Waarom veroorzaakt het prodrug amifostine (ethyol) hypoxie?

Answer: Na toediening van het prodrug amifostine geven de cellen van het weefsel de voorkeur aan anaerobe glycolyse boven de reguliere cellulaire aerobe ademhaling. Bij het begin van anaerobe glycolyse worden de door hypoxie induceerbare eiwitten geïnduceerd en door al deze moleculen bestaan de hypoxische omstandigheden.

Amifostine (WR-2721, toegediend als Ethyol) is een gefosforyleerde aminothiolverbinding die klinisch wordt gebruikt naast cis-platinum om de toxische bijwerkingen van therapeutische behandeling op normale cellen te verminderen zonder de effectiviteit op tumorcellen te verminderen.

Amifostine is echter ook beschreven als een krachtig hypoxie-mimetisch middel en als een sterke p53-inducer; beide effecten zijn bekend om de expressie van vasculaire endotheliale groeifactor (VEGF-A) krachtig te moduleren. De angiogene eigenschappen van dit medicijn zijn niet duidelijk gedefinieerd.

Zowel dosisfractionering als amifostine beschermen osteoblasten tegen de groeiremmende effecten van ioniserende straling. Fractionering, maar niet amifostine, was beschermend tegen hypoxie-geïnduceerde productie van vasculaire endotheliale groeifactor (gebruikt als een surrogaatmarker van normale osteoblastfunctie).

Radioprotectieve modaliteiten zoals dosisfractionering en farmacologische middelen zoals amifostine zijn gebruikt om bot en andere typen normaal weefsel te beschermen tegen de schadelijke effecten van ioniserende straling zonder de tumorvernietiging significant te beïnvloeden. Om het cellulaire mechanisme van radioprotectie van botweefsel beter te begrijpen, wilden de auteurs het effect van dosisfractionering en amifostine op geïsoleerde osteoblasten bepalen.

Tumorhypoxie en lage intrinsieke radiosensitiviteit kunnen de effectiviteit van standaard radiotherapie voor lokaal gevorderde hoofd- en halskanker (HNC) tegenwerken. We onderzochten de betrokkenheid van hypoxie-gereguleerde eiwitten (hypoxie-induceerbare factoren HIF1alpha, HIF2alpha en koolzuuranhydrase CA9) bij HNC-resistentie tegen versnelde en hypofractioneerde radiotherapie.

Immunohistochemische analyse van hypoxie-gereguleerde eiwitten, namelijk HIF1alpha, HIF2alpha en CA9, werd uitgevoerd in formaline-gefixeerde paraffine-ingebedde weefsels verkregen vóór radio-chemotherapie.

In overeenstemming met eerder gerapporteerde studies voorspellen hoge niveaus van de hypoxie-gereguleerde eiwitten HIF1alpha en CA9 in HNC resistentie tegen platina-gebaseerde radio-chemotherapie. Of tumoren die HIF2alpha tot expressie brengen gevoeliger zijn voor grotere radiotherapiedoses in vergelijking met standaard radiotherapiefractionering, is een kwestie die nader onderzoek verdient.

Amifostine is aangetoond dat het specifiek normale weefsels beschermt tegen schade veroorzaakt door straling en chemotherapie. Als een inactief prodrug wordt amifostine omgezet in een actieve thiol door defosforylering via alkalische fosfatase in het normale endotheel. De hypovasculaire en zure tumoromgeving en de differentiële expressie van alkalische fosfatase in normale en neoplastische weefsels dragen bij aan de cytoprotectieve selectiviteit. Het cytoprotectieve mechanisme van amifostine is complex en omvat vrije-radicaal-vangst, DNA-bescherming en versnelde reparatie, en inductie van cellulaire hypoxie.

We onderzochten aanvullende cytoprotectieve routes die betrokken zijn bij intracellulaire hypoxie en de activatie van de hypoxie-induceerbare factor (HIF)-route, een belangrijke transcriptiefactor die glycolyse, angiogenese en apoptose reguleert en ook gekoppeld is aan radioresistentie.

Tumorhypoxie en het vermogen van kankercellen om tijdens radiotherapie snel te herpopuleren worden geassocieerd met falen van radiotherapie. Tumoren met lage alfa/bèta-verhoudingen of hypoxische tumoren die geen re-oxygenatie kunnen ondergaan, zijn onwaarschijnlijk te elimineren met standaard radiotherapie. Hoewel de therapeutische effectiviteit van versnelde schema's gebaseerd op lage dosis per fractie hoog kan zijn omdat ze de nadelige rol van snelle tumorherpopulatie minimaliseren, blijft de cellulaire populatie met lage alfa/bèta-waarden (d.w.z. hypoxische cellen) een beperkende factor.

Amifostine (Ethyol) is een prodrug die moet worden gedefosforyleerd tot de vrije thiol, in welke vorm het vrije zuurstofradicalen kan detoxificeren die worden gegenereerd door straling, hypoxie en door geneesmiddelen zoals anthracyclines, platina-analogen en alkylantia. Amifostine als inactief prodrug wordt voornamelijk gemetaboliseerd op de weefselplaats door membraan-gebonden alkalische fosfatase, dat zeer actief is in de celmembranen van normale endotheelcellen en cellen van de galwegen, maar niet in de celmembranen en neovasculaire capillairen van tumoren.


Wat wordt beschouwd als een betrouwbare techniek voor de definitieve cytogenetische diagnose van Fanconi-anemie homozygotie?

Answer: In vitro versterking van chromosoombreuken door diepoxybutaan (DEB) en mitomycine C (MMC) zijn betrouwbare technieken voor de definitieve cytogenetische diagnose van Fanconi-anemie homozygotie.

De in vitro versterking van chromosoombreuken door diepoxybutaan (DEB) en mitomycine C (MMC) werd bestudeerd bij 24 Fanconi-anemie (FA) homozygoten en 28 heterozygoten. Beide geneesmiddelen bleken de chromosoombreuken significant te versterken bij de homozygoten

In de grote meerderheid van de gevallen zijn DEB- en MMC-stress betrouwbare technieken voor de definitieve cytogenetische diagnose van FA-homozygotie.

De diagnose van Fanconi-anemie werd bevestigd door verhoogde chromosomale breukafwijkingen die werden waargenomen in gekweekte cellen die werden behandeld met cross-linking agentia.

De cytogenetische test bleek betrouwbaar te zijn bij het vaststellen van de diagnose van FA

Voor dat doel bleek de hier beschreven flow-gebaseerde mitomycine C-gevoeligheidstest een betrouwbare alternatieve methode om het Fanconi-anemie fenotype in fibroblasten te evalueren


Kunnen exosomen in urine worden gedetecteerd?

Answer: Ja, urine-exosomen kunnen in urine worden gedetecteerd.

Exosomen zijn nanovesikels die in de extracellulaire omgeving worden uitgescheiden na fusie van interne vesikels met het plasmamembraan. De moleculaire inhoud van exosomen is een vingerafdruk van het type afgevende cel en van de status ervan. Om deze reden, en omdat ze worden uitgescheiden in gemakkelijk toegankelijke lichaamsvloeistoffen zoals bloed en urine, vormen ze een waardevol biomedisch hulpmiddel.

Exosomen zijn vesikels die vanuit de nier in de urine worden vrijgegeven.

Kwantisatie van menselijke urine-exosomen door nanopartikel-trackinganalyse.

Urinaire extracellulaire vesikels (uEV's) worden door cellen in het hele nefron vrijgegeven en bevatten biomoleculen van hun cellen van oorsprong.

Urine-exosomen zijn voorgesteld als potentiële diagnostische hulpmiddelen.

Urine-exosomen als bron van biomarker voor nierfunctiestoornissen bij niertransplantatie

Hier hebben we getracht de methodologieën voor isolatie en kwantisatie van urine-exosomale microRNA te optimaliseren als voorloper van biomarkerontdekkingsstudies.

Exosomen zijn kleine (30-150 nm) vesikels die unieke RNA- en proteïne-lading bevatten, uitgescheiden door alle celtypen in cultuur. Ze worden ook in overvloed gevonden in lichaamsvloeistoffen zoals bloed, speeksel en urine.

Urine-exosoomachtige vesikels (ELV's) zijn een heterogene mengeling (diameter 40-200 nm) die vesikels bevat die afkomstig zijn van alle segmenten van het nefron, inclusief glomerulaire podocyten.

Exosomen zijn cytoplasma-bevattende vesikels die door veel cellen worden vrijgegeven en die in verschillende biologische vloeistoffen, waaronder urine, kunnen worden gevonden.

Proteomische analyse van urine-exosomen bij cardiovasculaire en aanverwante nierziekten door tweedimensionale elektroforese en LC-MS/MS


Wat is de rol van lysine-specifieke demethylase 1 (LSD1) in hematopoëse?

Answer: LSD1 vertegenwoordigt een centrale regulator van hematopoëtische stam- en voorlopercellen. Knockdown van LSD1 (LSD1-kd) vergrootte het aantal voorlopercellen door hun proliferatief gedrag te versterken. LSD1-kd leidde tot een uitgebreide expansie van granulomonocytische, erytroïde en megakaryocytische voorlopers. Daarentegen werden terminale granulopoëse, erytropoëse en plaatjesproductie ernstig geremd. De enige uitzondering was monopoëse, die werd bevorderd door LSD1-deficiëntie. Belangrijk is dat we aantoonden dat perifere bloed granulocytopenie, monocytose, anemie en trombocytopenie omkeerbaar waren na beëindiging van LSD1-kd. Extramedullaire milthematopoëse droeg bij aan de fenotypische terugkeer, en voorlopercellen bleven uitgebreid aanwezig. LSD1-kd ging gepaard met de opregulatie van sleutelgenen in de hematopoëse, waaronder Gfi1b, Hoxa9 en Meis1, die bekende regulatoren zijn van het HSC/voorlopercompartiment. We toonden ook aan dat LSD1-kd de negatieve autoregulatie van Gfi1b opheft door LSD1-kd te kruisen met Gfi1b:GFP-muizen. Er is ook epigenetische regulatie van hematopoëtische differentiatie door Gfi-1 en Gfi-1b, die wordt gemedieerd door de cofactoren CoREST en LSD1. Een kort Gfi-1B-isoform reguleert erytroïde differentiatie door het LSD1-CoREST-complex te rekruteren via de dimethylatie van zijn SNAG-domein. Het enzymatische domein van LSD1 speelt een belangrijke rol bij het onderdrukken van de TAL1-gestuurde transcriptie van een GAL4-reporter gekoppeld aan een thymidinekinase-minimaal promotor. Verder worden het TAL1-geassocieerde LSD1, HDAC1 en hun enzymatische activiteiten gecoördineerd naar beneden gereguleerd tijdens de vroege fasen van erytroïde differentiatie. In overeenstemming met de snelle veranderingen van het TAL1-corepressorcomplex tijdens differentiatie, rekruteert TAL1 LSD1 naar de gesilenceerde p4.2-promotor in ongedifferentieerde, maar niet in gedifferentieerde, muis erythroleukemie (MEL)-cellen. ShRNA-gemedieerde knockdown van LSD1 in MEL-cellen resulteerde in derepressie van het TAL1-doelgen, vergezeld van een toename van dimeH3K4 in het promotorgebied. Het lijkt er dus op dat histon-lysine demethylase LSD1 mogelijk negatief de TAL1-gemedieerde transcriptie reguleert en dat de dynamische regulatie van het TAL1-geassocieerde LSD1/HDAC1-complex het begin van erytroïde differentiatieprogramma’s kan bepalen. Verder is aangetoond dat RUNX1 deel uitmaakt van een groot transcriptiefactorcomplex, samen met LDB1, GATA1, TAL1 en ETO2 in erytroïde cellen. RUNX1 interageert met LSD1 en MYEF2 in erytroïde cellen. MYEF2 is gebonden in ongedifferentieerde cellen en verdwijnt bij differentiatie, terwijl LSD1 gebonden is in gedifferentieerde cellen. Ten slotte participeert LSD1 ook in de trans-repressieve effecten van SALL4. Op basis van luciferase-assays is het amine-oxidase-domein van LSD1 belangrijk bij het onderdrukken van SALL4-gemedieerde reportertranscriptie. In vers geïsoleerde volwassen muisbotmerren worden zowel SALL4 als LSD1-eiwitten bij voorkeur tot expressie gebracht in ongedifferentieerde voorlopercellen en co-lokaliseren ze in de kernen. Verdere sequentiële chromatin immunoprecipitatie-assays bevestigden dat deze twee factoren dezelfde bindingsplaatsen delen in de promotorregio’s van belangrijke hematopoëtische regulerende genen, waaronder EBF1, GATA1 en TNF.

We tonen aan dat LSD1, een histon lysine demethylase, ook deelneemt aan de trans-repressieve effecten van SALL4. Op basis van luciferase-assays is het amine-oxidase-domein van LSD1 belangrijk bij het onderdrukken van SALL4-gemedieerde reportertranscriptie. In vers geïsoleerde volwassen muisbotmerren worden zowel SALL4 als LSD1-eiwitten bij voorkeur tot expressie gebracht in ongedifferentieerde voorlopercellen en co-lokaliseren ze in de kernen

Verdere sequentiële chromatin immunoprecipitatie-assays bevestigden dat deze twee factoren dezelfde bindingsplaatsen delen in de promotorregio’s van belangrijke hematopoëtische regulerende genen, waaronder EBF1, GATA1 en TNF

Onze gegevens onthulden dat histon demethylase LSD1 mogelijk negatief de SALL4-gemedieerde transcriptie reguleert, en dat de dynamische regulatie van SALL4-geassocieerde epigenetische factoren gezamenlijk de proliferatie van vroege hematopoëtische voorlopers moduleert

RUNX1 is aangetoond als onderdeel van een groot transcriptiefactorcomplex, samen met LDB1, GATA1, TAL1 en ETO2 (N. Meier et al., Development 133:4913-4923, 2006) in erytroïde cellen. We gebruikten een taggingstrategie om aan te tonen dat RUNX1 interageert met twee nieuwe eiwitpartners, LSD1 en MYEF2, in erytroïde cellen. MYEF2 is gebonden in ongedifferentieerde cellen en verdwijnt bij differentiatie, terwijl LSD1 gebonden is in gedifferentieerde cellen

Lysine-specifieke demethylase 1 beperkt de proliferatie van hematopoëtische voorlopercellen en is essentieel voor terminale differentiatie

LSD1 vertegenwoordigt een centrale regulator van hematopoëtische stam- en voorlopercellen. Knockdown van LSD1 (LSD1-kd) vergrootte het aantal voorlopercellen door hun proliferatief gedrag te versterken. LSD1-kd leidde tot een uitgebreide expansie van granulomonocytische, erytroïde en megakaryocytische voorlopers. Daarentegen werden terminale granulopoëse, erytropoëse en plaatjesproductie ernstig geremd. De enige uitzondering was monopoëse, die werd bevorderd door LSD1-deficiëntie. Belangrijk is dat we aantoonden dat perifere bloed granulocytopenie, monocytose, anemie en trombocytopenie omkeerbaar waren na beëindiging van LSD1-kd. Extramedullaire milthematopoëse droeg bij aan de fenotypische terugkeer, en voorlopercellen bleven uitgebreid aanwezig. LSD1-kd ging gepaard met de opregulatie van sleutelgenen in de hematopoëse, waaronder Gfi1b, Hoxa9 en Meis1, die bekende regulatoren zijn van het HSC/voorlopercompartiment. We toonden ook aan dat LSD1-kd de negatieve autoregulatie van Gfi1b opheft door LSD1-kd te kruisen met Gfi1b:GFP-muizen. Samengevat onderscheiden onze bevindingen LSD1 als een kritische regulator van hematopoëse en wijzen ze op ernstige, maar omkeerbare, bijwerkingen van een LSD1-gerichte therapie

Een kort Gfi-1B-isoform reguleert erytroïde differentiatie door het LSD1-CoREST-complex te rekruteren via de dimethylatie van zijn SNAG-domein

Gfi-1B p32-isoform bindt aan Gfi-1B-doelgenpromotoren en associeert efficiënter met het LSD1-CoREST-repressorcomplex dan het belangrijkste Gfi-1B p37-isoform

Verder tonen we aan dat Gfi-1B een KSKK-motief bevat in zijn SNAG-domein, dat het repressorcomplex alleen rekruteert wanneer het dimethyleert op lysine 8. Mutatie van lysine 8 verhindert door Gfi-1B p32 geïnduceerde erytroïde ontwikkeling. Onze resultaten benadrukken dus een sleutelrol voor het alternatieve gespleten Gfi-1B p32-isoform in erytroïde ontwikkeling

We rapporteerden dat door proteïnekinase A (PKA)-gemedieerde fosforylering de interactie van TAL1 met lysine-specifieke demethylase (LSD1), die methylgroepen verwijdert van gemethyleerde Lys 4 op histon H3-staarten, wordt gereguleerd. Fosforylering van serine 172 in TAL1 destabiliseert specifiek de TAL1-LSD1-interactie, wat leidt tot hypermethylatie van H3K4 op de promotor en activatie van doelgenen die onderdrukt waren in normale en kwaadaardige hematopoëse. Knockdown van TAL1 of LSD1 leidde tot derepressie van TAL1-doelgenen in T-cel acute lymfoblastische leukemie (T-ALL) Jurkat-cellen, wat gepaard ging met verhoogde H3K4-methylatie op de promotor. Evenzo resulteerde behandeling met de PKA-activator forskoline in derepressie van doelgenen door verminderde interactie met LSD1, terwijl de PKA-remmer H89 deze genen onderdrukte door H3K4-methylatieniveaus te verlagen. In overeenstemming met de dubbele rollen van TAL1 in transcriptie, neemt het TAL1-geassocieerde LSD1 af terwijl de rekrutering van hSET1 toeneemt bij TAL1-doelgenen tijdens erytroïde differentiatie

Recentelijk is aangetoond dat TAL1 LSD1 en andere histonmodificerende complexen differentieel rekruteert om zijn doelgenen te reguleren

We tonen aan dat TAL1 geassocieerd is met histon demethylasecomplexen die lysine-specifieke demethylase 1 (LSD1), RE1 silencing transcription factor corepressor (CoREST), histon deacetylase 1 (HDAC1) en histon deacetylase 2 bevatten in erytroïde leukemie- en T-celleukemiecellen

Het enzymatische domein van LSD1 speelt een belangrijke rol bij het onderdrukken van de TAL1-gestuurde transcriptie van een GAL4-reporter gekoppeld aan een thymidinekinase-minimaal promotor. Verder tonen we aan dat het TAL1-geassocieerde LSD1, HDAC1 en hun enzymatische activiteiten gecoördineerd worden geremd tijdens de vroege fasen van erytroïde differentiatie. In overeenstemming met de snelle veranderingen van het TAL1-corepressorcomplex tijdens differentiatie, rekruteert TAL1 LSD1 naar de gesilenceerde p4.2-promotor in ongedifferentieerde, maar niet in gedifferentieerde, muis erythroleukemie (MEL)-cellen. Ten slotte resulteerde shRNA-gemedieerde knockdown van LSD1 in MEL-cellen in derepressie van het TAL1-doelgen, vergezeld van een toename van dimeH3K4 in het promotorgebied. Onze gegevens onthulden dus dat histon lysine demethylase LSD1 mogelijk negatief de TAL1-gemedieerde transcriptie reguleert en suggereren dat de dynamische regulatie van het TAL1-geassocieerde LSD1/HDAC1-complex het begin van erytroïde differentiatieprogramma’s kan bepalen.

Epigenetische regulatie van hematopoëtische differentiatie door Gfi-1 en Gfi-1b wordt gemedieerd door de cofactoren CoREST en LSD1

Om de functie van Gfi-eiwitten te verduidelijken, hebben we Gfi-1b-complexen gezuiverd en interactie-eiwitten geïdentificeerd. Prominent aanwezig zijn de corepressor CoREST, de histon demethylase LSD1 en HDACs 1 en 2. CoREST en LSD1 associëren met Gfi-1/1b via het SNAG-repressiedomein. Gfi-1b rekruteert deze cofactoren verder naar de meerderheid van de doelgenpromotoren in vivo

Samengevat onderscheiden onze bevindingen LSD1 als een kritische regulator van hematopoëse en wijzen ze op ernstige, maar omkeerbare, bijwerkingen van een LSD1-gerichte therapie.

LSD1-gemedieerde epigenetische modificatie is vereist voor TAL1-functie en hematopoëse.

Dynamische interactie tussen TAL1-oncoproteïne en LSD1 reguleert TAL1-functie in hematopoëse en leukemogenese.

Histon lysine-specifieke demethylase 1 (LSD1)-eiwit is betrokken bij Sal-achtige eiwit 4 (SALL4)-gemedieerde transcriptierepressie in hematopoëtische stamcellen.


Voor de behandeling van welke aandoeningen kunnen atypische neuroleptica worden gebruikt?

Answer: Atypische neuroleptica zijn antipsychotica die worden gebruikt bij patiënten met schizofrenie, schizoaffectieve stoornis, waanstoornis, psychotische stoornissen, psychotische terugval bij neuroleptisch maligne syndroom en aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit wanneer deze gepaard gaat met negativisme en gedragsstoornissen.

Verdere klinische implicaties worden beschreven (vermogen om therapeutische strategieën te leren, toepasbaarheid in bredere klinische settings, acceptatie door patiënten, combinatie met atypische neuroleptica en voorkeursbehandeling bij risicopopulaties).

Interventiestrategieën zijn een multimodaal psychologisch programma voor interventie in vroege prodromale stadia en een combinatie van psychotherapie met atypische neuroleptica in de late prodromale stadia.

Atypische neuroleptica hebben onze behandelprogramma’s verrijkt, vooral bij schizofrenie bij kinderen en adolescenten. Hier wordt het gebruik van atypische neuroleptica bij kinderen en adolescenten met een schizofrene stoornis besproken.

Om te bewijzen of gewichtstoename een relevante bijwerking is van atypische neuroleptica, werden de dossiers van alle patiënten opgenomen met DSM-III-R diagnoses van schizofrenie, schizoaffectieve stoornis of waanstoornis in de jaren 1991 tot 1995 geëvalueerd.

Het handschrift van 18 schizofrene patiënten werd onderzocht vóór en tijdens behandeling met typische (haloperidol, haloperidol decanoaat) en atypische (clozapine, risperidon) neuroleptica.

Atypische en typische neuroleptica kunnen, wanneer chronisch toegediend, ingrijpende maar tegengestelde veranderingen teweegbrengen in schizofrene symptomen en motorische activatie en de hersenneurochemie dramatisch moduleren.

Recente studies suggereren dat clozapine effectiever is dan typische neuroleptica bij patiënten met therapieresistente schizofrenie.

Acute en laat optredende bewegingsstoornissen compliceren vaak de behandeling van psychose met typische neuroleptica zoals haloperidol, maar niet met atypische neuroleptica zoals clozapine.

Alleen de groep jongens vertoonde andere comorbiditeiten zoals negativisme en gedragsstoornissen; ongeveer 25% van hen had behandeling met atypische neuroleptica nodig.

Atypische neuroleptica zijn de voorkeursbehandeling voor symptomen zoals wanen, hallucinaties, agitatie en agressief gedrag.

Monotherapeutische behandeling met nieuwe atypische neuroleptica had een positiever effect op de kwaliteit van leven gerelateerd aan mentale gezondheid (MCS) in vergelijking met polyfarmacologische behandeling, maar niet in vergelijking met orale conventionele antipsychotica.


Wat zijn de kenmerken van het Andersen-syndroom?

Answer: De kenmerken van het Andersen-syndroom zijn een abnormaal QT-U-complex, ventriculaire aritmie, periodieke verlamming en gezichts- en skeletdysmorfismen.

Mutaties in KCNJ2, het gen dat het menselijke inward rectifier kaliumkanaal Kir2.1 codeert, veroorzaken het Andersen-Tawil-syndroom (ATS), een aandoening die ventriculaire aritmie, periodieke verlamming en dysmorfe kenmerken vertoont.

Andersen cardiodysrhythmische periodieke verlamming of Andersen-Tawil-syndroom omvat de onderscheidende klinische kenmerken van periodieke verlamming, cardiale aritmie en gezichts- en skeletdysmorfismen en vertoont autosomaal dominante overerving.

De patiënt was een 19-jarige vrouw met familiaire periodieke verlamming, een abnormaal QT-U-complex en niet-aanhoudende ventriculaire tachycardie.

Andersen-Tawil-syndroom (ATS) is een zeldzame erfelijke aandoening, gekenmerkt door periodieke verlamming, cardiale dysaritmieën en dysmorfe kenmerken, en wordt veroorzaakt door mutaties in het gen KCNJ2, dat het inward rectifier kaliumkanaal Kir2.1 codeert.

Evaluatie van kandidaatlocaties leidde tot de identificatie van een heterozygote missense-mutatie (R67W) in KCNJ2, het gen dat de inward-rectifier kaliumstroom Kir2.1 codeert, bij 41 leden van een familie waarin ventriculaire aritmieën (13 van 16 vrouwelijke leden [81%]) en periodieke verlamming (10 van 25 mannelijke leden [40%]) als autosomaal dominante eigenschappen met geslachtsspecifieke variabele expressiviteit segregereerden. Sommige dragers van de mutatie vertoonden dysmorfe kenmerken, waaronder hypertelorisme, kleine onderkaak, syndactylie, klinodactylie, gespleten gehemelte en scoliose, die samen met cardiodysrhythmische periodieke verlamming "Andersen-syndroom" worden genoemd.


Hoe worden geïnduceerde pluripotente stamcellen gebruikt bij de studie en behandeling van cardiovasculaire ziekten?

Answer: Het belangrijkste doel binnen het vakgebied van cardiovasculaire regeneratieve geneeskunde is het vervangen van verloren of beschadigd hartspierweefsel en kransslagaders na ischemische aandoeningen. Op dit moment kunnen de novo cardiomyocyten worden gegenereerd, hetzij in vitro, door gerichte differentiatie van embryonale stamcellen of geïnduceerde pluripotente stamcellen, hetzij in vivo via directe herprogrammering van residentiële volwassen cardiale fibroblasten of ectopische stimulatie van residentiële cardiale stam- of voorlopercellen. De productie van menselijke cardiale voorlopercellen en cardiomyocyten uit menselijke pluripotente stamcellen biedt een geschikte bron van cellen voor toepassingen in medicijnontdekking, ziekte modellering, regeneratieve geneeskunde en cardiotoxiciteit screening. Bovendien kan het vermogen om menselijke geïnduceerde pluripotente stamcellen af te leiden uit somatische weefsels, gecombineerd met huidige high-throughput screening en farmacogenomica, helpen om het gebruik van deze cellen te realiseren en zo het potentieel van gepersonaliseerde geneeskunde waar te maken. Menselijke geïnduceerde pluripotente stamcellen (iPSC) bieden een unieke mogelijkheid om "ziekte in een schaaltje" te bestuderen binnen een gedefinieerde genetische en omgevingsachtergrond. Van patiënten afgeleide iPSC's zijn met succes gebruikt om cardiomyopathieën, ritmestoornissen en vaatziekten te modelleren. Het Long-QT-syndroom en catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie zijn twee hartritmestoornissen die al met succes door verschillende groepen zijn gemodelleerd met deze benadering, die waarschijnlijk in de toekomst zal dienen om andere mono- of polygenetische cardiovasculaire aandoeningen te modelleren. Het gebruik van iPSC-afgeleide cardiomyocyten om genetische cardiovasculaire aandoeningen te bestuderen zal een diepgaander en toepasbaarder begrip van de moleculaire mechanismen van menselijke ziekten mogelijk maken, evenals het verbeteren van ons vermogen om succesvolle celgebaseerde therapieën te bereiken.

iPSC-technologie biedt enorme beloftes voor therapeutische cardiovasculaire regeneratie vanwege het onbeperkte vermogen van de cellen tot proliferatie en differentiatie in alle cellijnen.

De iPSC's kunnen worden gegenereerd uit somatische cellen van patiënten met een genetische basis voor hun ziekte om de pathobiologie van de aandoening te begrijpen. Deze ziekte modellering kan worden aangepast aan high-throughput screens om nieuwe therapeutische moleculen te ontdekken. Ten slotte kan de iPSC-technologie gepersonaliseerde celtherapieën mogelijk maken, terwijl ethische bezwaren rondom menselijke embryonale stamcellen worden vermeden. Intensieve inspanningen zijn gaande om betrouwbare methoden te ontwikkelen om stamcel differentiatie naar cardiovasculaire lijnen te sturen bij de behandeling van perifere arteriële aandoeningen en hartaandoeningen. Studies naar ziektepathogenese en medicijnontdekking met behulp van iPSC-technologie zullen de ontdekking van nieuwe behandelingen voor cardiovasculaire ziekten bevorderen.

Geïnduceerde pluripotente stamcellen: hoe zij de praktijk van de cardiovasculaire geneeskunde zullen veranderen.

Sinds de eerste beschrijving van menselijke geïnduceerde pluripotente stamcel-afgeleide cardiomyocyten hebben deze cellen enorme belangstelling gekregen vanwege hun potentieel voor patiëntspecifieke analyse en therapie.

De belofte van succesvolle therapieën met stamcellen om deze aandoeningen te behandelen is voor de wetenschappelijke gemeenschap moeilijk te realiseren geweest. Recente vooruitgangen op dit gebied hebben echter nieuwe kansen geopend voor regeneratieve harttherapie. Transplantatie van cardiomyocyten afgeleid van menselijke pluripotente stamcellen heeft het potentieel om hartaandoeningen te verlichten. Sinds de eerste afleiding van menselijke embryonale stamcellen is er aanzienlijke vooruitgang geboekt in de generatie en karakterisering van verrijkte cardiomyocyten en het aantonen van het vermogen van deze cardiomyocyten om te overleven, integreren en functioneren in diermodellen. Het therapeutische potentieel van pluripotente stamcel-afgeleide cardiomyocyten is verder uitgebreid met de uitvinding van geïnduceerde pluripotente stamcellen, die kunnen worden geïnduceerd om functionele cardiomyocyten te genereren voor regeneratieve harttherapie op patiëntspecifieke wijze. De herprogrammeringstechnologie heeft ook geleid tot de recente ontdekking van directe conversie van fibroblasten in cardiomyocytachtige cellen, wat endogene hartreparatie mogelijk kan maken. Regeneratieve harttherapie met menselijke pluripotente stamcellen nadert nu klinische testen.

Menselijke geïnduceerde pluripotente stamcellen (iPSC) bieden een unieke mogelijkheid om "ziekte in een schaaltje" te bestuderen binnen een gedefinieerde genetische en omgevingsachtergrond. Van patiënten afgeleide iPSC's zijn met succes gebruikt om cardiomyopathieën, ritmestoornissen en vaatziekten te modelleren. Ze bieden ook een spannende kans voor medicijnontdekking en hergebruik van geneesmiddelen voor aandoeningen met een bekende moleculaire basis, waaronder hartziekten die in de kindertijd beginnen, met name genetische hartaandoeningen.

De in vitro productie van menselijke cardiale voorlopercellen en cardiomyocyten uit menselijke pluripotente stamcellen biedt een geschikte bron van cellen voor toepassingen in medicijnontdekking, ziekte modellering, regeneratieve geneeskunde en cardiotoxiciteit screening. Bovendien kan het vermogen om menselijke geïnduceerde pluripotente stamcellen af te leiden uit somatische weefsels, gecombineerd met huidige high-throughput screening en farmacogenomica, helpen om het gebruik van deze cellen te realiseren en zo het potentieel van gepersonaliseerde geneeskunde waar te maken. In deze review bespreken we het gebruik van pluripotente stamcel-afgeleide cardiomyocyten voor medicijnontdekking en cardiotoxiciteit screening, evenals de huidige obstakels die moeten worden overwonnen voor bredere klinische toepassingen van deze veelbelovende benadering.

De vooruitgang die is geboekt bij de generatie van geïnduceerde pluripotente stamcellen (iPS-cellen) biedt groot potentieel voor toekomstig gebruik bij myocardreparatie.

Cardiovasculaire ziekten zijn nog steeds de belangrijkste doodsoorzaak wereldwijd. Ondanks de verbeteringen in de prognose van patiënten met een acuut myocardinfarct blijft er een aanzienlijk sterfterisico bestaan. Aangezien het belangrijkste onderliggende probleem na een myocardinfarct het verlies van cardiomyocyten en microvasculatuur is, zijn behandelingsstrategieën gericht op het behouden of regenereren van myocardweefsel onderzocht als potentiële therapeutische modaliteiten. Voor dit doel worden veel celtypen onderzocht als krachtige bronnen van cardiomyocyten voor celtransplantatie.

De ontdekking dat somatische cellen kunnen worden hergeprogrammeerd tot geïnduceerde pluripotente stamcellen (iPSC) door overexpressie van een combinatie van transcriptiefactoren biedt de potentie om een groot aantal nieuwe toepassingen te genereren in zowel preklinisch als klinisch cardiovasculair onderzoek.

Ziekte modellering, die wordt bereikt door iPSC-lijnen af te leiden van patiënten met erfelijke ziekten en vervolgens de pathofysiologie van de ziekten te bestuderen in somatische cellen die zijn gedifferentieerd uit deze patiëntspecifieke iPSC-lijnen, is tot nu toe de meest geavanceerde van deze toepassingen. Het Long-QT-syndroom en catecholaminerge polymorfe ventriculaire tachycardie zijn twee hartritmestoornissen die al met succes door verschillende groepen zijn gemodelleerd met deze benadering, die waarschijnlijk in de toekomst zal dienen om andere mono- of polygenetische cardiovasculaire aandoeningen te modelleren. Testsystemen gebaseerd op cellen afgeleid van iPSC kunnen nuttig blijken om nieuwe cardiovasculaire geneesmiddelen of ongewenste bijwerkingen van geneesmiddelen te screenen en om medische therapie te individualiseren. De toepassing van iPSC voor celtherapie van cardiovasculaire aandoeningen, hoewel veelbelovend, zal pas haalbaar zijn als het probleem van de biologische veiligheid van deze cellen wordt opgelost.

Het belangrijkste doel binnen het vakgebied van cardiovasculaire regeneratieve geneeskunde is het vervangen van verloren of beschadigd hartspierweefsel en kransslagaders na ischemische aandoeningen. Op dit moment kunnen de novo cardiomyocyten worden gegenereerd, hetzij in vitro, voor celtransplantatie of ziekte modellering met behulp van gerichte differentiatie van embryonale stamcellen of geïnduceerde pluripotente stamcellen, hetzij in vivo via directe herprogrammering van residentiële volwassen cardiale fibroblasten of ectopische stimulatie van residentiële cardiale stam- of voorlopercellen.

Stamcellen in cardiovasculaire regeneratie: van behoud van endogene reparatie tot toekomstige cardiovasculaire therapieën.

Cardiovasculaire ziekten blijven de belangrijkste oorzaak van morbiditeit en mortaliteit in ontwikkelde landen. Deze review vat het huidige preklinische en klinische bewijs samen voor de potentiële rol en werkingsmechanismen van stam- en voorlopercellen bij vaat- en hartreparatie en -regeneratie. Naast celtransplantatiestrategieën kunnen benaderingen om de functie van de stamcel niche te behouden en het mobiliseren/rekruteren van specifieke stam-/voorlopercelpopulaties te richten, helpen bij het behoud van vaat- en hartfunctie. Bovendien betreedt het vakgebied van regeneratieve geneeskunde met het gebruik van van patiënten afgeleide geïnduceerde pluripotente stamcellen een nieuw tijdperk. Potentiële toepassingen van geïnduceerde pluripotente stamcellen en direct hergeprogrammeerde cellen, evenals recente ontwikkelingen in weefseltechniek, worden besproken.

De succesvolle afleiding van menselijke geïnduceerde pluripotente stamcellen (hiPSC's) door dedifferentiatie van somatische cellen biedt aanzienlijk potentieel om obstakels in het vakgebied van cardiovasculaire ziekten te overwinnen. Afgeleiden van hiPSC bieden ongelooflijk potentieel voor nieuwe ziekte modellen en regeneratieve geneeskundetherapieën.

De ontwikkeling van geïnduceerde pluripotente stamcel (iPSC) technologie heeft geleid tot vele vooruitgangen op het gebied van gerichte cel differentiatie en karakterisering. Nieuwe methoden voor het genereren van iPSC-afgeleide cardiomyocyten bieden een onschatbare bron voor de studie van bepaalde cardiovasculaire aandoeningen.

Deze review belicht de huidige technologie in dit vakgebied, de toepassing tot nu toe bij de studie van genetische aandoeningen van het RAS/MAPK-pad en het Long-QT-syndroom (LQTS), en toekomstige richtingen voor het vakgebied.

Het gebruik van cardiomyocyten afgeleid van patiënten met het LEOPARD-syndroom en LQTS heeft licht geworpen op de moleculaire mechanismen van de ziekte en hun gebruik als betrouwbare menselijke ziekte modellen gevalideerd.

Het gebruik van iPSC-afgeleide cardiomyocyten om genetische cardiovasculaire aandoeningen te bestuderen zal een diepgaander en toepasbaarder begrip van de moleculaire mechanismen van menselijke ziekten mogelijk maken, evenals het verbeteren van ons vermogen om succesvolle celgebaseerde therapieën te bereiken.

Menselijke geïnduceerde pluripotente stamcel-afgeleide endotheelcellen (hiPSC-EC's) zijn veelbelovend voor de behandeling van vaatziekten.

Menselijke geïnduceerde pluripotente stamcellen (iPS-cellen) bieden mogelijk een unieke bron voor het genereren van patiëntspecifieke cardiomyocyten om mechanismen en behandelingen van hartaandoeningen te bestuderen.

Cardiovasculaire voorlopercellen (CVPC's) afgeleid van menselijke pluripotente stamcellen (hPSC's), waaronder menselijke embryonale stamcellen (hESC's) en menselijke geïnduceerde pluripotente stamcellen (hiPSC's), bieden grote beloftes voor de studie van cardiovasculaire ontwikkeling en celgebaseerde therapie van hartaandoeningen, maar hun toepassingen worden uitgedaagd door de moeilijkheden in hun efficiënte generatie en stabiele instandhouding.


Welke ziekte is opgenomen als een bijkomend kenmerk in het Goldberg-Shprintzen syndroom?

Answer: Shprintzen-Goldberg syndroom (SGS) wordt gekenmerkt door: craniosynostose van de coronale, sagittale of lambdoïde suturen; dolichocefalie; karakteristieke craniofaciale kenmerken; skeletveranderingen (dolichostenomelie, arachnodactylie, camptodactylie, pes planus, pectus excavatum of carinatum, scoliose, gewrichtshypermobiliteit of contracturen en C1/C2 wervelkolom malformatie); neurologische afwijkingen; verstandelijke beperking; en hersenanomalieën (hydrocefalus, dilatatie van de laterale ventrikels en Chiari 1 malformatie). Cardiovasculaire afwijkingen kunnen mitralisklep prolaps, mitralisklep regurgitatie/incompetentie, aortaklep regurgitatie en aortaworteldilatatie omvatten. Minimale subcutane vetlaag, defecten in de buikwand, myopie en cryptorchidie bij mannen zijn ook karakteristieke bevindingen. Shprintzen-Goldberg syndroom (SGS) wordt gekenmerkt door craniosynostose en marfanoïde habitus.

Goldberg-Shprintzen syndroom (GOSHS, MIM #609460) is een autosomaal recessieve aandoening met verstandelijke beperking, specifiek gelaatstype en Hirschsprung ziekte (HSCR).

Goldberg-Shprintzen syndroom (GOSHS) is een zeldzame klinische aandoening die wordt gekenmerkt door defecten in het centrale en enterische zenuwstelsel.

Onze gegevens geven aan dat KBP betrokken is bij neuronale differentiatie en dat de defecten in het centrale en enterische zenuwstelsel die bij GOSHS worden gezien waarschijnlijk worden veroorzaakt door microtubule-gerelateerde defecten.

Mutaties in Kif1-bindend eiwit/KIAA1279 (KBP) veroorzaken de verwoestende neurologische aandoening Goldberg-Shprintzen syndroom (GSS) bij mensen.

We beschrijven een broer en zus met Hirschsprung ziekte, hypotonie en ptosis. Hun aandoening lijkt op die van 2 broers en zussen gerapporteerd door Goldberg en Shprintzen.

Er wordt een 5-jarig meisje gerapporteerd met Hirschsprung ziekte, een ongewoon gelaat, psychomotore retardatie, epilepsie en aangeboren hartafwijking.

Craniale computertomografie toonde abnormale bevindingen die defecte neuronale migratie en/of dysgenese van de hersenen kunnen suggereren.

In 1981 beschreven Goldberg en Shprintzen broers en zussen met kortsegment Hirschsprung ziekte, gespleten gehemelte, microcefalie, milde verstandelijke beperking, korte gestalte en karakteristiek gelaat.

Een consanguïne familie met Hirschsprung ziekte, microcefalie en verstandelijke beperking (Goldberg-Shprintzen syndroom).

Hirschsprung ziekte, verstandelijke beperking, microcefalie en specifieke craniofaciale dysmorfie werden waargenomen bij drie kinderen uit een grote, consanguïne Marokkaanse familie.

De patiënt vertoonde dysmorfe gelaatstrekken en zwakte van bindweefsel en stond gepland voor een buikoperatie.

Shprintzen-Goldberg syndroom (SGS) vertoont aanzienlijke fenotypische overlap met MFS en LDS, inclusief aorta-aneurysma.

We rapporteren over maternale halfbroers en -zussen geboren uit niet-affected, niet-consanguïne ouders met klassiek Shprintzen-Goldberg syndroom (SGS) die daarnaast intestinale malrotatie en een aberrante subclavia arterie hadden.

Skeletafwijkingen die bij 3 van hen voorkomen zijn onder andere het doorbuigen van lange botten (met een variabele mate van progressie in de tijd), verbreding van de metafysen, een grote voorste fontanel met aanhoudende openheid tot het tweede tot vierde levensjaar, 13 paar ribben, duidelijke wervelafwijkingen die neonataal afwezig waren maar zich ontwikkelden in het tweede levensjaar, en progressieve osteopenie.

Marfanoïde fenotype met craniosynostose (Shprintzen-Goldberg syndroom) is een zeldzame aandoening die eerder slechts bij 5 patiënten is beschreven.

Mutatie in fibrilline-1 en het Marfanoïde-craniosynostose (Shprintzen-Goldberg) syndroom.

Andere veelvoorkomende bevindingen zijn onder andere andere craniofaciale anomalieën, hypotonie, obstructieve apneu, voetdeformatie en aangeboren zwakte van de buikwand.

De radiologische kenmerken werden gekenmerkt door laat optredende craniosynostose, arachnodactylie, ondermodellering van korte buisvormige botten, licht ondergemodelleerde en licht doorgebogen lange botten, gedraaide ribben en hoge wervellichamen met verlengde neurale bogen.

Aortawortelvervanging voor annuloaortale ectasie bij Shprintzen-Goldberg syndroom: een casusrapport.

Annuloaortale ectasie als gevolg van Shprintzen-Goldberg syndroom (SGS) wordt gerapporteerd.

Shprintzen-Goldberg syndroom is een van een groep aandoeningen die worden gekenmerkt door craniosynostose en marfanoïde habitus.

Het Shprintzen-Goldberg syndroom is een uiterst zeldzaam syndroom met een karakteristiek gezicht. Dit is een van een groep aandoeningen die worden gekenmerkt door craniosynostose en marfanoïde kenmerken.

Het Shprintzen-Goldberg syndroom (SGS) is een aandoening van onbekende oorzaak die craniosynostose, een marfanoïde habitus en skelet-, neurologische, cardiovasculaire en bindweefselafwijkingen omvat.

Andere vaak gerapporteerde manifestaties zijn hypotonie in ten minste de neonatale periode, ontwikkelingsachterstand en lies- of navelbreuk.

Shprintzen-Goldberg syndroom is een zeldzame bindweefselaandoening die wordt gekenmerkt door marfanoïde habitus en aanvullende dysmorfe kenmerken.

Algemene verstaanbaarheid, taal, articulatie, stem en resonantiekenmerken bij een kind met Shprintzen-Goldberg syndroom.

Shprintzen-Goldberg syndroom (SGS) is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door een Marfan-achtig habitus, verstandelijke beperking en craniosynostose.

Shprintzen-Goldberg syndroom (SGS) wordt gekenmerkt door: craniosynostose van de coronale, sagittale of lambdoïde suturen; dolichocefalie; karakteristieke craniofaciale kenmerken; skeletveranderingen (dolichostenomelie, arachnodactylie, camptodactylie, pes planus, pectus excavatum of carinatum, scoliose, gewrichtshypermobiliteit of contracturen en C1/C2 wervelkolom malformatie); neurologische afwijkingen; verstandelijke beperking; en hersenanomalieën (hydrocefalus, dilatatie van de laterale ventrikels en Chiari 1 malformatie). Cardiovasculaire afwijkingen kunnen mitralisklep prolaps, mitralisklep regurgitatie/incompetentie, aortaklep regurgitatie en aortaworteldilatatie omvatten. Minimale subcutane vetlaag, defecten in de buikwand, myopie en cryptorchidie bij mannen zijn ook karakteristieke bevindingen.

Chirurgische behandeling voor scoliose bij patiënten met Shprintzen-Goldberg syndroom.

Shprintzen-Goldberg syndroom (SGS) wordt gekenmerkt door craniosynostose en marfanoïde habitus.

We identificeerden, door homozygotie mapping, een nieuw locus op 10q21.3-q22.1 voor Goldberg-Shprintzen syndroom (GOSHS) in een consanguïne Marokkaanse familie. Fenotypische kenmerken van GOSHS in deze inteeltfamilie omvatten microcefalie en verstandelijke beperking, die beide defecten van het centrale zenuwstelsel zijn, evenals Hirschsprung ziekte, een defect van het enterische zenuwstelsel.

We tonen aan dat homozygote nonsense mutaties in KIAA1279 op 10q22.1, coderend voor een eiwit met twee tetratricopeptide herhalingen, ten grondslag liggen aan deze syndromale vorm van Hirschsprung ziekte en gegeneraliseerde polymicrogyrie, waarmee het belang van KIAA1279 in zowel enterische als centrale zenuwstelselontwikkeling wordt vastgesteld.

We rapporteren over vier kinderen bij wie een neurocristopathie werd vastgesteld, die Hirschsprung ziekte associeert met een breed spectrum aan neurologische afwijkingen. De patiënten omvatten twee kinderen met de fenotypische kenmerken van het Goldberg-Shprintzen syndroom: duidelijke dysmorfe gelaatstrekken, microcefalie en verstandelijke beperking, samen met agenese van het corpus callosum en corticale malformaties geassocieerd met therapieresistente epilepsie bij één kind. De derde pasgeborene presenteerde het Haddad syndroom: kortsegment Hirschsprung ziekte geassocieerd met het congenitaal centraal hypoventilatiesyndroom dat permanente kunstmatige beademing vereist.

Daarom moet men zich bewust zijn van een mogelijke neurocristopathie geassocieerd met neurologische afwijkingen bij elke patiënt die nieuw gediagnosticeerd wordt met Hirschsprung ziekte om de afwijkingen vroegtijdig te detecteren en snel te behandelen.


Wit eiwit veroorzaakt het Netherton-syndroom?

Answer: Netherton-syndroom (NS) is een ernstige erfelijke huidaandoening veroorzaakt door mutaties in het gen SPINK5 (serineprotease-inhibitor Kazal type 5) dat codeert voor een serineprotease-inhibitor LEKTI (lymfo-epitheliale Kazal type-gerelateerde inhibitor)

Netherton-syndroom (NTS) is een zeldzame genetische huidaandoening veroorzaakt door mutaties in het gen voor serineprotease-inhibitor Kazal-type 5, dat codeert voor de lymfo-epitheliale Kazal-type-gerelateerde inhibitor.

Netherton-syndroom wordt veroorzaakt door verlies-van-functie mutaties in SPINK5 die coderen voor de Kazal-type inhibitor LEKTI-1

Netherton-syndroom (NS) is een ernstige erfelijke huidaandoening veroorzaakt door mutaties in het gen SPINK5 (serineprotease-inhibitor Kazal type 5) dat codeert voor een serineprotease-inhibitor LEKTI (lymfo-epitheliale Kazal type-gerelateerde inhibitor)

Mutaties in het gen voor serineprotease-inhibitor Kazal type 5 (SPINK5) die leiden tot een tekort aan lymfo-epitheliale Kazal-type-gerelateerde inhibitor (LEKTI) veroorzaken NS.

NS wordt veroorzaakt door verlies-van-functie mutaties in het SPINK5-gen en het daaruit voortvloeiende gebrek aan expressie van het gecodeerde eiwit LEKTI in de huid en alle gelaagde epitheliale weefsels.

syndroom en veroorzaakt door een genetische mutatie in SPINK5, kan een faciliterende factor zijn voor de infectie.

NS wordt veroorzaakt door verlies-van-functie mutaties in SPINK5 (serineprotease-inhibitor van Kazal type 5) die LEKTI-1 (lymfo-epitheliale Kazal type-gerelateerde inhibitor type 5) coderen, uitgedrukt in gelaagde epithelia.

Netherton-syndroom, dat ontstaat door mutaties in serineprotease-inhibitor Kazal-type 5 (SPINK5)

Lymfo-epitheliale Kazal-type-gerelateerde inhibitor (LEKTI) is het defecte eiwit bij de ichthyosiforme aandoening Netherton-syndroom (NS).

Een tekort aan de serineprotease-inhibitor LEKTI is de etiologische oorzaak van het Netherton-syndroom, dat leidt tot loslating van het stratum corneum en chronische ontsteking.


Mutaties in welk gen en welk eiwit worden geassocieerd met het Netherton-syndroom?

Answer: NS wordt veroorzaakt door verlies-van-functie mutaties in het SPINK5-gen en door het daaruit voortvloeiende gebrek aan expressie van het gecodeerde eiwit LEKTI in de huid en alle gelaagde epitheliale weefsels.

Netherton-syndroom (NS) is een zeldzaam, levensbedreigend ichthyosiform syndroom veroorzaakt door recessieve verlies-van-functie mutaties in het SPINK5-gen dat de lympho-epitheliale Kazal-type gerelateerde remmer (LEKTI) codeert, een serineproteaseremmer die tot expressie komt in de meest gedifferentieerde epidermale lagen en cruciaal is voor de huidbarrièrefunctie.

Netherton-syndroom (NS) is een slopende aangeboren huidaandoening veroorzaakt door mutaties in het SPINK5-gen dat de lympho-epitheliale Kazal-type gerelateerde remmer (LEKTI) codeert.

Verlies-van-functie mutaties in de Kazal-type serineproteaseremmer, LEKTI, gecodeerd door het SPINK5-gen veroorzaken de zeldzame autosomaal recessieve huidaandoening Netherton-syndroom (NS).

SPINK5 en Netherton-syndroom: nieuwe mutaties, aantonen van ontbrekende LEKTI, en differentiële expressie van transglutaminasen.

Verschillende huidaandoeningen en atopische stoornissen, waaronder Netherton-syndroom en atopische dermatitis, zijn geassocieerd met mutaties en afwijkingen in de expressie van SPINK5, het gen dat de menselijke 15-domein serineproteaseremmer LEKTI codeert.

Mutaties in het serineproteaseremmer Kazal type 5 (SPINK5) gen die leiden tot een tekort aan lympho-epitheliale Kazal-type gerelateerde remmer (LEKTI) veroorzaken NS.

Netherton-syndroom is een ernstige autosomaal recessieve huidaandoening gekenmerkt door congenitale erythrodermie, een specifieke haar-schacht afwijking, en atopische manifestaties met hoge IgE-waarden. Onlangs identificeerden we SPINK5, dat het serineproteaseremmer Kazal-type 5 eiwit (LEKTI) codeert, als het defecte gen bij het Netherton-syndroom.

Onlangs identificeerden we SPINK5, dat het serineproteaseremmer Kazal-type 5 eiwit (LEKTI) codeert, als het defecte gen bij het Netherton-syndroom. Hier beschrijven we de intron-exon organisatie van het gen en karakteriseren we de SPINK5-mutaties bij patiënten uit 21 families van verschillende geografische oorsprong, met behulp van denaturerende high performance vloeistofchromatografie en directe sequencing.

Mutatie van het SPINK5-gen is geïdentificeerd als ziekteveroorzakend bij het Netherton-syndroom, maar de pathofysiologie blijft onduidelijk. Bijna alle SPINK5-mutaties resulteren in de afwezigheid van het serineproteaseremmer LEKTI-eiwit in zowel keratinocyten als lymfocyten.

Netherton-syndroom is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening veroorzaakt door mutaties in het SPINK5-gen, dat het lympho-epitheliale Kazal-type gerelateerde remmer (LEKTI) eiwit codeert. We observeerden microstructurele veranderingen en detecteerden LEKTI-activiteit en SPINK5-genmutatie bij drie Chinese patiënten met Netherton-syndroom.

NS wordt veroorzaakt door verlies-van-functie mutaties in het SPINK5-gen en door het daaruit voortvloeiende gebrek aan expressie van het gecodeerde eiwit LEKTI in de huid en alle gelaagde epitheliale weefsels. Na de identificatie van het NS-veroorzakende gen en eiwit zijn specifieke diagnostische hulpmiddelen ontwikkeld, waardoor de uitdaging om NS te onderscheiden van andere congenitale ichthyosen met overlappende kenmerken, en van ernstige, vroeg optredende vormen van atopische dermatitis of psoriasis, is doorbroken.


Welke ziekte van het centrale zenuwstelsel wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van Lewy-lichaampjes?

Answer: De ziekte van Parkinson (PD) is een van de meest voorkomende degeneratieve aandoeningen van het centrale zenuwstelsel die motorische en niet-motorische symptomen veroorzaakt. De meerderheid van de gevallen is idiopathisch en wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van Lewy-lichaampjes die fibrillaire α-synucleïne bevatten

De ziekte van Parkinson (PD) is een van de meest voorkomende degeneratieve aandoeningen van het centrale zenuwstelsel die motorische en niet-motorische symptomen veroorzaakt. De meerderheid van de gevallen is idiopathisch en wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van Lewy-lichaampjes die fibrillaire α-synucleïne bevatten

De ziekte van Parkinson wordt gekenmerkt door α-synucleïne-pathologie in de vorm van Lewy-lichaampjes en Lewy-neurieten

De ziekte van Parkinson wordt gekenmerkt door neuronale celdood in de substantia nigra en de aanwezigheid van intracellulaire inclusies van α-synucleïne in de Lewy-lichaampjes

De ziekte van Parkinson, ook bekend als paralysis agitans, is een progressieve degeneratieve aandoening van het centrale zenuwstelsel, met een begin meestal tussen de leeftijd van 50 en 65 jaar, en wordt geassocieerd met verlies van dopaminerge neuronen in de substantia nigra en de aanwezigheid van Lewy-lichaampjes

Het eiwit α-synucleïne wordt algemeen erkend als een bijdrage aan de pathogenese van de ziekte van Parkinson en is het belangrijkste bestanddeel van Lewy-lichaampjes en Lewy-neurieten

De ziekte van Parkinson (PD) en aanverwante Lewy-lichaamziekten worden gekenmerkt door de afzetting van α-synucleïne-aggregaten in zowel het centrale als het perifere zenuwstelsel.

De ziekte van Parkinson (PD) en dementie met Lewy-lichaampjes zijn veelvoorkomende aandoeningen bij de oudere bevolking en worden gekenmerkt door de progressieve ophoping van α-synucleïne (α-syn) in het centrale zenuwstelsel.

AF-LB en de ziekte van Parkinson (PD) delen de neuropathologische bevindingen die worden gekenmerkt door wijdverspreide Lewy-lichaampjes in het centrale zenuwstelsel, inclusief de substantia nigra en locus coeruleus.

De ziekte van Parkinson (PD) en dementie met Lewy-lichaampjes (DLB) worden gekenmerkt door abnormale afzetting van α-synucleïne-aggregaten in vele gebieden van het centrale en perifere zenuwstelsel.

Een aantal neurodegeneratieve ziekten, waaronder de ziekte van Parkinson, dementie met Lewy-lichaampjes (DLB) en multiple system atrophy, worden gekenmerkt door de vorming en intraneuronale ophoping van fibrillaire aggregaten van het alpha-synucleïne (alpha-syn) eiwit in aangetaste hersengebieden.

Ze zijn lange tijd het kenmerk geweest van de ziekte van Parkinson, maar in de afgelopen jaren is gebleken dat een kleine groep zeldzame aandoeningen of zeldzame varianten van veelvoorkomende degeneratieve ziekten soms ook geassocieerd zijn met Lewy-lichaampjes in het zenuwstelsel.

ACHTERGROND: Lewy-lichaamziekte is een heterogene groep neurodegeneratieve aandoeningen die worden gekenmerkt door ophoping van alpha-synucleïne en omvat dementie met Lewy-lichaampjes (DLB) en de ziekte van Parkinson (PD).

Hoewel de ziekte van Parkinson met latere dementie (PDD) en dementie met Lewy-lichaampjes (DLB) pathologisch worden gekenmerkt door de aanwezigheid van intraneuronale Lewy-inclusie-lichaampjes, wordt amyloïde-afzetting ook in verschillende mate geassocieerd met beide aandoeningen.

De ziekte van Parkinson (PD) is een neurodegeneratieve aandoening die pathologisch wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van Lewy-lichaampjes in de hersenen.

Het lijkt er echter op dat de Braak-stadiëring het verschil in ernst van autonome uitval tussen DLB en PD niet kan verklaren. Mogelijk zijn bij DLB-patiënten met significante autonome uitval Lewy-lichaampjes lange tijd vóór het begin van dementie of parkinsonisme gelokaliseerd in het perifere autonome zenuwstelsel, en kan de verspreiding van Lewy-lichaampjes naar het centrale zenuwstelsel worden geïnitieerd door het verschijnen van bepaalde bevorderende factoren, zoals veroudering en amyloïde-β.

De ziekte van Parkinson (PD) is de op een na meest voorkomende neurodegeneratieve aandoening die wordt gekenmerkt door twee belangrijke neuropathologische kenmerken: de degeneratie van dopaminerge neuronen in de substantia nigra (SN) en de aanwezigheid van Lewy-lichaampjes in de overlevende SN-neuronen, evenals in andere gebieden van het centrale en perifere zenuwstelsel

Deze omvatten multiple system atrophy (MSA), gekenmerkt door ophoping van gliale cytoplasmatische inclusies, en Lewy-lichaamziekten, waaronder de ziekte van Parkinson (PD), dementie met Lewy-lichaampjes, en de zogenaamde "pure" autonome uitval.


Welke deiodinase staat bekend om aanwezig te zijn in de lever?

Answer: Hoge D1- en D3-activiteiten zijn aanwezig in de foetale menselijke lever, en hoge D1- en grotendeels afwezige D3-activiteiten zijn aanwezig in de volwassen menselijke lever.

In vitro activiteitstudies van iodothyronine deiodinase bij kippen toonden de aanwezigheid van type I en type III iodothyronine deiodinase-activiteit in zowel lever als nier.

In embryonale kippenlever (ECL) worden twee typen iodothyronine deiodinases tot expressie gebracht: D1 en D3.

In leverhomogenaten correleerde D1-activiteit niet met leeftijd, terwijl D3-activiteit een sterke negatieve correlatie met leeftijd vertoonde (r -0,84), met hoge D3-activiteiten bij prematuur geboren baby's en (behalve bij 1 baby van 35 weken) afwezige D3-activiteit bij voldragen baby's. In microsomen bedroegen de D1-activiteiten 4,3-60 pmol/min/mg eiwit in foetale lever en 170-313 pmol/min/mg eiwit in volwassen lever, terwijl microsomale D3-activiteiten 0,15-1,45 pmol/min/mg eiwit waren bij foetussen en <0,1 pmol/min/mg eiwit bij alle behalve één volwassene.

hoge D1- en D3-activiteiten in foetale menselijke lever, en hoge D1- en grotendeels afwezige D3-activiteiten in volwassen menselijke lever.


Welke eiwitten nemen deel aan de vorming van het Notch transcriptie-activatiecomplex?

Answer: De Notch intracellulaire domein (NICD) vormt een transcriptie-activatiecomplex met de DNA-bindende factor CSL en een transcriptie co-activator van de Mastermind familie (MAML). ICN bindt aan een sterk geconserveerde DNA-bindende transcriptiefactor genaamd CSL (ook bekend als RBP-Jkappa, CBF1, Suppressor of Hairless en Lag-1) en rekruteert Mastermind-achtige transcriptie co-activatoren om een transcriptie-activatiecomplex te vormen.

De Notch intracellulaire domein (NICD) vormt een transcriptie-activatiecomplex met de DNA-bindende factor CSL en een transcriptie co-activator van de Mastermind familie (MAML). Het "RAM" gebied van NICD rekruteert Notch naar CSL, wat de binding van MAML vergemakkelijkt op het interface tussen het ankyrin (ANK) herhalingsdomein van NICD en CSL.

Ongepaste vrijgave van het intracellulaire domein van Notch (N(ICD)) van het plasmamembraan resulteert in de accumulatie van gedereguleerde nucleaire N(ICD) die in verband is gebracht met menselijke kankers, met name T-cel acute lymfoblastische leukemie (T-ALL). Nucleair N(ICD) vormt een transcriptie-activatiecomplex door interactie met het co-activator eiwit Mastermind-like 1 en het DNA-bindende eiwit CSL (voor CBF-1/Suppressor of Hairless/Lag-1) om de expressie van doelgenen te reguleren.

Hoewel het goed begrepen is dat N(ICD) een transcriptie-activatiecomplex vormt, is er weinig bekend over hoe het complex wordt samengesteld.

Kanonieke Notch signalering wordt geïnitieerd wanneer ligandbinding proteolytische vrijgave van het intracellulaire deel van Notch (ICN) van het celmembraan induceert. ICN reist vervolgens de kern in waar het de assemblage van een transcriptie-activatiecomplex aanstuurt dat de DNA-bindende transcriptiefactor CSL, ICN en een gespecialiseerde co-activator van de Mastermind familie bevat. Een consensus DNA-bindingsmotief voor het CSL-eiwit werd eerder gedefinieerd met behulp van selectiemethoden, maar of de daaropvolgende associatie van Notch en Mastermind-achtige eiwitten de DNA-bindingsvoorkeuren van CSL beïnvloedt, is nog niet eerder onderzocht.

Hier rapporteren we de kristalstructuur van een Notch transcriptie-activatiecomplex dat het ankyrin domein van menselijk Notch1 (ANK), de transcriptiefactor CSL op cognate DNA, en een polypeptide van de co-activator Mastermind-like-1 (MAML-1) bevat.

Ligandbinding door Notch-receptoren veroorzaakt een reeks proteolytische knipbewegingen die het intracellulaire deel van Notch (ICN) van het celmembraan bevrijden, waardoor het kan transloceren naar de kern. Nucleair ICN bindt aan een sterk geconserveerde DNA-bindende transcriptiefactor genaamd CSL (ook bekend als RBP-Jkappa, CBF1, Suppressor of Hairless en Lag-1) en rekruteert Mastermind-achtige transcriptie co-activatoren om een transcriptie-activatiecomplex te vormen.

Op basis van onze resultaten presenteren we een werkend structureel model voor de organisatie van het MAML1.ICN.CSL.DNA-complex.

De vereiste voor coöperatieve assemblage van het MAML1.ICN.CSL.DNA-complex suggereert dat een primaire functie van ICN is om CSL competent te maken voor MAML-lading.

We rapporteren hier dat de astrogliogene rol van Notch gedeeltelijk wordt gemedieerd door directe binding van het Notch intracellulaire domein aan het CSL DNA-bindende eiwit, waarbij een transcriptie-activatiecomplex wordt gevormd op het astrocytenmerker-gen, gliale fibrillaire zure proteïne (GFAP).

Belangrijk is dat, hoewel het klassieke CSL-afhankelijke Notch-signaleringspad intact is en in staat is om de canonieke Notch-doelpromotor te activeren tijdens de neurogene fase, het niet in staat is om de GFAP-promotor te activeren tijdens neurogenese.

Mastermind (Mam) is een component van de Notch-signaleringsroute. In combinatie met het intracellulaire domein van Notch en Suppressor of Hairless vormt Mam een transcriptie-activatiecomplex.

Hoge niveaus van Notch-gemedieerde transcriptie-activatie vereisen de vorming van een ternair complex bestaande uit NotchICD, CSL (CBF-1, suppressor of hairless, LAG-1) en een lid van de Mastermind-familie.

Deze functie berust op de vorming van transcriptie-activatiecomplexen die intracellulaire Notch, een Mastermind co-activator en de transcriptiefactor CSL bevatten die gebonden is aan cognate DNA.

NotchIC, samen met de transcriptie co-activator Mastermind, vormen een ternair complex met CSL dat transcriptie activeert van genen die reageren op Notch-signaleringssignalen


Hoe wordt de sequentievariabiliteit gedefinieerd in antilichamen?

Answer:
De variabiliteit op elke positie van de polypeptideketen wordt gedefinieerd als:
Variabiliteit = aantal verschillende aminozuren op een gegeven positie / frequentie van het meest voorkomende aminozuur op die positie.

Structurele en immunochemische gegevens suggereren echter dat V3 geconserveerde elementen bevat die de rol ervan bij het binden aan virus co-receptoren verklaren ondanks de sequentievariabiliteit.

Deze studie beschrijft voor het eerst een diepgaande analyse van genetische variatie in Vpr met behulp van informatie van wereldwijde HIV-1 isolaten, waarbij in totaal 976 Vpr-sequenties betrokken zijn.

We onderzochten de mogelijke relatie tussen enzymsecretie en variabiliteit in het linker sequentiesegment door middel van site-directed mutagenese en linker domeinuitwisseling om gemuteerde en chimere vormen van de IgA1 protease te construeren van

We hebben moleculaire typering van lage tot hoge resolutie uitgevoerd om de genetische variabiliteit van loci van het major histocompatibility complex (HLA-A, -B, -Cw, -DRB1 en -DQA1) te beoordelen in een grote populatie van Europese Amerikaanse patiënten met IIM (n = 571) die de belangrijkste myositis autoantilichaamgroepen vertegenwoordigen.

In deze studie analyseerden we de waarde van IHC versus die van microsatellietinstabiliteit (MSI) testen bij het voorspellen van de mutatiestatus van de MLH1-, MSH2- en MSH6-genen in colorectale carcinomen en adenomen, en onderzochten we de frequentie en betekenis van immunohistochemische kleuringvariabiliteit.

Computational analyses werden gebruikt om het epitoop te positioneren in de context van het virion-geassocieerde envelop glycoproteïnecomplex, om de variabiliteit van het omringende oppervlak te bepalen, en om de oppervlakte toegankelijkheid van mogelijke glycan- en polypeptide-epitoopcomponenten te berekenen.

Deze variaties in structuur van een expressieplaats voor een belangrijk, immunoprotectief buitenmembraaneiwit hebben belangrijke implicaties voor vaccinontwikkeling en voor het verkrijgen van een verbeterd begrip van de mechanismen van persistentie van ehrlichiale infecties bij mensen, huisdieren en reservoirgastheren.

De V3-regio van de isolaten die in de neutralisatie-assay werden gebruikt, werd door PCR versterkt, direct gesequenced en geanalyseerd om variabiliteit tussen de consensus HIV-1 sequenties en de isolaten aan te tonen.


Is de transcriptieregulator BACH1 een activator of een repressor?

Answer: BACH1, een basale leucine-ritssluiting mammalische transcriptierepressor, reguleert negatief heemoxygenase 1 (HMOX1), een sleutelcytoprotectief enzym met antioxidant- en ontstekingsremmende activiteiten. Bij afwezigheid van verhoogd intracellulair heem of oxidatieve stress functioneert BACH1 als een repressor van de enhancers van het heemoxygenase-1 (HO-1) gen (Hmox-1) door heterodimeren te vormen met de kleine Maf-eiwitten zoals MafK. Bach1 wordt gerekruteerd naar een subset van p53-doelgenen en draagt bij aan het belemmeren van p53-activiteit door het bevorderen van histondeacetylatie.

de impact van BACH1-repressie op transcriptie

Bach1 is een repressor van de oxidatieve stressrespons

Bach1, een transcriptierepressor van het HMOX1-gen

Het mechanisme achter Bach1-gemedieerde HO-1-repressie is minder goed begrepen

Transcriptiefactor BACH1 [BTB (broad-complex, tramtrack en bric-a-brac) en CNC (cap'n'collar protein) homologie 1] bindt aan ARE-achtige sequenties en functioneert als transcriptierepressor

Bach1) is een transcriptierepressor van heemoxygenase-1 (HO-1)

zijn regulatiemechanisme door de transcriptierepressor, BTB en CNC homologie 1 (Bach1),

Bach1, een basale leucine-ritssluiting mammalische transcriptierepressor, reguleert negatief heemoxygenase 1 (HMOX1),

ach1 is een transcriptierepressor van het heemoxygenase (HO)-1 gen.

De remmende rol van Bach1 kan voortkomen uit zijn activiteit om genexpressie, inclusief HO-1, te onderdrukken

Bach1 is een transcriptierepressor van het HO-1-gen (Hmox-1)

Hier tonen we aan dat de transcriptiefactor Bach1 (BTB en CNC homologie 1, basale leucine-ritssluiting transcriptiefactor 1), die oxidatieve stress-induceerbare genen remt, een cruciale negatieve regulator is van oxidatieve stress-geïnduceerde cellulaire veroudering

Bach1 reguleert repressief de myocardiale HO-1-expressie

de transcriptierepressor BACH1 bindt aan ARE-achtige enhancers

transcriptiefactor Bach1 functioneert als repressor van de enhancers van het heemoxygenase-1 (HO-1) gen (Hmox-1)

Bach1, een transcriptiefactor die het HO-1-gen onderdrukt

Bach1, een transcriptierepressor die negatief wordt gereguleerd door heem in mammalische cellen

Bach1 onderdrukt normaal gesproken HO-1-expressie.

Bach1, een heem-bindend eiwit dat genexpressie onderdrukt

complexen met Bach1 onderdrukken MARE-afhankelijke genexpressie

bach1-verwijdering resulteerde in verhoogde expressie van HO-1

Bach1 draagt bij aan de neerwaartse regulatie van ARE-gereguleerde genen

bewijs dat BACH1 fungeert als transcriptierepressor in de regulatie van MARE-afhankelijke genen

Bach1 vormt een heterodimeer met de kleine Maf-familie en functioneert als repressor van het Maf herkenningselement (MARE) in vivo

ach1 is een transcriptierepressor van heemoxygenase-1 en beta-globinegenen,

transcriptiefactor Bach1 vormt heterodimeer met kleine Maf-eiwitten om Maf herkenningselement (MARE)-afhankelijke genexpressie te onderdrukken

Bach1 als een heem-gereguleerde en hypoxie-induceerbare repressor voor transcriptie van het HO-1-gen

Bach1, een transcriptierepressor van het heemoxygenase-1 gen

Bach1, een heem-gereguleerde transcriptierepressor

een heem-bindende factor, Bach1, is een kritische fysiologische repressor van ho-1


Is Kanzaki-ziekte geassocieerd met een tekort aan alpha-N-acetylgalactosaminidase?

Answer: Ja, Kanzaki-ziekte is toe te schrijven aan een tekort aan alpha-N-acetylgalactosaminidase, dat GalNAcalpha1-O-Ser/Thr hydrolyseert.

Onze bevindingen suggereren dat de binding van alpha-NAGA met zijn substraten sterk wordt beïnvloed door de aminozuursubstitutie op R329 en dat de binding met GalNAcalpha1-O-Thr gevoeliger is voor structurele veranderingen. Het resterende mutante enzym in R329W kon niet binden met GalNAcalpha1-O-Thr en GalNAcalpha1-O-Ser. Echter, het resterende mutante enzym in R329Q katalyseerde GalNAcalpha1-O-Ser tot op zekere hoogte. Daarom was de urineverhouding van GalNAcalpha1-O-Ser:GalNAcalpha1-O-Thr lager en was het klinische fenotype milder bij de R329Q-mutatie.

Alpha-N-acetylgalactosaminidase (alpha-NAGA) tekort (Schindler/Kanzaki-ziekte) is een klinisch en pathologisch heterogene genetische aandoening met een breed spectrum, waaronder een vroeg optredende neuroaxonale dystrofie (Schindler-ziekte) en laat optredende angiokeratoma corporis diffusum (Kanzaki-ziekte).

Structurele en immunocytochemische studies bij alpha-N-acetylgalactosaminidase tekort (Schindler/Kanzaki-ziekte).

We beschrijven de neurologische bevindingen bij een patiënt met alpha-N-acetylgalactosaminidase tekort (Kanzaki-ziekte).

Driedimensionale structurele studies van alpha-N-acetylgalactosaminidase (alpha-NAGA) bij alpha-NAGA tekort (Kanzaki-ziekte): verschillende genmutaties veroorzaken eigenaardige structurele veranderingen in alpha-NAGA's, resulterend in verschillende substraatspecificiteiten en klinische fenotypes.

Alpha-N-acetylgalactosaminidase (alpha-NAGA) tekort is een zeldzame erfelijke lysosomale stapelingsziekte, en slechts drie alpha-NAGA-deficiënte patiënten met angiokeratoma corporis diffusum (Kanzaki) zijn beschreven.

Schindler-ziekte en Kanzaki-ziekte worden veroorzaakt door een tekort aan het lysosomale enzym alpha-N-acetylgalactosaminidase (E.C.3.2.1.49).

De 1,9 Å structuur van menselijke alpha-N-acetylgalactosaminidase: de moleculaire basis van Schindler- en Kanzaki-ziekten.

Deze gegevens suggereren dat een prototype van alpha-NAGA tekort bij Kanzaki-ziekte en factoren anders dan het defect van alpha-NAGA kunnen bijdragen aan ernstige neurologische aandoeningen, en dat Kanzaki-ziekte wordt beschouwd als veroorzaakt door een enkel enzymtekort.

Kanzaki-ziekte (OMIM#104170) is toe te schrijven aan een tekort aan alpha-N-acetylgalactosaminidase (alpha-NAGA; E.C.3.2.1.49), dat GalNAcalpha1-O-Ser/Thr hydrolyseert. Missense-mutaties, R329W of R329Q, werden geïdentificeerd bij twee Japanse Kanzaki-patiënten.


Is Mycobacterium avium minder gevoelig voor antibiotica dan Mycobacterium tuberculosis?

Answer: Mycobacterium avium veroorzaakt gedissemineerde infectie bij patiënten met het verworven immunodeficiëntiesyndroom. M. tuberculosis is een ziekte die te voorkomen en te genezen is, maar toch besmettelijk, artsen moeten een hoge mate van verdenking op tuberculose behouden bij hiv-geïnfecteerde volwassenen. Ter vergelijking is het doel van de behandeling van het M. avium-complex bij patiënten met gevorderde hiv-ziekte het verminderen van constitutionele symptomen en het verbeteren van de overleving. Patiënten die vermoed werden een gedissemineerde mycobacteriële infectie te hebben, met koorts en (bij voorkeur) een CD4 T-cel telling <100,0 cellen/mL, werden onderzocht. Twaalf (15%) van de 80 bloedkweken waren positief voor mycobacteriën, waarbij Mycobacterium avium werd geïdentificeerd in 7 (8,8%) monsters en M. tuberculosis in 5 (6,2%). De antimycobacteriële activiteiten van RS-112997, RS-124922 en RS-118641, drie capuramycine-analogen die fosfo-N-acetylmuramyl-pentapeptide translocase remmen, werden getest tegen klinische isolaten van Mycobacterium tuberculosis, Mycobacterium avium en Mycobacterium intracellulare. De MIC50/90 (mg/L) resultaten voor RS-118641 waren: M. tuberculosis, 1/2; multiresistente (MDR) M. tuberculosis, 0,5/2; M. avium, 4/8; en M. intracellulare, 0,06/0,5

De prevalentie van MAC longinfectie in twee ziekenhuizen in de binnenstad was vier keer hoger dan die van TB.

De meeste patiënten met gecombineerde infectie waren klinisch consistent met MTB en reageerden alleen op anti-MTB behandeling.

De door ons ontwikkelde triplex PCR kan worden gebruikt om M. tuberculosis, M. avium en andere mycobacteriën in één reactiebuis te detecteren en te onderscheiden.

Twaalf (15%) van de 80 bloedkweken waren positief voor mycobacteriën, waarbij Mycobacterium avium werd geïdentificeerd in 7 (8,8%) monsters en M. tuberculosis in 5 (6,2%).

De antimycobacteriële activiteiten van RS-112997, RS-124922 en RS-118641, drie capuramycine-analogen die fosfo-N-acetylmuramyl-pentapeptide translocase remmen, werden getest tegen klinische isolaten van Mycobacterium tuberculosis, Mycobacterium avium en Mycobacterium intracellulare

De MIC50/90 (mg/L) resultaten voor RS-118641 waren: M. tuberculosis, 1/2; multiresistente (MDR) M. tuberculosis, 0,5/2; M. avium, 4/8; en M. intracellulare, 0,06/0,5

Deze resultaten suggereren dat capuramycine-analogen een sterk antimycobacterieel potentieel vertonen en in overweging moeten worden genomen voor verdere evaluatie bij de behandeling van M. tuberculosis en M. avium-M. intracellulare complex infecties bij mensen.

Mycobacterium avium veroorzaakt gedissemineerde infectie bij patiënten met het verworven immunodeficiëntiesyndroom.

De totale incidentie van Mycobacterium tuberculosis (TB) en Mycobacterium avium complex (MAC) was respectievelijk 0,8 en 1,4 gevallen per 100 persoonsjaren follow-up (PYF), dalend van 1,8 (TB) en 3,5 gevallen per 100 PYF (MAC) vóór september 1995 tot 0,3 en 0,2 gevallen per 100 PYF na maart 1997.

Omdat M. tuberculosis een ziekte is die te voorkomen en te genezen is, maar toch besmettelijk, moeten artsen een hoge mate van verdenking op tuberculose behouden bij hiv-geïnfecteerde volwassenen. Ter vergelijking is het doel van de behandeling van het M. avium-complex bij patiënten met gevorderde hiv-ziekte het verminderen van constitutionele symptomen en het verbeteren van de overleving.

MAC longziekte moet worden overwogen in de differentiële diagnose van SPN's, zelfs wanneer deze worden aangetroffen in geografische gebieden met een hoge prevalentie van longtuberculose.

Van april 2001 tot februari 2002 werden 80 bloedmonsters van patiënten die vermoed werden een gedissemineerde mycobacteriële infectie te hebben, met koorts en (bij voorkeur) een CD4 T-cel telling <100,0 cellen/mL onderzocht.

IL-10 ligt ten grondslag aan de verschillende vatbaarheid van BALB/c en C57BL/6 muizen voor Mycobacterium avium infectie en beïnvloedt de effectiviteit van antibioticatherapie.

De klinische bruikbaarheid van rifabutine 1 (RBT), een krachtig antibioticum dat wordt gebruikt in multidrugregimes voor tuberculose (TB) en infecties veroorzaakt door Mycobacterium avium complex (MAC), is beperkt door dosisbeperkende toxiciteit.

Effectieve therapeutische regimes bestaan, maar worden beperkt door het ontstaan van medicijnresistentie en het onvermogen van antibiotica om inactieve organismen te doden.

Tuberculose lijkt verschillende genetische mechanismen te hebben om de effecten van deze antibiotica te weerstaan, waarbij pks12 een relatief belangrijkere rol speelt in MAC.


Welke molecule wordt door suvorexant gericht?

Answer: Suvorexant is een dubbele orexine-receptorantagonist voor de behandeling van inslaapvallen en het in slaap blijven.

Suvorexant is de eerste DORA die is goedgekeurd en heeft aangetoond effectief te zijn in het verkorten van de inslaaptijd en het verlengen van de totale slaaptijd vergeleken met placebo.

Suvorexant: een dubbele orexine-receptorantagonist voor de behandeling van inslaapvallen en het in slaap blijven.

CONCLUSIE: Suvorexant is de eerste dubbele orexine-receptorantagonist die is goedgekeurd voor de behandeling van slapeloosheid.

Kristalstructuur van de menselijke OX2 orexine-receptor gebonden aan het slaapmiddel suvorexant.

De menselijke OX2-receptor (OX2R) behoort tot de β-tak van de rhodopsinefamilie van GPCR's en kan binden aan diverse verbindingen, waaronder de natuurlijke agonistpeptiden orexine-A en orexine-B en de krachtige therapeutische remmer suvorexant.

Orexine-receptorantagonisme voor de behandeling van slapeloosheid: een gerandomiseerde klinische studie met suvorexant.

Bevordering van slaap door suvorexant - een nieuwe dubbele orexine-receptorantagonist.

De neurotransmittersystemen waarop de ontwikkeling van deze middelen was gebaseerd, omvatten serotonine voor ondansetron en lorcaserin, dopamine voor varenicline, substance P (of neurokinine) voor aprepitant, melatonine voor ramelteon en orexine voor suvorexant. De indicaties waren misselijkheid en braken door chemotherapie voor ondansetron en aprepitant, stoppen met roken voor varenicline, gewichtsverlies voor lorcaserin en slapeloosheid voor suvorexant en ramelteon.

Suvorexant, een dubbele orexine-receptorantagonist voor de behandeling van slapeloosheid.

De orexine-1 en orexine-2 receptoren zijn twee G-eiwit gekoppelde receptoren die binden aan de neuropeptiden orexine-A en orexine-B. Dubbele antagonisme van deze receptoren door kleine moleculen is klinisch effectief bij de behandeling van slapeloosheid, waarbij het meest geavanceerde molecuul suvorexant recentelijk is goedgekeurd.

Suvorexant helpt bij het verminderen van waakzaamheid door de orexine-activiteit tegen te gaan.

De ontwikkeling van hypnotica is de afgelopen jaren waarschijnlijk meer gericht geraakt, met name op het langverwachte nieuwe doelwit, het orexine (hypocretine) systeem. Merck's suvorexant (MK-4305) is de eerste verbinding van de zogenaamde klasse van dubbele orexine-receptorantagonisten (DORA) die naar verwachting zal worden ingediend voor FDA-goedkeuring, met een nieuwe geneesmiddelenaanvraag verwacht in 2012.


Voor welk type diabetes kan empagliflozine worden gebruikt?

Answer: De orale antidiabetische agent, empagliflozine, kan worden gebruikt als monotherapie of in combinatie met andere glucoseverlagende behandelingen, inclusief insuline, voor de behandeling van T2DM.

Empagliflozine, een SGLT2-remmer voor de behandeling van type 2 diabetes mellitus: een overzicht van het bewijs.

Om beschikbare studies over empagliflozine te beoordelen, een natrium-glucose co-transporter-2 (SGLT2) remmer die in 2014 is goedgekeurd door de Europese Commissie en de Amerikaanse Food and Drug Administration voor de behandeling van type 2 diabetes mellitus (T2DM).

In fase II-studies bij patiënten met type 2 diabetes verbeterde empagliflozine de geglycosyleerde hemoglobine (HbA1c) en andere maten van glykemische controle wanneer het als monotherapie of als toevoeging aan metformine werd gegeven, evenals verminderingen in gewicht en systolische bloeddruk.

Empagliflozine: een overzicht van het gebruik bij patiënten met type 2 diabetes mellitus.

Empagliflozine: een nieuwe natrium-glucose co-transporter 2 (SGLT2) remmer voor de behandeling van type 2 diabetes.

Om de farmacodynamiek, farmacokinetiek, veiligheid en verdraagbaarheid van empagliflozine te evalueren bij Japanse patiënten met type 2 diabetes mellitus.

Een fase IIb, gerandomiseerde, placebogecontroleerde studie van de SGLT2-remmer empagliflozine bij patiënten met type 2 diabetes.

Farmacokinetiek, farmacodynamiek, veiligheid en verdraagbaarheid van 4 weken behandeling met empagliflozine bij Japanse patiënten met type 2 diabetes mellitus.

We beoordeelden de werkzaamheid en veiligheid van empagliflozine als aanvullende behandeling bij patiënten met type 2 diabetes en chronische nierziekte (CKD).

De SGLT-2 remmer empagliflozine verbetert de glucoseregulatie, het lichaamsgewicht en de bloeddruk wanneer het als monotherapie of als toevoeging aan andere antihyperglycemische middelen wordt gebruikt bij patiënten met type 2 diabetes.

Gegevens van vijf gerandomiseerde, placebogecontroleerde, meervoudige orale doseringsstudies van empagliflozine bij patiënten met type 2 diabetes mellitus (T2DM; N = 974; 1-100 mg eenmaal daags; ≤12 weken) werden gebruikt om een populatiefarmacokinetisch (PK) model voor empagliflozine te ontwikkelen.

Empagliflozine, (2S,3R,4R,5S,6R)-2-[4-chloor-3-[[4-[(3S)-oxolaan-3-yl]oxyfenyl]methyl]fenyl]-6-(hydroxymethyl)oxaan-3,4,5-triol werd recentelijk goedgekeurd door de FDA voor de behandeling van chronische type 2 diabetes mellitus.

De SGLT2-remmer empagliflozine is goedgekeurd in de EU en in de VS voor de behandeling van volwassenen met T2DM (er is momenteel geen indicatie voor type 1 diabetes).

Werkzaamheid en veiligheid van empagliflozine, een natrium-glucose co-transporter 2 (SGLT2) remmer, als toevoeging aan metformine bij type 2 diabetes met milde hyperglykemie.

De SGLT2-remmer empagliflozine verbetert vroege kenmerken van diabetische nefropathie bij BTBR ob/ob type 2 diabetische muizen met en zonder hypertensie.

Reden, ontwerp en basiskenmerken van een 4-jaar (208 weken) fase III-studie van empagliflozine, een SGLT2-remmer, versus glimepiride als toevoeging aan metformine bij patiënten met type 2 diabetes mellitus met onvoldoende glykemische controle.

Blootstelling-respons modellering voor empagliflozine, een natrium-glucose co-transporter 2 (SGLT2) remmer, bij patiënten met type 2 diabetes.

In verschillende fase III-studies (104 weken duur; typisch 24 weken duur) en verlengingsstudies (typisch 76 weken behandeling) verbeterde empagliflozine als monotherapie of als toevoeging aan andere antihyperglycemica, inclusief insuline, de glykemische controle en verminderde het lichaamsgewicht en de systolische bloeddruk bij volwassen patiënten met type 2 diabetes.

Orale empagliflozine (Jardiance®), een natrium-glucose co-transporter-2 (SGLT2) remmer, is een handige eenmaal daagse behandeling voor volwassen patiënten met type 2 diabetes mellitus.

Natrium-glucose co-transporter 2 (SGLT2) remmers zijn een nieuwe klasse behandelingen voor T2DM die hyperglykemie verminderen door de renale glucoseheropname te verminderen en daardoor de glucosurie te verhogen. Dit artikel bespreekt de farmacokinetische en farmacodynamische eigenschappen van de SGLT2-remmer empagliflozine, de resultaten van klinische studies die de werkzaamheid van empagliflozine als monotherapie of als toevoeging aan andere therapieën op glykemische controle, lichaamsgewicht en bloeddruk bij patiënten met T2DM onderzoeken, en het veiligheids- en verdraagbaarheidsprofiel van empagliflozine. Empagliflozine biedt goede glykemische werkzaamheid, gewichtsverlies, bloeddrukverlaging en een laag risico op hypoglykemie.

Empagliflozine voor de behandeling van type 2 diabetes.

Bij patiënten met type 2 diabetes en stadium 2 of 3 chronische nierziekte verminderde empagliflozine de HbA1c en werd goed verdragen. Onze bevindingen zijn echter mogelijk niet toepasbaar op de algemene populatie van patiënten met type 2 diabetes en nierfunctiestoornissen.

Met zijn insuline-onafhankelijke werkingsmechanisme biedt empagliflozine als monotherapie of in combinatie met andere antidiabetica, inclusief insuline, een nuttige aanvulling op de therapeutische opties voor de behandeling van type 2 diabetes. Dit artikel bespreekt de farmacologische eigenschappen en het klinisch gebruik van empagliflozine bij patiënten met type 2 diabetes.

Bij patiënten met type 2 diabetes resulteerde empagliflozine in dosisafhankelijke, klinisch betekenisvolle verlagingen van HbA1c en nuchtere plasmaglucose (FPG), en verlagingen van het lichaamsgewicht vergeleken met placebo. Empagliflozine werd goed verdragen met een gunstig veiligheidsprofiel.

Geen urineweginfecties of genitale infecties leidden tot voortijdige stopzetting. Bij patiënten met type 2 diabetes resulteerde empagliflozine in dosisafhankelijke, klinisch betekenisvolle verlagingen van HbA1c en FPG, en verlagingen van het lichaamsgewicht vergeleken met placebo.

Bij patiënten met type 2 diabetes verbeterde door empagliflozine geïnduceerde glucosurie de β-celfunctie en insulinegevoeligheid, ondanks de daling in insulinesecretie en weefselglucoseopname en de stijging van de endogene glucoseproductie (EGP) na één dosis, waardoor de nuchtere en postprandiale glykemie werd verlaagd.

Combinatietherapie in één tablet voor type 2 diabetes mellitus: linagliptine plus empagliflozine.


Wat zijn de belangrijkste methoden voor farmacofore modellering?

Answer: Een farmacofore beschrijft de rangschikking van moleculaire kenmerken die een ligand moet bevatten om effectief aan een receptor te binden. Farmacoforemodellen worden ontwikkeld om het moleculaire begrip van ligand-eiwitinteracties te verbeteren en kunnen worden gebruikt als een hulpmiddel om nieuwe verbindingen te identificeren die aan de farmacoforevereisten voldoen en een hoge waarschijnlijkheid hebben biologisch actief te zijn. Eiwitstructuur-gebaseerde farmacoforen (SBP's) halen deze moleculaire kenmerken af door de omzetting van eiwiteigenschappen naar de reciproke ligandruimte. In tegenstelling tot ligand-gebaseerde farmacoforemodellen, die sjablonen van liganden in hun bioactieve conformatie vereisen, zijn SBP's niet afhankelijk van ligandinformatie.

Eiwitinteracties worden steeds belangrijker als potentiële medicijndoelen; echter blijft de rationele identificatie van kleine molecuulremmers van dergelijke interacties een uitdaging. Farmacoforemodellering is een populair hulpmiddel voor virtuele screening van verbindingenbibliotheken en is eerder met succes toegepast bij de ontdekking van enzymremmers. De toepassing van farmacoforemodellering op het gebied van remmers van eiwit-eiwitinteracties wordt historisch gezien als een grotere uitdaging beschouwd en blijft beperkt. In deze review verkennen we de interactiemimicry door bekende remmers die afkomstig zijn van in vitro screening, waarmee de geldigheid van farmacoforemapping bij het genereren van zoekopdrachten voor virtuele screening wordt aangetoond. We bespreken de farmacoforemappingmethoden die met succes zijn toegepast bij de ontdekking van first-in-class remmers.

Een populair hulpmiddel voor virtuele screening van bibliotheken om nieuwe actieve stoffen te identificeren die mogelijk ontwikkeld kunnen worden tot geneesmiddelen. Hoewel ze al jaren worden toegepast op gangbare medicijndoelen, blijft hun toepassing bij de ontdekking van remmers van eiwit-eiwitinteracties beperkt. Deze review beschrijft de huidige farmacoforemodelleringmethoden die worden toegepast bij de ontdekking van nieuwe remmers gericht op eiwit-eiwitinteracties. We behandelen eerst de mimicry van eiwit-eiwitinteracties met hun respectievelijke remmers zoals waargenomen in kristalstructuurcomplexen. Deze mimicry kan worden benut om een farmacoforezoekopdracht af te leiden uit eiwit-eiwitcomplexstructuren. Vervolgens bespreken we verschillende gevallen waarin farmacoforezoekopdrachten werden gebruikt voor de ontdekking van first-in-class remmers van hun respectievelijke eiwit-eiwitinteractiedoelen.

Het beste HypoGen farmacoforemodel voor ACC2-remmers (Hypo1_ACC2) bestaat uit één waterstofbrugacceptor, één hydrofobe alifatische en één hydrofobe aromatische eigenschap, terwijl het beste farmacofore (Hypo1_ACC1) voor ACC1 één extra waterstofbrugdonor (HBD) eigenschap bevat. De beste farmacoforehypothesen werden gevalideerd met verschillende methoden zoals testset, decoyset en Cat-Scramble-methodologie. De gevalideerde farmacoforemodellen werden gebruikt om verschillende kleine-molecuul databases te screenen, waaronder Specs, NCI, ChemDiv en natuurlijke productendatabases om potentiële dubbele ACC-remmers te identificeren. De virtuele hits werden vervolgens onderworpen aan verschillende filters zoals geschatte [Formule: zie tekst] waarde, kwantitatieve schatting van geneesmiddelachtigheid en moleculaire dockinganalyse.

Een farmacoforemodel is ontwikkeld met diverse klassen van epidermale groeifactorreceptor (EGFR) tyrosinekinaseremmers (TK) die nuttig zijn bij de behandeling van menselijke tumoren. Van de top 10 gegenereerde hypothesen bleek de tweede hypothese, met één waterstofbrugacceptor, één aromatische ring en drie hydrofobe kenmerken, de beste te zijn op basis van Cat Scramble-validatie en testsetvoorspelling (r(training) = 0,89, r(test) = 0,82). Het model past ook goed bij de moleculen van de externe testset en klinisch actieve moleculen en ondersteunt de dockingstudies. Ten slotte werden 10 hits geïdentificeerd als potentiële leads na virtuele screening van de ZINC-database voor EGFR TK-remming.

Om de essentiële structuur-activiteitsrelatie voor de bekende Aurora-A-remmers te verduidelijken en nieuwe leadverbindingen tegen Aurora-A te identificeren, werden 3D farmacoforemodellen ontwikkeld op basis van de bekende remmers.

Hoewel computationele methoden voor moleculair ontwerp goed zijn ingeburgerd in onderzoek naar medicinale chemie, is hun toepassing op het gebied van natuurlijke producten nog niet volledig verkend. Dit artikel geeft een korte introductie in zowel het potentieel voor de toepassing van computerondersteunde benaderingen, zoals farmacoforemodellering, virtuele screening, docking en neurale netwerken om efficiënt toegang te krijgen tot bioactieve metabolieten, als de vereisten en beperkingen die met dit specifieke veld samenhangen. De uitdaging is welke selectiecriteria en/of meerdere filtertools toe te passen voor een doelgerichte isolatie van potentieel bioactieve secundaire metabolieten. Toepassingsvoorbeelden worden gegeven waarbij in silico hulpmiddelen en klassieke methoden gebruikt door wetenschappers op het gebied van natuurlijke producten worden ingezet om hun effectiviteit in geneesmiddelenontdekking te maximaliseren.

Farmacoforemodellen die zijn afgeleid van eiwitbindingsplaatsatomen zonder enige ligandinformatie zijn populairder geworden in virtuele screeningstudies. Echter, de nauwkeurigheid van eiwitgebaseerde farmacoforemodellen bij het reproduceren van de kritieke eiwit-ligandinteracties is nooit expliciet beoordeeld.

Onze resultaten tonen aan dat er significante variaties zijn in het succes van eiwitgebaseerde farmacoforemodellen om native contacten en bijgevolg native ligandposities te reproduceren, afhankelijk van de details van het farmacoforegeneratieproces. We tonen aan dat het genereren van geoptimaliseerde eiwitgebaseerde farmacoforemodellen een veelbelovende benadering is voor ligandpositievoorspelling en positierangschikking.

Een farmacoforemodel beschrijft geen echt molecuul of een echte associatie van functionele groepen, maar illustreert een moleculaire herkenning van een biologisch doelwit die gedeeld wordt door een groep verbindingen. Farmacoforen vertegenwoordigen ook de ruimtelijke rangschikking van essentiële interacties in een receptorbindingsplaats. Structuurgebaseerde farmacoforen (SBP's) kunnen werken met zowel een vrije (apo) structuur als een macromolecuul-ligandcomplex (holo) structuur. De SBP-methoden die farmacoforen afleiden uit eiwit-ligandcomplexen gebruiken de potentiële interacties die worden waargenomen tussen ligand en eiwit, terwijl de SBP-methode die farmacoforen wil afleiden uit ligandvrije eiwitten alleen gebruikmaakt van informatie over de actieve plaats van het eiwit.

3D farmacoforemethoden worden nu vaak gebruikt als onderdeel van complexere workflows in geneesmiddelenontdekkingscampagnes en zijn met succes en uitgebreid toegepast in virtuele screening (VS)-benaderingen.


Zijn er geconserveerde niet-coderende elementen geïdentificeerd tussen genomen van mens en teleosts?

Answer: Vertebraten genomen bevatten duizenden geconserveerde niet-coderende elementen (CNE's) die vaak functioneren als weefsel-specifieke versterkers. In deze studie hebben we CNE's geïdentificeerd in mens, hond, kip, Xenopus en vier teleost vissen (zebravis, stekelbaars, medaka en fugu) met de olifantshaai, een kraakbeenvruchtige, als basisgenoom en hebben we de evolutie van deze oude vertebraten CNE's (aCNE's) in beenvissenlijnen onderzocht

We rapporteren bewijs voor een mechanisme voor het behoud van langafstand geconserveerde syntenie over vertebraten genomen. We vonden dat de grootste mammoet-teleost geconserveerde chromosomale segmenten worden overspannen door hoog geconserveerde niet-coderende elementen (HCNE's), hun ontwikkelingsregulerende doelwitgenen, en fylogenetisch en functioneel niet-gerelateerde "bystander" genen

Na de volledige genoomduplicatie in teleosts werden GRB's, inclusief HCNE's en doelwitgenen, vaak in beide kopieën behouden, terwijl bystander genen typisch verloren gingen uit één GRB, wat sterk suggereert dat evolutionaire druk werkt om de enkelvoudige kopie GRB's van hogere vertebraten intact te houden. We tonen aan dat verlies van bystander genen en andere mutationale gebeurtenissen die gedupliceerde GRB's in teleost genomen ondergaan, identificatie van doelwitgenen en toewijzing van HCNE/doelwitgen mogelijk maken

Vertebraten genomen bevatten duizenden geconserveerde niet-coderende elementen (CNE's) die vaak functioneren als weefsel-specifieke versterkers. In deze studie hebben we CNE's geïdentificeerd in mens, hond, kip, Xenopus en vier teleost vissen (zebravis, stekelbaars, medaka en fugu) met de olifantshaai, een kraakbeenvruchtige, als basisgenoom en hebben we de evolutie van deze oude vertebraten CNE's (aCNE's) in beenvissenlijnen onderzocht

Dit impliceert dat de "vis-specifieke" volledige genoomduplicatie betrokken is bij de versnelde evolutie en het verlies van een groot aantal van beide kopieën van gedupliceerde CNE's in teleost vissen

We vonden zebravis geconserveerde niet-coderende elementen (CNE's) met pan-vertebraten evenals vis-specifieke orthologe sequenties verspreid over 200 kb van het zebravis fgf8a genomische regulerende blok om reporter-expressie te sturen in patronen die consistent zijn met het expressiepatroon van fgf8a

Een significant aantal geconserveerde niet-coderende elementen (CNE's) gedeeld tussen kraakbeenvissen en tetrapoden is zo ver uit elkaar geëvolueerd dat ze niet meer herkenbaar zijn in teleost vissen. De divergentie van CNE's lijkt te zijn begonnen in basale straalvinnige vissen vóór de WGD. De snel evoluerende enkelvoudige en gedupliceerde genen evenals de divergente CNE's kunnen hebben bijgedragen aan de diversiteit van teleost vissen

We vonden dat de grootste mammoet-teleost geconserveerde chromosomale segmenten worden overspannen door hoog geconserveerde niet-coderende elementen (HCNE's), hun ontwikkelingsregulerende doelwitgenen, en fylogenetisch en functioneel niet-gerelateerde "bystander" genen.

Oude vertebraten geconserveerde niet-coderende elementen zijn snel geëvolueerd in teleost vissen.

We hebben een transposon-gebaseerde transgene test in zebravis gebruikt om niet-coderende sequenties te evalueren bij het zebravis ret locus, geconserveerd onder teleosts, en bij het menselijke RET locus, geconserveerd onder zoogdieren.

Met behulp van computationele analyse en gebruikmakend van de diversiteit van teleost genomen, identificeerden we een cluster van hoog geconserveerde niet-coderende sequenties rondom het Six3 gen


Hoe vroeg tijdens de zwangerschap maakt niet-invasieve cffDNA-testing geslachtsbepaling van de foetus mogelijk?

Answer: Met behulp van cffDNA uit maternale bloed kan het geslacht van de foetus worden bepaald vanaf 6 tot 10 weken zwangerschap (tijdens het eerste trimester van de zwangerschap).

Het gebruik van cffDNA bij geslachtsbepaling van de foetus tijdens het eerste trimester van de zwangerschap bij vrouwelijke DMD-dragers.

We bepaalden het geslacht van de foetus tijdens het eerste trimester met een kwantitatieve real-time polymerasekettingreactie (PCR) assay van cffDNA bij zwangere dragers van DMD.

Vroege geslachtsbepaling van de foetus met behulp van real-time PCR-analyse van cell-free foetaal DNA tijdens de 6e-10e week van de zwangerschap.

Een aanzienlijke sensitiviteit van 97,3% en specificiteit van 97,3% werden behaald bij geslachtsbepaling van de foetus, wat significant is in het eerste trimester van de zwangerschap.

Daarom is in deze studie de waarschijnlijkheid van het detecteren van sequenties op het menselijke Y-chromosoom bij zwangere vrouwen geëvalueerd om het geslacht van de foetus te identificeren. Perifere bloedmonsters werden verkregen van 80 zwangere vrouwen met een zwangerschapsduur tussen de 6e en 10e week en het foetale DNA werd uit het plasma geëxtraheerd.

We evalueerden de haalbaarheid en nauwkeurigheid van niet-invasieve geslachtsbepaling van de foetus met behulp van kwantitatieve fluorescent-polymerasekettingreactie (QF-PCR) analyse van circulerend cffDNA in het maternale plasma tijdens het eerste trimester.

Deze studie heeft als doel een betrouwbare methode te valideren voor niet-invasieve prenatale diagnose van het geslacht van de foetus met behulp van maternale plasma cell-free foetaal DNA (cffDNA) voor geslachtsbepaling in het eerste trimester van de zwangerschap en de klinische bruikbaarheid ervan te testen bij de diagnose van mogelijk aangedane zwangerschappen bij dragers van X-gebonden aandoeningen.

We voerden een overzicht uit van de gepubliceerde literatuur waarin het gebruik van cffDNA en echografie voor prenatale geslachtsbepaling tijdens het eerste trimester van de zwangerschap werd geëvalueerd.

Geslachtsbepaling van de foetus met behulp van niet-invasieve methode van cell-free foetaal DNA in maternale plasma van zwangere vrouwen tijdens de 6e-10e week van de zwangerschap

Echografie maakt betrouwbare geslachtsbepaling van de foetus alleen mogelijk tijdens het tweede trimester.