Neemt TIMELESS-TIPIN deel aan de afbraak van het replisoom?

Answer: Ja. TIMELESS-TIPIN en UBXN-3 bevorderen de afbraak van het replisoom tijdens de beëindiging van DNA-replicatie in Caenorhabditis elegans.

TIMELESS-TIPIN en UBXN-3 bevorderen de afbraak van het replisoom tijdens de beëindiging van DNA-replicatie in Caenorhabditis elegans.

We tonen aan dat UBXN-3 in vivo belangrijk is voor de afbraak van het replisoom bij afwezigheid van TIMELESS-TIPIN. Overeenkomstig veroorzaakt de gezamenlijke uitputting van UBXN-3 en TIMELESS een ernstige synthetische lethale reactie. Aangezien het menselijke ortholoog van UBXN-3, FAF1, een kandidaat-tumoronderdrukker is, suggereren deze bevindingen dat manipulatie van CMG-afbraak mogelijk toepasbaar is voor toekomstige strategieën voor de behandeling van menselijke kanker.


Nemolizumab is aangetoond effectief te zijn voor welke ziekte?

Answer: Nemolizumab is aangetoond effectief te zijn voor atopische dermatitis.

Dupilumab, lebrikizumab en nemolizumab tonen werkzaamheid als middelen die verbetering geven in klinische ernst en jeuk.

Fase 2B gerandomiseerde studie van nemolizumab bij volwassenen met matige tot ernstige atopische dermatitis en ernstige jeuk.

CONCLUSIES: Nemolizumab resulteerde in snelle en aanhoudende verbeteringen in cutane tekenen van ontsteking en jeuk bij patiënten met AD, met maximale werkzaamheid waargenomen bij 30 mg.

Lebrikizumab, tralokinumab, fezakinumab, nemolizumab en GBR 830 leiden tot statistisch significante verbeteringen in ziekte-ernst en meerdere uitkomstmaten.

Tralokinumab, lebrikizumab, fezakinumab, nemolizumab en GBR 830 zijn effectieve behandelingsopties voor volwassenen met matige tot ernstige AD, maar er zijn verdere grootschalige studies nodig om hun werkzaamheid als monotherapie bij kinderen met matige tot ernstige AD te bevestigen.

CONCLUSIES: Nemolizumab resulteerde in een grotere vermindering van jeuk en ernst van huidlaesies dan placebo bij patiënten met prurigo nodularis, maar ging gepaard met bijwerkingen. Grotere en langere onderzoeken zijn nodig om de duurzaamheid en veiligheid van nemolizumab voor de behandeling van prurigo nodularis te bepalen.

Onderzoek naar Nemolizumab en topische middelen voor atopische dermatitis met jeuk.

CONCLUSIES: In deze 16-weekse studie resulteerde het gebruik van subcutaan nemolizumab naast topische middelen voor atopische dermatitis in een grotere vermindering van jeuk dan placebo plus topische middelen.

Recente klinische onderzoeken hebben aangetoond dat het anti-IL-31RA antilichaam nemolizumab succesvol jeuk kan verminderen bij patiënten met atopische dermatitis en prurigo nodularis.

Tralokinumab, lebrikizumab en nemolizumab zijn ook bevestigd als significant effectief tegen AD in fase III of IIb klinische onderzoeken.

toonden aan dat nemolizumab een alternatieve therapie kan zijn voor matige tot ernstige AD met langdurige effectiviteit en veiligheid.CONCLU

Nemolizumab is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam tegen interleukine-31 receptor A voor de behandeling van atopische dermatitis, en het verbetert vooral jeuk.

Onlangs trok Interleukine (IL)-31 en zijn receptorcomplex aanzienlijke belangstelling, aangezien klinische fase twee studies therapeutische werkzaamheid van het neutraliserende IL-31 receptor A (IL-31RA) antilichaam nemolizumab toonden bij patiënten met atopische dermatitis of prurigo nodularis. IL-3

klinische onderzoeken hebben aangetoond dat het anti-IL-31RA antilichaam nemolizumab succesvol jeuk kan verminderen bij patiënten met atopische dermatitis en prurigo nodularis. De IL-31

jeuk. Nemolizumab, een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam tegen IL-31 receptor A, verminderde jeuk bij patiënten met AD na een toedieningsperiode van 16 weken p

en nemolizumab zijn ook bevestigd als significant effectief tegen AD in fase III of IIb klinische onderzoeken. Ook was fezakinumab effectief

jeuk. Nemolizumab, een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam tegen IL-31 receptor A, verminderde jeuk bij patiënten met AD na een toedieningsperiode van 16 weken. DOELSTELLING: De langetermijneffectiviteit en veiligheid van nemolizumab te onderzoeken bij patiënten van ≥13 jaar met AD en onvoldoende gecontroleerde matige tot ernstige jeuk. METHODEN: In twee langetermijn fase III-studies werd nemolizumab 60 mg elke 4 weken (Q4W) subcutaan toegediend, gelijktijdig

ACHTERGROND: Nemolizumab is een gehumaniseerde anti-IL-31 receptorblokker in fase 3 voor atopische dermatitis (AD). DOELSTELLING: Begin van werking van nemolizumab 30 mg analyseren en werkzaamheid en veiligheid vergelijken met placebo (SC q4wk plus laad dosis) bij matige tot ernstige AD. METHODEN: Post-hoc analyse van patiënten met Eczema Area and Severity Index (EASI) scores ≥ 16 uit een fase 2b

ACHTERGROND: Nemolizumab, een anti-IL-31 receptor A mAb, verbeterde jeuk, dermatitis en slaap bij volwassenen met matige tot ernstige atopische dermatitis die onvoldoende werd gecontroleerd door topische behandelingen in een fase II, 12-weekse, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie (deel A; NCT01986933). DOELSTELLING: We wilden de langetermijn werkzaamheid en veiligheid van nemolizumab subcutaan elke 4 weken (Q4W) of elke 8 weken (Q8W) in een 52-weekse, dubbelblinde verlenging (deel B) beoordelen. METHODEN: Tijdens deel B bleven patiënten de vorige nemolizumab dosis (0,1, 0,5 of

jeuk. We wilden de werkzaamheid en veiligheid van nemolizumab (CIM331), een gehumaniseerd antilichaam tegen interleukine-31 receptor A, bij de behandeling van atopische dermatitis beoordelen. METHODEN: In deze fase 2, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde, 12-weekse studie kregen volwassenen met matige tot ernstige atopische dermatitis die onvoldoende werd gecontroleerd door topische behandelingen subcutaan nemolizumab (in een dosis van 0,1 mg, 0,5 mg of 2,0 mg per kilogram lichaamsgewicht) of placebo elke 4 weken of een verkennende dosis van 2,0 mg nemolizumab per ki

ACHTERGROND: Nemolizumab richt zich op de IL-31 receptor α-subunit die betrokken is bij de pathogenese van atopische dermatitis (AD). DOELSTELLING: We wilden een nieuwe doseringsstrategie van nemolizumab bij patiënten met AD evalueren. METHODEN: We voerden een 24-weekse, gerandomiseerde, dubbelblinde, multicenterstudie uit met nemolizumab (10, 30 en 90 mg) subcutane injecties elke 4 weken versus placebo, met topische corticosteroïden bij volwassenen met matige tot ernstige AD, ernstige jeuk en onvoldoende controle w

dermatitis. In fase 2-studies verminderde nemolizumab de ernst van atopische dermatitis. METHODEN: In een 16-weekse, dubbelblinde, fase 3-studie werden Japanse patiënten met atopische dermatitis en matige tot ernstige jeuk en een onvoldoende respons op topische middelen in een 2:1-verhouding gerandomiseerd om subcutaan nemolizumab (60 mg) of placebo elke 4 weken tot week 16 te ontvangen, met gelijktijdig

Nemolizumab wordt geassocieerd met een snelle verbetering van tekenen en symptomen van atopische dermatitis: subpopulatie (EASI ≥ 16) analyse van gerandomiseerde fase 2B-studie.

Nemolizumab plus topische middelen bij patiënten met atopische dermatitis en matige tot ernstige jeuk zorgen voor verbetering van jeuk en tekenen van atopische dermatitis tot wel 68 weken: resultaten van twee fase III, langetermijnstudies.

Nemolizumab bij patiënten met matige tot ernstige atopische dermatitis: gerandomiseerde, fase II, langetermijnverlengingsstudie.

gehandhaafd tijdens de follow-up periode. Het langetermijnveiligheidsprofiel was consistent met eerdere studies, zonder onverwachte late bijwerkingen. CONCLUSIES: Nemolizumab 60 mg Q4W met gelijktijdige topische behandelingen bij patiënten met AD en onvoldoende gecontroleerde matige tot ernstige jeuk zorgde voor een continue verbetering van jeuk, tekenen van AD en kwaliteit van leven.


Is hemoglobine antimicrobieel?

Answer: Ja, naast zijn fysiologische activiteit kunnen hemoglobines de groei van verschillende micro-organismen remmen.

het α137-141 peptide, een natuurlijk antimicrobieel peptide, kan worden verkregen na hydrolyse van hemoglobine, het hoofdbestanddeel van het rode deel van het bloed

Naast zijn fysiologische activiteit kunnen hemoglobines de groei van verschillende micro-organismen remmen.

Een nieuw AMP, T. granosa hemoglobine-afgeleid peptide (TGH1), werd geïdentificeerd en zijn antimicrobiële effect werd vastgesteld


Wat is de zoogdierversie van arginine vasotocine?

Answer: Arginine vasotocine (AVT) is het niet-zoogdierhomoloog van arginine vasopressine (AVP)

Conopressine-T behoort tot de vasopressine-achtige peptidenfamilie en vertoont een hoge sequentiehomologie met het zoogdierhormoon oxytocine (OT) en met vasotocine, het endogene vasopressine-analoog dat voorkomt bij straalvinnige vissen, de prooi van de kegelslak

In het bijzonder zijn arginine vasopressine en zijn niet-zoogdierhomoloog, arginine vasotocine (AVT), betrokken bij de regulatie van affiliatief, reproductief en agressief gedrag bij vele gewervelde diersoorten.

De nonapeptiden isotocine (IT) en arginine vasotocine (AVT), samen met hun zoogdierhomologen oxytocine en arginine vasopressine, zijn bekende regulatoren van sociaal gedrag bij gewervelde taxa.

De vogelhomologen van arginine vasopressine (AVP) en oxytocine (OT) zijn respectievelijk arginine vasotocine (AVT) en mesotocine (MT).

Het neurohypofysaire peptide arginine vasotocine en zijn zoogdierortholoog arginine vasopressine beïnvloeden een breed scala aan fysiologische en gedragsmatige reacties, waaronder aspecten van seksueel en sociaal gedrag, osmoregulatie, stressrespons, metabolisme, bloeddruk en circadiane ritmes. Hier,

Het neuropeptide arginine-vasotocine (AVT) en zijn zoogdierhomoloog, arginine-vasopressine (AVP), zijn belangrijke modulatoren van sociaal gedrag bij gewervelden. In deze studie, wij

Het nonapeptide arginine vasotocine (AVT) en zijn zoogdierhomoloog arginine vasopressine zijn bekend om hun rol in de modulatie van verschillende intraspecifieke sociale gedragingen, zoals sociale benadering/terugtrekking en agressie.

Het neuropeptide arginine vasotocine (AVT; niet-zoogdieren) en zijn zoogdierhomoloog, arginine vasopressine (AVP), beïnvloeden een verscheidenheid aan sekse-typische en soortspecifieke gedragingen en bieden een integrerend neuronale basis voor de dynamische modulatie van die gedragingen door endocriene en sensorische stimuli. Hoewel

Het nonapeptide arginine vasotocine (AVT) en zijn zoogdierhomoloog arginine vasopressine spelen een sleutelrol in de regulatie van sociaal gedrag bij gewervelden.

Het neuropeptide arginine vasotocine (AVT) en zijn zoogdierhomoloog arginine vasopressine (AVP) zijn neuromodulatoren die bekend staan als steroïdegevoelig en geassocieerd met sociaal gedrag in verschillende gewervelde taxa.

Arginine vasotocine (VT) en zijn zoogdierhomoloog arginine vasopressine (VP) zijn neuropeptiden die betrokken zijn bij de regulatie van sociaal gedrag en stressrespons.

Arginine vasotocine (AVT) en zijn zoogdierhomoloog, arginine vasopressine (AVP), reguleren een verscheidenheid aan sociaal en reproductief gedrag, vaak met complexe soort-, geslachts- en contextafhankelijke effecten.

Bij volwassen zoogdieren wordt arginine-vasotocine vervangen door arginine-vasopressine, dat veel minder oxytocine-activiteit heeft.

Arginine vasotocine (AVT) is het niet-zoogdierhomoloog van arginine vasopressine (AVP) en dient, net als vasopressine, als een belangrijke modulator van sociaal gedrag naast zijn perifere functies gerelateerd aan osmoregulatie, reproductieve fysiologie en de afgifte van stresshormonen.

Arginine vasotocine (AVT) en het zoogdierhomoloog arginine vasopressine (AVP) moduleren sociaal gedrag bij gewervelden, inclusief vocalisaties bij mannelijke amfibieën.

Arginine vasotocine (AVT) en zijn zoogdierhomoloog arginine vasopressine (AVP) beïnvloeden mannelijk seksueel en agressief gedrag bij vele soorten.

Hier leveren we het eerste empirische bewijs dat arginine vasotocine (AVT), een niet-zoogdierhomoloog van arginine vasopressine (AVP), een cruciale rol speelt als moderator van interspecifiek gedrag in de best bestudeerde en alomtegenwoordige mariene schoonmaakmutualisme met de Indo-Pacifische blauwvlek schoonmaakwratvis Labroides dimidiatus.

Het neurohypofysaire peptide arginine vasotocine (AVT) en zijn zoogdierortholoog arginine vasopressine functioneren in een breed scala aan fysiologische en gedragsmatige gebeurtenissen.

Arginine vasotocine (AVT) is een niet-zoogdieranaloog van het zoogdierhormoon arginine vasopressine (AVP).

Het peptidehormoon arginine vasotocine (AVT) en zijn zoogdierhomoloog arginine vasopressine moduleren een verscheidenheid aan sociaal gedrag bij gewervelden.


Welke kinase remt PD98059?

Answer: PD98059 is een specifieke, reversibele MEK-remmer.

Een injecteerbare micropartikelvormulering voor de langdurige afgifte van de specifieke MEK-remmer PD98059: in vitro evaluatie en farmacokinetiek.

PD98059 is een reversibele MEK-remmer die we onderzoeken als een potentiële behandeling voor neurochemische veranderingen in de hersenen die neurohumorale excitatie bij hartfalen aansturen.


Wat wordt veroorzaakt door verlies-van-functie varianten in BCAS3?

Answer: Bi-allelische verlies-van-functie varianten in BCAS3 veroorzaken een syndromale neuro-ontwikkelingsstoornis. BCAS3 microtubule-geassocieerde celmigratiefactor (BCAS3) is een groot, sterk geconserveerd cytoskelet-eiwit dat eerder werd voorgesteld als cruciaal in angiogenese en betrokken bij menselijke embryogenese en tumorvorming.

Bi-allelische verlies-van-functie varianten in BCAS3 veroorzaken een syndromale neuro-ontwikkelingsstoornis.

BCAS3 microtubule-geassocieerde celmigratiefactor (BCAS3) is een groot, sterk geconserveerd cytoskelet-eiwit dat eerder werd voorgesteld als cruciaal in angiogenese en betrokken bij menselijke embryogenese en tumorvorming. Hier hebben we verlies-van-functie varianten in BCAS3 vastgesteld als oorzaak van een neuro-ontwikkelingsstoornis.


Welke transporter wordt geremd door Sotagliflozine?

Answer: Sotagliflozine, een dubbele remmer van natrium-glucose co-transporters 1 en 2.

CONTEXT: Het effect van sotagliflozine (een dubbele remmer van natrium-glucose cotransporters [SGLT] 2 en SGLT1) op intestinale glucoseabsorptie is niet onderzocht bij mensen.

Het potentieel van deze methode wordt getoond door de bereiding en diversificatie van sotagliflozine, wat leidde tot de ontdekking van een veelbelovende SGLT2-remmer kandidaat.

Vergeleken met metformine in week 24 tot 26, hadden de SGLT-remmers dapagliflozine (5 mg), sotagliflozine (200 mg) en empagliflozine (10 mg) grotere verlagingen in HbA1c (gemiddeld verschil [MD] = -0,24, 95% betrouwbaarheidsinterval [CrI], -0,41 tot -0,07, MD = -0,23, 95% CrI, -0,39 tot -0,08 en MD = -0,35, 95% CrI, -0,51 tot -0,19, respectievelijk) en in gewicht, welke werden gehandhaafd in gevoeligheidsanalyses.

Verschillende SGLT2-remmers en hun derivaten zoals remogliflozine etabonate (fase II), sotagliflozine (fase III) en bexagliflozine (fase III) bevinden zich in verschillende fasen van klinische studies en sommige zijn gepatenteerd.

Sotagliflozine, een dubbele remmer van natrium-glucose co-transporters 1 en 2, is recent goedgekeurd voor gebruik bij patiënten met T1DM.

Dapagliflozine (SGLT-2 remmer) en sotagliflozine (SGLT1/2 remmer) zijn twee van de geneesmiddelen uit de SGLT-remmerklasse die zijn aanbevolen door het National Institute for Health and Care Excellence (NICE) bij mensen met type 1 diabetes met een BMI ≥27 kg/m2.

Verschillende klinische onderzoeken hebben aangetoond dat sotagliflozine (SGLT1/2 remmer) het lichaamsgewicht verlaagt en de bloeddruk vermindert bij volwassenen met T2D.

Ondanks een zwakker effect op UGE dan selectieve SGLT2-remmers, is sotagliflozine even effectief als SGLT2-remmers in het verlagen van HbA1c, met een vergelijkbaar veiligheidsprofiel in kortetermijnstudies.

Sotagliflozine leek veelbelovender voor zowel SGLT2 als AChE-remming met betrekking tot ΔG en Ki waarden in vergelijking met Ertugliflozine.

Sotagliflozine is een orale krachtige dubbele remmer van de insuline-onafhankelijke SGLT1 en SGLT2.

EAS BEHANDELD: Hier richten de auteurs zich specifiek op sotagliflozine (LX4211), de eerste in zijn soort dubbele SGLT1/SGLT2 remmer.

Daarom is sotagliflozine (LX4211) ontwikkeld als een dubbele remmer van SGLT1 en SGLT2.

Sotagliflozine (Zynquista™) is een dubbele remmer van natrium-glucose co-transporters (SGLT) 1 en 2, ontwikkeld door Lexicon Pharmaceuticals en Sanofi als behandeling voor type 1 (T1DM) en type 2 diabetes mellitus (T2DM).

Sotagliflozine (Zynquista™) is de eerste dubbele remmer van natrium-glucose co-transporter-1 en -2 (SGLT1 en 2).

Ontwikkeling van sotagliflozine, een dubbele natrium-afhankelijke glucose transporter 1/2 remmer.

Sotagliflozine is een dubbele natrium-glucose co-transporter (SGLT) 2 remmer, met een 20-voudig hogere remmingsactiviteit voor SGLT2 dan voor SGLT1.

Sotagliflozine is een dubbele natrium-glucose co-transporter-2 en 1 (SGLT2/1) remmer voor de behandeling van zowel type 1 (T1D) als type 2 diabetes (T2D).

INLEIDING: Sotagliflozine is de eerste dubbele SGLT1/SGLT2 remmer ontwikkeld voor gebruik.

DOELSTELLING: De effectiviteit en veiligheid evalueren van de dubbele natrium-glucose cotransporter 1 (SGLT1) en SGLT2 remmer sotagliflozine in combinatie met geoptimaliseerde insuline bij type 1 diabetes.

Sotagliflozine, een dubbele remmer van natrium-glucose co-transporters 1 en 2, is recent goedgekeurd voor gebruik bij patiënten met.

Sotagliflozine, een dubbele natrium-glucose co-transporter (SGLT)1/SGLT2 remmer, is momenteel goedgekeurd in Europa als aanvulling op optimale insulinetherapie bij volwassenen met type 1 diabetes (T1D) en een body mass index (BMI) ≥ 27 kg/m2.

Wereldwijde onderzoeken zijn uitgevoerd met liraglutide, een glucagon-achtig peptide 1 receptoragonist (GLP-1RA), dapagliflozine, een natrium-glucose cotransporter 2 (SGLT2) remmer, en sotagliflozine, een remmer van zowel SGLT1 als SGLT2 transporters. Terwijl dapagliflozine

We onderzochten de effecten van chronische behandeling met de dubbele SGLT-1&2 remmer sotagliflozine op linker atrium (LA) remodeling en cellulaire aritmogense (d.w.z. atriale cardiomyopathie) in een metabool syndroom-gerelateerd ratmodel van HFpE

Slc5a1) en Sglt2 (ook bekend als Slc5a2) knockout muizen werden gebruikt om sotagliflozine te ontwikkelen, een dubbele SGLT1/SGLT2 remmer die succes heeft in klinische onderzoeken voor diabetes.

In de DAPA-CKD studie en de SCORED studie werden twee verschillende natrium-glucose gekoppelde transporter 2 (SGLT2) remmers (dapagliflozine en sotagliflozine) gevonden die de prognose van patiënten met chronische nierziekten met en zonder diabetes verbeteren.

Sotagliflozine, de eerste dubbele SGLT-remmer: huidige vooruitzichten en perspectieven.

Sotagliflozine remt renale natrium-glucose co-transporter 2 (waardoor significante uitscheiding van glucose in de urine plaatsvindt, op dezelfde wijze als andere reeds beschikbare selectieve SGLT-2 remmers) en intestinale SGLT-1, waardoor glucoseabsorptie wordt vertraagd en daardoor postprandiale glucose wordt verminderd.

Sotagliflozine: een dubbele natrium-glucose co-transporter-1 en -2 remmer voor de behandeling van type 1 en type 2 diabetes mellitus.

DOEL: De veiligheid en effectiviteit beoordelen van dubbele natrium-glucose cotransporter (SGLT) 1 en SGLT2 remming met sotagliflozine als aanvullende therapie bij insuline bij type 1 diabetes. ONDERZOEKSDESIGN EN METHODEN: We behandelden 33 patiënten met sotagliflozine, een orale dubbele SGLT1 en SGLT2 remmer, of placebo in een gerandomiseerde, dubbelblinde studie waarbij veiligheid, insulinedosis, glykemische controle en andere metabole parameters werden beoordeeld over 29 dagen behandeling. RESULTATEN: In de sotagliflozine-behandelde groep was de procentuele vermindering vanaf baseline in de primaire eindpunt van bolusinsulinedosis 32,1% (P = 0,007), vergezeld van een lagere gemiddelde dagelijkse glucose gemeten met continue glucosemonitoring (CGM) van 148,8 mg/dL (8,3 mmol/L) (P = 0,010) en een vermindering van 0,55% (5,9 mmol/mol) (P = 0,002) in HbA1c vergeleken met de placebogroep die een 6,4% vermindering in bolusinsulinedosis liet zien, een gemiddelde dagelijkse glucose van 170,3 mg/dL (9,5 mmol/L),

DOEL: Het bewijs evalueren voor de nieuwe dubbele natrium-glucose co-transporter-1 (SGLT1) en -2 (SGLT2) remmer, sotagliflozine, die de effectiviteit van SGLT2-remmers kan verbeteren door daarnaast de intestinale glucoseabsorptie te verminderen. METHODEN: De zoektermen 'sotagliflozine', 'LX4211', 'SGLT' en 'diabetes' werden ingevoerd.

Effectiviteit en veiligheid van het toevoegen van sotagliflozine, een dubbele natrium-glucose co-transporter (SGLT)1 en SGLT2 remmer, aan geoptimaliseerde insulinetherapie bij volwassenen met type 1 diabetes en een baseline body mass index ≥ 27 kg/m2.

Therapie alleen. We evalueerden de veiligheid en effectiviteit van sotagliflozine, een orale remmer van natrium-glucose cotransporters 1 en 2, in combinatie met insulinebehandeling bij patiënten met type 1 diabetes. METHODEN: In deze fase 3, dubbelblinde studie, uitgevoerd op 133 centra wereldwijd, randomiseerden we 1402 patiënten met type 1 diabetes die behandeld werden met elke insulinetherapie (pomp of injecties) om sotagliflozine (400 mg per dag) of

CONTEXT: Het effect van sotagliflozine (een dubbele natrium-glucose cotransporter [SGLT] 2 en SGLT1 remmer) op intestinale glucoseabsorptie is niet onderzocht bij mensen. DOEL: De snelheid van verschijning van orale glucose (RaO) meten met een dubbele glucose tracer methode na gestandaardiseerde gemengde maaltijden genomen na enkele doses sotagliflozine of canagliflozine. LOCATIE: Klinische onderzoeksorganisatie. ONTWERP EN DEELNEMERS: In een dubbelblinde, 3-periode crossover studie (NCT01916863), 24 gezonde deelnemers.

DOEL: De effectiviteit en veiligheid evalueren van de dubbele natrium-glucose cotransporter 1 (SGLT1) en SGLT2 remmer sotagliflozine in combinatie met geoptimaliseerde insuline bij type 1 diabetes (T1D). ONDERZOEKSDESIGN EN METHODEN: De inTandem1 studie, een dubbelblinde, 52 weken durende fase 3 studie, randomiseerde Noord-Amerikaanse volwassenen met T1D naar placebo (n = 268), sotagliflozine 200 mg (n = 263), of sotagliflozine 400 mg (n = 262).

evenals door het verhogen van GLP-1 secretie. Ondanks een zwakker effect op UGE dan selectieve SGLT2-remmers, is sotagliflozine even effectief als SGLT2-remmers in het verlagen van HbA1c, met een

als basis voor deze review. Klinische studies werden geïdentificeerd via de Clinicaltrial.gov database. EXPERTMENING: Door een mogelijk extra werkingsmechanisme op intestinale glucoseabsorptie gekoppeld aan SGLT1 remming, onderscheidt sotagliflozine zich van SGLT2-remmers door het verminderen van postprandiale glucosepieken en insulinesecretie.


Wat is het belangrijkste gebruik van ETD-fragmentatie?

Answer: Elektron-gebaseerde fragmentatiemethoden hebben de biomoleculaire massaspectrometrie gerevolutioneerd, met name bij native en top-down eiwitanalyse.

Electron transfer dissociatie (ETD) is een analytisch nuttig hulpmiddel voor het onderzoeken van de primaire structuur van intacte eiwitten, maar de bruikbaarheid wordt beperkt door hogere-orde reacties met de producten.

Elektron-gebaseerde fragmentatiemethoden hebben de biomoleculaire massaspectrometrie gerevolutioneerd, met name bij native en top-down eiwitanalyse.

Geanalyseerd met minder conventionele massaspectrometrie, d.w.z. gebruikmakend van Electron Transfer Dissociation (ETD) voor analytefragmentatie

Door een langere dan normale Electron Transfer Dissociation (ETD) reactietijd te gebruiken, verkregen we een verbeterde dekking van peptidebindingen die de lokalisatie van O-glycosites vergemakkelijkte


Wat is het Bartter-syndroom?

Answer: Het Bartter-syndroom is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door verminderde natriumchloridetransport in de distale nefronen van de nier. De klinische kenmerken zijn renale zoutverlies, hypokaliëmische metabole alkalose, verhoogde renine- en aldosteronspiegels met een normale of lage bloeddruk, polyurie, hypercalciurie en ondervoeding.

Het Bartter-syndroom (BS) en het Gitelman-syndroom (GS) zijn syndromen die geassocieerd worden met congenitale tubulaire disfunctie, gekenmerkt door hypokaliëmie en metabole alkalose.

Klinisch wordt BS ingedeeld in twee typen: het ernstige antenatale/neonatale type, dat zich ontwikkelt tijdens de foetale periode met polyhydramnion en vroeggeboorte; en het relatief milde klassieke type, dat meestal wordt gevonden tijdens de zuigelingenperiode met falen om te gedijen.

Het Bartter-syndroom is een autosomaal recessieve aandoening die zich uit door een defect in het natrium-kalium-chloride transport in het dikke opstijgende deel van de lis van Henle met verschillende genetische oorzaken en moleculaire pathofysiologie.

Het Bartter-syndroom is een zeldzame aandoening die wordt gekenmerkt door verminderde natriumchloridetransport in de distale nefronen van de nier. De klinische kenmerken zijn renale zoutverlies, hypokaliëmische metabole alkalose, verhoogde renine- en aldosteronspiegels met een normale of lage bloeddruk, polyurie, hypercalciurie en ondervoeding.

Het Bartter-syndroom is een zeldzame heterogene ziekte die wordt gekenmerkt door een tekort aan natrium- en chlorideabsorptie.

Het Bartter-syndroom is een erfelijke renale tubulaire aandoening met hypokaliëmie, hypochloremische metabole alkalose, normale bloeddruk met hyperreninemie en verhoogd urineverlies van natrium, kalium en chloride.

Het Bartter-syndroom wordt gekenmerkt door een constante gelijktijdige toename van plasma- en urine-PGE2; deze hypersecretie wordt onvoldoende onderdrukt door indomethacinebehandeling.

Het Bartter-syndroom wordt gekenmerkt door renale kalium- en chlorideverlies, hypokaliëmie, hypochloremische metabole alkalose en verhoogde plasma-renineactiviteit samen met verhoogde angiotensine II en hyperaldosteronisme.

Het Bartter-syndroom, een zeldzame aandoening die de renale tubulaire kaliumhuishouding beïnvloedt, wordt gekenmerkt door metabole alkalose, hypokaliëmie en renale zoutverlies.

Het Bartter-syndroom is een autosomaal recessieve renale tubulaire aandoening die wordt gekenmerkt door hypokaliëmie, hypochloremie, metabole alkalose en hyperreninemie met normale bloeddruk.

Het Bartter-syndroom is een zeldzame tubulaire aandoening die autosomaal recessief wordt overgeërfd.

Het Bartter-syndroom is een erfelijke metabole aandoening die wordt gekenmerkt door hypokaliëmische alkalose en een hoge renine-angiotensine-aldosteronactiviteit, die op elke leeftijd kan voorkomen maar voornamelijk in de kindertijd.

Het klassieke Bartter-syndroom wordt veroorzaakt door verlies-van-functie varianten in het gen dat het basolaterale chloridekanaal ClC-Kb (CLCNKB) codeert, wat een veelvoorkomend type Bartter-syndroom is met diverse klinische manifestaties variërend van ernstig tot zeer mild.

Het Bartter-syndroom is een autosomaal recessieve aandoening veroorzaakt door genmutaties die gepaard gaan met hypokaliëmie, hypochloremie en metabole alkalose samen met verhoogde serumrenine, hyperaldosteronisme en normale bloeddruk.

Bartter-syndroom Type III is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening die het gevolg is van een erfelijk defect in het dikke opstijgende deel van de lis van Henle van de nefronen in de nier.

2) Antenataal Bartter-syndroom met hypercalciurie en nefrocalcinose of hyperprostaglandine E-syndroom is een ernstige vorm, vaak onthuld door hydramnion, prematuriteit en groeiachterstand.

Onder de verschillende vormen van erfelijke renale tubulopathieën geassocieerd met hypokaliëmie, metabole alkalose en normotensie zijn twee hoofdtypen aandoeningen geïdentificeerd: de ziekte van Gitelman, die lijkt op een homogene post-Henle's lis aandoening, en het Bartter-syndroom, een heterogene lis van Henle aandoening.

Het Bartter-syndroom is een zeldzame erfelijke (autosomaal recessieve) zoutverliezende tubulopathie gekenmerkt door hypokaliëmie, hypochloremie, metabole alkalose en normale bloeddruk met hyperreninemie. De onderliggende renale afwijking leidt tot overmatig urineverlies van natrium, chloride en kalium. Wij rapporteren

DOEL VAN DE REVIEW: Deze review beschrijft recente vooruitgang in ons begrip van de genetische heterogeniteit, pathofysiologie en behandeling van het Bartter-syndroom, een groep autosomaal recessieve aandoeningen die worden gekenmerkt door sterk verminderde of afwezige zouttransport door het dikke opstijgende deel van de lis van Henle.

Antenataal Bartter-syndroom, een subtype van het Bartter-achtige syndroom, wordt gekenmerkt door polyhydramnion, vroeggeboorte, levensbedreigende episodes van koorts en uitdroging tijdens de eerste levensweken, groeiachterstand, hypercalciurie en vroegtijdige nefrocalcinose. Mutaties in

BEVESTIGDE FEITEN: Het Bartter-syndroom is een zeldzame heterogene groep autosomaal recessieve zoutverliezende renale tubulaire aandoeningen die zich kunnen presenteren in het foetale leven (antenataal Bartter-syndroom; ABS) als "onverklaarde" vroegtijdige polyhydramnion, vaak geassocieerd met groeiachterstand.

DOEL: Het Bartter-syndroom is een zeldzame erfelijke zoutverliezende tubulopathie veroorzaakt door mutaties in verschillende genen in het dikke opstijgende deel van de lis van Henle, gekenmerkt door polyurie, hypokaliëmische metabole alkalose, groeiachterstand en normale bloeddruk.

In tegenstelling tot het klassieke Bartter-syndroom en het Gitelman-syndroom heeft de neonatale variant van het Bartter-syndroom zowel kenmerken van renale tubulaire hypokaliëmische alkalose als ernstige systemische manifestaties.

Specifiek wordt het neonatale Bartter-syndroom gekenmerkt door intra-uteriene polyhydramnion, vroeggeboorte en levensbedreigende episodes van koorts en uitdroging.

Het Bartter-syndroom is een groep erfelijke, zoutverliezende tubulopathieën die zich presenteren als hypokaliëmische metabole alkalose met normotensieve hyperreninemie en hyperaldosteronisme.

Het Bartter-syndroom is een zeldzaam erfelijk defect in het dikke opstijgende deel van de lis van Henle.

Het Bartter-syndroom is een zeldzame autosomaal recessieve, zoutverliezende aandoening gekenmerkt door hypokaliëmische hypochloremische metabole alkalose.

Het Bartter-syndroom is een autosomaal recessieve ziekte gekenmerkt door ernstige polyurie en natriumverlies via de nieren.

ACHTERGROND: Het Bartter-syndroom is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening gekenmerkt door hypokaliëmie, zoutverlies en metabole

Bartter-syndromen worden gedefinieerd als een familie van erfelijke autosomaal recessieve tubulopathieën.

Het Bartter-syndroom is een chronisch elektrolytverlies syndroom met symptomen en afwijkingen die een georganiseerd kader vormen om de klinische effecten van chronische elektrolytstoornissen te bestuderen.

Het Bartter-syndroom is een congenitale afwijking gekenmerkt door metabole alkalose, hyperreninemisch hyperaldosteronisme en hypokaliëmie.

Het Bartter-syndroom: een chronisch elektrolytverlies syndroom.

Het Bartter-syndroom ontstaat door een furosemide-achtig defect in natriumreabsorptie in de lis van Henle, leidend tot hypercalciurie en een defect in de urineconcentratiecapaciteit.

Het Bartter-syndroom is een zeldzame erfelijke zoutverliezende renale tubulaire aandoening gekenmerkt door secundair hyperaldosteronisme met hypokaliëmische en hypochloremische metabole alkalose en een lage tot normale bloeddruk.

Het Bartter-syndroom (BS) is een ziekte met ernstige hypokaliëmie door renale kaliumuitscheiding.

DOEL: Het Bartter-syndroom is een ernstige erfelijke tubulopathie gekenmerkt door postnataal zoutverlies, ernstige polyurie, uitdroging, falen om te gedijen en secundair hyperald

Neonataal Bartter-syndroom wordt veroorzaakt door mutaties in NKCC2 of ROMK, klassiek Bartter-syndroom door mutaties in ClC-Kb, Bartter-syndroom geassocieerd met sensorineuraal gehoorverlies door mutaties in BSND, Gitelman-syndroom door mutaties in NCCT en Bartter-syndroom geassocieerd met autosomaal dominant hypocalciëmie is gekoppeld aan mutaties in CASR.

Het Bartter-syndroom, dat klinisch presenteert met polyurie, urinekaliumverlies, hypokaliëmie, hypercalciurie en alkalose, is een autosomaal recessieve aandoening met mutaties in genen die de Na-K-2Cl cotransporter, het chloridekanaal CLC-NKB en het kaliumkanaal ROMK coderen.


Kan bergapteen fototoxiciteit veroorzaken?

Answer: Ja, fototoxiciteit is een bijwerking van bergapteen.

Bovendien is de fototoxiciteit van bergapteen in combinatie met ultraviolet licht altijd genoemd.

De fototoxiciteit van bergapteen als bijwerking moet verder worden vermeden.


Welke syndromen worden veroorzaakt door LAMA1-mutaties?

Answer: Poretti-Boltshauser- en Joubert-syndromen

Identificatie van LAMA1-mutaties beëindigt de diagnostische odyssee en heeft prognostische implicaties voor patiënten met vermoedelijk Joubert-syndroom.

Pediatrische neurologiesyndromen zijn een brede en complexe groep aandoeningen met een groot spectrum aan klinische fenotypen. Het Joubert-syndroom is een genetisch heterogeen neurologisch ciliopathiesyndroom met het molaarteken als neuroimagingkenmerk. We hebben de klinische, radiologische en genetische gegevens van verschillende families met een klinische diagnose van Joubert-syndroom maar negatieve genetische analyse herzien. We detecteerden biallelische pathogene varianten in LAMA1, inclusief nieuwe allelen, in elk van de vier gerapporteerde gevallen, waarmee een definitieve diagnose van Poretti-Boltshauser-syndroom werd gesteld. Analyse van hersen-MRI toonde cerebellaire dysplasie en cerebellaire cysten, geassocieerd met Poretti-Boltshauser-syndroom en de afwezigheid van typische molaartekenkenmerken. Met behulp van grote Britse patiëntengroepen was de relatieve prevalentie van het Joubert-syndroom als oorzaak van verstandelijke beperking 0,2% en van het Poretti-Boltshauser-syndroom 0,02%. We concluderen dat kinderen met aangeboren hersenaandoeningen die het Joubert-syndroom nabootsen, een vertraagde diagnose kunnen hebben door slechte herkenning van sleutelkenmerken op hersenbeeldvorming en het ontbreken van LAMA1 in moleculair genetische genpanelen. We pleiten voor opname van LAMA1-genanalyse in alle genpanelen voor verstandelijke beperking en Joubert-syndroom en bevorderen een bredere bekendheid met de klinische en radiologische kenmerken van deze syndromen.

Vier COL18A1-mutanten bij drie patiënten met haaruitval in het occipitale gebied; en vijf LAMA1-mutaties bij drie patiënten met haaruitval in het pariëtale gebied. Verdere onderzoeken wezen uit dat patiënten met COL18A1-mutaties het Knobloch-syndroom hadden, en de patiënten met LAMA1-mutaties het Poretti-Boltshauser-syndroom.


Wat is het gebruik van Lactin-V?

Answer: Lactin-V na behandeling met vaginale metronidazol resulteerde in een significant lagere incidentie van terugkeer van bacteriële vaginose en kan worden gebruikt voor bacteriële vaginose. Lactin-V na behandeling van cystitis werd geassocieerd met een vermindering van terugkerende urineweginfecties (UTI).

Gerandomiseerde studie van Lactin-V om terugkeer van bacteriële vaginose te voorkomen.

METHODE: We voerden een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde fase 2b-studie uit om het vermogen van Lactobacillus crispatus CTV-05 (Lactin-V) te evalueren om terugkeer van bacteriële vaginose te voorkomen.

CONCLUSIES: Het gebruik van Lactin-V na behandeling met vaginale metronidazol resulteerde in een significant lagere incidentie van terugkeer van bacteriële vaginose dan placebo na 12 weken.

We voerden een dubbelblinde placebogecontroleerde studie uit met een intravaginale suppositorium probioticum van Lactobacillus crispatus (Lactin-V; Osel) voor de preventie van terugkerende UTI bij premenopauzale vrouwen.

METHODE: Een fase 2a-studie beoordeelde de kolonisatie-efficiëntie, veiligheid, verdraagbaarheid en acceptatie van Lactobacillus crispatus CTV-05 (LACTIN-V) toegediend via een vaginale applicator.

CONCLUSIES: LACTIN-V koloniseerde goed en was veilig en acceptabel bij vrouwen behandeld voor BV.

Fase 1 dosis-bereik veiligheidsstudie van Lactobacillus crispatus CTV-05 voor de preventie van bacteriële vaginose

CONCLUSIES: Lactin-V na behandeling van cystitis wordt geassocieerd met een vermindering van terugkerende UTI. Grootschalige

-niveau vaginale kolonisatie met L. crispatus (≥10(6) 16S RNA-genkopieën per swab) gedurende de follow-up werd geassocieerd met een significante vermindering van terugkerende UTI alleen voor Lactin-V (RR voor Lactin-V, 0,07; RR voor placebo, 1,1; P < 0,01). CONC


Waarvoor worden Congo rood agarplaten gebruikt?

Answer: Congo rood agarplaten worden gebruikt als een canonische indicator van biofilmvormingsvermogen. Kweek op Congo rood agarplaten waarbij slijmproducerende stammen zwarte kolonies vormen, terwijl niet-slijmvormende stammen rode kolonies ontwikkelen.

Het vermogen tot biofilmvorming werd getest op Congo rood agarplaten.

De enkele MRSA-isolaat en 22 MSSA-isolaten waren biofilmvormers op Congo rood agarplaten.

en ruw morfotype op Congo rood agarplaten, wat duidt op de vorming van zowel curli fimbriae als cellulose.

Biofilmvorming werd geëvalueerd met de microtiterplaatmethode, buismethode en Congo rood agar methode.

een canonische indicator van biofilmvormingsvermogen, op Congo rood agarplaten.

door kweek op Congo rood agarplaten waarbij slijmproducerende stammen zwarte kolonies vormen, terwijl niet-slijmvormende stammen rode kolonies ontwikkelen.

Het vermogen tot slijmvorming werd fenotypisch getest op Congo rood agarplaten.


Wat is het eiwit dat wordt ingekort om progerine te produceren?

Answer: Het ingekorte lamin A-eiwit produceert "progerine"

Mutaties in lamin A (LMNA) zijn verantwoordelijk voor verschillende menselijke dystrofische en metabole ziekten. Hier hebben we een muismodel gecreëerd waarin progerine, het lamin A-mutanteiwit dat Hutchinson-Gilford progeria syndroom (HGPS) veroorzaakt, inducerend kan worden overgeëxprimeerd.

Hutchinson-Gilford progeria syndroom (HGPS) is een zeldzame laminopathie die een gemuteerde vorm van prelamin A produceert, bekend als progerine.

Hutchinson-Gilford progeria syndroom (HGPS) is een verwoestende versnelde verouderingsziekte veroorzaakt door een LMNA-genmutatie. Het ingekorte lamin A-eiwit produceert "progerine"

De belangrijkste oorzaak van HGPS is een sporadische autosomaal dominante puntmutatie in het LMNA-gen die resulteert in een anders gespleten lamin A-eiwit, bekend als progerine.

Hutchinson-Gilford progeria syndroom (HGPS) is een zeldzame voortijdige verouderingsstoornis die vooral wordt gekenmerkt door voortijdige en dodelijke atherosclerose. Bij bijna 90% van de HGPS-patiënten is er een LMNA p.G608G splice-variant die leidt tot de expressie van een permanent gefarnesylerde abnormale vorm van prelamin-A, aangeduid als progerine.

Hutchinson-Gilford progeria syndroom (HGPS) is een progeroïde ziekte die wordt gekenmerkt door het vroege begin van leeftijdsgerelateerde fenotypen zoals artritis, verlies van lichaamsvet en haar, en atherosclerose. Cellen van getroffen individuen drukken een gemuteerde versie van het kernomhulsel-eiwit lamin A uit (progerine genoemd) en vertonen eerder prominente veranderingen in histonmodificaties.

Onze benadering omvat de expressie van progerine, een ingekorte vorm van lamin A die geassocieerd wordt met voortijdige veroudering.

Progerine, een C-terminale ingekorte lamin A-mutant, veroorzaakt voortijdige veroudering die Hutchinson-Gilford Progeria Syndroom (HGPS) wordt genoemd.

Hutchinson-Gilford progeria syndroom is een aandoening van voortijdige veroudering bij kinderen veroorzaakt door de novo mutaties in LMNA die leiden tot de synthese van een intern ingekorte vorm van prelamin A (vaak progerine genoemd). De productie van progerine

Het wordt veroorzaakt door een mutatie in LMNA die leidt tot expressie van ingekorte prelamin A (progerine) in de kern.

Mutaties in het lamin A/C (LMNA) gen die Hutchinson-Gilford progeria syndroom (HGPS) veroorzaken leiden tot expressie van een eiwit genaamd progerine met 50 aminozuren verwijderd uit de staart van prelamin A.

Hutchinson-Gilford progeria syndroom (HGPS) is een voortijdige verouderingsstoornis, veroorzaakt door een mutatie in het gen dat lamin A/C codeert, wat een ingekort eiwit produceert genaamd progerine.

Bijna 90% van de HGPS-patiënten draagt een G608G-mutatie binnen exon 11 van LMNA, die een ingekorte vorm van prelamin A produceert, aangeduid als "progerine".

Deze mutatie resulteert in het verlies van 50 aminozuren aan de carboxyl-terminale staart van prelamin A, en het ingekorte eiwit wordt progerine genoemd.

Wereldwijd. De voortijdige verouderingsziekte Hutchinson-Gilford syndroom (HGPS) wordt ook veroorzaakt door gedefinieerde mutaties in het LMNA-gen die leiden tot activatie van een cryptische splice-donorplaats, wat resulteert in een defect ingekort prelamin A-eiwit genaamd progerine.

De mutatie resulteert in het verlies van 50 aminozuren aan de carboxyl-terminale staart van prelamin A, wat een ingekort gefarnesylerd eiwit produceert genaamd progerine.

HGPS wordt bijna altijd veroorzaakt door een de novo puntmutatie in het lamin A-gen (LMNA) die een cryptische splice-donorplaats activeert, waardoor een ingekort mutant eiwit wordt geproduceerd dat "progerine" wordt genoemd.

We probeerden splice-switching antisense oligonucleotiden te gebruiken om een model van versnelde veroudering te creëren door de expressie van progerine te verhogen, vertaald van een verkeerd gespleten lamin A-gen (LMNA) transcript in menselijke myogene cellen.

HGPS ontstaat door de novo mutaties die een cryptische spliceplaats in exon 11 van LMNA activeren en leiden tot ophoping van progerine in weefsels van mesodermale oorsprong.

Oligonucleotiden die binnen het 150 basenpaar gebied van exon 11 binden dat ontbreekt in het progerine-transcript, evenals die gericht op de normale exon 11 donorplaats, induceerden het LMNA Δ150 transcript, maar de meeste oligonucleotiden genereerden ook variabele niveaus van LMNA-transcript dat het gehele exon 11 mist.

Deze mutatie resulteert in het verlies van 50 aminozuren aan de carboxyl-terminale staart van prelamin A, wat een ingekort gefarnesylerd eiwit produceert genaamd progerine.

Deze verwoestende ongeneeslijke versnelde verouderingsziekte wordt veroorzaakt door een stille mutatie in het LMNA-gen die een ingekort lamin A-eiwit "progerine" genereert dat een diepe cellulaire toxiciteit en organismale achteruitgang veroorzaakt.

Ophoping van een ingekorte gefarnesylerde prelamin A-vorm, genaamd progerine, is een kenmerk van het ernstige voortijdige verouderingssyndroom Hutchinson-Gilford progeria.

Mutaties in het lamin A/C-gen die Hutchinson-Gilford progeria syndroom veroorzaken leiden tot expressie van een ingekorte, permanent gefarnesylerde prelamin A-variant genaamd progerine.

We hebben voorgesteld dat miR-9-gemedieerde regulatie van prelamin A in de hersenen de afwezigheid van primaire neurologische ziekte bij Hutchinson-Gilford progeria syndroom kan verklaren, een genetische ziekte veroorzaakt door de synthese van een intern ingekorte vorm van gefarnesylerde prelamin A (progerine).

Bij deze ziekte is lamin A, een eiwit dat (samen met andere laminen) deelneemt aan de vorming van de nucleaire lamina en betrokken is bij nucleaire stabiliteit, chromatinestructuur en genexpressie, aanwezig in een ingekorte versie genaamd progerine.

Hutchinson-Gilford progeria syndroom (HGPS) is een zeldzame genetische aandoening door een LMNA-genmutatie die een gemuteerd lamin A-eiwit (progerine) produceert.

Progerine is een ingekorte vorm van lamin A.

Hutchinson-Gilford progeria syndroom (HGPS) wordt veroorzaakt door de productie van een ingekorte prelamin A, genaamd progerine, die gefarnesylerd is aan zijn carboxyluiteinde.|


Wat zijn de effecten van ibrutinib op de productie van CART-cellen?

Answer: De generatie van CART-cellen in aanwezigheid van ibrutinib resulteerde in een verhoogde celviabiliteit en expansie van CART-cellen afkomstig van CLL-patiënten. Bovendien verrijkte ibrutinib CART-cellen met een minder gedifferentieerd, naïef-achtig fenotype en verminderde expressie van uitputtingsmarkers waaronder PD-1, TIM-3 en LAG-3. Daarnaast verhoogde ibrutinib de capaciteit van CART-cellen afkomstig van CLL-patiënten om cytokines vrij te geven. Samengevat kan BTK/ITK-remming met ibrutinib tijdens de kweek van CART-cellen de opbrengst en functie van CART-celproducten afkomstig van CLL-patiënten verbeteren.

De generatie van CART-cellen in aanwezigheid van ibrutinib resulteerde in een verhoogde celviabiliteit en expansie van CART-cellen afkomstig van CLL-patiënten. Bovendien verrijkte ibrutinib CART-cellen met een minder gedifferentieerd, naïef-achtig fenotype en verminderde expressie van uitputtingsmarkers waaronder PD-1, TIM-3 en LAG-3. Daarnaast verhoogde ibrutinib de capaciteit van CART-cellen afkomstig van CLL-patiënten om cytokines vrij te geven. Samengevat kan BTK/ITK-remming met ibrutinib tijdens de kweek van CART-cellen de opbrengst en functie van CART-celproducten afkomstig van CLL-patiënten verbeteren.


Wat is de rol van miR-193b bij prostaatkanker?

Answer: Overexpressie van miR-193b leidde tot de remming van de meerderheid van de 41 genen in prostaatkankercellijnen.

Overexpressie van miR-193b in prostaatkankercellijnen remde invasie en induceerde apoptose. We vonden dat de meerderheid van de top 150 genen die werden gedownreguleerd wanneer miR-193b werd overexpress in liposarcoom, overexpress zijn in gemetastaseerde prostaatkanker en dat 41 miR-193b doelwitgenen overlappen met de 86 genen in het agressieve prostaatkankersubtype 1 (PCS1) handtekening. Overexpressie van miR-193b leidde tot de remming van de meerderheid van de 41 genen in prostaatkankercellijnen. Hoge expressie van de 41 genen correleerde met terugkeer van prostaatkanker. Knockdown van miR-193b doelwitten FOXM1 en RRM2 in prostaatkankercellen gaf een fenotype vergelijkbaar met overexpressie van miR-193b. Dubbele behandeling met DNA-methyltransferase (DNMT) en histon deacetylase (HDAC) remmers verminderde methylatie van de miR-193b promotor en herstelde de remming van FOXM1 en RRM2. Onze gegevens suggereren dat het stilleggen van miR-193b door promotor-methylatie de remming van PCS1-genen kan opheffen, wat bijdraagt aan de progressie van prostaatkanker en een mogelijke therapeutische strategie voor agressieve prostaatkanker suggereert.

miR-193b is een epigenetisch gereguleerde vermoedelijke tumorsuppressor bij prostaatkanker.

Al met al suggereren onze gegevens dat miR-193b een epigenetisch gesilenceerde vermoedelijke tumorsuppressor is bij prostaatkanker.


Welke behandeling werd bestudeerd in de KEYNOTE-522 studie?

Answer: De KEYNOTE-522 studie onderzocht adjuvante pembrolizumab voor patiënten met triple-negatieve borstkanker.

De fase 3 KEYNOTE-522 studie toont nu aan dat de toevoeging van pembrolizumab aan chemotherapie de pathologische complete responspercentages verbetert, ongeacht de PD-L1-status, en lijkt de overleving te verbeteren.

Of de toevoeging van pembrolizumab aan neoadjuvante chemotherapie het percentage patiënten met vroege triple-negatieve borstkanker dat een pathologische complete respons behaalt (gedefinieerd als geen invasieve kanker in de borst en negatieve lymfeklieren) bij definitieve chirurgie significant zou verhogen, is onduidelijk. METHODEN: In deze fase 3 studie hebben we patiënten met eerder onbehandelde stadium II of stadium III triple-negatieve borstkanker willekeurig toegewezen (in een verhouding van 2:1) om neoadjuvante therapie te ontvangen met vier cycli pembrolizumab (een dosis van 200 mg) elke 3 weken plus paclitaxel en carboplatin (784 patiënten; de pembrolizumab-chemotherapie groep) of placebo elke 3 weken plus paclitaxel en carboplatin (390 patiënten; de placebo-chemotherapie groep); de twee groepen kregen vervolgens nog vier cycli pembrolizumab of placebo, en beide groepen kregen doxorubicine-cyclofosfamide of epirubicine-cyclofosfamide.

CONCLUSIES: Bij patiënten met vroege triple-negatieve borstkanker was het percentage met een pathologische complete respons significant hoger bij degenen die pembrolizumab plus neoadjuvante chemotherapie kregen dan bij degenen die placebo plus neoadjuvante chemotherapie kregen. (Gefinancierd door Merck Sharp & Dohme [een dochteronderneming van Merck]; KEYNOTE-522 ClinicalTrials.gov nummer, NCT03036488.).

DOEL: Zowel in de IMpassion 130 studie in de metastatische setting als in Keynote 522 in de neoadjuvante setting, toonden patiënten met triple-negatieve borstkanker (TNBC) baat bij PD-1 as immunotherapie.

Bovendien is, gezien de resultaten van de KEYNOTE-522 studie van adjuvante pembrolizumab bij TNBC, de evaluatie van immunotherapie in de vroege ziektestadium een onderwerp van grote interesse.

Pembrolizumab plus chemotherapie kan een effectieve neoadjuvante behandeling zijn voor triple-negatieve borstkanker. In de fase III KEYNOTE-522 studie hadden patiënten die werden behandeld met de PD-1 remmer in combinatie met chemotherapie voorafgaand aan chirurgie een grotere kans op een pathologische complete respons dan patiënten die alleen chemotherapie kregen, ongeacht de PD-L1 niveaus.

Gezien de resultaten van de KEYNOTE-522 studie van adjuvante pembrolizumab bij TNBC, is de evaluatie van immunotherapie in de vroege ziektestadium een onderwerp van grote interesse. Deze review een

Pembrolizumab plus chemotherapie kan een effectieve neoadjuvante therapie zijn bij patiënten met vroeg stadium triple-negatieve borstkanker: In een tussentijdse analyse van de fase III KEYNOTE-522 studie hadden patiënten die met de combinatie werden behandeld een hoger percentage pathologische complete respons en neigden naar een betere gebeurtenisvrije overleving dan degenen die alleen chemotherapie kregen.


Welke ziekte wordt geassocieerd met het DNAJB1-PRKACA fusiegen?

Answer: Fibrolamellair carcinoom is onderscheidend op klinisch en histologisch niveau. Een nieuw DNAJB1-PRKACA fusiegen kenmerkt bijna alle gevallen.

DNAJB1-PRKACA fusiegen gevonden in sporadische fibrolamellaire carcinomen,

de aanwezigheid van een karakteristiek DNAJB1-PRKACA fusiegen is geassocieerd met FLC.

Het fibrolamellaire carcinoom-geassocieerde DNAJB1-PRKACA genfusie-transcript RNA codeert voor het katalytische domein van proteïnekinase A en daarmee voor overexpressie van Aurora kinase A.

Fibrolamellair carcinoom is onderscheidend op klinisch en histologisch niveau. Een nieuw DNAJB1-PRKACA fusiegen kenmerkt bijna alle gevallen, onderscheidt het van andere hepatocellulaire neoplasmata en drijft de pathogenese van deze unieke tumor.


Wat is NTI, Nerve Tissue Contrast Index

Answer: De Nerve Tissue Index NTI is een verhouding van de gemiddelde helderheidsniveaus van het omringende weefsel en de medianuszenuw, beide berekend op basis van een echografiebeeld.

Carpaal tunnelsyndroom leidt vaak tot verlies van visualisatie van het zenuwfasculaire patroon op echografiebeelden. Om dit fenomeen te beoordelen, hebben we een nerve-tissue contrast index (NTI) methode ontwikkeld. De NTI is een verhouding van de gemiddelde helderheidsniveaus van het omringende weefsel en de medianuszenuw, beide berekend op basis van een echografiebeeld. De oppervlakte onder de curve (AUC) van een receiver operating characteristic curve-analyse en t-toets werden gebruikt om het nut van de kenmerken te beoordelen voor het onderscheiden van patiënten met CTS van controlegroepen.


Wanneer werd dupilumab goedgekeurd door de EMA?

Answer: Dupilumab werd in 2017 goedgekeurd door de EMA.

Dit artikel behandelt de etiologie van de ziekte en vat de dermatologische behandelingsstandaarden samen van geselecteerde landen die van kracht waren vóór de registratie van dupilumab door zowel het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) als de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) in 2017.


Beschrijf bigPint

Answer: BigPint is een data visualisatiepakket beschikbaar op Bioconductor onder de GPL-3 licentie (https://bioconductor.org/packages/release/bioc/html/bigPint.html). Deze software introduceert nieuwe visualisatietechnologie die onafhankelijke lagen van interactiviteit mogelijk maakt met Plotly in R, wat helpt bij het verkennen van grote biologische datasets. Het bigPint-pakket presenteert gemoderniseerde versies van scatterplotmatrices, vulkaanplots en litre-plots door de implementatie van gelaagde interactiviteit. Deze grafieken hebben normalisatieproblemen, problemen met de aanduiding van differentiële expressie en veelvoorkomende analysefouten in openbare RNA-sequencing datasets gedetecteerd. Onderzoekers kunnen bigPint-grafieken toepassen op hun data door de aanbevolen pipelines te volgen die zijn geschreven in reproduceerbare code in de gebruikershandleiding.

bigPint: Een Bioconductor visualisatiepakket dat big data pint-groot maakt.

Interatieve datavisualisatie is essentieel in de biologische wetenschappen. De ontwikkeling van onafhankelijke lagen van interactiviteit is een streven binnen de visualisatiegemeenschap. Wij hebben bigPint ontwikkeld, een data visualisatiepakket beschikbaar op Bioconductor onder de GPL-3 licentie (https://bioconductor.org/packages/release/bioc/html/bigPint.html). Onze software introduceert nieuwe visualisatietechnologie die onafhankelijke lagen van interactiviteit mogelijk maakt met Plotly in R, wat helpt bij het verkennen van grote biologische datasets. Het bigPint-pakket presenteert gemoderniseerde versies van scatterplotmatrices, vulkaanplots en litre-plots door de implementatie van gelaagde interactiviteit. Deze grafieken hebben normalisatieproblemen, problemen met de aanduiding van differentiële expressie en veelvoorkomende analysefouten in openbare RNA-sequencing datasets gedetecteerd. Onderzoekers kunnen bigPint-grafieken toepassen op hun data door de aanbevolen pipelines te volgen die zijn geschreven in reproduceerbare code in de gebruikershandleiding. In dit artikel leggen we uit hoe we de onafhankelijke lagen van interactiviteit hebben gerealiseerd die ten grondslag liggen aan bigPint-grafieken. Pseudocode en broncode worden verstrekt. Computationele wetenschappers kunnen onze open-source code gebruiken om onze gelaagde interactieve technologie uit te breiden en/of op nieuwe manieren toe te passen voor andere computationele biologie taken.


Aducanumab kan worden gebruikt voor de behandeling van welke ziekte?

Answer: Aducanumab is goedgekeurd voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer.

We benadrukken aanvullend bewijs dat consistent is met de teleurstellende werkzaamheid van Aβ-oligomeer-verlagende middelen, zoals aducanumab, en van antioxidanten, zoals vitamine E, in vergelijking met het tot nu toe geïsoleerde casusrapport waarin DNase-I-behandeling gedurende 2 maanden resulteerde in een stijging van de Mini-Mental State Exam-score van een ernstig AD-patiënt van 3 naar 18, waarmee zijn diagnose werd teruggedraaid naar matige AD, volgens de Mini-Mental State Exam.

Op 7 juni 2021 kreeg aducanumab versnelde goedkeuring voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer (AD) door de FDA op basis van amyloïd-verlagende effecten die redelijkerwijs klinisch voordeel zouden kunnen bieden. Deze beslissing maakt aducanumab het eerste nieuwe geneesmiddel dat sinds 2003 is goedgekeurd voor de behandeling van AD en het eerste geneesmiddel dat ooit is goedgekeurd voor het modificeren van het verloop van AD.

Hoewel de overgrote meerderheid van immunotherapieën is ontwikkeld voor Aβ en getest in de ziekte van Alzheimer, is het veld geëvolueerd naar het richten op andere eiwitten, waaronder αSyn. Ondanks enkele opmerkelijke resultaten in diermodellen, zijn immunotherapieën tot nu toe grotendeels mislukt in de laatste fasen van klinische onderzoeken, met uitzondering van Aducanumab die recentelijk in de VS door de FDA is goedgekeurd.

De recente goedkeuring van aducanumab voor de ziekte van Alzheimer heeft de interesse in therapieën die de amyloïde hypothese targeten vergroot.

Aducanumab (Aduhelm), het eerste nieuwe geneesmiddel voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer sinds 2003, heeft versnelde goedkeuring gekregen van de Food and Drug Administration (FDA).

Aducanumab is goedgekeurd in de Verenigde Staten voor de behandeling van milde cognitieve stoornis of milde dementiefase van AD.

Enerzijds is aducanumab het eerste geneesmiddel dat sinds 2003 is goedgekeurd voor de behandeling van de ziekte en is het het eerste geneesmiddel dat inwerkt op de vermeende pathofysiologische mechanismen van AD.

In juni 2021 ontving aducanumab zijn eerste goedkeuring in de VS voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer.

Op 7 juni 2021 keurde de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) aducanumab goed, een monoklonaal amyloïde gericht op β-amyloïde, voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer (AD).

Aducanumab, een humane monoklonale antilichaam die bij voorkeur bindt aan geaggregeerd amyloïde-β om het aantal amyloïde plaques te verminderen en de ziekteprogressie te vertragen, werd op 7 juni 2021 goedgekeurd voor de behandeling van AD door de Amerikaanse Food and Drug Administration.

De regelgevende goedkeuring van het ziekte-modificerende middel aducanumab heeft meer aandacht gebracht voor de complexiteit van de diagnose, evaluatie en behandeling van AD en de moeilijke beslissingen waarmee betalers en beleidsmakers de komende jaren geconfronteerd zullen worden naarmate de innovatie in dit gebied doorgaat.

Op basis van de vermindering van amyloïde β plaques heeft de Amerikaanse FDA recentelijk Aducanumab goedgekeurd als een ziekte-modificerende behandeling voor de ziekte van Alzheimer (AD).

Aducanumab is een humaan immunoglobuline G1 anti-amyloïde beta (Aβ) antilichaam dat momenteel wordt geëvalueerd voor mogelijke behandeling van patiënten met vroege ziekte van Alzheimer.

Een inleiding over de evolutie van Aducanumab: het eerste antilichaam goedgekeurd voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer.

Het antilichaam aducanumab vermindert Aβ plaques bij de ziekte van Alzheimer.

Aducanumab, een humaan afgeleid antilichaam gericht op amyloïde-β (Aβ), bevindt zich in fase 3 klinische onderzoeken voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer.

In 2021 ontving aducanumab zijn eerste goedkeuring in de VS voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer.

Aducanumab, een humane monoklonaal antilichaam, werd in juni 2021 goedgekeurd als de eerste ziekte-modificerende behandeling voor de ziekte van Alzheimer door de Amerikaanse Food and Drug Administration (U.S. FDA).

Aducanumab (Aduhelm), het eerste nieuwe geneesmiddel om de ziekte van Alzheimer te behandelen sinds 2003, heeft versnelde goedkeuring gekregen van de Food and Drug Administration (FDA).

Dit artikel vat de mijlpalen samen in de ontwikkeling van aducanumab die hebben geleid tot deze eerste goedkeuring voor de ziekte van Alzheimer.

INLEIDING: Aducanumab (BIIB037), een humane monoklonaal antilichaam selectief voor geaggregeerde vormen van amyloïde beta, wordt onderzocht als een ziekte-modificerende behandeling voor de ziekte van Alzheimer (AD). METHODEN: Deze gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde single ascending-dose studie onderzocht de veiligheid, verdraagbaarheid en farmacokinetiek (PK) van aducanumab bij patiënten met

Klinische ontwikkeling van Aducanumab, een anti-Aβ humaan monoklonaal antilichaam dat wordt onderzocht voor de behandeling van vroege ziekte van Alzheimer.

Deze resultaten rechtvaardigen verdere ontwikkeling van aducanumab voor de behandeling van AD.

ACHTERGROND: Aducanumab is een anti-amyloïde-β (Aβ) antilichaam dat verminderde amyloïde pathologie bereikte in klinische onderzoeken bij de ziekte van Alzheimer (AD); het is echter controversieel of het ook de cognitie verbeterde, wat werd gesuggereerd dat een voldoende hoge cumulatieve dosis van het antilichaam zou vereisen.

Aducanumab is goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer (AD).

[Aducanumab en de ziekte van Alzheimer: een kritische reflectie.]

De werkzaamheid van aducanumab als behandeling voor de cognitieve stoornis bij de ziekte van Alzheimer kan niet worden bewezen door klinische onderzoeken met uiteenlopende uitkomsten.


Kan IFNg de expressie van IDO induceren?

Answer: Ja, IFNG induceert de opregulatie van indolamine 2,3-dioxygenase (IDO)

IFNG-geïnduceerde opregulatie van indolamine 2,3-dioxygenase (IDO)

sterke en positieve correlatie tussen IDO1 en IFNG mRNA-expressieniveaus

De tryptofaan-afbrekende activiteit van IDO1 werd niet significant geïnduceerd door alleen een Chlamydia-infectie, maar de toevoeging van IFNG verhoogde de activiteit sterk.


Covid-19 wordt verondersteld te zijn ontstaan uit welke soort?

Answer: COVID-19 veroorzaakt door SARS-CoV-2 is hoogstwaarschijnlijk ontstaan in vleermuizen en overgedragen op mensen via een mogelijke tussengastheer.

COVID-19 veroorzaakt door SARS-CoV-2 is hoogstwaarschijnlijk ontstaan in vleermuizen en overgedragen op mensen via een mogelijke tussengastheer.

Belangrijkste bevindingen: Op basis van hoge gelijkenissen in de genoomsequenties wordt gedacht dat het virus is ontstaan uit SARS-achtige CoV's in vleermuizen, maar het ontbreken van een tussensoort die een CoV met nog grotere gelijkenis bevat, is tot nu toe onopgemerkt gebleven.

De conclusies van de verschillende hier beoordeelde documenten tonen aan dat, zelfs als men de zoönotische hypothese als meest waarschijnlijk beschouwt, waarbij vleermuizen en schubdieren mogelijk aan de oorsprong van het coronavirus staan, tot op heden de tussensoort van SARS-CoV-2 nog niet is bevestigd. Aan de andere kant

De transmissiesnelheid van SARS-CoV-2 in de bevolking is hoog, en de oorsprong van dit coronavirus lijkt gerelateerd te zijn aan sommige soorten vleermuizen.

In tegenstelling tot andere betacoronavirussen lijkt SARS-CoV-2 de soortbarrière te hebben overschreden, hoogstwaarschijnlijk van vleermuizen, wat het One Health-concept duidelijk versterkt. Veterinair


Zijn TAM's goede anticancermedicijn doelen?

Answer: Therapeutische strategieën om TAM's te richten ter aanvulling van conventionele therapieën hebben veelbelovende resultaten opgeleverd.

Het integreren van therapeutische strategieën om TAM's te richten ter aanvulling van conventionele therapieën heeft veelbelovende resultaten opgeleverd in preklinische proeven en verdient verder onderzoek om het vertaalbare voordeel bij menselijke kankerpatiënten te bepalen.


Beschrijf meCLICK-Seq

Answer: MeCLICK-Seq is een methode om RNA-modificatie-substraten met hoge resolutie te identificeren in intronische en intergene regio's. De methode kaapt RNA-methyltransferase-activiteit om een alkyne, in plaats van een methylgroep, op RNA in te brengen.

meCLICK-Seq, een Substraat-Kaap- en RNA-Afbraakstrategie voor de studie van RNA-methylatie.

Hier beschrijven we click-afbrekers, kleine moleculen die covalent aan RNA-soorten kunnen worden gekoppeld via click-chemie en deze kunnen afbreken, vergelijkbaar met ribonucleasen. Door gebruik te maken van deze moleculen hebben we meCLICK-Seq (methylatie CLICK-afbraak Sequencing) ontwikkeld, een methode om RNA-modificatie-substraten met hoge resolutie te identificeren in intronische en intergene regio's. De methode kaapt RNA-methyltransferase-activiteit om een alkyne, in plaats van een methylgroep, op RNA in te brengen.


Wat is het werkingsmechanisme van Lumasiran?

Answer: Lumasiran is een subcutaan toegediende kleine interfererende RNA die gericht is op het mRNA voor het hydroxyzuuroxidase 1-gen en wordt gebruikt voor de behandeling van primaire hyperoxalurie type 1 (PH1). Door het gen dat glycolaatoxidase codeert te onderdrukken, vermindert lumasiran glycolaatoxidase en remt daarmee de synthese van oxalaat, het toxische metaboliet dat direct geassocieerd is met de klinische manifestaties van PH1.

Lumasiran (Oxlumo™) is een subcutaan toegediende kleine interfererende RNA (siRNA) die gericht is op het mRNA voor het hydroxyzuuroxidase 1-gen (HAO1; codeert voor glycolaatoxidase) en is ontwikkeld door Alnylam Pharmaceuticals voor de behandeling van primaire hyperoxalurie type 1 (PH1). Door het gen dat glycolaatoxidase codeert te onderdrukken, vermindert lumasiran glycolaatoxidase en remt daarmee de synthese van oxalaat, het toxische metaboliet dat direct geassocieerd is met de klinische manifestaties van PH1.

In deze context bespreken we nedosiran (Dicerna Pharmaceuticals, Inc.) en lumasiran (Alnylam Pharmaceuticals), die beide nieuwe RNAi-therapieën zijn voor primaire hyperoxalurie en selectief de hepatische expressie van respectievelijk lactaatdehydrogenase en glycolaatoxidase verminderen, waardoor de hepatische oxalaatproductie en de urine-oxalaatniveaus afnemen.

ACHTERGROND EN DOELSTELLINGEN: Bij de zeldzame ziekte primaire hyperoxalurie type 1 veroorzaakt overproductie van oxalaat door de lever nierstenen, nefrocalcinose, nierfalen en systemische oxalose. Lumasiran, een RNA-interferentie therapeutisch middel, onderdrukt glycolaatoxidase en vermindert zo de hepatische oxalaatproductie.

Er is een dringende behoefte aan geneesmiddelen die de leverproductie van oxalaat kunnen remmen en de ziekteprogressie kunnen voorkomen; lumasiran, een innovatief molecuul gebaseerd op RNAi-interferentie, is een van de meest veelbelovende geneesmiddelen.

Lumasiran, een RNAi-therapeuticum voor primaire hyperoxalurie type 1.

Lumasiran (Oxlumo™) is een subcutaan toegediende kleine interfererende RNA (siRNA) die gericht is op het mRNA voor het hydroxyzuuroxidase 1-gen (HAO1; codeert voor glycolaatoxidase) en is ontwikkeld door Alnylam Pharmaceuticals voor de behandeling van primaire hyperoxalurie type 1 (PH1). Door si

HAO1 (glycolaatoxidase) onderdrukking is het werkingsmechanisme van lumasiran, een experimenteel RNA-interferentie therapeutisch middel voor primaire hyperoxalurie type 1.

c oxalose. Lumasiran, een experimenteel RNA-interferentie (RNAi) therapeutisch middel, vermindert de hepatische oxalaatproductie door glycolaatoxidase te targeten.METHODEN: In deze dubbelblinde fase 3-studie werden patiënten met PH1 van 6 jaar en ouder in een 2:1-verhouding willekeurig toegewezen aan subcutane toediening van lumasiran of placebo gedurende 6 maanden (met doses gegeven bij aanvang en na

re, en systemische oxalose. Lumasiran, een RNA-interferentie therapeutisch middel, onderdrukt glycolaatoxidase, waardoor de

Pogingen om farmacologische behandelingen te ontwikkelen slaagden met het biotechnologische middel lumasiran, een siRNA-product tegen glycolaatoxidase, dat de eerste effectieve therapie is geworden voor de behandeling van PH1.


Waar zijn kelkcelletjes gelokaliseerd?

Answer: Kelkcelletjes worden gevonden in de darm, in de longen, in de ogen, enz. Kelkcelletjes zijn gelokaliseerd in het epitheel.

Kelkcelletjes (GC's) en endocriene cellen (EC's) spelen een belangrijke rol in de fysiologie van de darm,

Conjunctivale kelkcelletjes (CGC's) zijn gespecialiseerde cellen die oplosbare mucines produceren en afscheiden in de traanfilm die het oogoppervlak bevochtigt.

De epitheliale bekleding van de dunne darm bestaat uit meerdere celtypen, waaronder Paneth-cellen en kelkcelletjes, die samenwerken om de gezondheid van de darm te behouden.

het aantal kelkcelletjes is toegenomen in het luchtwegepitheel

De mucosa is bekleed met een gelaagd secretorisch epitheel rijk aan kelkcelletjes die neutrale en zure mucines afscheiden.


Wat is OHRQoL?

Answer: De beoordeling van de mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL) is mogelijk met de Oral Health Impact Profile-14 (OHIP-14) vragenlijst die 7 subdomeinen omvat: functionele beperking, fysieke pijn, psychologisch ongemak, fysieke invaliditeit, psychologische invaliditeit, sociale invaliditeit en handicap

Om de mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL) te beoordelen

mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL) van een individu. Vier hoofddimensies, orale functie, oro-faciale pijn, oro-faciale uitstraling en psychosociale impact, worden voorgesteld om het concept van OHRQoL te dekken.

Verschillende studies hebben aangetoond dat orthodontische afwijkingen de mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL) van jongeren kunnen beïnvloeden.

Deze cross-sectionele studie vergeleek de mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL) bij HIV-negatieve patiënten (

Om de mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL) en kauwprestaties (MP) te vergelijken bij patiënten behandeld met een mandibulair volledig kunstgebit (CD) en direct belaste implantaatgedragen protheses

Om de prestaties van volledige kunstgebitten (CD) met anatomische en niet-anatomische tanden te evalueren bij volledig tandeloze oudere personen met betrekking tot mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL),

Hoe zij hun mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL) waarnemen is belangrijk voor zorgverleners om inzicht te krijgen en planning te maken in patiëntbeheer.

De beoordeling van de mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL) is mogelijk met de Oral Health Impact Profile-14 (OHIP-14) vragenlijst die 7 subdomeinen omvat: functionele beperking, fysieke pijn, psychologisch ongemak, fysieke invaliditeit, psychologische invaliditeit, sociale invaliditeit en handicap

De OHRQoL is een concept dat een uitsluitend klinische perceptie overstijgt en functionele, sociale, emotionele en omgevingsaspecten omvat.

Mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL) is een multidimensionaal construct dat subjectieve evaluatie van de mondgezondheid van een individu omvat.

ACHTERGROND: Mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL) is een multidimensionale, perceptie-gebaseerde maat voor hoe mondgezondheid sociale en fysieke functies en zelfbeeld beïnvloedt.

PROBLEEMSTELLING: Mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL) is een subjectieve maat die de perceptie van een persoon over mondgezondheid beoordeelt.

ACHTERGROND: Er is een gebrek aan cohortstudies over de beïnvloedende factoren van mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL).

Mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL) is een belangrijk door de patiënt gerapporteerd tandheelkundig resultaat dat gewoonlijk gebaseerd is op 4 dimensies, namelijk Orale Functie, Orofaciale Pijn, Orofaciale Uiterlijk en Psychosociale Impact. De Or

DOELSTELLINGEN: Mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL) is een belangrijke gezondheidsindicator, niet alleen voor individuen maar ook voor mondzorgverleners om een persoon holistisch te behandelen

Mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL) is een multidimensionaal construct dat het welzijn meet dat samenhangt met de tanden, mond en gezicht.

Mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL) is een belangrijk aspect van gezondheidsuitkomsten en de beoordeling ervan moet worden gedaan met gevalideerde instrumenten.

Mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQOL) is de waargenomen impact van iemands eigen mondgezondheid op het dagelijks leven.

Mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQOL) is het onderdeel van gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven dat betrekking heeft op de effecten van mondziekten en tandheelkundige interventies op patiënten.

ONGETITELD: Mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQOL) is de verschuiving in de perceptie van gezondheid van louter de afwezigheid van ziekte en zwakte naar volledige fysieke, mentale en sociale

Mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQOL) is een relatief nieuw maar snel groeiend begrip.

ACHTERGROND: De Franciscan Hospital for Children Oral Health-Related Quality of Life vragenlijst (FHC-OHRQOL-Q) is een instrument dat specifiek is ontworpen voor ouders en verzorgers van patiënten met speciale behoeften en nog niet is toegepast

Mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL) wordt verwacht multidimensionaal te zijn.

DOEL: Mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL) is een construct voor het beoordelen van de zelfwaargenomen mondgezondheid van

PROBLEEMSTELLING: Mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQoL) is een subjectieve maat die de perceptie van een persoon beoordeelt

ONGETITELD: Mondgezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (OHRQOL) bij tandeloze patiënten met volledige kunstgebitten is vaak


Welke VKORC1-genotypen worden geassocieerd met een behoefte aan een lagere onderhoudsdosering van warfarine?

Answer: Patiënten met VKORC1-1639GA of AA hadden een lagere onderhoudsdosering van warfarine nodig.

Patiënten met VKORC1-1639GA of AA hadden een lagere onderhoudsdosering van warfarine nodig in vergelijking met patiënten met VKORC1-1639GG (SMD = -0,666, 95% BI: -0,887 tot -0,445, I2 = 33%).


Welke R/bioconductor pakketten zijn ontwikkeld voor kopieeraantal-analyse?

Answer: CNVRanger, seqCNA, iGC, PLRS, SomatiCA, Copynumber, crlmm, KC-SMARTR zijn allemaal R/bioconductor pakketten voor kopieeraantal-analyse

CNVRanger: associatie-analyse van CNV's met genexpressie en kwantitatieve fenotypen.

Copy number variation (CNV) is een belangrijk type structurele genomische variatie dat steeds vaker wordt bestudeerd bij verschillende soorten voor associatie met ziekten en productiekenmerken. Er zijn gevestigde protocollen voor experimentele detectie en computationele afleiding van CNV's uit SNP-array en next-generation sequencing data beschikbaar. Wij presenteren het CNVRanger R/Bioconductor pakket dat een uitgebreide toolbox implementeert voor gestructureerde downstream analyse van CNV's. Dit omvat functionaliteit voor het samenvatten van individuele CNV-aanroepen over een populatie, het beoordelen van overlap met functionele genomische regio's, en genoomwijde associatie-analyse met genexpressie en kwantitatieve fenotypen.

seqCNA: een R-pakket voor DNA kopieeraantal-analyse bij kanker met behulp van high-throughput sequencing.

Wij introduceren seqCNA, een geparalleliseerd R-pakket voor integrale kopieeraantal-analyse van high-throughput sequencing kankerdata. Het pakket bevat nieuwe methodologie voor (i) filtering, het verminderen van fout-positieven, en (ii) GC-inhoud correctie, wat de kwaliteit van kopieeraantalprofielen verbetert, vooral bij hoge leesdekking en sterke correlatie tussen GC-inhoud en kopieeraantal. Adequate analytestappen worden automatisch gekozen op basis van beschikbaarheid van paired-end mapping, overeenkomende normale monsters en genoomannotatie. CONCLUSIES: seqCNA, beschikbaar via Bioconductor, levert nauwkeurige kopieeraantalvoorspellingen in tumorale data dankzij uitgebreide filtering en betere GC-bias correctie, terwijl het een geïntegreerde en geparalleliseerde workflow biedt.

iGC - een geïntegreerd analysepakket voor genexpressie en kopieeraantalveranderingen.

Met de vooruitgang in high-throughput technologieën kunnen onderzoekers gelijktijdig genexpressie en kopieeraantalveranderingen (CNA) data van individuele patiënten onderzoeken tegen lagere kosten. Traditionele analysemethoden analyseren elk type data afzonderlijk en integreren de resultaten met Venn-diagrammen. Problemen ontstaan echter wanneer de resultaten niet reproduceerbaar en inconsistent zijn over meerdere platforms. Om deze problemen aan te pakken, is een mogelijke benadering om zowel genexpressieprofilering als CNA's gelijktijdig in dezelfde persoon te analyseren. RESULTATEN: We hebben een open-source R/Bioconductor pakket (iGC) ontwikkeld. Meerdere invoerformaten worden ondersteund en gebruikers kunnen hun eigen criteria definiëren voor het identificeren van differentieel tot expressie gebrachte genen die worden aangedreven door CNA's. De analyse van twee echte microarray datasets toonde aan dat de door CNA aangedreven genen geïdentificeerd door het iGC pakket significant hogere Pearson correlatiecoëfficiënten vertoonden tussen hun genexpressieniveaus en kopieeraantallen dan die genen die zich in een genomische regio met CNA bevinden. Vergeleken met de Venn-diagram aanpak presteerde het iGC pakket beter. CONCLUSIE: Het iGC pakket is effectief en nuttig voor het identificeren van door CNA aangedreven genen. Door gelijktijdig zowel genomische als transcriptomische data te beschouwen, kan het een beter begrip bieden van biologische en medische vragen. De broncode en handleiding van het iGC pakket zijn vrij beschikbaar op https://www.bioconductor.org/packages/release/bioc/html/iGC.html

PLRS: een flexibel hulpmiddel voor de gezamenlijke analyse van DNA kopieeraantal en mRNA expressie data.

DNA kopieeraantal en mRNA expressie zijn veelgebruikte datatypes in kankeronderzoek. Beschikbare software voor integratieve analyse legt willekeurig de parametrische vorm van de associatie tussen de twee moleculaire niveaus vast en biedt daardoor geen mogelijkheden voor modellering. Wij presenteren een nieuw hulpmiddel voor flexibele modellering van deze associatie. PLRS gebruikt een brede klasse van interpreteerbare modellen, inclusief populaire, en integreert voorafgaande biologische kennis. Het kan het gen-specifieke type relatie tussen genkopieeraantal en mRNA expressie identificeren. Bovendien test het de sterkte van de associatie en biedt betrouwbaarheidsintervallen. We illustreren PLRS met glioblastoomdata van The Cancer Genome Atlas. BESCHIKBAARHEID EN IMPLEMENTATIE: PLRS is geïmplementeerd als een R-pakket en beschikbaar via Bioconductor (vanaf versie 2.12; http://bioconductor.org).

SomatiCA: identificeren, karakteriseren en kwantificeren van somatische kopieeraantalafwijkingen uit kanker genoom sequencing data.

Whole genome sequencing van overeenkomende tumor-normale monsterparen wordt routine in kankeronderzoek. Analyse van somatische kopieeraantalveranderingen uit sequencing data blijft echter uitdagend vanwege onvoldoende sequencingdekking, onbekende tumorzuiverheid en subclonale heterogeniteit. Hier beschrijven we een computationeel kader, SomatiCA, dat expliciet rekening houdt met tumorzuiverheid en subclonaliteit in de analyse van somatische kopieeraantalprofielen. Met leesdieptes (RD) en minderheidsallel frequenties (LAF) als input, levert SomatiCA 1) admixtiepercentage voor elk tumormonster, 2) somatisch allel kopieeraantal voor elk genomisch segment, 3) fractie tumorcellen met subclonale verandering in elke somatische kopieeraantalafwijking (SCNA), en 4) een lijst van substantiële genomische afwijkingen inclusief winst, verlies en LOH. SomatiCA is beschikbaar als Bioconductor R-pakket op http://www.bioconductor.org/packages/2.13/bioc/html/SomatiCA.html.

Copynumber: efficiënte algoritmen voor single- en multi-track kopieeraantal segmentatie.

Kankerprogressie wordt geassocieerd met genomische instabiliteit en accumulatie van DNA winsten en verliezen. De groeiende variëteit aan tools voor het meten van genomische kopieeraantallen, inclusief verschillende typen array-CGH, SNP-arrays en high-throughput sequencing, vraagt om een coherent kader dat uniforme en consistente behandeling van single- en multi-track segmentatieproblemen biedt. Daarnaast is er behoefte aan zeer computationeel efficiënte segmentatiealgoritmen vanwege de opkomst van zeer hoge dichtheid scans van kopieeraantal. RESULTATEN: Een uitgebreid Bioconductor pakket voor kopieeraantal-analyse wordt gepresenteerd. Het pakket biedt een uniform kader voor single sample, multi-sample en multi-track segmentatie en is gebaseerd op statistisch verantwoorde gepenaliseerde kleinste kwadraten principes. Voor een gegeven aantal breekpunten zijn de schattingen optimaal in de kleinste kwadraten zin. Een nieuw en computationeel zeer efficiënt algoritme wordt voorgesteld dat vector-gebaseerde operaties in R gebruikt. Drie casestudies worden gepresenteerd. CONCLUSIES: Het R-pakket copynumber is een softwarepakket voor segmentatie van single- en multi-track kopieeraantaldata met algoritmen gebaseerd op coherente kleinste kwadraten principes.

Gebruik van het R-pakket crlmm voor genotypering en kopieeraantal schatting.

Genotyperingsplatforms zoals Affymetrix kunnen worden gebruikt om genotype-fenotype en kopieeraantal-fenotype associaties te beoordelen op miljoenen markers. Hoewel genotyperingsalgoritmen grotendeels overeenkomen bij beoordeling op HapMap-monsters, zijn tools voor het beoordelen van kopieeraantalveranderingen variabeler en vaak niet eensluidend. Een verklaring voor de discrepantie is dat kopieeraantalschattingen gevoelig zijn voor systematische verschillen tussen groepen monsters die op verschillende tijden of door verschillende laboratoria zijn verwerkt. Analysealgoritmen die geen correctie voor batch-effecten toepassen, zijn vatbaar voor valse associaties. Het R-pakket crlmm implementeert een meerlagig model dat corrigeert voor batch-effecten en allelspecifieke schattingen van kopieeraantal levert. Dit artikel illustreert een workflow voor de schatting van allelspecifiek kopieeraantal en integratie van marker-niveau schattingen met aanvullende Bioconductor software voor het afleiden van regio's met kopieeraantalwinst of -verlies. Alle analyses worden uitgevoerd in de statistische omgeving R.

KC-SMARTR: een R-pakket voor detectie van statistisch significante afwijkingen in multi-experiment aCGH data.

De meeste benaderingen om terugkerende of differentiële DNA kopieeraantalafwijkingen (CNA) in array Comparative Genomic Hybridization (aCGH) data van groepen tumormonsters te vinden, zijn afhankelijk van de discretisatie van de aCGH data in winst, verlies of geen verandering. Dit veroorzaakt verlies van waardevolle biologische informatie in tumormonsters, die vaak heterogeen zijn. We hebben eerder een algoritme ontwikkeld, KC-SMART, dat zijn schatting van de grootte van de CNA op een gegeven genomische locatie baseert op kernelconvolutie (Klijn et al., 2008). Dit houdt rekening met de intensiteit van het probesignaal, de lokale genomische omgeving en de signaalverdeling over meerdere monsters. RESULTATEN: Hier breiden we de benadering uit om vergelijkende analyses van twee groepen monsters mogelijk te maken en introduceren de R-implementatie van deze twee benaderingen. De vergelijkende module maakt een gesuperviseerde analyse mogelijk om regio's te identificeren die verschillend afwijkend zijn tussen twee door de gebruiker gedefinieerde klassen. We analyseerden data van een serie B- en T-cellymfomen en konden alle positieve controle regio's (VDJ regio's) terugvinden naast een aantal nieuwe regio's. Een t-toets met gesegmenteerde data, die we implementeerden, kon ook alle positieve controle regio's en een aantal nieuwe regio's lokaliseren, maar deze regio's waren sterk gefragmenteerd. CONCLUSIES: KC-SMARTR biedt detectie van terugkerende en klassen-specifieke CNA's op verschillende genomische schalen in één pakket zonder extra segmentatie. Het is geheugen-efficiënt en draait op een breed scala aan machines. Het belangrijkste is dat het niet afhankelijk is van data-discretisatie en daardoor de biologische informatie in de aCGH data maximaal benut. Het programma is vrij beschikbaar via de Bioconductor website http://www.bioconductor.org/ onder de voorwaarden van de GNU General Public License.


Is gabapentine effectief bij chronische bekkenpijn?

Answer: Op basis van gegevens uit een multicentrische, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie (GaPP2) leidde behandeling met gabapentine niet tot significant lagere pijnscores bij vrouwen met chronische bekkenpijn, en ging het gepaard met hogere percentages bijwerkingen dan placebo.

Er waren geen significante verschillen tussen de groepen in zowel de ergste als gemiddelde numerieke beoordelingsschaal (NRS) pijnscores 13-16 weken na randomisatie. De gemiddelde ergste NRS-pijnscore was 7,1 (standaarddeviatie [SD] 2,6) in de gabapentinegroep en 7,4 (SD 2,2) in de placebogroep. De gemiddelde verandering ten opzichte van de uitgangswaarde was -1,4 (SD 2,3) in de gabapentinegroep en -1,2 (SD 2,1) in de placebogroep (aangepast gemiddeld verschil -0,20 [97,5% BI -0,81 tot 0,42]; p=0,47). De gemiddelde gemiddelde NRS-pijnscore was 4,3 (SD 2,3) in de gabapentinegroep en 4,5 (SD 2,2) in de placebogroep. De gemiddelde verandering ten opzichte van de uitgangswaarde was -1,1 (SD 2,0) in de gabapentinegroep en -0,9 (SD 1,8) in de placebogroep (aangepast gemiddeld verschil -0,18 [97,5% BI -0,71 tot 0,35]; p=0,45).

INTERPRETATIE: Deze studie was voldoende krachtig, maar behandeling met gabapentine leidde niet tot significant lagere pijnscores bij vrouwen met chronische bekkenpijn, en ging gepaard met hogere percentages bijwerkingen dan placebo. Gezien de toenemende meldingen van misbruik en bewijs van mogelijke schadelijke effecten van gabapentinegebruik, is het belangrijk dat clinici alternatieve behandelingsopties overwegen in plaats van off-label gabapentine voor de behandeling van chronische bekkenpijn zonder duidelijke bekkenpathologie.

Gabapentine niet effectief voor chronische bekkenpijn bij vrouwen.


Bevat de koninginnengelei eiwitten?

Answer: Ja, de belangrijkste bioactieve verbindingen van koninginnengelei omvatten eiwitten en peptiden.

We observeerden verschillen in het metaboloom, proteoom en de samenstelling van fytosterolen van koninginnengelei die werd gesynthetiseerd door verpleegbijen uit kolonies die aan meerdere pesticiden waren blootgesteld, inclusief significante verminderingen van belangrijke voedingsstoffen zoals 24-methyleencholesterol, belangrijke koninginnengelei-eiwitten en 10-hydroxy-2-decenoëzuur.

Tweedimensionale elektroforese werd gebruikt voor de fractionering van koninginnengelei-eiwitten.

de belangrijkste bioactieve verbindingen van koninginnengelei, zoals eiwitten, peptiden, vetzuren en fenolen.

de expressie van vier van de belangrijkste koninginnengelei-eiwitten (MRJP1, MRJP2, MRJP4 en MRJP5) en ook verschillende eiwitten die geassocieerd zijn met koolhydraatmetabolisme en energiesynthese, het antioxiderende systeem, ontgifting, biosynthese, aminozuurmetabolisme, transcriptie en translatie, eiwitvouwing en binding, reukzin, en leren en geheugen.


Wat is de merknaam voor erenumab?

Answer: Aimovig (erenumab; erenumab-aooe in de Verenigde Staten) is de enige door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) goedgekeurde monoklonale antilichaam (mAb) therapie tegen de CGRP-receptor (CGRPR) voor de preventie van migraine.

Erenumab-aooe (erenumab, Aimovig®) - een volledig humaan monoklonaal antilichaam dat de calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP) receptor remt - is goedgekeurd voor de preventie van migraine bij volwassenen in een aantal landen

Doel: Erenumab-aooe (erenumab, Aimovig®) - een volledig humaan monoklonaal antilichaam dat de calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP) receptor remt - is goedgekeurd voor de preventie van migraine bij volwassenen in een aantal la

Amgen en Novartis ontwikkelen erenumab (AIMOVIG™, erenumab-aooe) - een volledig humaan monoklonaal antilichaam calcitonine-gen-gerelateerde peptide (CGRP) receptor antagonist - voor de preventie van migraine.

Aimovig (erenumab; erenumab-aooe in de Verenigde Staten) is de enige door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) goedgekeurde monoklonale antilichaam (mAb) therapie tegen de CGRP-receptor (CGRPR) voor de preventie van migraine.

Ontdekking van de migrainepreventieve therapie Aimovig (Erenumab), het eerste door de FDA goedgekeurde antilichaam tegen een G-proteïne-gekoppelde receptor.

In 2018 keurde de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) Aimovig (erenumab) goed voor de preventie van migraine.


Aan welk eiwit bindt capmatinib?

Answer: Capmatinib bindt aan MET.

Capmatinib (Tabrecta™) is een orale, kleine molecule mesenchymale-epitheliale overgang (MET) remmer die wordt ontwikkeld door Novartis Oncology, onder een licentie van Incyte Corporation, voor de behandeling van longkanker. Capmatinib richt zich op en bindt selectief aan MET, inclusief de gemuteerde variant die wordt geproduceerd door exon 14 skipping, en remt de groei van kankercellen die worden aangedreven door de gemuteerde MET-variant. In mei 2020 kreeg orale capmatinib haar eerste wereldwijde goedkeuring in de VS voor de behandeling van volwassenen met gemetastaseerde niet-kleincellige longkanker (NSCLC) waarvan de tumoren een mutatie vertonen die leidt tot MET exon 14 skipping, zoals gedetecteerd door een door de FDA goedgekeurde test.


Welke neuropsychiatrische aandoeningen worden geassocieerd met 16p13.11 genomische kopieaantalvarianten?

Answer: schizofrenie, autisme, verstandelijke beperking, ADHD, epilepsie

16p13.11 genomische kopieaantalvarianten worden in verband gebracht met verschillende neuropsychiatrische aandoeningen, zoals schizofrenie, autisme, verstandelijke beperking, ADHD en epilepsie.


Wat is carcinoma en cuirasse?

Answer: Borstkanker carcinoma en cuirasse is een uiterst zeldzame vorm van cutane metastasen van borstkanker, gekenmerkt door diffuse sclerodermoid induratie van de huid.

Borstkanker carcinoma en cuirasse is een zeer zeldzame vorm van cutane metastasen van borstkanker.

Carcinoma en cuirasse (CeC) is een uiterst zeldzame vorm van cutane metastase van borstkanker.

Wij presenteren een geval van carcinoma en cuirasse als presentatie van gevorderde lobulaire borstkanker.

De primaire kwaadaardige tumor die het vaakst naar de huid metastaseert bij vrouwen is borstkanker, die zich kan manifesteren door papulonodulaire laesies, erysipeloïde of sclerodermiforme infiltratie, en cuirasse.

Carcinoma en cuirasse is een ongebruikelijke vorm van metastatische cutane carcinoma, bijna uitsluitend beschreven als afzettingen secundair aan borstkanker.

Dermale metastasen van de borst worden ingedeeld in acht clinicohistopathologische groepen, waarvan één carcinoma en cuirasse is.

ACHTERGROND: Carcinoma en cuirasse is een vorm van metastatische cutane borstkanker die het meest voorkomt op de borstkas als een recidief van borstkanker, maar het kan ook de primaire presentatie zijn.

Borstkanker carcinoma en cuirasse (CeC) is een uiterst zeldzame vorm van cutane metastasen van borstkanker, gekenmerkt door diffuse sclerodermoid induratie van de huid. I

Metastasen van de huid komen het vaakst voor bij borstkanker en manifesteren zich als carcinoma en cuirasse, gekenmerkt door thoracale wandlaesies in de vorm van erythemateuze focale plekken met induratie zoals bij sclerodermie, of als exulcererende knobbels verspreid over het huidoppervlak. Wij st

Carcinoma en cuirasse is een vorm van cutane metastase.

ACHTERGROND: Carcinoma en cuirasse is een vorm van metastatische cutane borstkanker die het meest voorkomt op de borstkas als een recidief van borstkanker, maar het kan de primaire presentatie zijn. DOEL: De klinische kenmerken van carcinoma en cuirasse bespreken die het onderscheiden van hypertrofische littekens en keloïden van de borstkas. METHODE: Wij rapporteren een 63-jarige vrouw met primaire cutane borstkanker die zich presenteerde als keloïde knobbels op de borstkas die

en genitale ulceratie. Een huidbiopsie met daaropvolgende immunohistochemische kleuring toonde lymfatische verspreiding van adenocarcinoom naar de vulva aan. BESPREKING: Carcinoma "en cuirasse" is een zeldzame presentatie van cutane metastase waarbij de aangetaste huid verharding en induratie vertoont,

Carcinoma en cuirasse van de borst, die de huid via de lymfevaten binnendringt en mogelijk de gehele thorax en buik omsluit, wordt slecht gecontroleerd door chirurgie, chemotherapie of conventionele bestraling.


Wat is carboxyglutamaat?

Answer: Een van de belangrijke modificaties van glutaminezuur is post-translationeel gemodificeerd 4-carboxyglutamaat.

Een van de belangrijke modificaties van glutaminezuur is post-translationeel gemodificeerd 4-carboxyglutamaat.

Vitamine K dient als een essentiële cofactor bij de γ-carboxylering van glutamaat tot γ-carboxyglutamaat (GLA), een post-translationele modificatie die wordt gemedieerd door gamma-glutamylcarboxylase (GGCX) en vitamine K-oxidoreductasen (VKORC1 of VKORC1L1).

Vitamine K (VK) is een essentiële cofactor voor de post-translationele omzetting van peptidegebonden glutamaat naar γ-carboxyglutamaat.


Wat is Mortons neuroom?

Answer: Mortons neuroom (MN) is een neuralgie die de gemeenschappelijke plantaire digitale zenuwen van het metatarsale gebied betreft.

Mortons neuroom (MN) is een beknellingsdegeneratieve neuropathie met een sterke voorkeur voor de derde interdigital ruimte.

Mortons neuroom (MN) is een neuralgie die de gemeenschappelijke plantaire digitale zenuwen van het metatarsale gebied betreft.

Mortons neuroom is een veelvoorkomende oorzaak van voorvoetpijn.

Mortons neuroom is een frequente oorzaak van metatarsalgie.

Mortons neuroom wordt beschouwd als een type beknellingsneuropathie, daarom is neurolyse als chirurgische behandeling te verkiezen boven neurectomie.

Aangezien Mortons neuroom wordt beschouwd als een type beknellingsneuropathie, is het redelijk te denken dat neurolyse te verkiezen is boven neurectomie.

Mortons neuroom is de fibrotische vergroting van de interdigital zenuwtakken, meestal in de tweede en derde ruimte tussen de metatarsale koppen waar de laterale en mediale plantaire zenuwen vaak samenkomen.

Mortons "neuroom" is een perineurofibrose van een interdigital zenuw.

Mortons neuroom is een frequente oorzaak van pijn in de voorvoet die vaak voorkomt in de derde intermetatarsale ruimte.

Mortons neuroom is een pijnlijke laesie van de interdigital zenuw, meestal in de derde intermetatarsale ruimte, geassocieerd met fibrotische veranderingen in de zenuw, microvasculaire degeneratie en deregulatie van sympathische innervatie. Patiënt

ACHTERGROND: Mortons neuroom is een veelvoorkomende oorzaak van pijn die uitstraalt tussen de derde en vierde metatarsalen en die, wanneer symptomatisch, brandende of scherpe pijn en gevoelloosheid op de voetzool veroorzaakt.

Intermetatarsale neuroom of Mortons neuroom is een pijnlijke aandoening van de voet die het gevolg is van een beknelling van de gemeenschappelijke digitale zenuw, typisch in de derde intermetatarsale ruimte.

Civinini Mortons Syndroom (CMS), beter bekend als Mortons neuroom, is een goedaardige vergroting die typisch de derde gemeenschappelijke digitale tak van de plantaire zenuw aantast.

ACHTERGROND: Interdigitale neuroom (IN), ook bekend als Mortons neuroom, is een veelvoorkomende oorzaak van metatarsalgie die zich presenteert bij de electieve voet- en enkelkliniek.

Samenvatting ACHTERGROND: Mortons neuroom is een vaak pijnlijke aandoening van de voorvoet, waardoor patiënten medische zorg zoeken om de symptomen te verlichten. Een ple

INLEIDING: Mortons neuroom is een beknellingsneuropathie van de derde gemeenschappelijke plantaire digitale zenuw, veroorzaakt door het diepe transversale metatarsale ligament.

ACHTERGROND: Mortons neuroom is een veelvoorkomende, paroxysmale neuralgie die de webruimtes van de tenen aantast, typisch

Mortons neuroom is een vaak voorkomende oorzaak van voorvoetpijn, die het dragen van gewicht en de keuze van schoeisel kan beperken.

Mortons neuroom, ook bekend als intermetatarsale of interdigital neuroom, is een veelvoorkomende voetblessure die vaak sportactiviteiten beperkt.

ACHTERGROND: Mortons neuromen zijn afwijkingen van de gemeenschappelijke digitale zenuwtak gelegen tussen de kleinere metatarsale koppen.

Mortons neuroom is een beknellingsneuropathie van de plantaire digitale zenuw.


Welk bedrijf produceert de HercepTest?

Answer: DAKO is het bedrijf dat de companion diagnostic HercepTest produceert.

De door de FDA goedgekeurde borstkanker HER2 evaluatiekit (HercepTest; Dako) kan sommige HER2-positieve borstkankers missen.


Bevordert UBE4B nierkanker?

Answer: Ja. UBE4B kan fungeren als een oncogen bij het reguleren van de ontwikkeling van nierkanker. Daarom kan het dienen als een effectieve indicator om de overlevingstijd (OS) te voorspellen en als een potentieel biomarker voor gerichte therapie bij nierkankerpatiënten.

UBE4B kan fungeren als een oncogen bij het reguleren van de ontwikkeling van niercelcarcinoom (RCC). Daarom kan het dienen als een effectieve indicator om de overlevingstijd (OS) te voorspellen en als een potentieel biomarker voor gerichte therapie bij RCC-patiënten.


Verbetert de toevoeging van valproïnezuur de overleving van patiënten met diffuse intrinsieke pontiene glioma?

Answer: Nee. De toevoeging van valproïnezuur en bevacizumab aan bestraling werd goed verdragen, maar leek de overleving bij kinderen met diffuse intrinsieke pontiene glioma niet te verbeteren.

De mediane gebeurtenisvrije overleving (EFS) en totale overleving (OS) voor DIPG waren respectievelijk 7,8 (95% CI 5,6-8,2) en 10,3 (7,4-13,4) maanden, en de geschatte éénjarige EFS was 12% (2%-31%). De mediane EFS en OS voor HGG waren respectievelijk 9,1 (6,4-11) en 12,1 (10-22,1) maanden, en de geschatte éénjarige EFS was 24% (7%-45%).

CONCLUSIE: De toevoeging van VPA en bevacizumab aan bestraling werd goed verdragen, maar leek de EFS of OS bij kinderen met DIPG of HGG niet te verbeteren.

De gebeurtenisvrije overleving en totale overleving van patiënten die niet met valproïnezuur werden behandeld, waren respectievelijk 6,5 en 7,8 maanden. Het versnelde faaltijdmodel (een parametrische multivariate regressietest voor tijd-tot-falen gegevens) toonde een statistisch significante superioriteit van de mediane gebeurtenisvrije overleving van behandelde patiënten (6,5 versus 9,5 maanden bij behandelde patiënten; HR 0,54-95% CI 0,33-0,87; p < 0,05) en ook van de totale overleving (7,8 versus 13,4 maanden bij behandelde patiënten; HR 0,60-95% CI 0,37-0,98; p = 0,05).


Noem de belangrijkste proteïne-families die in menselijke tranen worden gevonden.

Answer:
Lipocaline
Cystatine S (CST4),
calcycline (S100A6),
calgranuline A (S100A8)
matrix metalloproteïnase 9 (MMP9)
LTF,
LYZ,
ZAG,
DNAJC3

traanconcentratie van cystatine S (CST4), calcycline (S100A6), calgranuline A (S100A8) en matrix metalloproteïnase 9 (MMP9)

LTF, LYZ, ZAG en DNAJC3 hebben het potentieel om biomarkers te zijn voor droge ogen (DE) bij diabetes.


In welk jaar stierf Gregor Mendel?

Answer: Het leven en de persoonlijkheid van Johann Gregor Mendel (1822-1884)

Historische studie: Johann Gregor Mendel 1822-1884.

Gregor Mendel, OSA (1822-1884), grondlegger van de wetenschappelijke genetica.

Het leven en de persoonlijkheid van Johann Gregor Mendel (1822-1884), de grondlegger van de wetenschappelijke genetica, worden beoordeeld tegen de hedendaagse achtergrond van zijn tijd.


Noem 4 monoklonale antilichamen in ontwikkeling voor de preventie van migraine.

Answer: Vier monoklonale antilichamen die zich richten op ofwel het CGRP-ligand of de receptor worden bestudeerd voor migrainepreventie: ALD403 (eptinezumab), AMG 334 (erenumab), LY2951742 (galcanezumab) en TEV-48125 (fremanezumab).

Momenteel worden 4 monoklonale antilichamen die zich richten op ofwel het CGRP-ligand of de receptor bestudeerd voor migrainepreventie: ALD403 (eptinezumab), AMG 334 (erenumab), LY2951742 (galcanezumab) en TEV-48125 (fremanezumab).