ruimte en, bij patiënten zonder gelijktijdige visuele symptomen, de verspreiding in de tijd.

Betrouwbaarheid van detectie van corticale laesies op double inversion recovery MRI met toepassing van de MAGNIMS-criteria bij multiple sclerose-patiënten binnen een periode van 16 maanden.

We wilden de betrouwbaarheid van CL-detectie op DIR longitudinaal evalueren op meerdere opeenvolgende tijdstippen met toepassing van de MAGNIMS-scorecriteria voor CL's.

ACHTERGROND

In 2016 stelde het MAGNIMS-netwerk aanpassingen voor aan de MRI-criteria om verspreiding in de ruimte (DIS) en tijd (DIT) te definiëren voor de diagnose van multiple sclerose bij patiënten met klinisch geïsoleerd syndroom (CIS).

Evaluatie van de MAGNIMS MRI-criteria uit 2016 voor verspreiding in de ruimte bij patiënten met een klinisch geïsoleerd syndroom.

DOELSTELLINGEN

We vergeleken de validiteit van de McDonald-criteria uit 2010 en de nieuw voorgestelde MAGNIMS-criteria uit 2016 voor verspreiding in de ruimte (DIS) bij het voorspellen van de overgang naar klinisch definitieve multiple sclerose (CDMS) bij patiënten met klinisch geïsoleerd syndroom (CIS).

ACHTERGROND EN DOEL

De MAGNIMS-groep stelde recent richtlijnen voor ter vervanging van de bestaande criteria voor verspreiding in de ruimte in de McDonald 2010 MRI-criteria voor de diagnose van multiple sclerose.

CONCLUSIE
De MAGNIMS MRI-criteria uit 2016 voor DIS toonden een hogere sensitiviteit maar een lagere specificiteit dan de McDonald-criteria uit 2010 bij het voorspellen van de overgang naar CDMS bij CIS-patiënten.

Na 36 maanden toonden de twee DIS-criteria een hoge sensitiviteit (2010 McDonald 0,91 [95% CI 0,85-0,94] en 2016 MAGNIMS 0,93 [0,88-0,96]), vergelijkbare specificiteit (0,33 [0,25-0,42] en 0,32 [0,24-0,41]) en vergelijkbare waarden van de oppervlakte onder de curve (AUC; 0,62 [0,57-0,67] en 0,63 [0,58-0,67]).

Evaluatie van de MAGNIMS MRI-criteria uit 2005 en 2016 voor verspreiding in de ruimte voor multiple sclerose, zowel alleen als in combinatie met oligoklonale banden in het cerebrospinale vocht, als voorspellers van een eerste klinische gebeurtenis die overeenkomt met demyelinisatie van het centrale zenuwstelsel bij kinderen met radiologisch geïsoleerd syndroom.

Voor de MAGNIMS-criteria uit 2016 voor verspreiding in de ruimte waren de diagnostische indices: sensitiviteit 76,5% (50,1-93,2%) versus 100% (84,6-100%); specificiteit 72,7% (49,8-89,3%) versus 25,6% (13,0-42,1%).


Wordt SATB1 tot expressie gebracht in thymocyten?

Answer: Een thymocytenfactor SATB1 onderdrukt de transcriptie van stabiel geïntegreerde matrix-attachment region-gekoppelde reporter-genen. SATB1 is een homeodomeineiwit en wordt voornamelijk tot expressie gebracht in thymocyten. In deze studie tonen we aan dat special AT-rich binding protein 1 (SATB1), een T-lijn verrijkt chromatine-organisator en regulator, wordt geïnduceerd als reactie op TCR-signaaloverdracht tijdens de vroege thymocytenontwikkeling

Een thymocytenfactor SATB1 onderdrukt de transcriptie van stabiel geïntegreerde matrix-attachment region-gekoppelde reporter-genen.

SATB1 is een homeodomeineiwit en wordt voornamelijk tot expressie gebracht in thymocyten.

SATB1 is een celtype-specifiek nucleair eiwit dat chromatine-remodellerende factoren aantrekt en talrijke genen reguleert tijdens thymocyten differentiatie.

Dit werd aangetoond door fluorescentie in situ hybridisatie op wild-type en Satb1-null thymocyten met in vivo SATB1-gebonden sequenties als probes.

Daarentegen is deze plaats in Satb1-null thymocyten gemarkeerd door methylatie op H3 Lys9.

Regulatie van SATB1 tijdens thymocytenontwikkeling door TCR-signaaloverdracht.

In deze studie tonen we aan dat special AT-rich binding protein 1 (SATB1), een T-lijn verrijkt chromatine-organisator en regulator, wordt geïnduceerd als reactie op TCR-signaaloverdracht tijdens de vroege thymocytenontwikkeling

Het expressieprofiel van SATB1 valt samen met T-lijn toewijding en de opregulatie van SATB1 correleert met positieve selectie van thymocyten.

We tonen ook aan dat GATA3, de sleuteltranscriptieregulator van αβ T-cellen, SATB1-expressie in thymocyten positief reguleert, wat wijst op een belangrijke rol voor SATB1 tijdens T-celontwikkeling.

Hoge expressie van het Xlr nucleaire eiwit in onrijpe thymocyten en colocalisatie met het matrix-geassocieerde regio-bindende SATB1-eiwit.

Een rol voor SATB1, een nucleair matrix associatie regio-bindend eiwit, in de ontwikkeling van CD8SP thymocyten en perifere T-lymfocyten.

Omdat homozygote SATB1-null muizen de volwassenheid niet bereiken door niet-thymus autonome defecten, werden muizen geproduceerd die homozygoot waren voor een T-cel-specifieke SATB1-antisense transgeen en heterozygoot voor een SATB1-null allel.

Thymisch SATB1-eiwit was significant verminderd in deze muizen, en het belangrijkste cellulaire fenotype was een significante vermindering van het percentage CD8SP T-cellen in thymus, milt en lymfeklieren.

De vermindering van thymisch SATB1 leidt niet tot de variabele expressie van CD8-negatieve enkelvoudig positieve thymocyten die wordt gezien bij verwijdering van verschillende regulerende elementen en door anderen wordt gesuggereerd als een weerspiegeling van het falen om het CD8-locus te activeren.


Welk bedrijf produceert ORMD-0801?

Answer: ORMD-0801 wordt geproduceerd door Oramed Pharmaceuticals.

In een poging om patiënten een beter naleefbare behandelmethode te bieden, testte Oramed Pharmaceuticals de capaciteit van haar orale insulinecapsule (ORMD-0801, 8 mg insuline) bij het aanpakken van deze resistente klinische toestand.


In welk celorganel is het SAF-A-eiwit gelokaliseerd?

Answer: saf-a/hnrnp u is een overvloedig aanwezig nucleair eiwit dat specifiek interacteert met DNA van de nucleaire matrixhechtingsregio

SAF-A/hnRNP U is een overvloedig aanwezig nucleair eiwit dat specifiek interacteert met DNA (MAR) en RNA van de nucleaire matrixhechtingsregio als onderdeel van hnRNP's.

Scaffold attachment factor A (SAF-A) neemt deel aan de regulatie van genexpressie door chromatine te organiseren in transcriptioneel actieve domeinen en door direct te interageren met RNA-polymerase II.

Functionele analyses tonen aan dat dubbele uitputting van SAF-A en BRG1 de globale transcriptie door RNA-polymerase II uitschakelt, terwijl het nucleolaire RNA-polymerase I transcriptiemechanisme onaangetast blijft

Met behulp van dit domein als sonde voerden we een gist twee-hybride screening uit en vonden we dat scaffold attachment factor B (SAF-B), een eiwit geassocieerd met de nucleaire matrix, eiwit-eiwitinteractie vertoont met dit gebied.


Beschrijf Twiddler-syndroom.

Answer: Twiddler-syndroom wordt beschreven als een spontane rotatie of opzettelijke externe manipulatie van geïmplanteerde cardiale of soms diepe hersenstimulatietoestellen (DBS).

ACHTERGROND: Twiddler-, reel- en ratchet-syndromen zijn zeldzame entiteiten die verantwoordelijk zijn voor het verplaatsen van leads van cardiale implanteerbare elektronische apparaten (CIED).

Het Twiddler-syndroom resulteert in het intrekken en oprollen van de lead in de pacemakerzak met daaropvolgende pacemakermalfunctie.

Twiddler-syndroom wordt beschreven als een spontane rotatie of opzettelijke externe manipulatie van geïmplanteerde cardiale of soms diepe hersenstimulatietoestellen (DBS).

Twiddler-syndroom is een zeldzame oorzaak van verplaatsing van pacemakerelektroden.

Twiddler-syndroom komt zelden voor bij kinderen en wordt het meest beschreven als het veroorzaken van leadintrekking bij geïmplanteerde cardiale pacemakers en defibrillatoren.

Twiddler-syndroom is een vorm van pacemakerleaddislocatie veroorzaakt door het oprollen van de pacemakerleads door rotatie van de pulsgenerator om zijn lange as.

Op een thoraxfoto werd oprollen van zowel atriale als ventriculaire leads waargenomen, onbedoeld veroorzaakt door actieve schouder-arm fysiotherapie.

Twiddler-syndroom, een zeldzame maar potentieel dodelijke complicatie van cardiale pacemakerbehandeling, wordt meestal binnen het eerste jaar na implantatie gediagnosticeerd. Het wordt gekenmerkt door apparaatmalfunctie door het losraken van cardiale leads als gevolg van enige vorm van manipulatie door de patiënt.

Twiddler-syndroom met een twist: een oorzaak van breuk van de vaguszenuwstimulatorlead.

Twiddler-syndroom ontstaat wanneer een patiënt opzettelijk of onopzettelijk een implanteerbare generator (meestal een pacemaker) manipuleert en de pacingleads losmaakt, wat leidt tot malfunctie van het apparaat.

[Totale elektrodenintrekking (Twiddler-syndroom) bij infectie van het pacemakersysteem].

Twiddler-syndroom is een zeldzame complicatie die ontstaat door het draaien van de generator en kan torsie, losraken en beschadiging van de leads veroorzaken.

Twiddler-syndroom is een uitzonderlijke oorzaak van disfunctie van cardiale prothesen als gevolg van verplaatsing van de sonde, hetzij door opzettelijke of onbewuste manipulatie.

Twiddler-syndroom wordt gekenmerkt door opzettelijke of onbedoelde manipulatie van geïmplanteerde apparaten in de pacemakerzak.

Twiddler-syndroom beschrijft de opzettelijke externe manipulatie of spontane rotatie van geïmplanteerde apparaten zoals cardiale pacemakers.

De hier geïllustreerde bevindingen van Twiddler-syndroom zijn van toepassing op alle geïmplanteerde apparaten en tonen de complicatie van leadbreuk naast de vaker gerapporteerde complicatie van leadintrekking.


Wat zijn de balancerchromosomen van Drosophila?

Answer: genetische reagentia

Balancerchromosomen zijn genetische reagentia die worden gebruikt in Drosophila melanogaster voor het onderhoud van stammen en mutagenesescreenings.

Dit probleem is van bijzonder belang wanneer het mutante allel is onderhouden met een balancerchromosoom.

Van vier isogene lijnen van Drosophila melanogaster werden vier sets van recombinant geëxtraheerde lijnen geconstrueerd met behulp van standaard balancerchromosoomtechnieken

Meervoudig geïnverteerde balancerchromosomen die uitwisseling met hun homologen onderdrukken, zijn een essentieel onderdeel van de genetische gereedschapskist van Drosophila melanogaster.

Onze resultaten verwerpen een eenvoudige niet-recombinerende, klonale modus voor de laboratoriumevolutie van balancerchromosomen en hebben implicaties voor hoe balancerchromosomen moeten worden gebruikt bij het ontwerp en de interpretatie van genetische experimenten in Drosophila.


Wat is jodium schildklierblokkade?

Answer: Hoge doses kaliumjodide zijn effectief om de opname van radiojodium door de schildklier te blokkeren en om de ontwikkeling van schildklierkanker jaren later te voorkomen.

(131)I, wanneer vrijgekomen bij een radiologisch of nucleair ongeval zoals recentelijk in Fukushima, Japan, kan schildklierkanker veroorzaken als een langetermijngevolg. Jodium schildklierblokkade (ITB) is bekend om het risico op het ontwikkelen van schildklierkanker te verminderen.

Hoge doses kaliumjodide zijn effectief om de opname van radiojodium door de schildklier te blokkeren en om de ontwikkeling van schildklierkanker jaren later te voorkomen.

Kaliumjodide (KI) om de schildklier te beschermen tegen blootstelling aan I-131

Dit artikel beschrijft het proces en de methoden voor het ontwikkelen van de herziene, op bewijs gebaseerde WHO-richtlijnen voor ITB na nucleaire en radiologische ongevallen

De eerste bijeenkomst van de WHO-richtlijnontwikkelingsgroep voor de herziening van de WHO-richtlijnen uit 1999 voor jodium schildklierblokkade.

Beleid voor schildklierblokkade in Hongarije en verduidelijking van terminologie in het licht van aanbevelingen door internationale organisaties.


Verbetert gavestinel de uitkomsten van beroertepatiënten?

Answer: Nee. In een gerandomiseerde klinische studie verbeterde behandeling met gavestinel binnen 6 uur na een acute ischemische beroerte de uitkomst niet.

CONCLUSIE: In overeenstemming met de klinische uitkomsten in de GAIN-studies werden geen effecten van gavestinel op ischemische infarcten waargenomen.

Er werden geen effecten van gavestinel op het infarctvolume waargenomen in de primaire of andere analyses.

Gavestinel verbetert de uitkomst niet na een acute intracerebrale bloeding: een analyse van de GAIN International en GAIN Americas studies.

Beide studies rapporteerden dat gavestinel ineffectief was bij ischemische beroerte.

CONCLUSIES: Deze observaties uit de gecombineerde GAIN International en GAIN Americas studies suggereren dat gavestinel geen substantieel voordeel of nadeel biedt voor patiënten met primaire intracerebrale bloeding.

Glutamaat N-methyl-D-aspartaat (NMDA) receptorantagonisten zoals Selfotel, Aptiganel, Gavestinel en anderen faalden in het aantonen van neuroprotectieve werkzaamheid in humane klinische studies of veroorzaakten onverdraaglijke bijwerkingen in het centrale zenuwstelsel.

METHODEN: We bestudeerden alle patiënten van de Glycine Antagonist (gavestinel) In Neuroprotection (GAIN) International Trial met ischemische beroerte die op dag 7 nog in leven waren, met uitsluiting van patiënten met hemorragische gebeurtenissen en sterfgevallen door niet-beroerte gerelateerde oorzaken. De GAIN International Trial was een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde en parallelle groepstudie; omdat het studiegeneesmiddel geen effect had op de uitkomst van beroerte, werden de behandelgroepen samengevoegd voor deze analyse.

Gavestinel levert geen voordeel op voor beroertepatiënten, blijkt uit studie.

Het wondermiddel gavestinel leverde geen significante behandelvoordelen op voor patiënten die binnen zes uur na een acute ischemische beroerte werden behandeld, volgens de recente resultaten van een grote klinische studie naar de neurobeschermer.

INTERPRETATIE: Behandeling met gavestinel binnen 6 uur na een acute ischemische beroerte verbeterde de uitkomst niet.

INTERPRETATIE

Behandeling met gavestinel binnen 6 uur na een acute ischemische beroerte verbeterde de uitkomst niet.

CONCLUSIE

In deze studie verbeterde gavestinel, toegediend tot 6 uur na een acute ischemische beroerte, de functionele uitkomst na 3 maanden niet.


Kan systemische lupus erythematosus aanvallen veroorzaken?

Answer: In de bestaande literatuur is een verhoogd risico op aanvallen beschreven bij verschillende inflammatoire/auto-immuunziekten, waaronder systemische lupus erythematosus (SLE)

De gemiddelde ± SD leeftijd bij SLE-diagnose en bij het begin van PRES was respectievelijk 25,02 ± 13,78 en 28,31 ± 12,61 jaar. Aanvallen waren het meest voorkomende presenteersymptoom, zoals gezien bij 28 episodes, gevolgd door acute ernstige hoofdpijn bij 17,

Epilepsie wordt gekenmerkt door een relevante epidemiologische en klinische last. In de bestaande literatuur is een verhoogd risico op aanvallen beschreven bij verschillende inflammatoire/auto-immuunziekten, waaronder systemische lupus erythematosus (SLE).

Aanvallen zijn een van de ernstigste neuropsychiatrische manifestaties van systemische lupus erythematosus (SLE).

Het doel van deze studie was het beschrijven van de frequentie, toeschrijving, uitkomst en voorspellers van aanvallen bij systemische lupus erythematosus (SLE)

DOELSTELLING
Het evalueren van de frequentie en risicofactoren van epileptische aanvallen in een grote cohort van patiënten met systemische lupus erythematosus (SLE).

Epileptische aanvallen deden zich voor bij het begin van SLE-symptomen bij 19 (31,6%) en na het begin van SLE bij 41 van 60 (68,3%) patiënten.

Epileptische aanvallen en EEG-kenmerken bij juveniele systemische lupus erythematosus.

CONCLUSIES
Epileptische aanvallen werden waargenomen bij 11,2% van de patiënten met systemische lupus erythematosus (SLE).

CONCLUSIES
Aanvallen hebben de neiging vroeg in het verloop van systemische lupus erythematosus voor te komen en dragen bij aan schadeaccumulatie.

Het bepalen van de factoren die geassocieerd zijn met aanvallen bij systemische lupus erythematosus (SLE).

Neurologische manifestaties, in het bijzonder epileptische aanvallen, komen vaak voor bij systemische lupus erythematosus.


Welke ziekte wordt geassocieerd met een malarrash?

Answer: Huidmanifestaties van SLE zijn vaak de eerste symptomen, meestal gezien in de klassieke malar "vlinder" rash;

Huidmanifestaties van SLE zijn vaak de eerste symptomen, meestal gezien in de klassieke malar "vlinder" rash;

De malarrash is een van de drie cutane diagnostische criteria van systemische lupus erythematosus (SLE).


Wat is het werkingsmechanisme van rogaratinib?

Answer: Rogaratinib is een zeer krachtige en selectieve kleine-molecuul pan-fibroblast groeifactor receptor (FGFR) remmer (FGFR1-4) voor orale toediening die momenteel wordt onderzocht in fase 1 klinische onderzoeken voor de behandeling van kanker.

Rogaratinib (BAY 1163877) is een zeer krachtige en selectieve kleine-molecuul pan-fibroblast groeifactor receptor (FGFR) remmer (FGFR1-4) voor orale toediening die momenteel wordt onderzocht in fase 1 klinische onderzoeken voor de behandeling van kanker.

Ontdekking van Rogaratinib (BAY 1163877): een pan-FGFR remmer.

In preklinische studies voorspelde een hoge tumor FGFR mRNA-expressie de respons op rogaratinib, een orale pan-FGFR remmer.

Rogaratinib: een krachtige en selectieve pan-FGFR remmer met brede antitumoractiviteit in preklinische kankermodellen met FGFR-overexpressie.

In vitro kinase-activiteitsassays tonen aan dat rogaratinib krachtig en selectief de activiteit van FGFRs 1, 2, 3 en 4 remt.

Hier evalueerden we de activiteit van een nieuwe pan-FGFR remmer, rogaratinib, in biochemische, cellulaire en in vivo werkzaamheidsstudies in verschillende preklinische kankermodellen.


Welke epigenetische markering wordt door PRC2 aangebracht?

Answer: H3K27me3 is de belangrijkste histonmethyltransferase-activiteit van PRC2.

polycomb repressief complex 2 (PRC2), dat trimethylatie van lysine 27 op histon H3 (K27me3) medieert

PRC2 heeft een aanvullende functie om de PRC2-activiteit te stimuleren na binding aan H3K27me3

In Arabidopsis thaliana colocaliseert LHP1 met H3K27me3 epigenetische markeringen door het hele genoom en interageert met leden van PRC1 en PRC2 evenals met een lange niet-coderende RNA

Knockdown van PRC2 H3K27-methyltransferasen Ezh2 en Ezh1, of geforceerde expressie van de Trithorax/COMPASS-subunit Wdr5 activeert Runx2/p57 mRNA-expressie in zowel onrijpe als rijpe hippocampale cellen.

Hier tonen we aan dat in kankercellen de epigenetische herstructurering van chromatine in hypo-geacetyleerde domeinen bedekt met histon H3K27 trimethylatie parallel loopt met veranderingen in hogere-orde chromatinestructuren.

Er zijn gegevens die coördinatie regulatie tussen DNA-methylering en H3K27me3 aantonen, die beide betrokken zijn bij het tot stand brengen en in stand houden van epigenetische genstillegging

Polycomb repressief complex 2 (PRC2) trimethyleert histon H3 op lysine 27, wat H3K27me3 repressieve epigenetische markeringen vestigt die weefsel-specifieke differentiatie bevorderen door ectopische genprogramma's te onderdrukken.

We vonden dat het Polycomb Repressieve Complex 2 (PRC2), dat verantwoordelijk is voor di- en trimethylatie van H3K27 (H3K27me2/me3), bindt aan zijn eigen methylatiesite.

Hier bieden we een model om uit te leggen hoe getrimethyleerd Lys 27 van histon 3 (H3K27me3), dat wordt gekatalyseerd door het EZH2-bevattende Polycomb Repressieve Complex 2 (PRC2), wordt gehandhaafd in prolifererende cellen.


Is impetigo een virale infectie die de huid aantast?

Answer: Nee, impetigo is een zeer besmettelijke bacteriële huidinfectie

Belang: Ozenoxacine, een nieuw topisch antibacterieel middel met krachtige bacteriedodende werking tegen gram-positieve bacteriën, is ontwikkeld als crème met 1% werkzame stof voor de behandeling van impetigo, een zeer besmettelijke bacteriële huidinfectie

: Om de in vitro activiteit te vergelijken van het anti-impetigo middel ozenoxacine en andere antimicrobiële middelen tegen gram-positieve klinische isolaten van huid- en weke delen infecties

Streptococcus pyogenes is verantwoordelijk voor een breed scala aan huidinfecties, variërend van oppervlakkige impetigo tot fulminante invasieve necrotiserende fasciitis.

Impetigo is een zeer besmettelijke bacteriële huidinfectie en is een van de meest voorkomende huidinfecties bij kinderen

Impetigo is een oppervlakkige bacteriële infectie die het vaakst het gezicht en de ledematen van kinderen aantast.

Impetigo is de meest voorkomende bacteriële huidinfectie bij kinderen.

Impetigo is de meest voorkomende bacteriële huidinfectie bij kinderen van twee tot vijf jaar oud.

ACHTERGROND Impetigo kan worden veroorzaakt door Staphylococcus aureus (S. aureus).

Impetigo, cellulitis en abces vormen het merendeel van bacteriële huidinfecties bij kinderen en worden behandeld met topische of systemische antibiotica die gericht zijn tegen groep A Streptokokken en Staphylococcus aureus.

Impetigo is een oppervlakkige, maar besmettelijke, bacteriële huidinfectie die voornamelijk kinderen treft en veel voorkomt in de eerstelijnszorg.

Impetigo is een veelvoorkomende, oppervlakkige bacteriële huidinfectie die wordt gekenmerkt door een ontstoken en geïnfecteerde epidermis.

Impetigo, een bacteriële huidinfectie die de oppervlakkige huidlagen aantast, is een van de meest voorkomende huidinfecties bij kinderen van 2 tot 5 jaar, maar kan bij mensen van alle leeftijden voorkomen.

Impetigo contagiosa is een veelvoorkomende, oppervlakkige bacteriële huidinfectie die wordt gekenmerkt door een ontstoken en geïnfecteerde epidermis veroorzaakt door Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes of beide.


Noem ziekten die worden veroorzaakt door de Meningokok B?

Answer: De preventie van pediatrische bacteriële meningitis en septikemie is recentelijk een nieuw tijdperk ingegaan met de beschikbaarheid van twee vaccins tegen kapsulaire groep B meningokok

Meningitis en sepsis veroorzaakt door serogroep B meningokok zijn twee ernstige ziekten die nog steeds aanzienlijke sterfte veroorzaken.

Sepsis en meningitis veroorzaakt door serogroep B meningokok zijn verwoestende ziekten bij zuigelingen en jonge volwassenen, die nog niet kunnen worden voorkomen door vaccinatie.

De preventie van pediatrische bacteriële meningitis en septikemie is recentelijk een nieuw tijdperk ingegaan met de beschikbaarheid van twee vaccins tegen kapsulaire groep B meningokok (MenB).


Moet Lubeluzole worden gebruikt voor de behandeling van ischemische beroerte?

Answer: Nee. Lubeluzole heeft er niet consequent in geslaagd om effectiviteit te tonen bij de behandeling van acute beroerte en mag niet worden gebruikt.

Lubeluzole toonde veelbelovende neuroprotectieve effecten in diermodellen van beroerte, maar faalde in het aantonen van voordelen bij acute ischemische beroerte bij mensen.

Echter, klinisch onderzoek naar lubeluzole ligt nu stil, aangezien lubeluzole lijkt te worden geassocieerd met het verworven lang QT-syndroom en ventriculaire aritmieën.

Tien klassen van neuroprotectieve middelen hebben fase III effectiviteitsproeven bereikt, maar hebben gemengde resultaten laten zien. Deze omvatten calciumkanaalantagonisten, NMDA-receptorantagonisten, lubeluzole, CDP-choline, de vrije radicalenvanger tirilazad en ebselen, enlimomab, GABA-agonist clomethiazole, de natriumkanaalantagonist fosfenytoïne, magnesium, glycineplaatsantagonist GV150526 en piracetam.

CONCLUSIES: Deze studie kon geen effectiviteit van lubeluzole aantonen bij de behandeling van acute beroerte.

In totaal overleden van alle behandelde patiënten 401 (22,5%): 203 (22,5%) in de lubeluzolegroep en 198 (22,4%) met placebo. Van alle behandelde proefpersonen meldden 853 (95%) op lubeluzole en 826 (93%) op placebo een bijwerking tijdens hun behandelperiode of binnen de volgende 2 dagen na het stoppen van de behandeling.

CONCLUSIES: Behandeling met lubeluzole binnen 6 uur na het begin van ischemische beroerte had een niet-significant effect op mortaliteit en resulteerde in een verbeterde klinische uitkomst vergeleken met placebo, zonder veiligheidsproblemen.

RESULTATEN: Het totale sterftecijfer na 12 weken voor patiënten behandeld met lubeluzole was 20,7% vergeleken met 25,2% voor patiënten behandeld met placebo (niet significant). Na correctie voor relevante covariaten was de mate van neurologisch herstel (NIHSS) na 12 weken significant beter bij lubeluzole dan bij placebo (P = 0,033). Behandeling met lubeluzole resulteerde eveneens in significant grotere verbeteringen in functionele status (Barthel Index) (P = 0,038) en algemene invaliditeit (Rankin-schaal) (P = 0,034) na 12 weken. Een globale teststatistiek bevestigde dat patiënten behandeld met lubeluzole een gunstigere klinische uitkomst hadden na 12 weken (P = 0,041).

CONCLUSIES: Bij patiënten met acute ischemische beroerte is het doseringsschema van 7,5 mg over 1 uur gevolgd door 10 mg/dag intraveneus lubeluzole veilig en reduceerde het de mortaliteit statistisch significant.

CONCLUSIES

Behandeling met lubeluzole binnen 6 uur na het begin van ischemische beroerte had een niet-significant effect op mortaliteit en resulteerde in een verbeterde klinische uitkomst vergeleken met placebo, zonder veiligheidsproblemen.

CONCLUSIES: Lubeluzole, toegediend in de acute fase van ischemische beroerte, is niet geassocieerd met een significante vermindering van overlijden of afhankelijkheid aan het einde van de geplande follow-upperiode, maar lijkt geassocieerd te zijn met een significante toename van geleidingsstoornissen van het hart (Q-T verlengd >450 msec).

In de gehele studiepopulatie had behandeling met intraveneus lubeluzole binnen 6 uur na het begin van ischemische beroerte geen effect op mortaliteit of klinische uitkomst.


Wat is vivotif?

Answer: Vivotif(r) is een orale levend verzwakte vaccin die een gemuteerde stam van Salmonella (Ty21a) bevat en de natuurlijke infectie nabootst. Het vaccin werd voor het eerst goedgekeurd in Europa in 1983 en in de VS in 1989, en heeft zich door de jaren heen als effectief en veilig bewezen. Het is geïndiceerd voor volwassenen en kinderen vanaf 5 jaar en ouder. Specifiek wordt in de meest ontwikkelde landen vaccinatie aanbevolen voor risicogroepen en met name voor internationale reizigers naar bestemmingen waar het risico op het oplopen van tyfus hoog is. Vivotif(r) blijkt een krachtig middel ter ziektepreventie te zijn, waarvan het belang wordt benadrukt door de verspreiding van antibioticaresistente stammen van Salmonella typhi (S. typhi).

Vivotif® is een orale levend verzwakte vaccin die een gemuteerde stam van Salmonella (Ty21a) bevat en de natuurlijke infectie nabootst. Het vaccin werd voor het eerst goedgekeurd in Europa in 1983 en in de VS in 1989, en heeft zich door de jaren heen als effectief en veilig bewezen. Het is geïndiceerd voor volwassenen en kinderen vanaf 5 jaar en ouder. Specifiek wordt in de meest ontwikkelde landen vaccinatie aanbevolen voor risicogroepen en met name voor internationale reizigers naar bestemmingen waar het risico op het oplopen van tyfus hoog is.

Vivotif® blijkt een krachtig middel ter ziektepreventie te zijn, waarvan het belang wordt benadrukt door de verspreiding van antibioticaresistente stammen van Salmonella typhi (S. typhi).


Lijst van kankersoorten waarbij TBC1 domeinfamilielid 16 (TBC1D16) betrokken is

Answer: TBC1D16 is een voorspellende marker voor een gunstige prognose van epitheliale eierstokkanker (EOC). Bovendien verergert een kort isoform van TBC1D16 (TBC1D16-47KD) de groei en metastase van melanoom zowel in vitro als in vivo.

Expressie van TBC1D16 wordt geassocieerd met een gunstige prognose van epitheliale eierstokkanker.

Epitheliale eierstokkanker (EOC) is de meest dodelijke gynaecologische maligniteit met een hoge recidiefkans en slechte prognose door het ontbreken van effectieve biomarkers. TBC1 domeinfamilielid 16 (TBC1D16), een GTPase-activerend eiwit, is betrokken bij de regulatie van intracellulair transport in tumorvorming en metastase. De klinische betekenis van TBC1D16 in EOC is echter onbekend. In deze studie onderzochten we de expressie en prognostische betekenis van TBC1D16 in EOC en de relatie met de expressie van vasculair endotheliaal groeifactor (VEGF). De weefselmonsters omvatten 156 histologisch bevestigde EOC en 30 normale ovariumweefsels. De expressie van TBC1D16 en VEGF werd gedetecteerd door immunohistochemie (IHC), en de immunoreactieve score werd berekend op basis van signaalintensiteit en percentage positieve cellen. IHC-resultaten toonden aan dat TBC1D16 en VEGF beide voornamelijk gelokaliseerd waren in het cytoplasma van epitheelcellen in normaal ovariumweefsel en werden uitgedrukt in kankercellen. Op basis van de immunoreactieve score werd de expressie van TBC1D16 in EOC gecategoriseerd als "hoge expressie" vergeleken met normaal ovariumweefsel (P < 0,05). De Chi-kwadraattoets toonde aan dat hoge TBC1D16-expressie gerelateerd was aan gevorderde pT-stadia (P = 0,029), maar niet gecorreleerd was met andere klinische kenmerken. Bovendien was de expressie van TBC1D16 significant hoger in EOC-monsters met lage VEGF-expressie (P < 0,001). Belangrijk is dat in zowel univariate als multivariate overlevingsanalyses hoge expressie van TBC1D16 significant geassocieerd was met een goede algehele overleving (OS). Concluderend is TBC1D16 een voorspellende marker voor een gunstige prognose van EOC.

Epigenetische activatie van een cryptisch TBC1D16-transcript versterkt de progressie van melanoom door EGFR te targeten.

Metastase is verantwoordelijk voor de meeste kankergerelateerde sterfgevallen, en onder de veelvoorkomende tumortypen is melanoom een type met een grote potentie om te metastaseren. Hier bestuderen we de bijdrage van epigenetische veranderingen aan het disseminatieproces door de veranderingen op DNA-methyleringsniveau te analyseren tussen primaire kankercellen en metastasen. We vonden een hypomethyleringsevenement dat een cryptisch transcript van het Rab GTPase-activerende eiwit TBC1D16 (TBC1D16-47 kDa; hierna TBC1D16-47KD genoemd) heractiveert als een kenmerkend kenmerk van de metastatische cascade. Dit korte isoform van TBC1D16 verergert de groei en metastase van melanoom zowel in vitro als in vivo. Door immunoprecipitatie en massaspectrometrie te combineren, identificeerden we RAB5C als een nieuw TBC1D16-doelwit en toonden we aan dat het EGFR reguleert in melanoomcellen. We vonden ook dat epigenetische heractivatie van TBC1D16-47KD geassocieerd is met een slechte klinische uitkomst bij melanoom, terwijl het een grotere gevoeligheid voor BRAF- en MEK-remmers verleent.

Bovendien werd hypomethylering van TBC1D16 waargenomen in meerdere tumoren, waaronder een primaire/metastase-paar van borstkanker, en in mindere mate bij melanoom, hoewel niet alle tumoren of primaire/metastase-paren van kanker veranderde methyleringspatronen vertoonden.

ACHTERGROND
Kenmerkende DNA-methyleringsverschillen zijn geïdentificeerd tussen primaire en metastatische melanomen op de EBF3- en/of TBC1D16-genloci.


Wat hebben osanetant en talnetant gemeen?

Answer: Osanetant en talnetant zijn selectieve NK3-antagonisten. Preklinische en fase II klinische resultaten van osanetant en talnetant bij schizofrene patiënten hebben aangegeven dat NK(3)-antagonisten mogelijk een significante verbetering kunnen bieden van de positieve symptomen en cognitieve beperkingen die met deze aandoening geassocieerd zijn.

Fase II klinische onderzoeken bij schizofrenie met twee selectieve NK3-antagonisten (osanetant en talnetant) hebben een significante verbetering van de positieve symptomen aangetoond.

Preklinische en fase II klinische resultaten van osanetant en talnetant bij schizofrene patiënten hebben aangegeven dat NK(3)-antagonisten mogelijk een significante verbetering kunnen bieden van de positieve symptomen en cognitieve beperkingen die met deze aandoening geassocieerd zijn.


Lijst van SLC25A46-gerelateerde pathologieën

Answer: Het mitochondriale eiwit SLC25A46 is recentelijk geïdentificeerd als een nieuwe pathogene oorzaak in een breed spectrum van neurologische aandoeningen, waaronder erfelijke optische atrofie, Charcot-Marie-Tooth type 2, Leigh-syndroom, progressieve myoclonische ataxie en lethale congenitale pontocerebellaire hypoplasie.

Het mitochondriale eiwit SLC25A46 is recentelijk geïdentificeerd als een nieuwe pathogene oorzaak in een breed spectrum van neurologische aandoeningen, waaronder erfelijke optische atrofie, Charcot-Marie-Tooth type 2, Leigh-syndroom, progressieve myoclonische ataxie en lethale congenitale pontocerebellaire hypoplasie.

Hier identificeerden we een verlies-aan-functie mutatie in het Slc25a46-gen die lethale neuropathologie veroorzaakt bij muizen. Mutante muizen vertonen de belangrijkste klinische kenmerken die bij patiënten zijn vastgesteld, waaronder ataxie, optische atrofie en cerebellaire hypoplasie, welke volledig werden hersteld door expressie van het menselijke ortholoog. Histopathologische analyse onthulde eerder ongeziene laesies, met name verstoorde cytoarchitectuur in het cerebellum en netvlies en opvallende afwijkingen in de neuromusculaire junctie. Ook was een distinct fenotype in het lymfoïde systeem duidelijk aanwezig. Onze mutante muizen bieden een geldig model om de mechanistische basis van de complexe SLC25A46-gemedieerde pathologieën te begrijpen, evenals voor het screenen van potentiële therapeutische interventies.


Wat is het doelwit van galcanezumab?

Answer: Galcanezumab is een monoklonaal antilichaam tegen calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP), en behoort tot een nieuwe klasse van geneesmiddelen voor migrainepreventie.

Belang: Galcanezumab (LY2951742), een monoklonaal antilichaam tegen calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP), is een van een nieuwe klasse geneesmiddelen voor migrainepreventie.

DOEL VAN DE REVIEW: Monoklonale antilichamen (mAbs) die de calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP)-route targeten, zijn ontwikkeld voor episodische en chronische migrainepreventie, hetzij door binding aan het CGRP-ligand (eptinezumab, fremanezumab, galcanezumab) of aan de CGRP-receptor (erenumab).

Achtergrond Veiligheidsbevindingen uit een fase 2b-studie van galcanezumab, een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam tegen calcitonine-gen-gerelateerd peptide, voor migrainepreventie (NCT02163993) worden hier gerapporteerd.

Momenteel is er veel enthousiasme over monoklonale antilichamen tegen calcitonine-gen-gerelateerd peptide (eptinezumab, galcanezumab, fremanezumab) en de calcitonine-gen-gerelateerde peptidereceptor (erenumab).

CGRP-receptorantagonisten zoals ubrogepant zijn effectief voor acute verlichting van migrainehoofdpijn, terwijl monoklonale antilichamen tegen CGRP (eptinezumab, fremanezumab en galcanezumab) of de CGRP-receptor (erenumab) effectief migraineaanvallen voorkomen.

Introductie Galcanezumab is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat bindt aan calcitonine-gen-gerelateerd peptide, gebruikt voor migrainepreventie.

Galcanezumab is een antilichaam dat bindt aan het ligand calcitonine-gen-gerelateerd peptide.

Een nieuw tijdperk voor migraine: farmacokinetische en farmacodynamische inzichten in monoklonale antilichamen met focus op galcanezumab, een anti-CGRP-antilichaam.

Inzichten betreffende de farmacokinetische/farmacodynamische eigenschappen van galcanezumab als een probe-antilichaam en calcitonine-gen-gerelateerd peptide als het bindende ligand met betrekking tot klinische uitkomsten worden gegeven.

Galcanezumab, een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam tegen calcitonine-gen-gerelateerd peptide, kan een preventieve behandeling zijn voor clusterhoofdpijn.

Een farmacokinetisch/farmacodynamisch model van galcanezumab toont aan dat galcanezumab de vrije concentraties van calcitonine-gen-gerelateerd peptide op een dosis- en tijdafhankelijke wijze verlaagt en de onderdrukking van vrij calcitonine-gen-gerelateerd peptide voortzet bij herhaalde dosering.

Belang

Galcanezumab (LY2951742), een monoklonaal antilichaam tegen calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP), is een van een nieuwe klasse geneesmiddelen voor migrainepreventie.

Het gehumaniseerde monoklonale antilichaam galcanezumab (LY2951742) bindt aan CGRP en kan effectief zijn bij migraineprofylaxe.

Galcanezumab, een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat bindt aan calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP), is effectief voor migrainepreventie met een gunstig veiligheidsprofiel.

Mislukkingen in de ontwikkeling van kleine molecuul CGRP-receptorantagonisten en toenemende kennis en gebruik van monoklonale antilichamen (mAbs) in de geneeskunde leidden tot de baanbrekende ontwikkeling van grote molecuul anti-CGRP mAbs: eptinezumab, erenumab, fremanezumab en galcanezumab.

ACHTERGROND: Galcanezumab is een monoklonaal antilichaam dat bindt aan calcitonine-gen-gerelateerd peptide en is geïndiceerd voor preventieve behandeling van migraine. ONTWERP/

ACHTERGROND: Galcanezumab is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat selectief bindt aan het calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP) en heeft effectiviteit aangetoond in het verminderen van migrainehoofdpijndagen (MHD) bij patiënten met episodische en chronische migraine.

Galcanezumab is een van de antilichamen die ontwikkeld en bestudeerd zijn om migraine te voorkomen door CGRP te targeten.

Galcanezumab-gnlm (Emgality™; Eli Lilly and Company), hierna galcanezumab genoemd, is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam tegen het calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP)-ligand.

Veiligheid, verdraagbaarheid, farmacokinetiek en farmacodynamiek van het CGRP-bindende monoklonale antilichaam LY2951742 (Galcanezumab) bij gezonde vrijwilligers.

Galcanezumab is een gehumaniseerd immunoglobuline G (IgG) monoklonaal antilichaam (mAb) geïndiceerd voor de preventie van migraine dat bindt aan calcitonine-gen-gerelateerd peptide.


Welke ziekte werd bestudeerd in de CADISS-studie?

Answer: CADISS was een prospectieve multicentrische gerandomiseerde gecontroleerde studie bij acute (binnen 7 dagen na aanvang) dissectie van de halsslagader en wervelslagader.

Prognose van dissecterende aneurysma's van de halsslagader: Resultaten van CADISS en een systematische review.

METHODE: We includeerden 264 patiënten met extracraniële cervicale arteriedissectie (CAD) uit de Cervical Artery Dissection in Stroke Study (CADISS), een multicentrische prospectieve studie die antitrombotische behandeling vergeleek met anticoagulatie.

CONCLUSIES: De resultaten van CADISS suggereren dat dissecterende aneurysma's mogelijk een goedaardige prognose hebben en dat daarom medische behandeling overwogen moet worden.

Antitrombotische behandeling vergeleken met anticoagulatie bij cervicale arteriedissectie (CADISS): een gerandomiseerde studie.

We vergeleken hun effectiviteit in de Cervical Artery Dissection in Stroke Study (CADISS), met als bijkomend doel het vaststellen van het werkelijke risico op een recidief beroerte.

DOELSTELLING: De resultaten presenteren van de niet-gerandomiseerde arm van de Cervical Artery Dissection in Stroke Study (CADISS-NR) trial, waarin anticoagulatie en antitrombotica werden vergeleken ter preventie van recidief beroerte na carotis- en werveldissectie, en een meta-analyse uitvoeren van deze resultaten met eerder gepubliceerde studies die de twee therapeutische strategieën vergelijken.

Hoewel de optimale behandeling voor VAD onbekend is, is de Cervical Artery Dissection in Stroke Study (CADISS) een lopende gerandomiseerde multicentrische prospectieve studie die antitrombotische therapie vergelijkt met anticoagulatie bij patiënten met zowel carotis- als werveldissectie.

We gebruiken dubbele antitrombotica voor de behandeling van cervicale dissecties als onderdeel van de CADISS-studie.

Antitrombotische therapie versus anticoagulatie bij cervicale arteriedissectie: rationale en ontwerp van de Cervical Artery Dissection in Stroke Study (CADISS).

DOELSTELLING: CADISS is een prospectieve multicentrische gerandomiseerde gecontroleerde studie bij acute (binnen 7 dagen na aanvang) dissectie van de halsslagader en wervelslagader.

DOELSTELLING

CADISS is een prospectieve multicentrische gerandomiseerde gecontroleerde studie bij acute (binnen 7 dagen na aanvang) dissectie van de halsslagader en wervelslagader.

Antitrombotische therapie versus anticoagulatie bij cervicale arteriedissectie: de definitieve resultaten van de gerandomiseerde klinische trial van de Cervical Artery Dissection in Stroke Study (CADISS).

DOELSTELLING
De resultaten presenteren van de niet-gerandomiseerde arm van de Cervical Artery Dissection in Stroke Study (CADISS-NR) trial, waarin anticoagulatie en antitrombotica werden vergeleken ter preventie van recidief beroerte na carotis- en werveldissectie, en een meta-analyse uitvoeren van deze resultaten met eerder gepubliceerde studies die de twee therapeutische strategieën vergelijken.


Wat is de grootte van het menselijke RCA-locus in bp?

Answer: Het menselijke RCA-locus bevindt zich op chromosoom 1 (CA1) en bestaat uit ongeveer 750 kb.

De menselijke homologen van deze genen zijn nauw gekoppeld en vormen het RCA-locus, dat wordt gelokaliseerd op het menselijke chromosoom (Chr.) 1q32, binnen een grote koppelinggroep die behouden is tussen menselijk Chr.1q21-32 en muis Chr.

De primaire sequentie van het meest voorkomende structurele allotype van CR1 en die van CR2 zijn vastgesteld, en de ligandbinding op de moleculen is in kaart gebracht. CR1- en CR2-genen bevinden zich dicht bij elkaar in het RCA-locus van chromosoom 1.

Genoom- en expressed sequence tag-informatie van Xenopus tropicalis suggereert dat eiwitten die korte consensusherhalingen (SCR) bevatten, worden gecodeerd door drie genen die binnen 300 kb stroomafwaarts van PFKFB2 liggen, wat een markergen is voor de regulator van complementactivatie (RCA) loci bij mens en kip.

De organisatie en fysieke koppeling van vier leden van een belangrijk complementlocus, het RCA-locus, zijn bepaald met behulp van de techniek van pulserende veldgradiënt-gel-elektroforese in combinatie met Southern blotting.


Is er een rol voor TET-eiwitten in de celbestemming van invariant natural killer T-cellen (iNKT-cellen)?

Answer: Ja. Tet2-TET-eiwitten reguleren de lijnspecifieke differentiatie en TCR-gemedieerde expansie van iNKT-cellen. TET's worden overal tot expressie gebracht en spelen diverse rollen in genregulatie, imprinting, isolatie, intra-/interchromosomale interacties, nucleaire compartimentalisatie en alternatieve splicing. Verwijdering van Tet2 en zijn ligand, Tet3, uit muis CD4CD8 dubbel-positieve thymus-afgeleide cardiomyocyten (iNKT) resulteerde in gedysreguleerde ontwikkeling en proliferatie, met verhoogde expressie van tumorrepressor genen en verminderde

TET-eiwitten reguleren de lijnspecifieke differentiatie en TCR-gemedieerde expansie van iNKT-cellen.

We ontdekten dat gelijktijdige verwijdering van Tet2 en Tet3 in muis CD4+CD8+ dubbel-positieve thymocyten resulteerde in gedysreguleerde ontwikkeling en proliferatie van invariant natural killer T-cellen (iNKT-cellen). Tet2-Tet3 dubbel-knockout (DKO) iNKT-cellen vertoonden een uitgesproken verschuiving naar de NKT17-lijn, met verhoogde DNA-methylatie en verminderde expressie van genen die coderen voor de sleutelregulatoren van de lijnspecifieke factoren T-bet en ThPOK. Overdracht van gezuiverde Tet2-Tet3 DKO iNKT-cellen in immunocompetente ontvanger-muizen resulteerde in een ongecontroleerde expansie die afhankelijk was van het niet-klassieke major histocompatibility complex (MHC) eiwit CD1d, dat lipide-antigenen presenteert aan iNKT-cellen. Onze gegevens geven aan dat TET-eiwitten de celbestemming van iNKT-cellen reguleren door hun juiste ontwikkeling en rijping te waarborgen en door abnormale proliferatie, gemedieerd door de T-cel antigeenreceptor (TCR), te onderdrukken.


Wat is het doel van het Sunnybrook Facial Grading System?

Answer: Het Sunnybrook facial grading system wordt toegepast om de gezichtsfuctie te evalueren bij patiënten met aangezichtsverlamming.

De mate van synkinesie werd geëvalueerd op 6, 9 en 12 maanden na het begin van de aangezichtszenuwverlamming op basis van de Sunnybrook facial grading system score en asymmetrie in de oogopenerbreedte.

Gezichtsasymmetrie werd bestudeerd met het Sunnybrook facial grading system (SFGS), de Facial Clinimetric Evaluation Scale (FaCE), de Symmetry Scale for Hemifacial Spasm (SSHS) en een zelfbeoordelingsschaal.

Het Sunnybrook facial grading system werd gebruikt om de functionele resultaten te evalueren.

MATERIALEN EN METHODEN: In deze beschrijvende studie werden 27 patiënten (15 mannen en 12 vrouwen, gemiddelde leeftijd 48 jaar) met unilaterale perifere aangezichtsverlamming opgenomen als zij een score onder de 70 hadden op het Sunnybrook Facial Grading System.

Achtergrond: Het Sunnybrook facial grading system (SFGS) wordt vaak toegepast om de gezichtsfuctie te evalueren bij patiënten met aangezichtsverlamming, maar er is nog geen gevalideerde Duitse versie van dit evaluatieformulier.

Discussie: Er is nu een geldige Duitse versie van het SFGS beschikbaar die zelfs door beginners gebruikt kan worden. De Duitse versie is geschikt voor evaluatie van aangezichtsverlammingen in de klinische routine en studies om een betere vergelijkbaarheid van Duitse patiënten met resultaten uit de internationale literatuur mogelijk te maken.

We gebruikten instrumenten voor het beoordelen van beperkingen (Sunnybrook Facial Grading System [FGS]), psychische stress (Hospital Anxiety and Depression Scale [HADS]), invaliditeit (Facial Disability Index [FDI]) en kwaliteit van leven (Facial Clinimetric Evaluation [FaCE] schaal).

Het revalidatieprotocol bij de eerste klinische evaluatie is gevolgd via de Italiaanse versie van het Sunnybrook Facial Grading System (SFGS) en de Software Facial Assessment by Computer Evaluation (FACE).

BELANGRIJKHEID: De meeste revalidatiespecialisten en veel aangezichtsreconstructiechirurgen gebruiken het Sunnybrook Facial Grading System (FGS) om veranderingen in gezichtsfuctie te meten en te detecteren.

Het Sunnybrook Facial Grading System (SB) is een goed ingeburgerd instrument voor het beoordelen van gezichtsbewegingen; echter doen zich soms onduidelijkheden voor.

Aangezichtszenuwletsel gerelateerd aan parotidectomie: voorstel voor een aangepast Sunnybrook Facial Grading System.

RESULTATEN

Na botuline-infiltratie toonde het Sunnybrook grading system een globale verbetering van het gezicht met vermindering van synkinesie en toename van statische en dynamische symmetrie.

Om een aangepast Sunnybrook Facial Grading System te testen als nieuw instrument om de functie van de aangezichtszenuw na parotidectomie te beoordelen, met nadruk op de marginale mandibulaire tak.

BELANGRIJKHEID

De meeste revalidatiespecialisten en veel aangezichtsreconstructiechirurgen gebruiken het Sunnybrook Facial Grading System (FGS) om veranderingen in gezichtsfuctie te meten en te detecteren.

Gezichtssymmetrie werd gemeten met het Sunnybrook Facial Grading System.

Het Sunnybrook Facial Grading System (SFGS) is een van de meest gebruikte schalen om de ernst van aangezichtsverlamming te beoordelen.

Het Sunnybrook facial grading system (SFGS) wordt vaak toegepast om de gezichtsfuctie te evalueren bij patiënten met aangezichtsverlamming, maar er is nog geen gevalideerde Duitse versie van dit evaluatieformulier. De originele Engelse versie van het SFGS werd vertaald en gevalideerd volgens internationale normen.

Het doel van deze studie was om de verbetering van oogsynkinesie na injecties met botuline toxine type A te kwantificeren met behulp van de nieuwe software en deze methode te vergelijken met het Sunnybrook grading system.

Kwantitatieve meting van de evolutie van postparetische oculaire synkinesie behandeld met botuline toxine type A. ACHTERGROND
Het Sunnybrook Facial Grading System wordt beschouwd als een van de beste schalen om gezichtsbeweging en postparetische synkinesie te beoordelen.

Betrouwbaarheid van de "Sydney", "Sunnybrook" en "House Brackmann" facial grading systems om vrijwillige beweging en synkinesie na aangezichtszenuwverlamming te beoordelen.

ACHTERGROND: Het Sunnybrook Facial Grading System wordt beschouwd als een van de beste schalen om gezichtsbeweging en postparetische synkinesie te beoordelen.

RESULTATEN: Na botuline-infiltratie toonde het Sunnybrook grading system een globale verbetering van het gezicht met vermindering van synkinesie en toename van statische en dynamische symmetrie.

De gemiddelde Sunnybrook Facial Grading System score was 74, wat wijst op een adequate gezichtsfuctie.

Het aangepaste Sunnybrook Facial Grading System verbeterde de beoordeling van de marginale mandibulaire tak, terwijl de evaluatie van andere takken van de aangezichtszenuw behouden bleef.


Wat is de functie van het PDZ-domein in SATB1?

Answer: Het N-terminale PDZ-achtige domein van de chromatine-organisator SATB1 draagt bij aan zijn functie als transcriptieregulator. We ontdekten dat dit dimerisatieregio sequentiegelijkheid vertoont met PDZ-domeinen, waarvan eerder is aangetoond dat ze betrokken zijn bij signalering door het mogelijk maken van eiwit-eiwitinteracties. Deze studies toonden duidelijk de rol aan van het PDZ-domein van SATB1 in globale genregulatie, vermoedelijk via interactie met andere cellulaire eiwitten. PDZ-domein-gemedieerde dimerisatie en homeodomein-gerichte specificiteit zijn vereist voor hoge-affiniteits-DNA-binding door SATB1.

We ontdekten dat dit dimerisatieregio sequentiegelijkheid vertoont met PDZ-domeinen, waarvan eerder is aangetoond dat ze betrokken zijn bij signalering door het mogelijk maken van eiwit-eiwitinteracties.

De splitsing van SATB1 door caspase 6 verstoort PDZ-domein-gemedieerde dimerisatie, wat leidt tot loslating van chromatine vroeg in de apoptose van T-cellen.

PDZ-domein-gemedieerde dimerisatie en homeodomein-gerichte specificiteit zijn vereist voor hoge-affiniteits-DNA-binding door SATB1.

Bindingsstudies met HD-ontbrekend SATB1 en een bindend doelwit met een vergrote afstand tussen de twee half-sites leidden tot een modelvoorstel voor het SATB1-DNA-complex waarbij de HD's in een antiparallele wijze binden aan het palindromische consensus-element via de minor groove, verbonden door het PDZ-achtige dimerisatiedomein.

Het N-terminale PDZ-achtige domein van de chromatine-organisator SATB1 draagt bij aan zijn functie als transcriptieregulator.

Deze studies toonden duidelijk de rol aan van het PDZ-domein van SATB1 in globale genregulatie, vermoedelijk via interactie met andere cellulaire eiwitten.


Bij welk cellulair proces is het eiwit clathrine betrokken?

Answer: Clathrine is een centrale regulator van endocytose in alle eukaryoten en speelt een rol bij bacteriële en plastide differentiatie

ligand-receptorcomplexen worden via clathrine-gecoate putjes geïnternaliseerd door een proces dat receptor-gemedieerde endocytose wordt genoemd.

Receptor-gemedieerde endocytose verloopt via de overdracht van receptor-ligandcomplexen van clathrine-gecoate putjes aan het celoppervlak naar ongecoate endocytische blaasjes die receptosomen (of endosomen) worden genoemd.

terwijl clathrine-gemedieerde endocytose w

Clathrine-gemedieerde endocytose (CME) is een cellulair transportproces waarbij ladingen en lipiden van het plasmamembraan worden geïnternaliseerd in blaasjes die bedekt zijn met clathrine en adaptor-eiwitten.

Clathrine is betrokken bij de endocytose en exocytose van cellulaire eiwitten en het proces van virusinfectie.

Endocytose is een cruciaal cellulair proces in eukaryote cellen waarbij clathrine en/of adaptor-eiwitten, lipidekinasen, fosfatases en het actine-cytoskelet betrokken zijn

Clathrine-onafhankelijke endocytose (CIE) is het proces van cellulaire opname van verschillende deeltjes, waaronder pathogenen, zonder het mantel-eiwit clathrine

Endocytose is een essentieel cellulair proces in eukaryote cellen dat gepaard gaat met de gezamenlijke functies van clathrine en adaptor-eiwitten, diverse eiwit- en lipidekinasen, fosfatases en het actine-cytoskelet

Endocytose gemedieerd door clathrine, een cellulair proces waarbij cellen membraanreceptoren en hun extracellulaire liganden internaliseren, is een belangrijk onderdeel van de regulatie van celsignalering

Clathrine speelt een belangrijke rol in vele cellulaire processen, waaronder endocytose, secretie en sortering van membraanachtige organellen.

Clathrine-gemedieerde endocytose is een belangrijke regulator van de internalisatie van celoppervlakte-eiwitten.


Thymoquinon is niet effectief tegen door straling veroorzaakte enteritis, ja of nee?

Answer: Nee, thymoquinon is effectief gebleken tegen door straling veroorzaakte enteritis

In deze studie vonden we dat thymoquinon (TQ) de door bestraling veroorzaakte darmbeschadigingen kon verminderen.

TQ zou gebruikt kunnen worden voor de behandeling van stralingsenteritis.


Wat zijn de databases voor intrinsieke eiwitstoornissen?

Answer: Intrinsieke stoornis (ID), dat wil zeggen het ontbreken van een unieke gevouwen conformatie onder fysiologische omstandigheden, is een veelvoorkomend kenmerk van veel eiwitten, wat gespecialiseerde biochemische experimenten vereist die niet hoogdoorvoer zijn. DisProt en MobiDB zijn databases voor intrinsieke eiwitstoornissen.

Een uitgebreide beoordeling van lange intrinsieke eiwitstoornissen uit de DisProt-database.

Intrinsieke stoornis (ID), dat wil zeggen het ontbreken van een unieke gevouwen conformatie onder fysiologische omstandigheden, is een veelvoorkomend kenmerk van veel eiwitten, wat gespecialiseerde biochemische experimenten vereist die niet hoogdoorvoer zijn. Ontbrekende röntgenresiduen uit de PDB zijn veelvuldig gebruikt als proxy voor ID bij het ontwikkelen van computationele methoden. Dit kan leiden tot een systematische vertekening, waarbij voorspellers afwijken van biologisch relevante ID. Grote benchmarksets op experimenteel gevalideerde ID zijn schaars. Onlangs is de DisProt-database vernieuwd en uitgebreid met handmatig samengestelde ID-annotaties voor enkele honderden nieuwe eiwitten. Dit biedt een grote benchmarkset die nog niet is gebruikt voor het trainen van ID-voorspellers.Resultaten: Hier beschrijven we de eerste systematische benchmarking van ID-voorspellers op de nieuwe DisProt-dataset. In tegenstelling tot eerdere beoordelingen gebaseerd op ontbrekende röntgengegevens, bevat deze dataset voornamelijk lange ID-regio's en een aanzienlijk aantal volledig ID-eiwitten. De benchmarking toont aan dat ID-voorspellers vrij goed werken op de nieuwe dataset, vooral voor lange ID-segmenten. Echter, een groot deel van ID blijft vrijwel onopgemerkt en de rangschikking van methoden verschilt van die voor PDB-gegevens. Met name lijken veel voorspellers ID en regio's buiten röntgenstructuren te verwarren. Dit suggereert dat de ID-voorspellingsmethoden verschillende vormen van stoornis vastleggen en kunnen profiteren van zeer nauwkeurige samengestelde voorbeelden.Beschikbaarheid en implementatie: De ruwe data gebruikt voor de evaluatie zijn beschikbaar via URL: http://www.disprot.org/assessment/.

MobiDB: een uitgebreide database van annotaties van intrinsieke eiwitstoornissen.

Stoornisregio's in eiwitten zijn essentieel voor de functie van talrijke processen binnen een organisme en voor het bepalen van de biologische rol van een eiwit. De meest voorkomende bron voor annotaties van eiwitstoornissen, DisProt, dekt slechts een fractie van de beschikbare sequenties. Alternatief is de Protein Data Bank (PDB) onderzocht op ontbrekende residuen in röntgenkristallografische structuren. Hier bieden we een gecentraliseerde bron voor gegevens over verschillende vormen van stoornis in eiwitstructuren, MobiDB, voortbouwend op en uitbreidend met de inhoud van reeds bestaande bronnen. Naast DisProt en PDB-röntgenstructuren hebben we experimentele informatie toegevoegd van NMR-structuren en vijf verschillende vormen van twee stoornisvoorspellers (ESpritz en IUpred). Deze worden gecombineerd in een gewogen consensusstoornis die wordt gebruikt om stoornisregio's te classificeren in flexibele en beperkte stoornis. Gebruikers worden aangemoedigd handmatige annotaties in te dienen via een inzendformulier. MobiDB bevat experimentele annotaties voor 17.285 eiwitten, die de gehele PDB dekken, en voorspellingen voor de SwissProt-database, met 565.200 geannoteerde sequenties. Afhankelijk van de stoornisvorm worden 6-20% van de residuen voorspeld als stoornis.

De MobiDB (URL: mobidb.bio.unipd.it) database van eiwitstoornis- en mobiliteitsannotaties is aanzienlijk bijgewerkt en verbeterd sinds de laatste grote vernieuwing in 2014.

Analyse en consensus van momenteel beschikbare bronnen voor annotaties van intrinsieke eiwitstoornissen in de MobiDB-database.

Onze recent gepubliceerde database, MobiDB, biedt een gecentraliseerde bron voor toegang tot en analyse van annotaties van intrinsieke eiwitstoornissen.

Een grote hoeveelheid informatie en kruisverwijzingen naar meer gespecialiseerde databases zijn bedoeld om van MobiDB de centrale bron te maken voor de wetenschappelijke gemeenschap die werkt aan intrinsieke eiwitstoornissen en mobiliteit.

MobiDB is een centrale bron voor onderzoek naar intrinsieke stoornissen, met zowel experimentele data als voorspellingen.


Noem de 5 verschillende menselijke immunoglobuline zware ketens.

Answer: De 5 menselijke immunoglobuline zware ketens zijn Alfa, Delta, Epsilon, Gamma en Mu

Desondanks, Ag-specifieke enkele H-keten Ig-repertoires, gebruikmakend van mu-, gamma-, epsilon- of alfa-H-keten

De neoplastische proliferatie van enkele klonen van plasmacellen veroorzaakt de synthese van zeer grote hoeveelheden monoklonale immunoglobulinen die slechts uit één type zware keten bestaan, hetzij de gamma-, alfa-, mu-, delta- of epsilon-keten

gebruikmakend van zware ketenspecifieke gamma, alfa, mu, delta en epsilon


Is het Spaanse griepvirus gereconstrueerd?

Answer: Ja, de reconstructie van het influenzavirus van 1918 heeft aanzienlijke vooruitgang mogelijk gemaakt in ons begrip van dit buitengewone pandemische virus.

De reconstructie van het influenzavirus van 1918 heeft aanzienlijke vooruitgang mogelijk gemaakt in ons begrip van dit buitengewone pandemische virus.

Deze virale RNA-sequenties maakten uiteindelijk de reconstructie van het volledige virus van 1918 mogelijk, wat, bijna een eeuw na de dood van zijn slachtoffers, nieuwe inzichten heeft opgeleverd in de biologie en pathogenese van het influenzavirus en belangrijke informatie heeft verstrekt over hoe toekomstige pandemieën te voorkomen en te beheersen.

De reconstructie van het virus van 1918 en studies die de uitzonderlijke virulentie en overdraagbaarheid van het virus verklaren, bieden spannende nieuwe inzichten in deze verwoestende pandemische stam.


Wat is de basis van de BLISS-techniek?

Answer: Hier presenteren we Breaks Labeling In Situ and Sequencing (BLISS), een veelzijdige en kwantitatieve methode voor genoomwijde profilering van DNA-dubbelstrengsbreuken.

BLISS is een veelzijdige en kwantitatieve methode voor genoomwijde profilering van DNA-dubbelstrengsbreuken.

Breaks Labeling In Situ and Sequencing (BLISS), met de volgende kenmerken: (1) directe labeling van DSB's in gefixeerde cellen of weefselsecties op een vast oppervlak; (2) lage inputvereiste door lineaire amplificatie van getagde DSB's via in vitro transcriptie; (3) kwantificering van DSB's door unieke moleculaire identificatoren; en (4) eenvoudige schaalbaarheid en multiplexing.

Onlangs hebben we de kwantitatieve aard, toepasbaarheid en schaalbaarheid van BLESS verder uitgebreid door Breaks Labeling In Situ and Sequencing (BLISS) te ontwikkelen.


Noem 3 NK3R-antagonisten.

Answer: NK3-receptorantagonisten omvatten MLE4901 (ook bekend als AZD4901), SB222200 en ESN364.

Elf postmenopauzale vrouwen kregen de NK3R-antagonist MLE4901 oraal toegediend, 40 mg twee keer per dag gedurende 7 dagen.

De resultaten geven aan dat (1) vergelijkbaar met eerder gerapporteerde stimulatie van GnRH door de KISS1R-agonist (d.w.z. menselijke kisspeptine-10), de NK3R-agonist senktide de GnRH-afgifte dosisafhankelijk stimuleerde bij zowel prepuberale als puberale apen; (2) de door senktide geïnduceerde GnRH-afgifte werd geblokkeerd in aanwezigheid van de KISS1R-antagonist peptide 234 bij puberale, maar niet bij prepuberale apen; en (3) de door kisspeptine geïnduceerde GnRH-afgifte werd geblokkeerd in aanwezigheid van de NK3R-antagonist SB222200 bij puberale, maar niet bij prepuberale apen.

NK3R-antagonist AZD4901 40 mg twee keer per dag oraal werd ingenomen van cyclusdag 4-6 gedurende 6 dagen (n = 10, met 10 controles zonder behandeling).

Orale toediening van de NK3R-antagonist ESN364 onderdrukte de hypothalamus-hypofyse-gonadale as bij gezonde vrijwilligers door selectieve modulatie van gonadotrofine-secretie, wat leidde tot een beperkte daling van de ovariumhormoonspiegels bij vrouwen.


Is Verubecestat effectief voor de ziekte van Alzheimer?

Answer: Nee. Verubecestat verminderde de cognitieve of functionele achteruitgang bij patiënten met milde tot matige ziekte van Alzheimer niet en werd geassocieerd met aan de behandeling gerelateerde bijwerkingen.

Het gebrek aan effectiviteit van verubecestat bij milde tot matige AD roept belangrijke vragen op over het tijdstip van interventie met BACE-1 remmers, en anti-amyloïde therapieën in het algemeen, bij de behandeling van AD.

CONCLUSIES: Verubecestat verminderde de cognitieve of functionele achteruitgang bij patiënten met milde tot matige ziekte van Alzheimer niet en werd geassocieerd met aan de behandeling gerelateerde bijwerkingen.

Deze resultaten ondersteunen de voortgezette wereldwijde ontwikkeling van verubecestat als een potentieel ziekte-modificerend middel voor Japanse en niet-Japanse personen die risico lopen op het ontwikkelen van AD.

CONCLUSIES

Verubecestat verminderde de cognitieve of functionele achteruitgang bij patiënten met milde tot matige ziekte van Alzheimer niet en werd geassocieerd met aan de behandeling gerelateerde bijwerkingen.

CONCLUSIES

Verubecestat verbeterde de klinische scores van dementie bij patiënten met prodromale ziekte van Alzheimer niet, en sommige metingen suggereerden dat cognitie en dagelijkse functie slechter waren bij patiënten die verubecestat kregen dan bij degenen die placebo kregen.

Echter, in de EPOCH-studie met verubecestat bij milde tot matige ziekte van Alzheimer was het niet gunstig en nam het aantal bijwerkingen toe.

Verubecestat, een BACE1-remmer die Aβ-niveaus in het cerebrospinale vocht van mensen verlaagt, was niet effectief in een fase 3-studie (EPOCH) bij milde tot matige AD en werd geassocieerd met bijwerkingen.

Lessen die geleerd kunnen worden van het falen van verubecestat bij de ziekte van Alzheimer.

In APECS verslechterde verubecestat 40 mg de cognitie en nam het aantal bijwerkingen toe. Deskundige mening: Bij het werven van proefpersonen voor klinische onderzoeken bij de ziekte van Alzheimer, dient voor alle proefpersonen een klinische diagnose te worden gesteld waarbij de meting van Aβ wordt betrokken, omdat dit kan helpen de bevindingen te verduidelijken.

Naar mijn mening had het falen van verubecestat in EPOCH en APECS waarschijnlijk voorkomen kunnen worden als een veiligheids- en potentiële effectiviteitsstudie (fase 2) was afgerond voordat fase 3 werd gestart.

CONCLUSIES: Verubecestat werd geassocieerd met een verhoogd risico op verschillende soorten bijwerkingen.

Verubecestat verbeterde de klinische scores van dementie bij patiënten met prodromale ziekte van Alzheimer niet, en sommige metingen suggereerden dat cognitie en dagelijkse functie slechter waren bij patiënten die verubecestat kregen dan bij degenen die placebo kregen. (

Verubecestat verminderde de cognitieve of functionele achteruitgang bij patiënten met milde tot matige ziekte van Alzheimer niet en werd geassocieerd met aan de behandeling gerelateerde bijwerkingen. (


Is Aptiganel effectief voor de behandeling van een beroerte?

Answer: Nee. Aptiganel is niet effectief bij patiënten met een acute ischemische beroerte en kan schadelijk zijn.

Er werden trends gezien voor een verhoogde mortaliteit met drie NMDA-antagonisten - selfotel (OR 1,19 [0,81-1,74]), aptiganel (OR 1,32 [0,91-1,93]) en gavestinel (OR 1,12 [0,95-1,32]) - maar dit bereikte geen significantie voor de NMDA-antagonisten als klasse (1,09 [0,96-1,23]). Aptiganel werd ook geassocieerd met een trend naar slechtere functionele uitkomst (OR 1,20 [0,88-1,65]), hoewel dit niet het geval was voor de andere twee verbindingen.

Er is geen verbetering in klinische uitkomst van beroerte gezien met competitieve NMDA-antagonisten (selfotel) en niet-competitieve NMDA-antagonisten (dextrorfan, GV150526, aptiganel en eliprodil).

Glutamaat N-methyl-D-aspartaat (NMDA) receptorantagonisten (competitieve receptorantagonisten, ionkanaalblokkers en glycine-antagonisten) - zoals selfotel, aptiganel, eliprodil, licostinel en gavestinel - faalden in het aantonen van effectiviteit in klinische onderzoeken bij beroerte of traumatisch hersenletsel.

Er was geen verbetering in uitkomst voor de aptiganel-groep (lage dosis of hoge dosis) vergeleken met de placebogroep na 90 dagen (mediaan Modified Rankin Scale score voor alle 3 behandelingsgroepen = 3; P = 0,31). Na 7 dagen vertoonden placebobehandelde patiënten een iets grotere neurologische verbetering op de NIH Stroke Scale dan patiënten met hoge dosis aptiganel (gemiddelde verbetering voor placebogroep, -0,8 punten versus voor hoge dosis aptiganel, 0,9 punten; P = 0,04). Het sterftecijfer na 120 dagen bij patiënten behandeld met hoge dosis aptiganel was hoger dan bij patiënten die placebo kregen (26,3% versus 19,2%; P = 0,06).

CONCLUSIES: Aptiganel was niet effectief bij patiënten met acute ischemische beroerte bij geen van de geteste doseringen en kan schadelijk zijn. Het grotere aandeel patiënten met gunstige uitkomsten en het lagere sterftecijfer in de placebogroep suggereren dat glutamaatblokkade met aptiganel nadelige effecten kan hebben in een ongedifferentieerde populatie van beroertepatiënten.

CONCLUSIES

Aptiganel was niet effectief bij patiënten met acute ischemische beroerte bij geen van de geteste doseringen en kan schadelijk zijn.


Is indinavir effectief voor de behandeling van amyotrofische laterale sclerose?

Answer: Nee, indinavir is niet effectief voor de behandeling van amyotrofische laterale sclerose.

Groepsverschillen in het tempo van achteruitgang waren niet significant tussen de groepen voor de ALS Functionele Beoordelingsschaal (p = 0,36) of voor de secundaire variabelen. De toxiciteit en negatieve effectiviteitstrends ontmoedigen verdere indinavir-onderzoeken bij ALS.


Is er een verhoogd risico op meningeomen bij overlevenden van leukemie in de kindertijd?

Answer: Ja, het risico op meningeomen is hoger bij kinderen die behandeld zijn met craniale bestraling voor leukemie.

Craniale radiotherapie verbetert de overleving van de meest voorkomende kinderkankers, waaronder hersentumoren en leukemie. Helaas worden langetermijnoverlevenden geconfronteerd met gevolgen van secundaire neoplasieën, waaronder stralingsgeïnduceerde meningeomen (RIM's).

Gecombineerde chemotherapie en profylactische craniale bestraling hebben het vooruitzicht voor kinderen met acute leukemie verbeterd. Echter, craniale bestraling brengt een latent risico met zich mee voor het ontstaan van secundaire intracraniële tumoren. Wij zagen een patiënt die 25 jaar na profylactische craniale bestraling voor de behandeling van acute leukemie in de kindertijd meerdere intracraniële stralingsgeïnduceerde meningeomen (RIM's) ontwikkelde.

Focale craniale hyperostose door meningeoom: een complicatie van eerdere bestralingstherapie voor T-cel acute lymfoblastische leukemie in de kindertijd.

Hier wordt een casus gepresenteerd van een 20-jarige man met een voorgeschiedenis van T-cel lymfoblastische leukemie gediagnosticeerd op 22 maanden leeftijd, behandeld met chemotherapie en craniale bestraling. Hij ontwikkelde over enkele maanden een toenemende bolling van de bovenkant van zijn hoofd. Een gewone röntgenfoto toonde verdikking van het frontale schedeldak met een focale "hair-on-end" periostale reactie. MRI toonde een versterkende dura-gebaseerde massa met transcalvariale uitbreiding, die na resectie werd bevestigd als een meningeoom (World Health Organization Graad I).

RESULTATEN: Acute myeloïde leukemie (AML; n = 186), myelodysplastisch syndroom (MDS; n = 69) en niet-meningeoom hersentumoren (n = 116) waren de meest voorkomende typen secundaire maligne neoplasieën (SMN's) en hadden de slechtste prognose (5-jaarsoverleving, respectievelijk 18,1% ± 2,9%, 31,1% ± 6,2% en 18,3% ± 3,8%).

Stralingsgeïnduceerde World Health Organization graad II meningeomen bij jonge patiënten na profylactische craniale bestraling voor acute lymfoblastische leukemie in de kindertijd. Drie casusrapporten.

Huidige chemotherapeutische regimens zijn succesvol gebruikt om veel kinderen met acute lymfoblastische leukemie (ALL) te behandelen, maar hebben geleid tot een verhoogd risico op late tumoren van het centraal zenuwstelsel, meestal meningeomen, vooral bij patiënten die craniale bestraling hebben ontvangen.

RESULTATEN: Negenenvijftig MRI-afwijkingen (32 cavernomen, negen focale gebieden van gliosis, zeven dystrofische mineralisaties, vijf cerebrale atrofieën, vier hypofyseatrofieën, één diffuse stralingsleuko-encefalopathie en één meningeoom) werden gevonden bij 43 patiënten.

Intraventriculair meningeoom na craniale bestraling voor leukemie in de kindertijd.

Stralingsgeïnduceerde meningeomen kunnen ook de neiging hebben om terug te keren. De auteurs beschrijven een geval van een intraventriculair meningeoom dat 23 jaar na craniale bestraling voor acute lymfoblastische leukemie in de kindertijd optrad.

De cumulatieve incidentie 30 jaar na de diagnose van kinderkanker was 20,5% (95% betrouwbaarheidsinterval [BI] = 19,1% tot 21,8%) voor alle volgende neoplasieën, 7,9% (95% BI = 7,2% tot 8,5%) voor secundaire maligne neoplasieën (exclusief niet-melanoom huidkanker), 9,1% (95% BI = 8,1% tot 10,1%) voor niet-melanoom huidkanker en 3,1% (95% BI = 2,5% tot 3,8%) voor meningeoom.

Stralingsgeïnduceerde meningeomen: een schaduw in het succesverhaal van leukemie in de kindertijd.

Hoewel de cohort klein is, lijkt het waarschijnlijk dat de toenemende incidentie van meningeomen de toekomst van craniaal bestraalde leukemie-overlevenden zal overschaduwen.

Leeftijd op het moment van bestraling, geslacht of cumulatieve doses chemotherapeutische middelen vertoonden geen significante associatie met de ontwikkeling van meningeomen.

Screening op meningeomen met MRI bij overlevenden van leukemie in de kindertijd behandeld met craniale bestraling.

Hoge incidentie van meningeomen bij craniaal bestraalde overlevenden van acute lymfoblastische leukemie in de kindertijd.

Stralingsgeïnduceerd meningeoom na profylactische radiotherapie voor acute lymfoblastische leukemie in de kindertijd.

Overlevenden van kinderlijke ALL behandeld met hoge dosis craniale bestraling lopen risico op zowel vroege stralingsschade in radiosensitieve organen, zoals de lens en hypofyse, als op de latere ontwikkeling van een stralingsgeïnduceerd meningeoom.

Wij behandelden 3 jonge patiënten met World Health Organization graad II meningeomen die eerder craniale bestraling hadden ontvangen voor de behandeling van kinderlijke ALL: een tumor in de cerebellopontiene hoek bij een 19-jarige vrouw, een petroclivale tumor bij een 28-jarige man en een frontaal parasagittale tumor bij een 19-jarige vrouw.

Langetermijnoverlevenden die radiotherapie voor ALL in de kindertijd hebben ontvangen, lopen risico op late complicaties, waaronder stralingsgeïnduceerde meningeomen.|


Noem de klinische kenmerken van het Smith-Kingsmore syndroom (SKS)

Answer: Smith-Kingsmore syndroom (SKS) OMIM #616638, ook bekend als MINDS syndroom (ORPHA 457485), is een zeldzame autosomaal dominante aandoening die tot nu toe bij 23 patiënten is gerapporteerd. SKS wordt gekenmerkt door een verstandelijke beperking, macrocefalie/hemi/megalencefalie en epileptische aanvallen. Het wordt ook geassocieerd met een patroon van gezichtsdyspmorfologie en andere niet-neurologische kenmerken.

Smith-Kingsmore syndroom (SKS) OMIM #616638, ook bekend als MINDS syndroom (ORPHA 457485), is een zeldzame autosomaal dominante aandoening die tot nu toe bij 23 patiënten is gerapporteerd. SKS wordt gekenmerkt door een verstandelijke beperking, macrocefalie/hemi/megalencefalie en epileptische aanvallen. Het wordt ook geassocieerd met een patroon van gezichtsdyspmorfologie en andere niet-neurologische kenmerken.

GOF-varianten in dit eiwit zijn geassocieerd met Smith-Kingsmore syndroom (SKS), een zeldzame autosomaal dominante aandoening die wordt gekenmerkt door een verstandelijke beperking, macrocefalie, epileptische aanvallen, ontwikkelingsachterstand en dysmorfe gelaatskenmerken.


Wat is ORMD-0801?

Answer: ORMD-0801 is een orale insulinecapsule. Behandeling met ORMD-0801 werd geassocieerd met een significante vermindering van 24,4% in de frequentie van glucosewaarden >200 mg/dL (60,1 ± 7,9% voor de behandeling versus 45,4 ± 4,9% tijdens de behandeling met ORMD-0801; p = 0,023) en een significante gemiddelde daling van 16,6% in de glucose oppervlakte onder de curve (AUC) (66055 ± 5547 mg/dL/24 uur versus 55060 ± 3068 mg/dL/24 uur, p = 0,023), met een grotere daling tijdens de vroege avonduren. Wanneer gebruikt in combinatie met subcutane insuline-injecties, werd ORMD-0801 goed verdragen en effectief in het verlagen van de glycemie gedurende de dag.

Glucoseverlagend effect van de ORMD-0801 orale insulinepreparaat bij patiënten met onbeheerde type 1 diabetes: een pilotstudie.

In een poging om patiënten een beter naleefbare behandelmethode te bieden, testte Oramed Pharmaceuticals de capaciteit van haar orale insulinecapsule (ORMD-0801, 8 mg insuline) om deze resistente klinische toestand aan te pakken.

Behandeling met ORMD-0801 werd geassocieerd met een significante vermindering van 24,4% in de frequentie van glucosewaarden >200 mg/dL (60,1 ± 7,9% voor de behandeling versus 45,4 ± 4,9% tijdens de behandeling met ORMD-0801; p = 0,023) en een significante gemiddelde daling van 16,6% in de glucose oppervlakte onder de curve (AUC) (66055 ± 5547 mg/dL/24 uur versus 55060 ± 3068 mg/dL/24 uur, p = 0,023), met een grotere daling tijdens de vroege avonduren. Concluderend, ORMD-0801 orale insulinecapsules in combinatie met subcutane insuline-injecties werden goed verdragen en verlaagden effectief de glycemie gedurende de dag.


Bevordert saracatinib oncogenese?

Answer: Nee, saracatinib heeft antitumoractiviteit.

Antitumoractiviteit van saracatinib (AZD0530), een c-Src/Abl kinase remmer, alleen of in combinatie met chemotherapeutische middelen bij maagkanker.

We evalueerden het antitumoreffect van een c-Src/Abl kinase remmer, saracatinib (AZD0530), alleen of gecombineerd met chemotherapeutische middelen in maagkankercellijnen en een NCI-N87 xenograftmodel. Van de 10 maagkankercellijnen remde saracatinib specifiek de groei en migratie/invasie van SNU216 en NCI-N87 cellen. Saracatinib blokkeerde de Src/FAK, HER-familie en oncogene signaalroutes, en induceerde G(1)-arrest en apoptose in SNU216 en NCI-N87 cellen.

In overeenstemming met onze in vitro bevindingen resulteerde de gelijktijdige behandeling met saracatinib en 5-FU in een versterkte antitumoractiviteit in de NCI-N87 xenografts. Deze gegevens geven aan dat de remming van Src kinase activiteit door saracatinib alleen of in combinatie met andere middelen een strategie kan zijn om maagkanker te bestrijden.


Is BCL11B betrokken bij schizofrenie?

Answer: Ja, BCL11B wordt geassocieerd met aandacht, geheugen, executieve functies en antipsychotisch geïnduceerde schizofrenie.

Interacterende partners BCL11B en GATAD2A zijn ook risicogenen voor schizofrenie, wat aangeeft dat andere genen die interacteren met of gereguleerd worden door SATB2 bijdragen aan schizofrenie en cognitie.


Wat is Synucleinopathie?

Answer: Synucleinopathie is een autosomaal-dominante ziekte die wordt gekenmerkt door het verkeerd vouwen van presynaptisch synucleïne en de vorming van Lewy-lichaampjes met ubiquitine-ligase activiteit.

De afzetting van verkeerd gevouwen β-sheet verrijkt amyloïde eiwit is een gedeeld kenmerk van veel neurodegeneratieve ziekten. Recente studies toonden het bestaan aan van conformationeel diverse stammen als een gemeenschappelijke eigenschap voor meerdere amyloïde-vormende eiwitten, waaronder α-synucleïne (α-Syn). α-Syn is verkeerd gevouwen en geaggregeerd in een groep neurodegeneratieve ziekten die gezamenlijk bekend staan als α-synucleinopathieën,

De ophoping van abnormale α-synucleïne is het belangrijkste histopathologische kenmerk van Lewy-lichaamziekte en multiple systeematrofie (MSA), die worden aangeduid als synucleinopathieën.

De abnormale ophoping van α-synucleïne-aggregaten in neuronen, zenuwvezels of gliale cellen is het kenmerk van een groep neurodegeneratieve ziekten die gezamenlijk bekend staan als α-synucleinopathieën

ACHTERGROND

Synucleinopathie is een van een groep leeftijdsgebonden neurodegeneratieve aandoeningen, waaronder de ziekte van Parkinson, multiple systeematrofie en dementie met Lewy-lichaampjes, die wordt gekenmerkt door α-synucleïne-inclusies en parkinsonistische motorische tekorten die miljoenen patiënten wereldwijd treffen.

Alpha-synucleinopathie is een term die gezamenlijk verwijst naar een reeks ziekten waarbij neurodegeneratie gepaard gaat met intracellulaire ophoping van alpha-synucleïne in neuronen of gliale cellen.

ACHTERGROND: Synucleinopathie is een van een groep leeftijdsgebonden neurodegeneratieve aandoeningen, waaronder de ziekte van Parkinson, multiple systeematrofie en dementie met Lewy-lichaampjes, die wordt gekenmerkt door α-synucleïne-inclusies en parkinsonistische motorische tekorten die miljoenen patiënten wereldwijd treffen.

Synucleinopathieën zijn neurodegeneratieve aandoeningen die worden gekenmerkt door de progressieve ophoping van α-synucleïne (α-syn) in neuronen en glia en omvatten de ziekte van Parkinson (PD) en dementie met Lewy-lichaampjes (DLB).

Synucleinopathieën zijn een spectrum van neurodegeneratieve ziekten die worden gekenmerkt door de intracellulaire afzetting van het eiwit α-synucleïne, wat leidt tot meerdere uitkomsten, waaronder dementie en Parkinsonisme.

Synucleinopathieën zijn een groep neurodegeneratieve ziekten die een gemeenschappelijke pathologische laesie delen van intracellulaire eiwitinclusies die grotendeels bestaan uit aggregaten van het alpha-synucleïne-eiwit.


Welke receptor wordt gemoduleerd met Siponimod?

Answer: Siponimod is een functionele antagonist van sphingosine-1-fosfaat (S1P).

RESULTATEN: Onder een reeks geteste moleculen behoorde siponimod, een dubbele agonist van sphingosine-1-fosfaat receptor 1 en 5, tot de meest efficiënte die remyelinisatie bevorderen.

We hebben verschillende bekende promyelinerende verbindingen gevalideerd en aangetoond dat de sterke remyelinerende werkzaamheid van siponimod de sphingosine-1-fosfaat receptor 5 impliceert.

Sphingosine 1-fosfaat (S1P1) modulatoren bieden een opkomende therapeutische benadering voor diverse auto-immuunziekten zoals multiple sclerose en psoriasis. Fingolimod is het eerste goedgekeurde, oraal actieve, selectieve en krachtige geneesmiddel van deze klasse. Andere geneesmiddelen in deze klasse zijn siponimod, ponesimod, ceralifimod, amiselimod, CS-0777 en GSK2018682.

S1P receptor antagonisten fingolimod en siponimod verbeteren de uitkomst van experimentele auto-immuun myasthenia gravis muizen niet na het begin van de ziekte.

Functionele sphingosine-1-fosfaat (S1P) antagonisten zoals fingolimod en siponimod (BAF312) worden succesvol gebruikt voor de behandeling van multiple sclerose, en fingolimod bleek de ontwikkeling van myasthenische symptomen te voorkomen in experimentele auto-immuun myasthenia gravis (EAMG), het standaardmodel van MG.

Het doel van deze studie was daarom het karakteriseren van het immunomodulerende effect van de functionele S1PR1 antagonist, siponimod, in fase III klinische onderzoeken voor auto-immuunziekten en van de competitieve sphingosine 1-fosfaat receptor subtype 1 (S1PR1) antagonist, TASP0277308, in preklinische ontwikkeling in een in vivo model van traumatisch hersenletsel (TBI) bij muizen.

Daarnaast zijn er drie meer specifieke S1P agonisten in de latere ontwikkelingsfasen: siponimod, ponesimod en ozanimod.

We beoordeelden het effect van siponimod, een selectieve sphingosine 1-fosfaat (S1P) receptor 1,5 modulator, op de progressie van invaliditeit bij patiënten met SPMS.

Siponimod, een selectieve sphingosine-1-fosfaat receptor modulator, verminderde de 3-maanden CDP met 21% ten opzichte van placebo bij SPMS.

Een hoge incidentie van hemangiosarcoom (HSA) werd waargenomen bij muizen die 2 jaar werden behandeld met siponimod, een functionele antagonist van sphingosine-1-fosfaat receptor 1 (S1P1), terwijl dergelijke tumoren niet werden waargenomen bij ratten onder dezelfde behandelingsomstandigheden.

Siponimod (BAF312), een selectieve sphingosine 1-fosfaat 1,5 receptor modulator, wordt momenteel onderzocht in een klinische studie bij patiënten met secundair progressieve MS.

BAF312 (siponimod) is een nieuwe sphingosine-1-fosfaat receptor modulator die is aangetoond de progressie bij PMS te vertragen.

ACHTERGROND

Siponimod is een orale selectieve modulator van sphingosine 1-fosfaat receptor typen 1 en 5, met een eliminatie halfwaardetijd die leidt tot uitspoeling binnen 7 dagen.

De volgende generatie sphingosine-1 receptor modulator BAF312 (siponimod) verbetert de functionaliteit van het corticale netwerk bij focale auto-immuun encefalomyelitis.

Siponimod is een S1PR (sphingosine-1-fosfaat receptor) modulator, die het uittreden van lymfocyten uit lymfoïde organen blokkeert en gunstige effecten heeft aangetoond bij de behandeling van multiple sclerose.

Siponimod, een selectieve sphingosine-1-fosfaat receptor modulator van de volgende generatie, wordt momenteel onderzocht voor de behandeling van secundair progressieve multiple sclerose.

Siponimod is een modulator van de nieuwere generatie van sphingosine 1-fosfaat (S1P) receptor die S1P1 receptoren internaliseert, waardoor het uittreden van lymfocyten uit lymfeklieren en thymus wordt geremd.

Ontdekking van BAF312 (Siponimod), een krachtige en selectieve S1P receptor modulator.

Siponimod (Mayzent) is een orale selectieve modulator van sphingosine 1-fosfaat receptor subtypen 1 en 5 (S1PR), ontwikkeld door Novartis Pharmaceuticals voor de behandeling van multiple sclerose (MS) en intracerebrale bloeding.

Net als fingolimod is siponimod een sphingosine-1-fosfaat receptor modulator die het uittreden van een lymfocyten subpopulatie uit lymfeklieren remt.

Proof-of-concept studies in gevalideerde diermodellen met S1P receptor modulatoren die zeer selectief zijn voor S1P1, zoals BAF-312 (Siponimod), KRP-203, ONO-4641 (Ceralifimod), ponesimod en RPC-1063, en opkomende klinische onderzoeken naar veiligheid en werkzaamheid bij mensen, met name bij MS, colitis ulcerosa (UC) en psoriasis, hebben de weg vrijgemaakt voor verdere tests bij diverse andere auto-immuunziekten.

BAF312 (siponimod) is een sphingosine-1-fosfaat (S1P) receptor modulator in klinische ontwikkeling voor de behandeling van multiple sclerose, met snellere distributie en eliminatiekinetiek in organen/weefsels dan zijn voorganger FTY720 (fingolimod).

Siponimod (BAF312) is een synthetisch molecuul behorend tot de familie van sphingosine-1-fosfaat (S1P) modulatoren, met vermoedelijke neuroprotectieve eigenschappen en goed gekarakteriseerde immunomodulerende effecten die worden gemedieerd door het vasthouden van B- en T-cellen in secundaire lymfoïde organen.

INTERPRETATIE: Siponimod verminderde het risico op progressie van invaliditeit met een veiligheidsprofiel vergelijkbaar met dat van andere S1P modulatoren en zal waarschijnlijk een nuttige behandeling zijn voor SPMS.

Vergeleken met fingolimod (de voorganger van de commercieel beschikbare S1P modulatoren voor de behandeling van relapsing-remitting [RR] multiple sclerose [MS]) vertoont siponimod selectieve affiniteit voor typen 1 en 5 van de S1P receptor, wat leidt tot een lager risico op bijwerkingen die voornamelijk worden veroorzaakt door activatie van de S1P3 receptor, zoals bradycardie en vasoconstrictie.

In deze studie vergeleken we direct de elektrofarmacologische profielen van fingolimod met die van siponimod, een modulator van sphingosine 1-fosfaat receptor subtype 1 en 5, met behulp van een in vivo cavia-model en een in vitro human ether-a-go-go-related gene (hERG) assay om de aanvangsmechanismen van klinisch waargenomen bijwerkingen beter te begrijpen.

BAF312 (Siponimod) is een dubbele agonist van de sphingosine-1-fosfaat receptoren, S1PR1 en S1PR5.

Siponimod, een selectieve modulator van sphingosine 1-fosfaat receptoren type 1 en type 5, toonde een uitstekend veiligheidsprofiel in een grote studie bij patiënten met multiple sclerose.


Wat is een zoönotisch virus?

Answer: Een zoönotische ziekte is een ziekte die van dieren op mensen kan worden overgedragen. Zoönotische virussen kunnen zich aanpassen aan een menselijke gastheer en uiteindelijk endemisch worden bij mensen, maar voordat dit gebeurt kunnen er punctuele uitbraken van het zoönotische virus worden waargenomen.

Rift Valley-koortsvirus (RVFV) is een door muggen overgedragen zoönotisch virus dat herkauwers infecteert, waaronder runderen, schapen, geiten, kamelen en buffels.

Hepatitis E-virus (HEV) is een zoönotisch virus dat circuleert in varkens en wilde zwijnen als belangrijkste reservoirsoorten.

Knagers en vleermuizen worden nu algemeen erkend als belangrijke bronnen van zoönotische virusinfecties bij andere zoogdieren, inclusief mensen.

Nipah-virus is een zoönotisch virus dat door vleermuizen wordt gedragen en dodelijk is voor mensen.

Een zoönotische ziekte is een ziekte die van dieren op mensen kan worden overgedragen. Zoönotische virussen kunnen zich aanpassen aan een menselijke gastheer en uiteindelijk endemisch worden bij mensen, maar voordat dit gebeurt kunnen er punctuele uitbraken van het zoönotische virus worden waargenomen.

Apenpokkenvirus (MPXV), een naaste verwant van het Variola-virus, is een zoönotisch virus met een onbekend reservoir.


Welk medicijn is de eerste orale ghreline receptor inverse agonist die is geprofileerd bij gezonde proefpersonen?

Answer: PF-05190457 is de eerste orale ghreline receptor inverse agonist die is geprofileerd bij gezonde proefpersonen.

Farmacokinetiek en farmacodynamiek van PF-05190457: De eerste orale ghreline receptor inverse agonist die is geprofileerd bij gezonde proefpersonen.


Wat is de functie van BRD4?

Answer: Als lid van de bromodomein- en extraterminale (BET) familie kan BRD4 (bromodomein bevattend 4) binden aan geacetyleerde histonen en transcriptiefactoren, en is het ook in staat verschillende transcriptieregulatoren te rekruteren. Als transcriptie co-activator onderdrukt BRD4 autophagie en lysosomale functie.

Brd4-onafhankelijke transcriptierepressiefunctie van de papillomavirus e2-eiwitten.

het cellulaire bromodomeineiwit Brd4 als een belangrijk E2-interacterend eiwit en stelde vast dat het deelneemt aan het vasthechten van boviene papillomavirus type 1 E2 en virale genomen aan mitotische chromosomen van gastheercellen

Brd4 bemiddelt E2-afhankelijke transcriptieactivatie

Knockdown van BRD4-NUT in NMC-cellen verspreidt de transcriptioneel inactieve chromatinefoci en laat de transcriptieactivatoren vrij om c-fos-expressie te stimuleren, wat leidt tot herstel van cellulaire differentiatie.

Resistentie wordt gemedieerd door het bromodomeineiwit BRD4, dat veranderde genoomwijde bindingspatronen vertoont in transformatie-resistente cellen, wat leidt tot remming van oncogene dedifferentiatie.

BRD4 remt ook, zij het in mindere mate, het tumorigen potentieel van getransformeerde cellen van gezonde individuen

een belangrijke rol van bromodomein-bevattend eiwit-4 (BRD4) in het bevorderen van oestrogeen-gereguleerde transcriptie en proliferatie van ER+ borstkankercellen.

Dergelijke mechanismen kunnen ook leukemiecellen kwetsbaar maken voor verstoringen van transcriptieregulatoren, waaronder kleine moleculen die het co-activator eiwit BRD4 targeten.

Hier rapporteren we dat de epigenetische lezer BRD4 en de methyltransferase G9a een TFEB/TFE3/MITF-onafhankelijk transcriptieprogramma onderdrukken dat autophagie en lysosoombiogenese bevordert

Onze recente studie onthulde dat autophagieprogramma's transcriptioneel worden onderdrukt door het BET-familie-eiwit BRD4.

BRD4 is een recent gekarakteriseerde transcriptieregulator die autophagie en lysosomale functie onderdrukt.

Als lid van de bromodomein- en extraterminale (BET) familie kan BRD4 (bromodomein bevattend 4) binden aan geacetyleerde histonen en transcriptiefactoren, en is het ook in staat verschillende transcriptieregulatoren te rekruteren.

Samengevat draagt de recent gerapporteerde onderdrukkende rol van BRD4 in autophagie bij aan ons begrip van hoe autophagie en lysosomale functies op transcriptieniveau worden gereguleerd.

Het olfactorische bromodomein-bevattende eiwit 4 (BRD4) is een eiwit dat geacetyleerde lysine herkent en bindt. Er is gerapporteerd dat de hoge expressie van BRD4 betrokken is bij het proces van cardiale hypertrofie.


Wat is de beschermende werkzaamheid van Vaxchora tegen matige tot ernstige cholera?

Answer: De beschermende werkzaamheid van Vaxchora tegen matige tot ernstige cholera is 80-100%.

Het orale levende cholera-vaccin CVD 103-HgR (Orochol, Mutachol), het eerste genetisch gemodificeerde organisme (GGO) dat als vaccin werd gebruikt, was in zijn tijd (gelanceerd in 1993, Zwitserland) het ideale cholera-vaccin: eenmalige dosis, beschermende werkzaamheid van 80-100% tegen matige tot ernstige cholera, werkzaam binnen 8 dagen en met uitstekende veiligheid, niet te onderscheiden van placebo.


Waarvoor is minoxidil goedgekeurd?

Answer: Minoxidil is het enige topische geneesmiddel dat is goedgekeurd voor de behandeling van zowel vrouwelijke als mannelijke patroonhaaruitval. In de VS is minoxidil vrij verkrijgbaar (OTC) met een maximale concentratie van 5%.

Minoxidil is het enige topische geneesmiddel voor de behandeling van zowel vrouwelijke als mannelijke patroonhaaruitval. In de VS is minoxidil vrij verkrijgbaar (OTC) met een maximale concentratie van 5%.