Welke receptor wordt geblokkeerd door Finerenon?

Answer: Finerenon is een niet-steroïde mineralocorticoïde receptor antagonist.

Finerenon (FIN), een nieuw, niet-steroïde, krachtig en selectief mineralocorticoïde receptor antagonist, verbetert endotheliale disfunctie door het verhogen van de beschikbaarheid van stikstofmonoxide (NO) en het verlagen van superoxideanionniveaus door een opregulatie van vasculaire en renale superoxide dismutase activiteit.

Hier onderzochten we de metabole effecten van de nieuwe niet-steroïde MRA finerenon (FIN) in een muismodel van obesitas geïnduceerd door een vetrijke voeding (HFD) en de signaalroutes die geactiveerd worden door MR-antagonisme op het niveau van het interscapulaire bruine vetweefsel (iBAT).

DOELSTELLINGEN: Het evalueren van de effecten van aldosteronantagonisten (selectief (eplerenon), niet-selectief (spironolacton of canrenon), of niet-steroïde mineralocorticoïde antagonisten (finerenon)) bij volwassenen met CKD en proteïnurie (nefrotisch en niet-nefrotisch bereik) op: patiëntgerichte eindpunten waaronder nierfalen (voorheen bekend als eindstadium nierziekte (ESKD)), grote cardiovasculaire gebeurtenissen en overlijden (elke oorzaak); nierfunctie (proteïnurie, geschatte glomerulaire filtratiesnelheid (eGFR) en verdubbeling van serumcreatinine); bloeddruk; en bijwerkingen (inclusief hyperkaliëmie, acute nierschade en gynaecomastie).

Bijvoorbeeld, de nieuwe niet-steroïde MRA finerenon heeft een evenwichtige verdeling tussen het hart en de nieren in vergelijking met spironolacton, dat voornamelijk in de nieren geconcentreerd is.

Andere niet-steroïde MRA's zoals apararenon, finerenon, AZD9977 en LY2623091 worden in verschillende klinische onderzoeken getest bij patiënten met hypertensie die lijden aan nier- of leverfibrotische aandoeningen.

(-)-Finerenon is een niet-steroïde mineralocorticoïde receptor antagonist die momenteel in fase III klinische onderzoeken is voor de behandeling van chronische nierziekte bij type 2 diabetes.

Mineralocorticoïde receptor antagonisten: een uitgebreide review van finerenon.

DOEL VAN DE REVIEW: We beogen het werkingsmechanisme en veiligheidsprofiel van mineralocorticoïde receptor antagonisten (MRA's) te beoordelen en de verschillen tussen selectieve en niet-selectieve MRA's te bespreken. Meer specifiek is finerenon een nieuw medicijn dat momenteel wordt onderzocht vanwege zijn veelbelovende cardiovasculaire en nefrologische effecten.

Een nieuwe selectieve MRA genaamd finerenon (oorspronkelijk BAY 94-8862) heeft veelbelovende resultaten getoond in verschillende onderzoeken (ARTS-HF en ARTS-DN) en kleinere studies. Finerenon kan een dosisafhankelijk voordeel hebben ten opzichte van oudere MRA's, met een verlaging van albuminurie en niveaus van BNP en NT-ProBNP zonder een significante stijging van serumkalium te veroorzaken.

Mineralocorticoïde receptor antagonisme door finerenon is voldoende om de functie te verbeteren in preklinische spierdystrofie.

De niet-steroïde mineralocorticoïde receptor antagonist finerenon voorkomt cardiale fibrotische remodeling.

Een muismodel van cardiale fibrose geïnduceerd door kortdurende isoproterenolinjectie werd gebruikt om de niet-steroïde MRA finerenon en de steroïde MRA eplerenon te vergelijken bij gelijkwaardige systemische MR-blokkerende doseringen.

Finerenon is een nieuw selectief niet-steroïde mineralocorticoïde receptor antagonist.

ACHTERGROND EN DOELSTELLINGEN: Finerenon is een selectieve, niet-steroïde mineralocorticoïde receptor antagonist.

ACHTERGROND EN DOELSTELLINGEN: Finerenon (BAY 94-8862) is een selectieve, niet-steroïde mineralocorticoïde receptor antagonist.

Finerenon, een nieuw selectief niet-steroïde mineralocorticoïde receptor antagonist beschermt tegen cardiorenale schade bij ratten.

ziekte. Finerenon is een nieuw, niet-steroïde, selectief mineralocorticoïde receptor antagonist dat heeft aangetoond albuminurie te verminderen bij type 2 diabetes (T2D) patiënten met chronische nierziekte (CKD), terwijl het slechts een laag risico op hyperkaliëmie vertoont.

DOELSTELLINGEN: Finerenon (BAY 94-8862) is een nieuw niet-steroïde mineralocorticoïde receptor antagonist.

ACHTERGROND: Finerenon (BAY 94-8862) is een krachtige niet-steroïde, selectieve mineralocorticoïde receptor antagonist die wordt ontwikkeld voor de behandeling van patiënten met type 2 diabetes en chronische nierziekte.

ACHTERGROND: De nieuwe niet-steroïde mineralocorticoïde receptor (MR) antagonist finerenon belooft veilig en effectief te zijn bij de behandeling van patiënten met hartfalen en/of chronische nierziekte.

ACHTERGROND: De niet-steroïde mineralocorticoïde receptor antagonist finerenon (BAY 94-8862) is gebruikt voor de behandeling van chronisch hartfalen (CHF) met verminderde ejectiefractie.

Finerenon, een nieuwe niet-steroïde MR antagonist, wordt momenteel geëvalueerd in twee klinische fase IIb onderzoeken.

Niet-steroïde mineralocorticoïde receptor antagonist finerenon beschermt tegen acute nierschade-geïnduceerde chronische nierziekte: rol van oxidatieve stress.

Mineralocorticoïde receptor antagonisme is nuttig gebleken tegen de gevolgen van renale ischemie-reperfusie; echter moet het potentiële voordeel van nieuwe niet-steroïde mineralocorticoïde receptor antagonisten zoals finerenon verder worden onderzocht.

De Munich Wistar Frömter (MWF) rat is een model van chronische nierziekte (CKD), dat endotheliale disfunctie vertoont geassocieerd met een lage beschikbaarheid van stikstofmonoxide. Wij veronderstellen dat de nieuwe hoogselectieve, niet-steroïde mineralocorticoïde receptor (MR) antagonist, finerenon, zowel endotheliale disfunctie als microalbuminurie kan omkeren.

DOEL: De veiligheid en werkzaamheid evalueren van verschillende orale doses van de niet-steroïde mineralocorticoïde receptor antagonist finerenon, gegeven gedurende 90 dagen aan patiënten met diabetes en hoge of zeer hoge albuminurie die een angiotensine-converterend enzymremmer of angiotensine receptorblokker gebruiken.

Twee maanden na coronaire arteriële ligatie die een myocardinfarct (MI) veroorzaakt, hadden muizen met VSMC-specifieke MR deletie (MI-MR(SMKO)) en muizen behandeld met de MR antagonist finerenon (MI-fine) verbeterde linker ventrikel compliantie en elastantie vergeleken met geïnfarceerde controlemuizen (MI-CTL), evenals verminderde interstitiële fibrose. Belangrijk is dat de coronaire reserve beoordeeld met magnetische resonantie beeldvorming behouden bleef (verschil in myocardiale perfusie voor en na inductie van vasodilatatie, mL mg(-1) min(-1): MI-CTL: 1,1 ± 0,5, niet significant; MI-MR(SMKO): 4,6 ± 1,6 [P<0,05]; MI-fine: 3,6 ± 0,7 [P<0,01]).

DOELSTELLINGEN: De veiligheid en potentiële werkzaamheid onderzoeken van de nieuwe niet-steroïde mineralocorticoïde receptor antagonist finerenon bij patiënten met verslechterend chronisch hartfalen en verminderde linker ventrikel ejectiefractie (HFrEF) en met een hoog risico op hyperkaliëmie en verslechterende nierfunctie.

Finerenon: derde generatie mineralocorticoïde receptor antagonist voor de behandeling van hartfalen en diabetische nierziekte.

Finerenon is een nieuwe niet-steroïde MRA, met een hogere selectiviteit voor de mineralocorticoïde receptor (MR) vergeleken met spironolacton en een sterkere MR-bindingsaffiniteit dan eplerenon.

Recentelijk is finerenon (BAY 94-8862) naar voren gekomen als een niet-steroïde dihydropyridine-gebaseerde MR antagonist van de volgende generatie, ontworpen om off-target effecten te minimaliseren terwijl krachtige werkzaamheid behouden blijft.

Farmacokinetiek van de nieuwe niet-steroïde mineralocorticoïde receptor antagonist finerenon (BAY 94-8862) bij personen met nierfunctiestoornis.

Finerenon (BAY 94-8862) is een niet-steroïde mineralocorticoïde receptor antagonist in ontwikkeling voor de behandeling van diabetische nierziekte.

Biotransformatie van finerenon, een nieuwe niet-steroïde mineralocorticoïde receptor antagonist, in honden, ratten en mensen, in vivo en in vitro.

Massabalans en biotransformatie van finerenon, een niet-steroïde mineralocorticoïde receptor antagonist, werden onderzocht bij vier gezonde mannelijke vrijwilligers na een enkele orale toediening van 10 mg (78 μCi) [14C]finerenon en vergeleken met gegevens uit studies bij honden en ratten.


Is colistine een antibioticum?

Answer: Ja, colistine is een antibioticum.

alle geteste antibiotica, behalve colistine,

Onder de geselecteerde antibiotica waren er 12 fluoroquinolon-antibiotica (tosufloxacine, levofloxacine, sparfloxacine, clinafloxacine, pazufloxacine, gatifloxacine, enrofloxacine, lomefloxacine, norfloxacine, fleroxacine, flumequine, ciprofloxacine), 15 bèta-lactam- of cefalosporine-antibiotica (cefmenoxime, cefotaxime, ceftizoxime, cefotiam, cefdinir, cefoperazon, cefpiramide, cefamandol, cefixime, ceftibuteen, cefmetazool, cefalosporine C, aztreonam, piperacilline-tazobactam, mezlocilline), 3 tetracycline-antibiotica (meclocycline, doxycycline, tetracycline), 2 membraanwerkende middelen (colistine en clofoctol),

Muizen kregen een antibioticumcocktail (kanamycine, gentamicine, colistine, metronidazol en vancomycine) gedurende 96 uur.


Wordt Tocilizumab (Actemra) gebruikt om de IL-6 receptor te blokkeren/antagoniseren?

Answer: Ja, tocilizumab (Actemra) wordt gebruikt om de IL-6 receptor te blokkeren/antagoniseren.

Voorlopige klinische resultaten hebben aangegeven dat antagonisme van de IL-6 receptor (IL-6R), inclusief met het door de FDA goedgekeurde gehumaniseerde monoklonale antilichaam tocilizumab, de uitkomsten van patiënten met ernstige of kritieke COVID-19 kan verbeteren terwijl een goed veiligheidsprofiel behouden blijft.

Tocilizumab, een anti-IL-6 receptor antilichaam, en corticosteroïden werden aanvankelijk gebruikt om de toename van acute inflammatoire eiwitten en de anasarca te behandelen, wat resulteerde in verlaagde cytokineniveaus.

Tocilizumab, een monoklonaal antilichaam tegen de IL-6 receptor, werd gestart met een dosis van 8 mg/kg elke 4 weken.

We hebben patiënten met type 2 diabetes of obesitas willekeurig toegewezen aan intraveneuze tocilizumab (een IL-6 receptor antagonist).

Klinische studies onderzoeken of tocilizumab (anti-IL-6 receptor) kan helpen de bètacelfunctie te behouden bij patiënten die recent zijn gediagnosticeerd met T1D.

Tocilizumab (RoActemra of Actemra) is een recombinant gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat werkt als een interleukine (IL)-6 receptor antagonist.

Tocilizumab (Actemra; Genentech, Inc) is de eerste biologische therapie die zich richt op het cytokine interleukine 6 (IL-6).

Bovendien toonden onze bevindingen aan dat de combinatie van tocilizumab (Actemra; Roche), een anti-IL-6R monoklonaal antilichaam, met carboplatin synergistisch de groei en proliferatie van de EOC-cellen remde en de meest directe as voor IL-6 genexpressie het NF-κB pad was.CONC

Tocilizumab (TCZ) is een verbinding die de IL-6 receptor remt.

Tocilizumab (TCZ) is een recombinant gehumaniseerd anti-interleukine-6 receptor (IL-6R) monoklonaal antilichaam dat hoofdzakelijk wordt gebruikt bij de behandeling van reumatoïde artritis, systemische juveniele idiopathische artritis (sJIA) en polyarticulaire juveniele idiopathische artritis (pJIA).

De Amerikaanse Food and Drug Administration accepteerde een complete-respons indiening voor het gebruik van Actemra (tocilizumab), het eerste gehumaniseerde IL-6 receptor-remmende monoklonale antilichaam, voor de behandeling van RA. Hoewel dit

Om het aantal cycli van antigeenbinding en lysosomale afbraak te verhogen, hebben we tocilizumab (Actemra), een antilichaam tegen de IL-6 receptor (IL-6R), zo ontworpen dat het snel dissocieert van IL-6R binnen de zure omgeving van het endosoom (pH 6,0) terwijl het zijn bindingsaffiniteit voor IL-6R in plasma (pH 7,4) behoudt. Studies gebruikmakend van

In de huidige studie hebben we aangetoond dat het gehumaniseerde anti-IL-6 receptor tocilizumab (Actemra) ook een krachtige remmer is van IL-8 in TNBC-cellen. Vergelijkbare ef

Roche ontwikkelt samen met Chugai Pharmaceutical tocilizumab (Actemra, RoActemra), een gehumaniseerd anti-interleukine-6 receptor (IL-6R) monoklonaal antilichaam. Tocili

Genactivatie wordt in vitro geremd door tocilizumab, een gehumaniseerd antilichaam tegen de IL6 receptor (IL6R). Tocilizumab

Deze bewijslijnen geven aan dat tocilizumab in staat is om zowel aan sIL-6R als mIL-6R te binden en de binding van IL-6 aan zijn receptoren te remmen, wat leidt tot blokkade van de IL-6 signalering via zowel sIL-6R als mIL-6R, maar niet de signalering van andere IL-6 familie cytokinen blokkeert.

Tocilizumab remt signaaltransductie die wordt gemedieerd door zowel mIL-6R als sIL-6R, maar niet door de receptoren van andere leden van de IL-6 cytokine familie.

Daarnaast had tocilizumab het vermogen om te binden aan menselijke IL-6R-expressieve COS-7 cellen en de groei van de IL-6-afhankelijke myeloomcelijn KPMM2 te onderdrukken.

Om de biologische activiteit van tocilizumab, een gehumaniseerd anti-menselijk interleukine-6 receptor (IL-6R) monoklonaal antilichaam, te karakteriseren, onderzochten we de bindingsactiviteit aan zowel oplosbare IL-6R (sIL-6R) als membraan-gebonden IL-6R (mIL-6R) en de neutraliserende activiteit tegen andere IL-6 familie cytokinen.

Tocilizumab remde de proliferatie van BaF/IL-6R geïnduceerd door IL-6, maar remde niet de proliferatie van BaF/IL-11R, BaF/OSMR, BaF/LIFR en BaF/CNTFR cellen geïnduceerd door hun overeenkomstige cytokinen.

Bovendien onderdrukte tocilizumab de door het IL-6/sIL-6R complex geïnduceerde proliferatie van de menselijke gp130-getransfecteerde cel BAF-h130.

Daarnaast had tocilizumab het vermogen om IL-6 en sIL-6R te dissociëren van hun vooraf gevormde complex.

ELISA-test toonde aan dat tocilizumab aan sIL-6R bindt en de binding van IL-6 aan sIL-6R dosisafhankelijk remt.

Tocilizumab herkent zowel de membraan-gebonden als de oplosbare vorm van IL-6R en blokkeert specifiek de werking van IL-6.

Gehumaniseerd anti-menselijk IL-6 receptor antilichaam, tocilizumab.

Tocilizumab is een gehumaniseerd anti-menselijk IL-6 receptor antilichaam ontworpen met genetische engineering technologie.

Van tocilizumab wordt verwacht dat het auto-immuun inflammatoire ziekten met IL-6 overproductie verbetert en het is klinisch ontwikkeld als therapeutisch middel voor RA, systemische en artculaire typen van JIA, de ziekte van Crohn, enz.

Tocilizumab/Actemra is een anti-IL-6R antilichaam dat competitief de binding van IL-6 aan de IL-6R kan blokkeren.

Tocilizumab (TCZ; RoActemra® of Actemra®) is een recombinant gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat werkt als een interleukine 6 (IL-6) receptor antagonist.

In 2009 accepteerde de Amerikaanse Food and Drug Administration een complete-respons indiening voor het gebruik van Actemra (tocilizumab), het eerste gehumaniseerde IL-6 receptor-remmende monoklonale antilichaam, voor de behandeling van RA.

Tocilizumab bindt aan de interleukine-6 receptor (IL-6R) en blokkeert daarmee de signalering van het pro-inflammatoire cytokine IL-6.

Tocilizumab (RoActemra(®); Actemra(®)) is een recombinant gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat werkt als een interleukine-6 receptor antagonist.


Is het proces van DNA-lus-extrusie onafhankelijk van ATP?

Answer: Het proces van DNA-lus-extrusie is niet onafhankelijk van ATP. Het is afhankelijk van de energie van ATP-hydrolyse.

Het DNA-organiserende mechanisme van condensine is afhankelijk van de energie van ATP-hydrolyse, maar hoe deze activiteit specifiek de juiste compactie en segregatie van chromosomen tijdens mitose bevordert, blijft slecht begrepen.

Wij suggereren dat laden en translocatie worden gemedieerd door conformationele veranderingen in het scharnier van cohesine, aangedreven door cycli van ATP-hydrolyse.

Met ultra-diepe Hi-C tonen we aan dat lusdomeinen worden gevormd door een proces dat cohesine ATPases vereist.

Opvallend is dat we zonder ATP de opkomst van honderden CTCF-onafhankelijke lussen waarnemen die regulerend DNA verbinden.

Elke TAD ontstaat uit meerdere lussen die dynamisch worden gevormd door extrusie, in tegenstelling tot typische illustraties van enkele statische lussen.

Het model vereist echter een motor om de lussen te genereren, en hoewel cohesine een sterke kandidaat is voor de extruderende factor, is een geschikte motorproteïne (of een motoractiviteit in cohesine zelf) nog niet gevonden. Hier verkennen we een nieuwe hypothese: dat er geen motor is en dat thermische beweging binnen de kern de extrusie aandrijft.

We observeerden dat een enkel condensinecomplex in staat is om tientallen kilobaseparen DNA te extruderen met een kracht-afhankelijke snelheid tot 1500 basenparen per seconde, gebruikmakend van de energie van adenosinetrifosfaat-hydrolyse.

Ons model verklaart wat de drijvende kracht kan zijn achter chromatine-lusextrusie en hoe kan worden verzekerd dat lussen snel en in een goede richting groeien. Bovendien is het door supercoiling aangedreven lus-extrusiemechanisme consistent met eerdere verklaringen waarom TADs geflankeerd door convergente CTCF-bindingsplaatsen stabielere chromatine-lussen vormen dan TADs geflankeerd door divergente CTCF-bindingsplaatsen.

Oligomerisatie en ATP stimuleren door condensine gemedieerde DNA-compactie.

DNA-compactie door cohesine vereist adenosinetrifosfaat (ATP)-hydrolyse en is krachtgevoelig.

De identificatie en kwantificering van verdere initiatiestappen—ATP-binding en extrusie van een initiële DNA-lus—stelden ons in staat een volledig kinetisch herinitiatieschema af te leiden.

Ter ondersteuning van dit model wijzen single-molecule imaging-experimenten erop dat Saccharomyces cerevisiae condensinecomplexen DNA-lussen kunnen extruderen op een ATP-hydrolyse-afhankelijke wijze in vitro.

Deze structuren zijn afhankelijk van cohesine, een ringvormig DNA-omsluitend adenosinetrifosfatase (ATPase) complex dat is voorgesteld lussen te vormen door extrusie.

Lusvorming en -onderhoud zijn afhankelijk van de ATPase-activiteit van cohesine en van NIPBL-MAU2, maar niet van topologische insluiting van DNA door cohesine.


Wat is het effect van carbamazepine op CYP3A4?

Answer: Carbamazepine is een inducer van CYP3A4.

Carbamazepine, een inducer van UGT en cytochroom P450 3A4, is een eerstelijnsbehandeling voor trigeminusneuralgie.


Is er een bovengrens voor het functionele gedeelte van het menselijk genoom?

Answer: Overwegingen met betrekking tot mutatielast leiden tot de conclusie dat het functionele gedeelte binnen het menselijk genoom niet meer dan 25% kan bedragen, en waarschijnlijk aanzienlijk lager is.

Overwegingen met betrekking tot mutatielast leiden tot de conclusie dat het functionele gedeelte binnen het menselijk genoom niet meer dan 25% kan bedragen, en waarschijnlijk aanzienlijk lager is.


Wat is Couvelaire-uterus?

Answer: Couvelaire-uterus is hematische infiltratie van het myometrium van de uterus door de vorming van een massaal hematoom. Het wordt gekenmerkt door donkerpaarse vlekken met ecchymosen en induraties.

Een daaropvolgende hysterotomie toont een Couvelaire-uterus met ernstige bloedingen en vereist een subtotale hysterectomie voor hemostase.

In dit artikel wordt een geval van Couvelaire-uterus met placenta accreta besproken, gevonden tijdens een geplande herhaalde lage transversale keizersnede. Voor het eerst beschreven in de jaren 1900, is het Couvelaire-syndroom, ook bekend als uteroplacentale apoplexie, een zeldzame vorm van niet-fatale complicatie van placenta abruptie.

Bij inspectie werd vastgesteld dat de uterus donkerpaarse vlekken vertoonde met ecchymosen en induraties, diagnostisch voor Couvelaire-uterus.

Couvelaire-uterus is zeldzaam in de moderne verloskunde, een toestand van hematische infiltratie van het myometrium van de uterus door de vorming van een massaal retroplacentaal hematoom dat niet via de cervix naar de vaginale holte kan worden afgevoerd.

Er werd een Couvelaire-uterus vastgesteld, met typische blauw-paarse verkleuringen van de uteriene wand, die in feite bloedingen zijn veroorzaakt door gedissemineerde intravasculaire stolling.


Welk eiwit codeert het Otof-gen?

Answer: Het OTOF-gen codeert voor otoferline, een cruciaal eiwit bij de synaps van auditieve sensorische cellen, de binnenste haarcellen (IHC's)

Erfelijke gehoorverlies wordt gekenmerkt door een zeer hoge genetische heterogeniteit. Het OTOF-gen (locus: DFNB9), dat otoferline codeert, wordt gerapporteerd als een van de belangrijkste oorzaken van niet-syndromisch gehoorverlies, en wordt ook genoemd als de meest voorkomende oorzaak van niet-syndromische recessieve auditieve neuropathie spectrum stoornis.

Mutaties in het otoferline-gen (OTOF) zijn volgens onderzoeken in verschillende landen de meest voorkomende oorzaak van erfelijke ANSD.

Verschillende mutaties in het OTOF-gen, dat codeert voor het otoferline-eiwit dat tot expressie komt in de cochleaire binnenste haarcellen, veroorzaken een vorm van doofheid die de belangrijkste oorzaak is van niet-syndromische recessieve auditieve neuropathie spectrum stoornis bij mensen.

Mutaties in OTOF (otoferline) kunnen de oorzaak zijn van niet-syndromische doofheid DFNB9.

Het OTOF-gen codeert voor otoferline, een cruciaal eiwit bij de synaps van auditieve sensorische cellen, de binnenste haarcellen (IHC's). Bij afwezigheid van otoferline faalt de signaaloverdracht van IHC's door een verminderde afgifte van synaptische vesikels bij de IHC-synaps.

Doofheid DFNB9, veroorzaakt door mutaties in het OTOF-gen dat otoferline codeert,


Wat is hypercapnie?

Answer: Hypercapnie staat ook bekend als hoge CO2-retentie.

Zevenenzestig stabiele hypercapnische COPD-patiënten werden gerandomiseerd voor het starten van NIV in het ziekenhuis of thuis met behulp van telemedicine. De primaire uitkomstmaat was de vermindering van de arteriële kooldioxidepartiële druk (PaCO2) overdag na 6 maanden NIV,

Hypercapnie en respiratoire acidose zijn de belangrijkste nadelen van deze ventilatorstrategie. Het gebruik van een extracorporeel CO2-verwijderingsapparaat is geïntroduceerd ter ondersteuning van beschermende en ultra-beschermende ventilatie tijdens respiratoire insufficiëntie in complexe gevallen

Er is gerapporteerd dat hypercapnie een actieve rol speelt bij de bescherming tegen orgaanschade. Het doel van deze studie was om te bepalen of een hoger niveau van de partiële arteriële kooldioxide druk (PaCO2)

Een exacerbaties van chronische obstructieve longziekte (COPD) veroorzaakt hypercapnische respiratoire acidose. Extracorporele kooldioxideverwijdering (ECCO2R) is bedoeld om kooldioxide (CO2) uit het bloed te verwijderen om de nadelige effecten van hypercapnie en de gerelateerde acidose te verminderen.

was om de prevalentie te onderzoeken van dag 1 en aanhoudende (dag 1 en 2) hypocapnie (Paco2 < 35 mm Hg), normocapnie (Paco2 35-45 mm Hg) en hypercapnie (Paco2 > 45 mm Hg) bij patiënten met ARDS. Secundaire doelstellingen waren het verduidelijken van het effect van CO2-spanning op het ventilatiemanagement en het onderzoeken van de r

Normocapnie (82 metingen; 35 mmHg ≤ PaCO2 < 45 mmHg) en hypercapnie groepen (57 metingen; 45 mmHg ≤ PaCO2) werden geclassificeerd.

Hypercapnie wordt klinisch gedefinieerd als een arteriële bloedpartiële druk van CO2 boven de 40 mmHg en is een kenmerk van chronische longaandoeningen.

Hypercapnie, de verhoging van CO2 in bloed en weefsels, komt vaak voor bij ernstige acute en chronische ademhalingsziekten en wordt geassocieerd met een verhoogd sterfterisico.

Hypercapnie, een verhoging van het niveau van kooldioxide (CO2) in bloed en weefsels, is een marker van een slechte prognose bij chronische obstructieve longziekte en andere longaandoeningen.

Hypercapnie, de verhoging van CO2 in bloed en weefsel, ontwikkelt zich vaak bij patiënten met gevorderde longaandoeningen en ernstige longinfecties, en wordt geassocieerd met een hoge mortaliteit.

Kooldioxide (CO₂) retentie, of hypercapnie, is een bekend risico bij duiken dat mentale en fysieke beperkingen kan veroorzaken die leiden tot levensbedreigende ongevallen.

Hypoxie (laag zuurstof) en hypercapnie (hoog kooldioxide) zijn gelijktijdige kenmerken van de weefselmicro-omgeving in een reeks pathofysiologische toestanden, waaronder acute en chronische ademhalingsziekten.

Verhoogde bloed- en weefsel-CO(2), of hypercapnie, komt vaak voor bij ernstige longaandoeningen.

Het effect van hypercapnie (een toename van de CO(2)-concentratie in het bloed) op de functionele magnetische resonantiebeeldvorming (fMRI) bloedzuurstofafhankelijke (BOLD) hemodynamische respons is goed gekarakteriseerd en wordt vaak gebruikt voor BOLD-calibratie.

Hypercapnie bij duiken: een overzicht van CO₂-retentie bij ondergedompelde inspanning op diepte.


Waarvoor wordt TSA-Seq gebruikt?

Answer: TSA-Seq biedt een "cytologische liniaal" voor het schatten van gemiddelde chromosomale afstanden tot nucleaire speckles over het hele genoom en voor het voorspellen van verschillende Mbp chromosoomtrajecten tussen nucleaire compartimenten zonder geavanceerde computationele modellering.

Het in kaart brengen van 3D-genoomorganisatie ten opzichte van nucleaire compartimenten met behulp van TSA-Seq als cytologische liniaal.

We beschrijven TSA-Seq, een nieuwe kaartleggingsmethode die in staat is een "cytologische liniaal" te bieden voor het schatten van gemiddelde chromosomale afstanden tot nucleaire speckles over het hele genoom en voor het voorspellen van verschillende Mbp chromosoomtrajecten tussen nucleaire compartimenten zonder geavanceerde computationele modellering.

Onze resultaten tonen de capaciteit van TSA-Seq aan voor genoomwijde kaartlegging van nucleaire structuur en suggereren een nieuw model voor ruimtelijke organisatie van transcriptie en genexpressie.

In deze studie beschrijven we TSA-Seq, een nieuwe kaartleggingsmethode die in staat is een "cytologische liniaal" te bieden voor het schatten van gemiddelde chromosomale afstanden tot nucleaire speckles over het hele genoom en voor het voorspellen van verschillende Mbp chromosoomtrajecten tussen nucleaire compartimenten zonder geavanceerde computationele modellering. Ense

Hoewel nucleaire compartimentalisatie een essentieel kenmerk is van driedimensionale genoomorganisatie, bestaat er geen genomische methode om chromosoomafstanden tot gedefinieerde nucleaire structuren te meten.


Gebruikt de HercepTest een polyklonale of monoklonale antilichaam?

Answer: De HercepTest gebruikt een polyklonale antilichaam.

Vergelijking van HER2 immunohistochemische resultaten met een monoklonale antilichaam (SV2-61γ) en een polyklonale antilichaam (voor Dako HercepTest) bij gevorderde maagkanker.

We vergeleken een monoklonale antilichaam (SV2-61γ) en een polyklonale antilichaam (Dako HercepTest) in immunohistochemische beoordelingen van humane epidermale groeifactor receptor 2 (HER2) expressie in 73 monsters van gevorderde maagkanker.


Beschrijf de ervaringen van deelnemers aan het 100.000 genoomproject

Answer: De beslissingen van geïnterviewden om deel te nemen aan het 100 kG P waren gebaseerd op interpersoonlijk en institutioneel vertrouwen in de NHS, en op een investering in het verbeteren van de zorg voor de toekomst. Geïnterviewden vertrouwden erop dat zij goede voortdurende NHS-zorg zouden ontvangen voor het beheren van hun eigen zeldzame ziekte of die van hun kind, maar zij maakten zich zorgen over hoe hun relaties met NHS-zorgprofessionals in de toekomst zouden zijn. Een paar deelnemers maakten zich zorgen of de biorepository van Genomics England beschermd zou blijven en een bezit van de NHS zou blijven.

In dit artikel presenteren we bevindingen van een project met 20 patiënten met zeldzame ziekten, of hun ouders, die deelnamen aan het 100.000 genoomproject (100 kG P). We onderzochten hun ervaringen met, en meningen over, het project, inclusief waarom ze deelnamen en hun hoop en zorgen over de toekomst van de genomische geneeskunde. Patiënten die genetische klinieken bezochten voor testen kregen de mogelijkheid om de uitgebreidere whole genome sequencing (WGS) te ondergaan als ze instemden met deelname aan het 100 kG P. Zodra mensen akkoord gingen, werd er een specifieke extra afspraak voor hen georganiseerd. Deelname aan het project hield dus extra reizen en afspraken in ('klinische arbeid'). We ontdekten dat de beslissingen van geïnterviewden om deel te nemen aan het 100 kG P gebaseerd waren op interpersoonlijk en institutioneel vertrouwen in de NHS, en op een investering in het verbeteren van de zorg voor de toekomst. Geïnterviewden vertrouwden erop dat zij goede voortdurende NHS-zorg zouden ontvangen voor het beheren van hun eigen zeldzame ziekte of die van hun kind, maar zij maakten zich zorgen over hoe hun relaties met NHS-zorgprofessionals in de toekomst zouden zijn. Een paar deelnemers maakten zich zorgen of de biorepository van Genomics England beschermd zou blijven en een bezit van de NHS zou blijven.


Wat is de rol van elagolix bij de behandeling van baarmoederfibromen?

Answer: Elagolix is goedgekeurd voor de behandeling van matige tot ernstige pijn veroorzaakt door endometriose. Elagolix is ook effectief bij hevige bloedingen veroorzaakt door baarmoederfibromen.

Een van hen, Elagolix, bevindt zich in de vroege testfase bij vrouwen met fibromen.

Onlangs heeft de Amerikaanse FDA elagolix goedgekeurd voor de behandeling van matige tot ernstige pijn veroorzaakt door endometriose. Verschillende klinische onderzoeken hebben de werkzaamheid van elagolix voor de behandeling van hevige bloedingen veroorzaakt door baarmoederfibromen geëvalueerd en de definitieve resultaten van fase III-studies worden verwacht.

INLEIDING: Elagolix is een nieuw, oraal werkzaam, niet-peptide, competitief gonadotropine-releasing hormoon (GnRH) receptorantagonist in ontwikkeling voor de behandeling van endometriose met bijbehorende pijn en hevige menstruatiebloedingen door baarmoederfibromen.

In juli 2018 keurde de Amerikaanse FDA elagolix-tabletten goed voor de behandeling van matige tot ernstige pijn geassocieerd met endometriose.

Elagolix met en zonder hormoon add-back therapie in lage dosis ondergaat ook fase III klinische ontwikkeling voor hevige menstruatiebloedingen geassocieerd met baarmoederfibromen op de eerder genoemde locaties.

Elagolix voor de behandeling van hevige menstruatiebloedingen geassocieerd met baarmoederfibromen: resultaten van een fase 2a proof-of-concept studie.

CONCLUSIE(S): Elagolix verminderde significant hevige menstruatiebloedingen bij vrouwen met fibromen.

Elagolix voor hevige menstruatiebloedingen bij vrouwen met baarmoederfibromen.

CONCLUSIES: Elagolix met add-back therapie was effectief in het verminderen van hevige menstruatiebloedingen bij vrouwen met baarmoederfibromen.

Elagolix, toegediend samen met estradiol/norethindronacetaat, bevindt zich in een laat stadium van ontwikkeling voor de behandeling van hevige menstruatiebloedingen geassocieerd met baarmoederfibromen.

Elagolix is een orale gonadotropine-releasing hormoon receptorantagonist geïndiceerd voor de behandeling van pijn geassocieerd met endometriose en in combinatie met estradiol/norethindronacetaat geïndiceerd voor de behandeling van hevige menstruatiebloedingen geassocieerd met uteriene leiomyomen (fibromen) bij premenopauzale vrouwen. Ela

ovulatie. In Elaris Uterine Fibroids 1 en Uterine Fibroids 2, twee identieke multicenter, dubbelblinde, gerandomiseerde, placebogecontroleerde fase 3-studies, toonde de behandeling van premenopauzale vrouwen met elagolix met hormonale add-back therapie een vermindering van hevige menstruatiebloedingen geassocieerd met baarmoederfibromen aan.OBJECTIEF: Deze analyse had tot doel de veiligheid en werkzaamheid van elagolix (300 mg twee keer per dag) met add-back therapie (1 mg estradiol/0,5 mg norethindronacetaat eenmaal daags) te evalueren bij het verminderen van hevige menstruatiebloedingen geassocieerd met baarmoederfibromen in verschillende subgroepen vrouwen gedurende 6 maanden behandeling.STUDIEONTWERP: Gegevens werden samengevoegd uit de Elaris Uterine Fibroid-1 en Uterine Fibroid-2 studies, die premenopauzale vrouwen (18-51 jaar) met hevige menstruatiebloedingen (>80 mL menstruatiebloedverlies per cyclus, alkalische hematin-methode) en echografie

CONTEXT: Elagolix is een orale gonadotropine-releasing hormoon (GnRH) antagonist die recent is goedgekeurd voor de behandeling van pijn geassocieerd met endometriose en wordt ontwikkeld voor hevige menstruatiebloedingen geassocieerd met baarmoederfibromen.OBJECTIEF: Het doel was om de effecten van elagolix op ovulatie en ovarium geslachtshormonen te evalueren.ONDERZOEKSDESIGN EN LOCATIE: Dit was een gerandomiseerde, open-label, multicenter studie.DEELNEMERS: Deelnemers waren gezonde ovulerende vrouwen van 18 tot 40 jaar.INTERVENTIES: Elagolix werd oraal toegediend gedurende 3 aaneengesloten 28-daagse doseringsintervallen bij 100 tot 200 mg eenmaal daags (QD), 100 tot 300 mg twee keer daags (BID), en 300 mg BID plus estradiol/norethindronacetaat (E2/NETA) 1/0,5 mg QD.HOOFDUITKOMSTMATEN: De belangrijkste uitkomstmaten waren ovulatiepercentages gemeten met transvaginale echografie, progesteronconcentraties

Beschikbare gegevens over elagolix en baarmoederfibromen toonden aan dat het geneesmiddel, met of zonder hormoon add-back therapie in lage dosis, in staat is om het menstruatiebloedverlies significant te verminderen, amenorroe te veroorzaken en de hemoglobineconcentraties bij de meerderheid van de deelnemers te verbeteren in vergelijking met placebo.


Waar bevindt zich het orgaan van Corti?

Answer: De cochlea, een opgerolde structuur gelegen in het ventrale gebied van het binnenoor, fungeert als de primaire structuur voor de waarneming van geluid. Langs de lengte van de cochleaire spiraal bevindt zich het orgaan van Corti, een sterk gespecialiseerde en nauwkeurig geordende sensorische epitheel die auditieve prikkels omzet in neurale impulsen.

We gebruikten cochleaire haarcellen van muizen en House Ear Institute-Organ of Corti 1 (HEI-OC1) cellen om de relatie tussen mtDNA-kopieaantal en celdood (apoptose) te onderzoeken.

We bestuderen de vibratiemodi van een kort gedeelte in de middelste winding van de gerbilcochlea, inclusief zowel longitudinale als radiale interstitiële vloeistofruimtes tussen de pilaarcellen en haarcellen, om de rol van de interstitiële vloeistofstroom binnen het orgaan van Corti (OoC) te bepalen.

Het cochleaire sensorische epitheel, het orgaan van Corti, trilt door externe en interne excitatie.

De cochlea, een opgerolde structuur gelegen in het ventrale gebied van het binnenoor, fungeert als de primaire structuur voor de waarneming van geluid. Langs de lengte van de cochleaire spiraal bevindt zich het orgaan van Corti, een sterk gespecialiseerde en nauwkeurig geordende sensorische epitheel die auditieve prikkels omzet in neurale impulsen.


Welke oogziekte(n) worden geassocieerd met oculaire toxoplasmose?

Answer: Retinochoroïditis is de meest voorkomende manifestatie van congenitale toxoplasmose. Infectieuze uveïtis was verantwoordelijk voor 37% van de gevallen van achterste uveïtis, waarvan toxoplasmose de meest voorkomende oorzaak was. Toxoplasmose was de meest voorkomende oorzaak van achterste uveïtis (60%)

Retinochoroïditis is de meest voorkomende manifestatie van congenitale toxoplasmose

Infectieuze uveïtis was verantwoordelijk voor 37% van de gevallen van achterste uveïtis, waarvan toxoplasmose de meest voorkomende oorzaak was.

Toxoplasmose was de meest voorkomende oorzaak van achterste uveïtis (60%)

Bij infectieuze uveïtis namen herpetische iridocyclitis, oculaire toxoplasmose, oculaire syfilis en bacteriële endoftalmitis toe

Om de kwaliteit van leven te evalueren bij patiënten met uveïtis gerelateerd aan toxoplasmose en de correlatie met demografische, oculaire betrokkenheid en psychosociale aspecten

Netvliesloslating geassocieerd met oculaire toxoplasmose.

DOEL: De frequentie van netvliesloslating (RD) en geassocieerde klinische kenmerken bij oculaire toxoplasmose beoordelen.

Toxoplasmose is de meest voorkomende oorzaak van achterste uveïtis bij immuuncompetente personen en congenitale toxoplasmose was de eerste parasiet die in verband werd gebracht met menselijke laesies in het oog.

Retinochoroïditis is de meest voorkomende oculaire manifestatie van congenitale toxoplasmose, maar andere geassocieerde oftalmologische pathologieën kunnen ook voorkomen.


Welke eukaryote genomen bevatten operons?

Answer: Genen in nematode- en ascidiëngenomen komen vaak voor in operons; zulke genen vormen 15-20% van het coderende genoom voor Caenorhabditis elegans en Ciona intestinalis. We vinden dat geboorte-sterfte modellen van operon evolutie redelijk de relatieve overvloed van operons van verschillende groottes in de C. elegans en Ciona genomen beschrijven en voorspellingen genereren over het aantal monocistronische, niet-operon genen die waarschijnlijk deelnemen aan het geboorte-sterfte proces.

Genen in nematode- en ascidiëngenomen komen vaak voor in operons.

Dergelijke genen vormen 15-20% van het coderende genoom voor Caenorhabditis elegans en Ciona intestinalis.

We vinden dat geboorte-sterfte modellen van operon evolutie redelijk de relatieve overvloed van operons van verschillende groottes in de C. elegans en Ciona genomen beschrijven en voorspellingen genereren over het aantal monocistronische, niet-operon genen die waarschijnlijk deelnemen aan het geboorte-sterfte proces.

Operons zijn een geconserveerd kenmerk van nematode genomen.

De organisatie van genen in operons, clusters van genen die co-getranscribeerd worden om polycistronische pre-mRNA's te produceren, is een eigenschap die voorkomt in een breed scala aan eukaryote groepen, inclusief meerdere dierlijke fyla.

Operons zijn aanwezig in de klasse Chromadorea, een van de twee hoofdklassen van nematoden.

Onze gegevens suggereren dat operons en "gespleten leider" (SL) trans-splicing voorafgaan aan de radiatie van het nematode fyllum, een conclusie die wordt ondersteund door het fylogenetische profiel van eiwitten waarvan bekend is dat ze betrokken zijn bij nematode SL trans-splicing.

In plaats daarvan lijken operons, polycistronische transcriptie-eenheden die veel voorkomen in afgeleide nematoden, hun functie te hebben aangenomen.

Operons zijn wijdverspreid in prokaryoten, maar zijn zeldzaam in eukaryoten, behalve in nematode wormen, waar ongeveer 15% van de genen voorkomt in meer dan 1100 operons in het modelorganisme Caenorhabditis elegans.

Om deze hypothese te testen, analyseerden we de aanwezigheid en afwezigheid van C. elegans operons in Caenorhabditis briggsae, Caenorhabditis remanei en Caenorhabditis brenneri, met Pristionchus pacificus en Brugia malayi als uitgroepen, en identificeerden talrijke operonwinsten en -verliezen.

In de nematode Caenorhabditis elegans zijn tot 15% van de genen georganiseerd in operons.

Hier behandelen we deze kwestie door transcriptiebeëindiging te analyseren aan het einde van enkelvoudige eiwit-coderende genen en genen die zich binnen operons bevinden in de nematode Caenorhabditis elegans.

Deze theorie, en toepassingen op C. elegans en Ciona, motiveert verschillende nieuwe en toetsbare hypothesen over eukaryote operon evolutie.

Genen in nematode- en ascidiëngenomen komen vaak voor in operons—meerdere genen die een gemeenschappelijke promotor delen om een polycistronisch primair transcript te genereren—en zulke genen vormen 15-20% van het coderende genoom voor Caenorhabditis elegans en Ciona intestinalis.

De operonstructuur in het eukaryote Caenorhabditis elegans genoom is een waardevol, hoewel onderbenut, hulpmiddel voor het identificeren van fysiek of functioneel interacterende eiwitten. Gebaseerd op de

Het genoom van de nematode Caenorhabditis elegans is ongewoon onder eukaryoten, omdat het operons bevat.

Dit is een van de grootste operons die tot nu toe zijn geïdentificeerd in het C. elegans genoom.

Het frataxine-coderende operon van Caenorhabditis elegans vertoont een complexe structuur en regulatie.

Het C. elegans frataxine-gen, frh-1, is gecodeerd in het operon CEOP2232.

Er zijn gevallen van operons gevonden in C. elegans, Drosophila melanogaster en andere eukaryote soorten.

Ons bewijs geeft aan dat het genoom ten minste 1.000 operons bevat, 2 tot 8 genen lang, die ongeveer 15% van alle C. elegans genen bevatten.

Hoewel slechts 28 operons zijn gerapporteerd, onthult de volledige sequentie van het C. elegans genoom talrijke genclusters.


Waarvoor heeft capmatinib in 2020 FDA-goedkeuring ontvangen?

Answer: In mei 2020 ontving orale capmatinib zijn eerste wereldwijde goedkeuring in de VS voor de behandeling van volwassenen met uitgezaaide niet-kleincellige longkanker (NSCLC) waarvan de tumoren een mutatie vertonen die leidt tot MET exon 14 skipping, zoals gedetecteerd door een door de FDA goedgekeurde test.

In mei 2020 ontving orale capmatinib zijn eerste wereldwijde goedkeuring in de VS voor de behandeling van volwassenen met uitgezaaide niet-kleincellige longkanker (NSCLC) waarvan de tumoren een mutatie vertonen die leidt tot MET exon 14 skipping, zoals gedetecteerd door een door de FDA goedgekeurde test.


Wordt SLIC-CAGE gebruikt voor kwantificering van translatie?

Answer: Nee. Cap-analyse van genexpressie (CAGE) is een methode die wordt gebruikt voor detectie van transcriptie-startplaatsen (TSS's) van RNA-polymerase II met enkel-nucleotide resolutie. Nauwkeurige detectie van TSS's verbetert de identificatie en ontdekking van kernpromoters. Daarnaast kunnen actieve enhancers worden gedetecteerd via kenmerken van bidirectionele transcriptie-initiatie. Hier wordt een protocol beschreven voor het uitvoeren van super-low input carrier-CAGE (SLIC-CAGE). De SLIC-aanpassing van het CAGE-protocol minimaliseert RNA-verliezen door het kunstmatig verhogen van de hoeveelheid RNA via het gebruik van een in vitro getranscribeerde RNA-carriermix die aan de te onderzoeken monster wordt toegevoegd, waardoor bibliotheekvoorbereiding mogelijk wordt gemaakt vanaf nanogramhoeveelheden totaal RNA (d.w.z. duizenden cellen).

Transcriptie Startplaats Mapping met Super-low Input Carrier-CAGE.

SLIC-CAGE: hoogresolutie transcriptie startplaats mapping met nanogramhoeveelheden totaal RNA.

Cap-analyse van genexpressie (CAGE) is een methode voor genoomwijde kwantitatieve mapping van mRNA 5'-einden om transcriptie startplaatsen nauwkeurig vast te leggen met enkel-nucleotide resolutie. In combinatie met high-throughput sequencing heeft CAGE ons begrip van de regels van transcriptie-initiatie revolutionair veranderd, geleid tot de ontdekking van nieuwe kernpromoter sequentiekenmerken, en transcriptie-initiatie bij enhancers genoomwijd ontdekt. De grootste beperking van CAGE is dat zelfs de meest recent verbeterde versie (nAnT-iCAGE) nog steeds grote hoeveelheden totaal cellulair RNA (5 µg) vereist, wat de toepassing op schaarse biologische monsters zoals die van vroege embryonale ontwikkeling of zeldzame celtypen verhindert. Hier presenteren we SLIC-CAGE, een Super-Low Input Carrier-CAGE benadering om 5'-einden van RNA-polymerase II transcripties vast te leggen vanaf slechts 5-10 ng totaal RNA. Deze dramatische toename in gevoeligheid wordt bereikt door speciaal ontworpen, selectief afbreekbaar carrier RNA. We tonen aan dat SLIC-CAGE in staat is om data te genereren voor genoomwijde promoterome met 1000 keer minder materiaal dan vereist door bestaande CAGE-methoden, door een complexe, hoogwaardige bibliotheek te maken van muis embryonale dag 11.5 primordiale kiemcellen.

Cap-analyse van genexpressie (CAGE) is een methode die wordt gebruikt voor detectie van transcriptie-startplaatsen (TSS's) van RNA-polymerase II met enkel-nucleotide resolutie. Nauwkeurige detectie van TSS's verbetert de identificatie en ontdekking van kernpromoters. Daarnaast kunnen actieve enhancers worden gedetecteerd via kenmerken van bidirectionele transcriptie-initiatie. Hier wordt een protocol beschreven voor het uitvoeren van super-low input carrier-CAGE (SLIC-CAGE). Deze SLIC-aanpassing van het CAGE-protocol minimaliseert RNA-verliezen door het kunstmatig verhogen van de hoeveelheid RNA via het gebruik van een in vitro getranscribeerde RNA-carriermix die aan het te onderzoeken monster wordt toegevoegd, waardoor bibliotheekvoorbereiding mogelijk wordt gemaakt vanaf nanogramhoeveelheden totaal RNA (d.w.z. duizenden cellen). De carrier bootst de verwachte DNA-bibliotheek fragmentlengteverdeling na, waardoor biases die veroorzaakt kunnen worden door de overvloed aan een homogene carrier worden geëlimineerd. In de laatste fasen van het protocol wordt de carrier verwijderd door afbraak met homing endonucleasen en wordt de doelbibliotheek geamplificeerd. De doelmonstertbibliotheek wordt beschermd tegen afbraak, omdat de herkenningsplaatsen van de homing endonucleasen lang zijn (tussen 18 en 27 bp), waardoor de kans dat deze in eukaryote genomen voorkomen zeer laag is. Het eindresultaat is een DNA-bibliotheek die klaar is voor next-generation sequencing. Alle stappen in het protocol, tot aan sequencing, kunnen binnen 6 dagen worden voltooid. De voorbereiding van de carrier vereist een volledige werkdag; deze kan echter in grote hoeveelheden worden voorbereid en bewaard bij -80 °C. Na sequencing kunnen de reads worden verwerkt om genoomwijde transcriptie startplaatsen met enkel-nucleotide resolutie te verkrijgen. TSS's kunnen worden gebruikt voor kernpromoter- of enhancerontdekking, wat inzicht geeft in genregulatie. Na aggregatie tot promoters kunnen de data ook worden gebruikt voor 5'-gerichte expressieprofilering.


Biedt hypofractionele radiotherapie enig voordeel voor DIPG?

Answer: Nee. Hypofractionele radiotherapie biedt geen voordeel vergeleken met conventionele gefractioneerde radiotherapie voor DIPG.

CONCLUSIE: Hypofractionele RT voor kinderen met nieuw gediagnosticeerde DIPG wordt goed verdragen en is haalbaar vanuit het oogpunt van het verminderen van de behandelingslast voor de patiënt. Herbestraling bij eerste progressie wordt als gunstig beschouwd.

De mediane OS en tijd tot progressie waren vergelijkbaar tussen de conventioneel gefractioneerde en hypofractionele RT-groepen (9,7 [95% betrouwbaarheidsinterval (BI): 7,1-11,2] versus 11,0 [95% BI: 5,2-13,6] maanden, P = 0,60; 4,2 [95% BI: 1,8-8,3] versus 7,1 [95% BI: 4,5-8,7] maanden, P = 0,38).

De mediane totale overleving (OS) was 11 maanden (95% BI - 7,5 tot 14,5 maanden) in de conventionele arm en 12 maanden (95% BI - 10,5 tot 13,5 maanden) in de experimentele arm (p = 0,208). 28% (n = 5) van de patiënten in de experimentele arm ontwikkelde graad 3 of 4 hematologische toxiciteit. CONCLUSIE: De bovenstaande studie toont aan dat hypofractionele radiotherapie met gelijktijdige en adjuvante temozolomide de OS niet verbetert en een hogere hematologische toxiciteit heeft.

CONCLUSIES: De resultaten van deze meta-analyse suggereren dat CFRT en HFRT vergelijkbare overlevingsuitkomsten bieden voor patiënten met DIPG.

CONCLUSIES: Hypofractionele radiotherapie biedt minder belasting voor de patiënten, hun families en de behandelende afdelingen, met bijna vergelijkbare resultaten als conventionele fractionering, hoewel het niet voldoet aan de non-inferioriteitsveronderstelling.

Externe radiotherapie met een radicaal hypofractioneel regime is haalbaar en goed verdragen bij kinderen met nieuw gediagnosticeerde DIPG. Dit regime lijkt echter de totale overleving in deze setting niet te veranderen.


Wat is de functie van het stard10-eiwit?

Answer: STARD10, een lid van de steroidogene acute regulerende eiwit (StAR)-gerelateerde lipidoverdracht (START) eiwitfamilie, wordt sterk tot expressie gebracht in de lever en is aangetoond dat het fosfatidylcholine overbrengt.

STARD10, een lid van de steroidogene acute regulerende eiwit (StAR)-gerelateerde lipidoverdracht (START) eiwitfamilie, wordt sterk tot expressie gebracht in de lever en is aangetoond dat het fosfatidylcholine overbrengt.

StarD10 bevat een steroidogeen acute regulerende eiwit (StAR/StarD1)-gerelateerd lipidoverdracht (START) domein dat wordt verondersteld de binding van lipiden te mediëren.

Het steroidogene acute regulerende eiwit (StAR)-gerelateerde lipidoverdracht (START) domein is een eiwitmodule van ongeveer 210 residuen die lipiden bindt, waaronder sterolen


Wordt progeria veroorzaakt door een autosomaal recessief gen?

Answer: Ja. Progeria wordt veroorzaakt door een autosomaal recessief gen.

Hutchinson-Gilford progeria syndroom (HGPS) is een autosomaal-dominante genetische ziekte die leidt tot versnelde veroudering en vaak voortijdige dood veroorzaakt door cardiovasculaire complicaties.

Hutchinson-Gilford progeria syndroom is een autosomaal dominante, zeldzame, fatale pediatrische segmentale premature verouderingsziekte.

Progeria is sporadisch, zeer zeldzaam, autosomaal dominant, dodelijke kinderstoornis.

Werner syndroom (d.w.z. volwassen progeria) is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening veroorzaakt door mutaties in het WRN-gen, gekenmerkt door het voortijdig verschijnen van kenmerken die geassocieerd worden met normale veroudering en een verhoogde kans op kanker.

Onder hen is het meest bestudeerde het Werner syndroom, "volwassen progeria", veroorzaakt door een recessieve autosomale mutatie met een frequentie van 1 op 10 miljoen, die een helicase aantast die betrokken is bij DNA-reparatie.

Het overervingspatroon van niet-klassieke progeria is hoogstwaarschijnlijk autosomaal recessief.

INLEIDING: Werner syndroom, of volwassen progeria, is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening veroorzaakt door een mutatie in het Werner syndroom gen behorend tot de familie van RecQ helicases.

SION: Werner syndroom is een zeldzame vorm van progeria met een autosomaal recessief overervingspatroon die de symptomen van versnelde veroudering nabootst.

Werner syndroom (WS) of volwassen progeria is een autosomaal recessieve aandoening van versnelde veroudering veroorzaakt door mutaties in de DNA RecQ helicase/exonuclease (WRN).

Homozygote LMNA-mutatie R527C in atypisch Hutchinson-Gilford progeria syndroom: bewijs voor autosomaal recessieve overerving.

Progeria (Hutchinson-Gilford syndroom) bij broers en zussen: in een autosomaal recessief overervingspatroon.

De huidige casus benadrukt de zeldzaamheid van progeria bij broers en zussen met een mogelijk autosomaal recessief patroon.

CONTEXT: Hutchinson-Gilford progeria syndroom (HGPS) en mandibuloacrale dysplasie zijn goed erkende allelische autosomaal dominante en recessieve progeroïde aandoeningen, respectievelijk, veroorzaakt door mutaties in het lamin A/C (LMNA) gen.

Werner syndroom (volwassen begin progeria) is een zeldzame vorm van autosomaal recessieve genodermatose die in bijna 80% van de gevallen geassocieerd is met een mutatie in het WRN-gen.

Werner syndroom, ook wel volwassen progeria genoemd, is een erfelijke autosomaal recessieve menselijke aandoening gekenmerkt door het voortijdig optreden van talrijke leeftijdsgerelateerde ziekten, waaronder juveniele cataract, dyslipidemie, diabetes mellitus (DM), osteoporose, atherosclerose en kanker.

Werner syndroom (WS) of progeria adultorum is een erfelijke autosomaal recessieve ziekte waarbij het verouderingsproces wordt versneld, net na de puberteit.

Hutchinson-Gilford progeria syndroom (HGPS) is een zeldzame autosomaal dominante genetische ziekte die wordt veroorzaakt door een stille mutatie in het LMNA-gen dat laminen A en C (lamin A/C) codeert.

Bovendien leidde toediening van JH4 aan LmnaG609G/G609G-mutante muizen, die het menselijke HGPS nabootsen, tot een duidelijke verbetering van verschillende progeriafenotypen en een verlengde levensduur.

Onderbreking van de binding tussen progerine en lamin A/C verbetert het fenotype van Hutchinson-Gilford progeria syndroom.

Progeria is een autosomaal dominante, premature verouderingssyndroom.

Bewijs voor autosomaal recessieve overerving van progeria (Hutchinson Gilford).

INLEIDING: Werner syndroom, of volwassen progeria, is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening veroorzaakt door een mutatie in het Werner syndroom gen behorend tot de familie van.

Hutchinson-Gilford progeria die voortijdige veroudering van kinderen veroorzaakt, is een genetische ziekte en volgens de meeste auteurs heeft het een autosomaal dominante overerving.


Wat is het doelwit van adalimumab?

Answer: adalimumab is een antilichaam tegen tumor necrose factor (TNF)-α.

Het doel van deze studie was om het relatieve belang te beoordelen van lokale versus systemische interacties tussen adalimumab en tumor necrose factor (TNF)-α bij reumatoïde artritis (RA), de lokalisatie van de werkingsplaats van adalimumab te identificeren en de effectiviteit van lokale (intra-articulaire) versus systemische toediening van adalimumab voor de behandeling van RA te beoordelen.

De kinetiek van de permeatie van adalimumab naar de synoviale vloeistof (0,00422 L/u klaring van permeatie) versus de snelheid van TNFα-turnover in de aangedane gewrichten (1,84 pmol/u synthesesnelheid en 0,877 h(-1) afbraaksnelheidsconstante) zijn blijkbaar de belangrijkste parameters die het tijdsverloop van TNFα-concentraties in de synoviale vloeistof en de TNFα-neutraliserende effecten van adalimumab bij RA-patiënten bepalen.

Adalimumab is het eerste volledig humane monoklonale antilichaam gericht tegen TNF.

Adalimumab (ADA) kan een uitgebreide ziektecontrole bij RA induceren door klinische, functionele en radiografische controle te bereiken.

Gerichte geneesmiddelen tegen sleutelpathogenetische moleculen zoals TNF-alfa hebben de uitkomsten bij reumatoïde artritis (RA) aanzienlijk verbeterd. Ze worden veel gebruikt in de klinische praktijk en geneesmiddelenregistraties geven ons informatie ter ondersteuning van hun gebruik.

Adalimumab is een volledig humaan monoklonaal antilichaam gericht tegen tumor necrose factor-alfa, een centrale cytokine in de immuunrespons bij psoriasis die al is aangetoond als een effectief doelwit voor therapie.

Adalimumab is een humaan anti-TNFα monoklonaal antilichaam waarvan is gerapporteerd dat het klinische werkzaamheid en veiligheid toont, resulterend in omkering van epidermale hyperplasie en cutane ontsteking.

De belangrijkste route van eliminatie van TNFα uit de synoviale vloeistof (∼77% bij subcutane toediening en ∼72% bij intraveneuze en intra-articulaire toediening van adalimumab 40 mg) is interactie met adalimumab, dat de gewrichten bereikt na lokale of systemische toediening.

De beschikbaarheid van TNFα, dat in overmaat wordt uitgescheiden in de gewrichten, is zelfs hoger dan die van adalimumab. Zoals

De meeste momenteel beschikbare moleculen richten zich op TNF-alfa met verschillende strategieën (d.w.z. etanercept, infliximab, adalimumab, golimumab en certolizumab pegol), IL-6 (tocilizumab), CTLA-4 (abatacept) en B-cellen (rituximab, belimumab) omdat zij sleutelmediatoren zijn in de ontstekingscascade.

Vorderingen in de kennis van de pathogenese van psoriasis hebben de ontwikkeling mogelijk gemaakt van nieuwe geneesmiddelen die cytokines targeten (bijv. etanercept, adalimumab en infliximab, die TNF α targeten, en ustekinumab, dat de p40-subunit van IL23 en IL12 target). Deze geneesmiddelen

Er zijn momenteel twee door de Food and Drug Administration goedgekeurde klassen biologische middelen die tumor necrose factor-alfa (TNF-alfa) targeten: anti-TNF monoklonale antilichamen (mAbs) (adalimumab en infliximab) en oplosbare TNF-receptoren (etanercept). Deze st

Monoklonaal anti-TNFalpha antilichaam, infliximab, volledig humaan anti-TNFalpha monoklonaal antilichaam, adalimumab, en TNF receptor II (p75) -IgGFc fusie-eiwit, etanercept, worden veel gebruikt bij inflammatoire aandoeningen waaronder RA. Dit overzichtsartikel

Momenteel beschikbare moleculen richten zich op TNF-alfa met verschillende strategieën (d.w.z. etanercept, infliximab, adalimumab, golimumab en certolizumab pegol), IL-6 (tocilizumab), CTLA-4 (abatacept) en B-cellen (rituximab, belimumab) omdat zij sleutelmediatoren zijn in de ontstekingscascade. Verder, kleine molecu

Monoklonale antilichamen tegen VEGF en TNF-alfa zoals bevacizumab, ranibizumab, infliximab en adalimumab zijn gebruikt om neovascularisatie en ontsteking in het oog te beheersen met significante positieve resultaten, terwijl anderen zijn gebruikt om CD20, CD52, CD11a en IL-2 te targeten. De groeiende

Dit overzicht richt zich op vijf biologische middelen die ofwel T-cellen targeten (alefacept) of TNF-alfa (etanercept, adalimumab en infliximab) of interleukine IL-12/IL-23 (ustekinumab) — hun werkzaamheid, veiligheid, patiëntmonitoring en aanbevolen dosering. Het doel van

Adalimumab is een humaan monoklonaal antilichaam tegen tumor necrose factor (TNF) alfa, goedgekeurd voor matige tot ernstige plaque-type psoriasis en psoriatische artritis (PsA).

In de klinische praktijk kunnen patiënten die niet hebben gereageerd op één TNF-antagonist mogelijk wel reageren op een andere TNF-antagonist.

De ADAbs kunnen de therapeutische effecten van adalimumab verminderen door de TNFα-bindingsplaats te neutraliseren of de klaring uit de circulatie te verhogen.

Adalimumab is een volledig humaan monoklonaal antilichaam gericht op tumor necrose factor alfa (TNF-alfa).

Adalimumab (Humira, Abbott Laboratories) is het eerste volledig humane, recombinante IgG1 monoklonale antilichaam dat specifiek gericht is tegen menselijke TNF.

Adalimumab blokkeert de interactie van TNF met de p55 en p75 celoppervlakte TNF-receptoren, waardoor de activiteit van deze cytokine wordt geneutraliseerd.

Adalimumab is een humaan monoklonaal antilichaam dat tumor necrose factor (TNF)-alpha target.


Welk gen is betrokken bij de stofwisseling van codeïne, en kunnen de polymorfismen ervan bij de moeder een risico vormen voor borstvoedende kinderen?

Answer: Moeders met een CYP2D6 ultrarapide metaboliserend fenotype kunnen hun zuigelingen blootstellen aan het risico op bijwerkingen bij het gebruik van codeïne tijdens het geven van borstvoeding, doordat zij meer van het actieve metaboliet, morfine, produceren.

Moeders met een CYP2D6 ultrarapide metaboliserend fenotype kunnen hun zuigelingen blootstellen aan het risico op bijwerkingen bij het gebruik van codeïne tijdens het geven van borstvoeding, doordat zij meer van het actieve metaboliet, morfine, produceren.


Beschrijf de rol van epidermale CYLD-inactivatie bij talgklier- en basaloïde huidtumoren

Answer: Epidermale CYLD-inactivatie maakt muizen gevoeliger voor de ontwikkeling van talgklier- en basaloïde huidtumoren. Epidermale cyld-inactivatie remt ook de groei van epidermale cellijnen, wat leidt tot de ontwikkeling van huidtumoren in de vroege fase van de ziekte.

Epidermale CYLD-inactivatie maakt muizen gevoeliger voor de ontwikkeling van talgklier- en basaloïde huidtumoren.

Het gen dat de deubiquitinase codeert, Cyld, vertoont een dominante genetische koppeling aan een breed spectrum van huidaanhangseltumoren, die gezamenlijk kunnen worden aangeduid als CYLD-mutant-syndroom (CYLDm-syndroom). Ondanks recente vooruitgang is er weinig bekend over de moleculaire mechanismen die verantwoordelijk zijn voor deze pijnlijke en moeilijk te behandelen huidaandoening. Hier hebben we een conditioneel muismodel ontwikkeld met epidermis-gerichte expressie van een katalytisch deficient CYLDm via K14-Cre-gemedieerde deletie van exon 9 (hierna aangeduid als CyldEΔ9/Δ9). CyldEΔ9/Δ9-muizen werden levend geboren maar ontwikkelden haar- en talgklierafwijkingen en tandafwijkingen met respectievelijk 100% en 60% penetrantie. Na topische blootstelling aan DMBA/TPA ontwikkelden deze dieren voornamelijk talgklier- en basaloïde tumoren die lijken op het menselijke CYLDm-syndroom, in tegenstelling tot papillomen, die bij WT-muizen het meest worden geïnduceerd door deze behandeling. Moleculaire analyse toonde aan dat TRAF6-K63-ubiquitinering (K63-Ub), c-Myc-K63-Ub en fosfo-c-Myc (S62) aanzienlijk verhoogd waren in CyldEΔ9/Δ9 huid. Topische behandeling met een farmacologische c-Myc-remmer induceerde apoptose van talgklier- en basale cellen in CyldEΔ9/Δ9 huid. Consistent hiermee werd c-Myc-activatie gemakkelijk gedetecteerd in menselijke cylindromen en talgklieradenomen. Samengevat tonen onze bevindingen aan dat CyldEΔ9/Δ9-muizen een ziektegerelateerd diermodel vertegenwoordigen en identificeren TRAF6 en c-Myc als potentiële therapeutische doelwitten voor het CYLDm-syndroom.


Beschrijf het werkingsmechanisme van Lisocabtagene maraleucel.

Answer: Lisocabtagene maraleucel is een autologe, CD19-gerichte, chimere antigeenreceptor (CAR) T-celproduct.

Antitumorale potentie van een anti-CD19 chimere antigeenreceptor T-celtherapie, Lisocabtagene maraleucel in combinatie met Ibrutinib of Acalabrutinib.

Chimere antigeenreceptor (CAR) T-celtherapie is een veelbelovende behandeling voor patiënten met CD19 B-cel maligniteiten. Combinatiestrategieën die de potentie van CAR T-cellen verbeteren, immuundisfunctie veroorzaakt door de tumoromgeving beperken en direct de tumorlast verminderen, kunnen het potentieel voor duurzame klinische voordelen van CAR T-celtherapie vergroten. Lisocabtagene maraleucel (liso-cel) is een producttherapiekandidaat die wordt getest bij patiënten met terugkerende/refractaire non-Hodgkinlymfoom of chronische lymfatische leukemie.

Twee anti-CD19 CAR T-celproducten van de tweede generatie, axicabtagene ciloleucel en tisagenlecleucel, zijn goedgekeurd voor gebruik bij patiënten, en de goedkeuring van een derde product, lisocabtagene maraleucel, wordt verwacht in 2020.

Momenteel zijn drie CAR T-celproducten goedgekeurd of staan op het punt goedgekeurd te worden: axicabtagene ciloleucel, tisagenlecleucel en lisocabtagene maraleucel.

Sinds het eerste rapport over CD19-gerichte CAR-T-celtherapie in 2010, zijn drie constructen getest in grote fase I/II-studies en resulteerden in 30-40% duurzame responsen. Dit heeft geleid tot goedkeuring door de Food and Drug Administration en European Medicines Agency voor axicabtagene ciloleucel en tisagenlecleucel en tot indiening van de aanvraag voor een biologics license voor lisocabtagene maraleucel.

ACHTERGROND: Lisocabtagene maraleucel (liso-cel) is een autologe, CD19-gerichte, chimere antigeenreceptor (CAR) T-celproduct.

Hier bieden we een grondige review over het gebruik van de anti-CD19 CAR T-celproducten axicabtagene ciloleucel, tisagenlecleucel en lisocabtagene maraleucel bij patiënten met indolent of agressief B-cellymfoom of met chronische lymfatische leukemie, en presenteren we nieuwe CAR T-cel gebaseerde benaderingen die momenteel worden onderzocht in deze ziektebeelden.

ACHTERGROND: Lisocabtagene maraleucel (liso-cel) is een autologe, CD19-gerichte, chimere antigeenreceptor (CAR) T-cel p

Drie anti-CD19 CAR T-cellen zijn momenteel goedgekeurd door de Food and Drug Administration en European Medicines Agency of bevinden zich in een gevorderd ontwikkelingsstadium: axicabtagene ciloleucel, tisagenlecleucel en lisocabtagene maraleucel. A

Een derde anti-CD19 CAR-T-cel, lisocabtagene ciloleucel, wordt momenteel geëvalueerd in grote klinische onderzoeken en kan binnenkort ook goedgekeurd worden door de United States Food and Drug Administration.

Drie anti-CD19 CAR T-cellen voor agressief B-cellymfoom (axicabtagene ciloleucel, tisagenlecleucel en lisocabtagene ciloleucel) zijn ofwel goedgekeurd door de U.S. Food and Drug Administration of bevinden zich in een laat ontwikkelingsstadium.


Wat is de oorzaak van het Kleefstra-syndroom?

Answer: Mutaties in het Euchromatische Histon Methyltransferase 1 (EHMT1) gen veroorzaken het Kleefstra-syndroom, een zeldzame vorm van verstandelijke beperking (VB) met sterke autistische kenmerken en sensorische verwerkingsstoornissen.

Het Kleefstra-syndroom is een zeldzame neurogenetische aandoening veroorzaakt door een subtelomerische 9q34.3-deletie of door een intragenische mutatie van het euchromatine histon methyltransferase 1-gen (EHMT1).

Het Kleefstra-syndroom is een aandoening veroorzaakt door een mutatie in het EHMT1-gen, gekenmerkt bij mensen door algemene ontwikkelingsachterstand, milde tot ernstige verstandelijke beperking en autisme.

Het Kleefstra-syndroom (KS) is een autosomaal dominant syndroom veroorzaakt door een chromosomale deletie op 9q34.3, resulterend in pathogene varianten van het gen dat codeert voor het enzym euchromatine histon methyltransferase 1 (EHMT1).

Mutaties in het Euchromatische Histon Methyltransferase 1 (EHMT1) gen veroorzaken het Kleefstra-syndroom, een zeldzame vorm van verstandelijke beperking (VB) met sterke autistische kenmerken en sensorische verwerkingsstoornissen.

Het Kleefstra-syndroom (chromosoom 9q34.3-deletie) is een zeldzame genetische aandoening met minder dan 110 gerapporteerde patiënten tot nu toe.


Wordt acupotomie gebruikt om spierstijfheid te behandelen?

Answer: Ja. Acupotomie wordt veel gebruikt voor de behandeling van zenuwinklemmingssyndroom. URL_0

Acupotomie toonde veelbelovende resultaten voor sommige musculoskeletale aandoeningen; echter is aanvullend hoogwaardig bewijs nodig om klinische aanbevelingen over deze procedure te kunnen doen.

Om de klinische werkzaamheid en veiligheid van acupotomie bij de behandeling van knieartrose te evalueren.

Effect en veiligheid van acupotomie bij de behandeling van knieartrose.

Acupotomie therapie voor pijn bij knieartrose: systematische review en meta-analyse.

We includeerden alleen gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken (RCT's) die acupotomie therapie als hoofdinterventie gebruikten bij volwassenen met knieartrose.

Acupotomie, waarbij een scalpelfunctie wordt toegevoegd aan de conventionele acupunctuurbehandeling, wordt recentelijk toegepast als conservatieve behandelmethode voor lumbale discus hernia (LDH).

LTS: De systematische review zal hoogwaardig bewijs leveren om de werkzaamheid en veiligheid van acupotomie voor KOA te beoordelen op pijn, stijfheid en disfunctie van het kniegewricht, en kwaliteit van leven, evenals bijwerkingen.CONC

Acupotomie wordt veel gebruikt voor de behandeling van KOA.

Acupotomie, een biomechanische therapie geleid door de theorie van de traditionele Chinese geneeskunde, verlicht kraakbeendegradatie en wordt veel toegepast in de kliniek voor de behandeling van KOA door het corrigeren van abnormale mechanica.

ACHTERGROND: Acupotomie wordt veel gebruikt voor de behandeling van zenuwinklemmingssyndroom.

Acupotomie wordt veel gebruikt voor de behandeling van calcaneodynie.

Het doel van deze studie is de werkzaamheid en veiligheid van de acupotomiebehandeling bij patiënten met calcaneodynie te evalueren.

otomy gecombineerd met revalidatie was geassocieerd met significant hogere TER (RR 1,24, 95% CI 1,01-1,52, I = 77%) en score op de gross motor function measure (MD 12,62, 95% CI 11,75-13,49, I = 54%), en significant lagere spiertonus van de gastrocnemius gemeten met de Ashworth-schaal of de gewijzigde Ashworth-schaal (MD -0,97, 95% CI -1,07 tot -0,88, I = 0%) vergeleken met alleen revalidatie. Geen

Zowel acupotomie als acupunctuur worden klinisch veel gebruikt voor de behandeling van CSR in China met bevredigende effectiviteit.

GN EN METHODEN: In totaal namen 75 patiënten deel aan acupotomie therapie en echografische medicijnpenetratie voor de behandeling van gewrichtsartrose.

Acupotomie verlicht de energiecrisis bij myofasciale triggerpoints bij ratten.

De patiënten in de acupotomie- en EA-groepen ondergingen bilaterale acupotomie-lyse interventie; die in de acupotomie-EA-groep ondergingen acupotomie-lyse en EA-interventies.

Acupotomie voor knieartrose: een protocol voor systematische review.

SION: De systematische review zal bewijs leveren om de effectiviteit en veiligheid van acupotomie therapie voor KOA-patiënten te beoordelen.PROSP

Het doel van deze studie is de werkzaamheid en veiligheid van acupotomie voor de behandeling van patiënten met KOA te evalueren.M

Om de klinische werkzaamheid te observeren van minimaal invasieve acupotomie-injectietechniek met gerichte driepunten bij de behandeling van frozen shoulder.M

[Percutane dynamische release in stresspositie door acupotomie bij de behandeling van ernstige scapulohumerale periarthritis].

Om de klinische werkzaamheid van acupotomie stresspositie percutane dynamische release voor ernstige schouderperiarthritis te onderzoeken.M

l sequelae. Acupotomie, een gemoderniseerde vorm van acupunctuur die de effecten van microschirurgie en conventionele acupunctuur combineert, kan specifieke voordelen tonen bij de behandeling van CP, vooral met betrekking tot

Achtergrond: Acupotomie, waarbij een scalpelfunctie wordt toegevoegd aan de conventionele acupunctuurbehandeling, wordt recentelijk toegepast als conservatieve behandelmethode voor lumbale discus hernia.

De methodologische kwaliteit was medium tot hoog volgens AMSTAR. Alle opgenomen studies onderzochten musculoskeletale aandoeningen en rapporteerden significant hogere totale effectiviteits- en genezingspercentages in de acupotomie-groep voor frozen shoulder, cervicale spondylose, syndroom van het derde lendenwerveluitsteeksel, triggerfinger, knieartrose en lumbale spinale stenose, vergeleken met de andere actieve controlegroepen.CONCLUSIE: Acupotomie toonde veelbelovende resultaten voor sommige musculoskeletale aandoeningen; echter is aanvullend hoogwaardig bewijs nodig om klinische aanbevelingen te kunnen doen.


Wat is de rol van Mediator in de organisatie van het genoom?

Answer: Mediator bindt aan grenzen van chromosomale interactiedomeinen en aan eiwitten die betrokken zijn bij DNA-lussen, RNA-metabolisme, chromatinehermodellering en actine-assemblage.

Mediator speelt een belangrijke rol in de organisatie van het genoom op hoger niveau.

Mediator, naast het binden aan Pol II-promoters, bezet grenzen van chromosomaal interactiedomein (CID) en Mediator in chromatine associeert met eiwitten die zijn aangetoond te interageren met CID-grenzen, zoals Sth1, Ssu72 en histon H4.

Door de organisatorische hiërarchie van het genoom te definiëren, veranderingen in chromatineorganisatie te bepalen die geassocieerd zijn met veranderingen in celidentiteit, en chromatineorganisatie te beschrijven binnen de context van lineaire genomische kenmerken (zoals chromatine-modificaties en transcriptiefactorbinding) en architecturale eiwitten (inclusief Cohesin, CTCF en Mediator), werd een nieuw paradigma in de genoombiologie vastgesteld waarbij genomen georganiseerd zijn rond genregulerende factoren die celidentiteit bepalen.

Mediator bindt aan grenzen van chromosomale interactiedomeinen en aan eiwitten die betrokken zijn bij DNA-lussen, RNA-metabolisme, chromatinehermodellering en actine-assemblage.

Mediator is een moleculair complex met meerdere eenheden dat een sleutelrol speelt bij het overbrengen van signalen van transcriptieregulatoren naar RNA-polymerase II in eukaryoten.

Dit suggereert dat Mediator een belangrijke rol speelt in de organisatie van het genoom op hoger niveau.

Samen met architecturale eiwitten en transcriptieregulatoren, zoals respectievelijk CTCF en Mediator, draagt het bij aan de organisatie van het genoom op verschillende schalen en beïnvloedt daarmee transcriptie, DNA-replicatie en locusherordening. Hoewel

Verlies van nucleaire poriecomplex (NPC)-eiwitten, transcriptiefactoren (TF's), histonmodificatie-enzymen, Mediator en factoren die betrokken zijn bij mRNA-export verstoort de fysieke interactie van chromosomale locaties met NPC's.

Mediator functioneert als een integrator van transcriptieregulerende activiteit door te interageren met DNA-gebonden transcriptiefactoren en met RNA-polymerase II (Pol II) om zowel genexpressie te activeren als te onderdrukken.

Deze studie biedt een uitgebreid genoomwijd overzicht van de rol van Mediator in de vorming van het preinitiatief complex (PIC), wat suggereert dat Mediator meerdere stappen van een PIC-assemblagepad coördineert.

Mediator is een groot multiproteïnecomplex dat in alle eukaryoten geconserveerd is en een cruciale coregulatorfunctie heeft in transcriptie door RNA-polymerase II (Pol II).

In dit werk maakten we gebruik van onze grote verzameling voorwaardelijke temperatuurgevoelige med17-mutanten om de rol van Mediator in de coördinatie van preinitiatief complex (PIC)-vorming in vivo op genoomniveau te onderzoeken na een overgang naar een niet-permissieve temperatuur gedurende 45 minuten.

Onze gegevens suggereren dat een hoge bindingsaffiniteit voor Mediator een belangrijk organiserend kenmerk is in het transcriptienetwerk dat de identiteit van neurale stamcellen (NSC) bepaalt.

Deze vooruitgang benadrukt het belang van genomische nabijheid en nucleaire organisatie voor homologe zoektocht en de cruciale rol van mediatoren van homologe zoektocht in dit proces.

We tonen aan dat Mediator selectief bijdraagt aan de rekrutering of stabilisatie van TBP aan chromatine.

Gezamenlijk suggereren onze gegevens dat de essentiële functie van Mediator wordt gemedieerd door de Head- en Middle-modules bij kernpromoters, terwijl Tail en CKM regulerende rollen spelen.

Mediator is een sterk geconserveerde transcriptieco-activator die is georganiseerd in vier modules, namelijk Tail, Middle, Head en Kinase (CKM).

Er is aangetoond dat Mediator meerdere stappen in transcriptie beïnvloedt, waaronder chromatine-lussen tussen enhancers en promoters, vorming van het preinitiatief complex, transcriptie-elongatie en mRNA-splicing.

Het Mediatorcomplex reguleert transcriptie door enhancers te verbinden met promoters.

Individuele Mediator-subunits nemen deel aan de regulatie van genexpressie door de oestrogeen- en androgeenreceptoren en zijn veranderd in een aantal endocriene kankers, waaronder borstkanker en prostaatkanker.

Mediator is een geconserveerde, multi-subunit macromoleculaire machine die structureel is verdeeld in head-, middle- en tail-modules, samen met een tijdelijk geassocieerde kinase-module.

De belangrijkste functie van Mediator is het overbrengen van signalen van transcriptie-activatoren die gebonden zijn aan enhancerregio's naar het transcriptieapparaat, dat wordt geassembleerd bij promoters als het preinitiatief complex (PIC) om transcriptie-initiatie te controleren.

Nieuwe rollen van Mediator in de controle van genexpressie zijn ook onthuld door de verbinding met de nucleaire porie te tonen en Mediator te koppelen aan de regulatie van genpositionering in de nucleaire ruimte.


Welke twee antilichamen gericht tegen het CGRP-ligand, werden in september 2018 goedgekeurd door de FDA.

Answer: Twee antilichamen, fremanezumab en galcanezumab, gericht tegen het CGRP-ligand, werden in september 2018 goedgekeurd door de FDA.

Twee antilichamen, fremanezumab en galcanezumab, gericht tegen het CGRP-ligand, werden in september 2018 goedgekeurd door de FDA.


Beschrijf LowMACA

Answer: LowMACA (Low frequency Mutations Analysis via Consensus Alignment) is een methode die de mutaties van verschillende eiwitten met dezelfde functionele domeinen combineert om geconserveerde residuen te identificeren die geclusterde mutaties bevatten in multiple sequence alignments. LowMACA is ontworpen om potentiële driver-mutaties te visualiseren en statistisch te beoordelen door het identificeren van hun mutatie-hotspots. LowMACA is een R-pakket beschikbaar op http://www.bioconductor.org/packages/release/bioc/html/LowMCCC.html.

LowMACA: het benutten van eiwitfamilie-analyse voor de identificatie van zeldzame driver-mutaties bij kanker.

De toenemende beschikbaarheid van resequencing-gegevens heeft geleid tot een beter begrip van de belangrijkste genen in de ontwikkeling van kanker. Niettemin is het mutatielandschap van veel tumortypen heterogeen en omvat het een lange staart van potentiële driver-genen die systematisch worden uitgesloten door momenteel beschikbare methoden vanwege de lage frequentie van hun mutaties. Wij hebben LowMACA (Low frequency Mutations Analysis via Consensus Alignment) ontwikkeld, een methode die de mutaties van verschillende eiwitten met dezelfde functionele domeinen combineert om geconserveerde residuen te identificeren die geclusterde mutaties bevatten in multiple sequence alignments. LowMACA is ontworpen om potentiële driver-genen te visualiseren en statistisch te beoordelen door het identificeren van hun mutatie-hotspots.

LowMACA is software voor de identificatie van gain-of-function mutaties in vermoedelijke oncogene families, waarmee de hoeveelheid informatie over functionele domeinen en hun mogelijke rol in kanker wordt vergroot. In deze context benadrukt LowMACA de rol van genen die met een lage frequentie gemuteerd zijn en anders ondetecteerbaar zouden zijn door klassieke analyse van individuele genen. LowMACA is een R-pakket beschikbaar op http://www.bioconductor.org/packages/release/bioc/html/LowMACA.html. Het is ook beschikbaar als een GUI-standalone downloadbaar op: https://cgsb.genomics.iit.it/wiki/projects/LowMACA.


Is ofatumumab effectief voor multiple sclerose?

Answer: Ofatumumab, een volledig humaan anti-CD20 monoklonaal antilichaam, is effectief voor terugkerende vormen van multiple sclerose.

Anti-CD20 middelen voor multiple sclerose: de aandacht voor ocrelizumab en ofatumumab.

Ofatumumab, een volledig humaan anti-CD20 monoklonaal antilichaam dat aan een distinctief epitoop bindt, is verder onderzocht in fase 3 onderzoeken voor terugkerende vormen van MS.

Conclusie: Ofatumumab biedt gunstige uitkomsten voor RMS door het risico op terugvallen en progressie van invaliditeit te verminderen.

Momenteel komen er nieuwe therapieën op die meer gemak en een verbeterd veiligheidsprofiel beloven (ofatumumab) of remyelinisatiepotentieel met klinische verbetering (opicinumab).

De opkomende B-cel depletie therapieën, met name anti-CD20 middelen zoals rituximab, ocrelizumab, evenals het volledig humane ofatumumab, hebben veelbelovende klinische en magnetische resonantie beeldvorming voordelen getoond.

BESCHREVEN GEBIEDEN: In dit manuscript bespreken we werkingsmechanismen, effectiviteit, veiligheid en tolerantie van anti-CD20 therapieën voor MS, inclusief rituximab, ocrelizumab en ofatumumab.

Een ander CD20 gericht monoklonaal antilichaam, ofatumumab, bevindt zich in fase 3.

CONCLUSIE: Beeldvorming toonde aan dat alle subcutane doses ofatumumab werkzaam waren (meest robuust: cumulatieve doses ≥30 mg/12 weken), met een veiligheidsprofiel dat consistent is met bestaande ofatumumabgegevens.

CONCLUSIES: Bij patiënten met multiple sclerose werd ofatumumab geassocieerd met lagere jaarlijkse terugvalpercentages dan teriflunomide.


Lijst van eiwitten die calcificatie bevorderen.

Answer:
weefsel niet-specifieke alkalische fosfatase (TNAP)
matrix Gla-eiwit (MGP)
fibroblast groeifactor-23 (FGF-23)
matrix metalloproteïnasen

verschillende bevorderaars en remmers van calcificatie (matrix Gla-eiwit (MGP), fibroblast groeifactor-23 (FGF-23), matrix metalloproteïnasen (MMP-2 en -9),

Primaire familiaire hersencalcificatie (PFBC), algemeen bekend als de ziekte van Fahr, is een zeldzame aandoening veroorzaakt door pathogene varianten in de genen SLC20A2, PDGFB, PDGFRB, XPR1, of MYORG.

calcificatie bevorderende TNAP (weefsel niet-specifieke alkalische fosfatase) activiteit.


Noem alstublieft 3 kleine molecuul CGRP-receptorantagonisten voor migraine

Answer: Rimegepant en ubrogepant zijn ontwikkeld voor de acute behandeling van migraine, terwijl atogepant wordt bestudeerd voor migraineprofylaxe.

Ubrogepant (Ubrelvy™) is een oraal toegediende, kleine molecuul, hoogselectieve calcitoninegene-gerelateerd peptide (CGRP) antagonist die door Allergan is ontwikkeld onder licentie van Merck & Co. als een acute behandeling voor migraine

Dit artikel vat de mijlpalen samen in de ontwikkeling van ubrogepant die hebben geleid tot de eerste wereldwijde goedkeuring voor de acute behandeling van migraine (± aura) bij volwassenen.

een kleine molecuul CGRP-receptorantagonist en een anti-CGRP-receptorantilichaam kunnen gelijktijdig worden gebruikt om refractaire migraine te behandelen. METHODEN: Casusrapporten worden gepresenteerd van 2 patiënten die deelnemen aan een langetermijnveiligheidsonderzoek met rimegepant 75 mg orale tabletten voor acute behandeling

De cruciale rol van calcitoninegene-gerelateerd peptide (CGRP) in de pathofysiologie van migraine werd meer dan 30 jaar geleden geïdentificeerd, maar de succesvolle klinische ontwikkeling van gerichte therapieën is pas recent gerealiseerd. Dit perspectief volgt de decennialange evolutie van medicinale chemie die nodig was om kleine molecuul CGRP-receptorantagonisten, ook wel gepants genoemd, te ontwikkelen, inclusief de huidige klinische middelen rimegepant, vazegepant, ubrogepant en atogepant.

Momenteel zijn rimegepant en ubrogepant ontwikkeld voor de acute behandeling van migraine, terwijl atogepant wordt bestudeerd voor migraineprofylaxe

Kleine molecuul CGRP-receptorantagonisten, gepants, zijn effectief voor acute verlichting van migrainehoofdpijn, terwijl monoklonale antilichamen tegen CGRP (Eptinezumab, Fremanezumab en Galcanezumab) of de CGRP-receptor (Erenumab) effectief migraineaanvallen voorkomen.

Nieuwe klassen geneesmiddelen, namelijk de 5-HT1F-receptoragonisten (lasmiditan) en de kleine molecuul CGRP-receptorantagonisten (gepants). Gegevens over de effecten van 5-HT1F-receptoragonisme in relatie tot MOH, evenals de effecten van chronische CGRP-receptor

kleine molecuul CGRP-receptorantagonist (ubrogepant, MK-1602) bevindt zich momenteel in fase 3-studies voor de acute behandeling van migraine. Twee van deze an

Veiligheid van Rimegepant, een orale CGRP-receptorantagonist, plus CGRP-monoklonale antilichamen voor migraine.

DOEL: Beoordeel de veiligheid en verdraagbaarheid van orale rimegepant wanneer deze gelijktijdig wordt gebruikt voor acute behandeling met een monoklonaal antilichaam (mAb) gericht tegen het calcitoninegene-gerelateerde peptide (CGRP) ligand of receptor (CGRP mAb) voor de preventieve behandeling van migraine

Ondertussen bevindt 1 kleine molecuul CGRP-receptorantagonist (ubrogepant, MK-1602) zich momenteel in fase 3-studies voor de acute behandeling van migraine.

in het afgelopen decennium. De commentaar wordt aangevuld met informatie uit tijdschriftartikelen en richt zich op de activiteiten van verschillende grote farmaceutische bedrijven op dit gebied. CONCLUSIE: Twee kleine molecuul CGRP-receptorantagonisten, olcegepant en telcagepant, zijn klinisch effectief gebleken bij de behandeling van migraine, en bieden daarmee validatie van

Recentelijk is aangetoond dat oraal toegediende next-generation kleine molecuul CGRP-RA’s veiligheid en werkzaamheid hebben bij acute behandeling (ubrogepant en rimegepant) en preventie (atogepant) van migraine, wat extra CGRP-gebaseerde therapeutische opties biedt voor migrainepatiënten.


Wat zijn de twee typen gedupliceerde genen in de gist S. cerevisiae?

Answer: Gistgenen worden zowel gedupliceerd via de gehele genoomduplicatie als via duplicaties op kleinere schaal. Het genoom van de knopvormende gist bevat 50% van de eiwit-coderende genen die paralogen zijn, waaronder 457 paren van gedupliceerde genen die waarschijnlijk afkomstig zijn van een oude gehele genoomduplicatie.

We vinden hoge niveaus van redundantie onder genen die zowel via de gehele genoomduplicatie als via duplicaties op kleinere schaal zijn gedupliceerd.

Hier presenteren we bewijs uit het Saccharomyces cerevisiae-genoom dat een duplicaat dat zich bevindt in een genomische regio met een lage recombinatiesnelheid waarschijnlijk sneller evolueert dan een duplicaat in een gebied met hoge recombinatie.

Op basis van de afgeleide fylogenie van elke set genen konden we afleiden of het gen gedupliceerd en/of gespecialiseerd is vóór of na de divergentie van twee gistlijnen.

Genduplicaties kunnen als een enkelvoudige gebeurtenis hebben plaatsgevonden, en waarschijnlijk gebeurde dit voordat de Saccharomyces- en Kluyveromyces-lijnen van elkaar afsplitsten.

Het mechanisme van duplicatie is van belang, waarbij gehele genoomduplicaten transcriptioneel meer veranderd zijn dan duplicaten op kleine schaal.

Het mechanisme van duplicatie is van belang, waarbij gehele genoomduplicaten andere behoudstrends vertonen in vergelijking met duplicaten op kleine schaal.

Gehele genoomduplicaties (WGD's) hebben bijgedragen aan de verrijking van het genrepertoire in vele eukaryote lijnen.

Onze genomische analyse van de gist Saccharomyces cerevisiae toont aan dat het aantal gedeelde regulerende motieven in de duplicaten afneemt met de evolutionaire tijd, terwijl het totale aantal regulerende motieven ongewijzigd blijft.

Het genoom van de knopvormende gist bevat 50% van de eiwit-coderende genen die paralogen zijn, waaronder 457 paren van gedupliceerde genen die waarschijnlijk afkomstig zijn van een oude gehele genoomduplicatie.

Een gehele genoomduplicatie vond plaats in de voorouder van Saccharomyces-gistsoorten, maar 92% van de duplicaten keerde kort na duplicatie terug naar enkelvoudige kopieën.

iae-genoom. We verdelen de gistduplicaten in ohnologs (gegenereerd door een gehele genoomduplicatie) en niet-ohnologs (van duplicatiegebeurtenissen op kleine schaal) om te bepalen of hun verschillende oorsprong hen verplicht tot uiteenlopende evolutionaire trajecten en genomische eigenschappen. RESULTATEN: We concluderen dat ohnologs voor het grootste deel opmerkelijk vergelijkbaar lijken met niet-ohnologs in hun structurele eigenschappen (specifiek de relatieve samenstellingsfrequenties van volledige, gedeeltelijke en chimerische duplicaten), de waarneembare lengte van de gedupliceerde regio (duplicatiespan) evenals


Waarom wordt fingolimod beschouwd als een prodrug?

Answer: FTY720/fingolimod wordt beschouwd als een prodrug omdat het in vivo gefosforyleerd moet worden tot zijn actieve gefosforyleerde vorm.

FTY720/fingolimod, een prodrug voor de behandeling van multiple sclerose, wordt in vivo gefosforyleerd tot zijn actieve gefosforyleerde vorm door sphingosine kinase 2 en is aangetoond dat het de werking van S1P verstoort en de biosynthese van ceramide remt.


Is er een rol voor Dickkopf-1 (DKK1) bij prostaatkanker?

Answer: Ja. De expressie van Dickkopf-1 (DKK1) is verhoogd bij double-negative prostaatkanker (DNPC) in vergelijking met prostaat-specifiek antigeen (PSA)-expressie bij metastatische castratieresistente prostaatkanker (mCRPC).

Dickkopf-1 kan leiden tot immuunontsnapping bij metastatische castratieresistente prostaatkanker.

Metastatische castratieresistente prostaatkanker (mCRPC) met lage androgeenreceptor (AR) expressie en zonder neuro-endocriene signalering, aangeduid als double-negative prostaatkanker (DNPC), komt steeds vaker voor bij patiënten behandeld met AR-signaleringsremmers en heeft behoefte aan nieuwe biomarkers en therapeutische doelen. METHODEN: Kandidatengenen die verrijkt zijn in DNPC werden bepaald via differentiële genexpressieanalyse van ontdekking- en validatiecohorten van mCRPC-biopten. Laboratoriumstudies werden uitgevoerd in humane mCRPC-organoïde culturen, prostaatkankercellijnen en muizen-xenograftmodellen. Epigenetische studies werden uitgevoerd in een rapid autopsy-cohort. RESULTATEN: De expressie van Dickkopf-1 (DKK1) is verhoogd in DNPC ten opzichte van PSA-expressie in mCRPC in de Stand Up to Cancer/Prostate Cancer Foundation ontdekkingcohort (11,2 versus 0,28 reads per kilobase per miljoen gemapte reads; q < 0,05; n = 117) en in het University of Washington/Fred Hutchinson Cancer Research Center cohort (9,2 versus 0,99 fragments per kilobase transcript per miljoen gemapte reads; P < 0,0001). DKK1-expressie kan in vitro gereguleerd worden door geactiveerde Wnt-signaleringsroutes en correleert met activerende mutaties in de canonieke Wnt-signaleringsroute en lage PSA-mRNA in mCRPC-biopten (P < 0,05). DKK1-hypomethylatie werd geassocieerd met verhoogde DKK1-mRNA-expressie (Pearson r = -0,66; P < 0,0001) in een rapid autopsy-cohort (n = 7). DKK1-rijke mCRPC-biopten vertonen significant meer infiltratie van rustende natuurlijke killercellen (NK-cellen) (P < 0,005) en minder geactiveerde NK-cellen (P < 0,0005). Groeiremming van het humane PCa-model PC3 door de anti-DKK1 monoklonale antilichaam DKN-01 is afhankelijk van de aanwezigheid van NK-cellen in een severe combined immunodeficient xenograft muismodel. CONCLUSIE: Deze resultaten ondersteunen DKK1 als een bijdrage aan de immuunsuppressieve tumor micro-omgeving van DNPC. Deze data vormden de basis voor een klinische studie gericht op DKK1 bij mCRPC (ClinicalTrials.gov identificatie: NCT03837353).

DKK1 is betrokken bij het veroorzaken van erosieve artritis, de osteolytische fenotypes van multipel myeloom en metastatische borstkanker, en osteoblastische metastasen van prostaatkanker.

Secretie van het Dickkopf-1 eiwit werd gedocumenteerd in borstkanker-, prostaat- en longkankerlijnen, maar was verwaarloosbaar in melanoom.

LTS: De expressie van Dickkopf-1 (DKK1) is verhoogd in DNPC ten opzichte van PSA-expressie in mCRPC in de Stand Up to Cancer/Prostate Cancer Foundation ontdekkingcohort (11,2 versus 0,28 reads per kilobase per miljoen gemapte reads; q < 0,05; n = 117) en in het University of Washington/Fred Hutchinson Cancer Research Center cohort (9,2 versus 0,99 fragments per kilobase transcript per miljoen gemapte reads; P < 0,0001). DK

ckkopf-1 (DKK1) expressie is verhoogd in DNPC ten opzichte van PSA-expressie in mCRPC in de Stand Up to Cancer/Prostate Cancer Foundation ontdekkingcohort (11,2 versus 0,28 reads per kilobase per miljoen gemapte reads; q < 0,05; n = 117) en in het University of Washington/Fred Hutchinson Cancer Research Center cohort (9,2 versus 0,99 fragments per kilobase transcript per miljoen gemapte reads; P

De Wnt-remmer Dickkopf-1 (DKK-1) is geassocieerd met het ontstaan van botmetastasen bij osteotrope prostaatkanker door het remmen van osteoblastogenese.

Deze resultaten tonen aan dat p38 MAPK DKK-1 reguleert bij prostaatkanker en mogelijk een potentieel doelwit vormt bij osteolytische prostaatkankers.

xenograftmodellen. Epigenetische studies werden uitgevoerd in een rapid autopsy-cohort. RESULTATEN: De expressie van Dickkopf-1 (DKK1) is verhoogd in DNPC ten opzichte van PSA-expressie in mCRPC in de Stand Up to Cancer/Prostate Cancer Foundation ontdekkingcohort (11,2 versus 0,28 reads per kilobase per miljoen gemapte reads; q < 0,05; n = 117) en in het University of Washington/Fred Hutchinson Cancer Research Center cohort (9,2 versus 0,99 fragments per kilobase transcript per millio


Wat is hemofilische pseudotumor?

Answer: Hemofilische pseudotumor is een zeldzame complicatie van hemofilie. Het is een ingekapseld hematoom bij patiënten met hemofilie dat de neiging heeft te groeien en klinische symptomen veroorzaakt die gerelateerd zijn aan de anatomische locatie. De laesie komt het meest voor in de lange botten, het bekken, de kleine botten van handen en voeten, of zelden in het maxillofaciale gebied.

Preventie is essentieel om complicaties van spierhematomen (pseudotumoren, compartimentsyndromen en perifere zenuwletsel) bij hemofiliepatiënten te voorkomen.

INLEIDING: Hemofilische pseudotumor (HP) is een ingekapseld hematoom bij patiënten met hemofilie (PWH) dat de neiging heeft te groeien en klinische symptomen veroorzaakt die gerelateerd zijn aan de anatomische locatie.

DOELSTELLINGEN: Hemofilische pseudotumor (HPT) is een zeldzame maar uitdagende complicatie van hemofilie.

ACHTERGROND: Hemofilische pseudotumor (HP) is een zeldzame complicatie bij patiënten met hemofilie. De laesie komt het meest voor in de lange botten, het bekken, de kleine botten van handen en voeten, of zelden in het maxillofaciale gebied.

DOEL: Hemofilische pseudotumoren ontstaan door herhaalde bloedingen in bot, subperiost en zacht weefsel.

Een inadequate behandeling van die bloeding bij hemofilie kan resulteren in een pseudotumor, meestal in de spier naast het bot.

INLEIDING: Hemofilische pseudotumor is een zeldzame complicatie die voorkomt bij patiënten met hemofilie, vaak gezien in het femur, de tibia, bekkenbotten, iliacale botten, of zelden in het maxillofaciale gebied.

Hemofilische pseudotumor is een zeldzame complicatie, zelfs bij patiënten met ernstige hemofilie.

De iliacale hemofilische pseudotumor is een zeldzame complicatie van hemofilie die voorkomt bij 1-2% van de patiënten met factor VIII- of factor IX-tekort.

Hemofilische pseudotumor is een zeldzame maar bekende complicatie van hemofilie die zich manifesteert als terugkerende bloedingen en progressieve vergroting van het hematoom.

Craniale hemofilische pseudotumor is uiterst zeldzaam, en met adequate factorvervangende therapie is chirurgische behandeling een veilige en effectieve methode voor de behandeling van craniale hemofilische pseudotumor.

Hemofilische pseudotumor is een zeldzame, maar bekende, complicatie van hemofilie.

Hemofilische pseudotumor is een zeldzame complicatie van hemofilie.

Chirurgie is een effectieve behandeling voor hemofilische pseudotumor gecompliceerd door destructieve osteoartropathie.

DOEL EN BELANG: Hemofilische pseudotumor is een zeldzame complicatie van hemofilie, voorkomend bij 1 tot 2% van de patiënten met ernstige hemofilie.

Een ongewoon geval van een pediatrische hemofilische pseudotumor van de paranasale sinus bij een eerder niet gediagnosticeerde hemofiliepatiënt wordt gepresenteerd.

BESPREKING: Hemofilische pseudotumor wordt zelden gezien bij patiënten met hemofilie, en nog minder vaak bij patiënten zonder hemofilie.

INLEIDING: Hemofilische pseudotumor is een zeldzame maar goed gedocumenteerde complicatie die voorkomt bij ongeveer 1-2% van de patiënten met hemofilie.

Hemofilische pseudotumor is een zeldzame, maar bekende, complicatie van hemofilie die voorkomt bij 1-2% van de personen met een ernstig tekort aan factor VIII of IX.

De hemofilische pseudotumor wordt gedefinieerd als een ingekapseld hematoom dat progressief in volume toeneemt door episodes van terugkerende bloedingen; meestal ontstaan in zacht weefsel of in subperiostale of intraossale gebieden.

ACHTERGROND: Hemofilische pseudotumor is een ongebruikelijke complicatie die voorkomt bij slechts 1% tot 2% van de patiënten met ernstig factor VIII- of IX-tekort, en manifesteert zich als een progressieve vergroting van het hematoom door terugkerende bloedingen, vaak resulterend in botdestructie of resorptie door de chronische druk van het osseuze hematoom.

Hemofilische pseudotumor is een zeldzame complicatie die voorkomt bij 1-2% van de hemofiliepatiënten en voornamelijk patiënten met ernstige ziekte of die antistoffen tegen factor VIII of IX hebben ontwikkeld treft.

Hemofilische pseudotumor is een ongewone complicatie van factor VIII- en IX-tekorten in de stollingscascade en komt voor in een breed spectrum van botten en zacht weefsel.

Hemofilische pseudotumor is een ingekapseld, chronisch, langzaam groeiend hematoom dat meestal wordt gezien bij 1-2% van de patiënten met een ernstige stollingsstoornis (James et al., 2003).

Hemofilische pseudotumor is een zeldzame complicatie van hemofilie, voorkomend bij 1 tot 2 procent van de personen met ernstig factor VIII- of factor IX-tekort.

Hemofilische pseudotumor is een zeldzame complicatie van hemofilie die voorkomt bij 1% tot 2% van de personen met een ernstig tekort aan factor VIII of IX.

We beschrijven een 50-jarige man met milde hemofilie A, zonder eerdere noodzaak voor factor VIII-suppletie, die zich presenteerde met een pathologische fractuur van de rechter femurhals en schacht veroorzaakt door een grote hemofilische pseudotumor.

Hoewel pseudotumorvorming een goed erkende complicatie van hemofilie is, is de pseudotumor in onze studie een van de grootste die tot nu toe beschreven zijn.

Het doel van dit artikel is het rapporteren van chirurgische behandeling en follow-up resultaten van drie ongebruikelijke gevallen met gigantische abdominale hemofilische pseudotumor. We beschrijven 3 patiënten met gigantische hemofilische pseudotumor in de buik die succesvol werden behandeld met tumorresectie.

Hemofilische pseudotumor is een zeldzame laesie die in essentie een progressief, langzaam groeiend, ingekapseld hematoom is.

Hemofilische pseudotumor is gedefinieerd als een progressieve cystische zwelling in de spier die wordt veroorzaakt door terugkerende bloedingen en gepaard gaat met röntgenologische aanwijzingen voor botbetrokkenheid.

De hemofilische pseudotumor wordt gedefinieerd als een ingekapseld hematoom dat progressief in volume toeneemt door episodes van terugkerende bloedingen.

DOEL EN BELANG: Hemofilische pseudotumor is een zeldzame complicatie van hemofilie, voorkomend bij 1 tot 2% van de patiënten.

Hemofilische pseudotumoren zijn zeldzame complicaties die voorkomen bij 1-2% van de patiënten met milde of ernstige hemofilie.

Hemofilische pseudotumor ontstaat door meerdere episodes van bloedingen in botten of zachte weefselruimtes. Het is ongebruikelijk en wordt alleen gezien bij ernstige gevallen van hemofilie in 1-2% van de gevallen.

Hemofilische pseudotumor is een ongewone complicatie die wordt gezien bij ongeveer 1-2% van de patiënten met ernstige hemofilie. Hemofilische pseudotumoren worden onderscheiden in twee subgroepen op basis van locatie, proximaal of distaal.

Pseudotumor is een ongewone maar ernstige complicatie bij patiënten met hemofilie.

Hemofilische pseudotumor is een van de ernstigste complicaties van hemofilie en wordt meestal behandeld met uitgebreide chirurgie.

INLEIDING: Hemofilische pseudotumor is een zeldzame complicatie die voorkomt bij patiënten met ernstige hemofilie.

Hemofilische pseudotumoren zijn zeldzame, maar bekende complicaties van ernstige hemofilie A, die het meest voorkomen in het femur, de tibia, bekkenbotten, iliacale botten, of zelden in de schedel of kaakbotten.|


Wat is het doel van de TRAP-methode?

Answer: De translating ribosome affinity purification (TRAP) methode wordt gebruikt om translatomegegevens te verkrijgen.

In dit artikel geven we praktische instructies om translatomegegevens te verkrijgen uit verschillende Arabidopsis thaliana wortelceltypen via de translating ribosome affinity purification (TRAP) methode

Met behulp van de translating ribosome affinity purification (TRAP) methode om CA3 vertalende mRNA's te isoleren,

beschrijven we het gebruik van de Translating Ribosome Affinity Purification (TRAP) methode voor C. elegans om celtype-specifieke genexpressiepatronen op het niveau van vertalende mRNA's te detecteren.