Welke geannoteerde database van A-tot-I RNA-bewerking is beschikbaar?

Answer: RADAR is een streng geannoteerde database van A-tot-I RNA-bewerking. RADAR bevat een uitgebreide verzameling van A-tot-I RNA-bewerkingsplaatsen die zijn geïdentificeerd bij mensen (Homo sapiens), muizen (Mus musculus) en vliegen (Drosophila melanogaster), samen met uitgebreide handmatig samengestelde annotaties voor elke bewerkingsplaats. RADAR bevat ook een uitbreidbare lijst van weefselspecifieke bewerkingsniveaus voor elke bewerkingsplaats, wat de toewijzing van biologische functies aan specifieke bewerkingsplaatsen zal vergemakkelijken.

De identificatie van A-tot-I RNA-bewerkingsplaatsen is de afgelopen jaren sterk versneld door high-throughput RNA-sequencingstudies. RADAR bevat een uitgebreide verzameling van A-tot-I RNA-bewerkingsplaatsen die zijn geïdentificeerd bij mensen (Homo sapiens), muizen (Mus musculus) en vliegen (Drosophila melanogaster), samen met uitgebreide handmatig samengestelde annotaties voor elke bewerkingsplaats. RADAR bevat ook een uitbreidbare lijst van weefselspecifieke bewerkingsniveaus voor elke bewerkingsplaats, wat de toewijzing van biologische functies aan specifieke bewerkingsplaatsen zal vergemakkelijken

Wij presenteren RADAR--een streng geannoteerde database van A-tot-I RNA-bewerking (beschikbaar op http://RNAedit.com).

RADAR: een streng geannoteerde database van A-tot-I RNA-bewerking.


Dragen normale cellen het eiwit TERT?

Answer: Nee, telomerase-activiteit wordt gevonden in 85%-90% van alle menselijke kankers, maar niet in hun aangrenzende normale cellen. Menselijke telomerase reverse transcriptase (hTERT) is een essentieel onderdeel van het telomerasecomplex dat een belangrijke rol speelt in de telomerase-activiteit.

Aangezien telomerase is erkend als een relevante factor die kankercellen onderscheidt van normale cellen, is het een zeer veelbelovend doelwit geworden voor anti-kankertherapie.

Telomerase speelt een cruciale rol in cellulaire onsterfelijkheid en tumorvorming. De activiteit ervan is normaal gesproken niet detecteerbaar in de meeste somatische cellen, terwijl het wordt geheractiveerd in de overgrote meerderheid van kankercellen. Daarom wordt remming van telomerase gezien als een veelbelovende aanpak tegen kanker vanwege de specificiteit voor kankercellen.

Telomerase-activiteit wordt gevonden in 85%-90% van alle menselijke kankers, maar niet in hun aangrenzende normale cellen. Menselijke telomerase reverse transcriptase (hTERT) is een essentieel onderdeel van het telomerasecomplex dat een belangrijke rol speelt in de telomerase-activiteit.

Telomerase-activatie wordt beschouwd als een cruciale stap in carcinogenese en de activiteit ervan correleert nauw met de expressie van menselijke telomerase reverse transcriptase (hTERT). Aangezien alleen tumorcellen die telomerase-activiteit vertonen deze promotor zouden activeren, maakt de hTERT-proximale promotor voorkeursexpressie van virale genen in tumorcellen mogelijk, wat leidt tot selectieve virale replicatie.


Welke proteïnecomplexen herkennen centromerisch (CEN) DNA in gist?

Answer: De centromeer-gekoppelde genen van Schizosaccharomyces pombe, LYS1 en CYH1 op chromosoom I en TPS13 en RAN1 op chromosoom II, zijn geïsoleerd. In gist met knopvorming, evenals in andere eukaryoten, wordt aangenomen dat de Cse4 histonvariant (bekend bij gewervelden als CENP-A) histon H3 vervangt bij het centromeer nucleosoom.

De centromeer-gekoppelde genen van Schizosaccharomyces pombe, LYS1 en CYH1 op chromosoom I en TPS13 en RAN1 op chromosoom II, zijn geïsoleerd

Histon H3 lokaliseert zich op het centromeer DNA in gist met knopvorming

In gist met knopvorming, evenals in andere eukaryoten, wordt aangenomen dat de Cse4 histonvariant (bekend bij gewervelden als CENP-A) histon H3 vervangt bij het centromeer nucleosoom

Verrassend genoeg observeerden we een sterke interactie van H3, evenals Cse4, H4, H2A en H2B, maar niet van de histonchaperonne Scm3 (HJURP in de mens) met het centromeer DNA. H3 lokaliseert zich op centromeer DNA in alle stadia van de celcyclus.

Onze resultaten ondersteunen een H3-Cse4 heterotypische octameer bij het centromeer van gist met knopvorming

In gist met knopvorming wikkelt een enkele rechtsdraaiende cenH3/H4/H2A/H2B tetramer de ∼80-bp Centromeer DNA Element II (CDE II) sequentie van elk centromeer in een 'hemisoom'.

Hier tonen we aan dat Cse4 octameren intact blijven onder omstandigheden van lage zoutconcentratie en ureum die H3 octameren dissociëren.


Is er enige betrokkenheid van het lange niet-coderende RNA Gomafu bij schizofrenie?

Answer: Ja. Het lange niet-coderende RNA Gomafu wordt acuut gereguleerd als reactie op neuronale activatie en is betrokken bij schizofrenie-geassocieerde alternatieve splicing.

Het lange niet-coderende RNA Gomafu wordt acuut gereguleerd als reactie op neuronale activatie en is betrokken bij schizofrenie-geassocieerde alternatieve splicing.

Hier profileren we deze transcriptomische reacties en tonen aan dat lange niet-coderende RNA's (lncRNA's) dynamisch worden gereguleerd door neuronale activatie, inclusief acute downregulatie van het lncRNA Gomafu, dat eerder werd geïmpliceerd in hersen- en netvliesontwikkeling. Bovendien tonen we aan dat Gomafu direct bindt aan de splicingfactoren QKI en SRSF1 (serine/arginine-rijke splicingfactor 1) en dat dysregulatie van Gomafu leidt tot alternatieve splicingpatronen die lijken op die waargenomen bij SZ voor de archetypische SZ-geassocieerde genen DISC1 en ERBB4. Ten slotte tonen we aan dat Gomafu downreguleerd is in post-mortem corticaal grijsweefsel van de superior temporale gyrus bij SZ. Deze resultaten koppelen functioneel activiteit-gereguleerde lncRNA's en alternatieve splicing in neuronale functie en suggereren dat hun dysregulatie kan bijdragen aan neurologische aandoeningen.

Gomafu/MIAT/Rncr2 is een lang niet-coderend RNA dat wordt voorgesteld als regulator van netvliescel-specificatie, stamcel-differentiatie en alternatieve splicing van schizofrenie-gerelateerde genen.


Is een vlindervormige uitslag een symptoom van systemische lupus erythematosus?

Answer: Ja, een vlindervormige uitslag is een symptoom van systemische lupus erythematosus.

Het diagnosticeren van SLE kan uitdagend zijn vanwege de vele klinische kenmerken en aanzienlijke variabiliteit tussen patiënten. Huidbetrokkenheid is aanwezig in ongeveer 60% van de gevallen en manifesteert zich typisch als een malar of vlindervormige uitslag.

De prevalentie van systemische lupus erythematosus (SLE) is 28 per 100.000.

We rapporteren een 12 jaar oud meisje met een overlap syndroom waarbij auto-immuun hepatitis (AIH) en systemische lupus erythematosus (SLE) betrokken zijn. De patiënt presenteerde zich met geelzucht, hepatosplenomegalie, malaise, polyartralgie, artritis en een vlindervormige uitslag op het gezicht.

Enkele van de klinische kenmerken van SLE-patiënten die werden waargenomen waren nefritis (53,7%), koorts (53,26%), neuropsychologische stoornis (36,18%), malar/vlindervormige uitslag (27,6%), longstoornis (22,6%), fotosensitiviteit (21,6%), hartbetrokkenheid (21,1%) en orale zweren (19,09%).

Systemische lupus erythematosus en infecties: een retrospectieve studie bij Saoediërs.

De prevalentie van de volgende manifestaties was significant hoger bij pediatrische dan bij volwassen aanvang van de ziekte, waaronder: lupusnefritis (43% pediatrisch vs 26,4% bij volwassen aanvang), hematologische stoornissen (57% vs 36,4%), fotosensitiviteit (20% vs 9%), vlindervormige uitslag (61% vs 35,5%) en mucosale ulceratie (11,4% vs 4%).

Systemische lupus erythematosus (SLE) is een multifactorieel auto-immuunziekte met de hoogste prevalentie onder vrouwen in de vruchtbare leeftijd.

We beschreven een uniek geval van een 25-jarige Arabische jonge vrouw die werd gediagnosticeerd met SLE, gebaseerd op klinische en laboratoriumonderzoeken en nadat ze had voldaan aan de diagnostische criteria voor SLE en de volgende bevindingen had gepresenteerd: constitutionele bevindingen (vermoeidheid, koorts en artralgie); dermatologische bevinding (fotosensitiviteit en vlindervormige uitslag); chronisch nierfalen (proteïnurie tot 400 mg in 24 uur); hematologische en antinucleaire antilichamen (positiviteit voor antinucleair factor (ANF), anti-double-stranded DNA antilichamen, directe Coombs, ANA en anti-DNA, laag C4 en C3, aCL door IgG en IgM).

Graad 1 en 2-3 inflammatoir proces traden respectievelijk op bij 53 (63%) en 31 (37%) patiënten. Symptoomcomplexen "systemische ontsteking", "vlindervormige uitslag", "pols petechiën", "enantheem van het mondslijmvlies" en andere laesies werden beschouwd als markers van SLE-activiteit.

Systemische lupus erythematosus (SLE) blijft een uitdagend medisch probleem.

Maria Bockenolle van Rembrandt heeft een vlindervormige uitslag en digitale misvormingen: overlap syndroom van reumatoïde artritis en systemische lupus erythematosus.

Een vlindervormige uitslag op het gezicht van de patiënt suggereerde een diagnose van systemische lupus erythematosus (SLE).

De diagnose van SLE kon worden uitgesloten en de vlindervormige uitslag werd toegeschreven aan een laminaire bloeding, een ecchymose als gevolg van auto-immuun trombocytopenie.

We beschrijven een geval van KD die een typische vlindervormige uitslag ontwikkelde, die doet denken aan SLE.

De diagnose van SLE werd 22 jaar geleden gesteld op basis van het fenomeen van Raynaud, vlindervormige uitslag, haaruitval, fotosensitiviteit en positieve antinucleaire antilichamen.

Om te onderzoeken, verschillende onspecifieke, maar anders typische klinische symptomen van huid en slijmvliezen die optreden bij SLE-patiënten anders dan die gedefinieerd als SLE-criteria zoals vlindervormige uitslag, chronische cutane lupus erythematosus, orale zweren en verhoogde fotosensitiviteit.


Wat is de functie van gist Clr4 op chromatine?

Answer: Clr4 staat bekend om het reguleren van silencen en schakelen bij de paringstype-loci en het beïnvloeden van de chromatinestructuur bij centromeren. De Clr4-methyltransferase bepaalt de subnucleaire lokalisatie van het paringstypegebied in schizosacharomyces. De assemblage van heterochromatine in schizosacharomyces is afhankelijk van de Clr4-histone-methyltransferase, die H3K9 target.

Mutaties in de clr4+, rik1+ en swi6+ genen verminderen het silencen dramatisch in bepaalde centromerische regio's en veroorzaken verhoogde chromosoomverliespercentages.

Het Swi6-eiwit bleek gedelokaliseerd te zijn van alle drie de stille chromosomale regio's en verspreid binnen de kern, zowel in clr4- als rik1-mutantcellen.

Mutaties in clr4, rik1 en swi6 resulteren ook in verhoogde gevoeligheid voor reagentia die microtubuli destabiliseren en tonen een synergetische interactie met een mutatie in het beta-tubuline-gen (nda3).

Deze observaties suggereren dat clr4+ en rik1+ een rol moeten spelen in de assemblage van Swi6p in een transcriptioneel stil, ontoegankelijk chromatinestructuur bij schizosacharomyces-centromeren, wat nodig is om interacties met spoel-microtubuli te faciliteren en normale chromosoomsegregatie te waarborgen.

De chromo- en SET-domeinen van het Clr4-eiwit zijn essentieel voor silencen in schizosacharomyces.

Net als Su(var)3-9p bevat Clr4p SET- en chromo-domeinen, motieven die voorkomen in eiwitten die chromatinestructuur moduleren.

Verrassend genoeg toonden RNA-differentiële weergave-experimenten aan dat clr4+ transcriptie-activatie van bepaalde andere loci kan mediëren.

Clr4 staat bekend om het reguleren van silencen en schakelen bij de paringstype-loci en het beïnvloeden van de chromatinestructuur bij centromeren.

Mutaties in Cul4 resulteren in defecte lokalisatie van Clr4 en verlies van silencen bij heterochromatische loci.

De Clr4-methyltransferase bepaalt de subnucleaire lokalisatie van het paringstypegebied in schizosacharomyces.

In een stam zonder de histonmethyltransferase Clr4, cruciaal voor de vorming van heterochromatine, had het paringstypegebied een willekeurige lokalisatie in de kern.

Cut4 en Cut9 interageren direct met Swi6/HP1 en Clr4, terwijl de mutant Cut4 dat niet doet, wat suggereert dat een directe fysieke interactie van APC-subunits Cut4 en Cut9 met Swi6 en Clr4 essentieel is voor heterochromatine-assemblage.

Dus spelen APC en heterochromatine-eiwitten Swi6 en Clr4 een wederzijds coöperatieve rol in heterochromatine-assemblage, waarmee ze chromosomale integriteit, overerving en segregatie tijdens mitose en meiose waarborgen.

Positieve feedbackmechanismen die het RNAi-pad en het Clr4/Suv39h1 histon H3K9 methyltransferasecomplex (Clr-C) koppelen, resulteren in vereisten voor H3K9-methylatie voor volledige siRNA-productie en voor siRNA-productie om volledige histonmethylatie te bereiken.

De assemblage van heterochromatine in schizosacharomyces is afhankelijk van de Clr4-histonmethyltransferase, die H3K9 target.

Deze analyses plaatsen Sir2 en H3K14-deacetylatie stroomopwaarts van Clr4-rekrutering tijdens heterochromatine-assemblage.

Deze resultaten tonen aan dat clr4 een cruciale rol speelt in silencen bij paringstype-loci en centromeren door de organisatie van een repressieve chromatinestructuur en demonstreren een nieuwe, activerende functie voor Clr4p..


Wat is de rol van LIMT lncRNA?

Answer: LINC01089 (LncRNA Inhibiting Metastasis; LIMT) is een sterk geconserveerd lncRNA, dat verminderd is in basaalachtige en HER2-positieve tumoren, en waarvan de lage expressie een slechte prognose voor de patiënt voorspelt. Interessant is dat EGF de expressie van LIMT snel verlaagt door de histondeacetylatie bij de respectievelijke promotor te versterken. LIMT remt de invasie van de extracellulaire matrix door mammacellen in vitro en tumormetastase in vivo.

LIMT is een nieuw metastaseremmerend lncRNA dat onderdrukt wordt door EGF en verlaagd is in agressieve borstkanker.

Dit leidde tot de identificatie van 11 prognostische lncRNAs. Functionele analyses van deze groep onthulden LINC01089 (hier hernoemd tot LncRNA Inhibiting Metastasis; LIMT), een sterk geconserveerd lncRNA, dat verminderd is in basaalachtige en HER2-positieve tumoren, en waarvan de lage expressie een slechte prognose voor de patiënt voorspelt. Interessant is dat EGF de expressie van LIMT snel verlaagt door de histondeacetylatie bij de respectievelijke promotor te versterken. We vonden ook dat LIMT de invasie van de extracellulaire matrix door mammacellen in vitro remt en tumormetastase in vivo. Concluderend kunnen lncRNAs die dynamisch gereguleerd worden door groeifactoren fungeren als nieuwe drijfveren van kankerprogressie en dienen als prognostische biomarkers.


Is onvruchtbaarheid kenmerkend voor personen met Fanconi-anemie?

Answer: Ja, onvruchtbaarheid is kenmerkend voor personen met Fanconi-anemie.

PALB2 koppelt BRCA1 en BRCA2 in homologe recombinatiereparatie van DNA-dubbelstrengsbreuken (DSB's). Mono-allele mutaties in PALB2 verhogen het risico op borstkanker, alvleesklierkanker en andere kankers, en biallele mutaties veroorzaken Fanconi-anemie (FA).

Bovendien vertoonden mannelijke mutanten verminderde vruchtbaarheid door een verstoorde meiose en verhoogde apoptose in kiemcellen. Interessant was dat mutante meiocyten een significante defect in de synapsis van geslachtschromosomen vertoonden, wat waarschijnlijk bijdroeg aan het verlies van kiemcellen en het vruchtbaarheidsdefect.

Bij vrouwen met Fanconi-anemie (FA) gaat onvruchtbaarheid vaak gepaard met een verminderde ovariumreserve en hypergonadotrope amenorroe vóór de leeftijd van 30 jaar, wat wijst op primaire ovariuminsufficiëntie (POI).

Substantieel verlaagde AMH-niveaus bij vrouwen met FA suggereren een primair ovarieel defect geassocieerd met verminderde vruchtbaarheid. Het meten van AMH op het moment van FA-diagnose en het daaropvolgend regelmatig monitoren van AMH-niveaus kan nuttig zijn voor tijdige behandeling van complicaties gerelateerd aan POI zoals subfertiliteit/onvruchtbaarheid, osteoporose en menopauzale symptomen.

Fanconi-anemie (FA) is een menselijke ziekte gekenmerkt door beenmergfalen, leukemie, plaveiselcelcarcinoom en ontwikkelingsafwijkingen, waaronder hypogonadisme en onvruchtbaarheid.

Verminderde vruchtbaarheid is een klinische manifestatie naast andere bekende kenmerken van Fanconi-anemie.

Gerichte verstoring van exonen 1 tot 6 van het Fanconi Anemie groep A-gen leidt tot groeiachterstand, strainspecifieke microftalmie, meiotische defecten en hypoplasie van de primordiale kiemcellen.

Om mogelijk late effecten van maligniteit, chronische graft-versus-host ziekte (GVHD), endocrinopathie en onvruchtbaarheid bij patiënten met Fanconi-anemie (FA) die een HLA-gematchte verwante donor hematopoëtische celtransplantatie (HCT) ondergaan te verminderen, ontwikkelden we een regime met fludarabine (FLU), cyclofosfamide (CY) en anti-thymocytenglobuline (ATG), gevolgd door infusie van T-cel gedepleteerd (TCD) beenmerg (BM) of ongemanipuleerd navelstrengbloed (UCB).

Mutaties in Fanca zijn verantwoordelijk voor het merendeel van de gevallen van Fanconi-anemie (FA), een recessief overerfde ziekte die wordt gekenmerkt door aangeboren afwijkingen, beenmergfalen, onvruchtbaarheid en verhoogde kans op kanker.

FANCA is gemuteerd in meer dan 60% van de gevallen van Fanconi-anemie (FA), een zeldzame genetisch heterogene autosomaal recessieve aandoening gekenmerkt door beenmergfalen, endocriene weefselkankergevoeligheid en onvruchtbaarheid.

Fanconi-anemie (FA) is een complexe kankergevoeligheidsstoornis geassocieerd met DNA-reparatiefouten en onvruchtbaarheid, maar de precieze functie van de FA-eiwitten in genoomonderhoud blijft onduidelijk.

Fanconi-anemie (FA) is een genetische ziekte die leidt tot beenmergfalen, hoge kankerrisico's, onvruchtbaarheid en ontwikkelingsafwijkingen waaronder microftalmie, microcefalie, hypoplastische radius en duim.


Wat zijn Kupffer-cellen en wat is hun rol?

Answer: Kupffer-cellen (KCs) zijn hepatische macrofagen die matrixmetalloproteinases (MMP's) kunnen afscheiden en kunnen bijdragen aan verminderde hepatische insulinegevoeligheid. KCs kunnen een rol spelen bij de ontwikkeling van door geneesmiddelen geïnduceerde leverbeschadiging (DILI)

Kupffer-cellen (KCs) spelen een rol bij de ontwikkeling van door geneesmiddelen geïnduceerde leverbeschadiging (DILI).

Hepatische macrofagen bestaan uit Kupffer-cellen, die afkomstig zijn van de foetale dooierzak, en geïnfiltreerde monocyten/macrofagen afkomstig uit het beenmerg.

Kupffer-cellen (KCs) zijn de belangrijkste bron van MMP.

In de lever kunnen zowel Kupffer-cellen als gerekruteerde hepatische macrofagen bijdragen aan verminderde hepatische insulinegevoeligheid.

Macrofagen zoals Kupffer-cellen in de lever zijn multifunctionele cellen.

Kupffer-cellen – de residentiële macrofagen van de lever – zijn in staat een enorme reeks mediatoren vrij te geven bij ontstekingscondities, zoals infectie, en hun rol in de aangeboren immuniteit is goed beschreven in de literatuur.

Kupffer-cellen zijn de weefselmacrofagen in de lever en spelen een belangrijke rol in de verdedigingsmechanismen van het lichaam.


Wat is bekend over saponinen in gewassen en menselijke consumptie?

Answer: Saponinen worden beschouwd als antinutriënten voor mensen en hebben een bittere smaak. Ze moeten uit de gewassen worden verwijderd vóór consumptie.

Saponinen zijn gemakkelijk oplosbaar in water en zijn goedgekeurd door de Amerikaanse FDA voor opname in dranken bedoeld voor menselijke consumptie. Het toevoegen van saponinen aan bestaande watervoorraden biedt een nieuwe vorm van interventie in de cyclus van rotavirusinfectie. Wij geloven dat saponinen het epitheel van de dunne darm van de gastheer zullen 'coaten' en zo de hechting van rotavirus zullen voorkomen.

De niveaus van antinutriënten in meel van de rauwe zaden waren: trypsineremmeractiviteit (14,6-28,7 mg trypsine geremd/g), lectine (25,6-52,2 eenheden; één eenheid is het omgekeerde van de minimale hoeveelheid mg meel/ml assay die hemagglutinatie veroorzaakte), saponinen (1,9-2,3% als diosgeen equivalent) en fytinezuur (8,4-10%).

Quinoa-rassen die momenteel in Noord-Amerika en Europa worden geteeld, vereisen het verwijderen van bitter smakende saponinen uit het graan vóór menselijke consumptie.

Antinutriënten, waaronder fytinezuur, glycoside, saponine en tannine, werden gescreend en gekwantificeerd. Fytinezuur (112,82 ± 0,1 mg/100 g), glycoside (2,33 ± 0,00 mg/100 g), saponine (1,31 ± 0,00 mg/100 g) en tannine (0,21 ± 0,00 mg/100 g) waren aanwezig in de vrucht, maar phlobatanine en glycosiden met steroïde ringen werden niet gevonden.

antinutritionele factoren (fytinezuur, trypsineremmeractiviteit (TIA) en saponinen)


Is golimumab effectief voor colitis ulcerosa?

Answer: Ja. Golimumab is een TNF-blokkerend middel dat wordt geïndiceerd als tweedelijnsbehandeling bij colitis ulcerosa.

Eerste ervaringen met golimumab in de klinische praktijk voor colitis ulcerosa.

ACHTERGROND: Golimumab is een TNF-blokkerend middel dat wordt geïndiceerd als tweedelijnsbehandeling bij colitis ulcerosa.

CONCLUSIES: In deze korte studie lijkt golimumab een alternatieve behandeling te zijn bij zowel naïeve als niet-naïeve anti-TNF colitis ulcerosa patiënten.

Kosten-effectiviteitsanalyse van 1 jaar behandeling met golimumab/standaardzorg en standaardzorg alleen voor colitis ulcerosa in Polen.

DOEL: Het doel van deze studie was het beoordelen van de kosteneffectiviteit van inductie- en onderhoudsbehandeling tot 1 jaar van colitis ulcerosa met golimumab/standaardzorg en standaardzorg alleen in Polen.

CONCLUSIES: De biologische behandeling van colitis ulcerosa patiënten met golimumab/standaardzorg is effectiever maar ook kostbaarder vergeleken met standaardzorg alleen.

Momenteel zijn infliximab, adalimumab en golimumab beschikbaar op de Oost-Aziatische medische markt, en deze middelen zijn effectief gebleken voor het induceren en behouden van langdurige remissie van IBD.

Bovendien worden nieuwe behandelingen geïntroduceerd, zoals golimumab, vedolizumab, AJM300, tofacitinib.

CONCLUSIES: Er werden geen significante verschillen in effectiviteit in de onderhoudsfase gevonden tussen infliximab en golimumab of adalimumab. Infliximab bleek effectiever dan adalimumab, maar had een vergelijkbare effectiviteit als golimumab in de inductiefase.

In deze review geven we een gedetailleerde bespreking van de drie tumor necrose factor-alfa (TNF-α) remmers die momenteel zijn goedgekeurd voor de behandeling van colitis ulcerosa: infliximab, adalimumab en golimumab.

Golimumab, een humane anti-TNF antilichaam, is effectief bij patiënten met colitis ulcerosa, volgens nieuwe bevindingen uit een internationale fase III dubbelblinde studie.

Golimumab voor matig tot ernstig actieve colitis ulcerosa.

Subcutane golimumab behoudt klinische respons bij patiënten met matig tot ernstig actieve colitis ulcerosa.

Subcutane golimumab induceert klinische respons en remissie bij patiënten met matig tot ernstig actieve colitis ulcerosa.

Subcutane golimumab, een volledig humaan monoklonaal antilichaam tegen tumor necrose factor-α (TNFα), werd geëvalueerd als onderhoudstherapie bij TNFα-antagonist-naïeve volwassenen met matig tot ernstig actieve colitis ulcerosa, ondanks conventionele therapie, die reageerden op golimumab inductietherapie. We voerden een fase 3, dubbelblinde studie uit bij patiënten die golimumab inductiestudies hadden voltooid (Program of Ulcerative Colitis Research Studies Utilizing an Investigational Treatment, bijvoorbeeld PURSUIT).

Het doel van deze review was het beschrijven van het beheer van colitis ulcerosa met nadruk op het gebruik van anti-tumor necrose factor (TNF) middelen. Recente onderzoeken hebben aangetoond dat nieuwe anti-TNF middelen, adalimumab (ADA) en golimumab, effectief zijn in het induceren van remissie en het behouden van remissie bij patiënten met uitgebreide colitis ulcerosa.

Vedolizumab en golimumab bleken effectiever en vergelijkbaar veilig als placebo bij patiënten met matig tot ernstig actieve colitis ulcerosa, wat het aantal beschikbare therapeutische opties vergroot.

De vereiste steekproefgroottes voor directe head-to-head studies tussen infliximab en adalimumab voor inductie en onderhoud zijn respectievelijk 174 en 204 proefpersonen. Deze studie toont aan dat, vergeleken met placebo, infliximab, adalimumab en golimumab allemaal effectief zijn voor het induceren en behouden van remissie bij colitis ulcerosa.

De biosimilaire van infliximab is net zo effectief en veilig als het origineel bij reumatologische aandoeningen, terwijl een nieuw anti-TNF middel, namelijk golimumab, recentelijk is goedgekeurd voor refractaire colitis ulcerosa.

We evalueerden subcutane golimumab inductietherapie bij TNF-α antagonist-naïeve patiënten met matig tot ernstig actieve colitis ulcerosa ondanks conventionele behandeling.

De incrementele kost-utility ratio van golimumab/standaardzorg vergeleken met standaardzorg alleen wordt geschat op 391.252 PLN/QALY gewonnen (93.155 €/QALYG) vanuit het perspectief van de publieke betaler en 374.377 PLN/QALY gewonnen (89.137 €/QALYG) vanuit sociaal perspectief. De biologische behandeling van colitis ulcerosa patiënten met golimumab/standaardzorg is effectiever maar ook kostbaarder vergeleken met standaardzorg alleen.

Recentelijk zijn 2 nieuwe antilichamen goedgekeurd: golimumab is een nieuwe optie voor colitis ulcerosa en met een ander, meer selectief werkingsmechanisme; vedolizumab kan nuttig zijn voor zowel colitis ulcerosa als de ziekte van Crohn.

De huidige review vat de literatuur samen over de rol van golimumab, een nieuw anti-TNF middel, bij colitis ulcerosa. Literatuuronderzoek werd gedaan op PubMed met de zoektermen 'golimumab' EN 'colitis ulcerosa' vanaf het begin tot maart 2016.

Het doel van deze systematische review was het evalueren van de effectiviteit en veiligheid van biologische middelen (vedolizumab, abatacept, visilizumab, golimumab) bij patiënten met matig tot ernstig actieve colitis ulcerosa. Dit artikel is opgesteld volgens de richtlijnen van Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analysis.

ACHTERGROND & DOELEN: Subcutane golimumab, een volledig humaan monoklonaal antilichaam tegen tumor necrose factor-á (TNFá), werd geëvalueerd als onderhoudstherapie bij TNFá antagonist-naïeve volwassenen met matig tot ernstig actieve colitis ulcerosa, ondanks conventionele therapie, die reageerden op golimumab inductietherapie. METHODEN: We voerden een fase 3, dubbelblinde studie uit bij patiënten die golimumab inductiestudies hadden voltooid (Program of Ulcerative Colitis Research Studies Utilizing an Investigational Treatment, bijvoorbeeld PURSUIT).

ACHTERGROND & DOELEN: Er is weinig bekend over de effectiviteit van golimumab, een volledig humaan monoklonaal antilichaam tegen tumor necrose factor (TNF) -á, voor de behandeling van colitis ulcerosa (CU).

Golimumab bleek effectief en veilig te zijn in het induceren en behouden van klinische remissie, klinische respons en mucosale genezing bij patiënten met CU in de twee registratieonderzoeken.

[Golimumab Therapie bij Colitis Ulcerosa].

Golimumab: klinische update over het gebruik bij colitis ulcerosa.

Deze review zal zich richten op golimumab therapie bij colitis ulcerosa.

Het doel was om golimumab farmacokinetiek [PK] en blootstelling-respons [ER] te beoordelen bij volwassenen met matig tot ernstig actieve colitis ulcerosa [CU] uit de Program of Ulcerative Colitis Research Studies Utilizing an Investigational Treatment [PURSUIT] studies.


Wat is de rol van histonvariant H2A.W?

Answer: De histonvariant H2A.W definieert heterochromatine en bevordert chromatinecondensatie in Arabidopsis. De histonvariant H2A.W markeert specifiek heterochromatine en werkt synergetisch samen met heterochromatische merkers H3K9me2 en DNA-methylering om transposonsilencing te handhaven. In vivo is H2A.W vereist voor heterochromatinecondensatie, wat aantoont dat H2A.W een cruciale rol speelt in de organisatie van heterochromatine. In vitro versterkt H2A.W chromatinecondensatie door vezel-tot-vezel interacties te bevorderen via zijn geconserveerde C-terminale motief. Bij niet-bloeiende landplanten identificeren we een nieuwe klasse van H2A-varianten en stellen we hun mogelijke rol voor in het ontstaan van de H2A.W-variantklasse in bloeiende planten.

De histonvariant H2A.W markeert specifiek heterochromatine en werkt synergetisch samen met heterochromatische merkers H3K9me2 en DNA-methylering om transposonsilencing te handhaven

In vitro versterkt H2A.W chromatinecondensatie door vezel-tot-vezel interacties te bevorderen via zijn geconserveerde C-terminale motief. In vivo is H2A.W vereist voor heterochromatinecondensatie, wat aantoont dat H2A.W een cruciale rol speelt in de organisatie van heterochromatine.

Bij niet-bloeiende landplanten identificeren we een nieuwe klasse van H2A-varianten en stellen we hun mogelijke rol voor in het ontstaan van de H2A.W-variantklasse in bloeiende planten

Kovalente histonmodificaties (bijv. ubiquitinering, fosforylering, methylering, acetylatie) en H2A-varianten (H2A.Z, H2A.X en H2A.W) worden ook besproken in het licht van hun cruciale belang bij het moduleren van nucleosoomorganisatie en functie.

De histonvariant H2A.W definieert heterochromatine en bevordert chromatinecondensatie in Arabidopsis.

Overeenkomsten in geconserveerde motieven tussen H2A.W en een andere H2A-variant in metazoën suggereren dat planten en dieren gemeenschappelijke mechanismen delen voor heterochromatinecondensatie.


Wat zijn de belangrijkste hersenfunctiestoornissen veroorzaakt door hyperbilirubinemie?

Answer: Bilirubine-geïnduceerde neurologische disfunctie (BIND) en klassieke kernicterus zijn de belangrijkste disfuncties van hyperbilirubinemie, wanneer bilirubinespiegels de capaciteit van de hersenverdedigingsmechanismen om de toegang en cytotoxiciteit te voorkomen overschrijden. Bilirubine-accumulatie kan leiden tot tekorten in auditieve, cognitieve en motorische verwerking, als gevolg van neuronale celdood, verminderde myelinisatie en gliale activatie.

Bilirubine-geïnduceerde neurologische disfunctie (BIND) en klassieke kernicterus zijn klinische manifestaties van matige tot ernstige hyperbilirubinemie wanneer bilirubinespiegels de capaciteit van de hersenverdedigingsmechanismen om de toegang en cytotoxiciteit te voorkomen overschrijden. Onder dergelijke omstandigheden en afhankelijk van de geassocieerde co-morbiditeiten kan bilirubine-accumulatie leiden tot kort- of langetermijn neuro-ontwikkelingsstoornissen, die tekorten in auditieve, cognitieve en motorische verwerking kunnen omvatten. Neuronale celdood, astrocytaire reactiviteit en microglia-activatie maken deel uit van de bilirubine-geïnduceerde pathogenese.

Verminderde myelinisatie en verhoogde gliale reactiviteit als gevolg van ernstige neonatale hyperbilirubinemie.

Bilirubine-geïnduceerde neurologische disfunctie (BIND) en kernicterus worden gebruikt om matige tot ernstige neurologische disfunctie te beschrijven die wordt waargenomen bij kinderen die tijdens de neonatale periode aan overmatige niveaus van totaal serumbilirubine (TSB) zijn blootgesteld.

Histologische studies van hersenweefsel tonen aan dat het begin van ernstige neonatale hyperbilirubinemie, gekenmerkt door aanvallen, leidt tot veranderingen in myelinisatie en gliale reactiviteit.

Kernicterus in dit model vertoont dus niet alleen axonale schade, maar ook myelinisatietekorten en gliale activatie in verschillende hersengebieden die gewoonlijk gerelateerd zijn aan de neurologische gevolgen die worden waargenomen na ernstige hyperbilirubinemie.

Vooruitgang in de zorg voor neonatale hyperbilirubinemie heeft geleid tot een afname van de incidentie van kernicterus. Echter, neonatale blootstelling aan hoge bilirubinespiegels veroorzaakt nog steeds ernstige motorische symptomen en cerebrale parese (CP). Blootstelling aan matige niveaus van ongeconjugeerd bilirubine kan ook schade veroorzaken aan het zich ontwikkelende centrale zenuwstelsel, specifiek de basale ganglia en het cerebellum.

Hoge niveaus van serum ongeconjugeerd bilirubine (UCB) bij pasgeborenen worden geassocieerd met axonale schade en gliale reactiviteit die kunnen bijdragen aan daaropvolgende neurologische schade en encefalopathie (kernicterus).

Hyperbilirubinemie blijft een van de meest voorkomende klinische diagnoses in de neonatale periode. Deze aandoening kan leiden tot afzetting van ongeconjugeerd bilirubine (UCB) in het centrale zenuwstelsel, wat zenuwcelbeschadiging veroorzaakt door moleculaire en cellulaire mechanismen die nog worden opgehelderd.

"Kernicterus" is een term die momenteel wordt gebruikt om bilirubine-geïnduceerde hersenbeschadiging in neuropathologische studies te beschrijven. Dit is een verwarrende term en tegenwoordig geven we de voorkeur aan bilirubine-encefalopathie of bilirubine-geïnduceerde neurologische disfunctie.

We bespreken vervolgens de mogelijke veranderingen in de neuroprotectieve en trophische barrièrefuncties tijdens bilirubine-geïnduceerde neurologische disfuncties als gevolg van hyperbilirubinemie.

Recent is gesuggereerd dat er een verband bestaat tussen hyperbilirubinemie en langdurige neurologische disfuncties.

In dit artikel bespreken we computationele inzichten in de hersenfunctiestoornissen die ten grondslag liggen aan de ziekte van Parkinson, de ziekte van Huntington en dystonie, met bijzondere aandacht voor disfuncties van het dopaminesysteem, basale ganglia-paden en neuronale oscillaties.

Hyperbilirubinemie kan gepaard gaan met schadelijke effecten zoals geelzucht, hersenfunctiestoornissen en farmacokinetische veranderingen van geneesmiddelen.

Neonatale geelzucht is een veelvoorkomende oorzaak van sensorineuraal gehoorverlies bij kinderen. We wilden de neurotoxische effecten van pathologische hyperbilirubinemie op de hersenstam en het auditieve traject detecteren door middel van auditieve hersenstam-evoked response (ABR), die vroege effecten van hyperbilirubinemie kan voorspellen. Deze case-control studie werd uitgevoerd bij pasgeborenen met pathologische hyperbilirubinemie.

Bijvoorbeeld, de gemiddelde latentie van golf I was significant hoger in het rechteroor van de casusgroep dan bij controles (2,16 ± 0,26 versus 1,77 ± 0,15 milliseconden, respectievelijk) (P < 0,001). Pathologische hyperbilirubinemie veroorzaakt een acute stoornis in de hersenstamfunctie; daarom is vroege diagnose van neonatale geelzucht essentieel ter preventie van bilirubine-neurotoxische effecten.

Golfamplitudes zijn waardevolle BAER-variabelen om functionele stoornissen van de hersenstam en het auditieve pad bij neonatale hyperbilirubinemie te detecteren, en worden aanbevolen voor gebruik bij het beoordelen van bilirubine-neurotoxiciteit voor de neonatale hersenen.<CopyrightInformation>Copyright © 2013 European Paediatric Neurology Society

[Kenmerken van auditieve hersenstamrespons bij neonatale hyperbilirubinemie veroorzaakt door verschillende oorzaken].

Overmatige hyperbilirubinemie bij menselijke pasgeborenen kan permanente disfunctie van het auditieve systeem veroorzaken, zoals beoordeeld met hersenstam auditieve geprikkelde potentialen (BAEP's).

Een recente toename van gerapporteerde gevallen van klassieke kernicterus, deels veroorzaakt door eerdere ontslag uit het ziekenhuis en versoepeling van behandelcriteria voor hyperbilirubinemie, en nieuwe rapporten over hyperbilirubinemie-geïnduceerde auditieve disfunctie met behulp van geprikkelde potentiaal gebaseerde infantiele tests en gehoorscreening, benadrukken de noodzaak om beter te begrijpen hoe hyperbilirubinemie hersenschade veroorzaakt bij sommige zuigelingen, vooral omdat de schade te voorkomen is.


Reguleert mTOR de translatie van MAPKAPK2?

Answer: Ja. mTOR reguleert de translatie van de MK2 (ook bekend als MAPKAPK2) kinase via 4EBP1. Op zijn beurt fosforyleert MAPKAPK2 het RNA-bindende eiwit ZFP36L1 tijdens senescentie, waardoor de capaciteit om de transcripties van talrijke senescentie-geassocieerde secretie fenotype (SASP) componenten af te breken, wordt geremd. Bijgevolg belemmert mTOR-remming of constitutieve activatie van ZFP36L1 de niet-cel-autonome effecten van senescente cellen in zowel tumorrepressieve als tumorpromotieve contexten.

mTOR reguleert de translatie van MAPKAPK2 om het senescentie-geassocieerde secretie fenotype te controleren.

Senescente cellen scheiden een combinatie van factoren uit die gezamenlijk bekend staan als het senescentie-geassocieerde secretie fenotype (SASP). De SASP versterkt senescentie en activeert een immuunbewakingsrespons, maar kan ook pro-tumorigene eigenschappen vertonen en bijdragen aan leeftijdsgerelateerde pathologieën. In een geneesmiddelenonderzoek om nieuwe SASP-regulatoren te vinden, ontdekten we de mTOR-remmer rapamycine als een krachtige SASP-suppressor. Hier rapporteren we een mechanisme waarbij mTOR de SASP controleert door differentiële regulatie van de translatie van de MK2 (ook bekend als MAPKAPK2) kinase via 4EBP1. Op zijn beurt fosforyleert MAPKAPK2 het RNA-bindende eiwit ZFP36L1 tijdens senescentie, waardoor de capaciteit om de transcripties van talrijke SASP-componenten af te breken, wordt geremd. Bijgevolg belemmert mTOR-remming of constitutieve activatie van ZFP36L1 de niet-cel-autonome effecten van senescente cellen in zowel tumorrepressieve als tumorpromotieve contexten. Al met al plaatsen onze resultaten de regulatie van de SASP als een sleutelmecanisme waarmee mTOR kanker, leeftijdsgerelateerde ziekten en immuunresponsen kan beïnvloeden.

Zowel Beclin1-PI3KIII als Beclin1-MAPKAPK2 interacties werden opmerkelijk beïnvloed door het stilleggen van ATM of MAPK14. ATM bevorderde IR-geïnduceerde autofagie via het MAPK14-pad, mTOR-pad en Beclin1/PI3KIII-complexen.


Welk chromosoom is aangetast bij het syndroom van Turner?

Answer: Het syndroom van Turner (TS) is een chromosomale afwijking met gedeeltelijke of volledige afwezigheid van het X-chromosoom.

Het syndroom van Turner (TS) is een chromosomale afwijking met gedeeltelijke of volledige afwezigheid van het X-chromosoom.

Het syndroom van Turner is een genetische aandoening veroorzaakt door de volledige of gedeeltelijke afwezigheid van een X-chromosoom bij getroffen vrouwen.

Het syndroom van Turner (TS) is een chromosomale aandoening veroorzaakt door volledige of gedeeltelijke monosomie van het X-chromosoom die verschillende klinische kenmerken vertoont afhankelijk van het karyotype en de genetische achtergrond van de getroffen meisjes.

CONTEXT: Het syndroom van Turner (TS) is het meest voorkomende genetische probleem dat vrouwen treft en ontstaat wanneer een X-chromosoom volledig ontbreekt, delen van een X-chromosoom ontbreken, of chromosomale mosaïcisme optreedt.

Het syndroom van Turner (TS) is een chromosomale aandoening die het gevolg is van het verlies van het gehele of een deel van het X-chromosoom en komt voor bij 1 op de 2.500 vrouwelijke geboorten.

Vrouwen met het syndroom van Turner (TS), die een volledig X-chromosoom missen, vertonen een beperking in het onthouden van gezichten en in het classificeren van "angst" in gezichtsafbeeldingen.

De hypothese dat de variabiliteit in vingerafdrukken tussen individuen verminderd zou kunnen zijn door de afwezigheid van een X-chromosoom bij het syndroom van Turner werd verworpen.

Hoewel het klassieke karyotype gerelateerd aan het syndroom van Turner 45,X is, heeft de meerderheid van de getroffenen eigenlijk een mosaïsch chromosomaal complement, meestal met een tweede normale cellijn (46,XX).

45,X syndroom van Turner bij eeneiige tweelingzussen.

Monosomie voor het X-chromosoom is de meest voorkomende oorzaak van het syndroom van Turner, een veelvoorkomend klinisch syndroom geassocieerd met specifieke fysieke en neurobehaviorale kenmerken.

Het syndroom van Turner is een chromosomale afwijking waarbij het X-chromosoom geheel of gedeeltelijk ontbreekt.

Om de oorsprong te identificeren en de morfologie te bestuderen van kleine supernumerieke markerchromosomen (sSMC) bij het syndroom van Turner met het karyotype 45,X/46,X,+mar.

Het syndroom van Turner is een chromosomale aandoening waarbij het gehele of een deel van één X-chromosoom ontbreekt.

Het Turner-fenotype in deze familie is het resultaat van een deletie van de gehele korte arm van één X-chromosoom.

X-monosomische muizen (39,XO) vertonen een opmerkelijk mild fenotype vergeleken met vrouwen met het syndroom van Turner (45,XO).

X-monosomie is een vorm van het syndroom van Turner (TS) waarbij een volledig X-chromosoom ontbreekt.

Het syndroom van Turner wordt gedefinieerd als een aangeboren aandoening die wordt bepaald door kwantitatieve en/of structurele afwijkingen van één van de twee X-chromosomen met frequente aanwezigheid van mosaïcisme.


Wat is het doel van de TRAP-test?

Answer: Telomerase-enzymactiviteit kan worden gedetecteerd in hele cellysaten met een op polymerasekettingreactie (PCR) gebaseerde methode die het telomerische herhalingsversterkingsprotocol (TRAP) wordt genoemd.

Positieve activiteit volgens het telomerase herhalingsversterkingsprotocol (TRAP) werd geïdentificeerd in celextracten van Escherichia coli die een sequentie-geoptimaliseerd hTERT-gen tot expressie brachten.

De regulerende rol van PCDH10 in telomerase-activiteit werd bevestigd door een telomerisch herhalingsversterkingsprotocol (TRAP)-test, en de biologische functies ervan werden gekarakteriseerd door in vitro proliferatie-, migratie- en invasietests.

De TRAP-test is een standaardmethode voor het detecteren van telomerase-activiteit in verschillende weefsels of cellijnen.

Telomerase-activiteit werd bepaald met de TRAP-test.

De telomerase-activiteit werd geëvalueerd met de TRAP-test.

Het telomerische herhalingsversterkingsprotocol (TRAP) is een eenvoudige en snelle methode voor het detecteren van telomerase-activiteit in cellen. In de eerste stap wordt een niet-telomerische TS-primer verlengd door telomerase, gevolgd door PCR-amplificatie van de producten. De PCR-stap maakt dit protocol zeer gevoelig om telomerase-activiteit op het niveau van een enkele cel te detecteren, waardoor het compatibel is met de analyse van tumormonsters. Wanneer het op een polyacrylamidegel wordt uitgevoerd, is het PCR-product een karakteristieke ladder van banden vanwege de repetitieve aard van de telomerische DNA-sequentie. De densitometrische analyse van de ladder maakt het mogelijk de TRAP-test te gebruiken voor vergelijkende kwantificering van telomerase-activiteit in verschillende monsters.

Telomerase-enzymactiviteit kan worden gedetecteerd in hele cellysaten met een op polymerasekettingreactie (PCR) gebaseerde methode die het telomerische herhalingsversterkingsprotocol (TRAP) wordt genoemd.


Beschrijf klinische toepassingen van het PIM2-scoresysteem.

Answer: De Pediatric Index of Mortality 2 (PIM2) is een van de meest gebruikte scoresystemen om mortaliteit te voorspellen bij patiënten die worden opgenomen op de pediatrische intensivecareafdelingen. De PIM2-score onderscheidt adequaat overlevenden van niet-overlevenden

In deze studie onderzoeken we of transfusie een onafhankelijke voorspeller van mortaliteit is, of dat de uitkomsten slechts het resultaat zijn van de initiële ernst zoals voorspeld door Pediatric Risk of Mortality (PRISM) III, Pediatric Index of Mortality (PIM2) en dag 1 Pediatric Logistic Organ Dysfunction (PELOD) scores.

INLEIDING: De Pediatric Index of Mortality 2 (PIM2) is een van de meest gebruikte scoresystemen om mortaliteit te voorspellen bij patiënten die worden opgenomen op pediatrische intensivecareafdelingen (PICU) in Argentinië.

CONCLUSIES: De PIM2-score onderscheidt adequaat overlevenden van niet-overlevenden.

PIM2-scoring verklaarde de uitkomst niet adequaat, wat wijst op de noodzaak van herkalibratie.

CONCLUSIE: Het PIM2-scoresysteem toont een adequate onderscheidende functie en is goed gekalibreerd voor de casemix van patiënten op de PICU van Fayoum, Egypte. Het kan worden gebruikt als een nuttig hulpmiddel voor de evaluatie van risicogeïndexeerde mortaliteit.

Het doel van de studie was de associatie te onderzoeken tussen de Glasgow Coma Scale (GCS), Pediatric Index of Mortality (PIM2) en Injury Severity Score (ISS), en de lange termijn uitkomst van kinderen met verwondingen.

Pediatric Index of Mortality 2 score als uitkomstvoorspeller op de pediatrische intensivecareafdeling in India.

ACHTERGROND EN DOELSTELLINGEN: De Pediatric Index of Mortality (PIM) 2-score is een van de ernstscoresystemen die worden gebruikt om de uitkomst van patiënten die worden opgenomen op intensivecareafdelingen (ICU's) te voorspellen.

CONCLUSIE: De PIM2-score onderscheidde goed tussen overlevenden en sterfgevallen op de PICU.

DOEL: Een studie om de Pediatric Index of Mortality-2 (PIM2) te valideren en te kalibreren bij kinderen die zijn opgenomen op onze pediatrische intensivecareafdeling (PICU).

CONCLUSIE: PIM2 is een goede index voor het voorspellen van mortaliteit op onze pediatrische intensivecareafdeling.

Pediatric Index of Mortality 2 (PIM2) en Pediatric Risk of Mortality (PRISM) zijn scoresystemen om de kans op mortaliteit te voorspellen; daarom is het noodzakelijk om dergelijke voorspellers te valideren in de populatie van pediatrische intensivecareafdelingen.

Hoewel PRISM, PIM en PIM2 een goede discriminatie en calibratie hebben getoond in de huidige setting, wordt PIM beschouwd als het meest nauwkeurige en geschikte instrument voor het voorspellen van mortaliteit in de bestudeerde NICU.


Verminderen de niveaus van histonvariant mH2A (macro-H2A) bij differentiatie?

Answer: MacroH2A.1 werd gevonden op lage niveaus bij het tot stand komen van pluripotentie in de binnenste celmassa en epiblast, maar was sterk verrijkt in het trophectoderm en gedifferentieerde somatische cellen later in de muisontwikkeling. Chromatine-immunoprecipitatie toonde aan dat macroH2A.1 wordt opgenomen in het chromatine van regulerende regio's van pluripotentiegenen in somatische cellen zoals muis embryonale fibroblasten en volwassen neurale stamcellen, maar niet in embryonale stamcellen. Bovendien voorkwam overexpressie van macroH2A-isoformen een efficiënte herprogrammering van epiblast-stamcellen naar naïeve pluripotentie.

Door manipulatie van macroH2A-isoformen tonen we verder aan dat macroH2A2 de overheersende barrière is voor herprogrammering.

In het bijzonder vinden we dat macroH2A-isoformen sterk verrijkt zijn bij doelgenen van de K27me3-demethylase, Utx, die vroeg worden geheractiveerd tijdens iPS-herprogrammering.

Daarom stellen we voor dat macroH2A-isoformen een redundante silencielaag of terminale differentiatie-'slot' bieden bij kritieke pluripotentiegenen, wat zich manifesteert als een epigenetische barrière wanneer gedifferentieerde cellen worden uitgedaagd om te herprogrammeren.

Histonvariant macroH2A verleent weerstand tegen nucleaire herprogrammering.

Weerstand tegen herprogrammering wordt geassocieerd met opname van de histonvariant macroH2A, die behouden blijft op de Xi van gedifferentieerde cellen, maar afwezig is op de Xi van EpiSC's.

We benadrukken de rol van macroH2A bij het tot stand brengen en in stand houden van gedifferentieerde toestanden en bespreken de nog slecht erkende functie ervan in transcriptieactivatie.

Histonvariant macroH2A markeert embryonale differentiatie in vivo en fungeert als een epigenetische barrière voor geïnduceerde pluripotentie.

MacroH2A.1 werd gevonden op lage niveaus bij het tot stand komen van pluripotentie in de binnenste celmassa en epiblast, maar was sterk verrijkt in het trophectoderm en gedifferentieerde somatische cellen later in de muisontwikkeling.

Chromatine-immunoprecipitatie toonde aan dat macroH2A.1 wordt opgenomen in het chromatine van regulerende regio's van pluripotentiegenen in somatische cellen zoals muis embryonale fibroblasten en volwassen neurale stamcellen, maar niet in embryonale stamcellen.

Bovendien voorkwam overexpressie van macroH2A-isoformen een efficiënte herprogrammering van epiblast-stamcellen naar naïeve pluripotentie.

Macro-histonvarianten zijn cruciaal voor de differentiatie van menselijke pluripotente cellen.

Hier tonen we aan dat het knockdown van macro-histonvarianten de in vitro en in vivo differentiatie van menselijke pluripotente cellen verstoorde, waarschijnlijk door defecten in het stilleggen van pluripotentie-gerelateerde genen.

Bovendien prolifereren mannelijke en vrouwelijke mH2A-deficiënte ESC's normaal onder pluripotentie-kweekomstandigheden en reageren ze efficiënt op verschillende standaard differentiatieprocedures.


Welke ziekte wordt geassocieerd met mutaties in het SLC40A1-gen?

Answer: Mutaties in het SLC40A1-gen, dat codeert voor de cellulaire ijzerexporteur ferroportine, worden geassocieerd met autosomaal dominante hemochromatose type 4 of Ferroportineziekte. De patiënten hebben kenmerkend hyperferritinemie en ijzerstapeling.

Ferroportineziekte is een zeldzame vorm van autosomaal dominant overgeërfde hemochromatose veroorzaakt door mutaties in het ferroportine-gen (SLC40A1). De patiënten hebben kenmerkend hyperferritinemie maar normale transferrinesaturaties.

Nieuwe gain-of-function mutatie in het SLC40A1-gen geassocieerd met erfelijke hemochromatose type 4.

Hier rapporteren we het geval van een 69-jarige Chinese Han-vrouw die zich presenteerde met levercirrose, diabetes mellitus, huidhyperpigmentatie, hyperferritinemie en hoge transferrinesaturatie. Latere genetische analyses identificeerden een nieuwe heterozygote mutatie (p.Cys326Phe) in het SLC40A1-gen.

Een nieuwe mutatie in het SLC40A1-gen geassocieerd met verminderde ijzerexport in vitro.

Ferroportineziekte is een erfelijke stoornis van het ijzermetabolisme en wordt veroorzaakt door mutaties in het ferroportine-gen (SLC40A1). We presenteren een patiënt met hyperferritinemie, ijzerstapeling in de lever met reticulo-endotheliale distributie en ook in de milt, en onder behandeling met erytroferese.

Deze bevindingen en het ijzerstapelingsfenotype van de patiënt suggereren dat de nieuwe mutatie c.386T>C (p.L129P) in het SLC40A1-gen incomplete penetrantie heeft en de klassieke vorm van ferroportineziekte veroorzaakt.

Ferroportine (FPN) bemiddelt de ijzerexport uit cellen en deze functie wordt gereguleerd door serumhepcidine. Mutaties in het FPN-gen (SLC40A1) leiden tot autosomaal dominante ijzerstapelingsziekten die gerelateerd zijn aan verlies- of winst-van-functie, en worden gewoonlijk gekenmerkt door respectievelijk normale of lage transferrinesaturatie versus verhoogde transferrinesaturatie.

Hemochromatose type 4 is een zeldzame vorm van primaire ijzerstapeling die wordt overgedragen als een autosomaal dominant kenmerk veroorzaakt door mutaties in het gen dat codeert voor het ijzertransporteiwit ferroportine 1 (SLC40A1). SLC40A1-mutaties vallen in twee functionele categorieën (verlies- versus winst-van-functie) die twee verschillende klinische entiteiten onderliggen (hemochromatose type 4A versus type 4B). De overgrote meerderheid van SLC40A1-mutaties zijn echter zeldzame missense-variaties, waarvan slechts enkele sterke bewijzen van causaliteit tonen.

De p.C282Y-mutatie en zeldzame varianten in het HFE-gen zijn geassocieerd met erfelijke hemochromatose (HH). HH wordt ook veroorzaakt door mutaties in andere genen, zoals hemojuveline (HJV), hepcidine (HAMP), transferrinereceptor 2 (TFR2) en ferroportine (SLC40A1).

Twee nieuwe mutaties in de SLC40A1- en HFE-genen betrokken bij ijzerstapeling bij een Spaanse man.

Ferroportineziekte wordt gekenmerkt door ijzerstapeling. Het heeft een autosomaal-dominant overervingspatroon en is geassocieerd met mutaties in het SLC40A1-gen, dat codeert voor de cellulaire ijzerexporteur ferroportine.

Mutaties in het SLC40A1-gen, dat codeert voor ferroportine, zijn geassocieerd met autosomaal dominante hemochromatose. Ferroportine wordt direct geremd door hepcidine, een sleutelpeptide in de ijzerregulatie, en functionele gevolgen van SLC40A1-mutaties verklaren de waargenomen fenotypische verschillen bij patiënten met ferroportineziekte.

De volledige coderende sequentie van het SLC40A1-gen werd gesequenced in een stamboom met autosomaal dominante hyperferritinemie.

Een nieuwe SLC40A1-mutatie p.R489K segregateerde met ijzerstapeling in een familie met klinische en histopathologische tekenen van macrophage-type ferroportineziekte.

We rapporteren een nieuwe pathologische SLC40A1-variant geassocieerd met abnormale celoppervlakte-expressie van ferroportine door intracellulaire retentie van het gemuteerde eiwit. Deze bevindingen voorspellen macrophage-type ferroportineziekte, het fenotype dat in deze familie wordt waargenomen. Studie van de moleculaire celbiologie van ferroportine en zijn mutanten is essentieel om de pathogenese van deze steeds meer erkende vorm van hemochromatose te begrijpen, die slecht reageert op conventionele therapie.

Klassieke ferroportineziekte wordt gekenmerkt door hyperferritinemie, normale transferrinesaturatie en ijzerstapeling in macrofagen. Een niet-klassieke vorm wordt gekenmerkt door extra hepatocytaire ijzerafzettingen en een hoge transferrinesaturatie. Beide vormen vertonen autosomaal dominante overerving en zijn geassocieerd met mutaties in het ferroportine-gen (SLC40A1).

Mutaties in het SLC40A1-gen resulteren in een dominante genetische aandoening [ferroportineziekte; erfelijke hemochromatose type (HH) IV], gekenmerkt door ijzerstapeling met twee verschillende klinische manifestaties, normale transferrinesaturatie met macrophage-ijzeraccumulatie (de meest voorkomende vorm) of hoge transferrinesaturatie met hepatocytaire ijzeraccumulatie (klassiek hemochromatosefenotype).

SLC40A1-genmutaties worden geassocieerd met een autosomaal type genetische ijzerstapeling beschreven als hemochromatose type 4, of HFE4 (Online Mendelian Inheritance in Man nummer 606069), of ferroportineziekte.

Een Japanse familie met ferroportineziekte veroorzaakt door een nieuwe mutatie in het SLC40A1-gen: hyperferritinemie geassocieerd met een relatief lage transferrinesaturatie van ijzer.

ONGETEKEND: Mutaties in het SLC40A1-gen, dat codeert voor ferroportine, zijn geassocieerd met autosomaal dominante hemochromatose.

Deze deletie beïnvloedt niet alleen COL3A1 maar ook 21 andere bekende genen (GULP1, DIRC1, COL5A2, WDR75, SLC40A1, ASNSD1, ANKAR, OSGEPL1, ORMDL1, LOC100129592, PMS1, MSTN, C2orf88, HIBCH, INPP1, MFSD6, TMEM194B, NAB1, GLS, STAT1 en STAT4), waarvan mutaties in drie (COL5A2, SLC40A1 en MSTN) ook geassocieerd zijn met een autosomaal dominante aandoening (EDS klassiek type, hemochromatose type 4 en spierhypertrofie).

Analyse van het SLC40A1-gen op mRNA-niveau onthult snel de veroorzakende mutaties bij patiënten met erfelijke hemochromatose type IV.

De ijzerstapeling was vergelijkbaar met die bij HFE-hemochromatose, en de patiënt was dubbel heterozygoot voor twee nieuwe mutaties, c.-20G>A en c.718A>G (p.K240E), in respectievelijk de HFE- en ferroportine (FPN1 of SLC40A1)-genen.

De voorgestelde procedure zou de brede moleculaire analyse van het SLC40A1-gen vergemakkelijken, wat bijdraagt aan een beter begrip van de pathogenese van de ferroportineziekte.

Type IV hemochromatose wordt geassocieerd met dominante mutaties in het SLC40A1-gen dat ferroportine (FPN) codeert.

Het omvat erfelijke hemochromatose gerelateerd aan mutaties in andere genen, ferroportineziekte (ook bekend als hemochromatose type 4) en entiteiten geassocieerd met specifieke klinische manifestaties.

Ferroportineziekte is een bijzondere dominant overgeërfde klinische vorm van ijzerstapeling door mutaties in het SLC40A1-gen.

Ferroportineziekte vertegenwoordigt een proteïforme genetische aandoening waarbij de verschillende SLC40A1-mutaties verantwoordelijk lijken te zijn voor fenotypische variabiliteit.


Kan een tekort aan divalente metaaltransporter 1 leiden tot bloedarmoede?

Answer: Ja, een tekort aan divalente metaaltransporter 1 (DMT1) kan leiden tot bloedarmoede, aangezien DMT1 een belangrijke ijzertransporter is die nodig is voor ijzerabsorptie en erytropoëse. DMT1-tekort belemmert de erytroïde differentiatie en veroorzaakt apoptose van erytroïde cellen.

De divalente metaaltransporter 1 (DMT1) is een belangrijke ijzertransporter die nodig is voor ijzerabsorptie en erytropoëse. Verlies van DMT1-functie resulteert in microcytaire anemie.

Dysfunctie van menselijke DMT1 wordt geassocieerd met verschillende pathologieën zoals ijzertekortbloedarmoede, hemochromatose, de ziekte van Parkinson en de ziekte van Alzheimer, evenals colorectale kanker en slokdarmadenocarcinoom, waardoor DMT1 een aantrekkelijk doelwit is voor medicijnontwikkeling.

Tekort aan de divalente metaaltransporter 1 (DMT1) leidt tot hypochrome microcytaire anemie. We hebben eerder aangetoond dat DMT1-tekort de erytroïde differentiatie belemmert en apoptose van erytroïde cellen induceert.

We stellen voor dat DMT1-tekort een negatieve invloed heeft op de stofwisseling en levensduur van rijpe erytrocyten; twee andere aspecten van defecte erytropoëse die bijdragen aan de pathofysiologie van de ziekte.

Hypochrome microcytaire anemie geassocieerd met ineffectieve erytropoëse veroorzaakt door recessieve mutaties in divalente metaaltransporter 1 (DMT1) kan worden verbeterd met hoge dosis erytropoëtinesuppletie.

Belgrade-ratten vertonen microcytaire, hypochrome anemie en systemisch ijzertekort door een glycine-naar-arginine mutatie op residu 185 in een metaaliontransporter van een divalente metaaltransporter/divalente kationtransporter/solute carrier 11 groep A lid 2 of 3 (DMT1/DCT1/SLC11A2), een lid van de natural-resistance-associated macrophage protein (Nramp) familie.

ACHTERGROND/DOELSTELLINGEN: Tekort aan de divalente metaaltransporter 1 (DMT1) leidt tot hypochrome microcytaire anemie.

Microcytaire anemie (mk/mk) muizen met defect in DMT1 en wildtype muizen werden blootgesteld aan bleomycine of zoutoplossing via intratracheale toediening en de resulterende longschade werd vergeleken.

Deze mutatie belemmert de ijzertransportcapaciteit van DMT1 ernstig, wat leidt tot systemisch ijzertekort en bloedarmoede.


Codeert het hERG-gen voor een eiwit dat deel uitmaakt van een natriumkanaal?

Answer: Het hERG, ook bekend als het Human ether-a-go-go-related gen, codeert voor een eiwitsubeenheid van een kaliumkanaal dat de vertraagde rectifier K(+) stroom geleidt.

Het human ether-à-go-go-related gen (hERG 1a) kaliumkanaal is cruciaal voor de cardiale repolarisatie.

Human ether-a-go-go-related gen (hERG) kanalen geleiden vertraagde rectifier K(+) stroom.

De KvLQT1 en minK genen coderen het langzaam activerende, vertraagde rectifier (Iks) kaliumkanaal, het HERG-gen codeert het snel activerende, vertraagde rectifier (Ikr) kaliumkanaal van het hart, terwijl het SCN5A-gen codeert voor een cardiaal natriumkanaal.

De moleculaire basis van erfelijke aandoeningen veroorzaakt door een mutatie in het gen dat codeert voor een bepaald kaliumkanaal genaamd HERG - of een ander gen, SCN5A, dat codeert voor het natriumkanaal en waarvan de verstoring resulteert in verlies van inactivatie van de Na+ stroom.

Mutaties in KvLQT1, minK en HERG genen beïnvloeden repolariserende, rectifier kaliumstromen, terwijl SCN5A mutaties vertraagde inactivatie en heropening van het cardiale natriumkanaal veroorzaken, wat de depolarisatie van hartcellen initieert.

Een menselijke genetische afwijking geassocieerd met het 'lange Q-T syndroom', een afwijking in het hartritme die de repolarisatie van het actiepotentiaal betreft, werd recentelijk gevonden in het HERG-gen, dat codeert voor een kaliumkanaal.

Daarom kunnen matrine en oxymatrine mogelijk LQT2 genezen als kaliumkanaalactivatoren door het bevorderen van hERG-kanaalactivatie en het verhogen van de hERG-kanaalexpressie.

De menselijke delta1261 mutatie van het HERG kaliumkanaal resulteert in een verkort eiwit dat een subeenheid-interactiedomein bevat en de kanaalexpressie vermindert.

HERG (human eag-related gene) codeert voor een inward-rectifier kaliumkanaal gevormd door de assemblage van vier subeenheden.

Het human ether-?-go-go-related gen (HERG) codeert de porievormende subeenheid van het snel activerende vertraagde rectifier kaliumkanaal in het hart.

Het human ether-a-go-go-related gen (hERG) codeert het snel activerende, vertraagde rectifier kaliumkanaal (IKr) dat belangrijk is voor cardiale repolarisatie.

Rol van glycosylering in de celoppervlakte-expressie en stabiliteit van HERG kaliumkanalen.

Het menselijke ERG-eiwit (HERG of Kv 11.1), gecodeerd door het human ether-a-go-go-related gen (herg), is de porievormende subeenheid van de cardiale vertraagde rectifier kaliumstroom (IKr) verantwoordelijk voor actiepotentiaal (AP) repolarisatie.

Human ether-a-go-go related gen (herg) dat HERG K(+) kanaal codeert, is in vele eerdere studies aangetoond in verband te staan met celcyclusprogressie en groei in tumorcellen.

Geneesmiddel-geïnduceerd lang QT-syndroom: blokkade van hERG K+ kanaal en verstoring van eiwittransport door fluoxetine en norfluoxetine.

DOELSTELLINGEN: Het doel van deze studie was te testen of een recent gerapporteerde polymorfisme in het HERG-gen, dat codeert voor het snel activerende vertraagde rectifier K+ kanaal, invloed heeft op myocardiale repolarisatie.

Het doel van deze studie was te testen of de K897T polymorfisme van het KCNH2 (HERG) gen, dat codeert voor het snel activerende vertraagde rectifier K+ kanaal, de cardiale repolarisatie beïnvloedt, beoordeeld door hoofdcomponentenanalyse (PCA) van de T-golf morfologie.

Alle coderen voor subeenheden van natrium- of kaliumkanalen: twee α-subeenheden van de kaliumkanalen (QVLQT1 voor LQT1, HERG voor LQT2), de α-subeenheid van het natriumkanaal INa (SCN5A voor LQT3), en twee regulatorische subeenheden van kaliumkanalen (KCNE1 voor LQT5 die het KvLQT1 kanaal reguleert en MiRP1 die HERG reguleert).

De overeenkomstige genen coderen voor kaliumkanalen KVLQT1 (LQT1) en HERG (LQT2) en het natriumkanaal SCN5A (LQT3).

Er kan ook een correlatie zijn tussen de bindingssterkte van de medicinale stof aan het kaliumkanaal gecodeerd door het HERG-gen en de verlenging van het QT-interval.

We tonen aan dat de mRNA 3'UTR van ppk29 de neurale vuursnelheden en geassocieerde hitte-geïnduceerde aanvallen beïnvloedt door te fungeren als een natuurlijk antisense-transcript (NAT) dat de neurale mRNA-niveaus van seizure (sei), het Drosophila-homoloog van het menselijke Ether-à-go-go Related Gen (hERG) kaliumkanaal, reguleert.

Onder de congenitale vormen is bijzondere interesse gericht op het kaliumkanaal gecodeerd door het HERG-gen, gelegen op chromosoom 7 en met een sleutelrol in de normale elektrische hartactiviteit.

Door heterologe expressie toe te passen en vergelijkingen te maken met cellen die wild-type human-ether-a-go-go-related eiwit (HERG) tot expressie brengen, een kaliumkanaal dat bijdraagt aan de I(Kr) stroom in ventrikulaire cardiomyocyten, tonen we activatie van een verhoogde endoplasmatisch reticulum (ER) stressrespons door het mutant I593R HERG kaliumkanaal dat betrokken is bij het lange QT-syndroom type 2.

Correctie van defect eiwittransport van een mutant HERG kaliumkanaal bij het menselijke lange QT-syndroom.

Mutaties in het human ether-à-go-go-related gen (HERG), dat codeert voor een vertraagd-rectifier kaliumkanaal,

HERG codeert voor het cardiale I(Kr) kaliumkanaal.

Blokkade van het cardiale kaliumkanaal human ether-à-go-go-related gen (hERG)

Het human ether-a-go-go-related gen (hERG) codeert de porievormende α-subeenheid van het snel activerende vertraagde rectifier K(+) kanaal in het hart, dat een cruciale rol speelt in de repolarisatie van het cardiale actiepotentiaal.

Effecten van donepezil op hERG kaliumkanalen.

Human ether-a-go-go related-gene K⁺ kanalen (hERG) participeren in de regulatie van tumorcelproliferatie en apoptose. HERG kanaalactiviteit wordt opgevoerd door groeifactoren.


Is lenvatinib effectief voor niercelcarcinoom?

Answer: Ja, de combinatie van lenvatinib en everolimus is goedgekeurd voor de behandeling van gevorderd of gemetastaseerd niercelcarcinoom.

De combinatie van lenvatinib, een multitargetmiddel dat zowel VEGF- als FGF-receptoren remt, en everolimus toonde echter veelbelovende resultaten in een gerandomiseerde fase II-studie.

De FDA heeft de combinatie van lenvatinib en everolimus goedgekeurd voor de behandeling van gevorderd of gemetastaseerd niercelcarcinoom.

Bovendien toonde een recente fase II-studie een significant voordeel aan voor de tweedelijns combinatiebehandeling met everolimus plus lenvatinib (een nieuwe TKI) wat betreft progressievrije overleving en totale overleving vergeleken met everolimus als monotherapie.

Vervolgens bespreken we twee recent goedgekeurde groeifactorreceptorantagonisten, namelijk cabozantinib en lenvatinib, en een recent goedgekeurde checkpointremmer, nivolumab, evenals kwesties met betrekking tot medicijnontwikkeling en toekomstige richtingen in de behandeling van gemetastaseerd RCC.

INTERPRETATIE: Lenvatinib plus everolimus en lenvatinib alleen resulteerden in een voordeel in progressievrije overleving voor patiënten met gemetastaseerd niercelcarcinoom die zijn gevorderd na één eerdere VEGF-gerichte therapie.

Lenvatinib-therapie voor de behandeling van patiënten met gevorderd niercelcarcinoom.


Welke eiwitten maken deel uit van het NRD-complex in S. cerevisiae?

Answer: De zuivering van een ATR-complex maakte de identificatie mogelijk van chromodomein-helicase-DNA-bindend eiwit 4 (CHD4) als een ATR-geassocieerd eiwit door tandem massaspectrometrische sequencing. CHD4 (ook wel Mi-2beta genoemd) is een component van een histon-deacetylase-2 (HDAC2)-bevat complex, het nucleosoom-remodellerende en deacetylërende (NRD) complex. Endogeen ATR, CHD4 en HDAC2 blijken samen te immunoprecipiteren, en ATR en HDAC2 elueren samen door twee biochemische zuiveringsstappen. Andere leden van het NRD-complex, HDAC1, MTA1 en MTA2, zijn ook detecteerbaar in ATR-immunoprecipitaat. Sen1 van S. cerevisiae is een bekend onderdeel van het NRD-complex dat betrokken is bij transcriptiebeëindiging van niet-polyadenylerende evenals sommige polyadenylerende RNA-polymerase II-transcripten. Wij tonen nu aan dat Pcf11, een component van het knip- en polyadenyleringscomplex (CPAC), ook algemeen vereist is voor NRD-afhankelijke transcriptiebeëindiging via de werking van zijn C-terminale domein (CTD)-interacterende domein (CID).

Deze activiteit is afkomstig van de CHD3- en CHD4-eiwitten die helicase/ATPase-domeinen bevatten die voorkomen in SWI2-gerelateerde chromatine-remodellerende factoren, en faciliteert de deacetylatie van oligonucleosomale histonen in vitro. We verwijzen naar dit complex als het nucleosoom-remodellerende en deacetylërende (NRD) complex.

Moleculaire associatie tussen ATR en twee componenten van het nucleosoom-remodellerende en deacetylërende complex, HDAC2 en CHD4.

De zuivering van een ATR-complex maakte de identificatie mogelijk van chromodomein-helicase-DNA-bindend eiwit 4 (CHD4) als een ATR-geassocieerd eiwit door tandem massaspectrometrische sequencing. CHD4 (ook wel Mi-2beta genoemd) is een component van een histon-deacetylase-2 (HDAC2)-bevat complex, het nucleosoom-remodellerende en deacetylërende (NRD) complex.

Endogeen ATR, CHD4 en HDAC2 blijken samen te immunoprecipiteren, en ATR en HDAC2 elueren samen door twee biochemische zuiveringsstappen. Andere leden van het NRD-complex, HDAC1, MTA1 en MTA2, zijn ook detecteerbaar in ATR-immunoprecipitaat.

Sen1 van S. cerevisiae is een bekend onderdeel van het NRD-complex dat betrokken is bij transcriptiebeëindiging van niet-polyadenylerende evenals sommige polyadenylerende RNA-polymerase II-transcripten.

Wij tonen nu aan dat Pcf11, een component van het knip- en polyadenyleringscomplex (CPAC), ook algemeen vereist is voor NRD-afhankelijke transcriptiebeëindiging via de werking van zijn C-terminale domein (CTD)-interacterende domein (CID).

In Saccharomyces cerevisiae worden korte niet-coderende RNA's (ncRNA) die door RNA-polymerase II (Pol II) worden gegenereerd, beëindigd door het NRD-complex bestaande uit Nrd1, Nab3 en Sen1.


Welke R / Bioconductor-pakket wordt gebruikt voor het uitvoeren van SNP-verrijkingsanalyse?

Answer: traseR is een gebruiksvriendelijk R Bioconductor-pakket dat verrijkingsanalyses uitvoert van eigenschapsgeassocieerde SNP's in willekeurige genomische intervallen met flexibele opties, waaronder testmethode, type achtergrond en opname van SNP's in LD.

we presenteren traseR, een gebruiksvriendelijk R Bioconductor-pakket dat verrijkingsanalyses uitvoert van eigenschapsgeassocieerde SNP's in willekeurige genomische intervallen met flexibele opties, waaronder testmethode, type achtergrond en opname van SNP's in LD

Hier presenteren we traseR, een gebruiksvriendelijk R Bioconductor-pakket dat verrijkingsanalyses uitvoert van eigenschapsgeassocieerde SNP's in willekeurige genomische intervallen met flexibele opties, waaronder testmethode, type achtergrond en opname van SNP's in LD.

traseR: een R-pakket voor het uitvoeren van eigenschapsgeassocieerde SNP-verrijkingsanalyse in genomische intervallen.

Het traseR R-pakket, vooraf geladen met een actuele verzameling van eigenschapsgeassocieerde SNP's, is vrij beschikbaar in Bioconductor zhaohui.qin@emory.edu Aanvullende gegevens zijn beschikbaar op Bioinformatics online..


Bindt HuR aan de niet-vertaalde regio's (UTR's) van mRNA's?

Answer: Ja, het RNA-bindende eiwit HuR bindt aan de 3' niet-vertaalde regio's (UTR's) van doeltranscripten, waardoor deze beschermd worden tegen afbraak.

HuR is ook overgeëxprimeerd tijdens tumorgenese en is abnormaal aanwezig in het cytoplasma, waar het bindt aan AU-rijke elementen in de 3'UTR's van doel-mRNA en post-transcriptioneel de expressie van zijn doeleiwitten reguleert.

Human antigen R (HuR) is een alomtegenwoordige 32 kDa eiwit bestaande uit drie RNA-herkenningsmotieven (RRMs), waarvan de hoofdtaak is te binden aan Adenylaat- en Uridylaat-rijke elementen (ARE's) in de 3' niet-vertaalde regio's (UTR's) van mRNA's.

Human antigen R (HuR) is een ubiquitair tot expressie komend RNA-bindend eiwit dat genexpressie op post-transcriptioneel niveau moduleert.

Het RNA-bindende eiwit HuR bindt aan de 3' niet-vertaalde regio's (UTR's) van doeltranscripten, waardoor deze beschermd worden tegen afbraak.

ELAV/Hu-eiwitten binden aan AU-rijke elementen (ARE) in mRNA's en reguleren hun stabiliteit van splicing tot translatie, en het ubiquitair aanwezige HuR-eiwit is betrokken bij kankercelgroei.

Dit wordt bereikt door veranderde expressie van de eiwitten TTP en HuR, die binden aan 3' niet-vertaalde regio (UTR) elementen in kankergene gerelateerde genen.


Beschrijf Exploderend hoofd syndroom.

Answer: Exploderend hoofd syndroom wordt gekenmerkt door de waarneming van plotselinge, luide geluiden bij het inslapen of wakker worden.

Exploderend hoofd syndroom wordt gekenmerkt door de waarneming van luide geluiden tijdens de overgang van slaap naar waak of van waak naar slaap.

Exploderend hoofd syndroom wordt gekenmerkt door de waarneming van plotselinge, luide geluiden bij het inslapen of wakker worden.

ACHTERGROND: Exploderend hoofd syndroom (EHS) wordt gekenmerkt door aanvallen van een plotseling geluid of explosief gevoel dat in het hoofd wordt ervaren tijdens de overgang van waak naar slaap of van slaap naar waak.

INLEIDING: Exploderend hoofd syndroom (EHS) is een zeldzame parasomnie waarbij getroffen personen wakker worden uit de slaap met het gevoel van een luide knal.

Exploderend hoofd syndroom (EHS) aanvallen worden gekenmerkt door het gevoel van plotselinge luide knallen, en worden soms vergezeld door het gevoel van een lichtflits.

Exploderend hoofd syndroom (EHS) wordt gekenmerkt door aanvallen van een plotseling geluid of explosief gevoel dat in het hoofd wordt ervaren tijdens de overgang van waak naar slaap of van slaap naar waak. We presenteren zes nieuwe gevallen die de klinische ervaring met het syndroom uitbreiden.


Is H4K20-methylatie geassocieerd met DNA-replicatie?

Answer: We hebben genetische, cytologische en genomische benaderingen gebruikt om de rol van PR-Set7 en H4K20-methylatie bij het reguleren van DNA-replicatie en genoomstabiliteit in Drosophila-cellen beter te begrijpen. Het coördineren van de status van H4K20-methylatie is dus cruciaal voor de juiste selectie van DNA-replicatieoorsprongen in hogere eukaryoten. De methylatiestatus van lysine 20 op histon H4 (H4K20) is in verband gebracht met chromatinecompactie, transcriptie, DNA-reparatie en DNA-replicatie. Histonvervanging wordt vaak geassocieerd met verschillende histonmodificaties zoals H3K56-acetylatie (H3K56Ac), H3K36-methylatie (H3K36me) en H4K20-methylatie (H4K20me). We bespreken de signaalroutes en functies die geassocieerd zijn met één enkel residu, H4K20, als een modelchromatine en klinisch belangrijke markering die biologische processen reguleert, variërend van de DNA-schade-respons en DNA-replicatie tot genexpressie en silencen. <CopyrightInformation>© 2016 door The American Society for Biochemistry and Molecular Biology, Inc.</C In het bijzonder zijn de methylatiestatussen van H3K4, H3K36 en H4K20 geassocieerd met het vaststellen van actieve, geremde of gereedstaande oorsprongen, afhankelijk van de timing en mate van methylatie. 5BrC en 5ClC kunnen abnormale methylatie van cytosine veroorzaken tijdens DNA-replicatie en het endogene methylatiesignaal nabootsen dat geassocieerd is met genstillegging.

Het lijkt waarschijnlijk dat voortgezet onderzoek naar de methylatie van H4K20 uiterst waardevolle inzichten zal opleveren over de regulatie van histonmodificaties vóór en tijdens celdeling en de impact van deze modificaties op daaropvolgende genexpressie.

Abnormale herreplicatie correleert met verminderde niveaus van H4K20me1 en verhoogde niveaus van H4K20-trimethylatie (H4K20me3).

In overeenstemming hiermee speelt de methylatiestatus van H4K20 een directe rol bij het aantrekken van ORC via de bindingskenmerken van ORC1 en ORCA/LRWD1. Het coördineren van de status van H4K20-methylatie is dus cruciaal voor de juiste selectie van DNA-replicatieoorsprongen in hogere eukaryoten.

H4K20-methylatie reguleert quiescentie en chromatinecompactie.

Massaspectrometrie-analyse van histonmodificaties toont aan dat H4K20me2 en H4K20me3 toenemen tijdens quiescentie en dat andere histonmodificaties op vergelijkbare niveaus aanwezig zijn in prolifererende en quiescente cellen.

Analyse van cellen in S-, G2/M- en G1-fasen toont aan dat H4K20me1 toeneemt na de S-fase en wordt omgezet in H4K20me2 en H4K20me3 tijdens quiescentie.

Overexpressie van Suv4-20h1, het enzym dat H4K20me2 maakt van H4K20me1, resulteert in G2-arrest, wat overeenkomt met een rol voor H4K20me1 in mitose. De resultaten suggereren dat dezelfde lysine op H4K20, in zijn verschillende methylatiestatussen, mitotische functies in de M-fase kan faciliteren en chromatinecompactie en celcyclusuitstap in quiescente cellen kan bevorderen.

Histon H4 lysine 20 methylatie: sleutelrol in epigenetische regulatie van genomische integriteit.

Intensief onderzoek in de afgelopen jaren heeft histon H4 lysine 20 methylatie (H4K20me) onthuld als cruciaal belangrijk voor biologische processen die genomische integriteit waarborgen, zoals DNA-schadereparatie, DNA-replicatie en chromatinecompactie.

Verstoring van deze H4K20-specifieke histonmethyltransferasen leidt tot genomische instabiliteit, wat de belangrijke functies van H4K20-methylatie in genoomonderhoud aantoont.

Zowel H4K20 mono-methylatie als H3K56-acetylatie markeren transcriptie-afhankelijke histonvervanging in schizosaccharomyces pombe.

Histonvervanging wordt vaak geassocieerd met verschillende histonmodificaties zoals H3K56-acetylatie (H3K56Ac), H3K36-methylatie (H3K36me) en H4K20-methylatie (H4K20me).

Deze resultaten samen geven aan dat H4K20me1 evenals H3K56Ac echte markeringen zijn voor transcriptie-afhankelijke histonvervanging in schizosaccharomyces pombe.

Methylatie van histon H4 lysine 20 door PR-Set7 zorgt voor de integriteit van laat-replicerende sequentiedomeinen in Drosophila.

Deze studies waren echter beperkt tot slechts een handvol zoogdier-oorsprongen, en het blijft onduidelijk hoe PR-Set7 en H4K20-methylatie het replicatieprogramma op genomische schaal beïnvloeden.

De methylatiestatus van lysine 20 op histon H4 (H4K20) is in verband gebracht met chromatinecompactie, transcriptie, DNA-reparatie en DNA-replicatie. Monomethylatie van H4K20 (H4K20me1) wordt gemedieerd door de celcyclusgereguleerde histonmethyltransferase PR-Set7

We constateren dat deregulatie van H4K20-methylatie geen invloed had op oorsprongactivatie in het hele genoom. In plaats daarvan leidt uitputting van PR-Set7 en verlies van H4K20me1 tot accumulatie van DNA-schade en een ATR-afhankelijke celcyclusarrest.

We hebben genetische, cytologische en genomische benaderingen gebruikt om de rol van PR-Set7 en H4K20-methylatie bij het reguleren van DNA-replicatie en genoomstabiliteit in Drosophila-cellen beter te begrijpen.

Methylatie van histon H4 lysine-20 is betrokken bij DNA-reparatie, transcriptiesilencing, genomische stabiliteit en regulatie van replicatie.

Methylatie van histon H3 op lysine 79 associeert met een groep replicatieoorsprongen en helpt DNA-replicatie te beperken tot één keer per celcyclus.

We bespreken de signaalroutes en functies die geassocieerd zijn met één enkel residu, H4K20, als een modelchromatine en klinisch belangrijke markering die biologische processen reguleert, variërend van de DNA-schade-respons en DNA-replicatie tot genexpressie en silencen. <CopyrightInformation>© 2016 door The American Society for Biochemistry and Molecular Biology, Inc.</C


Beschrijf crowned dens syndroom.

Answer: Crowned dens syndroom is een zeldzame vorm van "kroonachtige" verkalkingen rond de dens en presenteert zich vaak met terugkerende nekpijn, stijfheid van de nek, verhoogde bezinkingssnelheid van erytrocyten en koortsaanvallen.

ACHTERGROND: Patiënten met crowned dens syndroom (CDS), wat pseudojicht van de atlanto-axiale overgang is veroorzaakt door "kroonachtige" verkalkingen rond de dens, presenteren zich met symptomen van ernstige nekpijn, stijfheid en hoge koorts.

ACHTERGROND CONTEXT: Crowned dens syndroom (CDS) is een zeldzame vorm van calciumfosfaatkristalafzettingen en presenteert zich vaak met terugkerende nekpijn, stijfheid van de nek, verhoogde bezinkingssnelheid van erytrocyten en koortsaanvallen.

Een CT-scan toonde verkalking van het transversale ligament en kroonachtige verkalking rond het odontoïd proces. Op basis van de klinische en radiologische bevindingen werd de diagnose crowned dens syndroom (CDS) gesteld.

Kristalafzetting in de cervicale wervelkolom rond het odontoïd proces kan leiden tot acute nekpijn. Deze zeldzame aandoening wordt crowned dens syndroom genoemd en moet worden overwogen in de differentiële diagnose van een mogelijke oorzaak van koorts, hoofdpijn en cervicale pijn van onbekende oorsprong.

Axiale calciumpyrofosfaatdihydraatafzettingsziekte (CPDD) is bekend vanwege betrokkenheid van de cervicale wervelkolom met het crowned dens syndroom, maar andere localisaties worden waarschijnlijk ondergediagnosticeerd bij steriele spondylodiscitis.

We beschrijven een patiënt met crowned dens syndroom die zich manifesteerde met klinische (acute occipitale hoofdpijn) en radiografische (calciumafzettingen in het alar ligament) kenmerken.

FDG-opname in de directe nabijheid van het odontoïd proces, met een kroonachtige verkalking, werd op de CT-scan aan de achterzijde van de dens geïdentificeerd, waarmee de diagnose crowned dens syndroom werd bevestigd.

Crowned dens syndroom (CDS), gerelateerd aan microkristallijne afzetting in het periodontoïde proces, is de belangrijkste oorzaak van acute of chronische cervicale pijn. Dit rapport beschrijft het geval van een 87-jarige vrouw met ernstige bradykinesie, spierstijfheid, loopstoornis en nekpijn.

Het crowned dens syndroom, gerelateerd aan microkristallijne afzetting in de peri-odontoïde gewrichts- en niet-gewrichtsstructuren, is voornamelijk verantwoordelijk voor acute of chronische cervicale pijn. We rapporteren acht gevallen van crowned dens syndroom met atypische presentaties die lijken op reuzencelarteritis, polymyalgia rheumatica, meningitis of discitis.

Het crowned dens syndroom als oorzaak van nekpijn: klinische en computertomografische studie bij patiënten met calciumpyrofosfaatdihydraatafzettingsziekte.

Computertomografie van de cervicale wervelkolom toonde lineaire calcificaties in het transversale ligament van de atlas (crowned dens syndroom) bij alle patiënten.

Kristallen gelokaliseerd in het transversale ligament van de atlas veroorzaken het crowned dens syndroom, meestal bij patiënten met ernstige degeneratieve laesies van het atlanto-axiale gewricht en perifere chondrocalcinose.

ACHTERGROND: Patiënten met crowned dens syndroom presenteren zich typisch met ernstige nekpijn en hebben calciumafzettingen rond het odontoïd proces van de axis op röntgenfoto's.


Verandert CRISPR-inversie van CTCF-sites de genoomtopologie?

Answer: Ja. CRISPR-inversie van CTCF-sites verandert de genoomtopologie.

Om de functionele betekenis van deze observatie te testen, combineerden we CRISPR/Cas9-gebaseerde genomische DNA-fragmentbewerking met chromosoom-conformatie-capturing experimenten om aan te tonen dat de locatie en relatieve oriëntaties van CBS's de specificiteit van langafstand chromatine-lussen in zoogdiergenomen bepalen, met protocadherine (Pcdh) en β-globine als modelgenen. Inversie van CBS-elementen binnen de Pcdh-enhancer herconfigureert de topologie van chromatinelussen tussen de distale enhancer en doelpromoters en verandert genexpressiepatronen. Hoewel enhancers in reporterassays oriëntatie-onafhankelijk kunnen functioneren, kan in de native chromosoomcontext de oriëntatie van ten minste sommige enhancers met CBS's zowel de architectuur van topologische chromatinedomeinen als de enhancer/promoterspecificiteit bepalen. Deze bevindingen onthullen hoe 3D-chromosoomarchitectuur gecodeerd kan worden door lineaire genoomsequenties

CRISPR-inversie van CTCF-sites verandert genoomtopologie en enhancer/promoterfunctie.


Hoe worden geloopte genen geïdentificeerd in gist?

Answer: De vorming van genlussen is afhankelijk van regulerende eiwitten die gelokaliseerd zijn aan de 5'- en 3'-uiteinden van genen, zoals TFIIB

De vorming van genlussen is afhankelijk van regulerende eiwitten die gelokaliseerd zijn aan de 5'- en 3'-uiteinden van genen, zoals TFIIB.

In plaats daarvan interageerden activatoren fysiek met de algemene transcriptiefactor TFIIB wanneer de genen geactiveerd waren en in een geloopte configuratie verkeerden.


Wat zijn de oorzaken van het Koebner-fenomeen?

Answer:
De oorzaken van het Koebner-fenomeen zijn:
1) Lichen sclerosus
2) Vitiligo
3) Psoriasis en
4) Fysieke stress.

Lichen sclerosus is gemeld op plaatsen van letsel als een Koebner-fenomeen.

Daarom kan een lagere expressie van keratinocyt-afgeleide factoren, waaronder SCF, in vitiliginieuze keratinocyten, wat het gevolg kan zijn van keratinocyt-apoptose, verantwoordelijk zijn voor passieve melanocytensterfte en het Koebner-fenomeen verklaren.

Het tekort aan overlevingsfactoren veroorzaakt apoptose van melanocyten. Vitiligo ontwikkelt zich vaak na fysieke trauma's, zelfs als deze gering zijn. Het exacte mechanisme van het Koebner-fenomeen bij vitiligo is onduidelijk.

Voor het eerst beschreven in 1877 als het verschijnen van psoriatische laesies in de niet-betrokken huid van psoriasispatiënten als gevolg van trauma, is het Koebner-fenomeen sindsdien beschreven bij talrijke ziekten.

Het Koebner-fenomeen komt bekend voor (lichen sclerosus komt voor in huid die al littekens of schade vertoont), daarom zijn trauma, verwonding en seksueel misbruik voorgesteld als mogelijke triggers van symptomen bij genetisch gevoelige mensen.

De triggerende rol van fysieke stress is te zien in het "diepe Koebner"-fenomeen, dat ontsteking veroorzaakt in het synoviale membraan en in enthesis, wat leidt tot perifere artritis.

Er worden twee patiënten gerapporteerd met ongebruikelijke huidstimuli die het Koebner-fenomeen bij psoriasis veroorzaken.

Bovendien kan psoriasis worden veroorzaakt door lokaal cutaan trauma, bekend als het Koebner-fenomeen.

[Ongebruikelijk Koebner-fenomeen bij psoriasis veroorzaakt door varicella en UVB].

Een 48-jarige vrouw ontwikkelde een verergering van latent psoriasis als een Koebner-fenomeen in een migrerend erytheem veroorzaakt door Borrelia afzelii-infectie.

[Psoriasis als Koebner-fenomeen in erythema migrans].

[Kenmerken van het Koebner-fenomeen bij patiënten met psoriasis vulgaris].

Vitiligo die verschijnt in striae distensae als een Koebner-fenomeen.

Het verschijnen van vitiligo in striae distensae als een vorm van het Koebner-fenomeen is zelden gerapporteerd.

Het Koebner-fenomeen beschreef oorspronkelijk het verschijnen van psoriatische laesies in de niet-betrokken huid van patiënten met psoriasis als gevolg van trauma.

Om de rol van striae distensae en striae gravidarum bij het veroorzaken van het Koebner-fenomeen te documenteren bij gevallen van vitiligo, psoriasis en lichen planus. Striae zijn gedocumenteerd als veroorzakers van het Koebner-fenomeen bij patiënten met reeds bestaande vitiligo, psoriasis en lichen planus, de drie aandoeningen waarbij echte kobenerisatie is voorgesteld volgens de classificatie van Boyd en Nelder. Striae distensae en striae gravidarum zijn voorbeelden van stomp trauma.

Intradermale antigeentests en het Koebner-fenomeen bij psoriasis.

Bovendien tonen de intensiteit van de vertraagde overgevoeligheidsreactie en de resolutietijden statistisch geen significant verschil tussen psoriasispatiënten en niet-psoriasispatiënten (P > 0,05). Deze bevindingen kunnen erop wijzen dat intradermale antigenen die in deze studie werden gebruikt effectiever waren in het induceren van het Koebner-fenomeen dan alleen letsel.

RESULTATEN: Striae zijn gedocumenteerd als veroorzakers van het Koebner-fenomeen bij patiënten met reeds bestaande vitiligo, psoriasis en lichen planus, de drie aandoeningen waarbij 'echte kobenerisatie' is voorgesteld volgens de classificatie van Boyd en Nelder.

Op basis van de aanwezigheid van het Koebner-fenomeen werden zij verdeeld in twee groepen, één met positief en de andere met negatief Koebner-fenomeen, die tegelijkertijd de controlegroep vormden. RESULTATEN EN DISCUSSIE: De Koebner-reactie wordt vaak als frequenter beschouwd bij actief uitbreidende, ernstige psoriasis.

We beschrijven een geval van gelijktijdig lichen planus en sarcoïdose in het gehoorkanaal, wat een ongebruikelijke manifestatie van het Koebner-fenomeen vertegenwoordigt.

Op basis van de aanwezigheid van het Koebner-fenomeen werden zij verdeeld in twee groepen, 20 patiënten met een positieve en 40 patiënten met een negatieve Koebner-reactie, die tegelijkertijd de controlegroep vormden. RESULTATEN EN DISCUSSIE: 95% van de patiënten behandeld met PUVA waren vrij van psoriatische veranderingen in zowel de Koebner-positieve als de Koebner-negatieve groep.

Striae zijn gedocumenteerd als veroorzakers van het Koebner-fenomeen bij patiënten met reeds bestaande vitiligo, psoriasis en lichen planus, de drie aandoeningen waarbij 'echte kobenerisatie' is voorgesteld volgens de classificatie van Boyd en Nelder.|


Is er een rol voor protonentherapie bij de behandeling van medulloblastoom?

Answer: Ja, protonentherapie wordt gebruikt voor de behandeling van medulloblastoom.

Alle artikelen vergeleken direct de uitkomsten van protonen met fotonen, vijf artikelen includeerden medulloblastoom, vier artikelen elk craniopharyngiomen en laaggradige gliomen en drie artikelen includeerden ependymoom.

Er zijn veel indicaties voor protonentherapie bij pediatrische hersentumoren met curatieve intentie, hetzij voor gelokaliseerde behandeling van ependymomen, kiemceltumoren, craniopharyngiomen, laaggradige gliomen; of panventriculaire bestraling van pure niet-secreterende germinomen; of craniospinale bestraling van medulloblastomen en metastatische pure germinomen.

Kosten-effectiviteitsanalyse van cochleaire dosisreductie door protonentherapie voor medulloblastoom in de kindertijd.

ACHTERGROND: Het doel van deze studie is het evalueren van de kosteneffectiviteit van protonentherapie met cochleaire dosisreductie vergeleken met conventionele röntgenbestraling voor medulloblastoom in de kindertijd.METHODEN: We ontwikkelden een Markov-model om de gezondheidsstatussen te beschrijven van 6-jarige kinderen met medulloblastoom na behandeling met proton- of röntgenbestraling.

Evaluatie van permanente alopecia bij pediatrische medulloblastoompatiënten behandeld met protonbestraling.

ACHTERGROND: Om de huiddosis nauwkeurig te berekenen en zo de relatie tussen huiddosis en permanente alopecia te evalueren bij pediatrische medulloblastoompatiënten behandeld met protonen.

CONCLUSIES: Onze resultaten gebaseerd op 12 patiënten geven een relatie tussen huiddosis en permanente alopecia bij pediatrische medulloblastoompatiënten behandeld met protonen.

Protonen craniospinale bestraling vermindert acute toxiciteit bij volwassenen met medulloblastoom.

DOEL: De effectiviteit en acute toxiciteit van proton craniospinale bestraling (p-CSI) werden vergeleken met conventionele foton CSI (x-CSI) bij volwassenen met medulloblastoom.

CONCLUSIES: Dit rapport is de eerste analyse van klinische uitkomsten voor volwassen medulloblastoompatiënten behandeld met p-CSI.

Dilemma's betreffende dosisverdeling en de invloed van relatieve biologische effectiviteit in protonentherapie van medulloblastoom.

DOEL: Het verbeteren van protontherapie voor medulloblastoom.

Het doel van deze studie is het evalueren van de kosteneffectiviteit van protonentherapie met cochleaire dosisreductie vergeleken met conventionele röntgenbestraling voor medulloblastoom in de kindertijd. We ontwikkelden een Markov-model om de gezondheidsstatussen te beschrijven van 6-jarige kinderen met medulloblastoom na behandeling met proton- of röntgenbestraling.

Alle patiënten voltooiden de therapie zonder onderbreking. Onze protonenstraaltechniek voor craniospinale bestraling van pediatrisch medulloblastoom heeft met succes de dosis aan normaal weefsel en acute behandelingsgerelateerde bijwerkingen verminderd.

Potentiële rol van protonentherapie bij de behandeling van pediatrisch medulloblastoom/primitive neuro-ectodermale tumoren: bestraling van de spinale theca.

Voor 6 MV röntgenstralen werd >60% van de voorgeschreven dosis aan het doelgebied toegediend aan 44% van het hartvolume, terwijl de protonenstraal het hart, de lever en waarschijnlijk ook de schildklier en gonaden volledig kon vermijden. De huidige studie toont een potentiële rol van protonentherapie in het verminderen van de dosis (en toxiciteit) aan kritieke structuren bij de bestraling van de spinale neuraxis bij medulloblastoom/PNET.

Potentiële rol van protonentherapie bij de behandeling van pediatrisch medulloblastoom/primitive neuroectodermale tumoren: reductie van het supratentoriële doelvolume.

Deze review beschrijft de rol van bestraling in het algemeen en protonentherapie in het bijzonder voor de behandeling van medulloblastoom, primitieve neuro-ectodermale tumoren van het centraal zenuwstelsel, atypische teratoïde/rhabdoïde tumoren en de recent beschreven embryonale tumor met multilayered rosettes.

Vermindering van toxiciteit door craniospinale bestraling: gebruik van protonen om medulloblastoom bij jonge kinderen te behandelen.

Intensity-modulated radiotherapy (IMRT) toonde meer blaasdosisreductie dan de andere technieken bij bestraling van pelviene sarcomen. CONCLUSIES: Bij de bestudeerde aandoeningen, met gebruik van verschillende technieken zoals 3D-CRT, elektronen, IMRT en protonen, zijn protonen het meest optimaal bij de behandeling van retinoblastomen, medulloblastomen (posterior fossa en craniospinaal) en pelviene sarcomen.

Voor 6 MV röntgenstralen werd >60% van de voorgeschreven dosis aan het doelgebied toegediend aan 44% van het hartvolume, terwijl de protonenstraal het hart, de lever en waarschijnlijk ook de schildklier en gonaden volledig kon vermijden. CONCLUSIE: De huidige studie toont een potentiële rol van protonentherapie in het verminderen van de dosis (en toxiciteit) aan kritieke structuren bij de bestraling van de spinale neuraxis bij medulloblastoom/PNET.

Bij medulloblastoom werden drie technieken voor bestraling van de posterior fossa geanalyseerd: 3D-CRT, IMRT en protonen.

Potentiële rol van protonentherapie bij de behandeling van pediatrisch medulloblastoom/primitive neuro-ectodermale tumoren: reductie van het supratentoriële doelvolume.

Behandelingsplanning met protonen voor pediatrisch retinoblastoom, medulloblastoom en pelviene sarcomen: hoe verhouden protonen zich tot andere conformale technieken?


Wat is de functie van het DGAT1-genproduct?

Answer: Diacylglycerol acyltransferase 1 (DGAT1) katalyseert de laatste stap in de acyl-CoA-afhankelijke triacylglycerol biosynthese

Diacylglycerol acyltransferase 1 (DGAT1) katalyseert de laatste stap in de acyl-CoA-afhankelijke triacylglycerol biosynthese

Dit genomische gebied omvat het DGAT1-gen, dat acyl-CoA:diacylglycerol acyltransferase 1 codeert, het sleutelenzym van triglyceridesynthese.

Diacylglycerol acyltransferase (DGAT1) wordt beschouwd als het sleutelenzym dat de snelheid van de synthese van triglyceriden reguleert.

Acyl-CoA:diacylglycerol acyltransferase-1 (DGAT1) katalyseert de laatste stap van triglyceridesynthese in zoogdiercellen.

Diacylglycerol O-acyltransferase 1 (DGAT1) is een microsomaal enzym dat de laatste stap van triglyceridesynthese katalyseert.

Het enzym 1,2-acylCoA:diacylglyceroltransferase-1 (DGAT1) esterifieert een vetzuur acyl-CoA op DAG om TAG te vormen.

DGAT1 is een microsomaal enzym dat de laatste stap in de synthese van triglyceriden katalyseert.

Diacylglycerol-O-acyltransferase (DGAT1) gen codeert voor het snelheidsbeperkende enzym van triglyceridesynthese.

Acyl CoA:diacylglycerol acyltransferase (DGAT) is een integraal membraaneiwit van het endoplasmatisch reticulum dat de synthese van triacylglycerolen katalyseert.

De laatste stap van triacylglycerol biosynthese wordt gekatalyseerd door acyl CoA:diacylglycerol acyltransferase (DGAT) enzymen.

Triacylglycerol (TAG) is de belangrijkste koolstofopslagreserve in oliehoudende zaden zoals Arabidopsis. Acyl-CoA:diacylglycerol acyltransferase (DGAT) katalyseert de laatste stap van het TAG-synthese pad.

Acyl-CoA:diacylglycerol acyltransferases (DGATs) katalyseren de laatste stap in triglyceride (TG) synthese.

Deze studie bevestigde verder het belang van DGAT1 in triglyceridesynthese in bovien melkklierweefsel.

Acyl CoA:diacylglycerol acyltransferase (EC; DGAT) katalyseert de laatste stap in de productie van triacylglycerol.