De bult van Hampton is kenmerkend voor welke ziekte?

Answer: De bult van Hampton is kenmerkend voor longembolie.

De bult van Hampton bij een patiënt met endocarditis en septische embolieën.

We bespreken een geval van een 20-jarige vrouw die zich presenteerde met pijn op de borst en bij wie op de thoraxfoto een bult van Hampton werd gevonden, met een overeenkomstig wigvormig infarct op de computertomografiescan. In tegenstelling tot onze verdenking dat deze koortsige en tachycarde patiënt een longembolie had, werd later vastgesteld dat zij een septische embolus had als gevolg van endocarditis.

De thoraxfoto toonde een perifeer gelegen verdichting in de rechteronderkwadrant, die niet werd gezien in een eerdere studie van drie maanden geleden, wat wijst op een bult van Hampton. Het D-dimeerniveau was verhoogd. Computertomografie pulmonale angiografie bevestigde de diagnose van longembolie in een segmentale tak van de rechteronderkwab, met aangrenzende ingeklapte long, wat consistent is met longinfarct.

anders dan bij patiënten zonder longembolie. Oligemie (het Westermark-teken), prominente centrale longslagader (het Fleischner-teken), pleura-gebaseerd gebied met verhoogde dichtheid (de bult van Hampton), vasculaire herverdeling, pleuravocht, verhoogd diafragma en vergroot hilum waren ook slechte voorspellers van longembolie. CONCLUSIE: Hoewel thoraxfoto's essentieel zijn bij het onderzoek van vermoedelijke longembolie, is hun belangrijkste waarde het uitsluiten van diagnoses die klinisch lijken op longembolie en het helpen bij|


Wat is de activiteit van Indoleamine 2,3-dioxygenase 1.

Answer: Indoleamine 2,3-dioxygenase 1 (IDO1), een bekend immunosuppressief enzym dat de snelheidsbeperkende stap katalyseert in de oxidatie van tryptofaan (Trp) naar kynurenine (Kyn), heeft steeds meer aandacht gekregen als een aantrekkelijk immunotherapeutisch doelwit voor kankertherapie.

Indoleamine 2,3-dioxygenase 1 (IDO1), een bekend immunosuppressief enzym dat de snelheidsbeperkende stap katalyseert in de oxidatie van tryptofaan (Trp) naar kynurenine (Kyn), heeft steeds meer aandacht gekregen als een aantrekkelijk immunotherapeutisch doelwit voor kankertherapie.

Indoleamine 2,3-dioxygenase 1 (IDO1), dat de omzetting van tryptofaan (Trp) naar kynurenine (Kyn) in het kynureninepad (KP) katalyseert, is betrokken bij immunosuppressie bij alvleesklierkanker (PC), maar de waarde van IDO1 als onafhankelijke prognostische marker voor PC is onzeker.

Indoleamine 2,3-dioxygenase 1 (IDO1), dat negatief wordt gereguleerd door het BIN1 proto-oncogen, is een interferon (IFN)-γ-induceerbare mediator van immuuntolerantie.

Indoleamine 2,3-dioxygenase 1 (IDO1) is een normaal endogeen mechanisme van verworven perifere immuuntolerantie en kan daarom tumorbevorderend zijn.


Wat is het doel van macropinocytose?

Answer: Macropinocytose is een endocytisch proces waarbij extracellulaire inhoud wordt opgenomen in blaasjes die macropinosomen worden genoemd.

Macropinocytose definieert een reeks gebeurtenissen die worden geïnitieerd door uitgebreide reorganisatie of rimpeling van het plasmamembraan om een externe macropinocytische structuur te vormen die vervolgens wordt afgesloten en geïnternaliseerd.

Macropinocytose is een vorm van endocytose die gepaard gaat met rimpeling van het celoppervlak.

Gewijzigde LDL's worden deels via macropinocytose geïnternaliseerd door macrofagen.

Macropinocytose ontstaat door het sluiten van lamellipodia die worden gegenereerd door membraanrimpeling, wat de dynamiek van het corticale actine weerspiegelt.

Gonokokken kunnen via macropinocytose de primaire menselijke urethrale epitheelcellen (HUEC) binnendringen.

Macropinocytose als een mechanisme voor binnendringen in primaire menselijke urethrale epitheelcellen door Neisseria gonorrhoeae.

Macropinocytose is een normaal cellulair proces waarbij cellen extracellulaire vloeistoffen en voedingsstoffen uit hun omgeving internaliseren en is een strategie die Ras-getransformeerde pancreaskankercellen gebruiken om de opname van aminozuren te verhogen om te voldoen aan de behoeften van snelle groei.

Macropinocytose is een gereguleerde vorm van endocytose die de niet-selectieve opname van voedingsstoffen mogelijk maakt om groei te ondersteunen onder voedingsarme omstandigheden.

Macropinocytose is een oud mechanisme waarmee cellen voedingsstoffen uit extracellulaire media kunnen oogsten, wat ook immuuncellen in staat stelt antigenen uit hun omgeving te bemonsteren.

Macropinocytose verwijst naar de niet-specifieke opname van extracellulaire vloeistof, die alomtegenwoordige rollen speelt in celgroei, immuurbewaking en virusinvasie.

Macropinocytose is naar voren gekomen als een belangrijk voedingsstofvoorzieningspad dat de celgroei van kankercellen binnen de voedingsarme tumor micro-omgeving ondersteunt.

Macropinocytose is een veelvoorkomend en essentieel pad in macrofagen waar het bijdraagt aan antimicrobiële reacties en functies van aangeboren immuuncellen.

Macropinocytose is een actine-gedreven proces van grootschalige en niet-specifieke vloeistofopname dat wordt gebruikt voor voeding door sommige kankercellen en het macropinocytose-modelorganisme Dictyostelium discoideum. Bij Dictyostelium worden macropinocytische bekers georganiseerd door 'macropin

Macropinocytose—de grootschalige, niet-specifieke opname van vloeistof door cellen—is door Dictyostelium discoideum amoeben gebruikt om voedingsstoffen te verkrijgen.

Macropinocytose heeft de laatste jaren steeds meer aandacht gekregen vanwege de verschillende rollen in voedingsstofverwerving, immuurbewaking en virus- en kankerpathologieën.

Macropinocytose is een evolutionair geconserveerde, grootschalige, vloeistoffasevorm van endocytose waaraan verschillende functies zijn toegekend, waaronder antigeenpresentatie in macrofagen en dendritische cellen, regulatie van receptorendichtheid in neuronen en regulatie van tumorgroei onder voedingsbeperkende omstandigheden.

Macropinocytose is een evolutionair geconserveerde vorm van endocytose die niet-selectieve opname van extracellulaire vloeistof en de daarin opgeloste stoffen mogelijk maakt.

De primaire functie van macropinocytose in amoeben en sommige kankercellen is voeding, maar het geconserveerde verwerkingspad voor macropinosomen, dat krimp en terugwinning van membraan naar het celoppervlak omvat, is aangepast in immuuncellen voor antigeenpresentatie.

Macropinocytose wordt door veel pathogenen geïnduceerd om gastheercellen binnen te dringen, maar andere functies van macropinocytose in virusreplicatie zijn onbekend.

Macropinocytose is een manier waarop eukaryote cellen extracellulaire vloeistof en opgeloste moleculen opnemen.

Macropinocytose is het endocytische pad dat de vorming van schuimcellen door macrofagen met native low density lipoproteïne (LDL) medieert.

Macropinocytose verwijst naar de vorming van primaire grote endocytische blaasjes van onregelmatige grootte en vorm, gegenereerd door actine-gedreven uitstulpingen van het plasmamembraan, waarbij cellen actief extracellulaire vloeistof opnemen.

Macropinocytose wordt door veel pathogenen geëxploiteerd om cellen binnen te dringen.

Dit suggereert dat macropinocytose noodzakelijk is voor mTORC1-afhankelijke groei van metazoaire cellen, zowel als route voor de levering van aminozuren aan sensoren geassocieerd met lysosomen als platform voor groeifactor-afhankelijke signalering naar mTORC1 via fosfatidylinositol 3-kinase (PI3K) en het Akt-pad.

Macropinocytose is een vorm van endocytose die een effectieve manier biedt voor niet-selectieve opname van extracellulaire eiwitten, vloeistoffen en deeltjes.

Macropinocytose is belangrijk in een reeks fysiologische processen, waaronder antigeenpresentatie, voedingsstofdetectie, recycling van plasmamembraneiwitten, migratie en signalering.

Macropinocytose wordt steeds meer erkend vanwege zijn veelzijdige aanpassingen en functies als een hoogst geconserveerd, alomtegenwoordig pad voor de bulkopname van vloeistof, deeltjeslading en membranen.

In tumorcellen functioneert macropinocytose als een route voor de aanvoer van aminozuren en ondersteunt het de overleving en proliferatie van kankercellen.

Macropinocytose is een evolutionair geconserveerd endocytisch pad dat de internalisatie van extracellulaire vloeistof via grote endocytische blaasjes, macropinosomen genaamd, mogelijk maakt.

Recentelijk is vastgesteld dat macropinocytose functioneert als een voedingsstof-afschuringspad in Ras-gedreven kankercellen.


Wat was de eerste soort waarin de nieuw ontstane genemergentie ("gengeboorte") werd gerapporteerd?

Answer: Nieuwe genen kunnen ontstaan door duplicatie van een bestaand gen of de novo uit niet-coderend DNA, wat ruwe materialen levert voor de evolutie van nieuwe functies als reactie op een veranderende omgeving. Een uitstekend voorbeeld is de onafhankelijke evolutie van antivriesglycoproteïnegenen (afgps) bij de Arctische kabeljauwachtigen en Antarctische notothenioïden om bevriezing te voorkomen.

De novo gengeboorte blijft slecht begrepen, voornamelijk omdat de translatie van sequenties zonder genen, of 'niet-genische' sequenties, naar verwachting onbeduidende polypeptiden produceert in plaats van eiwitten met specifieke biologische functies.

Door dit model op genoomschaal te testen in Saccharomyces cerevisiae, detecteren we translatie van honderden korte soort-specifieke open leesramen (ORFs) gelegen in niet-genische sequenties.

We identificeren ongeveer 1.900 kandidaat-proto-genen onder S. cerevisiae ORFs en vinden dat de novo gengeboorte uit zo'n reservoir mogelijk vaker voorkomt dan sporadische genduplicatie.

Hoewel de oorsprong van zulke "wees"-genen onduidelijk blijft, wordt gedacht dat ze betrokken zijn bij soort-specifieke adaptieve processen. Hier analyseerden we zeven weesgenen (MoSPC1 tot MoSPC7) die werden geprioriteerd op basis van in planta geëxprimeerde sequentietaggegevens in de rijstblastschimmel, Magnaporthe oryzae.

Op basis van deze resultaten kunnen de vier weesgenen producten zijn van de novo gengeboorteprocessen, en hun adaptief potentieel wordt momenteel getest op behoud of uitsterven door natuurlijke selectie.

NCYM is het eerste de novo geëvolueerde eiwit dat bekend staat als een oncopromotiefactor bij menselijke kanker, en suggereert dat de novo geëvolueerde eiwitten functioneel betrokken kunnen zijn bij menselijke ziekten.

De novo gengeboorte draagt bij aan kortere exonen, langere intronen en een hogere exonendichtheid in soort-specifieke genen ten opzichte van geconserveerde genen.

Het fenomeen van de novo gengeboorte uit junk-DNA is verrassend, omdat van willekeurige polypeptiden wordt verwacht dat ze toxisch zijn.

Deze doelwitten reguleren diverse biologische processen, waaronder nutriëntensensing en de DNA-schade respons, en betrekken Vts1 bij de de novo gen "geboorte."

Veel moderne analysepijplijnen gebruiken significante sequentie-overeenkomstscores (p- of E-waarden) en de gerangschikte volgorde van BLAST-overeenkomsten om een breed scala aan hypothesen te testen over homologe relaties, orthologie, het tijdstip van de novo gengeboorte/-dood en genfamilies.

De meerderheid van de nieuw geïdentificeerde eiwitcoderende genen met phylostratigrafie zijn oude genen of recente duplicaten.

Met een combinatie van syntenie-informatie en sequentie-overeenkomstzoektochten toon ik aan dat ongeveer 60% van de resterende 381 vermeende de novo genen homologe genen deelt met andere gewervelden, is ontstaan door genduplicatie, en/of geen syntenie-informatie deelt met niet-rodentia zoogdieren.

We vinden honderden open leesramen die worden vertaald en die geen evolutionaire conservatie of selectieve beperkingen vertonen.

Het AQP2-gen bestaat uit vier exonen, maar het alternatieve AQP2-gen mist het vierde exon en heeft in plaats daarvan een langer derde exon dat het oorspronkelijke derde exon en een deel van de oorspronkelijke derde intron omvat.

Desalniettemin identificeerden we 35 de novo genen: 16 mens-specifiek; 5 mens- en chimpansee-specifiek; en 14 die zijn ontstaan vóór de divergentie van mens, chimpansee en gorilla en in alle drie de genomen voorkomen.

De novo genevolutie van antivriesglycoproteïnen in kabeljauwachtigen onthuld door volledige genoomsequencing.

Nieuwe genen kunnen ontstaan door duplicatie van een bestaand gen of de novo uit niet-coderend DNA, wat ruwe materialen levert voor de evolutie van nieuwe functies als reactie op een veranderende omgeving. Een uitstekend voorbeeld is de onafhankelijke evolutie van antivriesglycoproteïnegenen (afgps) bij de Arctische kabeljauwachtigen en Antarctische notothenioïden om bevriezing te voorkomen.


Wat zijn chromonen?

Answer: De chromonen zijn een klasse van chemische verbindingen die worden gekenmerkt door de aanwezigheid van de structuur 5:6 benz-1:4-pyroon in hun chemische samenstelling.

De chromonen zijn een klasse van chemische verbindingen die worden gekenmerkt door de aanwezigheid van de structuur 5:6 benz-1:4-pyroon in hun chemische samenstelling.


Welk type kanker is voorgesteld als een strategie voor potentiële remming van METTL3 met kleine moleculen?

Answer: Remming van METTL3 met kleine moleculen is een strategie tegen myeloïde leukemie. Het richten op RNA-modificerende enzymen vertegenwoordigt een veelbelovende benadering voor kankertherapie.

Remming van METTL3 met kleine moleculen als strategie tegen myeloïde leukemie.

Hier presenteren we de identificatie en karakterisering van STM2457, een zeer krachtige en selectieve eerste-in-zijn-soort katalytische remmer van METTL3, en een kristalstructuur van STM2457 in complex met METTL3-METTL14. Behandeling van tumoren met STM2457 leidt tot verminderde groei van AML en een toename van differentiatie en apoptose. Deze cellulaire effecten gaan gepaard met een selectieve vermindering van m6A-niveaus op bekende leukemogene mRNAs en een afname van hun expressie, wat consistent is met een translatie-defect. We tonen aan dat farmacologische remming van METTL3 in vivo leidt tot verminderde engraftment en verlengde overleving in verschillende muismodellen van AML, waarbij specifiek sleutel-subpopulaties van stamcellen van AML worden gericht. Gezamenlijk onthullen deze resultaten de remming van METTL3 als een potentiële therapeutische strategie tegen AML, en leveren ze een bewijs van concept dat het richten op RNA-modificerende enzymen een veelbelovende benadering voor kankertherapie vertegenwoordigt.


Wat is het werkingsmechanisme van Lanifibranor?

Answer: Lanifibranor is een peroxisoom proliferator-geactiveerde receptor (PPAR) agonist.

Deze celsystemen werden vervolgens gebruikt om de anti-NASH-eigenschappen van acht peroxisoom proliferator-geactiveerde receptor (PPAR) agonisten te evalueren (bezafibraat, elafibanor, fenofibraat, lanifibranor, pemafibraat, pioglitazon, rosiglitazon en saroglitazar).

De pan-PPAR agonist lanifibranor vermindert de ontwikkeling van longfibrose en verzacht cardiorespiratoire manifestaties in een transgeen muismodel van systemische sclerose.

We hebben de verstoring van het peroxisoom proliferator-geactiveerde receptor (PPAR) pad in dit model onderzocht en de impact van de pan-PPAR agonist lanifibranor op het cardiorespiratoire fenotype verkend.

Pan-PPAR agonist lanifibranor verbetert portale hypertensie en leverfibrose bij experimentele gevorderde chronische leverziekte.

Gezien het huidige gebrek aan een effectieve behandeling, wilden we de effecten van de pan-peroxisoom proliferator-geactiveerde receptor (pan-PPAR) agonist lanifibranor karakteriseren in 2 preklinische modellen van ACLD, evenals in levercellen van patiënten met ACLD.

Dit verklaart de vele metabole routes als antifibrotische doelwitten, waaronder farnesoïde X receptor (FXR) agonisme (obeticholzuur, niet-steroïde FXR agonisten), acetyl-CoA carboxylase remming, peroxisoom proliferator-activator receptor agonisme (elafibanor, lanifibranor, saroglitazar) en fibroblast groeifactor (FGF)-21 of FGF-19 activatie.

Hoewel verschillende veelbelovende geneesmiddelkandidaten faalden in fase 2 of 3 klinische onderzoeken (inclusief elafibanor, emricasan en selonsertib), ondersteunen veelbelovende resultaten met de farnesoïde X receptor agonist obeticholzuur, de pan-PPAR agonist lanifibranor en de chemokine receptor CCR2/CCR5 remmer cenicriviroc de verwachting van een effectieve farmacologische therapie voor leverfibrose in de nabije toekomst.

Beginnend met een PPARα activator, verbinding 4, geïdentificeerd tijdens een high throughput screening (HTS) van onze eigen screeningsbibliotheek, leidde een systematische optimalisatie tot de ontdekking van lanifibranor (IVA337) 5, een matig krachtige en goed gebalanceerde pan PPAR agonist met een uitstekend veiligheidsprofiel.

Lanifibranor (IVA337), een panPPAR agonist, combineert door inwerking op deze drie verschillende PPAR isotypen farmacologische effecten die de verschillende componenten van de ziekte kunnen aanpakken, zoals aangetoond in preklinische modellen.

Een gerandomiseerde, gecontroleerde studie van de pan-PPAR agonist lanifibranor bij NASH.

klinische behoefte. Lanifibranor is een pan-PPAR (peroxisoom proliferator-geactiveerde receptor) agonist die belangrijke metabole, inflammatoire en fibrogene routes moduleert in de pathogenese van NASH.METHODEN: In deze fase 2b, dubbelblinde, gerandomiseerde, placebogecontroleerde studie werden patiënten met niet-cirrhotische, zeer actieve NASH in een 1:1:1 verhouding willekeurig toegewezen aan 1200 mg of 800 mg lanifibranor of placebo.

een metabool geactiveerd fenotype. Lanifibranor verminderde de bijbehorende inflammatoire activatie in zowel muizen palmitinezuur-gestimuleerde beenmerg-afgeleide macrofagen als patiënt-afgeleide circulerende monocyten, op een PPARδ-afhankelijke wijze.CONCLUSIE: Pan-PPAR agonisten combineren de gunstige effecten van selectieve PPAR agonisten en kunnen ontsteking en ziekteprogressie krachtiger tegengaan. PPARδ agonisme en lanifibranor moduleren direct macrofaagactivatie, maar niet infiltratie, waardoor ze synergeren met de gunstige metabole effecten van PPARα/γ agonisten.LAY SUMMARY: Peroxisoom proliferator-geactiveerde receptoren (P'}


Is het eiwit HOXA11 geassocieerd met endometriumziekte?

Answer: Ja, een lage HOXA11-expressie kan de proliferatie, migratie en invasie van endometriumkankercellen bevorderen

Zowel CD10 als HOXA11 zijn betrokken bij de regulatie van de endometriumhomeostase.

De gecombineerde expressie van HOXA11 en CD10 onderscheidt endometriose van normaal weefsel en tumoren.

De combinatie van HOXA11- en CD10-expressieprofielen biedt een nuttig hulpmiddel om ectopisch endometriumweefsel te identificeren en om endometriose te onderscheiden van verschillende soorten gynaecologische maligniteiten en metastasen.

De downregulatie van HOXA11 versterkt de maligniteit van endometriumkanker

Een lage HOXA11-expressie kan de proliferatie, migratie en invasie van endometriumkankercellen bevorderen en hun resistentie tegen cisplatine verhogen door activatie van het PTEN/AKT-pad.

De mRNA- en eiwitexpressieniveaus van HOXA10 en HOXA11 in het endometrium waren significant lager bij patiënten met adenomyose (AM) dan bij controlegroepen.


Vat de functie samen van DEAH helicase DHX36 en zijn rol in G-quadruplex-afhankelijke processen.

Answer: DEAH-Box helicase 36 (DHX36), een lid van de grote DExD/H box helicase familie, ontwindt enzymatisch zowel G4 DNA als G4 RNA. RNA helicases van de DEAH/RHA familie vormen een grote en geconserveerde klasse enzymen die RNA-eiwitcomplexen (RNP's) herstructureren door langs het RNA te transloceren

RNA helicases van de DEAH/RHA familie vormen een grote en geconserveerde klasse enzymen die RNA-eiwitcomplexen (RNP's) herstructureren door langs het RNA te transloceren.

DHX36 is een lid van de DExD/H box helicase familie, die een groot aantal eiwitten omvat die betrokken zijn bij verschillende cellulaire functies.

G4s zijn alternatieve nucleïnezuurstructuren die veel cellulaire routes beïnvloeden op transcriptioneel en post-transcriptioneel niveau.

We tonen ook aan dat GSEC bindt aan de DEAH box polypeptide 36 (DHX36) RNA helicase via zijn G-quadruplex-vormende sequentie en de DHX36 G-quadruplex ontwindactiviteit remt.

DHX36, ook bekend als RHAU of G4R1, is een DEAH-box ATP-afhankelijke helicase die zeer specifiek is voor DNA- en RNA G-quadruplexen (G4s).

Samen brengen onze resultaten recente DHX36 kristalstructuren tot leven, wat een model suggereert waarin de DSM G4s op een modulaire en flexibele manier rekruteert door vroeg in de binding contact te maken met het 5'-vlak, voorafgaand aan de snelheidsbeperkende vangst en verstoring van de G4 door de helicasekern.

De DEAH helicase DHX37 (Dhr1 in gist) wordt geactiveerd door de ribosoom biogenesefactor UTP14A om de rijping van de kleine ribosomale subeenheid te faciliteren.

DHX36 is een eukaryotische DEAH/RHA familie helicase die G-quadruplex structuren (G4s) met hoge specificiteit verstoort, wat bijdraagt aan de regulerende rollen van G4s.

DHX36 is een multifunctionele helicase die betrokken is bij G-quadruplex-gemedieerde transcriptionele en post-transcriptionele regulatie, en essentieel is voor hartontwikkeling, hematopoëse en embryogenese bij muizen9-12.

DHX36 (ook bekend als RHAU en G4R1), een lid van de DEAH/RHA familie helicases, bindt zowel DNA als RNA G-quadruplexen met extreem hoge affiniteit4-6, wordt consequent gevonden gebonden aan G-quadruplexen in cellen7,8, en is een belangrijke bron van G-quadruplex ontwindactiviteit in HeLa cel lysaten 6.

DEAH-Box helicase 36 (DHX36), een lid van de grote DExD/H box helicase familie, ontwindt enzymatisch zowel G4 DNA als G4 RNA.

Een voorbeeld is DHX36, een DEAH-box helicase, die deelneemt aan genexpressie en replicatie door parallelle G4s te herkennen en te ontwinden.

De G-quadruplex (G4) resolvase DHX36 verstoort DNA G4s efficiënt en specifiek via een translocatie-gebaseerd helicase mechanisme.


Wat is de functie van de YY1 transcriptieregulator?

Answer: De alomtegenwoordige transcriptiefactor Yin Yang 1 (YY1) staat bekend om zijn fundamentele rol in normale biologische processen zoals embryogenese, differentiatie, replicatie en cellulaire proliferatie. YY1 is een transcriptiefactor die de transcriptie van verschillende genen kan activeren of onderdrukken en betrokken is bij verschillende ontwikkelingsprocessen. Overexpressie en/of activatie van YY1 wordt geassocieerd met ongecontroleerde cellulaire proliferatie, resistentie tegen apoptotische stimuli, tumorvorming en metastatische potentie. Naast zijn regulerende rollen in normale biologische processen, kan YY1 mogelijk fungeren als een initiator van tumorvorming en kan het dienen als zowel een diagnostische als prognostische tumormarker; bovendien kan het een effectief doelwit zijn voor antitumor chemotherapie en/of immunotherapie.

We presenteren bewijs dat YY1, een alomtegenwoordig DNA-bindend eiwit, de activiteit van de c-fos promotor reguleert, voornamelijk via een effect op de DNA-structuur.

De belangrijkste functie van YY1 in deze promotor is het buigen van DNA om het contact tussen andere eiwitten te reguleren.

Door gebruik te maken van oligonucleotidecompetitie en een specifiek antilichaam hebben we aangetoond dat de transcriptiefactor YY1 verantwoordelijk is voor de vorming van complex BIII. Ook in dit geval resulteerde de tijdelijke expressie van het YY1 cDNA in CHO-cellen in een verhoogde transcriptie van de FE65 minimale promotor. Het ontbreken van een coöperatief effect wanneer CHO-cellen werden gecotransfecteerd met zowel YY1 als Pur alpha cDNA suggereert dat twee verschillende transcriptieregulerende mechanismen een rol kunnen spelen in de regulatie van het FE65-gen.

c-Myc en de multifunctionele transcriptieregulator YY1 zijn eerder aangetoond direct met elkaar te interageren.

We tonen aan dat YY1 een krachtige remmer is van de transformerende activiteit van c-Myc.

Bovendien was het transactivatiedomein van YY1 niet noodzakelijk, wat suggereert dat genregulatie door YY1, bijvoorbeeld via DNA-buiging of verdringing van regulatoren van DNA, de oorzaak kan zijn van de negatieve regulatie van c-Myc.

We suggereren dat het vermogen van RYBP om een interactie te faciliteren tussen E2F2 of E2F3 en YY1 een belangrijk onderdeel is van Cdc6-activatie en een basis biedt voor de specificiteit van E2F-functie.

In overeenstemming met dit resultaat werd bij overexpressie van Sp1 of YY1 in keratinocyten een duidelijke toename van de ATP2C1 promotoractiviteit waargenomen, wat in contrast stond met het geval waarbij een gemuteerde promotor zonder bindingsplaatsen voor Sp1 en YY1 als reporter werd gebruikt.

Deze resultaten geven aan dat Sp1 en YY1 de menselijke ATP2C1 promotor trans-acteren via cis-versterkende elementen en dat een onvolledige opregulatie van ATP2C1 transcriptie bijdraagt aan de keratinocyt-specifieke pathogenese van HHD.

De alomtegenwoordige transcriptiefactor Yin Yang 1 (YY1) staat bekend om zijn fundamentele rol in normale biologische processen zoals embryogenese, differentiatie, replicatie en cellulaire proliferatie.

Overexpressie en/of activatie van YY1 wordt geassocieerd met ongecontroleerde cellulaire proliferatie, resistentie tegen apoptotische stimuli, tumorvorming en metastatische potentie.

Recente bevindingen impliceren YY1 in de regulatie van tumorcelresistentie tegen chemotherapeutica en immuungemedieerde apoptotische stimuli.

Onderzochte moleculaire mechanismen omvatten YY1-gemedieerde downregulatie van p53-activiteit, interferentie met poly-ADP-ribose-polymerase, verandering in c-myc en nucleair factor-kappa B (NF-kappaB) expressie, regulatie van doodsgenen en genproducten, en differentiële YY1-binding in aanwezigheid van inflammatoire mediatoren.

YY1 kan, naast zijn regulerende rollen in normale biologische processen, mogelijk fungeren als initiator van tumorvorming en kan daarom dienen als zowel diagnostische als prognostische tumormarker; bovendien kan het een effectief doelwit zijn voor antitumor chemotherapie en/of immunotherapie.

YY1 is een transcriptiefactor die de transcriptie van verschillende genen kan activeren of onderdrukken en betrokken is bij verschillende ontwikkelingsprocessen.

Knockdown van YY1 veroorzaakte een significante afname in mitochondriale genexpressie en in respiratie, en YY1 was vereist voor rapamycine-afhankelijke repressie van die genen.

Deze en andere resultaten suggereren dat in rustende cellen het C-terminaal gebied van p300 een corepressorfunctie biedt en de rekrutering van p300 en HDAC3 naar de YY1-bindingsplaats faciliteert en de c-Myc promotor onderdrukt.

Hoewel YY1 een alomtegenwoordige transcriptiefactor is, interageert YY1 met M-MITF, het Waardenburg Syndroom IIA-gen en een hoofdtranscriptieregulator van melanocyten.

Bovendien identificeerde ChIP-seq genoomwijde YY1-doelen in de melanocytlijn.

Onze recente gegevens tonen aan dat YY1 ook vereist is voor CSR.

De grote aantallen post-translationele modificaties die YY1-functies controleren, zijn mogelijke kandidaten voor regulatie.

Hier beschrijven we de ontdekking en functionele annotatie van Linc-YY1, een nieuwe lincRNA die afkomstig is van de promotor van de transcriptiefactor (TF) Yin Yang 1 (YY1).

YY1 remt de binding van Smad3/4 aan en de chromatinehermodellering van het Foxp3-locus.


Welke CYP-genen vertonen een verminderde expressie op in vivo niveau na consumptie van granaatappelsap?

Answer: Er werd vastgesteld dat consumptie van granaatappelsap het totale hepatische CYP-gehalte verminderde evenals de expressie van CYP1A2 en CYP3A.

Er werd vastgesteld dat consumptie van granaatappelsap het totale hepatische CYP-gehalte verminderde evenals de expressie van CYP1A2 en CYP3A.


Classificerende mutaties in welke genen drijven FLT3-ITD-mutante AML aan?

Answer: Vooruitgang in kanker-genomica heeft genomische klassen van acute myeloïde leukemie (AML) onthuld die worden gekenmerkt door classificerende mutaties, zoals chimere fusiegenen of in genen zoals NPM1, MLL en CEBPA. Deze classificerende mutaties werken vaak synergetisch samen met interne tandemduplicaties in FLT3 (FLT3-ITD's) om leukemogenese te stimuleren.

Vooruitgang in kanker-genomica heeft genomische klassen van acute myeloïde leukemie (AML) onthuld die worden gekenmerkt door classificerende mutaties, zoals chimere fusiegenen of in genen zoals NPM1, MLL en CEBPA. Deze classificerende mutaties werken vaak synergetisch samen met interne tandemduplicaties in FLT3 (FLT3-ITD's) om leukemogenese te stimuleren.


Belzutifan heeft effectiviteit getoond voor welke ziekten?

Answer: Belzutifan is de kleine-molecuul HIF 2 alfa remmer die significante werkzaamheid heeft aangetoond bij von Hippel-Lindau ziekte gerelateerde niercelcarcinomen, hemangioblastomen en pancreatische neuro-endocriene tumoren, terwijl het een acceptabel veiligheidsprofiel vertoonde.

DOEL EN RESULTATEN: Dit artikel beschrijft de belangrijkste verworvenheden in het beheer van RCC, inclusief de komst van een nieuwe combinatie (pembrolizumab+lenvatinib) als eerstelijnsbehandeling, de bevestiging van een overlevingsvoordeel (OS) van ICI plus VEGFR-TKI combinaties ten opzichte van sunitinib bij langere follow-up, het aanhoudende voordeel van deze combinaties in bepaalde subgroepen (heldercel mRCC tumoren met sarcomatoïde differentiatie), en mogelijke nieuwe benaderingen in volgende behandelrondes (inclusief de HIF-2α remmer belzutifan).

Een gedetailleerd mechanistisch begrip van een benzylic fotobromering op weg naar belzutifan (MK-6482, een kleine molecuul voor de behandeling van niercelcarcinoom geassocieerd met het von Hippel-Lindau syndroom) is bereikt met behulp van in situ LED-NMR spectroscopie in combinatie met kinetische analyse.

Belzutifan voor niercelcarcinoom bij von Hippel-Lindau ziekte.

CONCLUSIES: Belzutifan werd geassocieerd met voornamelijk graad 1 en 2 bijwerkingen en toonde activiteit bij patiënten met niercelcarcinomen en niet-niercelcarcinoom neoplasmata geassocieerd met VHL ziekte.

De HIF2α remmer Belzutifan toont tekenen van werkzaamheid bij nierkanker.

In een open-label, enkelvoudige groep studie onderzochten we de werkzaamheid en veiligheid van de HIF-2α remmer belzutifan (MK-6482, voorheen PT2977 genoemd), oraal toegediend in een dosis van 120 mg per dag, bij patiënten met niercelcarcinoom geassocieerd met VHL ziekte. De primaire eindpunt was o

Op 21 augustus 2021 kreeg belzutifan zijn eerste goedkeuring in de VS voor de behandeling van patiënten met VHL ziekte die therapie nodig hebben voor geassocieerde RCC, centrale zenuwstelsel (CZS) hemangioblastomen of pancreatische neuro-endocriene tumoren (pNET), die geen onmiddellijke chirurgie vereisen. Klinische studies

Belzutifan (Welireg™) is een orale kleine molecuul remmer van hypoxie-induceerbare factor (HIF)-2α die wordt ontwikkeld door Peloton Therapeutics voor de behandeling van solide tumoren, inclusief niercelcarcinoom (RCC) met heldercelhistologie (ccRCC) en von Hippel-Lindau (VHL) ziekte-geassocieerd RCC. In augustus

belzutifan (als monotherapie of combinatiebehandeling) in andere indicaties, inclusief ccRCC, pNET en feochromocytoom/paraganglioom, zijn ook gaande in verschillende landen. Dit artikel vat samen

manifestaties. De kleine-molecuul HIF 2 alfa remmer MK-6482 (belzutifan) heeft significante werkzaamheid aangetoond bij VHL ziekte gerelateerde niercelcarcinomen, hemangioblastomen en pancreatische neuro-endocriene tumoren, terwijl het een acceptabel veiligheidsprofiel vertoonde. GEBIEDEN BESPROKEN: Dit artikel bespreekt de ontwikkeling van de HIF-2 alfa remmer, MK-6482, en bespreekt voorlopige resultaten van lopende fase I/II studies bij niercelcarcinoom.

Klinische studies met belzutifan (als monotherapie of combinatiebehandeling) in andere indicaties, inclusief ccRCC, pNET en feochromocytoom/paraganglioom, zijn ook gaande in verschillende landen.

patiënten) en vermoeidheid (bij 66%). Zeven patiënten stopten de behandeling: vier patiënten stopten vrijwillig, één stopte vanwege een behandeling-gerelateerde bijwerking (graad 1 duizeligheid), één stopte vanwege ziekteprogressie zoals beoordeeld door de onderzoeker, en één patiënt overleed (aan acute toxische effecten van fentanyl). CONCLUSIES: Belzutifan werd geassocieerd met voornamelijk graad 1 en 2 bijwerkingen en toonde activiteit bij patiënten met niercelcarcinomen en niet-niercelcarcinoom

In augustus 2021 kreeg belzutifan zijn eerste goedkeuring in de VS voor de behandeling van patiënten met VHL ziekte die therapie nodig hebben voor geassocieerde RCC, centrale zenuwstelsel (CZS) hemangioblastomen of pancreatische neuro-endocriene tumoren (pNET), die geen onmiddellijke chirurgie vereisen.


Waar worden de PUX-eiwitten gevonden?

Answer: PUX-eiwitten associëren specifiek met het nucleoskelet onder het INM.

Deze PUX-eiwitten associëren specifiek met het nucleoskelet onder het INM en interageren fysiek met CDC48-eiwitten om de afbraak van INM-eiwitten in planten negatief te reguleren.

plantaardige UBX-bevattende (PUX) eiwitten

De activiteit en targeting van CDC48 worden gecontroleerd door adaptor-eiwitten, waarvan de plantaardige ubiquitine regulatorische X (UBX) domein-bevattende (PUX) eiwitten de grootste familie vormen. Opkomende kennis over de structuur en functie van PUX-eiwitten benadrukt dat deze eiwitten veelzijdige factoren zijn voor plant-homeostase en aanpassing die biotechnologische toepassingen kunnen inspireren.


Zijn Tregs CD4(+)CD25(+) regulerende T-cellen een positieve regulator van de immuunrespons?

Answer: CD4(+)CD25(+) regulerende T-cellen (Tregs) zijn negatieve regulatoren van het immuunsysteem die immuuntolerantie induceren en behouden.

De immunosuppressieve effecten van CD4+ CD25 hoge regulerende T-cellen (Tregs) verstoren antitumor immuunresponsen bij kankerpatiënten.

Verandering van regulerende T-cellen (Tregs) kan bijdragen aan ineffectieve onderdrukking van pro-inflammatoire cytokines bij type 1 diabetes. DOEL

Regulerende T-cellen (Tregs) onderdrukken overmatige immuunresponsen bij IRI

CD4(+)CD25(+) regulerende T-cellen (Tregs) zijn negatieve regulatoren van het immuunsysteem die immuuntolerantie induceren en behouden.

Vergelijkbaar met chronische patiënten, remde Treg van patiënten met PHI de proliferatie van gezuiverde tuberculine (PPD) en HIV p24 geactiveerde CD4CD25 T-cellen. CD4

tonen aan dat aTregs noodzakelijk zijn voor tolerantie, DBA/2 huid werd getransplanteerd op C57BL/6-RAG-1-deficiënte ontvangers die adoptief werden overgedragen met gezuiverde gesorteerde CD4CD25 T-cellen; de helft van de ontvangers onderging tolerantie-inductiebehandeling. HER

Het is goed vastgesteld dat CD4CD25 regulerende T-cellen (Tregs) inflammatoire immuunresponsen naar beneden reguleren en helpen immuunhomeostase te behouden.

In vitro uitgebreid menselijke CD4+CD25+ regulerende T-cellen zijn krachtige onderdrukkers van T-cel-gemedieerde xenogene reacties.

ACHTERGROND: Regulerende T-cellen (Tregs) zijn essentieel in de controle van tolerantie.

CD4(+)CD25(+) regulerende T-cellen (Tregs) zijn cruciaal voor perifere immuuntolerantie.

T-regulerende cellen (Tregs) spelen een rol in immunosuppressie en controle van auto-immuniteit, en zijn momenteel een belangrijk onderwerp in het onderzoek naar immuunrespons op tumorcellen.

CD4+CD25+ regulerende T-cellen verminderen lipopolysaccharide-geïnduceerde systemische inflammatoire reacties en bevorderen overleving bij muizen met Escherichia coli-infectie.

DOELSTELLINGEN: CD4CD25 regulerende T-cellen (Tregs) spelen een sleutelrol in de preventie van diverse inflammatoire en auto-immuunziekten door immuunresponsen te onderdrukken.

CD25(hoog) CD4+ regulerende T-cellen (Treg-cellen) zijn beschreven als sleutelfiguren in immuunregulatie, het voorkomen van infectie-geïnduceerde immuunpathologie en het beperken van nevenschade aan weefsels veroorzaakt door krachtige anti-parasitaire immuunrespons. In t

ic subset van T-cellen, momenteel erkend als FOXP3(+) CD25(+) CD4(+) regulerende T-cellen (Tregs), zijn cruciaal in het onderdrukken van auto-immuniteit en het behouden van immuunhomeostase door zelftolerantie in de periferie te bewerkstelligen zoals aangetoond in auto-immuunziekten en kanker. Een groeiend aantal

CD4+CD25+ regulerende T-cellen (Tregs) zijn essentiële negatieve regulatoren van immuunresponsen.

Opeenhopend bewijs toont aan dat van nature voorkomende CD4(+)CD25(+) regulerende T-cellen (Tregs) cruciaal zijn voor het behoud van immunologische tolerantie en belangrijk zijn gebleken in het reguleren van immuunresponsen bij vele ziekten. Curcu

4+CD25+ Foxp3+ regulerende T-cellen (Tregs) worden erkend als een van de belangrijkste regulatoren in immuuntolerantie en inflammatoire reacties. Si

lly voorkomende CD4(+)CD25(+) regulerende T-cellen (Tregs) spelen een sleutelrol in de preventie van diverse inflammatoire en auto-immuunziekten door immuunresponsen te onderdrukken. We testten t

CD4(+)CD25(+) regulerende T-cellen (Tregs) worden beschouwd als sleutelfiguren als onderdrukkers van immuun-gemedieerde reacties. De a

CD4+ CD25+ T-regulerende cellen (Tregs) worden geclassificeerd als een subset van T-cellen waarvan de rol is het onderdrukken en reguleren van immuunresponsen tegen zelf en niet-zelf.

CD4(+)CD25(+) regulerende T-cellen (Tregs) zijn krachtige modulatoren van immuunresponsen.

CD4+ T-cellen die van nature CD25-moleculen tot expressie brengen (natuurlijke T-regulerende cellen (Tregs)) spelen een rol in het behouden van zelftolerantie en in het reguleren van reacties op infectieuze agentia, transplantatie-antigenen en tumor-antigenen.

Van nature voorkomende CD4(+)CD25(+) regulerende T-cellen (Tregs) zijn essentieel voor de actieve onderdrukking van auto-immuniteit.

Onder deze vertegenwoordigen van nature voorkomende CD4(+)CD25(+) Treg-cellen (nTreg) een belangrijke lymfocytpopulatie die betrokken is bij de dominante controle van zelfreactieve T-responsen en het behouden van tolerantie in verschillende modellen van auto-immuniteit.

Van nature voorkomende CD4(+)CD25(+)FoxP3(+) regulerende T-cellen (CD25(+) Tregs) vormen een gespecialiseerde populatie T-cellen die essentieel is voor het behoud van perifere zelftolerantie.

Een van de subpopulaties van CD4+ T-cellen die CD25+ en de transcriptiefactor FOXP3 tot expressie brengen, bekend als regulatorische T-cellen (TReg), speelt een essentiële rol in het behouden van tolerantie en immuunhomeostase, het voorkomen van auto-immuunziekten, het minimaliseren van chronische inflammatoire ziekten door het inzetten van diverse immunoregulatoire mechanismen.

Regulerende T-cellen (Tregs) zijn CD4(+)CD25(helder)CD62L(hoog) cellen die actief immuunresponsen naar beneden reguleren.

CD4(+)CD25(+) regulerende T-cellen (Treg) spelen een centrale rol in het voorkomen van auto-immuniteit en in de controle van immuunresponsen door de functie van effector CD4(+) of CD8(+) T-cellen naar beneden te reguleren.

FoxP3(+)CD25(+)CD4(+) regulerende T-cellen (Tregs) onderdrukken diverse normale fysiologische en pathologische immuunresponsen via verschillende routes, zoals secretie van remmende cytokines, inductie van directe cytolyse en modulatie van de functie van antigeen presenterende cellen.

Regulerende CD4(+) CD25(+) T (Treg) cellen met het vermogen om gastheer immuunresponsen tegen zelf- of niet-zelf antigenen te onderdrukken spelen belangrijke rollen in processen van auto-immuniteit, transplantaatafstoting, infectieziekten en kanker.

ACHTERGROND: Bewijs dat CD4+CD25+ regulerende T (Treg) cellen een cruciale rol spelen in het behoud van perifere T-cel tolerantie voor allergenen is'}


Is Mediator aanwezig bij superversterkers?

Answer: Ja. Superversterkers zijn clusters van versterkers die dicht bezet zijn door de hoofdregelaar en mediator.

BRD4 en Mediator bleken samen duizenden versterkers te bezetten die geassocieerd zijn met actieve genen.

Hoofd transcriptiefactoren en mediator vestigen superversterkers bij sleutelgenen voor celidentiteit

Hoofd transcriptiefactoren Oct4, Sox2 en Nanog binden aan versterkerelementen en rekruteren Mediator om een groot deel van het genexpressieprogramma van pluripotente embryonale stamcellen (ESC's) te activeren.

Deze domeinen, die wij superversterkers noemen, bestaan uit clusters van versterkers die dicht bezet zijn door de hoofdregelaars en Mediator

BRD4 onderhoudt de transcriptie van kernstamcelgenen zoals OCT4 en PRDM14 door hun superversterkers (SE's), grote clusters van regelgevende elementen, te bezetten en Mediator en CDK9, de katalytische subeenheid van de positieve transcriptie elongatiefactor b (P-TEFb), naar hen te rekruteren om Pol-II-afhankelijke productieve elongatie mogelijk te maken.

De term 'superversterker' is gebruikt om groepen van vermeende versterkers in nauwe genomische nabijheid te beschrijven met ongewoon hoge niveaus van Mediatorbinding, gemeten door chromatin immunoprecipitatie en sequencing (ChIP-seq).

Remming van Mediator kinase activeert verder superversterker-geassocieerde genen in AML.

Bovendien markeert de binding van SIM2 een specifieke subcategorie van versterkers die bekend staan als superversterkers. Deze regio's worden gekenmerkt door typische DNA-modificaties en Mediator co-bezetting (MED1 en MED12).

Veel genen die de celidentiteit bepalen worden gereguleerd door clusters van Mediator-gebonden versterkerelementen die gezamenlijk superversterkers worden genoemd.

Verschillende studies hebben recent aangetoond dat superversterkers, die grote clusters van versterkers zijn die typisch worden gemarkeerd door een hoog niveau van acetylatie van histon H3 lysine 27 en mediatorbindingen, vaak geassocieerd zijn met genen die de celidentiteit controleren en definiëren tijdens normale ontwikkeling.

Superversterkers worden gekenmerkt door hoge niveaus van Mediatorbinding en zijn belangrijke bijdragers aan de expressie van hun geassocieerde genen.


Remt atemoya-sap het CYP1A2-enzym?

Answer: Ja, atemoya-sap remt het CYP1A2-enzym.

Atemoya-sap remde de CYP1A2-activiteit in menselijke levermicrosomen significant, maar niet de activiteiten van CYP2C9 en CYP3A.

Dit suggereert dat de inname van een overmatige hoeveelheid atemoya-sap nodig is om een verandering in de farmacokinetiek van phenacetine te veroorzaken wanneer rekening wordt gehouden met de IC50-waarden voor CYP1A2-remming door atemoya en fluvoxamine.


Wat wordt veroorzaakt door biallelische varianten in SPATA5L1?

Answer: Biallelische varianten in SPATA5L1 leiden tot verstandelijke beperking, spastisch-dystonische cerebrale parese, epilepsie en gehoorverlies.

Bi-allelische varianten in SPATA5L1 leiden tot verstandelijke beperking, spastisch-dystonische cerebrale parese, epilepsie en gehoorverlies.

We rapporteren 28 bi-allelische varianten in SPATA5L1 geassocieerd met sensorineuraal gehoorverlies bij 47 individuen uit 28 (26 niet-verwante) families. Daarnaast vertoonden 25/47 getroffen individuen (53%) microcefalie, ontwikkelingsachterstand/verstandelijke beperking, cerebrale parese en/of epilepsie.


Een combinatie van welke twee geneesmiddelen werd getest in de IMbrave150-studie?

Answer: De IMbrave150-studie testte een combinatie van atezolizumab en bevacizumab voor gevorderde hepatocellulair carcinoom.

Recentelijk is een succesvolle fase III-studie gerapporteerd voor de combinatie van atezolizumab en bevacizumab (de IMbrave150-studie) bij gevorderd hepatocellulair carcinoom.

Inderdaad, voorlopige resultaten van fase I-studies met lenvatinib plus pembrolizumab en atezolizumab plus bevacizumab waren gunstig, wat leidde tot fase III-onderzoeken in de eerstelijns setting, en voor atezolizumab plus bevacizumab zijn deze positieve bevindingen bevestigd door recente rapportage van fase III-gegevens uit IMbrave150.

De goedkeuring was gebaseerd op gegevens uit Studie IMbrave150, waarin patiënten willekeurig (2:1) werden toegewezen om ofwel atezolizumab plus bevacizumab (atezolizumab-bevacizumab) of sorafenib te ontvangen.

In studie IMbrave150 werd de combinatie van atezolizumab en bevacizumab succesvol gebruikt in vergelijking met sorafenib in de eerstelijnsbehandeling.

De IMbrave150-studie stelde atezolizumab-bevacizumab vast als een nieuwe eerstelijns standaardbehandeling voor patiënten met niet-reseceerbaar HCC.

Een recente fase III-studie (IMbrave150) toonde aan dat combinatie-immunotherapie met atezolizumab plus bevacizumab de algehele overleving verhoogt vergeleken met sorafenib-therapie; de Food and Drug Agency heeft deze combinatiebehandeling al goedgekeurd en wereldwijde goedkeuring wordt binnenkort verwacht.

Echter, in 2020 toonde de IMbrave150-studie aan dat combinatiebehandeling met atezolizumab (anti-programmed death-ligand 1 [PD-L1]) en bevacizumab (anti-vasculair endotheliaal groeifactor [VEGF]) superieur is aan sorafenib, een enkele anti-programmed death 1/PD-L1 antilichaamremmer die wordt gebruikt als monotherapie tegen kanker voor de behandeling van HCC.

De resultaten van een recente fase III (IMbrave150) studie geven de voorkeur aan de combinatie van atezolizumab en bevacizumab boven sorafenib als standaardzorg bij gevorderd niet-reseceerbaar HCC.

nt Fase III (IMbrave150) studie geeft de voorkeur aan de combinatie van atezolizumab en bevacizumab boven sorafenib als standaardzorg bij gevorderd niet-reseceerbaar HCC. Terwijl alleen lenvatinib

atiebehandeling met atezolizumab (gericht op PD-L1) en bevacizumab (gericht op VEGF) in de recente IMbrave150-studie effectief bleek met een acceptabel veiligheidsprofiel bij patiënten met niet-reseceerbaar HCC. Hierin,

Gezien de positieve werkzaamheids- en veiligheidsresultaten van de IMbrave150-studie met atezolizumab plus bevacizumab, is deze nieuwe combinatie de voorkeursstandaard geworden voor eerstelijnsbehandeling bij patiënten met niet-reseceerbaar hepatocellulair carcinoom (HCC).

De IMbrave150-studie toonde recentelijk aan dat bij patiënten met eerder niet-behandeld niet-reseceerbaar HCC, behandeling met atezolizumab plus bevacizumab leidde tot significant langere algehele overleving en progressievrije overleving vergeleken met sorafenib-monotherapie. Daarnaast

De IMbrave150 klinische studie was succesvol vanwege het directe antitumoreffect van bevacizumab, dat de onderdrukkende immuunmicro-omgeving veranderde in een responsieve immuunmicro-omgeving, naast de synergetische effecten in combinatie met atezolizumab. De analyse

I-studie (IMbrave150) toonde aan dat combinatie-immunotherapie met atezolizumab plus bevacizumab de algehele overleving verhoogt vergeleken met sorafenib-therapie; de Food and Drug Agency heeft deze combinatiebehandeling al goedgekeurd en wereldwijde goedkeuring wordt binnenkort verwacht. Deze review beschrijft

ACHTERGROND: IMbrave150 is een fase III-studie die atezolizumab + bevacizumab (ATEZO/BEV) versus sorafenib (SOR) beoordeelde bij patiënten met niet-reseceerbaar hepatocellulair carcinoom (HCC) en een significante verbetering in klinische

belangrijk. We wilden patiëntgerapporteerde uitkomsten (PRO's) evalueren met atezolizumab plus bevacizumab versus sorafenib bij patiënten met gevorderd hepatocellulair carcinoom in de IMbrave150-studie, die al significante voordelen in algehele overleving en progressievrije overleving met deze combinatiebehandeling heeft aangetoond. METHODEN: We voerden een open-label, gerandomiseerde fase 3-studie uit in 111 ziekenhuizen en kankercentra verspreid over 17

DOEL: Een klinische studie (IMbrave150) toonde de werkzaamheid en veiligheid aan van atezolizumab plus bevacizumab voor patiënten met niet-reseceerbaar hepatocellulair carcinoom (

De fase 3 IMbrave150 klinische studie was succesvol vanwege het directe antitumoreffect van bevacizumab, dat de onderdrukkende immuunmicro-omgeving veranderde in een responsieve immuunmicro-omgeving, naast de synergetische effecten in combinatie met atezolizumab.

CC). In deze studie evalueerden we deze therapeutische combinatie in een real-world setting, met focus op patiënten die niet voldeden aan de IMbrave150-geschiktheidscriteria. METHODEN: In deze multicenterstudie werden patiënten met niet-reseceerbaar HCC behandeld met atezolizumab plus bevacizumab tussen oktober 2020 en mei 2021

De werkzaamheid van de combinatie werd eerst beoordeeld in de fase Ib GO30140-studie, en de combinatie bleek vervolgens superieur aan de voorgaande standaardzorg, sorafenib, in de fase III IMbrave150-studie. Gebieden die worden behandeld: Dit artikel richt zich op het werkingsmechanisme van atezolizumab en bevacizumab, hun synergetische werking en de twee klinische studies die leidden tot goedkeuring.

Combinatiebehandeling met atezolizumab (gericht op PD-L1) en bevacizumab (gericht op VEGF) in de recente IMbrave150-studie bleek effectief met een acceptabel veiligheidsprofiel bij patiënten met niet-reseceerbaar HCC.


Is ALS een erfelijke ziekte?

Answer: Amyotrofische laterale sclerose (ALS) is een progressieve neurodegeneratieve aandoening van het motorische systeem. De etiologie is nog onbekend en de pathogenese blijft onduidelijk. ALS is familiair in 10% van de gevallen met een Mendeliaans overervingspatroon.

Amyotrofische laterale sclerose (ALS) is de meest voorkomende motorneuronziekte die op volwassen leeftijd begint. De ziekte wordt gekenmerkt door degeneratie van bovenste en onderste motorneuronen, wat meestal leidt tot overlijden binnen vijf jaar na het begin van de symptomen. Hoewel de meeste gevallen sporadisch zijn, kunnen 5%-10% van de gevallen geassocieerd worden met familiaire overerving, waaronder ALS type 6, dat geassocieerd is met mutaties in het Fused in Sarcoma (FUS) gen.

Amyotrofische laterale sclerose (ALS) is een progressieve neurodegeneratieve aandoening van het motorische systeem. De etiologie is nog onbekend en de pathogenese blijft onduidelijk. ALS is familiair in 10% van de gevallen met een Mendeliaans overervingspatroon.

Amyotrofische laterale sclerose (ALS) is een ernstige ziekte die leidt tot het afsterven van motorneuronen, maar een volledige genezing is nog niet ontwikkeld en gerelateerde genen zijn in meer dan 80% van de gevallen niet gedefinieerd.

Amyotrofische laterale sclerose (ALS) is een neurodegeneratieve ziekte. De meerderheid van de gevallen is sporadisch (sALS), terwijl de meest voorkomende erfelijke vorm te wijten is aan een C9orf72-mutatie (C9ALS).

Ten minste 30 genen zijn betrokken bij familiaire ALS (fALS) en sporadische ALS (sALS).


Wat is ARNIL?

Answer: Lang niet-coderend RNA (lncRNA) antisense niet-coderend RNA in het INK4-locus (ANRIL) is betrokken bij verschillende menselijke kankers.

Lang niet-coderend RNA (lncRNA) antisense niet-coderend RNA in het INK4-locus (ANRIL) is betrokken bij verschillende menselijke kankers.


Wat is de indicatie van CPX-351?

Answer: CPX-351 is goedgekeurd door de Amerikaanse FDA en de EMA voor de behandeling van volwassenen met nieuw gediagnosticeerde therapiegerelateerde acute myeloïde leukemie of acute myeloïde leukemie met myelodysplasie-gerelateerde veranderingen.

CPX-351 (Verenigde Staten: Vyxeos®; Europa: Vyxeos® Liposomal), een liposomale encapsulatie van twee geneesmiddelen, daunorubicine en cytarabine, in een synergetische molverhouding van 1:5, is goedgekeurd door de Amerikaanse FDA en de EMA voor de behandeling van volwassenen met nieuw gediagnosticeerde therapiegerelateerde acute myeloïde leukemie of acute myeloïde leukemie met myelodysplasie-gerelateerde veranderingen.


Lijst van tekenen bij patiënten met biallelische varianten in KARS1

Answer: KARS1-geassocieerde tekenen zijn autisme, hyperactief gedrag, pontiene hypoplasie en cerebellaire atrofie met overheersende betrokkenheid van de vermis.

Biallelische varianten in KARS1 worden geassocieerd met neuro-ontwikkelingsstoornissen en gehoorverlies, gereproduceerd door de knockout zebravis.

Pathogene varianten in Lysyl-tRNA synthetase 1 (KARS1) worden steeds vaker erkend als oorzaak van vroeg optredende complexe neurologische fenotypes. Om de tijdige diagnose van KARS1-gerelateerde aandoeningen te bevorderen, hebben we getracht het fenotype af te bakenen en een ziekte-model te genereren om de functie in vivo te begrijpen. METHODEN: Via internationale samenwerking identificeerden we 22 getroffen individuen uit 16 niet-verwante families met biallelische waarschijnlijk pathogene of pathogene varianten in KARS1. Sequencingmethoden varieerden van ziekte-specifieke panelen tot genoomsequencing. We genereerden verlies-van-functie-allelen in zebravissen. RESULTATEN: We identificeren tien nieuwe en vier bekende biallelische missense varianten in KARS1 die gepaard gaan met een matige tot ernstige ontwikkelingsachterstand, progressieve neurologische en neurosensorische afwijkingen, en variabele betrokkenheid van de witte stof. We beschrijven nieuwe KARS1-geassocieerde tekenen zoals autisme, hyperactief gedrag, pontiene hypoplasie en cerebellaire atrofie met overheersende betrokkenheid van de vermis. Verlies van kars1 leidt tot opregulatie van p53, weefsel-specifieke apoptose en downregulatie van neuro-ontwikkelingsgerelateerde genen, wat de belangrijkste weefsel-specifieke ziektefenotypes van patiënten nabootst.


Welke middelengebruik wordt geassocieerd met Brodifacoum-vergiftiging?

Answer: Brodifacoum-vergiftiging werd in verband gebracht met marihuanagebruik.

Brodifacoum-vergiftiging gekoppeld aan synthetisch marihuanagebruik in Wisconsin.

INLEIDING: Recente uitbraken van brodifacoum-geïnduceerde coagulopathie als gevolg van het gebruik van synthetische cannabinoïden vormen een groeiende zorg voor de volksgezondheid. Brodifacoum is een veelgebruikt en commercieel verkrijgbaar rodenticide met anticoagulerende eigenschappen. Naarmate nieuwe, niet-gereguleerde synthetische cannabinoïden op de markt komen, blijft het potentieel voor verdere uitbraken toenemen. CASUSPRESENTATIE: We rapporteren een geval van ernstige bloedingen secundair aan inademing van synthetische cannabinoïden besmet met brodifacoum.

CONCLUSIE: Hoewel bloedingen na blootstelling aan synthetische cannabinoïden eerder zijn gemeld, gebruiken wij dit geval om het bewustzijn te vergroten over de potentieel dodelijke blootstellingen aan brodifacoum door het gebruik van synthetische cannabinoïden in Wisconsin.

Gedissemineerde intravasculaire coagulopathie secundair aan onbedoelde brodifacoum-vergiftiging via synthetisch marihuana.

Recente bewijzen tonen een toenemende epidemie van onbedoelde brodifacoum-vergiftiging geassocieerd met het gebruik van synthetische cannabinoïden.

We presenteren een zeldzaam geval van ernstige coagulopathie en hartstilstand secundair aan het gebruik van synthetische cannabinoïden, gecompliceerd door brodifacoum-toxiciteit.

Recentelijk heeft synthetisch marihuana besmet met brodifacoum geleid tot meerdere sterfgevallen en morbiditeit in de VS door ernstige coagulopathie geassocieerd met het gebruik van deze drugsvorm (brodifacoum is een rodenticide en een krachtige vitamine K-antagonist/anticoagulans). Wij

Synthetisch marihuana besmet met brodifacoum: klinische en radiologische manifestaties van een volksgezondheidsuitbraak die levensbedreigende coagulopathie veroorzaakt.

INLEIDING: Recente uitbraken van brodifacoum-geïnduceerde coagulopathie als gevolg van het gebruik van synthetische cannabinoïden vormen een groeiende volksgezondheidszorg

CONCLUSIES: Toxiciteit door synthetisch marihuana vermengd met brodifacoum kan leiden tot potentieel dodelijke complicaties indien niet tijdig herkend en behandeld.

Brodifacoum-intoxicatie door het roken van marihuana.

Brodifacoum wordt in veel landen wereldwijd als rodenticide gebruikt, maar is gerapporteerd als oorzaak van ernstige coagulopathieën bij mensen, zowel opzettelijk als onvrijwillig, zelfs geconsumeerd als contaminant van kruidenmiddelen zoals cannabis.

We rapporteren het geval van een 17-jarige jongen met een significante voorgeschiedenis van drugs- en alcoholmisbruik, waaronder het roken van marihuana gemengd met brodifacoum.

Bijwerkingen. Er zijn sporadische meldingen geweest van gelijktijdig gebruik van illegale drugs met rodenticiden zoals warfarine en brodifacoum (BFC) in de afgelopen 20 jaar, maar recentelijk zijn honderden mensen gerapporteerd die vergiftigd zijn met een mengsel van synthetische cannabinoïden.

binoïde gebruik. Voorlopige tests van serum- en drugmonsters van patiënten toonden aan dat brodifacoum, een anticoagulans, waarschijnlijk de verontreiniging was. METHODEN: We hebben door artsen gerapporteerde gegevens van patiënten die tussen 28 maart en 21 april 2018 werden opgenomen in het Saint Francis Medical Center in Peoria, Illinois, herzien en namen volwassen patiënten op in een casusserie die voldeden aan de criteria voor de diagnose synthetische cannabinoïde-gebruik.


Wat is Alphafold?

Answer: AlphaFold is een nieuwe machine learning-benadering die fysieke en biologische kennis over eiwitstructuur integreert, gebruikmakend van multi-sequentie-uitlijningen, in het ontwerp van het deep learning-algoritme.

Zeer nauwkeurige voorspelling van eiwitstructuren met AlphaFold.

AlphaFold is een nieuwe machine learning-benadering die fysieke en biologische kennis over eiwitstructuur integreert, gebruikmakend van multi-sequentie-uitlijningen, in het ontwerp van het deep learning-algoritme.

Met behulp van nieuwe deep learning voorspelde AF2 de structuren van veel moeilijke eiwitdoelen op of nabij experimentele resolutie.

Met de op neurale netwerken gebaseerde methode AlphaFold2 zijn 3D-structuren van bijna het gehele menselijke proteoom voorspeld en beschikbaar gesteld (https://www.alphafold.ebi.ac.uk).


Noem ziekten die repeat expansion disorders (RED's) zijn.

Answer: De expansie van korte tandemherhalingen ligt ten grondslag aan de pathogenese van meerdere neurologische aandoeningen, waaronder de ziekte van Huntington, amyotrofische laterale sclerose en frontotemporale dementie, fragile X-geassocieerd tremor/ataxie syndroom en myotonische dystrofieën, bekend als repeat expansion disorders (RED's).

Een toegenomen polyglutamineketenlengte leidt tot een ernstiger ziekte, wat correleert met de genetische anticipatie die wordt gezien bij repeat expansion disorders.

Uitgebreide CAG-herhalingssequenties zijn geïdentificeerd in het coderende gebied van genen die gemuteerd zijn bij verschillende neurodegeneratieve aandoeningen, waaronder spinocerebellaire ataxie type 1 en Machado-Joseph ziekte.

Onder deze bevindt zich Machado-Joseph ziekte, een van de meest voorkomende spinocerebellaire ataxieën (MJD/SCA3), veroorzaakt door een CAG-herhalingsuitbreiding op chromosoom 14.

Afwezigheid van niet-geïdentificeerde CAG-herhalingsuitbreiding bij patiënten met een Huntington-achtige fenotype.

Fragiele X-gerelateerde aandoeningen (FXD's), ook bekend als FMR1-aandoeningen, zijn voorbeelden van repeat expansion diseases (RED's), klinische aandoeningen die ontstaan door een toename van het aantal herhalingen in een ziekte-specifieke microsatelliet. In het geval van FXD's, de

De Fragiele X-gerelateerde aandoeningen (FXD's) zijn Repeat Expansion Diseases (RED's) die het gevolg zijn van expansie van een CGG-herhalingsreeks gelegen aan het 5'-uiteinde van het FMR1-gen. Terwijl expansie het

Fragiele X-geassocieerde aandoeningen zijn Repeat Expansion Diseases die het gevolg zijn van expansie van een CGG/CCG-herhaling in het FMR1-gen.

De Fragiele X-gerelateerde aandoeningen (FXD's) behoren tot de Repeat Expansion Diseases, een groep menselijke genetische aandoeningen die het gevolg zijn van expansie van een specifieke tandemherhaling.

Repeat expansion diseases omvatten zowel oorzaken van myotonische dystrofie (DM1 en DM2), de meest voorkomende genetische oorzaak van amyotrofische laterale sclerose/frontotemporale dementie (C9ORF72), de ziekte van Huntington, en acht andere polyglutamine-aandoeningen, waaronder de meest voorkomende vormen van dominant overervende ataxie, de meest voorkomende recessieve ataxie (Friedreich ataxie), en de meest voorkomende erfelijke verstandelijke beperking (fragiele X-syndroom).

Repeat expansion-geassocieerde ziekten, fragile X-geassocieerd tremor/ataxie syndroom (FXTAS), worden veroorzaakt door een CGG-herhalingsuitbreiding in het 5'UTR-gebied van het fragile X mental retardation 1 (FMR1) gen. Bovendien

Expansie van een CGG-herhalingsreeks in het 5' niet-coderende gebied van het FMR1-gen veroorzaakt de fragile X-gerelateerde aandoeningen (FXD's; ook wel FMR1-aandoeningen genoemd).

De fragile X-gerelateerde aandoeningen (FXD's) behoren tot de groep ziekten die bekend staan als repeat expansion diseases.

Expansie van een tandemherhalingsreeks is verantwoordelijk voor de Repeat Expansion diseases, een groep van meer dan 20 menselijke genetische aandoeningen waaronder Fragiele X (FX) syndroom dat het gevolg is van repeat expansie in het FMR1-gen.

CAG-herhalingsuitbreidingen zijn geïdentificeerd als de ziekteveroorzakende dynamische mutaties in de coderende gebieden van genen bij verschillende dominant overervende neurodegeneratieve aandoeningen, waaronder spinobulbaire musculaire atrofie, de ziekte van Huntington, dentatorubrale-pallidoluysische atrofie, spinocerebellaire ataxie type 1, 2 en 6 en Machado-Joseph ziekte.

De Fragiele X-gerelateerde aandoeningen (FXD's) zijn Repeat Expansion Diseases, genetische aandoeningen die het gevolg zijn van de expansie van een ziekte-specifieke microsatelliet.

Fragiele X mental retardatie syndroom, FRAXE mentale retardatie, progressieve myoclonus epilepsie type I, en Friedreich ataxie behoren tot een grotere groep genetische aandoeningen die bekend staan als Repeat Expansion Diseases.


Wat is bb21217?

Answer: BB21217 is een chimerische antigeenreceptor (CAR)-gemodificeerde T-celtherapie die wordt gebruikt om het B-celmaturatie-antigeen (BCMA) te targeten bij de behandeling van multipel myeloom.

Hier bespreken we drie veelgebruikte behandelingsmodaliteiten die BCMA targeten bij de behandeling van MM: bispecifieke antilichaamconstructen, antilichaam-geneesmiddelconjugaten en chimerische antigeenreceptor (CAR)-gemodificeerde T-celtherapie. We geven een overzicht van voorlopige klinische gegevens uit onderzoeken met deze therapieën, waaronder de BiTE® (bispecifieke T-cel engager) immuno-oncologie therapie AMG 420, het antilichaam-geneesmiddelconjugaat GSK2857916, en verschillende CAR T-cel therapeutische middelen zoals bb2121, NIH CAR-BCMA, en LCAR-B38M.


Beschrijf het syndroom dat wordt veroorzaakt door biallelle varianten in HPDL

Answer: Biallelle HPDL-varianten veroorzaken een syndroom dat varieert van jeugdige aanvang van pure erfelijke spastische paraparese tot zuigelingenleeftijd aanvang van spastische tetraplegie geassocieerd met globale ontwikkelingsachterstanden.

Biallelle varianten in HPDL veroorzaken pure en gecompliceerde erfelijke spastische paraparese.

Onze bevindingen suggereren dat biallelle HPDL-varianten een syndroom veroorzaken dat varieert van jeugdige aanvang van pure erfelijke spastische paraparese tot zuigelingenleeftijd aanvang van spastische tetraplegie geassocieerd met globale ontwikkelingsachterstanden.


Welk receptor wordt door Spesolimab gericht?

Answer: Spesolimab is een nieuw antilichaam tegen de interleukine-36 receptor.

Een eerdere fase I proof-of-concept studie toonde snelle verbeteringen in huid en pustelvrijheid na een enkele intraveneuze dosis spesolimab, een nieuw antilichaam tegen de interleukine-36 receptor, bij patiënten met een acute GPP-opvlamming.

De doelstellingen van deze studie waren het evalueren van de veiligheid en werkzaamheid van spesolimab, een nieuw antilichaam tegen de interleukine-36 receptor, bij patiënten met PPP.

Behandeling gericht op neutrofielrekrutering en activatie door IL-36 te blokkeren met spesolimab past goed binnen het pathogenetisch concept van HS en de resultaten van klinische fase II onderzoeken worden verwacht.

Twee IL-36R blokkerende antilichamen, imsidolimab en spesolimab, ondergaan momenteel fase II en III klinische onderzoeken met veelbelovende resultaten.

Recentelijk zijn specifieke remmers van het IL-36 pad geëvalueerd bij GPP en PPP, waaronder spesolimab, een IL-36 receptor remmer die veelbelovende resultaten heeft getoond bij GPP.

Spesolimab, een anti-interleukine-36 receptor antilichaam, bij patiënten met palmoplantaire pustulose: resultaten van een fase IIa, multicenter, dubbelblinde, gerandomiseerde, placebogecontroleerde pilotstudie.

Daarom is blokkade van het IL-36 pad een nieuw behandeldoel geworden bij PPP, en drie studies evalueren momenteel het gebruik van monoklonale antilichamen die de IL-36 receptor blokkeren bij PPP: ANB019 en spesolimab (BI 655130).

h PPP. De doelstellingen van deze studie waren het evalueren van de veiligheid en werkzaamheid van spesolimab, een nieuw antilichaam tegen de interleukine-36 receptor, bij patiënten met

6 pad zijn geëvalueerd bij GPP en PPP, waaronder spesolimab, een IL-36 receptor remmer die veelbelovende resultaten heeft getoond bij GPP. De opkomende geneesmiddelen voor pustuleuze psoriasis

ares. Een eerdere fase I proof-of-concept studie toonde snelle verbeteringen in huid en pustelvrijheid na een enkele intraveneuze dosis spesolimab, een nieuw antilichaam tegen de interleukine-36 receptor, bij patiënten met een acute GPP opvlamming

IL-36 pad is een nieuw behandeldoel geworden bij PPP, en drie studies evalueren momenteel het gebruik van monoklonale antilichamen die de IL-36 receptor blokkeren bij PPP: ANB019 en spesolimab (BI 655130). In deze review verkennen we

gericht op neutrofielrekrutering en activatie door IL-36 te blokkeren met spesolimab past goed binnen het pathogenetisch concept van HS en de resultaten van klinische fase II onderzoeken worden verwacht. In tegenstelling tot

asis (GPP). In een proof-of-concept klinische studie resulteerde behandeling met spesolimab, een anti-IL-36 receptor antilichaam, in snelle huid- en pustelvrijheid bij patiënten met GPP-opvlammingen.DOEL: We wilden de moleculaire profielen vergelijken van laesionele en niet-laesionele huid van patiënten met GPP of palmoplantaire pustulose (PPP) met huid van gezonde vrijwilligers, en de moleculaire veranderingen onderzoeken na behandeling met spesolimab in de huid en het bloed van patiënten met GPP-opvlammingen.METHODEN: Pre- en post-behandelingshuid- en bloedmonsters werden verzameld van patiënten met GPP die deelnamen aan een si


Is NfL (neurofilament light chain) een biomarker voor neurodegeneratie?

Answer: Ja, Neurofilament light chain (NfL) is recentelijk voorgesteld als een veelbelovende biomarker bij frontotemporale dementie (FTD).

Neurofilament light chain (NfL) is recentelijk voorgesteld als een veelbelovende biomarker bij frontotemporale dementie (FTD).

Neurofilament light chain (NfL) is een nieuwe, niet-ziektespecifieke, veel bestudeerde biomarker die wijst op axonale schade en degeneratie

de neurodegeneratie biomarker neurofilament light chain (NfL)

bNfL kan worden gebruikt als een potentiële biomarker om het begin, de ernst en de progressie van genetische ataxie te voorspellen.

Neurofilament light chain-eiwit (NfL) is een veelbelovende biomarker voor neurodegeneratie.


Is epistaxis geassocieerd met het plaatsen van een tandheelkundige implantaat?

Answer: Epistaxis is een veelvoorkomende complicatie die geassocieerd wordt met het plaatsen van een tandheelkundige implantaat.

De algehele overlevingskans van de implantaten in de sinusholte was 95,6%, zonder statistische verschillen afhankelijk van het penetratieniveau. De klinische en radiologische complicaties waren respectievelijk 3,4% en 14,8%. De meest voorkomende klinische complicatie was de epistaxis,

het plaatsen van het implantaat en het uitsteken van het implantaat tot 3 mm voorbij de sinusbodem verandert de stabiliteit en het resultaat van tandheelkundige implantaten niet, één jaar na restauratie. Dit kan geassocieerd zijn met kleine complicaties variërend van epistaxis tot sinusitis, die behandelbaar zijn.


Wat is het effect van grapefruitsap op CYP3A4?

Answer: Grapefruitsap remt de activiteit van CYP3A4.

De remming van CYP3A door grapefruitsap werd aanzienlijk verminderd door verwerking, met name met γCD.

De inkapseling van BG en DHBG door γCD en de daaruit voortvloeiende vermindering van de remming van CYP3A-activiteit door grapefruitsap kan toepasbaar zijn bij sapverwerking om interacties tussen geneesmiddelen en grapefruitsap te voorkomen.


Wat is het belangrijkste klinische kenmerk dat wordt waargenomen bij FDXR-geassocieerde ziekte?

Answer: FDXR-geassocieerde ziekte is een fenotypisch heterogene aandoening waarbij retinale dystrofie een belangrijk klinisch kenmerk is dat in deze groep wordt waargenomen.

FDXR-geassocieerde ziekte is een fenotypisch heterogene aandoening waarbij retinale dystrofie een belangrijk klinisch kenmerk is dat in deze groep wordt waargenomen. Daarnaast veronderstellen we dat een aantal factoren waarschijnlijk de pathogenese van optische atrofie, retinale degeneratie en mogelijk de bijbehorende systemische manifestaties aandrijven.


Is Daprodustat effectief voor bloedarmoede?

Answer: Ja. Daprodustat is een hypoxie-induceerbare factor-prolyl hydroxylase remmer voor de behandeling van bloedarmoede bij chronische nierziekte.

CONCLUSIES: Orale daprodustat was niet inferieur aan CERA in het bereiken en behouden van doel-hemoglobineniveaus bij Japanse ND-patiënten.

ACHTERGROND: De Anemie Studies bij chronische nierziekte (CKD): Erytropoëse via een nieuwe prolyl hydroxylase remmer (PHI) Daprodustat-Dialyse (ASCEND-D) trial zal de hypothese testen dat daprodustat niet inferieur is aan de comparator epoëtine alfa of darbepoëtine alfa voor twee co-primaire eindpunten: hemoglobine effectiviteit en cardiovasculaire veiligheid.

Daprodustat is een van de oraal toegediende kleine molecuul HIF-PH remmers, die leidt tot een toename van de erytropoëtineproductie, welke gereguleerd wordt door HIF. Ook wordt verwacht dat daprodustat het ijzermetabolisme verbetert. Recentelijk toonden verschillende klinische onderzoeken de werkzaamheid en veiligheid aan bij zowel hemodialyse- als niet-hemodialyse-afhankelijke CKD-patiënten.

Eenmaal daags orale behandeling met daprodustat werd over het algemeen goed verdragen en het gemiddelde hemoglobine werd bereikt en binnen het doelbereik gehouden bij Japanse peritoneale dialyse deelnemers.

Daprodustat is een hypoxie-induceerbare factor-prolyl hydroxylase remmer voor de behandeling van bloedarmoede bij chronische nierziekte.

Daprodustat, een orale hypoxie-induceerbare factor prolyl hydroxylase remmer, wordt onderzocht voor de behandeling van bloedarmoede bij chronische nierziekte.

Daprodustat voor de behandeling van bloedarmoede bij patiënten die geen dialyse ondergaan.

CONCLUSIES: Bij patiënten met CKD en bloedarmoede die geen dialyse ondergingen, was daprodustat niet inferieur aan darbepoëtine alfa met betrekking tot de verandering in het hemoglobineniveau vanaf de uitgangswaarde en met betrekking tot cardiovasculaire uitkomsten.

Daprodustat voor de behandeling van bloedarmoede bij patiënten die dialyse ondergaan.

CONCLUSIES: Bij patiënten met CKD die dialyse ondergingen, was daprodustat niet inferieur aan ESA's wat betreft de verandering in het hemoglobineniveau vanaf de uitgangswaarde en cardiovasculaire uitkomsten.

Daprodustat (GSK1278863) is een hypoxie-induceerbare factor (HIF)-prolyl hydroxylase (PHD) remmer in ontwikkeling voor de behandeling van bloedarmoede bij chronische nierziekte.

ACHTERGROND: Daprodustat (GSK1278863) is een orale hypoxie-induceerbare factor prolyl hydroxylase remmer die wordt ontwikkeld voor de behandeling van bloedarmoede geassocieerd met chronische nierziekte (CKD).

Daprodustat is een orale hypoxie-induceerbare factor prolyl hydroxylase remmer ontwikkeld voor de behandeling van bloedarmoede bij chronische nierziekte.

Daprodustat is in ontwikkeling als een opkomende nieuwe klasse van middelen voor de behandeling van bloedarmoede geassocieerd met chronische nierziekte (CKD).

Conclusie: Daprodustat was effectief en goed verdragen voor bloedarmoede bij zowel NDD- als DD-patiënten op korte termijn op basis van huidige RCT's.

En daprodustat kan een effectief alternatief worden voor de behandeling van bloedarmoede bij CKD.


Waar is het eiwit perforine gelokaliseerd?

Answer: Perforine worden opgeslagen in de leukocyten in secretiegranules.

een familie van porievormende eiwitten (PFP's), bekend als perforine-achtige eiwitten (PLP's)

cytotoxische granules (granzyme B, granulysine en perforine)

Granzyme B en perforine worden opgeslagen in de leukocyten in secretiegranules.

T-cellen produceren effector moleculen die ofwel direct cytotoxisch zijn, zoals granzymes, perforine


Is REGN5458 een enkelvoudig gerichte antilichaam?

Answer: Nee, REGN5458 is een bispecifiek antilichaam.

CD3-bindende bispecifieke antilichamen (bsAbs) en chimere antigeenreceptor (CAR) T-cellen zijn krachtige therapeutische benaderingen om de T-cellen van patiënten te herleiden tot het herkennen en doden van tumoren. Hier beschrijven we een volledig humaan bsAb (REGN5458) dat bindt aan B-celmaturatie-antigeen (BCMA) en CD3, en vergelijken we de antitumoractiviteiten met die van anti-BCMA CAR T-cellen om verschillen in werkzaamheid en werkingsmechanisme te identificeren.


Met welke ziekte wordt X-gebonden recessieve TLR7-deficiëntie geassocieerd?

Answer: X-gebonden recessieve TLR7-deficiëntie is een hoog penetrante genetische oorzaak van kritieke COVID-19 longontsteking, bij ongeveer 1,8% van de mannelijke patiënten onder de 60 jaar.

X-gebonden recessieve TLR7-deficiëntie bij ~1% van de mannen onder de 60 jaar met levensbedreigende COVID-19.

Over het geheel genomen is X-gebonden recessieve TLR7-deficiëntie een hoog penetrante genetische oorzaak van kritieke COVID-19 longontsteking, bij ongeveer 1,8% van de mannelijke patiënten onder de 60 jaar. Menselijke TLR7 en pDC's zijn essentieel voor beschermende type I IFN-immuniteit tegen SARS-CoV-2 in de luchtwegen.


Is Benralizumab effectief voor Chronische Spontane Urticaria?

Answer: Ja, het anti-IL-5 antilichaam benralizumab is gerapporteerd om de symptomen van Chronische Spontane Urticaria te verminderen.

Ten slotte zijn behandelingen gericht op het verminderen van eosinofiele accumulatie en activatie, zoals de anti-IL-5 antilichamen mepolizumab, reslizumab en benralizumab, gerapporteerd om CSU-symptomen te verminderen.

Off-label gebruik van dupilumab, reslizumab, mepolizumab en benralizumab kan effectief zijn bij CU. Ligel

Behandelingen gericht op het verminderen van eosinofiele accumulatie en activatie, zoals de anti-IL-5 antilichamen mepolizumab, reslizumab en benralizumab, zijn gerapporteerd om CSU-symptomen te verminderen. Duidelijk is een nieuwe pi

formatie over de effecten van het off-label gebruik, bij CSU, van biologics die zijn goedgekeurd voor de behandeling van andere ziekten, waaronder dupilumab, benralizumab, mepolizumab, reslizumab en secukinumab. Ten slotte bespreken we

, B-cellen, T-cellen en eosinofielen. De behandelingen die in klinische proeven zijn voor CSU zijn anti-IgE behandelingen zoals ligelizumab, moleculen die intracellulaire signaalroutes targeten zoals spleen tyrosine kinase remmers, oppervlakte-inhiberende moleculen zoals siglec-8, anti-IL-1s zoals canakinumab, Bruton kinase (BTK) remmers zoals GDC-0853 en anti-IL-5s zoals benralizumab en mepolizumab. SAMENVATTING: De lopende klinische proeven met nieuwe behandeldoelen bieden nieuwe hoop, niet alleen voor een betere zorg voor de ziekte maar ook voor een beter begrip


Interageren de eiwitten Talin en Amot?

Answer: Ja, Amot bindt Talin

we tonen aan dat Amot Talin bindt en essentieel is voor het overbrengen van krachten tussen fibronectine en het cytoskelet


Reguleren RNA-bindende eiwitten die binden aan adenine-uridine (AU)-rijke elementen (ARE's) in de 5' niet-vertalende regio (UTR) van mRNA's (AU-RBPs) de DNA-schade respons?

Answer: RNA-bindende eiwitten (RBPs) die binden aan adenine-uridine (AU)-rijke elementen (ARE's) in de 3' niet-vertalende regio (UTR) van mRNA's (AU-RBPs) spelen een sleutelrol bij het reguleren van de DNA-schade respons (DDR) en het behouden van de genoomintegriteit.

We onderzochten 2 mRNA-bindende eiwitten - HuR en TIAR die specificiteit tonen voor AU-rijke elementen (ARE) in de 3'UTR van mRNA.

Bio-informatica analyse van de menselijke SOD1 mRNA 3' niet-vertalende regio (3'UTR) toonde de aanwezigheid aan van HuD-bindende adenine-uridine (AU)-rijke instabiliteit veroorzakende elementen (ARE's).

We vonden dat AU-rijke element RNA-bindend eiwit 1 (AUF1) direct bindt aan de Cry1 3'UTR en de translatie van Cry1 mRNA reguleert.

Adenylaat/uridylaat-rijke elementen (ARE's) zijn de meest voorkomende cis-regulerende elementen in de 3'-niet-vertalende regio (UTR) van mRNA's, waar ze de afbraak van mRNA fijnregelen.

HuR bindt aan AU-rijke elementen aanwezig in de 3' niet-vertalende regio van het Classical swine fever virus.

Eerdere rapporten geven aan dat verschillende RNA-sequenties in de BDNF 3'UTR's de BDNF-productie in de hersenen verschillend reguleren om veranderingen in neuronale activiteit op te vangen, vermoedelijk via differentiële interacties met ongedefinieerde trans-werkende factoren die de stabiliteit en translatie van deze BDNF mRNA-isoformen reguleren.

De 5' niet-vertalende regio (UTR) van CSFV bevat de IRES, een sterk gestructureerd element dat het translatieapparaat aantrekt.

Hoewel AU-rijke elementen (ARE's) in de 3'UTR van interleukine-6 (IL-6) mRNA de mRNA-afbraak bepalen, is de rol van TTP in de post-transcriptionele regulatie van IL-6 genexpressie onduidelijk.

We kloonden het volledige cDNA van konijn RGS4, dat een lange 3'-niet-vertalende regio (UTR) bevat met meerdere AU-rijke elementen (ARE's).

Luciferase reporter assays tonen aan dat HuR specifiek de expressie van FOXO1 reguleert via AU-rijke elementen (ARE's) binnen de FOXO1 3' UTR.

Daarnaast toonden we aan dat RNPC1 kan binden aan PR mRNA via AU-rijke elementen (ARE's) binnen de PR 3'-niet-vertalende regio (3'-UTR) en vervolgens de stabiliteit van PR mRNA verhoogt.

Hier vinden we dat CXCR4 AU-rijke elementen (ARE's) bevat in de 3'-niet-vertalende regio (3'-UTR) die binden en reageren op de RNA-bindende eiwitten tristetraprolin (TTP/ZFP36) en HuR (ELAVL1).

Deze eiwitten binden aan adenine-uridine-rijke elementen (ARE) in de 3' niet-vertalende regio van doel-messenger RNA en stimuleren de afbraak van het doelwit.

mRNA's. RNA-bindende eiwitten kunnen de stabiliteit van mRNA controleren door te binden aan AU- en U-rijke elementen die zich bevinden in de 3'-niet-vertalende regio's (3'-UTR's) van doelwit

RNA-bindende eiwitten (RBPs) zijn aangetoond dat ze mRNA's herkennen en binden die ARE's bevatten, die gewoonlijk aanwezig zijn in de 3'UTR van mRNA's. RBPs

aan ARE's in de 3'UTR reguleren de stabiliteit van TSP-1 mRNA en het RNA-bindend eiwit AUF1 neemt deel aan deze regulatie. Deze studies suggereren dat

een lid van de Elav-familie van RNA-bindende eiwitten, is betrokken bij dit pad via zijn binding aan adenine- en uridine (AU)-rijke stabiliteitselementen (ARE) gelegen in de 3' niet-vertalende regio's (3'-UTR's) van het mRNA. Terwijl drie

Hu-eiwitten zijn RNA-bindende eiwitten die betrokken zijn bij de controle van stabilisatie, nucleaire export en/of translatie van specifieke mRNA's met AU-rijke elementen (ARE's) in de 3'-niet-vertalende regio. De

Post-transcriptionele mRNA-regulatie door RNA-bindende eiwitten (RBPs) geassocieerd met AU-rijke elementen (ARE's) aanwezig in de 3' niet-vertalende regio (3'UTR) van specifieke mRNA's moduleert transcriptstabiliteit en translatie in eukaryote cellen.

In de 3'-niet-vertalende regio regelen de destabiliserende adenine-uridine (AU)-rijke elementen (ARE's) de expressie van verschillende transcripties via interacties met ARE-bindende eiwitten (AUBP's) en RNA-afbraakmechanismen.

Het AU/U-rijke element-bindend eiwit HuR is aangetoond dat het bindt aan p53 mRNA 3'UTR en de translatie versterkt als reactie op DNA-beschadigende UVC-straling.

De AUF1 (hnRNPD) en HuR (ELAV-achtig) eiwitten, potentiële trans-werkende factoren voor gereguleerde mRNA-afbraak, binden in vitro aan A+U-rijke elementen (ARE's) gevonden in de 3' niet-vertalende regio (3' UTR) van veel labiele transcripties.

NCL bindt aan het AU-rijke element (ARE) in de 3'UTR van doel-mRNA's, bemiddelt miRNA-functies in de nabijgelegen doelsequenties en reguleert mRNA-deadenylering.

Ten tweede is gerapporteerd dat de afbraak van sommige mRNA's gerelateerd aan immuunresponsen wordt gereguleerd door binding van RNA-bindende eiwitten aan adenylate uridylate-rijke elementen (AU-rijke elementen, ARE's) gelegen in de 3'-niet-vertalende regio (3'-UTR).

Hier bespreken we de wisselwerking tussen zes bekende RBPs (TTP, AUF-1, KSRP, HuR, TIA-1 en TIAR) die AU-rijke elementen (ARE's) herkennen in de 3' niet-vertalende regio's van mRNA's, namelijk ARE-RBPs.

Hu-eiwitten zijn aangetoond dat ze binden aan AU-rijke elementen (ARE's) in de 3'-niet-vertalende regio van onstabiele mRNA's.


Is CPX-351 goedgekeurd door de FDA en de EMA?

Answer: Ja, CPX-351 is goedgekeurd door de Amerikaanse FDA en de EMA.

CPX-351 (Verenigde Staten: Vyxeos®; Europa: Vyxeos® Liposomal), een liposomale encapsulatie van twee geneesmiddelen, daunorubicine en cytarabine, in een synergetische molverhouding van 1:5, is goedgekeurd door de Amerikaanse FDA en de EMA voor de behandeling van volwassenen met nieuw gediagnosticeerde therapiegerelateerde acute myeloïde leukemie of acute myeloïde leukemie met myelodysplastische veranderingen.


Wat is de rol van KAT7 in AML?

Answer: KAT7 is een genetieke kwetsbaarheid van acute myeloïde leukemieën die worden aangedreven door MLL-herschikkingen en meer specifiek door de MLL-X genfusies.

KAT7 is een genetische kwetsbaarheid van acute myeloïde leukemieën die worden aangedreven door MLL-herschikkingen.

Hier onderzoeken we de essentiële rol van lysine-acetyltransferase KAT7 in AML's die worden aangedreven door de MLL-X genfusies. We ontdekten dat het verlies van KAT7 leidt tot een snelle en volledige verdwijning van zowel H3K14ac als H4K12ac merkers, in combinatie met verminderde proliferatie, verhoogde apoptose en differentiatie van AML-cellen. De acetyltransferase-activiteit van KAT7 is essentieel voor de proliferatie van deze cellen.


Welke geneesmiddelen zijn opgenomen in het CAPIRI-regime?

Answer: Het CAPIRI-regime omvat capecitabine plus irinotecan.

AXEPT, een Aziatische fase III-studie, toonde aan dat gemodificeerd CAPIRI+BEV [capecitabine (CAP: 1600 mg/m2), irinotecan (IRI: 200 mg/m2) en BEV (7,5 mg/m2)] niet inferieur was aan FOLFIRI+BEV als tweedelijnsbehandeling voor mCRC-patiënten en geassocieerd was met een lagere incidentie van hematologische toxiciteiten.

Doelstelling: De werkzaamheid van capecitabine plus irinotecan (CAPIRI) vergelijken met irinotecan (IRI) alleen bij patiënten met gevorderde galblaaskanker (GBC) die ziekteprogressie vertonen na een eerstelijnsbehandeling op basis van gemcitabine.

ACHTERGROND: Driewekelijks capecitabine plus irinotecan (CAPIRI) was geen vervanging voor fluorouracil, leucovorin en irinotecan (FOLFIRI) bij de behandeling van gemetastaseerde colorectale kanker (mCRC) vanwege het potentieel voor grotere toxiciteit.

DOEL: Het doel van deze gerandomiseerde, multicentrische, niet-vergelijkende fase II-studie was het onderzoeken van de werkzaamheid en veiligheid van twee potentiële eerstelijnsbehandelingen, capecitabine en oxaliplatin (CapOX) plus bevacizumab (BEV) en capecitabine en irinotecan (CapIRI) plus bevacizumab, bij Japanse patiënten met gemetastaseerde colorectale kanker (mCRC).

Een grote serie monsters (n=818) uit twee fase III klinische onderzoeken werd gebruikt om deze kandidaatgenen te evalueren door de methylatiestatus te correleren met progressievrije overleving na behandeling met eerstelijns enkelvoudige fluorouracil (Capecitabine of 5-fluorouracil) of combinatiechemotherapie (Capecitabine of 5-fluorouracil plus irinotecan (CAPIRI/FOLFIRI)).

Van deze patiënten kregen 90 capecitabine-monotherapie als eerstelijnsbehandeling en 93 kregen capecitabine plus irinotecan (CAPIRI) therapie als onderdeel van de CAIRO fase III klinische studie.

Een niet-gerandomiseerde fase 1 dosis-escaleerstudie van ABT-751 in combinatie met CAPIRI (capecitabine en irinotecan) en bevacizumab werd uitgevoerd om de maximaal verdragen dosis, dosisbeperkende toxiciteit (DLT) en farmacokinetiek te bepalen bij patiënten met gevorderde colorectale kanker.

Fase 1-studie van ABT-751 in combinatie met CAPIRI (capecitabine en irinotecan) en bevacizumab bij patiënten met gevorderde colorectale kanker.

De relatieve werkzaamheid en veiligheid van eerstelijnsbehandelingsregimes voor gemetastaseerde colorectale kanker (mCRC), capecitabine met irinotecan (CAPIRI) en 5-fluorouracil/leucovorin plus irinotecan (FOLFIRI), zijn niet goed gedefinieerd.

Patiënten kregen een standaard capecitabine plus irinotecan (CAPIRI) of CAPIRI plus bevacizumab (CAPIRI-BEV) regime elke 3 weken.

Gerandomiseerde fase-II studie van CAPIRI (capecitabine, irinotecan) plus bevacizumab versus FOLFIRI (folinezuur, 5-fluorouracil, irinotecan) plus bevacizumab als eerstelijnsbehandeling van patiënten met niet-reseceerbare/gemetastaseerde colorectale kanker (mCRC).

Capecitabine is effectief en veilig gecombineerd met irinotecan (CAPIRI) en/of oxaliplatin (CAPOX). Drie gerandomiseerde fase I-studies.

ACHTERGROND: Om de werkzaamheid en verdraagbaarheid van capecitabine gecombineerd met oxaliplatin (CAPOX) of irinotecan (CAPIRI) als eerstelijnsbehandeling bij patiënten met gevorderde/gemetastaseerde colorectale kanker ouder dan of gelijk aan ... te bepalen.

DOEL: De haalbaarheid en werkzaamheid vaststellen van capecitabine in combinatie met wekelijkse irinotecan (CAPIRI) met gelijktijdige bekkenbestraling (RT) bij patiënten met lokaal gevorderde rectumcarcinoom.

CAPIRI-IMRT: een fase II-studie van gelijktijdige capecitabine en irinotecan met intensiteitsgemoduleerde radiotherapie voor de behandeling van recidiverend rectumcarcinoom.

Een fase II-studie van capecitabine en irinotecan in combinatie met gelijktijdige bekkenbestraling (CapIri-RT) als neoadjuvante behandeling van lokaal gevorderd rectumcarcinoom.

We wilden de werkzaamheid en veiligheid evalueren van een combinatieregime met wekelijkse irinotecan in combinatie met capecitabine en gelijktijdige radiotherapie (CapIri-RT) als neoadjuvante behandeling bij rectumcarcinoom in een fase-II studie.

Patiënten in klinieken kregen een standaard capecitabine plus irinotecan (CAPIRI) of CAPIRI plus bevacizumab (CAPIRI-BEV) regime.

DOEL: De haalbaarheid en werkzaamheid vaststellen van capecitabine in combinatie met wekelijkse irinotecan (CAPIRI) met gelijktijdige bekkenbestraling (RT) bij patiënten met lokaal gevorderd rectumcarcinoom. PATIËNTEN EN METHODEN: Negentien patiënten met rectumcarcinoom klinische stadium T3-4, Nx kregen wekelijkse irinotecan 50 mg/m(2) (dagen 1, 8, 15, 22, 29) en twee doses capecitabine (dagen 1 tot en met 38; doseringsniveau [DL] I, 500 mg/m(2) tweemaal daags; DL II, 625 mg/m(2) tweemaal daags).

DOEL: De AIO KRK-0104 gerandomiseerde fase II-studie onderzocht de werkzaamheid en veiligheid van cetuximab gecombineerd met capecitabine en irinotecan (CAPIRI) of capecitabine en oxaliplatin (CAPOX) in de eerstelijnsbehandeling van gemetastaseerde colorectale kanker (mCRC). PATIËNTEN EN METHODEN: In totaal werden 185 patiënten met mCRC willekeurig toegewezen aan cetuximab (400 mg/m(2) dag 1, gevolgd door 250 mg/m(2) wekelijks) plus CAPIRI (irinotecan 200 mg/m(2), dag 1; capecitabine 800 mg/m(2) tweemaal daags dagen 1 tot en met 14, elke 3 weken) of cetuximab plus CAPOX (oxaliplatin 130 mg/m(2) dag 1; capecitabine 1.000 mg/m(2) tweemaal daags dagen ...).

Maar aangezien de gegevens over bevacizumab toegediend samen met capecitabine, een orale fluoropyrimidine, en irinotecan bij patiënten met mCRC beperkt zijn, wilden we de werkzaamheid en veiligheid van het bevacizumab met capecitabine plus irinotecan (BEV-CAPIRI) regime bij mCRC-patiënten analyseren.

De orale fluoropyrimidine capecitabine is effectief en veilig gecombineerd met irinotecan (CAPIRI) en/of oxaliplatin (CAPOX).


Wat is de p-crAssphage?

Answer: CrAssphage is het meest voorkomende virus geassocieerd met mensen en het stamlid van een grote groep bacteriofagen, ontdekt in metagenomen geassocieerd met dieren en het milieu, die bacteriën van het phylum Bacteroidetes infecteren.

crAssphages zijn een brede groep diverse bacteriofagen in de orde Caudovirales die in hoge mate voorkomen in het menselijke gastro-intestinale kanaal.

CrAssphage is het meest voorkomende virus geassocieerd met mensen en het stamlid van een grote groep bacteriofagen, ontdekt in metagenomen geassocieerd met dieren en het milieu, die bacteriën van het phylum Bacteroidetes infecteren.

crAssphage is voorgesteld als een mensspecifieke marker voor het opsporen van fecale besmetting.


Wat is de functie van Circulair RNA (circRNA)?

Answer: Circulaire RNA's (circRNA's) zijn een klasse van geconserveerde, endogene niet-coderende RNA's die betrokken zijn bij transcriptionele en post-transcriptionele genregulatie evenals bij de pathogenese van ziekten, waaronder kanker.

Circulaire RNA's (circRNA's) zijn een klasse van geconserveerde, endogene niet-coderende RNA's die betrokken zijn bij transcriptionele en post-transcriptionele genregulatie.

Circulaire RNA's (circRNA's) zijn belangrijk voor de ontwikkeling en regeneratie van het zenuwstelsel.

Circulaire RNA's (circRNA's) zijn een type enkelstrengs RNA-moleculen die normaal gesproken geen eiwitten coderen. circRNA's zijn betrokken bij veel fysiologische processen evenals bij de pathogenese van ziekten.

Circulaire RNA's (circRNA's) zijn covalent gesloten RNA-moleculen die in verband zijn gebracht met verschillende ziekten, waaronder kanker.

Circulaire RNA's (circRNA) zijn gerapporteerd als regulatoren die betrokken zijn bij hepatocellulair carcinoom (HCC), maar hun werkingsmechanisme blijft onbekend.

Circulair RNA (of circRNA) is een type enkelstrengs covalent gesloten circulair RNA-molecuul en speelt belangrijke rollen in diverse biologische routes.

Circulair RNA (circRNA) is een type niet-coderend RNA dat kan interageren met miRNA's om genexpressie te reguleren.

Doelstellingen: Circulair RNA (circRNA) is een nieuw gevalideerde klasse van enkelstrengs RNA, alomtegenwoordig tot expressie gebracht in zoogdierweefsels en bezit sleutelrollen waaronder het functioneren als microRNA sponsoren en als transcriptionele regulatoren door te binden aan RNA-bindende proteïnen.

Circulair RNA (circRNA) neemt deel aan de regulatie van gentranscriptie, terwijl oestrogeenreceptor alfa (ERα) en quercetine (QUE) botvorming positief reguleren, maar er is weinig bekend over de correlatie tussen circRNA, ERα en QUE. In dit

Achtergrond: Circulair RNA (circRNA), een nieuwe klasse van niet-coderend RNA, is aangetoond belangrijk te zijn bij silicosis vanwege zijn unieke rol als transcriptieregulator of als spons voor kleine RNA's.

Circulair RNA (circRNA) is een zeer stabiel, enkelstrengs, gesloten lus RNA dat werkt als RNA of als een eiwitlokmiddel om genexpressie te reguleren.

RNA (circRNA), een soort stabiel ncRNA, speelt belangrijke rollen in het reguleren van genexpressie via verschillende manieren. Tot nu toe,

ACHTERGROND: Circulair RNA (circRNA) speelt een belangrijke rol in het reguleren van cellulaire biologische functies en is aangetoond betrokken te zijn bij kankerprogressie, inclusief oraal plaveiselcelcarcinoom.

Circulaire RNA's (circRNA's) worden verondersteld bij te dragen aan de regulatie van genexpressie in verschillende weefsels en cellen van eukaryoten.

Circulair RNA (circRNA), een soort speciaal endogeen RNA, is aangetoond betrokken te zijn bij cruciale biologische processen van meerdere kankers als genregulator.

De meest onderzochte functie van circRNA's is als hoofdregulatoren van genexpressie die werken door andere genexpressieregulatoren, in het bijzonder miRNA's, te sequestreren of 'sponsen'.

Circulaire RNA's (circRNA's) worden gevonden in eukaryoten en kunnen functioneren in post-transcriptionele genregulatie.

Circulaire RNA's (circRNA's) worden momenteel geclassificeerd als niet-coderend RNA (ncRNA) die, in tegenstelling tot lineaire RNA's, covalent gesloten continue lussen vormen en fungeren als genregulatoren bij zoogdieren.

Deze kenmerken geven circRNA's talrijke potentiële functies, zoals het functioneren als miRNA-sponsoren, of het binden aan RNA-geassocieerde proteïnen om RNA-proteïnecomplexen te vormen die gentranscriptie reguleren.

Er is voorgesteld dat circRNA genexpressie reguleren op transcriptioneel of post-transcriptioneel niveau door interactie met miRNA's en dat circRNA's een rol kunnen spelen in het reguleren van miRNA-functie bij kankerinitiatief en progressie.

Covalent gesloten, circulaire RNA's (circRNA's) zijn een klasse van niet-coderende RNA's, die dezelfde functie kunnen hebben als microRNA (miRNA) sponsoren, als regulatoren van splicing en transcriptie, en als interactoren met RNA-bindende proteïnen (RBP's).

CircRNA's spelen belangrijke rollen als miRNA-sponsoren, regulatoren van gentranscriptie en expressie, RNA-bindende proteïne (RBP) sponsoren en eiwit/peptide vertalers.

Nieuwe functies voor circRNA's ontstaan, waaronder eiwitsequestratie, transcriptionele regulatie en potentiële functies in kanker.

Verschillende circRNA's zijn aangetoond te functioneren als microRNA "sponsoren" om microRNA-gemedieerde repressie van mRNA tegen te gaan.

circRNA's functioneren als miRNA/proteïne sponsoren, eiwitsteigers, eiwitrecruiters, versterkers van eiwitfunctie, evenals sjablonen voor translatie betrokken bij de regulatie van transcriptie/splicing, translatie, eiwitafbraak en pri-miRNA verwerking in menselijke kankers en dragen bij aan de pathogenese van kanker.

CircRNA's functioneren als concurrerende endogene RNA's of microRNA sponsoren die transcriptie en splicing reguleren, binden aan proteïnen en translatie.

Circulaire RNA's functioneren als concurrerende endogene RNA's in meerdere soorten kanker.

Over het algemeen functioneren circRNA's als microRNA (miRNA) sponsoren en hebben ze een regulerende rol in transcriptie en translatie.

CircRNA's spelen belangrijke rollen in diverse biologische functies als microRNA sponsoren, transcriptionele regulatoren en door te combineren met RNA-bindende proteïnen.

circRNA's zijn bevestigd een vitale rol te spelen in diverse biologische functies, door te fungeren als microRNA sponsoren en reservoirs, evenals door te combineren met RNA-bindende proteïnen tijdens de progressie van meerdere kankersoorten.

De exacte functies van circRNA's blijven slecht begrepen, maar bewijs uit analyse van sommige circRNA-moleculen suggereert dat ze substantieel kunnen bijdragen aan de regulatie van genexpressie, met name in architectonisch complexe en gepolariseerde cellen zoals neuronen.

Momenteel is gerapporteerd dat bepaalde circRNA's functioneren als microRNA sponsoren en RNA-bindende proteïne sponsoren om downstream gentranscriptie te reguleren, wat een potentieel suggereert voor circRNA's in kankerdiagnose, prognose en klinische therapie.


Welke was de eerste chromoon in klinisch gebruik?

Answer: De eerste chromoon in klinisch gebruik, khelline.

De eerste chromoon in klinisch gebruik, khelline, werd geëxtraheerd uit de zaden van de plant Ammi visnaga, en werd al eeuwenlang gebruikt als diureticum en als spierverslapper.


Welke bron wordt gebruikt voor de visualisatie van niet-covalente contacten?

Answer: De Protein Contacts Atlas is een interactieve bron van niet-covalente contacten uit meer dan 100.000 PDB-kristalstructuren. De Protein Contacts Atlas stelt onderzoekers uit verschillende disciplines in staat diverse vragen te onderzoeken binnen het kader van niet-covalente contacten, waaronder de interpretatie van allosterie, ziekte-mutaties en polymorfismen, door individuele subunits, interfaces en eiwit-ligand contacten te verkennen en door externe informatie in kaart te brengen. De Protein Contacts Atlas is beschikbaar op http://www.mrc-lmb.cam.ac.uk/pca/ en ook via PDBe.

Visualisatie en analyse van niet-covalente contacten met behulp van de Protein Contacts Atlas.

Wij presenteren de Protein Contacts Atlas, een interactieve bron van niet-covalente contacten uit meer dan 100.000 PDB-kristalstructuren. We hebben meerdere representaties ontwikkeld voor visualisatie en analyse van niet-covalente contacten op verschillende organisatieniveaus: atomen, residuen, secundaire structuur, subunits en gehele complexen. De Protein Contacts Atlas stelt onderzoekers uit verschillende disciplines in staat diverse vragen te onderzoeken binnen het kader van niet-covalente contacten, waaronder de interpretatie van allosterie, ziekte-mutaties en polymorfismen, door individuele subunits, interfaces en eiwit-ligand contacten te verkennen en door externe informatie in kaart te brengen. De Protein Contacts Atlas is beschikbaar op http://www.mrc-lmb.cam.ac.uk/pca/ en ook via PDBe.