Wat is het synoniem van de lubag-ziekte?

Answer: Lubag-ziekte staat ook bekend als X-gebonden dystonie-parkinsonisme (XDP). Deze ziekte wordt gekenmerkt door dystonie en parkinsonisme, en treft Filipijnse mannen, en zelden vrouwen, voornamelijk afkomstig van het eiland Panay.

BELANG: Ondanks recessieve overerving is X-gebonden dystonie-parkinsonisme (Lubag-ziekte) ook beschreven bij vrouwen die een laat optredend geïsoleerd parkinsonistisch syndroom vertonen.

Anesthesie voor diepe hersenstimulatie bij een patiënt met X-gebonden dystonie-parkinsonisme/Lubag-ziekte.

Lubag-ziekte is een genetisch X-gebonden dystonie-parkinsonisme syndroom dat Filipijnse mannen treft.

X-gebonden dystonie parkinsonisme syndroom (XDP, lubag): ziekte-specifieke sequentieverandering DSC3 in TAF1/DYT3 beïnvloedt genen in vesiculair transport en dopamine metabolisme.

X-chromosomaal dystonie parkinsonisme syndroom (XDP, 'lubag') wordt geassocieerd met sequentieveranderingen binnen het TAF1/DYT3 multiple transcript systeem.

De unieke fenomenologie van geslachtsgebonden dystonie parkinsonisme (XDP, DYT3, "Lubag").

Geslachtsgebonden dystonie parkinsonisme (XDP, DYT3, "Lubag") is een progressieve, invaliderende bewegingsstoornis met aanvang op volwassen leeftijd, voor het eerst beschreven bij Filipijnse mannen van de Panay-eilanden in 1975.

We behandelen dopa-responsieve dystonie, de ziekte van Wilson, Parkin-, PINK1- en DJ-1-geassocieerd parkinsonisme (PARK2, 6 en 7), X-gebonden dystonie-parkinsonisme/Lubag (DYT3), snel optredend dystonie-parkinsonisme (DYT12) en DYT16 dystonie, de syndromen van neurodegeneratie met hersenijzeraccumulatie (NBIA) inclusief pantotheenzuurkinase (PANK2)- en PLA2G6 (PARK14)-geassocieerde neurodegeneratie, neuroferritinopathie, Kufor-Rakeb ziekte (PARK9) en het recent beschreven SENDA-syndroom; FBXO7-geassocieerde neurodegeneratie (PARK15), autosomaal recessieve spastische paraplegie met een dun corpus callosum (SPG11), en dystonie parkinsonisme door mutaties in het SLC6A3-gen dat de dopamine-transporter codeert.

Neuropsychologisch profiel van een Filipijnse heer met X-gebonden dystonie-parkinsonisme: een casusrapport van Lubag-ziekte.

X-gebonden dystonie-parkinsonisme (XDP of "Lubag") is een progressieve neurodegeneratieve aandoening uniek voor het eiland Panay in de Filipijnen.

Eerste geval van X-gebonden dystonie-parkinsonisme ("Lubag") dat een respons op bilaterale pallidale stimulatie toont.

"Lubag" of X-gebonden dystonie-parkinsonisme (XDP) is een genetisch syndroom dat Filipijnse mannen treft.

Eerste casusrapport van X-gebonden dystonie parkinsonisme (XDP) of 'lubag' in Australië.

DOEL: Het presenteren van het eerste genetisch ondersteunde geval van X-gebonden dystonie parkinsonisme (XDP) of 'lubag' gerapporteerd in een Australisch ziekenhuis.

Fenotypische en moleculaire analyses van X-gebonden dystonie-parkinsonisme ("lubag") bij vrouwen.

ACHTERGROND: X-gebonden dystonie-parkinsonisme (XDP) of "lubag" is een X-gebonden recessieve aandoening die Filipijnse mannen, en zelden vrouwen, treft.

Reuktesten zijn afwijkend bij 'lubag' of X-gebonden dystonie-parkinsonisme: een pilotstudie.

We voerden een cultureel gecorrigeerde University of Pennsylvania Smell Identification Test (ccUPSIT) uit bestaande uit 25 geuritems bij 20 patiënten met 'Lubag' of X-gebonden dystonie-parkinsonisme en 20 controlegroepen, gematcht op geslacht, leeftijd, opleidingsachtergrond, rookgeschiedenis en geografische herkomst.

Drie getroffen broers en zussen bleken een identiek haplotype te delen op het locus van X-gebonden dystonie-parkinsonisme (XDP; Lubag; OMIM*314250).

Deze neuropathologische bevindingen verschilden van die bij de ziekte van Parkinson of juveniel parkinsonisme, maar lijken op die van X-gebonden dystonie parkinsonisme (Lubag).

Fenomenologie van "Lubag" of X-gebonden dystonie-parkinsonisme.

X-gebonden dystonie-parkinsonisme (XDP), of Lubag-syndroom, staat bekend om het veroorzaken van progressieve dystonie, met of zonder parkinsonisme, bij volwassen Filipijnse mannen met maternale wortels van het Filipijnse eiland Panay.

Adductor laryngeale ademhalingsdystonie bij een patiënt met lubag (X-gebonden dystonie-Parkinsonisme syndroom).

We rapporteren een patiënt met Lubag (X-gebonden dystonie-parkinsonisme) die zich presenteerde met ernstige respiratoire stridor door adductor laryngeale ademhalingsdystonie.

Fenotypische expressie van X-gebonden dystonie-parkinsonisme (lubag) bij twee vrouwen.

Lubag (X-gebonden dystonie-parkinsonisme) wordt beschouwd als een geslachtsgebonden recessief kenmerk en is in kaart gebracht naar het pericentromerische gebied van het X-chromosoom.

Regionale en globale metabole snelheden voor glucose (rCMRGlc en GMR) werden geschat met behulp van [18F]fluorodeoxyglucose en positronemissietomografie bij 3 patiënten met Filipijns X-gebonden dystonie-parkinsonisme (lubag).

Neuropathologie van lubag (x-gebonden dystonie parkinsonisme).

Lubag is een X-gebonden recessief dystonie parkinsonisme dat Filipijnse mannen treft, voornamelijk afkomstig van het eiland Panay.

Genetische mapping van "Lubag" (X-gebonden dystonie-parkinsonisme) in een Filipijnse familie naar het pericentromerische gebied van het X-chromosoom.

"Lubag" is een X-gebonden aandoening die dystonie en parkinsonisme veroorzaakt en die alleen is beschreven in families uit de Filipijnen, voornamelijk van het eiland Panay.


Dracorhodin perchlorate werd getest voor de behandeling van welke kankers?

Answer: Dracorhodin perchlorate induceert apoptose in prostaatkanker, maagtumor, melanoom en premyelocytaire leukemie.

Dracorhodin perchlorate induceerde apoptose van menselijke borstkanker MCF-7 via mitochondriale routes.

CONCLUSIE: Daarom was DP een kandidaat voor anti-borstkanker, DP induceerde apoptose van MCF-7 via de mitochondriale route.

Recentelijk is aangetoond dat Dracorhodin perchlorate apoptotische celdood induceert in kankercellen. De moleculaire mechanismen die ten grondslag liggen aan deze effecten zijn echter onbekend in menselijke maagtumorcellen.

Dracorhodin perchlorate onderdrukt proliferatie en induceert apoptose in de menselijke prostaatkankercellijn PC-3.

Dracorhodin perchlorate, een anthocyanine rood pigment, induceert celdood van menselijke premyelocytaire leukemie HL-60 via de apoptotische route.

Dracorhodin perchlorate, een anthocyanine rood pigment, induceert celdood van menselijke melanoom A375-S2 via de apoptotische route.

Dracorhodin perchlorate remde de proliferatie van verschillende tumorcellijnen.

Dracorhodin perchlorate (DP) was een synthetisch analoog van het antimicrobiële anthocyanine rode pigment dracorhodin. Er werd gerapporteerd dat DP apoptose kon induceren in menselijke prostaatkanker, menselijke maagtumorcellen en menselijk melanoom, maar het cytotoxische effect van DP op menselijke borstkanker werd niet onderzocht.

De groeiremming en pro-apoptotische effecten van dracorhodin perchlorate op de menselijke prostaatkankercellijn PC-3 werden onderzocht. Na toediening van 10-80 μmol/L dracorhodin perchlorate gedurende 12-48 uur werd de levensvatbaarheid van PC-3 cellen gemeten met MTT-kleurimetrie.

Er werd gerapporteerd dat DP apoptose kon induceren in menselijke prostaatkanker, menselijke maagtumorcellen en menselijk melanoom, maar het cytotoxische effect van DP op menselijke borstkanker werd niet onderzocht. Deze studie zou onderzoeken of DP een kandidaatchemische stof was voor anti-menselijke borstkanker.


Wat is de rol van veneuze angioplastiek bij multiple sclerose?

Answer:
Chronische cerebrospinale veneuze insufficiëntie (CCSVI) kan een belangrijke factor zijn in de pathogenese van multiple sclerose (MS). De voorgestelde behandeling voor CCSVI is percutane transmurale angioplastiek, ook wel bekend als de 'liberatieprocedure', waarvan wordt beweerd dat deze de bloedstroom in de hersenen verbetert en daarmee sommige symptomen van MS verlicht. Er zijn meldingen die suggereren dat veneuze angioplastiek bij MS-patiënten een haalbare en veilige procedure is en geassocieerd wordt met verbeterde ernst van de ziekteverschijnselen, kwaliteit van leven, correctie van bloeddrukafwijkingen en verbetering van de CSF-dynamiek. Open veneuze reconstructie van de vena jugularis interna is ook geprobeerd met goede resultaten.
Echter, sommige auteurs hebben geen gunstige waarde van veneuze angioplastiek bij MS-patiënten kunnen aantonen en systematische reviews suggereren dat er momenteel geen hoogwaardig bewijs is om de effectiviteit of veiligheid van percutane transmurale angioplastiek voor de behandeling van CCSVI bij mensen met MS te ondersteunen of te weerleggen.

Ballonangioplastiek corrigeert bloeddrukafwijkingen bij multiple sclerose-patiënten die een dilatatie van de vena jugularis interna ondergaan.

DOEL: Het onderzoeken van de prevalentie van extracraniële afwijkingen in de azygos en vena jugularis interna (IJ) met conventionele venografie en intravasculaire echografie (IVUS) bij patiënten met multiple sclerose (MS) die worden geëvalueerd op chronische cerebrospinale veneuze insufficiëntie, een aandoening van vasculaire hemodynamische disfunctie.

Haalbaarheid en veiligheid van endovasculaire behandeling voor chronische cerebrospinale veneuze insufficiëntie bij patiënten met multiple sclerose.

CONCLUSIES: Endovasculaire behandeling voor CCSVI lijkt haalbaar en veilig.

Dit rapport presenteert het geval van een 45-jarige man met bekende MS en vermoedelijke CCSVI die eerder een angioplastiek en stenting van de vena jugularis interna had ondergaan. De patiënt rapporteerde een dramatische verbetering van de symptomen na de interventie.

Open veneuze reconstructie van de vena jugularis interna werd uitgevoerd met een spiraalgraft van de vena saphena. De symptomen van de patiënt verbeterden enkele weken totdat de veneuze reconstructie occludeerde. Dit is het eerste gerapporteerde geval van open veneuze reconstructie voor vermoedelijke CCSVI.

Percutane transmurale angioplastiek voor de behandeling van chronische cerebrospinale veneuze insufficiëntie bij mensen met multiple sclerose: een samenvatting van een Cochrane systematische review.

ACHTERGROND: Recentelijk is de hypothese geopperd dat chronische cerebrospinale veneuze insufficiëntie (CCSVI) een belangrijke factor kan zijn in de pathogenese van multiple sclerose (MS). De voorgestelde behandeling voor CCSVI is percutane transmurale angioplastiek, ook wel bekend als de 'liberatieprocedure', waarvan wordt beweerd dat deze de bloedstroom in de hersenen verbetert en daarmee sommige symptomen van MS verlicht.

CONCLUSIES: Er is momenteel geen hoogwaardig bewijs om de effectiviteit of veiligheid van percutane transmurale angioplastiek voor de behandeling van CCSVI bij mensen met MS te ondersteunen of te weerleggen.

CONCLUSIE: De resultaten van de huidige studie suggereren dat endovasculaire evaluatie en behandeling van chronische cerebrospinale veneuze insufficiëntie veilig is, met een lage morbiditeit en geen procedure-gerelateerde mortaliteit.

Er zijn klinische onderzoeken gaande of gepland om chronische cerebrospinale veneuze insufficiëntie (CCSVI) te behandelen via angioplastiek.

Percutane transmurale angioplastiek voor chronische cerebrospinale veneuze insufficiëntie bij multiple sclerose: dichotomie tussen subjectieve en objectieve uitkomstmaten.

Sommige multiple sclerose (MS) patiënten rapporteerden verbetering na percutane transmurale angioplastiek (PTA) voor chronische cerebrospinale veneuze insufficiëntie (CCSVI), ondanks het ontbreken van overeenstemming met objectieve uitkomstmaten.

Spontaan uitgevoerde benadering van CCSVI verbetert geen klinische en MRI-parameters, ondanks frequente subjectieve perceptie van verbetering van de kwaliteit van leven.

Percutane angioplastiek van de vena jugularis interna en azygos bij patiënten met chronische cerebrospinale veneuze insufficiëntie en multiple sclerose: vroege en middellange termijn resultaten.

Doel: De veiligheid beoordelen van endovasculaire behandeling van chronische cerebrospinale veneuze insufficiëntie (CCSVI) bij patiënten met multiple sclerose (MS).

Conclusie: Endovasculaire behandeling van de vena jugularis interna en azygos bij patiënten met CCSVI en MS is een veilige procedure zonder post-procedurele complicaties, gevolgd door significante verbetering van de hemodynamische parameters van de vena jugularis interna en afname van de EDSS-score. Of CCSVI percutane behandeling klinische verbetering bij MS-patiënten kan beïnvloeden, moet nog blijken na afronding van grote multicentrische klinische onderzoeken, maar het lijkt erop dat deze procedure niet te verwaarlozen is.

CONCLUSIES: PTA bij patiënten met MS en CCSVI verhoogde de CSF-stroom en verlaagde de CSF-snelheid, wat wijst op verbeterde veneuze parenchymdrainage.

ACHTERGROND: Er is gesteld dat multiple sclerose (MS) voortkomt uit vernauwingen in de aderen die het bloed uit de hersenen afvoeren, medisch bekend als chronische cerebrospinale veneuze insufficiëntie, of CCSVI. Er is voorgesteld dat ballonangioplastiek de symptomen van MS zou moeten verlichten.

De heropleving van dit concept heeft grote belangstelling gewekt in de media en patiëntenverenigingen, vooral gedreven door de hoop dat endovasculaire behandeling van 'CCSVI' MS zou kunnen verlichten.

De hier verkregen gegevens ondersteunen over het algemeen niet het 'CCSVI'-concept. Bovendien zijn er geen methodologisch adequate studies om de gunstige effecten van endovasculaire behandeling bij MS te bewijzen of te weerleggen.

REDEN: Naar schatting hebben enkele honderden Canadese patiënten met multiple sclerose (MS) naar het buitenland gereisd om gebruik te maken van 'liberatie-therapie' (venoplastiek) na het initiële rapport van Zamboni et al. in 2009.

CONCLUSIE: Geen objectieve verbetering werd gevonden na één jaar bij dertig MS-onderwerpen die venoplastiek hadden ondergaan, hoewel velen een mate van subjectief voordeel rapporteerden.

Zamboni et al. rapporteerden significante verbetering in neurologische uitkomsten bij MS-patiënten die percutane transmurale angioplastiek (PTA) ondergingen.

CONCLUSIE: De studie toonde aan dat PTA bij patiënten met relapsing-remitting MS niet geassocieerd was met neurologische verbetering. Er was echter een toename van ziekteactiviteit, ongeacht de naleving van DMT's.

Ernstige complicatie van percutane angioplastiek met stentimplantatie bij zogenaamde "chronische cerebrospinale veneuze insufficiëntie" bij een multiple sclerose-patiënt.

Wij verzoeken dringend om beperking van de PTA-procedure bij zogenaamde CCSVI, waarvan het concept niet bewezen relevant is voor MS.

Percutane transmurale angioplastiek voor de behandeling van chronische cerebrospinale veneuze insufficiëntie (CCSVI) bij multiple sclerose-patiënten.

CONCLUSIES VAN DE AUTEURS: Er is momenteel geen hoogwaardig bewijs om de effectiviteit of veiligheid van percutane transmurale angioplastiek voor de behandeling van CCSVI bij mensen met MS te ondersteunen of te weerleggen.

Significante verbetering van klinische invaliditeit bij relapsing-remitting patiënten werd bereikt (P < 0,001).

Gegevens uit enkele kleine casusseries suggereren mogelijke verbetering van het klinische beloop en de kwaliteit van leven door percutane ballonangioplastiek (PTA) van de stenotische aderen uit te voeren.

CONCLUSIE: In het gepresenteerde geval resulteerde PTA van de confluens van de vena jugularis interna in hemodynamische verbetering ondanks de aanwezigheid van externe compressie van de vena jugularis interna.

CONCLUSIES: Endovasculaire behandeling van CCSVI bij patiënten met MS lijkt een veilige procedure te zijn die leidt tot significante klinische verbetering.

Endovasculaire behandeling van gelijktijdige CCSVI lijkt veilig en herhaalbaar en kan de jaarlijkse recidiefpercentages en cumulatieve invaliditeit bij patiënten met relapsing-remitting MS verminderen.

Daarom moet elke potentieel schadelijke interventionele behandeling zoals transmurale angioplastiek en/of stenting sterk worden afgeraden.

Het werk van Dr. Zamboni et al., die rapporteerden dat behandeling van de veneuze stenoses die CCSVI veroorzaken met angioplastiek leidde tot significante verbetering van de symptomen en kwaliteit van leven van patiënten met MS (2), heeft geleid tot verdere interesse in deze theorie en potentiële behandeling.

Ongeacht deze voortdurende onzekerheid over de veiligheid en effectiviteit van deze therapie reizen MS-patiënten uit Canada en andere jurisdicties naar het buitenland om centrale veneuze angioplastiek te ondergaan en helaas ontvangen sommigen ook veneuze stents.

Tot slot is tot op heden geen bewezen (d.w.z. gebaseerd op strikte wetenschappelijke methodologie en op de regels van evidence-based medicine) therapeutisch effect van de "liberatie"-procedure (ontstopping van de extracraniële veneuze obstructie met angioplastiek) aangetoond.

De angiografische en hemodynamische verbetering ging gepaard met verbetering van de symptomatologie, vooral van cognitieve en constitutionele symptomen die mogelijk gerelateerd zijn aan cerebroveneuze stroming.

Concluderend, in deze serie werd endovasculaire interventie om veneuze stenose geassocieerd met multiple sclerose te corrigeren geassocieerd met verbetering van symptomen die mogelijk verband houden met verstoorde veneuze hemodynamica.

Sommige onderzoekers zijn overgegaan tot niet-geblindeerde niet-gerandomiseerde angioplastiek- en stentprocedures bij patiënten met CCSVI, met anekdotische rapporten van symptoomverbetering. Vanwege tegenstrijdige gegevens over de aanwezigheid van CCSVI en het ontbreken van gecontroleerde onderzoeken van CCSVI-interventie is de huidige standaard van klinische zorg noch om MS-patiënten te evalueren op CCSVI-afwijkingen, noch om in te grijpen met procedures om dergelijke afwijkingen te wijzigen.

Endovasculaire behandeling (percutane transmurale angioplastiek (PTA) met of zonder stenting) van CCSVI werd gerapporteerd als haalbaar met een laag complicatiepercentage.

PTA lijkt een effectieve behandeling voor patiënten met CCVI en multiple sclerose, maar gerandomiseerde studies zijn nodig om de effectiviteit van deze nieuwe behandeling voor MS vast te stellen.

CONCLUSIES: Endovasculaire behandeling van CCSVI is een veilige procedure; er is een risico van 1,6% op ernstige complicaties.

CONCLUSIES: De endovasculaire behandeling bij patiënten met MS en gelijktijdige CCSVI had geen invloed op de neurologische toestand van de patiënt; echter werd op middellange termijn een verbetering in sommige kwaliteit-van-levenparameters waargenomen.

Hoewel er momenteel geen methodologisch rigoureus bewijs is om deze hypothese te ondersteunen, hebben een aanzienlijk aantal MS-patiënten endovasculaire CCSVI-procedures ondergaan. Dergelijke procedures omvatten angioplastiek of stentplaatsing in de jugularis- en azygosaderen. De veiligheid en effectiviteit van deze procedures is onbekend, maar niet zonder risico.

CONCLUSIES: Terwijl het debat over CCSVI en de relatie met MS voortduurt, worden de complicaties en risico's geassocieerd met veneuze stenting en angioplastiek in jugularis- en azygosaderen steeds duidelijker.

CONCLUSIES: Deze studie bevestigt verder de veiligheid van PTA-behandeling bij patiënten met CCSVI geassocieerd met MS.

Deze review heeft tot doel de voorgestelde associatie tussen CCSVI en MS te beschrijven, de huidige gegevens samen te vatten en de rol van endovasculaire therapie en de noodzaak van rigoureuze gerandomiseerde klinische onderzoeken te bespreken om deze associatie en behandeling te evalueren.

CONCLUSIE: Endovasculaire therapie lijkt een veilige en betrouwbare methode voor de behandeling van CCSVI.

In het bijzonder wordt momenteel gedebatteerd over de mogelijke verschuiving in behandelconcepten die kunnen leiden tot een interventionele behandelaanpak, inclusief ballonangioplastiek en veneuze stentplaatsing.

Concluderend zouden de huidige overtuigende gegevens die de CCSVI-theorie bij MS weerleggen, moeten leiden tot terughoudendheid ten aanzien van de interventionele behandeling van mogelijke veneuze afwijkingen bij MS-patiënten.

Hoewel ballonangioplastiek en stenting veilige procedures lijken te zijn, zijn er momenteel geen gegevens over de behandeling van een grote groep patiënten met deze vasculaire pathologie.

CONCLUSIES: De procedures leken veilig en goed verdragen door de patiënten, ongeacht de daadwerkelijke impact van de endovasculaire behandelingen voor veneuze pathologie op het klinische beloop van multiple sclerose, wat langdurige follow-up rechtvaardigt.

Twee pilotstudies toonden de veiligheid en haalbaarheid aan van de endovasculaire behandeling van CCSVI door middel van ballonangioplastiek (PTA) in dagbehandeling. Dit resulteert in een significante verlaging van de postoperatieve veneuze druk.

Echter lijkt PTA een positieve invloed te hebben op klinische en kwaliteit-van-levenparameters van de geassocieerde MS en rechtvaardigt verdere gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken.

Bovendien hebben zij bij sommigen een schijnbare klinische verbetering of stabilisatie bereikt door endovasculaire ballondilatatie van obstructiepunten in de grote aderen, althans tijdelijk.

Er is een mogelijke verschuiving in het behandelingsparadigma van MS voorgesteld en uitgevoerd in kleine patiëntseries, waarbij endovasculaire ballonangioplastiek of veneuze stentplaatsing wordt toegepast. In sommige gevallen heeft dit geleid tot ernstige verwondingen.

Momenteel dienen invasieve en potentieel gevaarlijke endovasculaire procedures als therapie voor patiënten met MS te worden afgeraden totdat dergelijke studies zijn voltooid, geanalyseerd en wetenschappelijk zijn besproken.

Zij ondergingen percutane ballonangioplastiek van de geassocieerde chronische cerebrospinale veneuze insufficiëntie (CCSVI), vanwege membranieuze obstructie van de proximale azygosader, met ernstige stenose van de linker vena jugularis interna. Behandeling van de geassocieerde CCSVI leidde tot parallelle verbetering in zowel klinische als neurofysiologische parameters, waardoor hoge dosis steroïdtherapie kon worden vermeden.

CONCLUSIES: PTA van veneuze vernauwingen bij patiënten met CCSVI is veilig, en vooral bij patiënten met RR werd het klinische beloop positief beïnvloed en verbeterden klinische en kwaliteit-van-levenparameters van de geassocieerde MS vergeleken met de preoperatieve beoordeling.


Zijn de Fanconi-anemie-genen onderdeel van dezelfde signaalroute?

Answer: De FA-genen coderen voor eiwitten die in complexen samenwerken om de reparatie van beschadigd DNA te coördineren

Mutaties in ten minste 14 verschillende genen zijn aangetoond de oorzaak te zijn van FA

De FA-genen coderen voor eiwitten die in complexen samenwerken om de reparatie van beschadigd DNA te coördineren

De huidige review beschrijft de structuur en functie van de Fanconi-anemie-genen en beschrijft de rol van de gecodeerde Fanconi-anemie-eiwitten in een cellulaire route die de chromosoomstabiliteit reguleert.

Fanconi-anemie (FA) is een zeldzame menselijke genetische ziekte veroorzaakt door mutaties in een van de 13 bekende genen die eiwitten coderen die functioneren in één gemeenschappelijke signaalroute, de FA-route, of in onbekende genen.

Fanconi-anemie (FA) is een zeldzame erfelijke recessieve ziekte veroorzaakt door mutaties in een van vijftien genen die bekend staan als codering voor componenten van de FA-route.

Fanconi-anemie (FA)-eiwitten functioneren in een DNA-schade-responspad dat deel lijkt uit te maken van het netwerk inclusief de genproducten van borstkankergevoeligheid, BRCA1 en BRCA2.

De Fanconi-anemie (FA) genfamilie omvat ten minste 12 genen die samenwerken in een gemeenschappelijke route betrokken bij DNA-reparatie

Deze bevindingen tonen aan dat het nieuw geïdentificeerde FANCE-eiwit een integraal onderdeel is van de FA-route, en ondersteunen het concept van een functionele verbinding tussen alle bekende eiwitten gecodeerd door de genen die gemuteerd zijn bij deze aandoening


Zijn er klinische onderzoeken met stamcellen voor de behandeling van hartziekten?

Answer: Ja, er bestaan klinische onderzoeken voor behandeling van het hart met stamcellen.

Therapie met mesenchymale stamcellen is een van de veelbelovende middelen om de uitkomsten na een myocardinfarct te verbeteren. Stamcellen afkomstig uit vetweefsel (ASCs) zijn een ideale bron van mesenchymale stamcellen vanwege hun overvloed en gemakkelijke bereiding.

Bovendien leveren verschillende lopende klinische onderzoeken met ASCs veelbelovende resultaten op voor hartziekten.

Opeenstapelende gegevens uit preklinische en vroege klinische onderzoeken documenteren hun veiligheid wanneer ze worden toegediend in autologe of allogene vorm bij diverse cardiovasculaire aandoeningen, en definiëren ook belangrijke parameters van klinische werkzaamheid die verder onderzoek in grotere klinische onderzoeken rechtvaardigen.

Verschillende lopende klinische onderzoeken met ASCs leveren veelbelovende resultaten op voor hartziekten.

Klinische toepassing van volwassen stamcellen voor therapie bij hartziekten.

Stamceltherapieën hebben het potentieel om de behandeling van ischemisch hartletsel en hartfalen fundamenteel te transformeren door te bereiken wat enkele jaren geleden ondenkbaar was - de Heilige Graal van myocardiale regeneratie. Recente therapeutische benaderingen omvatten mononucleaire cellen uit beenmerg (BM) en hun subsets zoals mesenchymale stam-/stromale cellen (MSCs), endotheliale voorlopercellen evenals MSCs afkomstig uit vetweefsel, stamcellen uit hartweefsel en celcombinaties. Klinische onderzoeken met deze cellen hebben aangetoond dat celtherapie haalbaar en veilig is.

Gebruik van stam- en voorlopercellen als therapeutisch middel voor chronisch beschadigde organen. Onder de onderzochte celtypen worden volwassen mesenchymale stamcellen veel bestudeerd, en vroege klinische studies tonen veelbelovende resultaten voor herstel en regeneratie van hartweefsel.

Kleine ongecontroleerde klinische onderzoeken hebben aangetoond dat hartstamcellen een behandelingsoptie zijn voor cardiomyopathie.

Het aantal stamcelpopulaties neemt snel toe, en we zijn nog steeds op zoek naar optimale celtypen voor klinische onderzoeken, aangezien beenmergstamcellen geen significante verbetering van de hartfunctie lieten zien na transplantatie.

Verschillende klinische onderzoeken met volwassen stamcellen hebben verbeteringen in hartfunctie aangetoond, maar het werkingsmechanisme is onduidelijk en wijdverspreide weefselregeneratie is niet evident.

Terwijl we wachten op resultaten van grotere en langdurigere klinische onderzoeken, blijft de wetenschap van stamceltherapie bij hartziekten zich ontwikkelen.

Stamceltherapie voor de behandeling van hartziekten heeft therapeutisch potentieel getoond.

Celtransplantatie om beschadigd myocardium te herstellen of te regenereren is een nieuw grensgebied in de behandeling van cardiovasculaire ziekten.

Huidige therapieën vertragen alleen de progressie van hartziekte of vervangen het zieke hart door een harttransplantatie. Stamcellen vertegenwoordigen een recent ontdekte nieuwe benadering voor de behandeling van hartfalen die mogelijk de vervanging van ziek hartweefsel faciliteert en vervolgens leidt tot verbeterde hartfunctie en hartregeneratie.

In de afgelopen 2 decennia zijn er talrijke stamcelstudies gericht op hartziekten geweest, variërend van proof-of-concept tot fase 2 onderzoeken. Deze reeks artikelen richt zich op de erfenis van deze studies en het vooruitzicht voor toekomstige behandeling van hartziekten met stamceltherapieën.

Het moet worden opgemerkt dat stamceltherapie niet beperkt is tot de behandeling van ischemische hartziekte. Niet-ischemische cardiomyopathie, perifere vaatziekten en veroudering kunnen mogelijk worden behandeld met stamcellen.

Recente klinische onderzoeken hebben gunstige initiële eindpunten bereikt met verbeteringen in hartfunctie en klinische symptomen na celtherapie.

We beschouwen hoe de biologie van hartstamcellen ons naar klinische onderzoeken heeft geleid, en we suggereren dat het bereiken van echte hartregeneratie bij patiënten uiteindelijk de oplossing van kritieke controverses in experimentele hartregeneratie vereist.

Celgebaseerde therapieën en weefseltechniek bieden nieuwe veelbelovende platforms om toekomstige therapeutische opties te ontwikkelen. Initiële klinische onderzoeken konden veelbelovende resultaten genereren. Verschillende soorten stamcellen zijn gebruikt voor klinische toepassing.

Inzichten verkregen uit klinische onderzoeken met volwassen stamcellen, samen met fundamentele wetenschappelijke vooruitgang in hartstamcel- en regeneratieve biologie, beginnen potentiële nieuwe doelen en strategieën voor regeneratieve therapieën op te leveren.

Vroege dierproeven hebben aangetoond dat het mogelijk is de hartfunctie te verbeteren door overdracht van HSCs in het myocard, en vroege humane studies hebben de haalbaarheid en veiligheid van deze benadering aangetoond.


Is DNA-methylatie een epigenetische modificatie van chromatine gerelateerd aan genexpressie?

Answer: Epigenetische veranderingen zoals DNA-methylatie veranderen genexpressie op het niveau van transcriptie door genen te upreguleren, downreguleren of volledig te laten zwijgen.

DNA-methylatie is een chemische modificatie van DNA die betrokken is bij de regulatie van genexpressie door de toegang tot de DNA-sequentie te controleren.

Epigenetische markeringen zoals DNA-methylatie spelen belangrijke biologische rollen in de regulatie van genexpressie en cellulaire differentiatie tijdens de ontwikkeling.

DNA-methylatiepatronen worden gekenmerkt door sterk geconserveerde ontwikkelingsprogramma's, maar maken divergente genexpressie mogelijk als gevolg van stochastische epigenetische drift of verschillende omgevingen.

DNA-methylatie speelt een cruciale rol in de regulatie van genexpressie.

Epigenetische veranderingen zoals DNA-methylatie en histonmethylatie en -acetylatie veranderen genexpressie op het niveau van transcriptie door genen te upreguleren, downreguleren of volledig te laten zwijgen.

Dysregulatie van epigenetische gebeurtenissen kan pathologisch zijn, leidend tot cardiovasculaire aandoeningen, neurologische stoornissen, metabole aandoeningen en de ontwikkeling van kanker.

DNA-methylatie is een alomtegenwoordige epigenetische DNA-modificatie die sterk de chromatine-regulatie en genexpressie beïnvloedt.

Epigenetische controle, die DNA-methylatie en histonmodificaties omvat, leidt tot chromatine-remodellering en gereguleerde genexpressie.

Epigenetische modificaties op de DNA-sequentie (DNA-methylatie) of op chromatine-geassocieerde eiwitten (d.w.z. histonen) vormen het "cellulaire epigenoom"; samen spelen deze modificaties een belangrijke rol in de regulatie van genexpressie.

Epigenetica is een proces betrokken bij genregulatie, gemedieerd via DNA-methylatie, histonmodificatie, chromatine-remodellering en functionele niet-coderende RNA's, die de toegankelijkheid van het onderliggende DNA voor transcriptiefactoren die expressie activeren of onderdrukken beïnvloeden.

Er is aanzienlijke vooruitgang geboekt in het fundamentele begrip van hoe verschillende epigenetische veranderingen zoals DNA-methylatie, histonmodificatie, miRNA-expressie en hogere-orde chromatinestructuur genexpressie beïnvloeden.


Is Growth factor independence 1b (GFI1B) belangrijk voor hematopoëse?

Answer: Ja. Gfi-1B is een transcriptionele repressor die essentieel is voor de regulatie van erytropoëse en megakaryopoëse. Gfi-1b(-/-) embryonale stamcellen dragen niet bij aan rode bloedcellen van volwassen chimera’s. Gfi-1b(-/-) embryo’s vertonen vertraagde rijping van primitieve erytrocyten en sterven vervolgens door het falen om definitieve, kernloze erytrocyten te produceren.

Growth Factor Independence (Gfi) transcriptiefactoren spelen essentiële rollen in de hematopoëse, waarbij ze differentieel transcriptieprogramma’s activeren en onderdrukken die nodig zijn voor de ontwikkeling van hematopoëtische stam-/voorlopercellen (HSPC) en lijnspecificatie.

gfi1aa en gfi1b hebben verschillende rollen in het reguleren van primitieve en definitieve hematopoëtische voorlopercellen,

gfi1b is vereist voor definitieve hematopoëse

LSD1-kd werd geassocieerd met de opregulatie van sleutelgenen in de hematopoëse, waaronder Gfi1b

GFI1 en GFI1B controleren het verlies van endotheliale identiteit van hemogene endotheel tijdens hematopoëtische toewijding

Samengevat tonen onze bevindingen een kritieke en specifieke rol van de GFI1 transcriptiefactoren aan in de eerste stappen van het proces dat leidt tot de generatie van hematopoëtische voorlopercellen uit hemogene endotheel

Een kort Gfi-1B isoform reguleert erytroïde differentiatie

Gfi-1B is een transcriptionele repressor die essentieel is voor de regulatie van erytropoëse en megakaryopoëse

Onder de weinige naar beneden gereguleerde genen was Gfi1b, een bekende repressor van erytroïde differentiatie

Deze omkeerbare modulatie van de endotheliale-hematopoëtische staat wordt bereikt door het gericht naar beneden reguleren van sleutel hematopoëtische transcriptiefactoren, waaronder Runx1, Gata1, Gfi1B, Ikaros en PU.1

we bespreken hoe Gfi1 en zijn paralog Gfi1b de ontwikkeling van bloedcellen controleren, hoe veranderingen in Gfi1 en Gfi1b bijdragen aan hematologische ziekten en rapporteren over de moleculaire functie van deze eiwitten.

Gfi-1B reguleert menselijke erytroïde en megakaryocytaire differentiatie door TGF-beta signalering te reguleren in het bipotente erytro-megakaryocytaire voorlopercelstadium

We tonen hier aan dat Gfi-1B bij mensen de ontwikkeling van erytrocyten en megakaryocyten reguleert door de proliferatie en differentiatie van bipotente erytro-megakaryocytaire voorlopercellen te reguleren

Tot nu toe hebben we twee gemeenschappelijke integratieplaatsen geïdentificeerd die genen coderen voor transcriptiefactoren die een kritieke rol spelen in hematopoëse (Evi1 en Gfi1b loci)

Transcriptiefactoren spelen essentiële rollen in zowel normale als kwaadaardige hematopoëse. Dit geldt voor de growth factor independent 1b (GFI1B) transcriptiefactor, die vereist is voor erytroïde en megakaryocytaire differentiatie en overexpressie vertoont in leukemiepatiënten en cellijnen

We lokaliseerden verschillende geconserveerde niet-coderende elementen met meerdere erytroïde-specifieke transcriptiefactor bindingsplaatsen op de GFI1B locus. In GFI1B-expressieve cellen nemen een subset van deze geconserveerde niet-coderende elementen en de promotor een nauwe ruimtelijke conformatie aan, lokaliseren zich bij open chromatinesites, bevatten chromatine modificaties geassocieerd met genactivatie en binden meerdere transcriptiefactoren en co-repressoren

Onze bevindingen geven aan dat GFI1B regulerende elementen zich gedragen als activatoren en repressoren

Om de moleculaire effecten van growth factor independence 1B (Gfi-1B), een transcriptiefactor essentieel voor de ontwikkeling van hematopoëtische cellen en differentiatie van erytroïde en megakaryocytaire lijnen, te onderzoeken

Gfi-1 en Gfi-1b zijn homologue transcriptie repressoren betrokken bij diverse ontwikkelingscontexten, waaronder hematopoëse en oncogenese

We vonden zeer dynamische expressiepatronen van Gfi1b in erytroïde cellen, megakaryocyten en hun voorlopercellen (MEPS) waar Gfi1 niet wordt gedetecteerd. Omgekeerd werd Gfi1b niet gevonden in granulocyten, geactiveerde macrofagen of hun granulomonocytaire voorlopers (GMPs) of in volwassen naïeve of geactiveerde lymfocyten waar Gfi1 wel wordt uitgedrukt, wat wijst op een complementaire regulatie van beide loci tijdens hematopoëse

Gfi1 en Gfi1b werken equivalent in hematopoëse

onze bevindingen tonen aan dat een intact SNAG-domein essentieel is voor alle functies van Gfi1 en dat Gfi1b functioneel Gfi1 kan vervangen in hematopoëse

Recente gen-targeting experimenten en mutatiescreening bij mensen hebben een essentiële rol voor Gfi-1 en Gfi-1B in hematopoëse onthuld

Gfi-1B verstoring is embryonaal lethaal door een blokkade van erytropoëse. Gfi-1B is vereist voor zowel erytroïde als megakaryocytaire ontwikkeling

Erytroïde expansie gemedieerd door het Gfi-1B zinkvingereiwit: rol in normale hematopoëse

we identificeerden dat de expressie van Gfi-1B (growth factor independence-1B) sterk beperkt is tot hematopoëtische stamcellen, erytroblasten en megakaryocyten

Deze bevindingen vestigen Gfi-1B als een nieuwe erytroïde regulator en onthullen de specifieke betrokkenheid bij de regulatie van erytroïde celgroei door modulatie van erytroïde-specifieke genexpressie

Het zinkvinger proto-oncogen Gfi-1b is essentieel voor de ontwikkeling van de erytroïde en megakaryocytaire lijnen

we stellen vast dat Gfi-1b vereist is voor de ontwikkeling van twee verwante bloedlijnen, erytroïde en megakaryocytaire, in muizen

Gfi-1b(-/-) embryonale stamcellen dragen niet bij aan rode bloedcellen van volwassen chimera’s. Gfi-1b(-/-) embryo’s vertonen vertraagde rijping van primitieve erytrocyten en sterven vervolgens door het falen om definitieve, kernloze erytrocyten te produceren

Gfi-1b is een essentiële transcriptionele regulator van erytroïde en megakaryocytaire ontwikkeling

Growth factor independence 1b (GFI1B) is een DNA-bindende transcriptie repressor met vitale functies in hematopoëse.

Omgekeerd leidt verlies van gfi1b tot het stilleggen van runx-1, c-myb, ikaros en cd41, wat aangeeft dat gfi1b vereist is voor definitieve hematopoëse.

Gfi1b:green fluorescent protein knock-in muizen tonen een dynamisch expressiepatroon van Gfi1b tijdens hematopoëse dat grotendeels complementair is aan Gfi1.

Gfi1 en Gfi1b: sleutelregulatoren van hematopoëse.

We tonen aan dat gfi1aa en gfi1b worden uitgedrukt in de primitieve en definitieve locaties van hematopoëse in zebravis.

Gerichte genonderbreking van GFI1B in muizen leidt tot embryonale lethaal door falen in de productie van definitieve erytrocyten, wat het bestuderen van Gfi-1B functie in volwassen hematopoëse belemmert.

Growth factor independence 1b (gfi1b) is belangrijk voor de rijping van erytroïde cellen en de regulatie van embryonale globine-expressie.

Growth factor-independence 1b (Gfi1b) is een zinkvinger transcriptiefactor essentieel voor erytroïde en megakaryocytaire ontwikkeling.

Gfi1b (growth factor independence 1b) is een zinkvinger transcriptiefactor essentieel voor de ontwikkeling van de erytroïde en megakaryocytaire lijnen.

In feite tonen we aan dat VPA-behandeling in staat is de expressie van growth factor-independent protein 1B (GFI1B) en van mixed-lineage leukemia getransloceerd naar chromosoom 3 eiwit (MLLT3) te induceren, die cruciale regulatoren zijn van erytrocyt- en megakaryocyt differentiatie, en dat de opregulatie van deze genen wordt gemedieerd door histon hyperacetylatie op hun promotorplaatsen.

Growth factor independence-1B (Gfi-1B) is een transcriptionele repressor die essentieel is voor erytropoëse en megakaryopoëse.

Gfi-1B (growth factor independence-1B) gen is een erytroïde-specifieke transcriptiefactor, waarvan de expressie een essentiële rol speelt in erytropoëse.

Bewijs dat growth factor independence 1b dormantie en perifere bloedmobilisatie van hematopoëtische stamcellen reguleert.

We rapporteren hier dat volwassen muizen die conditioneel deficient zijn voor de transcriptiefactor Growth factor independence 1b (Gfi1b) een significante expansie van functionele HSC’s in het beenmerg en bloed vertonen.

Teleost growth factor independence (gfi) genen reguleren differentieel opeenvolgende golven van hematopoëse.

Onze data geven aan dat Gfi-1B signalering belangrijk is voor toewijding en rijping van hematopoëtische celpopulaties.


Is Revlimid goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration?

Answer: Ja, Revlimid is goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor de behandeling van multipel myeloom.

In het afgelopen decennium zijn immunomodulerende geneesmiddelen goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor de behandeling van multipel myeloom (MM) - en een aantal opkomende middelen die de cellulaire routes of eiwitten die betrokken zijn bij de pathofysiologie van MM targeten, zijn momenteel in ontwikkeling. Lenalidomide (Revlimid) en pomalidomide induceren apoptose en sensibiliseren MM-cellen, terwijl ze superieure werkzaamheid en betere verdraagbaarheid tonen dan thalidomide (Thalomid).

In het afgelopen decennium hebben we vier nieuwe middelen gezien die zijn goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor de behandeling van multipel myeloom: de proteasoomremmer (PI) bortezomib (Velcade), de immunomodulerende middelen lenalidomide (Revlimid) en thalidomide (Thalomid), en liposomale doxorubicine.

Thalidomide, lenalidomide (Revlimid) en bortezomib (Velcade) zijn gericht niet alleen op MM-cellen maar ook op het beenmergmilieu en zijn snel van laboratorium naar klinische toepassing en goedkeuring door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor de behandeling van MM gegaan.

Lenalidomide (CC-5013, Revlimid; Celgene Corporation, Summit, NJ), een thalidomide-analoog, kreeg op 29 juni 2006 goedkeuring van de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) voor gebruik in combinatie met dexamethason bij patiënten met multipel myeloom (MM) die ten minste één eerdere therapie hebben ontvangen.

Lenalidomide, een IMiD-middel (een nieuw type immunomodulerend geneesmiddel), is recent goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor de behandeling van transfusie-afhankelijke anemie bij patiënten met myelodysplastische syndromen (MDS) en interstitiële deleties van chromosoom 5q [del(5q)].

Lenalidomide, een immunomodulerend geneesmiddel van de tweede generatie (IMiD), is goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor de behandeling van transfusie-afhankelijke anemie bij MDS-patiënten met een laag risico en een deletie 5q chromosomale afwijking.

lenalidomide (CC5103 of revlimid) zijn recent goedgekeurd voor de behandeling van multipel myeloom.


Wat is de uitvoeringstijd (complexiteit) van het Smith-Waterman-algoritme voor de uitlijning van twee sequenties

Answer: De complexiteit van het Smith-Waterman dynamische programmeeralgoritme is kwadratisch, dat wil zeggen dat het draait in tijd die evenredig is aan het product van de lengtes van de uitgelijnde sequenties.

Het probleem van het vinden van een optimale structurele uitlijning voor een paar over elkaar gelegde eiwitten is vaak geschikt voor het Smith-Waterman dynamische programmeeralgoritme, dat draait in tijd die evenredig is aan het product van de lengtes van de uitgelijnde sequenties.

Hoewel dit resultaat geen asymptotische verbetering is ten opzichte van het oorspronkelijke Smith-Waterman-algoritme, wordt de complexiteit gekarakteriseerd in termen van enkele spaarzame kenmerken van de matrix en levert het de snelste software-implementatie tot nu toe voor dergelijke zoekopdrachten.

Als we N, M en C gebruiken om respectievelijk de grootte van een aminozuursequentie, de grootte van een structuurtemplate en de maximale snijgrootte van langafstandinteracties voor te stellen, vindt het algoritme een optimale structuur-sequentie-uitlijning in O(21C NM) tijd, een polynomiale functie van N en M wanneer C = O(log(N + M)). Bij het uitvoeren van structuur-sequentie-uitlijningsproblemen zonder langafstandintersecties, d.w.z. C = 0, bereikt het algoritme dezelfde asymptotische computationele complexiteit als het Smith-Waterman sequentie-sequentie-uitlijningsalgoritme.

Het algoritme is gebaseerd op fractioneel programmeren en de uitvoeringstijd is O(n2log n). In de praktijk is genormaliseerde lokale uitlijning slechts 3-5 keer langzamer dan het standaard Smith-Waterman-algoritme.


Noem mutaties die betrokken zijn bij het Gray Platelet Syndroom.

Answer: GFI1B- en NBEAL2-mutaties zijn betrokken bij het Gray Platelet Syndroom.

Mutaties in NBEAL2 liggen ten grondslag aan het gray platelet syndroom (GPS), een zeldzame erfelijke bloedingsstoornis die wordt gekenmerkt door een gebrek aan α-granules in bloedplaatjes en progressieve beenmergfibrose.

NBEAL2 is gemuteerd bij het gray platelet syndroom en is vereist voor de biogenese van plaatjes α-granules.

Mutaties in NBEAL2, dat codeert voor een BEACH-eiwit, veroorzaken het gray platelet syndroom.

Onze studies tonen aan dat GFI1B, naast dat het oorzakelijk gerelateerd is aan het gray platelet syndroom, essentieel is voor de ontwikkeling van megakaryocyten en bloedplaatjes.

Een dominant-negatieve GFI1B-mutatie bij het gray platelet syndroom.

GPS is in verband gebracht met verlies-van-functie mutaties in NEABL2 (neurobeachin-like 2), en we beschrijven hier een muismodel voor GPS, de Nbeal2(-/-) muis.

Hier tonen we aan dat mutaties in NBEAL2 (neurobeachin-like 2), dat codeert voor een BEACH/ARM/WD40 domeineiwit, GPS veroorzaken en dat megakaryocyten en bloedplaatjes van personen met GPS een unieke combinatie van NBEAL2-transcripten tot expressie brengen.

Het gray platelet syndroom is een zeldzame erfelijke bloedingsstoornis die wordt gekenmerkt door macrothrombocytopenie en een tekort aan alfa (α)-granules in bloedplaatjes. De genetische afwijking die verantwoordelijk is voor het gray platelet syndroom werd recentelijk geïdentificeerd in biallelic mutaties in het NBEAL2-gen.

Het gray platelet syndroom is een erfelijke, meestal autosomaal recessieve bloedingsstoornis veroorzaakt door een tekort aan alfa-granules in bloedplaatjes. We ontdekten een nonsense-mutatie in het gen dat codeert voor de transcriptiefactor GFI1B (growth factor independent 1B) die autosomaal dominant gray platelet syndroom veroorzaakt.


Is enkel gids-RNA gebruikt op menselijke cellen?

Answer: Ja, sgRNA is gebruikt in menselijke cellijnen.

We gebruikten een bibliotheek met 73.000 sgRNA's om knockout-verzamelingen te genereren en voerden screenings uit in twee menselijke cellijnen.

Hier ontwerpen we dit systeem om RNA-geleid genoomregulatie in menselijke cellen mogelijk te maken door transcriptieactivatiedomeinen direct te koppelen aan een nuclease-nul Cas9-eiwit of aan een aptameer-gemodificeerd enkel gids-RNA (sgRNA).

Het type II CRISPR/Cas-systeem van Streptococcus pyogenes en de vereenvoudigde afgeleide, het Cas9/enkel gids-RNA (sgRNA) systeem, zijn naar voren gekomen als krachtige nieuwe hulpmiddelen voor gerichte gen knockout in bacteriën, gist, fruitvlieg, zebravis en menselijke cellen.

Met synthetische enkele RNA-gidsen kan Cas9 worden geherprogrammeerd om specifieke dubbelstrengs DNA-breuken te creëren in de genomen van verschillende organismen, variërend van menselijke cellen tot bacteriën, en vormt zo een krachtig hulpmiddel voor genetische manipulatie.


Is Fibroblast Growth Factor 23 een fosfaturisch hormoon?

Answer: Ja, fibroblast groeifactor 23 (FGF23) is een fosfaturisch hormoon.

PTH kan de skeletale synthese induceren van een ander krachtig fosfaturisch hormoon, fibroblast groeifactor 23 (FGF23),

Fibroblast groeifactor 23 (FGF23) is een fosfaturisch hormoon dat recentelijk is geïdentificeerd als een CKD-gerelateerde factor die CRS beïnvloedt.

circulerende fosfaturische hormoon fibroblast groeifactor-23 niveaus

Fibroblast groeifactor (FGF) 23 is een van de meest recent ontdekte FGFs. Dit in botten geproduceerde fosfaturische hormoon is een risicofactor voor cardiovasculaire ziekten en daarmee mortaliteit.

fibroblast groeifactor 23 (FGF23), een fosfaturisch hormoon en regulator van 1,25(OH)2 vitamine D3 (1,25VitD3).

fibroblast groeifactor-23 (FGF23), een uit bot afkomstige fosfaturische hormoon.

het fosfaturische hormoon fibroblast groeifactor 23 (FGF23) en oplosbaar Klotho met sterfte door alle oorzaken.

In het bijzonder zijn ziekten veroorzaakt door veranderingen in de expressie en proteolytische controle van het fosfaturische hormoon fibroblast groeifactor-23 (FGF23) naar voren gekomen bij het ontwikkelen van nieuwe modellen die het mineraalmetabolisme verklaren.

serumniveaus van een fosfaturisch hormoon, fibroblast groeifactor 23 (Fgf23),


Welk type celdood staat bekend als anoïkis?

Answer: Anoïkis (Grieks voor dakloosheid) is een geprogrammeerde celdood die wordt geïnduceerd wanneer een cel loskomt van de extracellulaire matrix, en fungeert als een cruciaal mechanisme om celgroei zonder hechting te voorkomen en hechting aan een ongeschikte matrix tegen te gaan, waardoor kolonisatie van verre organen wordt vermeden. Anoïkis is belangrijk in de normale fysiologische ontwikkeling van het menselijk lichaam, evenals in ziektebeelden. Hechting aan structurele glycoproteïnen van de extracellulaire matrix is noodzakelijk voor het overleven van gedifferentieerde gehechte cellen. Kankercellen vertonen resistentie tegen anoïkis, wat verspreiding mogelijk maakt.

Als barrière tegen metastase ondergaan cellen die het contact met naburige cellen of de extracellulaire matrix (ECM) verliezen een apoptotisch proces dat "anoïkis" wordt genoemd.

Wanneer normale epitheelcellen of solide tumorcellen zonder metastatisch potentieel loskomen van de primaire locatie en vervolgens in de circulatie terechtkomen, wordt het anoïkis-mechanisme geactiveerd.

De betekenis van anoïkis is het voorkomen dat losgeraakte cellen groeien en zich hechten op andere ongeschikte plaatsen.

Anoïkis is een geprogrammeerde celdood die wordt geïnduceerd bij het loskomen van cellen van de extracellulaire matrix, en fungeert als een cruciaal mechanisme om celgroei zonder hechting en hechting aan een ongeschikte matrix te voorkomen, waardoor kolonisatie van verre organen wordt vermeden.

Als barrière tegen metastase ondergaan cellen normaal gesproken een apoptotisch proces dat "anoïkis" wordt genoemd, een vorm van celdood door verlies van contact met de extracellulaire matrix of naburige cellen.

Anoïkis is een geprogrammeerde celdood die optreedt bij het loskomen van cellen van de juiste extracellulaire matrix, waardoor integrinebinding wordt verstoord. Het is een cruciaal mechanisme om dysplastische celgroei of hechting aan een ongeschikte matrix te voorkomen. Anoïkis voorkomt dat losgeraakte epitheelcellen elders koloniseren en is daardoor essentieel voor weefselhomeostase en ontwikkeling.

Loskomen van de extracellulaire matrix induceert een vorm van geprogrammeerde celdood die anoïkis wordt genoemd. Resistentie tegen anoïkis stelt kankercellen in staat te overleven in de systemische circulatie en bevordert hun metastase naar verre organen.

Anoïkis - apoptotische celdood veroorzaakt door verlies van contact met de extracellulaire matrix (ECM) - is verstoord bij veel chronische slopende en fatale ziekten.

De extracellulaire matrix (ECM) speelt een sleutelrol in cel-celcommunicatie en signalering, en de signalen die het doorgeeft zijn belangrijk voor weefselherstel en overleving. Signalen van door ziekte veranderde ECM kunnen echter leiden tot anoïkis, een apoptotische celdood veroorzaakt door verlies van ECM-contacten.

Anoïkis is een vorm van apoptotische celdood als gevolg van onvoldoende cel-matrixinteracties en speelt een cruciale rol bij tumorangiogenese en metastase.

Anoïkis is ook een fysiologisch proces in normale cellen dat homeostase handhaaft, waarbij celdood wordt geïnduceerd als reactie op verlies van hechting aan de extracellulaire matrix (ECM). Kankercellen zijn berucht resistent tegen anoïkis, wat metastase en nieuwe tumorgroei buiten hun oorspronkelijke omgeving mogelijk maakt.

Anoïkis is een subtype van apoptose dat wordt geïnduceerd door het loskomen van gehechte cellen van de extracellulaire matrix.

Ontwikkelde organen vertonen een strikte ruimtelijke organisatie van gedifferentieerde cellen die nodig is voor een goede orgaanfunctie. Een belangrijk mechanisme dat weefselontregeling voorkomt, is de celdood van cellen die hun verankering aan hun oorspronkelijke matrix verliezen, een signaal dat wijst op mogelijk verlies van de juiste weefselcontext. Dit wordt anoïkis genoemd (Grieks voor dakloosheid) en is een gespecialiseerde vorm van apoptose.

Als barrière tegen metastasen ondergaan cellen normaal gesproken apoptose nadat ze het contact met hun extracellulaire matrix of naburige cellen verliezen. Dit celdoodproces wordt "anoïkis" genoemd. Tumorcellen die kwaadaardig potentieel verwerven, hebben mechanismen ontwikkeld om resistent te zijn tegen anoïkis en zo te overleven na loskomen van hun primaire locatie en tijdens het reizen door het lymfatische en circulatoire systeem.

Epitheelcellen hebben hechting aan de extracellulaire matrix (ECM) nodig om een apoptotisch celdoodprogramma genaamd anoïkis te onderdrukken.

Loskomen van gehechte epitheelcellen van de extracellulaire matrix induceert apoptose, bekend als anoïkis. Integrinestimulatie beschermt cellen tegen anoïkis, maar de verantwoordelijke mechanismen zijn niet goed bekend.

Apoptose veroorzaakt door het loskomen van cellen van de extracellulaire matrix, wat optreedt tijdens hepatocytenisolatie, wordt "anoïkis" genoemd. Het belang ervan in de normale fysiologische ontwikkeling van het menselijk lichaam en in ziektebeelden is beschreven. Kankercellen vertonen resistentie tegen anoïkis, wat verspreiding mogelijk maakt.

Anoïkis wordt gedefinieerd als geprogrammeerde celdood geïnduceerd door het verlies van cel/matrixinteracties. Hechting aan structurele glycoproteïnen van de extracellulaire matrix is noodzakelijk voor het overleven van gedifferentieerde gehechte cellen in het cardiovasculaire systeem, waaronder endotheelcellen, gladde spiercellen, fibroblasten en hartspiercellen.

Hechting is ook een belangrijke factor voor de differentiatie van mesenchymale stamcellen. Vooral fibronectine wordt beschouwd als een factor voor overleving en differentiatie van veel gehechte cellen. Hechting genereert cellulaire spanningsintegriteit (tensegrity) en onderdrukking van apoptotische signalen, terwijl loskomen het tegenovergestelde effect heeft. Anoïkis speelt een fysiologische rol door de celhomeostase in weefsels te reguleren.

Anoïkis is een speciaal type geprogrammeerde celdood na verlies van cel-cel- en cel-extracellulaire matrixinteracties.

Loskomen-geïnduceerde celdood, of anoïkis, is een vorm van apoptose die optreedt wanneer epitheelcellen hun hechting aan de extracellulaire matrix verliezen.

Anoïkis is een vorm van apoptose door het loskomen van de extracellulaire matrix en naburige cellen.


De kleine molecule SEA0400 is een remmer van welke ionenantiporter/uitwisselaar?

Answer: De effecten van SEA0400, een selectieve remmer van de Na(+)/Ca(2+)-uitwisselaar (NCX), op Na(+)-afhankelijke Ca(2+)-opname en catecholamine (CA)-afgifte werden onderzocht in runds bijnierchromaffinecellen die met Na(+) werden geladen door behandeling met ouabaïne en veratridine. SEA0400 remde Na(+)-afhankelijke (45)Ca(2+)-opname en CA-afgifte, met IC(50)-waarden van respectievelijk 40 en 100 nM.

De plasmamembraan Na(+)/Ca(2+)-uitwisselaar (NCX) is een bidirectionele ionentransporter die het transport van Na(+) in de ene richting koppelt aan dat van Ca(2+) in de tegenovergestelde richting. Dit systeem draagt bij aan de regulatie van de intracellulaire Ca(2+)-concentratie via de voorwaartse modus (Ca(2+)-efflux) of de omgekeerde modus (Ca(2+)-influx).

Met betrekking tot de rol van NCX in NO-cytotoxiciteit hebben we, met behulp van de specifieke remmer van NCX 2-[4-[(2,5-difluorfenyl)methoxy]fenoxy]-5-ethoxyaniline (SEA0400), vastgesteld dat NCX betrokken is bij NO-geïnduceerde cytotoxiciteit in gekweekte microglia, astrocyten en neuronale cellen.

De hoofdfunctie van de Na(+)/Ca(2+)-uitwisselaar (NCX) is het verwijderen van 1 Ca(2+) uit het cytoplasma en het binnenbrengen van 3 Na(+). De toename van de cytoplasmatische Na(+)-concentratie induceert de omgekeerde modus van NCX (NCX(REV)), die Ca(2+)-influx bevordert. NCX(REV) kan worden geremd door: KB-R7943, een niet-specifieke verbinding die spanningsafhankelijke en opslag-geactiveerde Ca(2+)-kanalen blokkeert; SEA0400, dat selectief lijkt te zijn voor NCX(REV), maar moeilijk verkrijgbaar is; en SN-6, waarvan de werkzaamheid alleen is aangetoond in cardiomyocyten.

SEA0400 (1 μM), een farmacologische remmer van NCX, verkortte significant de duur van het MAP (P < .01) en verminderde de dispersie (P < .05).

We hebben recent aangetoond dat de Na(+)/Ca(2+)-uitwisselaar (NCX) betrokken is bij door stikstofoxide (NO) geïnduceerde cytotoxiciteit in gekweekte astrocyten en neuronen. Er is echter geen in vivo bewijs dat de rol van NCX bij neurodegeneratieve aandoeningen geassocieerd met NO ondersteunt. NO is betrokken bij de pathogenese van neurodegeneratieve aandoeningen zoals de ziekte van Parkinson. Deze studie onderzocht het effect van SEA0400, de specifieke NCX-remmer, op 1-methyl-4-fenyl-1,2,3,6-tetrahydropyridine (MPTP)-geïnduceerde dopaminerge neurotoxiciteit, een model van de ziekte van Parkinson, bij C57BL/6J-muizen.

De Na(+)/Ca(2+)-uitwisselaar (NCX) speelt een rol bij de regulatie van intracellulaire Ca(2+)-niveaus, en stikstofoxide (NO) is betrokken bij vele pathologische aandoeningen, waaronder neurodegeneratieve ziekten. We hebben eerder vastgesteld dat natriumnitroprusside (SNP), een NO-donor, apoptotische celsterfte veroorzaakt in gekweekte gliacellen via NCX-gemedieerde routes en dat het mechanisme van NO-geïnduceerde cytotoxiciteit afhankelijk is van het celtype. De huidige studie onderzocht met behulp van de specifieke NCX-remmer 2-[4-[(2,5-difluorfenyl)methoxy]fenoxy]-5-ethoxyaniline (SEA0400) of NCX betrokken is bij NO-geïnduceerde schade in gekweekte neuronale cellen.

Gezien de eerdere observatie dat NO de activiteit van de Na(+)/Ca(2+)-uitwisselaar (NCX) stimuleert, onderzoekt deze studie de betrokkenheid van NCX bij cytotoxiciteit. De specifieke NCX-remmer SEA0400 blokkeerde SNP-geïnduceerde fosforylering van ERK, JNK en p38 MAPK, en de afname van de celviabiliteit.

De natrium-calciumuitwisselaar (NCX) is een van de transporters die bijdragen aan de controle van de intracellulaire calcium (Ca(2+))-concentratie door normaal gesproken netto Ca(2+)-efflux te bewerkstelligen. Echter, de omgekeerde modus van de NCX kan een overbelasting van de intracellulaire Ca(2+)-concentratie veroorzaken, wat het myocardiale weefselletsel door ischemie verergert. Hoewel de NCX-remmer SEA0400 therapeutisch is aangetoond om myocardletsel te verminderen, bestaat er geen in vivo-techniek om intracellulaire Ca(2+)-schommelingen veroorzaakt door dit medicijn te monitoren.

We onderzochten de betrokkenheid van de Na(+)/Ca(2+)-uitwisselaar bij de automaticiteit van het myocardium van de longader met een specifieke remmer, SEA0400.

We onderzochten de expressie van de Na(+)/Ca(2+)-uitwisselaar (NCX) en de functionele rol van NCX bij netvliesbeschadiging met behulp van NCX1-heterozygoot deficiënte muizen (NCX1(+/-)) en SEA0400 (2-[4-[(2,5-difluorfenyl)methoxy]fenoxy]-5-ethoxyaniline), een selectieve NCX-remmer in vivo.

SEA0400 is een selectieve remmer van de Na(+)/Ca(2+)-uitwisselaar met gelijke potenties om zowel de voorwaartse als de omgekeerde modus van de Na(+)/Ca(2+)-uitwisselaar te onderdrukken.

De betrokkenheid van de Na+/Ca2+-uitwisselaar bij ouabaïne-geïnduceerde inotropie en aritmogense werd onderzocht met een specifieke remmer, SEA0400.

In rechter ventrikel papillaire spier geïsoleerd uit het ventrikel van een cavia verminderde 1 microM SEA0400, dat specifiek de Na+/Ca2+-uitwisselaar met 80% remt, de ouabaïne (1 microM)-geïnduceerde positieve inotropie met 40%, maar had geen effect op de inotropie geïnduceerd door 100 microM isobutylmethylxanthine.

De effecten van SEA0400, een selectieve remmer van de Na(+)/Ca(2+)-uitwisselaar (NCX), op Na(+)-afhankelijke Ca(2+)-opname en catecholamine (CA)-afgifte werden onderzocht in runds bijnierchromaffinecellen die met Na(+) werden geladen door behandeling met ouabaïne en veratridine. SEA0400 remde Na(+)-afhankelijke (45)Ca(2+)-opname en CA-afgifte, met IC(50)-waarden van respectievelijk 40 en 100 nM.

Gezien het potentiële klinische voordeel van het remmen van de Na+/Ca2+-uitwisselaar (NCX)-activiteit tijdens myocardiale ischemie-reperfusie (I/R), zijn farmacologische benaderingen nagestreefd om deze uitwisselaar te remmen en het belang ervan te verduidelijken. SEA0400 werd gerapporteerd als een krachtige NCX-selectieve remmer. Daarom onderzochten we het effect van SEA0400 op NCX-stromen en I/R-geïnduceerde intracellulaire Ca2+-overbelasting in muizen ventrikelmyocyten met behulp van patch-clamp-technieken en fluorescentiemetingen.

De resultaten suggereerden dat SEA0400 een krachtige NCX-remmer is, die muizen hartspiercellen kan beschermen tegen Ca2+-overbelasting tijdens I/R-letsel.

Het effect van SEA0400, een nieuwe Na+-Ca2+-uitwisselaarremmer, op mechanische en elektrofysiologische parameters van coronaire doorstroomde rechter ventrikelweefselpreparaten van cavia's werd onderzocht tijdens no-flow ischemie en reperfusie.

De Ca2+-overbelasting door Ca2+-influx via de Na+/Ca2+-uitwisselaar (NCX) is een cruciaal mechanisme bij myocardiale ischemie/reperfusieletsel. We onderzochten de beschermende effecten van een nieuwe selectieve remmer van NCX, SEA0400, op de hartfunctie en energiemetabolisme tijdens ischemie en reperfusie.

De cardioprotectieve effecten van SEA0400, een nieuwe Na(+)-Ca(2+)-uitwisselaarremmer, werden onderzocht in geïsoleerd cavia myocardweefsel en ventrikelmyocyten.

De effecten van een nieuwe, krachtige en selectieve remmer van de Na(+)/Ca(2+)-uitwisseling, SEA-0400 (SEA), op de steady-state uitgaande (voorwaartse uitwisseling), ingaande (omgekeerde uitwisseling) en Ca(2+)/Ca(2+)-transportuitwisselingsmodi werden bestudeerd in intern gedialyseerde inktvis-grote axonen van zowel de extra- als intracellulaire zijde. Remming door SEA vindt bij voorkeur plaats vanaf de intracellulaire zijde van het membraan.

Met behulp van SEA0400, een krachtige en selectieve remmer van de Na+-Ca2+-uitwisselaar (NCX), onderzochten we of NCX betrokken is bij door stikstofoxide (NO) geïnduceerde verstoring van het calciumhomeostase in het endoplasmatisch reticulum (ER), gevolgd door apoptose in gekweekte ratmicroglia.

Activatie van de Na+/Ca2+-uitwisselaar kan bijdragen aan Ca2+-overbelasting tijdens reperfusie na tijdelijke ischemie. We onderzochten de effecten van 2-[4-[(2,5-difluorfenyl)methoxy]fenoxy]-5-ethoxyaniline (SEA0400), een selectieve remmer van Na+/Ca2+-uitwisseling, in een hondmodel van ischemie/reperfusieletsel (myocardiale stunning).

SEA0400 (2-[4-[(2,5-difluorfenyl)methoxy]fenoxy]-5-ethoxyaniline) is recent beschreven als een krachtige en selectieve remmer van Na(+)-Ca(2+)-uitwisseling in hart-, neuronale en nierpreparaten. De remmende effecten van SEA0400 werden onderzocht op de gekloonde cardiale Na(+)-Ca(2+)-uitwisselaar, NCX1.1, uitgedrukt in Xenopus laevis-oöcyten om inzicht te krijgen in het remmingsmechanisme.

De effecten van 2-[4-[(2,5-difluorfenyl)methoxy]fenoxy]-5-ethoxyaniline (SEA0400), een nieuw gesynthetiseerde Na(+)-Ca(2+)-uitwisselaar (NCX)-remmer, op de NCX-stroom en andere membraanstromen werden onderzocht in geïsoleerde ventrikelmyocyten van cavia's en vergeleken met die van 2-[2-[4-(4-nitrobenzyloxy)fenyl]ethyl]isothioureum (KB-R7943). SEA0400 remde de NCX-stroom concentratieafhankelijk met een 10 keer hogere potentie dan KB-R7943; 1 microM SEA0400 en 10 microM KB-R7943 remden de NCX-stroom met meer dan 80%. KB-R7943 remde bij 10 microM de natriumstroom, L-type calciumstroom, vertraagde rectifier kaliumstroom en inwardly rectifying kaliumstroom met meer dan 50%, maar SEA0400 (1 microM) had geen significant effect op deze stromen.

Deze resultaten geven aan dat SEA0400 een krachtige en zeer selectieve remmer van NCX is en een krachtig hulpmiddel zou zijn voor verder onderzoek naar de rol van NCX in het hart en het therapeutisch potentieel van de remming ervan.

Het effect van de nieuw gesynthetiseerde verbinding 2-[4-[(2,5-difluorfenyl)methoxy]fenoxy]-5-ethoxyaniline (SEA0400) op de Na+-Ca2+-uitwisselaar (NCX) werd onderzocht en vergeleken met dat van 2-[2-[4-(4-nitrobenzyloxy)fenyl]ethyl]isothioureum (KB-R7943).

Daarnaast werden de effecten van SEA0400 op reperfusieletsel in vitro en in vivo onderzocht. SEA0400 was extreem krachtiger dan KB-R7943 in het remmen van Na+-afhankelijke Ca2+-opname in gekweekte neuronen, astrocyten en microglia: IC50's van SEA0400 en KB-R7943 waren respectievelijk 5 tot 33 nM en 2 tot 4 microM. SEA0400 in de concentratie die NCX remde, vertoonde verwaarloosbare affiniteit voor Ca2+-kanalen, Na+-kanalen, K+-kanalen, norepinefrine-transporter en 14 receptoren, en beïnvloedde de activiteiten van de Na+/H+-uitwisselaar, Na+,K+-ATPase, Ca2+-ATPase en vijf enzymen niet.

Deze resultaten geven aan dat SEA0400 de krachtigste en meest selectieve remmer van NCX is en suggereren dat de verbinding beschermende effecten kan uitoefenen op post-ischemische hersenschade.


Wat is Piebaldisme?

Answer: Piebaldisme is een zeldzame autosomaal dominante aandoening van de melanocytontwikkeling, gekenmerkt door een aangeboren witte haarlok en meerdere symmetrische stabiele hypopigmenteerde of depigmenteerde maculae.

Menselijk piebaldisme is een zeldzame autosomaal dominante aandoening, gekenmerkt door een aangeboren witte haarlok en depigmenteerde plekken van de huid.

Piebaldisme is een zeldzame genodermatose veroorzaakt door mutaties in het KIT-gen.

Piebaldisme is een zeldzame autosomaal dominante aandoening van de melanocytontwikkeling, gekenmerkt door een aangeboren witte haarlok en meerdere symmetrische stabiele hypopigmenteerde of depigmenteerde maculae.

Piebaldisme is een autosomaal dominante aandoening, gekenmerkt door aangeboren hypopigmenteerde plekken op de huid en het haar, en is geassocieerd met mutaties in de KIT- of SLUG-genen.

Piebaldisme is een zeldzame autosomaal dominante huidaandoening, gekenmerkt door een witte haarlok en depigmenteerde plekken op de huid, meestal gelokaliseerd op het voorhoofd, de centrale borst en buik, de bovenarmen en de onderste ledematen.

Piebaldisme is een zeldzame genodermatose waarbij depigmenteerde huidgebieden niet reageren op lokale of lichttherapie.

Piebaldisme is een zeldzame aandoening die bij de geboorte aanwezig is en wordt geërfd als een autosomaal dominant kenmerk. Het ontstaat door een mutatie in het c-kit proto-oncogen en wordt geassocieerd met een defect in de migratie en differentiatie van melanoblasten vanuit de neurale lijst.

Piebaldisme is een autosomaal dominante genetische pigmentatiestoornis, gekenmerkt door witte plekken op de huid en het haar. Melanocyten ontbreken in deze hypopigmenteerde gebieden, als gevolg van mutaties in het KIT-gen, dat de celoppervlaktereceptor voor steel factor (SLF) codeert.

Piebaldisme is een autosomaal dominante genetische pigmentatiestoornis, gekenmerkt door aangeboren witte plekken op de huid en het haar die melanocyten missen. Piebaldisme ontstaat door mutaties in het KIT proto-oncogen, dat de celoppervlakte receptor transmembrane tyrosine kinase codeert voor een embryonaal groeifactor, Steel factor. Verschillende pathologische mutaties in het KIT-gen zijn inmiddels geïdentificeerd bij verschillende patiënten met piebaldisme.

Piebaldisme is een autosomaal dominante aandoening van de melanocytontwikkeling, gekenmerkt door witte huid (leukoderma) en wit haar (poliosis).


Tot welke SLC-familie behoort FLVCR1?

Answer: Feline leukemievirus subgroep C receptor (FLVCR1) is lid van de SLC49-familie.

Feline leukemievirus subgroep C receptor (FLVCR1), een lid van de SLC49-familie van vier paraloge genen, is een heemexporteur aan het celoppervlak, essentieel voor erythropoëse en systemische ijzerhomeostase. Verstoring van de FLVCR1-functie blokkeert de ontwikkeling van erytroïde voorlopercellen, waarschijnlijk door heemtoxiciteit.

Heem is cruciaal voor verschillende cellulaire processen, maar een teveel aan intracellulair heem kan leiden tot oxidatieve stress en membraanschade. Feline leukemievirus subgroep C receptor (FLVCR1), een lid van de SLC49-familie van vier paraloge genen, is een heemexporteur aan het celoppervlak, essentieel voor erythropoëse en systemische ijzerhomeostase.


Wordt amoxicilline gebruikt voor de behandeling van ondervoeding bij kinderen?

Answer: Ja, amoxicilline wordt gebruikt voor de behandeling van ondervoeding bij kinderen.

Een andere RCT toonde geen superioriteit van ceftriaxon boven amoxicilline voor dezezelfde uitkomsten, maar richtte zich op SAM-kinderen met en zonder complicaties (p = 0,27). Een andere RCT toonde geen verschil tussen de werkzaamheid van amoxicilline en cotrimoxazol bij longontsteking bij ondergewichtige, maar niet SAM-kinderen. Onze meta-analyse van 12 samengevoegde gevoeligheidsonderzoeken voor alle soorten bacteriële isolaten, inclusief 2767 strikt SAM-kinderen, gaf de voorkeur aan amoxicilline boven cotrimoxazol voor medianen van gevoeligheid: 42% (IQR 27-55%) versus 22% (IQR 17-23%) en populatie-gewogen gemiddelden 52,9% (bereik 23-57%) versus 35,4% (bereik 6,7-42%).

Gevoeligheidsonderzoeken geven de voorkeur aan amoxicilline boven cotrimoxazol.

Orale amoxicilline gedurende 5 dagen was even effectief als intramusculair ceftriaxon gedurende 2 dagen (1 RCT). Voor ongecompliceerde SAM toonde amoxicilline geen voordeel ten opzichte van placebo (1 retrospectieve studie).

Kinderen die amoxicilline en ontworming kregen, hadden respectievelijk 95% (HR = 1,95, 95%-BI = 1,17, 3,23) en 74% (HR = 1,74, 95%-BI = 1,07, 2,83) meer kans om te herstellen van SAM vergeleken met degenen die deze niet kregen.

METHODE: In deze gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie werden Malawiaanse kinderen van 6 tot 59 maanden met ernstige acute ondervoeding willekeurig toegewezen om amoxicilline, cefdinir of placebo te ontvangen gedurende 7 dagen naast kant-en-klare therapeutische voeding voor de poliklinische behandeling van ongecompliceerde ernstige acute ondervoeding.

In de groepen amoxicilline, cefdinir en placebo herstelde respectievelijk 88,7%, 90,9% en 85,1% van de kinderen (relatief risico op behandelingsfalen met placebo versus amoxicilline, 1,32; 95% betrouwbaarheidsinterval [BI], 1,04 tot 1,68; relatief risico met placebo versus cefdinir, 1,64; 95% BI, 1,27 tot 2,11). De sterftecijfers voor de drie groepen waren respectievelijk 4,8%, 4,1% en 7,4% (relatief risico op overlijden met placebo versus amoxicilline, 1,55; 95% BI, 1,07 tot 2,24; relatief risico met placebo versus cefdinir, 1,80; 95% BI, 1,22 tot 2,64).

Evaluatie van het routinematig gebruik van amoxicilline als onderdeel van de thuisbehandeling van ernstige acute ondervoeding.

De standaardprotocolgroep kreeg een kuur van 7 dagen amoxicilline bij aanvang van de behandeling.

RESULTATEN: Vierhonderdachtennegentig kinderen werden behandeld volgens het standaardprotocol met amoxicilline, en 1955 werden behandeld volgens het alternatieve protocol zonder antibiotica.

Behandeling van ernstige ondervoeding met 2 dagen intramusculair ceftriaxon versus 5 dagen amoxicilline.

DOEL: Vaststellen of de opname van amoxicilline samenhangt met betere herstelpercentages bij de thuisbehandeling van ernstige acute ondervoeding met kant-en-klare therapeutische voeding. METHODE: Deze retrospectieve cohortstudie vergeleek gegevens van de behandeling van twee groepen kinderen in Malawi van 6-59 maanden met ongecompliceerde ernstige acute ondervoeding.

Het herstelpercentage van kinderen die amoxicilline kregen was slechter na 4 weken (40% versus 71%) maar vergelijkbaar na maximaal 12 weken therapie (84% versus 86%), vergeleken met de kinderen die zonder antibiotica werden behandeld. Regressiemodellering gaf aan dat dit verschil na 4 weken het sterkst geassocieerd was met het ontvangen van amoxicilline. CONCLUSIES: Deze beoordeling van twee therapeutische voedingsprogramma's suggereert dat kinderen met ernstige acute ondervoeding die zonder amoxicilline werden behandeld geen inferieur herstelpercentage hadden.


Waar worden de orexigene peptiden gesynthetiseerd?

Answer: De orexigene peptiden worden gesynthetiseerd in de hypothalamus.

Orexine A en B, orexigene peptiden die voornamelijk door de laterale hypothalamus worden geproduceerd

Telmisartan verminderde hypothalamische mRNA-niveaus van de orexigene peptiden melanine-concentrerend hormoon en prepro-orexine

expressie van de orexigene peptiden, enkephalin (ENK) en galanine (GAL), in zich ontwikkelende embryonale hypothalamische neuronen

Dergelijke mechanismen kunnen orexigene peptiden omvatten die bekend staan om het stimuleren van alcoholinname via hun werking in de hypothalamische paraventriculaire kern (PVN)

de hypothalamische mRNA-expressie van endogene orexigene peptiden

De hypothalamus integreert perifere en centrale signalen om verzadiging of honger te genereren.

toename in mRNA-expressie van hypothalamische orexigene peptiden en een afname van anorexigene peptiden;

expressie van de orexigene peptiden, galanine (GAL) in de hypothalamische paraventriculaire kern (PVN) en orexine (OX) in de perifornicale laterale hypothalamus (PFLH).

Expressie van orexigene peptiden neuropeptide Y (NPY) en agouti-gerelateerd eiwit (AgRP) nam af in de hypothalamus van metformine-behandelde diabetische ratten, hoewel anorexigene peptiden pro-opiomelanocortine (POMC) niet significant veranderden.


Wat is het werkingsmechanisme van APOBEC3G cytidine deaminase om HIV-1 replicatie te remmen?

Answer: Tijdens reverse transcriptie deamineert APOBEC3G dC naar dU in het pas gevormde min-straal viraal DNA, wat resulteert in G-naar-A hypermutatie in het plus-straal DNA om de replicatie van HIV-1 te remmen, door afbraak van viraal cDNA, productie van niet-functionele eiwitten, vorming van ongewenste stopcodons en verminderde virale eiwitsynthese. In een aanvullende antivirale verdedigingslijn induceert APOBEC3G deaminatie van de apicale lus cytidine van het trans-activatie respons (TAR) element, een korte stengel-lus RNA-structuur die nodig is voor de binding van elongatiefactoren tijdens HIV-1 transcriptie elongatie, wat leidt tot accumulatie van korte virale transcripties en productie van lagere hoeveelheden volledige HIV-1 transcripties in Vif-deficiënte HIV-1 geïnfecteerde cellen.

APOBEC3G remt HIV-1 RNA elongatie door het virale trans-activatie respons element te inactiveren

Deaminatie van cytidine residuen in viraal DNA is een belangrijk mechanisme waarmee APOBEC3G (A3G) de replicatie van vif-deficiënt humaan immunodeficiëntievirus type 1 (HIV-1) remt. De dC-naar-dU overgang na RNase-H activiteit leidt tot afbraak van viraal cDNA, productie van niet-functionele eiwitten, vorming van ongewenste stopcodons en verminderde virale eiwitsynthese

HIV-1 transcriptie elongatie wordt gereguleerd door het trans-activatie respons (TAR) element, een korte stengel-lus RNA-structuur die nodig is voor de binding van elongatiefactoren. Vif-deficiënte HIV-1 geïnfecteerde cellen accumuleren korte virale transcripties en produceren lagere hoeveelheden volledige HIV-1 transcripties door A3G deaminatie van de TAR apicale lus cytidine, wat het belang van TAR lus integriteit in HIV-1 transcriptie benadrukt

De APOBEC3 deoxycytidine deaminase familie functioneert als gastheer restrictiefactoren die de replicatie van Vif (virus infectiviteit factor) deficiënte HIV-1 virussen in verschillende mate kunnen blokkeren door cytosines te deamineren tot uracils in enkelstrengs (-) HIV-1 DNA. Bij replicatie van het (-) DNA naar (+) DNA incorporeert de HIV-1 reverse transcriptase adenines tegenover de uracils, waardoor C/G→T/A mutaties ontstaan die HIV-1 functioneel kunnen inactiveren

APOBEC3G is een lid van deze familie die HIV-1 replicatie remt in afwezigheid van de virale infectiviteit factor Vif. Remming van HIV replicatie vindt plaats door zowel deaminatie van viraal enkelstrengs DNA als een deaminatie-onafhankelijk mechanisme

Onderdrukking van HIV-1 infectie door APOBEC3 eiwitten in primaire menselijke CD4(+) T cellen wordt geassocieerd met remming van processieve reverse transcriptie evenals overmatige cytidine deaminatie

Deze eiwitten oefenen hun onderdrukkende effecten uit door remming van virale reverse transcriptie en door inductie van cytidine deaminatie binnen pas gevormd viraal cDNA

We tonen aan dat APOBEC3 eiwitten een diepgaande tekortkoming veroorzaken in reverse transcriptie vanaf de eerste stadia van cDNA synthese, evenals overmatige cytidine deaminatie (hypermutatie) van het gesynthetiseerde DNA

Zonder Vif remmen A3 eiwitten, met name APOBEC3G (A3G) en APOBEC3F (A3F), HIV-1 replicatie door reverse transcriptie en/of integratie te blokkeren en hypermutatie van pas gevormd viraal cDNA te veroorzaken. De moleculaire mechanismen van deze antivirale activiteit worden voornamelijk toegeschreven aan twee biochemische eigenschappen die gemeenschappelijk zijn voor A3 eiwitten: het katalyseren van cytidine deaminatie in enkelstrengs DNA (ssDNA) en een nucleïnezuur-bindend vermogen dat specifiek is voor ssDNA of ssRNA

Een gastheer cytidine deaminase, APOBEC3G (A3G), remt replicatie van humaan immunodeficiëntievirus type 1 (HIV-1) door in virussen te incorporeren in afwezigheid van het viraal gecodeerde Vif eiwit (Deltavif virussen), althans gedeeltelijk door G-naar-A hypermutatie te veroorzaken.

APOBEC3F en APOBEC3G cytidine deaminases remmen krachtig de replicatie van humaan immunodeficiëntievirus type 1 (HIV-1) door enzymatisch G-naar-A mutaties in viraal DNA in te voegen en/of virale reverse transcriptie te verstoren onafhankelijk van hun deaminase activiteit.


Welke erfelijke aandoening staat bekend als veroorzaakt door mutaties in het NEMO-gen?

Answer: Incontinentia pigmenti (IP) is een zeldzame neurocutane aandoening met een frequentie van 1 op 50.000 pasgeborenen, en wordt geassocieerd met mutaties in het IKBKG-gen (NEMO) op Xq28, overgeërfd als een X-gebonden dominant kenmerk.

Incontinentia pigmenti (IP) is een zeldzame neurocutane aandoening met een frequentie van 1 op 50.000 pasgeborenen, en wordt geassocieerd met mutaties in het IKBKG-gen (NEMO) op Xq28, overgeërfd als een X-gebonden dominant kenmerk.

Mutaties in het NEMO-gen leiden tot een heterogene groep aandoeningen, waaronder de X-gebonden dominante aandoening incontinentia pigmenti.

De novo deletie van het NEMO-gen (delta4-10) – een oorzaak van incontinentia pigmenti bij een vrouwelijke baby.

Incontinentia pigmenti (IP) is een zeldzame, erfelijke, multisysteem genodermatose. Het wordt overgedragen als een X-gebonden dominant kenmerk. De aandoening is het gevolg van mutaties in het NEMO-gen (Xq28) die de expressie van de NF-kappaB essentiële modulator volledig uitschakelen.

Incontinentia pigmenti (IP) is een zeldzame erfelijke multisysteem aandoening die wordt gekenmerkt door een kenmerkend wervelend patroon van de huid; afwijkingen aan tanden, haar en nagels; en oogheelkundige, centraal zenuwstelsel- en musculoskeletale afwijkingen. Het verloopt via verschillende goed gedefinieerde stadia. IP wordt overgedragen als een dominant X-gebonden kenmerk met variabele expressiviteit, maar veel – zo niet de meeste – gevallen zijn sporadisch. IP is aangetoond het gevolg te zijn van mutaties in het NEMO-gen die de expressie van de NF-kappaB essentiële modulator volledig uitschakelen.

Incontinentia pigmenti (IP; MIM308310) is een zeldzame neurocutane X-dominante erfelijke aandoening. Naast huid- en neurologische afwijkingen is er ook oogheelkundige en tandheelkundige betrokkenheid.

De aandoening wordt bijna uitsluitend bij meisjes waargenomen, maar zieke jongens zijn ernstiger getroffen. Het IP-gen is gelokaliseerd op chromosoom Xq28. Mutaties in het NEMO-gen zijn verantwoordelijk voor IP. Dit gen codeert voor het nucleaire factor-KB essentiële modulator-eiwit (NEMO; synoniem: inhibitor kappaB kinase (IKK)γ).

Incontinentia pigmenti (IP) is een X-gebonden dominant Mendeliaanse aandoening veroorzaakt door een mutatie in het IKBKG/NEMO-gen, dat codeert voor NEMO/IKKgamma, een regulerend eiwit van de nucleaire factor kappaB (NF-kB) signalering.

Bij patiënten met incontinentia pigmenti worden mutaties in het NEMO-gen gevonden.

Mutaties in het NEMO-gen zijn gerapporteerd in verband met hypohidrotische ectodermale dysplasie met immunodeficiëntie (HED-ID), OL-HED-ID en incontinentia pigmenti.

IKBKG/NEMO-genmutaties veroorzaken een X-gebonden, dominante neuroectodermale aandoening genaamd Incontinentia Pigmenti (IP).

[NEMO Delta 4-10 deletie van het NEMO-gen bij Chinese gevallen van incontinentia pigmenti].

Amorfe mutaties in de NF-kappaB essentiële modulator (NEMO) veroorzaken X-dominante incontinentia pigmenti, die lethaal is bij mannelijke foetussen, terwijl hypomorfe mutaties X-recessieve anhidrotische ectodermale dysplasie met immunodeficiëntie veroorzaken, een complexe ontwikkelingsstoornis en levensbedreigende primaire immunodeficiëntie.

NEMO-genmutaties bij Chinese patiënten met incontinentia pigmenti.

De novo deletie van het NEMO-gen (delta4-10) – een oorzaak van incontinentia pigmenti bij een vrouwelijke baby: een casusrapport.

Mutaties in het inhibitor van kappa lichte polypeptide gen enhancer in B-cellen, kinase gamma (IKBKG), ook wel nucleaire factor-kappaB (NF-kB) essentiële modulator (NEMO) genoemd, zijn de meest voorkomende enkele oorzaak van incontinentia pigmenti (IP) bij vrouwen en anhidrotische ectodermale dysplasie met immunodeficiëntie (EDA-ID) bij mannen.

NEMO/IKK gamma-deficiënte muizen modelleren incontinentia pigmenti.

Germline mutaties in twee genen, NEMO en CYBB, zijn al lang bekend als oorzaak van andere menselijke ziekten – incontinentia pigmenti (IP) en anhidrotische ectodermale dysplasie met immunodeficiëntie (EDA-ID) (NEMO/IKKG), en X-gebonden chronische granulomateuze ziekte (CGD) (CYBB) – maar specifieke mutaties in een van deze twee genen zijn recentelijk aangetoond de oorzaak te zijn van XR-MSMD.


Wat is ISMARA?

Answer: ISMARA (Integrated System for Motif Activity Response Analysis) is een webgebaseerde tool die genexpressie of chromatine-modificaties modelleert in termen van genoomwijde voorspellingen van regulerende sites. Alleen met genexpressie- of chromatine-toestandsgegevens over een reeks monsters als invoer, identificeert ISMARA de belangrijkste transcriptiefactoren (TF's) en microRNA's (miRNA's) die veranderingen in expressie/chromatine aansturen en doet gedetailleerde voorspellingen over hun regulerende rollen. Deze omvatten voorspelde activiteiten van de regulatoren over de monsters, hun genoomwijde doelwitten, verrijkte gencategorieën onder de doelwitten en directe interacties tussen de regulatoren.

ISMARA: geautomatiseerde modellering van genomische signalen als een democratie van regulerende motieven.

We ontwikkelden een methodologie die genexpressie of chromatine-modificaties modelleert in termen van genoomwijde voorspellingen van regulerende sites en automatiseerden dit volledig in een webgebaseerde tool genaamd ISMARA (Integrated System for Motif Activity Response Analysis). Alleen met genexpressie- of chromatine-toestandsgegevens over een reeks monsters als invoer, identificeert ISMARA de belangrijkste TF's en miRNA's die veranderingen in expressie/chromatine aansturen en doet gedetailleerde voorspellingen over hun regulerende rollen. Deze omvatten voorspelde activiteiten van de regulatoren over de monsters, hun genoomwijde doelwitten, verrijkte gencategorieën onder de doelwitten en directe interacties tussen de regulatoren. Toepassing van ISMARA op datasets van goed bestudeerde systemen toont aan dat het consequent bekende sleutelregulatoren ab initio identificeert. We presenteren ook een aantal nieuwe voorspellingen, waaronder regulerende interacties in de aangeboren immuniteit, een meesterregulator van mucociliaire differentiatie, TF's die consistent ontregeld zijn bij kanker, en TF's die specifieke chromatine-modificaties mediëren.

Hoewel genexpressie- en chromatine-toestandsdynamiek uiteindelijk gecodeerd worden door constellaties van bindingsplaatsen die herkend worden door regulatoren zoals transcriptiefactoren (TF's) en microRNA's (miRNA's), blijft ons begrip van deze regulerende code en de contextafhankelijke aflezing ervan zeer beperkt. Aangezien er duizenden potentiële regulatoren zijn bij zoogdieren, is het niet praktisch om directe experimenten te gebruiken om te identificeren welke hiervan een sleutelrol spelen voor een bepaald systeem van interesse. We ontwikkelden een methodologie die genexpressie of chromatine-modificaties modelleert in termen van genoomwijde voorspellingen van regulerende sites en automatiseerden dit volledig in een webgebaseerde tool genaamd ISMARA (Integrated System for Motif Activity Response Analysis).


Is het mogelijk om pseudopodia te zuiveren voor gebruik in proteomische analyse?

Answer: Pseudopodia kunnen worden gezuiverd met verschillende strategieën om te worden gebruikt in proteomische studies.

We hebben een methode ontwikkeld om het pseudopodium biochemisch te isoleren van het cellichaam met behulp van 3,0-micrometer poreuze filters voor grootschalige kwantitatieve proteomische en fosfoproteomische analyse.

Recent werk met unieke subcellulaire fractioneringsmethoden gecombineerd met ruimtelijke genomische, proteomische en fosfoproteomische profilering heeft inzicht gegeven in de invadopodiome- en pseudopodiome-signaleringsnetwerken.

Hier hebben we de pseudopodiale proteomen gezuiverd.

Tumorcellen werden op een fibronectine-gecoate poreuze membraan geplaatst om pseudopodia te vormen. Afhankelijk van het motiele potentieel van de cellen vormden de cellen pseudopodiale microprocessen in de poriën. Een excimerlaser, die wordt gebruikt voor oftalmische refractieve chirurgie, verwijderde horizontaal cellen aan het membraanoppervlak om het cellichaam te verwijderen.

We beschrijven methoden voor de immunoaffiniteitszuivering van fosfotyrosine-eiwitten (pY) uit pseudopodia die zijn geïsoleerd uit migrerende cellen. Deze methoden zijn compatibel met huidige massaspectrometrie-gebaseerde eiwitidentificatietechnologieën en kunnen worden gebruikt voor de grootschalige identificatie van het pseudopodium pY-proteoom in verschillende migrerende cellijnen, inclusief primaire en kankercellen.


Waar lokaliseert TDP43 zich in ALS-neuronen?

Answer: In controle motorneuronen was TDP43 vrijwel uitsluitend nucleair, terwijl in ALS-spinale motorneuronen TDP43 voornamelijk in het cytosol en niet in de kern gelokaliseerd was.

Het FUS/TLS-eiwit bindt aan RNA, functioneert in diverse processen en bevindt zich normaal gesproken voornamelijk in de kern. Daarentegen hopen de gemuteerde vormen van FUS/TLS zich op in het cytoplasma van neuronen, een pathologie die vergelijkbaar is met die van het gen TAR DNA-bindend eiwit 43 (TDP43), waarvan mutaties ook ALS veroorzaken. Neuronale cytoplasmatische eiwitaggregatie en defecte RNA-metabolisme lijken dus gemeenschappelijke pathogenetische mechanismen te zijn die betrokken zijn bij ALS en mogelijk bij andere neurodegeneratieve aandoeningen.

In controle motorneuronen was TDP43 vrijwel uitsluitend nucleair, terwijl in ALS-spinale motorneuronen TDP43 voornamelijk in het cytosol en niet in de kern gelokaliseerd was. TDP43 werd waargenomen als punctate immunoreactiviteit en als dichte skeins, met en zonder ubiquitinering.


Lijst van interactiepartners voor het eiwit GATA1.

Answer: GATA-1 interageert met factor Gfi-1b, het repressieve MeCP1-complex, het chromatine-remodellerende ACF/WCRF-complex, FOG-1, TAL-1, Ldb-1 en LMO2-C.

Ons werk beschrijft voor het eerst onderscheidende GATA-1-interacties met de essentiële hematopoëtische factor Gfi-1b, het repressieve MeCP1-complex en het chromatine-remodellerende ACF/WCRF-complex, naast de bekende GATA-1/FOG-1 en GATA-1/TAL-1-complexen. We leveren ook bewijs dat verschillende GATA-1-complexen geassocieerd zijn met specifieke GATA-1-functies in erytroïde differentiatie, bijvoorbeeld GATA-1/Gfi-1b met de onderdrukking van celproliferatie en GATA-1/FOG-1/MeCP1 met de repressie van andere hematopoëtische transcriptieprogramma's. Vervolgens pasten we de biotinylatietag toe op Ldb-1, een bekende partner van GATA-1, en karakteriseerden een aantal nieuwe interactiepartners die essentieel zijn in erytroïde ontwikkeling, met name Eto-2, Lmo4 en CdK9.

Endogene GATA1- en LDB1-eiwitten werden bevestigd te binden aan LMO2-C door MBP pull-down analyse.

LMO2-C kan endogeen GATA1- en LDB1-eiwit binden in K562-cellen en reguleert de expressie van GPA naar beneden.

We identificeren nieuwe transcriptiefactor-bindingspartners voor PIAS3, waaronder ETS, EGR1, NR1I2 en GATA1.

In andere differentiatiestadia vonden aanvullende combinatorische interacties plaats tussen RUNX1 en zijn coregulatoren, GATA1 en ETS.

Ldb1, een ubiquitair tot expressie gebracht LIM-domein bindend eiwit, is essentieel in een aantal weefsels tijdens de ontwikkeling. Het interageert met Gata1, Tal1, E2A en Lmo2 om een transcriptiefactorcomplex te vormen dat late erytroïde genen reguleert.

Met behulp van een biotinylatietagging/proteomics-benadering in erytroïde cellen beschrijven we onderscheidende GATA-1-interacties met de essentiële hematopoëtische factor Gfi-1b, het repressieve MeCP1-complex en het chromatine-remodellerende ACF/WCRF-complex, naast de bekende GATA-1/FOG-1 en GATA-1/TAL-1-complexen. Belangrijk is dat we aantonen dat FOG-1 GATA-1-interacties met het MeCP1-complex medieert, wat een verklaring biedt voor de overlappende functies van deze twee factoren in erytropoëse.

Hier tonen we aan dat Ski interageert met GATA1, een transcriptiefactor die essentieel is in erytropoëse. Met behulp van een Ski-mutant die deficient is in GATA1-binding, tonen we aan dat deze Ski-GATA1-interactie cruciaal is voor het vermogen van Ski om GATA1-gemedieerde transcriptie te onderdrukken en erytroïde differentiatie te blokkeren.

De zinkvinger-transcriptiefactor GATA-1, een centrale mediator van erytroïde genexpressie, interageert met meerdere eiwitten waaronder FOG-1, EKLF, SP1, CBP/p300 en PU.1.

Studies met puntmutanten van GATA-1 hebben aangetoond dat een directe fysieke interactie tussen GATA-1 en FOG-1 essentieel is voor normale menselijke erytroïde en megakaryocytaire rijping in vivo. Daarnaast is er bewijs dat fysieke interactie tussen GATA-1 en de myeloïde/lymfatische specifieke factor PU.1, een oncogen betrokken bij muis erytroleukemie, functioneel wederzijds antagonistisch werkt.


Is farnesoïde X-receptor (FXR) een nucleaire receptor?

Answer: Ja, farnesoïde X-receptor (FXR) is een nucleaire receptor.

Farnesoïde X-receptor (FXR) behoort tot de superfamilie van ligand-geactiveerde nucleaire receptoren en functioneert als een transcriptiefactor die de transcriptie reguleert van talrijke genen die betrokken zijn bij de homeostase van galzuren, lipoproteïne- en glucosemetabolisme.

Farnesoïde X-receptor (FXR) is een opkomend doelwit voor metabole en inflammatoire ziekten. Als nucleaire receptor vertoont FXR vele fysiologische effecten in de transcriptieregulatie van verschillende genen.

FXR is een lid van de superfamilie van nucleaire receptoren die ook sterk tot expressie komt in de lever.

Farnesoïde X-receptor (FXR) is een galzuur-nucleaire receptor die via muis knockout-studies is beschreven als een tumorsuppressor voor de ontwikkeling van colonadenocarcinomen.

Farnesoïde X-receptor (FXR, Nr1h4) is een ligand-geactiveerde transcriptiefactor behorend tot de superfamilie van nucleaire receptoren.

farnesoïde X-receptor (FXR), een nucleaire receptor geactiveerd door galzuurliganden.

T-β-MCA is een antagonist van de nucleaire receptor farnesoïde X-receptor (FXR).

Farnesoïde X-receptor (FXR), een nucleaire receptor (NR) en oorspronkelijk beschouwd als een door galzuren geactiveerde transcriptiefactor.

De nucleaire receptor farnesoïde X-receptor (FXR) speelt een belangrijke rol in de enterohepatische circulatie van galzuren.

Lever X-receptoren, LXRs, zijn ligand-geactiveerde transcriptiefactoren die behoren tot de groep H van de superfamilie van nucleaire receptoren (NR).

De intracellulaire nucleaire receptor farnesoïde X-receptor en de transmembraan G-eiwit-gekoppelde receptor TGR5 reageren op galzuren door transcriptienetwerken en/of signaalroutes te activeren.

inclusief die van nucleaire receptoren, voornamelijk farnesoïde X-receptor (FXR).

galzuren en hun bijbehorende nucleaire receptor, FXR.

Farnesoïde X-receptor (FXR, Nr1h4) en small heterodimer partner (SHP, Nr0b2) zijn nucleaire receptoren die cruciaal zijn voor de leverhomeostase.

de activatie van de nucleaire receptor farnesoïde X-receptor (FXRα).

door galzuren geactiveerde nucleaire receptor farnesoïde X-receptor (FXR).

nucleaire receptor signalering, met name door de farnesoïde X-receptor (FXR).

FXR (farnesoïde X-receptor, NRIH4), een nucleaire receptor, speelt een belangrijke rol in de regulatie van het cholesterolmetabolisme.

De rol van de nucleaire receptor FXR is onduidelijk.

een lid van de superfamilie van ligand-geactiveerde transcriptiefactoren van nucleaire receptoren.

Farnesoïde X-receptor (FXR) is een nucleaire receptor die functioneert als een galzuursensor die de homeostase van galzuren reguleert.


Welke histonvarianten spelen een rol in de DNA-schade respons?

Answer: Voornamelijk H2A.X, maar ook H2A.Z en H1R zijn geassocieerd met DNA-schade

H2A.Z is een evolutionair oude en sterk geconserveerde H2A-variant die processen reguleert variërend van genexpressie tot de DNA-schade respons

activatie van DNA-schade checkpoints (ataxie telangiectasie gemuteerd (ATM) en H2A histon familie lid X (H2AFX (H2AFX)))

de specialisatie die wordt gegeven door histon H2A (H2A.X en H2A.Z) varianten aan het nucleosoom kerncomplex vormt de vroegste respons op DNA-schade in de cel

histonvarianten (H2AX en H2A.Z), histon post-translationele modificaties (acetylatie, fosforylering, methylatie en ubiquitinering) en chromatine-remodellerende complexen (INO80, SWR1, SWI/SNF, RSC en NuRD) zijn belangrijke en directe spelers bij DNA dubbelstrengsbreuken (DSB)

H2A.Z incorporatie in de coderende regio's van genen die coderen voor eiwitten betrokken bij de regulatie van meiose en genotoxische stressresponsen

fosforylering van H2AX, een DNA-schade signaal

DSB) worden over het algemeen beschouwd als de meest kritieke beschadiging veroorzaakt door ioniserende straling (IR

H2AX heeft een complete SQ(E/D)varphi (waarbij varphi een hydrofobe rest aanduidt) die bekend staat om gefosforyleerd te worden als reactie op DNA-schade

H2A.X speelt een zeer belangrijke rol in de cellulaire respons op DNA-schade

H2A.X is een H2A-variant aanwezig in meercellige organismen die specifiek gefosforyleerd wordt op de serine in de C-terminale consensussequentie, canoniek "SQEY," als reactie op DNA-schade.

H2AFX) is belangrijk voor het behouden van chromatinestructuur en genetische stabiliteit

Bij Saccharomyces cerevisiae is het linkerhiston HHO1 betrokken bij DNA-reparatie

H1-variant, H1R is betrokken bij de DNA-schade respons

hoge niveaus van histon H2AX fosforylering en een verhoogde incorporatie van de Htz1p histonvariant in chromatine rondom de DSB

TRF2 opregulatie was dramatischer in medicijnresistente cellen en vond plaats vóór de expressie van ATM, gammaH2AX en p53

DNA dubbelstrengsbreuken veroorzaakt door anticancer medicatie of bestraling verhogen de expressie van TRF2

Histonvariant H2AX en kernhiston H2A worden respectievelijk gefosforyleerd in zoogdieren en gist. We tonen de DSB-geïnduceerde fosforylering van histonvariant H2Av aan in Drosophila melanogaster

vorming van een dubbelstrengsbreuk (DSB) in chromosomaal DNA is sterk geconserveerd

H2A varianten, H2AX en H2AZ. H2AX wordt gefosforyleerd op een serine vier residuen van het carboxyluiteinde als reactie op de introductie van DNA dubbelstrengsbreuken

Als reactie op IR vermindert ZNF668 knockdown de Tip60-H2AX interactie en belemmert IR-geïnduceerde histon H2AX hyperacetylatie, waardoor chromatine relaxatie wordt belemmerd.

RPA foci vorming nam af parallel aan toenemende niveaus van H2AX fosforylering

H2AX fosforylering op een C-terminale serine residu om "γ-H2AX" te vormen is een cruciale vroege gebeurtenis in de chromatine respons op chromosomaal DNA dubbelstrengsbreuken in eukaryoten

De fosforylering van de histonvariant H2AX (gammaH2AX) is een van de beste voorbeelden van histon PTM's als reactie op DNA-schade inductie

Een van de best gekarakteriseerde modificaties wordt veroorzaakt door de vorming van DNA dubbelstrengsbreuken (DSB's), resulterend in fosforylering van histon H2AX (de zogenaamde gamma-H2AX) op het chromatine rondom de DNA beschadiging

H2AX lijkt voornamelijk geassocieerd met het behouden van de genoomintegriteit door deel te nemen aan de reparatie van dubbelstrengs DNA breuken die exogeen worden geïntroduceerd door omgevingsschade (ioniserende straling, chemicaliën) of in het proces van homologe recombinatie tijdens meiose

De aanhoudende lokalisatie van BMI1 naar schadeplaatsen is afhankelijk van intacte ATM en ATR en vereist H2AX fosforylering

unieke functionele interacties tussen verschillende chromatine-modifiers, wat wijst op nieuwe regulatoire paden, zoals een heterochromatine-specifieke modulatie van de DNA-schade respons waarbij H2A.X en WICH betrokken zijn, beide verrijkt in stille domeinen