Wat is de correlatie tussen Cathepsine L en COVID-19?

Answer: Cathepsine L (CTSL) is een soort protease geassocieerd met de SARS-entry van CoV-2, die een sleutelrol speelt bij de toegang van het virus tot de cel en de daaropvolgende infectie.

We analyseerden cardiale, renale, circulatoire en urineweg SARS-CoV-2 virale toegangseiwitten (ACE2, TMPRSS2, TMPRSS4, furine, cathepsine L en ADAM17)

Op basis van de toegankelijkheid van de cellulaire proteasen die nodig zijn voor SARS-S activatie, kan de toegang en activatie van SARS-CoV-2 worden gemedieerd door endosomale (zoals cathepsine L) en niet-endosomale routes.

Cathepsine L (CTSL) is een soort protease geassocieerd met de SARS-entry van CoV-2, die een sleutelrol speelt bij de toegang van het virus tot de cel en de daaropvolgende infectie.


Wordt autisme verondersteld gerelateerd te zijn aan het Arginine Vasopressine Peptide (AVP)?

Answer: Verschillen in vasopressinespiegels bij personen met autismespectrumstoornissen zijn aangetoond.

Echter, we hebben recentelijk gevonden dat de concentratie van het "sociale" neuropeptide arginine vasopressine (AVP) in het hersenvocht (CSF) significant lager is bij pediatrische ASD-gevallen vergeleken met controles.

Een groot aantal gecontroleerde onderzoeken heeft aangetoond dat toediening van exogeen oxytocine of arginine-vasopressine sociale gedragsstoornissen bij ASD kan verminderen.

Een toenemende hoeveelheid bewijs wijst op een nauwe relatie tussen het endocriene systeem en abnormaal sociaal gedrag. Twee evolutionair geconserveerde hypothalamische peptiden, oxytocine en arginine-vasopressine, hebben vanwege hun uitgebreid gedocumenteerde functie in het ondersteunen en reguleren van affiliatieve en socio-emotionele reacties grote interesse gewekt vanwege hun cruciale implicaties voor autismespectrumstoornissen (ASD).

Preklinisch onderzoek suggereert dat arginine vasopressine (AVP), een neuropeptide betrokken bij het bevorderen van sociale gedragingen bij zoogdieren, een mogelijke behandeling voor ASD kan zijn.

Deze voorlopige bevindingen suggereren dat AVP potentie heeft voor de behandeling van sociale beperkingen bij kinderen met ASD.

Het doel van deze studie was een systematische review van eerdere onderzoeken met betrekking tot de verschillen in OXT- en vasopressinespiegels bij ASD en neurotypische personen.

Verschillen in oxytocine- en vasopressinespiegels bij personen met autismespectrumstoornissen versus de algemene bevolking - een systematische review.

De bijdrage van oxytocine en vasopressine aan sociaal gedrag bij zoogdieren: potentiële rol bij autismespectrumstoornis.

Hoewel de mechanismen die ten grondslag liggen aan de etiologie en manifestaties slecht begrepen zijn, suggereren verschillende lijnen van bewijs uit knaagdier- en humane studies betrokkenheid van de evolutionair sterk geconserveerde oxytocine (OXT) en arginine-vasopressine (AVP), aangezien deze neuropeptiden verschillende aspecten van sociaal gedrag bij zoogdieren moduleren.

Klinisch onderzoek suggereert dat arginine vasopressine (AVP), een neuropeptide betrokken bij het bevorderen van sociaal gedrag bij zoogdieren, een mogelijke behandeling voor ASD kan zijn. Gebruikmakend van

Eerdere resultaten suggereren dat OXT en arginine vasopressine (AVP) een rol kunnen spelen in de etiopathogenese van ASD.

Er is een toegenomen interesse in de neuropeptiden oxytocine (OT) en arginine vasopressine (AVP) bij autismespectrumstoornissen (ASD) gezien hun rol in affiliatief en sociaal gedrag bij dieren, positieve resultaten van behandelingsstudies met OT, en bevindingen dat genetische polymorfismen in het AVP-OT pad aanwezig zijn bij personen met ASD.

ACHTERGROND: Er wordt verondersteld dat arginine vasopressine (AVP) een rol speelt in de etiologie van autisme op basis van aangetoonde betrokkenheid bij de regulatie van sociaal gedrag.

Preklinisch onderzoek suggereert dat arginine vasopressine (AVP), een neuropeptide betrokken bij het bevorderen van sociaal gedrag bij zoogdieren, een mogelijke behandeling voor ASD kan zijn.

We stelden daarom de hypothese op dat AVP-signaleringsdeficiënties kunnen bijdragen aan sociale beperkingen bij kinderen met autismespectrumstoornis (ASD).

Gezien de opkomende biologische, diermodellen en nu genetische gegevens blijven AVPR1a en genen in het AVP-systeem sterke kandidaten voor betrokkenheid bij autismegevoeligheid en verdienen ze voortdurende aandacht.

De gedragsmatige effecten van AVP worden gemedieerd via de AVP-receptor 1a (AVPR1a), waardoor het AVPR1a-gen een redelijke kandidaat is voor autismegevoeligheid.

Dysfunctie van hersenafgeleide arginine-vasopressine (AVP) systemen kan betrokken zijn bij de etiologie van autismespectrumstoornis (ASD).

Deze resultaten suggereren sterk dat veranderingen in structuur en functionele connectiviteit (FC) in hersengebieden die AVP bevatten betrokken kunnen zijn bij de etiologie van autisme.

Arginine Vasopressine is een bloedgebaseerde biomarker van sociale functioneren bij kinderen met autisme.

Deze bevindingen suggereren ook dat AVP-biologie een veelbelovend therapeutisch doelwit kan zijn om sociale cognitie bij personen met ASD te verbeteren.

Genen gerelateerd aan oxytocine- en arginine-vasopressinepaden: associaties met autismespectrumstoornissen.

ACHTERGROND: Dysregulatie van het vasopressinesysteem (AVP) is geïmpliceerd in de pathogenese van autismespectrumstoornissen.


Zijn er tools die de eiwitstructuur kunnen voorspellen op basis van de aminozuursequentie?

Answer: Ja. Tools zoals Jpred, Jnet, Porter 4.0 en PSIPRED Workbench zijn ontwikkeld die de eiwitstructuur voorspellen uitsluitend op basis van de aminozuursequentie, waarbij het recent bijgewerkte Jnet-algoritme een driedelige (alfa-helix, bèta-streng en coil) voorspelling van de secundaire structuur biedt met een nauwkeurigheid van 81,5%.

PredictProtein (https://predictprotein.org) is een alles-in-één online bron voor eiwitsequentie-analyse

Jpred (http://www.compbio.dundee.ac.uk/jpred) is een server voor voorspelling van secundaire structuur

Het recent bijgewerkte Jnet-algoritme biedt een driedelige (alfa-helix, bèta-streng en coil) voorspelling van secundaire structuur met een nauwkeurigheid van 81,5%

Porter 4.0 en PaleAle 4.0. Porter 4.0 voorspelt de secundaire structuur correct voor 82,2% van de residuen

Het voorspellen van de driedimensionale structuur die een eiwit zal aannemen uitsluitend op basis van zijn aminozuursequentie

De PSIPRED Workbench is een webserver die een reeks voorspellende methoden aanbiedt

PreSSAPro is software, beschikbaar voor de wetenschappelijke gemeenschap als een gratis webdienst, ontworpen om voorspellingen van secundaire structuren te bieden op basis van de aminozuursequentie van een gegeven eiwit.

Een gedetailleerde uitleg wordt gegeven voor het gebruik van Distill, een suite van webservers voor de voorspelling van eiwitstructurele kenmerken en de voorspelling van volledige atoom 3D-modellen vanuit een eiwitsequentie.

PROSPECT-PSPP: een automatische computationele pijplijn voor eiwitstructuurvoorspelling.

PREDICT-2ND: een tool voor algemene voorspelling van lokale eiwitstructuur.

PaleAle 5.0: voorspelling van relatieve oplosbaarheid van eiwitten door deep learning.

ProTarget: automatische voorspelling van nieuwheid in eiwitstructuren.

Geavanceerde webservermethode IntFOLD2-TS voor tertiaire structuurvoorspelling.

Gebruik van PconsC4 en PconsFold2 voor het voorspellen van eiwitstructuur.

Eiwitstructuurvoorspelling verbeterd met evolutionaire diversiteit: SPEED.

Voorspelling van secundaire eiwitstructuur met drie neurale netwerken en een segmentaal semi-Markov model.

PEP-FOLD: een online bron voor de novo voorspelling van peptide-structuren.


Met welke eiwitten interageert p110α?

Answer: p110α interageert met p85α en RAS-eiwitten.

functionele interactie van RAS met p110α

PAQR3 interageert met het domein van p110α dat betrokken is bij de binding met p85, de regulerende subeenheid van PI3K


Wat is het eiwit-membraaninterface van het Cholesterol-gereguleerde Start-eiwit 4-eiwit (STARD4)?

Answer: L124 is het eiwit-membraaninterface van het Cholesterol-gereguleerde Start-eiwit 4-eiwit (STARD4).

Onze resultaten tonen aan dat STARD4 interactie heeft met anionische membranen via een aan het oppervlak blootgestelde basische plek en dat het introduceren van een mutatie (L124D) in de Omega-1 (Ω1) lus, die het sterol-bindingszakje bedekt, de steroloverdrachtsactiviteit vermindert.

w dat STARD4 interactie heeft met anionische membranen via een aan het oppervlak blootgestelde basische plek en dat het introduceren van een mutatie (L124D) in de Omega-1 (Ω1) lus, die het sterol-bindingszakje bedekt, de steroloverdrachtsactiviteit vermindert. Om inzicht te krijgen in


Wat veroorzaakt de "ergste hoofdpijn" van iemands leven?

Answer: Dit is een klassieke beschrijving van een subarachnoïdale bloeding (SAB). De gouden standaard voor de diagnostische evaluatie van een SAB blijft een niet-geconstraste computertomografie (CT) van het hoofd, gevolgd door een lumbaalpunctie als de CT negatief is.

Aneurysmatische subarachnoïdale bloeding (SAB) gaat gepaard met een sterfte van meer dan 30%.

Acute, ernstige hoofdpijn, typisch beschreven als de ergste hoofdpijn van het leven van de patiënt, en meningisme zijn de karakteristieke verschijnselen van SAB. Computertomografie (CT) toont bloed in de basale cisternen binnen de eerste 12 uur na SAB met ongeveer 95% sensitiviteit en specificiteit. Als er geen bloed op de CT wordt gezien, moet een lumbaalpunctie worden uitgevoerd om de diagnose SAB te bevestigen of uit te sluiten.

Aneurysmatische subarachnoïdale bloeding (SAB) is een neurologische noodsituatie met een hoog risico op neurologische achteruitgang en overlijden. Hoewel de presentatie van een donderklaphoofdpijn of de ergste hoofdpijn van iemands leven gemakkelijk de evaluatie voor SAB op gang brengt, worden subtiele presentaties nog steeds gemist. De gouden standaard voor diagnostische evaluatie van SAB blijft een niet-geconstraste computertomografie (CT) van het hoofd, gevolgd door een lumbaalpunctie als de CT negatief is voor SAB.

Hoofdpijn is het meest voorkomende presenteersymptoom van subarachnoïdale bloeding (SAB), variërend van milde hoofdpijn tot de "ergste hoofdpijn van mijn leven".

Patiënten die een aneurysmatische subarachnoïdale bloeding (ASAB) overleven, beschrijven het als de ergste hoofdpijn ooit, honderdvoudig vermenigvuldigd.


Welke soorten kanker worden geassocieerd met c-Myc?

Answer: De soorten kanker die geassocieerd worden met c-Myc zijn borstkanker, niet-kleincellige longkanker en pancreatische ductale adenocarcinoom.

Als transcriptiefactor en proto-oncogen is MYC bekend om dereguleerd te zijn in verschillende tumoren, waaronder borstkanker.

Een tumorsuppressorrol van miR-376a in NSCLC door het richten op c-Myc

Deze resultaten bieden sterke rechtvaardiging voor een uiteindelijke klinische evaluatie van anti-Myc geneesmiddelen als potentiële chemotherapeutische middelen voor de behandeling van PDA.

CONTEXT: c-Myc speelt een sleutelrol in glioma kankerstamcel ma

Het proto-oncogen c-Myc heeft een cruciale functie in groeiregulatie, differentiatie en apoptose en wordt vaak beïnvloed in menselijke kanker, waaronder borstkanker. U

Of typen die c-myc vertonen als een "progressor" gen omvatten borst-, colon-, kleincellige longcarcinoom, evenals eierstokkanker, lymfomen en plaveiselcelcarcinomen. De c-myc on

TCRP1, transcriptioneel gereguleerd door c-Myc, verleent chemoresistentie aan kanker in tong- en longkanker

Pancreatisch adenocarcinoom is een zeer kwaadaardige kanker die vaak gepaard gaat met een deregulerings van c-Myc

Achtergrond: c-Myc is overgeëxprimeerd in verschillende soorten kanker, waaronder schildklierkanker, en wordt beschouwd

De tumortypen die c-myc vertonen als een "progressor" gen omvatten borst-, colon-, kleincellige longcarcinoom, evenals eierstokkanker, lymfomen en plaveiselcelcarcinomen.

Verschillende typen van c-myc betrokkenheid zijn geassocieerd met specifieke typen lymfomen: er zijn verschillen tussen endemische, sporadische en ileocecale Burkitt-lymfoom evenals tussen deze en primaire extranodale grote cel lymfoom en grote cel lymfoom die is gevorderd.

De associatie van c-myc herschikkingen met specifieke typen van menselijke non-Hodgkin lymfomen.

In een groot aantal gevallen werd vastgesteld dat versterkte oncogenen voorkwamen in 10 tot 20% van tumoren met de volgende specifieke associaties: c-myc in adenocarcinomen, plaveiselcarcinomen en sarcomen maar niet in hematologische maligniteiten; c-erbB2 in adenocarcinomen, met name borstkankers; c-erbB1 in plaveiselcarcinomen; N-myc in neuroblastomen.

De opregulatie of mutatie van C-MYC is waargenomen in maag-, colon-, borst- en longtumoren en in Burkitt-lymfoom.

De betrokkenheid van c-myc in muis plasmacytomen en menselijke Burkitt-lymfoom is goed bekend: door chromosomale translocatie komt c-myc onder invloed van regulerende elementen van immunoglobulinegenen, wat leidt tot verhoogde expressie van het gen en proliferatie van de cellen.

Een klein aantal gevallen suggereerde andere specifieke associaties: versterkte c-myb in borstkankers; versterkte c-ras-Ha en c-ras-Ki in ovariumcarcinomen.

Bij kleincellige longkanker worden hoge niveaus van myc-genexpressie meestal geassocieerd met genamplificatie, en niet zelden is er een herschikking van sommige van de versterkte kopieën.

ACHTERGROND: MYC is versterkt in ongeveer 15% van borstkankers (BC's) en wordt geassocieerd met p

MYC-functies zijn specifiek in biologische subtypen van borstkanker en verleent resistentie tegen endocriene therapie in luminale tumoren.

Verschillende longkankers van zowel kleincellige als niet-kleincellige typen (inclusief adeno- en plaveiselcel longkanker) drukken de proto-oncogenen c-, N- of L-myc uit, en in sommige gevallen meer dan één van deze familieleden.

c-MYC Asn11Ser wordt geassocieerd met een verhoogd risico op familiaire borstkanker.


Welke routes zijn betrokken bij cellulaire veroudering?

Answer: Cellulaire veroudering vereist signaaltransductie, en de twee belangrijkste signaalroutes zijn het P16Ink4a/Rb (retinoblastoom-eiwit) pad en het P19Arf/P53/P21Cip1 pad, die met elkaar interageren maar onafhankelijk het proces van de celcyclus reguleren.

De signaalroutes die door deze stressfactoren worden geactiveerd, worden geleid naar de p53- en Rb-eiwitten, waarvan het gecombineerde activiteitsniveau bepaalt of cellen in veroudering terechtkomen.

Activatie van de p53/p21WAF1/CIP1 en p16INK4A/pRB tumorrepressor-paden speelt een centrale rol bij het reguleren van veroudering.


Welk ziektefenotype heeft de slechtste prognose bij Duchenne spierdystrofie?

Answer: Er werd een sterke associatie gevonden tussen het risico op cognitieve beperking en de betrokkenheid van groepen DMD-isoformen. Met name werden verbeteringen in de correlatie van FSIQ met mutatielocatie geïdentificeerd toen een nieuw classificatiesysteem voor mutaties die de Dp140-isoform beïnvloeden werd geïmplementeerd.

Er werd een sterke associatie gevonden tussen het risico op cognitieve beperking en de betrokkenheid van groepen DMD-isoformen. Met name werden verbeteringen in de correlatie van FSIQ met mutatielocatie geïdentificeerd toen een nieuw classificatiesysteem voor mutaties die de Dp140-isoform beïnvloeden werd geïmplementeerd.

Het ACTN3 577XX Null-genotype wordt geassocieerd met een lage overlevingskans zonder linker ventrikelverwijding bij patiënten met Duchenne spierdystrofie.

Deze resultaten suggereren dat patiënten met Duchenne spierdystrofie met defecte cDMD een ernstiger ziekte hebben dan degenen zonder cDMD-tekort.

Het osteopontine-genotype is een genetische modifier van de ziekteernst bij Duchenne dystrofie. Het opnemen van genotypegegevens als covariaat of in inclusiecriteria in DMD-klinische onderzoeken zou de variatie tussen proefpersonen verminderen en de gevoeligheid van de onderzoeken verhogen, vooral bij oudere proefpersonen.

Het SPP1-genotype is een bepalende factor voor de ernst van de ziekte bij Duchenne spierdystrofie.


Wat verbindt ontwikkelingspaden met ALS?

Answer: Er wordt geen directe link beschreven tussen ontwikkelingspaden en ALS. Echter, cytoskeletale eiwitten zoals KIF5A zijn betrokken bij ALS, en het cytoskeletale eiwit N-cadherine speelt een rol in de plasticiteit van de cerebrale cortex. Ontwikkeling hangt af van verbindingen van het sympathische zenuwstelsel, waarbij mechanismen zoals axongroei, neuronoverleving en dendrietgroei betrokken zijn. BACE1, dat betrokken is bij de ziekte van Alzheimer, wordt ook in verband gebracht met axonale regeneratie.

Mechanistische studies van sleutelgebeurtenissen in de vorming van postganglionaire sympathische neuronen tijdens de embryonale en vroege postnatale levensfase, inclusief axongroei, doelinnervatie, neuronoverleving, dendrietgroei en synapsvorming, hebben het begrip van hoe neuronale ontwikkeling wordt gevormd door interacties met perifere weefsels en organen verbeterd.

Farmacologische BACE-remming versnelt perifere axonregeneratie.

Ontwikkelingssignaleringspaden, waaronder WNT, MAPK en BMP/TGF-β signalering, spelen belangrijke rollen in de vorming en groei van de Drosophila NMJ. Studies van t

Bij het ontwikkelen van een verklaring voor het ontstaan van ALS blijft het een overweging dat ALS zijn oorsprong vindt in neonatale ontregeling van het γ-aminoboterzuur (GABA)-erge systeem, met vertraagde omzetting van exciterend naar volwassen inhiberend GABA en een verstoorde excitatie/inhibitie-balans.

(STAT3, HOXD11, HES7, GLI1). We identificeerden 77 ALS-geassocieerde genen waarvan de expressie significant werd veranderd door GM6-behandeling (FDR < 0,10), waarvan bekend is dat ze functioneren in neurogenese, axongeleiding en het intrinsieke apoptosepad. Conclusies: Onze bevindingen ondersteunen de hypothese dat GM6 werkt via ontwikkelings-s

ALS verstoort de rijping van spinale motorneuronen en verouderingspaden binnen gen co-expressienetwerken.

Ontwikkelingsmorfogenen, zoals de Wnt-familie, reguleren talrijke kenmerken van neuronale fysiologie in de volwassen hersenen en zijn in verband gebracht met neurodegeneratie.


Wordt thalidomide tegenwoordig gebruikt als een immunomodulerend geneesmiddel?

Answer: Ja.

Potentiële immunomodulerende, ontstekingsremmende, anti-angiogene en kalmerende eigenschappen maken thalidomide een goede kandidaat voor de behandeling van verschillende ziekten zoals multipel myeloom.

In de jaren 90 kreeg thalidomide echter aandacht vanwege de ontdekking van het antikankerpotentieel, voortkomend uit antiangiogene en immunomodulerende activiteiten, en het therapeutische effect op myeloom.

Thalidomide is een immunomodulerend middel; hoewel de werkingsmechanismen niet volledig begrepen zijn, hebben veel auteurs de ontstekingsremmende en immunosuppressieve eigenschappen beschreven.

Thalidomide heeft antiangiogene en immunomodulerende eigenschappen en is recentelijk gebruikt bij de behandeling van menselijke maligniteiten.

Na bijna decennia van uitsterven als kalmeringsmiddel en anti-emeticum, herrees thalidomide als het moedermolecuul van een nieuwe en veelbelovende klasse therapeutica, de zogenaamde immunomodulerende geneesmiddelen (IMiD's).

Thalidomide is een geneesmiddel dat sinds de ontwikkeling geschiedenis heeft geschreven in de geneeskunde - het werd teruggetrokken en is nu teruggekeerd met een doorbraak als antikanker- en immunomodulerend geneesmiddel.

Thalidomide werd in de jaren 50 ontwikkeld als kalmeringsmiddel en in 1961 teruggetrokken vanwege teratogene effecten, maar is herontdekt als immunomodulerend geneesmiddel.

Thalidomide trekt steeds meer belangstelling vanwege de gerapporteerde immunomodulerende en ontstekingsremmende eigenschappen.

Pas in de afgelopen jaren is thalidomide intensief onderzocht vanwege het antiangiogene potentieel en de immunomodulerende eigenschappen bij verschillende tumortypes.

In deze review wordt geprobeerd de immunomodulerende werking van thalidomide bij verschillende pathologische aandoeningen te belichten.

Thalidomide en zijn immunomodulerende analogen hebben talrijke effecten op het immuunsysteem van het lichaam, waaronder potentiële antikanker- en ontstekingsremmende activiteiten.

Thalidomide (Thal) heeft antiangiogene en immunomodulerende activiteit.

Thalidomide is een immunomodulerend geneesmiddel (IMiD) met bewezen therapeutische werking bij verschillende auto-immuun/ontstekingsziekten;

De immunomodulerende middelen thalidomide en lenalidomide en de proteasoomremmer bortezomib zijn nu routinematige onderdelen van de MM-therapie.

Hoewel thalidomide in de jaren 60 werd teruggetrokken nadat de teratogene eigenschap werd herkend, bleek later dat dit geneesmiddel immunomodulerende en ontstekingsremmende effecten bezit.

De immunologische effecten waren al bekend uit eerdere studies. Tegenwoordig wordt het gebruik ervan geaccepteerd in de myeloomtherapie.

Therapeutica die zeer effectief zijn gebleken omvatten het immunomodulerende geneesmiddel thalidomide en zijn nieuwere analogen, lenalidomide en pomalidomide, evenals de proteasoomremmers bortezomib en carfilzomib.

Als immunomodulerende geneesmiddelen zijn thalidomide en zijn analogen effectief gebruikt voor de behandeling van verschillende ziekten.

De effectiviteit in de kliniek wordt toegeschreven aan uiteenlopende eigenschappen, waaronder anti-TNF-alpha, T-cel costimulerende en antiangiogene activiteit.

Thalidomide heeft diverse immunomodulerende effecten. Thalidomide remt de productie van TNF alfa, heeft T-cel costimulerende eigenschappen en moduleert de expressie van celoppervlakte-moleculen op leukocyten in vivo.

Thalidomide is een onderwerp van actief onderzoek geweest bij zowel kwaadaardige als ontstekingsaandoeningen. Hoewel aanvankelijk ontwikkeld vanwege de kalmerende eigenschappen, hebben decennia van onderzoek een veelheid aan biologische effecten geïdentificeerd die leidden tot de classificatie als immunomodulerend geneesmiddel (IMiD).

De werkingsmechanismen van thalidomide zijn waarschijnlijk gebaseerd op het immunomodulerende effect, namelijk de onderdrukking van de productie van tumor necrose factor alfa en de modulatie van interleukines.

Dit effect is waarschijnlijk te wijten aan een directe invloed op het immuunsysteem.


Dimeriseert p85α homodimeer?

Answer: p110α-vrije p85α homodimeert

gehomodimeerd p85α
p110α-vrije p85α homodimeert
homodimeer p85α maar niet monomeer p85α


Wat zijn de componenten die druglikeness evalueren?

Answer:
De regel van Lipinski stelt dat een oraal actief geneesmiddel over het algemeen niet meer dan één overtreding mag hebben van de volgende criteria:
Niet meer dan 5 waterstofbrugdonoren (het totale aantal stikstof-waterstof en zuurstof-waterstof bindingen)
Niet meer dan 10 waterstofbrugacceptoren (alle stikstof- of zuurstofatomen)
Een molecuulmassa van minder dan 500 dalton
Een octanol-water verdelingscoëfficiënt (log P) die niet hoger is dan 5

In de ontdekkingsfase voorspelt 'de regel van 5' dat slechte absorptie of permeatie waarschijnlijker is wanneer er meer dan 5 H-brugdonoren, 10 H-brugacceptoren zijn, het molecuulgewicht (MWT) groter is dan 500 en de berekende Log P (CLogP) groter is dan 5 (of MlogP > 4,15).

anulocytische astma. Aanvankelijk toonden in silico studies van biseugenol goede voorspellingen voor druglikeness, met naleving van Lipinski's regels van vijf (RO5), goede absorptie-, distributie-, metabolisme- en excretie-eigenschappen (ADME) en geen waarschuwingen voor Pan-Assay Interference Compounds (PAINS), wat wijst op adequate naleving voor in vivo uitvoering.

"Druglikeness" werd onderzocht met een panel van acht testen in vitro, namelijk een parallelle kunstmatige membraan permeabiliteitsassay (PAMPA), en Caco-2 permeabiliteit-, P-glycoproteïne (Pgp) affiniteit-, plasma-eiwitbinding-, metabolische stabiliteit- en geneesmiddel-geneesmiddel interactie-assays, evenals mutageniciteit- en HepG2-hepatotoxiciteitsrisicotesten.

Deze classificatie maakte ook een analyse mogelijk van atoomtype en fysisch-chemische eigenschapsverdelingen (voor berekende log P, molaire refractiviteit, molecuulgewicht, totaal aantal atomen en ATD) van geneesmiddel-, lead- en niet-geneesmiddel databases, een herbeoordeling van de Ro5 (Rule of Five) en GVW (Ghose−Viswanadhan−Wendoloski) criteria.

Molecuulgewicht (MW) ≤ 500 of de logaritme van de octanol-water verdelingscoëfficiënt, log P(o/w) < 5, worden verwacht farmacokinetische eigenschappen te hebben die geschikt zijn voor orale toediening.

MW, log P(o/w), aantal waterstofbrugdonoren en aantal waterstofbrugacceptoren,

Met behulp van een set van zes fysisch-chemische parameters ((a) lipofiliciteit, berekende verdelingscoëfficiënt (ClogP); (b) berekende distributiecoëfficiënt bij pH = 7,4 (ClogD); (c) molecuulgewicht (MW); (d) topologische polaire oppervlakte (TPSA); (e) aantal waterstofbrugdonoren (HBD); (f) meest basische centrum (pK(a)))

Geselecteerde regels omvatten grootte, lipofiliciteit, polariseerbaarheid, lading, flexibiliteit, rigiditeit en waterstofbrugcapaciteit. Voor deze werden extreme waarden vastgesteld, bijvoorbeeld maximaal molecuulgewicht 1500, berekende negatieve logaritme van de octanol/water verdeling tussen -10 en 20, en tot 30 niet-terminale roteerbare bindingen.

We ontdekten eerst drie belangrijke structuurgerelateerde criteria die nauw verband houden met druglikeness, namelijk: (1) het beste aantal aromatische en niet-aromatische ringen is respectievelijk 2 en 1; (2) de beste functionele groepen van kandidaat-geneesmiddelen zijn meestal -OH, -COOR en -COOH op volgorde, maar niet -CONHOH, -SH, -CHO en -SO3H.


Verhogen angiotensine-converterende-enzym (ACE)-remmers en angiotensine-receptorblokkers (ARB's) de kans op ernstige COVID-19?

Answer: Nee. Patiënten die angiotensine-converterende-enzym (ACE)-remmers of angiotensine-receptorblokkers (ARB's) gebruiken, moeten de behandeling met deze middelen voortzetten als er geen andere reden is om te stoppen. Ondanks speculaties dat patiënten met COVID-19 die deze middelen gebruiken mogelijk een verhoogd risico op nadelige uitkomsten hebben, ondersteunt toenemend bewijs geen verband tussen ACE-remmers en ARB's en ernstiger ziekte. Bovendien kan het stoppen met deze middelen bij sommige patiënten comorbide cardiovasculaire of nierziekten verergeren en de mortaliteit verhogen.

Deze bevindingen suggereren dat het gebruik van ACE-remmers en ARB's niet geassocieerd is met nadelige uitkomsten en mogelijk geassocieerd is met verbeterde uitkomsten bij COVID-19, wat direct relevant is voor de zorg van de vele patiënten die deze medicatie gebruiken.

Er zijn theoretische zorgen dat angiotensine-converterende enzymremmers (ACEI's) en angiotensine-receptorblokkers (ARB's) het risico op ernstige COVID-19 zouden kunnen verhogen.

ACEI's en ARB's werden geassocieerd met een lichte vermindering van het risico op ziekenhuisopname door COVID-19 vergeleken met behandeling met andere eerstelijns antihypertensiva (OR voor ACEI's 0,95, 95% BI 0,92-0,98; OR voor ARB's 0,94, 95% BI 0,90-0,97).

Er waren geen betekenisvolle verschillen in risico tussen ACEI's en ARB's.

ACEI's en ARB's waren niet geassocieerd met een verhoogd risico op ziekenhuisopname door COVID-19 of met ziekenhuisopname met IC-opname, invasieve mechanische ventilatie of overlijden.

Bij patiënten met hypertensie (HTN) en COVID-19 waren noch ACEI's, noch ARB's onafhankelijk geassocieerd met mortaliteit.

Onze gegevens bevestigen de aanbevelingen van specialistische verenigingen, die suggereren dat behandeling met ACEI's of ARB's niet moet worden stopgezet vanwege COVID-19.

Meta-analyse met random effecten toonde aan dat behandeling met ACEI/ARB significant geassocieerd was met een lager risico op mortaliteit bij hypertensieve COVID-19-patiënten (odds ratio [OR] = 0,624, 95% betrouwbaarheidsinterval [BI] = 0,457-0,852, p = 0,003, I2 = 74,3%).

Daarnaast was de behandeling met ACEI/ARB geassocieerd met een lager risico op beademingsondersteuning (OR = 0,682, 95% BI = 0,475-1,978, p = 0,037, I2 = 0,0%). Concluderend suggereren deze resultaten dat ACEI/ARB-medicatie niet moet worden stopgezet bij hypertensieve patiënten in de context van de COVID-19-pandemie.

Het gebruik van ACEI- of ARB-medicatie was niet geassocieerd met een verhoogd risico op ziekenhuisopname, opname op de intensive care of overlijden. Vergeleken met patiënten met een geregistreerde medische voorgeschiedenis was er een lager risico op ziekenhuisopname voor patiënten die ACEI gebruikten (odds ratio (OR) 0,43; 95% betrouwbaarheidsinterval (BI) 0,19-0,97; P = 0,0426) en ARB (OR 0,39; 95% BI 0,17-0,90; P = 0,0270).

De tweede analyse toonde aan dat het gebruik van ACEI en/of ARB de mortaliteit in het ziekenhuis niet beïnvloedde (risicoratio [RR] 95% [BI] = 0,88 [0,64-1,20], p = 0,42). De subgroepanalyse, beperkt tot studies van patiënten met hypertensie, toonde aan dat het gebruik van ACEI en/of ARB geassocieerd was met een significante vermindering van de mortaliteit in het ziekenhuis vergeleken met geen gebruik van ACEI of ARB (RR [BI] = 0,66 [0,49-0,89], p = 0,004). Onze analyse toonde aan dat het gebruik van ACEI en/of ARB niet geassocieerd was met een verhoogde kans op een positieve COVID-19-test noch met mortaliteit bij COVID-19-patiënten.

ACEI's/ARB's zijn beschermende factoren tegen mortaliteit bij COVID-19-patiënten met hypertensie, en deze middelen kunnen worden beschouwd als potentiële therapeutische opties bij deze ziekte.

Er is veel gespeculeerd dat patiënten met coronavirusziekte 2019 (COVID-19) die angiotensine-converterende enzymremmers (ACEI's) of angiotensine-receptorblokkers (ARB's) gebruiken, mogelijk een verhoogd risico op nadelige uitkomsten hebben.

Hoewel verder onderzoek naar de invloed van bloeddrukverlagende medicatie, inclusief middelen die niet op het renine-angiotensinesysteem gericht zijn, gerechtvaardigd is, zijn er momenteel geen overtuigende klinische gegevens die aantonen dat ACEI's en ARB's de kans op het oplopen van COVID-19 vergroten of de uitkomst van SARS-CoV-2-infecties verslechteren.

ACEI's en ARB's bevorderen geen ernstiger verloop van COVID-19.

Meta-analyse toonde geen significante toename van het risico op COVID-19-infectie (odds ratio [OR]: 0,95, 95% BI: 0,89-1,05) bij patiënten die ACEI/ARB-therapie kregen, en ACEI/ARB-therapie was geassocieerd met een verminderd risico op ernstige COVID-19 (OR: 0,75, 95% BI: 0,59-0,96) en mortaliteit (OR: 0,52, 95% BI: 0,35-0,79).

Subgroepanalyses toonden aan dat onder de algemene bevolking ACEI/ARB-therapie geassocieerd was met verminderde ernstige COVID-19-infectie (OR: 0,79, 95% BI: 0,60-1,05) en sterfte door alle oorzaken (OR: 0,31, 95% BI: 0,13-0,75), en dat COVID-19-infectie (OR: 0,85, 95% BI: 0,66-1,08) niet was toegenomen.

Op basis van het beschikbare bewijs moet ACEI/ARB-therapie worden voortgezet bij patiënten die risico lopen op, of COVID-19 hebben, zowel in de algemene bevolking als bij hypertensiepatiënten.

Sommige studies bij opgenomen patiënten suggereerden dat het risico op overlijden en/of ernstige ziekte door COVID-19 niet geassocieerd is met het gebruik van angiotensine-converterende enzymremmers (ACEI's) en/of angiotensine II-receptor type 1 blokkers (ARB's).

Beschikbaar bewijs, met name gegevens uit humane studies, ondersteunt niet de hypothese dat het gebruik van ACEI/ARB de expressie van ACE2 verhoogt en het risico op complicaties door COVID-19 vergroot. Wij concluderen dat patiënten die behandeld worden met ACEI's en ARB's hun gebruik voor goedgekeurde indicaties moeten voortzetten.


Welke kleine moleculen remmen de c-Myc/Max dimerisatie?

Answer: Mycros zijn de eerste remmers van c-Myc/Max dimerisatie, waarvan is aangetoond dat ze de DNA-binding van c-Myc remmen met voorkeur boven andere dimerische transcriptiefactoren in vitro. De meeste Myc-remmers voorkomen de associatie tussen Myc en zijn verplichte heterodimerisatiepartner Max via hun respectievelijke bHLH-ZIP domeinen. Eerder toonden we aan dat twee c-Myc-Max remmers, 10058-F4 en 10074-G5, binden aan verschillende intrinsiek gedesordeerde (ID) regio's van het monomere c-Myc bHLHZip domein. We testten de werkzaamheid van Mycro3, een kleine molecuul remmer van Myc-Max dimerisatie. In een fluorescentiepolarisatie-screening voor de MYC-MAX interactie identificeerden we een nieuwe kleine molecuul remmer van MYC, KJ-Pyr-9, uit een Kröhnke pyridine bibliotheek. We hebben eerder aangetoond dat het kleine molecuul 10058-F4, bekend om te binden aan het c-MYC bHLHZip dimerisatie domein en het remmen van de c-MYC/MAX interactie, ook interfereert met de MYCN/MAX dimerisatie in vitro en antitumor effecten geeft in neuroblastoom tumormodellen met MYCN overexpressie. We ontwikkelden een reeks kleine molecuul MYC-remmers die MYC in cellen binden, MYC/MAX dimeren verstoren en MYC-gedreven genexpressie verminderen. Remming van MYC/MAX dimerisatie door een kleine molecuul antagonist (IIA6B17) is aangetoond te interfereren met MYC-geïnduceerde transformatie van kippenei fibroblasten, wat suggereert dat functionele remmers van de MYC familie van oncoproteïnen potentie hebben als therapeutische middelen.

We hebben twee kleine moleculen geïdentificeerd, genaamd Mycro1 en Mycro2, die de eiwit-eiwit interacties tussen de bHLHZip eiwitten c-Myc en Max remmen. Mycros zijn de eerste remmers van c-Myc/Max dimerisatie, waarvan is aangetoond dat ze de DNA-binding van c-Myc remmen met voorkeur boven andere dimerische transcriptiefactoren in vitro.

We testten de werkzaamheid van Mycro3, een kleine molecuul remmer van Myc-Max dimerisatie.

Remming van MYC/MAX dimerisatie door een kleine molecuul antagonist (IIA6B17) is aangetoond te interfereren met MYC-geïnduceerde transformatie van kippenei fibroblasten, wat suggereert dat functionele remmers van de MYC familie van oncoproteïnen potentie hebben als therapeutische middelen.

Hier rapporteren we dat het van nature voorkomende triterpenoïde celastrol een remmer is van het c-Myc (Myc) oncoproteïne, dat overexpressie vertoont in veel menselijke kankers. De meeste Myc-remmers voorkomen de associatie tussen Myc en zijn verplichte heterodimerisatiepartner Max via hun respectievelijke bHLH-ZIP domeinen.

Een benadering voor remming is het verstoren van het dimerische complex gevormd tussen het basic helix-loop-helix leucine zipper (bHLHZip) domein en een vergelijkbaar domein op zijn dimerisatiepartner Max. Als monomeren zijn bHLHZip eiwitten intrinsiek gedesordend (ID). Eerder toonden we aan dat twee c-Myc-Max remmers, 10058-F4 en 10074-G5, binden aan verschillende ID regio's van het monomere c-Myc bHLHZip domein.

We hebben eerder aangetoond dat het kleine molecuul 10058-F4, bekend om te binden aan het c-MYC bHLHZip dimerisatie domein en het remmen van de c-MYC/MAX interactie, ook interfereert met de MYCN/MAX dimerisatie in vitro en antitumor effecten geeft in neuroblastoom tumormodellen met MYCN overexpressie.

We hebben recent een structuur-activiteit relatie studie gerapporteerd van een dergelijk klein molecuul, 10074-G5, en een analoog, JY-3-094, ontwikkeld met aanzienlijk verbeterde capaciteit om de associatie tussen recombinante Myc en Max eiwitten te voorkomen of te verstoren.

In een fluorescentiepolarisatie-screening voor de MYC-MAX interactie identificeerden we een nieuwe kleine molecuul remmer van MYC, KJ-Pyr-9, uit een Kröhnke pyridine bibliotheek.

We ontwikkelden een reeks kleine molecuul MYC-remmers die MYC in cellen binden, MYC/MAX dimeren verstoren en MYC-gedreven genexpressie verminderen. De verbindingen versterken MYC fosforylering op threonine-58, wat leidt tot verhoogde proteasoom-gemedieerde MYC afbraak. De initiële lead, MYC remmer 361 (MYCi361), onderdrukte tumor groei in muizen in vivo, verhoogde tumor immuuncel infiltratie, upreguleerde PD-L1 op tumoren en maakte tumoren gevoeliger voor anti-PD1 immunotherapie. Echter, 361 toonde een smalle therapeutische index. Een verbeterd analoog, MYCi975, toonde betere verdraagbaarheid.

Het molecuul 10074-G5 is een remmer van c-Myc-Max dimerisatie (IC50 =146 μM) die werkt door te binden en c-Myc in zijn monomere vorm te stabiliseren.

We hebben de asymmetrische polycyclische lactam KI-MS2-008 geïdentificeerd, die het Max homodimeer stabiliseert terwijl het Myc eiwit en Myc-gereguleerde transcript niveaus verlaagt.

Het kleine molecuul 7-nitro-N-(2-fenylfenyl)-2,1,3-benzoxadiazol-4-amine (10074-G5) bindt aan en vervormt het bHLH-ZIP domein van c-Myc, waardoor de c-Myc/Max heterodimeer vorming en de transcriptieactiviteit worden geremd.

Er is aangetoond dat 3jc48-3 c-Myc-Max dimerisatie in cellen remt, wat verder werd bevestigd door de specifieke stillegging van een c-Myc-gedreven luciferase reporter gen. Ten slotte is de intracellulaire werking van 3jc48-3 bevestigd.

Het kleine molecuul 10074-G5 is een remmer van c-Myc-Max dimerisatie (IC50 =146 μM) die werkt door te binden en c-Myc in zijn monomere vorm te stabiliseren.

We hebben een congener van 10074-G5 geïdentificeerd, genaamd 3jc48-3 (methyl 4'-methyl-5-(7-nitrobenzo[c][1,2,5]oxadiazol-4-yl)-[1,1'-biphenyl]-3-carboxylaat), die ongeveer vijf keer zo krachtig is (IC50 =34 μM) in het remmen van c-Myc-Max dimerisatie als het oorspronkelijke molecuul.

Belangrijk is dat 10074-G5 en 10058-F4 het meest efficiënt waren in het induceren van neuronale differentiatie en lipide accumulatie in MYCN-versterkte neuroblastoomcellen.

Remming van de c-Myc/Max heterodimerisatie door de recent geïdentificeerde kleine molecuul verbinding 10058-F4 zou een nieuwe antileukemische strategie kunnen zijn. MATERIALEN EN METHODEN: HL-60, U937, en NB4 cellen en primaire AML cellen werden gebruikt om de effecten van 10058-F4 op apoptose en myeloïde differentiatie te onderzoeken. RESULTATEN: We toonden aan dat 10058-F4 AML cellen arrest in G0/G1 fase veroorzaakte, c-Myc expressie downreguleerde.

Ontdekking van methyl 4'-methyl-5-(7-nitrobenzo[c][1,2,5]oxadiazol-4-yl)-[1,1'-biphenyl]-3-carboxylaat, een verbeterde kleine molecuul remmer van c-Myc-Max dimerisatie.

Het kleine molecuul 7-nitro-N-(2-fenylfenyl)-2,1,3-benzoxadiazol-4-amine (10074-G5) bindt aan en vervormt het bHLH-ZIP domein van c-Myc, waardoor de c-Myc/Max heterodimeer vorming en transcriptieactiviteit worden geremd.

In vitro cytotoxiciteit en in vivo werkzaamheid, farmacokinetiek en metabolisme van 10074-G5, een nieuwe kleine molecuul remmer van c-Myc/Max dimerisatie.

We tonen aan dat het effect van 10058-F4 (een kleine molecuul die bindt aan gedesordeerde c-Myc monomeren en het c-Myc-Max complex verstoort) op zowel c-Myc-Max heterodimerisatie als DNA-binding afhankelijk is van het type Max isoform.


Welke modellen worden gebruikt voor het voorspellen van de ziekteprogressie bij Duchenne spierdystrofie?

Answer: Longitudinale veranderingen in biomarkers werden gemodelleerd met een cumulatieve distributiefunctie met behulp van een niet-lineaire mixed-effects benadering.

Modellering van de ziekteverloop bij Duchenne spierdystrofie

Longitudinale veranderingen in biomarkers werden gemodelleerd met een cumulatieve distributiefunctie met behulp van een niet-lineaire mixed-effects benadering.

Ontwikkeling van een natuurlijk verloop progressiemodel voor Duchenne spierdystrofie met behulp van de zes-minuten wandeltest

Het doel van deze studie was om het kwantitatieve begrip van de DMD-ziekteprogressie te verbeteren door middel van niet-lineaire mixed-effects modellering van het populatiegemiddelde en de variabiliteit van de 6-minuten wandeltest (6MWT) als klinische eindpunt. Een ind

Latent procesmodel van de 6-minuten wandeltest bij Duchenne spierdystrofie: een Bayesiaanse benadering om zeldzame ziekteprogressie te kwantificeren

Het doel was om het ontwerp van DMD klinische onderzoeken te informeren door het ontwikkelen van een op ziekteprogressiemodel gebaseerd klinisch onderzoek simulatie (CTS) platform gebaseerd op metingen die vaak worden gebruikt in DMD-onderzoeken. Gegev

Modelsimulaties met leeftijdsdemografieën uit een eerdere DMD natuurlijk verloop studie konden redelijkerwijs de trend in verbetering en achteruitgang in de 6MWT voorspellen.

Gegevens uit de dossiers van vijftig patiënten werden geanalyseerd met lineaire en meervoudige regressie.

Meervoudige logistische regressieanalyse op routinematige klinische gegevens werd uitgevoerd om parameters te identificeren die abnormale LV-contractie kunnen vinden, en om een gewogen scoresysteem te ontwikkelen.

Kaplan-Meier overlevingsanalyse werd toegepast, waarbij globale overleving werd gedefinieerd tussen geboorte en leeftijd bij overlijden.

De bepalende factoren die werden geanalyseerd, werden geschat via het Cox-Snell proportionele risico model.


Wat verbindt spiercellulaire routes met ALS?

Answer: Veranderingen in spiercellulaire routes kunnen optreden als gevolg van motorneuronpathologie bij ALS. Genetische veranderingen in routes die belangrijk zijn voor spierfunctie kunnen ook de oorzaak van de ziekte zijn. Daarnaast kunnen veranderingen in de spier verantwoordelijk zijn voor het afsterven van motorneuronen. Pathologische veranderingen treden op in de spier vóór het begin van de ziekte en onafhankelijk van motorneuronaftakeling, en de spier kan toxische elementen afgeven, bijvoorbeeld via secretie van extracellulaire vesikels. Spiermetabolisme en mitochondriale activiteit, RNA-verwerking, functie van weefselresident stamcellen die verantwoordelijk zijn voor spierregeneratie, en proteostase die de spiermassa in de volwassenheid reguleert, zijn allemaal ontregeld bij ALS. Er kan ook een verband zijn tussen het afsterven van motorneuronen, het immuunsysteem en spiercellen, aangezien spierresident gliale cellen zijn aangetoond te activeren bij zenuwletsel. Spierbeperkte expressie van een gelokaliseerde insuline-achtige groeifactor Igf-1 isoform handhaafde spierintegriteit en verbeterde satellietcelactiviteit in SOD1(G93A) transgene muizen.

Opvallend is dat de recente waarnemingen van pathologische veranderingen in spier die optreden vóór het begin van de ziekte en onafhankelijk van motorneuronaftakeling, de interesse voor de studie van spierweefsel als een potentiële doelwit voor therapieafgifte bij ALS hebben versterkt.

Skeletspier is zojuist beschreven als een weefsel met een belangrijke secretorische functie die toxisch is voor motorneuronen in de context van ALS.

In dit opzicht zijn moleculaire mechanismen die essentieel zijn voor cel- en weefselhomeostase aangetoond als ontregeld in de ziekte. Deze omvatten spiermetabolisme en mitochondriale activiteit, RNA-verwerking, functie van weefselresident stamcellen die verantwoordelijk zijn voor spierregeneratie, en proteostase die de spiermassa in de volwassenheid reguleert.

De pathologie van ALS ontstaat op één locatie en verspreidt zich op een georganiseerde en prionachtige wijze, mogelijk aangedreven door extracellulaire vesikels.

Hier rapporteren we de identificatie van Itga7-expressieve spierresident gliale cellen die geactiveerd worden door verlies van de integriteit van de neuromusculaire junctie (NMJ).

Spierbeperkte expressie van een gelokaliseerde insuline-achtige groeifactor (Igf)-1 isoform handhaafde spierintegriteit en verbeterde satellietcelactiviteit in SOD1(G93A) transgene muizen.

We leveren het bewijs dat de cytoprotectieve autofagie-route onderdrukt is in G93A skeletspier en dat deze onderdrukking mogelijk verband houdt met de verhoogde apoptose tijdens de progressie van ALS. De abnormale autofagie

Een overzicht van de pathofysiologie van ALS, met een focus op de rol van skeletspier, bespreekt de huidige literatuur over myomiR-netwerkontregeling als een bijdragende factor aan myogene verstoringen en spieratrofie bij ALS. We betogen dat, in

Hoewel het afsterven van motorneuronen een kenmerkend kenmerk van ALS is, suggereren opeengestapelde bewijzen dat naast het slachtoffer zijn van axonale terugtrekking van motorneuronen, de intrinsieke skeletspierdegeneratie ook actief kan bijdragen aan de pathogenese en progressie van ALS. Voorbeelden

Hoewel recente studies de potentiële therapeutische voordelen van het richten op skeletspier bij ALS ondersteunen, is er relatief weinig bekend over ontsteking en gliale reacties in skeletspier en nabij NMJ's, of hoe deze reacties bijdragen aan het overleven van motorneuronen, neuromusculaire innervatie of motorische disfunctie bij ALS. We recent

Samenvattend leveren we het bewijs dat de cytoprotectieve autofagie-route onderdrukt is in G93A skeletspier en dat deze onderdrukking mogelijk verband houdt met de verhoogde apoptose tijdens de progressie van ALS.

Hoewel het primaire symptoom van ALS spierzwakte is, is het verband tussen SOD1-mutaties, cellulaire disfunctie en spieratrofie en -zwakte niet goed begrepen.

Deze gegevens suggereren een mechanisme waarbij myocellulaire ER-stress leidt tot verminderde eiwitvertaling en bijdraagt aan spieratrofie en zwakte bij ALS.

De abnormale autofagie-activiteit in skeletspier draagt waarschijnlijk bij aan spierdegeneratie en ziekteprogressie bij ALS.


Voor welke bekende mutaties wordt het KRAS-gen als oncogeen beschouwd?

Answer: G12C, G12V, G12D en G12A zijn allemaal waargenomen mutaties van het KRAS-oncogen.

Mutaties in KRAS - zoals de G12C-mutatie - worden gevonden in de meeste gevallen van alvleesklierkanker, de helft van de colorectale kanker en een derde van de longkankergevallen en zijn dus verantwoordelijk voor een aanzienlijk deel van de kankerdoden.

De KRAS G12V-mutatie verhoogt de expressie van PD-L1 via het TGF-β/EMT-signaleringspad bij menselijke niet-kleincellige longkanker.

De meest voorkomende mutante subtype van KRAS bij longadenocarcinoom was G12C (9,88 %, 56/567), gevolgd door G12V (5,82 %, 33/567), G12D (3,00 %, 17/567), G12A (3,00 %, 17/567).

Meer dan 80% van de oncogene KRAS-mutaties vindt plaats op codon 12, waar het glycine-residu wordt vervangen door verschillende aminozuren, wat leidt tot genomische heterogeniteit van KRAS-mutante tumoren.

KRAS-codon 146-mutaties, evenals de eerder gerapporteerde OES-geassocieerde veranderingen, zijn bekende oncogene KRAS-mutaties met verschillende functionele gevolgen.

Omdat oncogene mutaties voorkomen in exon 2 of 3, worden twee constitutief actieve KRAS-eiwitten gecodeerd - elk in staat om cellen te transformeren - wanneer KRAS wordt geactiveerd door mutatie.

De mutatiestatus van KRAS werd bepaald in de gezuiverde DNA-monsters door Real Time (RT)-PCR met primers die specifiek zijn voor de detectie van wildtype KRAS of de volgende zeven oncogene somatische mutaties: Gly12Ala, Gly12Asp, Gly12Arg, Gly12Cys, Gly12Ser, Gly12Val en Gly13As.

De meerderheid van de mutaties wordt gevonden op KRAS-codons 12 en 13, en ze lijken vaker voor te komen bij rokers en adenocarcinoom.

Om deze hypothese te testen, analyseerden we 66 anale, vulvaire en hoofd-hals plaveiselcelcarcinomen met bekende immunohistochemische p16(INK4a) en HPV DNA-status op KRAS-mutaties in exon 2 (codons 12, 13 en 15).

6%) KRAS-mutaties in exon 1 (negen in codon 12 en één in codon 13), twee missense-mutaties van BRAF (6%), één binnen exon 11 (G469A), en één V600E-hotspotmutatie in exon 15 van BRAF.

21); (3) KRAS(G12) en KRAS(G13) mutaties correleren respectievelijk met de ontwikkeling van linker- en rechterzijdige darmkanker (P<0.

De dominante oncogene mutaties van KRAS zijn enkelvoudige aminozuursubstituties op codon 12, met name G12D en G12V, aanwezig in 60% tot 70% van de alvleesklierkankers en 20% tot 30% van de colorectale kankers.

CK) 5/6 en/of EGFR. De mutatiestatus van KRAS werd bepaald in de gezuiverde DNA-monsters door Real Time (RT)-PCR met primers die specifiek zijn voor de detectie van wildtype KRAS of de volgende zeven oncogene somatische mutaties: Gly12Ala, Gly12Asp, Gly12Arg, Gly12Cys, Gly12Ser, Gly12Val en Gly13Asp. RESULTATEN: We vonden geen bewijs van oncogene KRAS-mutaties in alle geanalyseerde tumoren. CONCLUSIES: Deze studie geeft aan dat KRAS-mutaties zeer zeldzaam zijn in triple-negatieve borstkankers en dat EGFR-remmers mogelijk gunstig kunnen zijn bij de behandeling van basaalachtige borstkankers, die

Evenzo drijft de meest voorkomende KRAS-oncogene mutatie G12D ook K-RAS4B naar een blootgestelde configuratie.

Traditioneel werden de oncogene eigenschappen van KRAS-missense-mutanten op positie 12 (G12X) als gelijk beschouwd.

De bevindingen bieden een basis om de oncogene eigenschappen van KRAS G12X-mutanten en de gevolgen van de waargenomen niet-willekeurige frequenties van specifieke G12X-mutaties beter te begrijpen.

Naast het testen op bekende behandelbare oncogene driver-alteraties in EGFR, ALK, ROS1, BRAF, MET exon 14 skipping, RET en NTRK en op de expressie van geprogrammeerde celdood-eiwit ligand 1, zullen pathologen, medisch oncologen en huisartsen routinematig moeten testen op opkomende biomarkers zoals MET-amplificatie, ERBB2 (alias HER2) en KRAS-mutaties, met name KRAS G12C, gezien de veelbelovende ontwikkeling van directe remmers van het KRasG12C-eiwit.

De KRAS glycine-naar-cysteïne mutatie (G12C) vormt ongeveer 44% van de KRAS-mutaties bij niet-kleincellige longkanker, met mutant KRasG12C aanwezig bij ongeveer 13% van alle patiënten met longadenocarcinoom.

1 is mechanistisch verschillend van covalente KRASG12C-remmers omdat het bindt aan een andere pocket die aanwezig is in zowel de actieve als inactieve vormen van KRAS.

Alvleesklierkanker wordt bijna altijd geassocieerd met mutaties in het KRAS-gen, meestal KRASG12D, die resulteren in een dominant-actieve vorm van de KRAS GTPase.

Daarnaast tonen we aan dat KRASG13D/+ en KRASG13D/- cellen een distinct metabolisch profiel hebben, gekenmerkt door dysregulatie van de TCA-cyclus, upregulatie van glycolyse en glutathionmetabolisme, evenals verhoogde glutamine-opname en acetaatgebruik.

Selectieve targeting van het oncogene KRAS G12S-mutante allel door CRISPR/Cas9 induceert efficiënte tumorregressie.

De meest voorkomende mutaties bij patiënten met PC zijn c.1621A>C (rs3822214) in KIT, c.38G>C (rs112445441) in KRAS en c.733G>A (rs28934575) in TP53-genen.

KRAS-codon 12-mutaties bij Australische niet-kleincellige longkanker.

G12V- en G12C-mutaties in het KRAS-gen worden geassocieerd met een slechtere prognose bij primaire colorectale kanker.

Bij longkanker concentreren de mutaties zich op codon 12 en treffen ze vooral adenocarcinomen (ADC).

KRASG12C vertegenwoordigt slechts 11% van alle KRAS-mutaties.

De meeste mutaties werden geïdentificeerd in codon 12 bij 16 patiënten (61,5% van alle mutaties). We identificeerden een nieuwe mutatie c.51 G>A in codon 17, waarbij serine werd vervangen door arginine (S17R) bij vier patiënten. We identificeerden ook een zeer zeldzame mutatie, c.91 G>A, waarbij glutaminezuur werd vervangen door lysine (E31K) bij drie patiënten.

Net als de canonieke mutanten KRAS G12D en KRAS G13D, vertoonden NIH3T3-cellen die KRAS E31D en KRAS E63K overexpressen een veranderde morfologie en waren ze kenmerkend kleiner, ronder en sterk refractair vergeleken met hun niet-getransformeerde tegenhangers.

Dit systeem stelde ons in staat om snel het vermogen van 12 verschillende KRAS-mutaties (G12A, G12C, G12D, G12F, G12R, G12S, G12V, G13C, G13D, Q61L, Q61R en A146T) te vergelijken om pancreastumorvorming in vivo te stimuleren.

dinucleotide KRAS2-mutaties G12F en GG12-13VC.

Nieuwe gerichte therapieën tonen preklinische belofte in het remmen van de KRAS G12C-variant.

NSCLC-cellijnen met mutant KRas-Gly12Asp hadden geactiveerde fosfatidylinositol 3-kinase (PI-3-K) en mitogeen-geactiveerde proteïne/extracellulair signaal-gereguleerde kinase kinase (MEK) signalering, terwijl die met mutant KRas-Gly12Cys of mutant KRas-Gly12Val geactiveerde Ral-signaleringsroutes en verminderde groeifactor-afhankelijke Akt-activatie hadden.

Mutaties werden gedetecteerd in 12 tumormonsters: vijf patiënten met Gly12Val (GGT>GTT), drie met Gly12Asp (GGT>GAT), twee patiënten met Gly13Asp (GGC>GAC), één patiënt met Gly12Ser (GGT>AGT) en één met Gly12Cys (GGT>TGT) mutatie in tumor.

De G12D-mutatie was het meest voorkomende subtype in onze cohorte (21/50), terwijl de G12C-mutatie in 5 gevallen werd waargenomen, en interessant genoeg werd deze mutatie alleen gezien bij patiënten met niet-kleincellige longcarcinoom (NSCLC).

Hogere metastatische efficiëntie van KRas G12V dan KRas G13D in een colorectaal kanker model.


Met welke eiwitten interageert p85α?

Answer: p85α interageert met zichzelf, met p110α en met p110δ

regulerende interacties van p110δ met p85α

kinase uit hematopoëtische cellysaten. De interactie tussen p85alpha-SH3 en BCR/ABL kan worden bemiddeld door eiwitten zoals c-Cbl, Shc, Grb2 en/of Gab2


Computational tools voor het voorspellen van allosterische paden in eiwitten

Answer: CorrSite identificeert potentiële allosterische ligand-bindingsplaatsen op basis van bewegingscorrelatie-analyses tussen holtes.

Hier wordt een Monte Carlo (MC) padgeneratiebenadering voorgesteld en geïmplementeerd om waarschijnlijke allosterische paden te definiëren door het genereren van een ensemble van paden met maximale waarschijnlijkheid.

Over het algemeen wordt aangetoond dat de communicatiepaden meervoudig en intrinsiek bepaald kunnen zijn, en de MC padgeneratiebenadering biedt een effectief hulpmiddel voor de voorspelling van sleutelresiduen die de allosterische communicatie in een ensemble van paden en functioneel plausibele residuen mediëren.

We presenteren een nieuwe methode, "MutInf", om statistisch significante gecorreleerde bewegingen te identificeren uit evenwichts moleculaire dynamica simulaties.

De beweging van residuen en subunits ligt ten grondslag aan de eiwitfunctie; daarom stelden we de hypothese dat de bewegingen van allosterische en orthosterische plaatsen gecorreleerd zijn. We gebruikten een dataset van 24 bekende allosterische plaatsen van 23 monomeer eiwitten om de correlaties te berekenen tussen potentiële ligand-bindingsplaatsen en overeenkomstige orthosterische plaatsen met behulp van een Gaussiaans netwerkmodel (GNM).

Om het gebruik te vergemakkelijken, presenteren we hier de principes en praktijk van de SCA en introduceren we nieuwe methoden voor sectoranalyse in een python-gebaseerd softwarepakket (pySCA).

CorrSite identificeert potentiële allosterische ligand-bindingsplaatsen op basis van bewegingscorrelatie-analyses tussen holtes.

Hier introduceren we het Correlation of All Rotameric and Dynamical States (CARDS) raamwerk voor het kwantificeren van correlaties tussen zowel de structuur als de wanorde van verschillende regio's van een eiwit.

We vinden dat CARDS allosterische communicatie vastlegt tussen de twee cAMP-bindende domeinen (CBD's).

Allosite is een nieuw ontwikkeld automatisch hulpmiddel voor de voorspelling van allosterische plaatsen in eiwitten van belang en is nu beschikbaar via een web

Met het eerder ontwikkelde structuurgebaseerde statistisch mechanische model van allosterie (SBSMMA) delen we onze ervaring in het analyseren van allosterische signalering, het voorspellen van latente allosterische plaatsen, het induceren en afstemmen van gerichte allosterische respons, en het verkennen van de allosterische effecten van mutaties. Dit, toch

MCPath: Monte Carlo padgeneratiebenadering om waarschijnlijke allosterische paden en functionele residuen te voorspellen.

We ontwikkelen een computationeel efficiënte netwerkgebaseerde methode, Ohm, om allosterische communicatienetwerken binnen eiwitten te identificeren en karakteriseren.

Om een rationele beschrijving van allosterische koppeling te geven, stellen we een originele benadering voor - MOdular NETwork Analysis (MONETA) - gebaseerd op de analyse van inter-residue dynamische correlaties om de propagatie van zowel structurele als dynamische effecten van een verstoring door een eiwitstructuur te lokaliseren.


Wat zijn de klassieke tekenen van een basale schedelbasisfractuur?

Answer:
Basale schedelbasisfracturen zijn breuken van het onderste deel van de schedel. De vier klassieke tekenen zijn:
1. Periorbitale ecchymose ("wasbeerogen").
2. Postauriculaire ecchymose (Battle-teken).
3. CSF otorroe of rinorroe (lekkage van cerebrospinale vloeistof, die helder van uiterlijk is, uit de oren of neus).
4. Hemotympanum (bloed achter het trommelvlies).

Mogelijke klinische tekenen zijn de aanwezigheid van cerebrospinale vloeistof rinorroe of otorroe, periorbitale ecchymose (wasbeerogen), retroauriculaire ecchymose (Battle-teken) en craniale zenuwletsel.

Hoewel klinische tekenen voor de diagnose van basale schedelbasisfractuur (BSF) ambigu zijn, worden ze veel gebruikt om beslissingen te nemen over initiële interventies bij traumapatiënten.

De volgende tekenen van BSF werden beschouwd: wasbeerogen, Battle-teken, otorroe en rinorroe.

In de studie werden patiënten opgenomen met alleen hemotympanum of met hemotympanum plus aanvullende klinische of röntgenologische tekenen van basale schedelbasisfractuur; patiënten met perforatie van het trommelvlies zonder otorroe maar met bloed in het gehoorgang; en kinderen met otorroe of rinorroe.

William Henry Battle (1855-1936) beoefende meer dan een eeuw geleden geneeskunde in Engeland en wordt vooral herinnerd vanwege zijn beschrijving van ecchymose over de mastoïde, wat wijst op een fractuur van de schedelbasis.

voornamelijk uitdrukking gevende aan basale fracturen (zoals rinorroe, otorroe, focale neurologische tekenen, retroauriculair hematoom)


Welke biomarkers worden momenteel gebruikt voor Duchenne spierdystrofie?

Answer: MRI-metingen kunnen worden gebruikt als biomarkers voor de ernst van de ziekte bij ambulante patiënten met DMD. Malate dehydrogenase 2 als kandidaat prognostische biomarker voor Duchenne spierdystrofie

MRI-metingen kunnen worden gebruikt als biomarkers voor de ernst van de ziekte bij ambulante patiënten met DMD.

Malate dehydrogenase 2 als kandidaat prognostische biomarker voor Duchenne spierdystrofie

Doel: Evalueren van het nut van glutamaatdehydrogenase (GLDH) en cardiale troponine I als veiligheidsbiomarkers, en creatinekinase en spierbeschadigingspanel als biomarkers voor spiergezondheid bij Duchenne spierdystrofie

Myostatine is een kwantificeerbare biomarker voor het monitoren van farmacogene therapie bij Duchenne spierdystrofie

Extracellulaire microRNA's (miRNA's) zijn veelbelovende biomarkers voor de erfelijke spierafbraakziekte Duchenne spierdystrofie, omdat ze niet-invasieve monitoring van ziekteprogressie of therapierespons mogelijk maken.

Troponine I-niveaus correleren met cardiale MR LGE en native T1-waarden bij cardiomyopathie door Duchenne spierdystrofie en identificeren vroege ziekteprogressie

DOEL: De diagnose van Duchenne spierdystrofie (DMD) is momenteel afhankelijk van niet-specifieke metingen zoals creatinekinase (CK)

Serum osteopontine als een nieuwe biomarker voor spierregeneratie bij Duchenne spierdystrofie

Resultaten voor vijf leidende kandidaat-eiwitbiomarkers (Pgam1, Tnni3, Camk2b, Cycs en Adamts5) werden gevalideerd door ELISA in de muismonsters

Zoals waargenomen. Daarom werden drie microRNA's (miRNA's), miR-1, miR-133a en miR-206, eerder gerapporteerd als alternatieve biomarkers voor Duchenne spierdystrofie

Conclusie: Resultaten ondersteunen het gebruik van GLDH als een specifieke biomarker voor leverbeschadiging bij patiënten met Duchenne spierdystrofie.

Creatinekinase (CK) wordt over het algemeen gebruikt als een bloedgebaseerde biomarker voor spieraandoeningen, waaronder DMD, maar het is niet altijd betrouwbaar omdat het gemakkelijk wordt beïnvloed door stress voor het lichaam, zoals inspanning.

Albumine Cys34 ondergaat thioloxidatie en deze veranderingen correleren met niveaus van eiwitthioloxidatie en schade aan de dystrofische spieren.

We tonen aan dat plasmaalbumine-oxidatie de spierdystropathologie weerspiegelt, verhoogd na inspanning en verlaagd na taurinebehandeling van mdx-muizen.

Deze gegevens ondersteunen het gebruik van albumine-thioloxidatie als een bloedbiomarker van dystropathologie om de klinische ontwikkeling van therapieën voor DMD te bevorderen.

Onder een geselecteerde set potentiële biomarkers voor cardiomyopathie (MMP9, BNP, GAL3, CRP, LEP, TNC, TLR4 en ST2) valideerden we ST2 als significant verhoogd in het serum van de DMD-cardiomyopathiegroep (35.798 ± 4884 pg/mL) vergeleken met normale controles (9940 ± 2680 pg/mL; p < 0,01; n = 6).

Matrix metalloproteinase 9 (MMP9)-niveaus waren significant verhoogd in beide DMD-groepen vergeleken met controles (p < 0,01).

Verhoogde ST2-niveaus werden gevonden in serum van DMD-onderwerpen vergeleken met gezonde vrijwilligers en verder verhoogd bij DMD-onderwerpen met cardiomyopathie.

Interleukine 1 Receptor-Like 1-eiwit (ST2) is een potentiële biomarker voor cardiomyopathie bij Duchenne spierdystrofie.

Extracellulaire dystrofie-geassocieerde miRNA's (dystromiRs) vertonen dynamische expressiepatronen die de progressie van spierpathologie in mdx-muizen weerspiegelen.

De expressie van het myogene miRNA, miR-206, en de myogene transcriptiefactor myogenine in de tibialis anterior-spier correleerden positief met serum dystromiR-niveaus, wat suggereert dat extracellulaire miRNA's indicatoren zijn van de regeneratieve status van de musculatuur.

Onze gegevens toonden aan dat miR-499 significant was opgereguleerd in alle DMD-patiënten en echte dragers (moeders), terwijl 78% van de potentiële dragers (zussen) hoge niveaus van dit miRNA vertoonde.

Evenzo toonde miR-103a-3p een toename in de families van patiënten, zij het in mindere mate. Aan de andere kant waren miR-206 en miR-191-5p significant downregulated bij de meerderheid van de DMD-patiënten en de geteste vrouwelijke familieleden. MicroRNA miR-103a-5p en miR-208a volgden een vergelijkbare trend bij patiënten en moeders.

OPN is een veelbelovende biomarker voor spierregeneratie bij dystrofische honden en kan toepasbaar zijn bij jongens met Duchenne spierdystrofie.

Het serum OPN-niveau correleerde significant met de fenotypische ernst van dystrofische honden in de periode die overeenkomt met het begin van spierzwakte, terwijl andere serummarkers, waaronder creatinekinase, dat niet deden. Immunohistologisch was OPN verhoogd in infiltrerende macrofagen en ontwikkelingsmyosine zwaardeketen-positieve regenererende spiervezels bij de dystrofische honden, terwijl serum OPN sterk verhoogd was. OPN-expressie werd ook waargenomen tijdens het synergistische spierregeneratieproces geïnduceerd door cardiotoxine-injectie.

Er waren zeer goede inverse correlaties tussen de niveaus van deze miRNA's, vooral miR-206, en functionele prestaties: hoge niveaus kwamen overeen met lage spierkracht, spierfunctie en kwaliteit van leven. Bovendien toonden analyses met receiver operating characteristic-curves aan dat deze miRNA's, vooral miR-206, in staat waren DMD te onderscheiden van controles.

miR-206 en andere spier-specifieke miRNA's in serum zijn nuttig voor het monitoren van de pathologische progressie van DMD en dus als potentiële niet-invasieve biomarkers voor de ziekte.

miR-206 en andere spier-specifieke miRNA's zijn nuttig als niet-invasieve biomarkers voor DMD.

Bovendien werd ADAMTS5 significant verhoogd gevonden in het serum van menselijke DMD-patiënten.

Opkomende MRI-biomarkers van myocardiale functie en structuur omvatten de schatting van rotatiemechanica en regionale strain met MRI-tagging; T1-mapping; en T2-mapping, een marker voor ontsteking, oedeem en vet.

Significante correlaties werden gevonden tussen alle kwantitatieve MR- en functionele metingen. Vastus lateralis qMR-metingen correleerden het sterkst met functionele eindpunten (|ρ| = 0,68-0,78), hoewel metingen in andere snel progressieve spieren, waaronder de biceps femoris (|ρ| = 0,63-0,73) en peroneusspieren (|ρ| = 0,59-0,72), ook sterke correlaties vertoonden.

Kwantitatieve MR-biomarkers waren uitstekende indicatoren van verlies van functionele capaciteit en correleerden met kwalitatieve functionele metingen.

Onze resultaten tonen aan dat de serumspiegels van miR-30c en miR-181a respectievelijk 7- en 6-voudig verhoogd waren bij DMD-patiënten (n = 21, 2-14 jaar, ambulant) en 7-voudig bij BMD-patiënten (n = 5, 9-15 jaar) vergeleken met controles (n = 22, 2-14 jaar).

Er was echter een trend naar hogere niveaus van miR-30c bij DMD-patiënten met beter behouden motorische functie volgens verschillende motorschaaltests en getimede tests.

Wij stellen miR-30c en miR-181a voor als betrouwbare serumdiagnostische biomarkers voor DMD en BMD en miR-30c als een potentiële nieuwe biomarker om de ernst van de ziekte bij DMD te beoordelen.

Benadrukt nieuwe mdx-biomarkers (GITR, MYBPC1, HSP60, SIRT2, SMAD3, CNTN1).

Bovendien werden de vijf transcriptiefactoren ZNF362, ATAT1, SPI1, TCF12 en ABCF2, evenals de acht miRNA's miR-124a, miR-200b/200c/429, miR-19a/b, miR-23a/b, miR-182, miR-144, miR-498 en miR-18a/b geïdentificeerd als cruciaal in de moleculaire pathogenese van DMD.

Hier onderzochten we de potentiële toepasbaarheid van serumspiegels van matrix metalloproteinase 9 en matrix metalloproteinase 2, weefselremmer van metalloproteinases 1, myostatine (GDF-8) en follistatine (FSTN) als niet-invasieve biomarkers om DMD-steroïde-naïeve patiënten te onderscheiden van gezonde controles van vergelijkbare leeftijd en ook voor dragerdetectie.

Onze gegevens suggereren dat serumspiegels van MMP-9, GDF-8 en FSTN nuttig zijn om DMD te onderscheiden van controles (p < 0,05), te correleren met enkele neuromusculaire beoordelingen voor DMD, en ook om te differentiëren tussen Becker spierdystrofie (BMD) en limb-girdle spierdystrofie (LGMD) patiënten.

Koolzuuranhydrase 3, microtubule-geassocieerd eiwit 4 en collageen type I alfa 1-keten nemen vrij constant af in de tijd, myosine lichte keten 3, elektronentransferflavoproteïne A, troponine T, malate dehydrogenase 2, lactaatdehydrogenase B en nestin bereiken een plateau in de vroege tienerjaren. Elektronentransferflavoproteïne A correleert met de uitkomst van de 6-minuten-wandeltest, terwijl malate dehydrogenase 2 samen met myosine lichte keten 3, koolzuuranhydrase 3 en nestin correleren met de respiratoire capaciteit.

Een component van het DAG-complex als potentiële serumbiomarker bij DMD. Zo'n serummaat kan verder worden ontwikkeld als een hulpmiddel om de algehele spier-DAG-complexexpressie of stabiliteit te weerspiegelen.


Wat verbindt lipidenmetabolismepaden met ALS?

Answer: Dysregulatie van het lipidenmetabolisme wordt vroeg waargenomen in het ruggenmerg van het SOD1 ALS-muismodel, en abnormale niveaus van cholesterol en andere lipiden worden waargenomen in het bloed en het centraal zenuwstelsel (CZS) van ALS-patiënten. Bovendien worden hogere bloedniveaus van high density lipoproteïne en apolipoproteïne A1 geassocieerd met een verminderd risico op het ontwikkelen van ALS.

De meta-analyses identificeerden enkele lipidenmetabole paden die vroeg dysreguleerd zijn en verergerd worden in symptomatische stadia

Abnormale niveaus van cholesterol en andere lipiden in de circulatie en het centraal zenuwstelsel (CZS) zijn gerapporteerd bij ALS-patiënten

Hogere bloedniveaus van high density lipoproteïne en apolipoproteïne A1 worden geassocieerd met een verminderd risico op het ontwikkelen van amyotrofische laterale sclerose.

De activiteit van deze enzymen ligt stroomopwaarts in de pathogenese van neurodegeneratieve ziekten en ter ondersteuning hiervan leveren wij nieuw bewijs dat ALS-risicogenen verrijkt zijn met genen betrokken bij ceramidemetabolisme (P=0,019, OR = 2,54, Fisher exact test). Ceramide is een product van

Veranderingen in lipidenmetabolisme in neuronen reguleren processen die gekoppeld zijn aan neurodegeneratieve ziekten, en een verband tussen disfunctie van lipidenmetabolisme en ALS is ook voorgesteld. In deze review

Gezamenlijk benadrukken onze bevindingen de potentiële bijdrage van de carnitineshuttle en lipiden beta-oxidatie bij ALS en suggereren strategieën voor therapeutische interventie gebaseerd op het herstellen van lipidenmetabolisme in motorische

Oplopend bewijs suggereert een verband tussen veranderingen in lipidenmetabolisme en ALS.

In deze review zullen we de beschikbare gegevens bespreken met betrekking tot de relatie tussen lipidenmetabolisme en lipidenafgeleide producten met ALS.

INLEIDING: Samenvallend bewijs benadrukt dat lipidenmetabolisme een sleutelrol speelt in ALS

Bevindingen geven aan dat celadhesie, immuun-inflammatoire respons en lipidenmetabolisme allemaal belangrijke rollen spelen bij het ontstaan van ALS.

Mediumketenvetzuren, beta-hydroxyboterzuur en genetische modulatie van de carnitineshuttle zijn beschermend in een Drosophila-model van ALS

Bij amyotrofische laterale sclerose (ALS) zijn disfuncties in lipidenmetabolisme en functie geïdentificeerd als potentiële drijfveren van pathogenese.

Deze studie analyseert het nucleaire lipidenoom in motorneuronen bij ALS en onderzoekt moleculaire paden gekoppeld aan de belangrijkste lipidenveranderingen.

Onze bevindingen ondersteunen de toenemende interesse in lipidenmetabolisme bij ALS en koppelen de genetica van de ziekte aan gewichtsverlies bij patiënten.

Ten slotte moet ook de hypermetabolisme die gewoonlijk bij ALS-patiënten wordt gevonden in overweging worden genomen, aangezien al deze metabole veranderingen compensatie (of de oorzaak) kunnen zijn van de hogere energieverbruik.

Metabole ziekten en vooral diabetes mellitus (DM) zijn op verschillende manieren gerelateerd aan ALS.

Hoewel een verband tussen gedysreguleerd lipidenmetabolisme en ALS is voorgesteld, zijn lipidenoomveranderingen die betrokken zijn bij ziekteprogressie nog onvoldoende bestudeerd.

Wij bieden inzicht in de pathologische mechanismen bij ALS, bevestigen dat lipidenmetabole veranderingen transcriptioneel gedysreguleerd zijn en centraal staan in de etiologie van ALS, wat nieuwe opties opent voor de behandeling van deze verwoestende aandoening.

Onze bevindingen geven aan dat celadhesie, immuun-inflammatoire respons en lipidenmetabolisme allemaal belangrijke rollen spelen bij het ontstaan van ALS.

Gezamenlijk benadrukken onze bevindingen de potentiële bijdrage van de carnitineshuttle en lipiden beta-oxidatie bij ALS en suggereren strategieën voor therapeutische interventie gebaseerd op het herstellen van lipidenmetabolisme in motorneuronen.

In het bijzonder wordt voorgesteld dat abnormaal lipidenmetabolisme ten grondslag ligt aan denervatie van neuromusculaire verbindingen, mitochondriale disfunctie, excitotoxiciteit, verstoord neuronale transport, cytoskeletdefecten, ontsteking en verminderde neurotransmitterafgifte.

Interessant is dat lipidenoomveranderingen in de motorische cortex meer gerelateerd waren aan leeftijd dan aan ALS.

Hoewel het mechanisme dat leidt tot ophoping van cholesterylesters nog vastgesteld moet worden, stellen wij een hypothetisch model voor gebaseerd op neuroprotectie van meervoudig onverzadigde vetzuren in lipidedruppels als reactie op verhoogde oxidatieve stress.


Wat is het multisysteem inflammatoir syndroom bij kinderen (MIS-C) geassocieerd met COVID-19?

Answer: Multisysteem inflammatoir syndroom bij kinderen (MIS-C) is een goed beschreven en gedocumenteerde aandoening die geassocieerd is met een actieve of recente COVID-19-infectie. Een vergelijkbare presentatie bij volwassenen wordt Multisysteem inflammatoir syndroom bij volwassenen (MIS-A) genoemd. Multisysteem inflammatoir syndroom bij kinderen (MIS-C) is een nieuwe, levensbedreigende hyperinflammatoire aandoening die zich bij kinderen ontwikkelt enkele weken na infectie met het severe acute respiratory syndrome coronavirus-2 (SARS-CoV-2). Deze ziekte vormt een diagnostische uitdaging vanwege overlap met de ziekte van Kawasaki (KD) en het KD shocksyndroom. De meerderheid van de patiënten met MIS-C presenteert zich met betrokkenheid van ten minste vier orgaansystemen, en allen vertonen bewijs van een uitgesproken inflammatoire toestand. De meeste patiënten tonen een toename van ten minste vier inflammatoire markers (C-reactief proteïne, neutrofielentelling, ferritine, procalcitonine, fibrinogeen, interleukine-6 en triglyceriden). De therapie bestaat voornamelijk uit immunomodulatoren, wat suggereert dat de ziekte wordt aangedreven door post-infectieuze immuundisregulatie. De meeste patiënten, zelfs die met ernstige cardiovasculaire betrokkenheid, herstellen zonder restverschijnselen. Omdat coronaire aneurysma's zijn gerapporteerd, is echocardiografische follow-up noodzakelijk.

Recente rapporten beschrijven een secundair Multisysteem Inflammatoir Syndroom bij Kinderen (MIS-C) na een eerdere COVID-19-infectie, dat vaak kenmerken vertoont van de ziekte van Kawasaki (KD).

Samenvattend is het multisysteem inflammatoir syndroom bij kinderen geassocieerd met COVID-19 (MIS-C) een nieuwe entiteit die een post-infectieuze inflammatoire reactie beschrijft bij kinderen met eerdere COVID-19-blootstelling. Cardiale betrokkenheid kan myopericarditis omvatten.

Multisysteem inflammatoir syndroom bij kinderen (MIS-C) is een nieuwe, levensbedreigende hyperinflammatoire aandoening die zich bij kinderen ontwikkelt enkele weken na infectie met severe acute respiratory syndrome coronavirus-2 (SARS-CoV-2). Deze ziekte vormt een diagnostische uitdaging vanwege overlap met de ziekte van Kawasaki (KD) en het KD shocksyndroom. De meerderheid van de patiënten met MIS-C presenteert zich met betrokkenheid van ten minste vier orgaansystemen, en allen vertonen bewijs van een uitgesproken inflammatoire toestand. De meeste patiënten tonen een toename van ten minste vier inflammatoire markers (C-reactief proteïne, neutrofielentelling, ferritine, procalcitonine, fibrinogeen, interleukine-6 en triglyceriden). De therapie bestaat voornamelijk uit immunomodulatoren, wat suggereert dat de ziekte wordt aangedreven door post-infectieuze immuundisregulatie. De meeste patiënten, zelfs die met ernstige cardiovasculaire betrokkenheid, herstellen zonder restverschijnselen. Omdat coronaire aneurysma's zijn gerapporteerd, is echocardiografische follow-up noodzakelijk.

Multisysteem inflammatoir syndroom bij kinderen (MIS-C) is een goed beschreven en gedocumenteerde aandoening die geassocieerd is met een actieve of recente COVID-19-infectie. Een vergelijkbare presentatie bij volwassenen wordt Multisysteem inflammatoir syndroom bij volwassenen (MIS-A) genoemd.

Een multisysteem inflammatoir syndroom bij kinderen (MIS-C) is een zeldzame maar ernstige complicatie geassocieerd met COVID-19, veroorzaakt door een overactieve immuunrespons bij kinderen die meestal enkele weken na blootstelling aan COVID-19 optreedt.

Een complicatie is het zeldzame multisysteem inflammatoir syndroom bij kinderen (MIS-C) geassocieerd met COVID-19, dat 4-6 weken na infectie optreedt met hoge koorts, orgaandysfunctie en sterk verhoogde ontstekingsmarkers.

De Wereldgezondheidsorganisatie definieert het multisysteem inflammatoir syndroom bij kinderen (MIS-C) als een nieuw syndroom gerapporteerd bij patiënten jonger dan 19 jaar die een geschiedenis van blootstelling aan SARS-CoV-2 hebben.

Multisysteem inflammatoir syndroom bij kinderen (MIS-C) is een zeldzame en kritieke aandoening die kinderen treft na blootstelling aan severe acute respiratory syndrome Coronavirus 2 (SARS-CoV-2) infectie, leidend tot multiorgaandysfunctie en shock.

Multisysteem inflammatoir syndroom bij kinderen (MIS-C), ook bekend als pediatrisch inflammatoir multisysteem syndroom, is een nieuwe gevaarlijke kinderziekte die temporeel geassocieerd is met coronavirusziekte 2019 (COVID-19).

SARS-CoV-2 manifesteert zich bij de meerderheid van de kinderen als COVID-19, zonder symptomen of met een paucisymptomatisch respiratoir syndroom, maar een klein deel van de kinderen ontwikkelt het systemische Multi Inflammatoir Syndroom (MIS-C), gekenmerkt door aanhoudende koorts en systemische hyperinflammatie, met enkele klinische kenmerken die lijken op de ziekte van Kawasaki (KD).


Welke datasets zijn beschikbaar met betrekking tot Duchenne Spierdystrofie?

Answer: Met gebruik van gegevens van het Muscular Dystrophy Surveillance, Tracking, and Research Network (MD STARnet) hebben vijf bronnen van RWD/NHD bijgedragen van Universitaire Ziekenhuizen Leuven, DMD Italian Group, The Cooperative International Neuromuscular Research Group, ImagingDMD, en de PRO-DMD-01 studie (in totaal n = 430 patiënten).

Met gebruik van gegevens van het Muscular Dystrophy Surveillance, Tracking, and Research Network (MD STARnet)

Vijf bronnen van RWD/NHD zijn bijgedragen door Universitaire Ziekenhuizen Leuven, DMD Italian Group, The Cooperative International Neuromuscular Research Group, ImagingDMD, en de PRO-DMD-01 studie (in totaal n = 430 patiënten).

In de huidige studie hebben we eerst een meta-analyse uitgevoerd van drie microarray datasets, GSE38417, GSE3307 en GSE6011, om de differentieel tot expressie gebrachte genen (DEGs) te identificeren tussen gezonde donoren en DMD-patiënten. We hebben de

De cohort komt uit het Muscular Dystrophy Surveillance, Tracking, and Research Network (MD STARnet), een multistate, meervoudige bron, populatie-gebaseerd surveillancesysteem dat alle gevallen van Duchenne en Becker spierdystrofie identificeert en informatie verzamelt van patiënten geboren sinds 1982.

We gebruikten de gegevens van het Japanse Register voor Spierdystrofie (Remudy)

We rapporteren de grootste mutatiedataset van dystrofinepathieën in Japan afkomstig uit een nationaal patiëntenregister, "Remudy"

De genexpressieprofiel dataset GSE38417 van DMD werd verkregen uit de Gene Expression Omnibus (GEO) database.

Met twee microarray datasets verkregen uit de Gene Expression Omnibus database, voerden we een disfunctionele pathway-verrijkingsanalyse uit en onderzochten we gedereguleerde genen die specifiek zijn voor verschillende fasen van de ziekte om pathogene kenmerken in de progressie van DMD te bepalen.

Huidige methoden om DMD-patiëntinformatie te monitoren (MD STARnet, DuchenneConnect, en TREAT-NMD)

Een vergelijkbaar patiëntenregister is in ontwikkeling voor het Muscular Dystrophy Association (MDA) klinieknetwerk.

Duchenne Connect patiëntenregister om informatie te verschaffen, met name met betrekking tot actieve behandelingskeuzes bij Duchenne spierdystrofie en hun impact op de ziekteprogressie.

De case-control 4D-DMD studie (Detection by Developmental Delay in Dutch boys with Duchenne Muscular Dystrophy), waarbij gegevens over ontwikkelingsmijlpalen van 76 jonge mannen met DMD en 12.414 jonge mannen uit een controlegroep werden geëxtraheerd uit de gezondheidszorggegevens van jeugdgezondheidsdiensten.

Deze studie onderzocht drie datasets, Muscular Dystrophy Surveillance, Tracking, and Research Network (MD STARnet); Dutch Natural History Survey (DNHS); en Parent Project Muscular Dystrophy (PPMD).

De gegevens zijn gedeponeerd in de Gene Expression Omnibus (GEO) met het accession nummer GSE64420.

Escalerende dosis pilotstudie (PRO051-02) met drisapersen.

In de escalerende dosis pilotstudie (PRO051-02)

Gegevens werden geïntegreerd uit eerdere studies via het Duchenne Regulatory Science Consortium (D-RSC) opgericht door het Critical Path Institute, (15 klinische onderzoeken en studies, 1.505 proefpersonen, 27.252 observaties).

Met gebruik van twee microarray datasets uit de Gene Expression Omnibus (GEO) database,


Wat verbindt immuunresponsroutes met ALS?

Answer: Microglia, de primaire immuuncellen van het centrale zenuwstelsel, worden sterk in verband gebracht met ALS, waarbij hun activatie correleert met verschillende klinische kenmerken, en inflammatoire microgliale reacties correleren met de ziekteprogressie. De immuunrespons kan op andere manieren betrokken zijn bij de moleculaire pathologie van ALS, zoals via inflammatoire regulatie en circulerende interleukines. Het is mogelijk dat de T-celreceptor signalering en activatie betrokken zijn. Het is ook mogelijk dat het aangeboren / niet-specifieke immuunsysteem betrokken is - dat wil zeggen immuunbescherming tegen vreemde stoffen, virussen en bacteriën.

Neuromusculaire pathologie bij ALS omvat de systemische regulatie van inflammatoire markers die voornamelijk actief zijn op T-cel immuunresponsen.

Op de plaatsen van motorneuronaandoening wordt vaak een ophoping van geactiveerde microglia, de primaire immuuncellen van het centrale zenuwstelsel, waargenomen in zowel humane post-mortem studies als diermodellen van MND.

Microgliale activatie is gevonden te correleren met veel klinische kenmerken en belangrijker nog, met de snelheid van ziekteprogressie bij mensen.

Zowel anti-inflammatoire als pro-inflammatoire microgliale reacties zijn aangetoond invloed te hebben op ziekteprogressie bij mensen en modellen van MND.

Microglia kunnen zowel bijdragen aan als beschermen tegen inflammatoire mechanismen van pathogenese bij MND.

Verschillende routes werden gevonden te zijn opgereguleerd bij patiënten met ALS, waaronder de toll-like receptor (TLR) en NOD-like receptor (NLR) signaleringsroutes die gerelateerd zijn aan de immuunrespons.

De adaptieve immuunrespons is betrokken bij ziekteprocessen van amyotrofische laterale sclerose (ALS), maar het blijft onbekend of aangeboren immuunsignalering ook bijdraagt aan de progressie van ALS.

ACHTERGROND: Het perifere immuunsysteem is betrokken bij het moduleren van microgliale activatie, neurodegeneratie en ziekteprogressie bij amyotrofische laterale sclerose.

Naast de verbinding met ontsteking kan NF-κB-activiteit worden gekoppeld aan verschillende genen die geassocieerd zijn met familiale vormen van ALS, en veel van de omgevingsrisicofactoren van de ziekte stimuleren NF-κB-activatie.

Onze gegevens suggereren dat de TLR- en NLR-signaleringsroutes betrokken zijn bij pathologische aangeboren immuniteit en neuro-inflammatie geassocieerd met ALS en dat TOLLIP, MAPK9, IL-1β, IL-8 en CXCL1 een rol spelen in ALS-specifieke immuunresponsen.

Hoewel aangeboren en adaptieve immuunresponsen geassocieerd zijn met progressieve neurodegeneratie, worden immuunactivatiepaden in de vroege stadia van ALS voornamelijk als gunstig beschouwd, omdat ze de neuronale reparatie van beschadigd weefsel bevorderen, hoewel ook een schadelijk effect van T-cellen in dit stadium van de ziekte is waargenomen.

Dit omvat microgliale activatie, lymfocyteninfiltratie en de inductie van C1q, het initiërende component van het klassieke complementsysteem dat de eiwit-gebaseerde arm is van de aangeboren immuunrespons, in motorneuronen van meerdere ALS-muismodellen die dismutase-actieve of inactieve SOD1-mutanten tot expressie brengen.


Welke vitaminegebreken kunnen zich presenteren met neurologische tekenen of symptomen?

Answer: Veel vitaminegebreken zijn beschreven als oorzaak van neurologische tekenen en symptomen. Bijvoorbeeld kan een vitamine B12-tekort verschillende soorten neurologische manifestaties veroorzaken, zoals subacute gecombineerde degeneratie van het ruggenmerg, ataxie, perifere polyneuropathie, neuropathie van de oogzenuw en cognitieve stoornissen. Daarnaast kunnen zowel een tekort aan vitamine B1 (Thiamine) als B6 (Pyridoxine) perifere neuropathie veroorzaken. Specifiek kan een vitamine B1-tekort ook verwarring, oftalmoplegie, nystagmus en ataxie veroorzaken in de context van beriberi en Wernicke-encefalopathie. Ten slotte is beschreven dat een vitamine A-tekort retinale veranderingen-gerelateerde visuele defecten en daaropvolgend verlies van het gezichtsvermogen kan veroorzaken.

Er zijn enkele gerapporteerde gevallen van subacute gecombineerde degeneratie (SGD) geassocieerd met vitamine E-tekort, maar de periode van intestinale malabsorptie was meer dan meerdere jaren.

Deze casus suggereert dat als neurologische symptomen optreden bij patiënten met een darmobstructie, clinici een tekort aan micronutriënten zoals vitamine E en vitamine B12 moeten overwegen.

SGD geassocieerd met vitamine E-tekort werd bevestigd door laboratoriumonderzoeken, elektrofysiologische tests en MRI-scans van de gehele wervelkolom.

Gezichtsverlies als gevolg van thiamine-tekort is een erkende complicatie van bariatrische chirurgie. De meeste patiënten met dergelijk gezichtsverlies hebben Wernicke-encefalopathie met karakteristieke veranderingen zichtbaar op neuroimaging. Andere patiënten kunnen retinale bloedingen, papiloedeem en perifere neuropathie hebben zonder Wernicke-encefalopathie.

Patiënten die bariatrische chirurgie ondergaan en een thiamine-tekort hebben, kunnen zich presenteren met visuele symptomen en oftalmologische bevindingen die alleen zichtbaar zijn via fundoscopie, voordat ze ernstigere en mogelijk onomkeerbare complicaties van het vitaminegebrek ontwikkelen.

Kinderen met een vitamine E-tekort vertonen diverse neurologische symptomen.

Een 15-jarige jongen met vetmalabsorptie door taaislijmziekte die werd gediagnosticeerd met vitamine E-tekort (< 0,5 mg/l), had typische neuropathieën. Aan de andere kant had een 12-jarig Bedoeïenmeisje een geïsoleerd vitamine E-tekort, evenals neurologische symptomen die wijzen op Friedrich's ataxie.

De behoefte aan vitamine B12 is bijzonder hoog in zenuwweefsel. Hypovitaminose gaat gepaard met pathologische laesies in zowel wit als grijs hersenweefsel. Verschillende soorten neurologische manifestaties worden beschreven: subacute gecombineerde degeneratie van het ruggenmerg (funiculaire myelose), sensomotorische polyneuropathie, neuropathie van de oogzenuw, cognitieve stoornissen.

Een 51-jarige vrouw had als kind een vegetarisch dieet gevolgd en de laatste 2 jaar een streng veganistisch dieet, waarbij ze een ernstige bilaterale achteruitgang van de visuele functie en polyneuropathie ontwikkelde. Bloedonderzoek toonde lage niveaus van vitamine A, B6 en D aan.

Voedingsgerelateerde visuele defecten zijn tegenwoordig blijkbaar zeldzaam in ontwikkelde landen. Retinale veranderingen-gerelateerde visuele defecten veroorzaakt door hypovitaminoses kunnen ondergediagnosticeerd zijn.

Cobalamine-tekortneuropathie is de uitzondering en presenteert zich vaak met een niet-lengteafhankelijke sensorische neuropathie. Patiënten met cobalamine- en kopertekortneuropathie hebben kenmerkend een gelijktijdige myelopathie, terwijl vitamine E-tekort uniek geassocieerd is met een spinocerebellaire syndroom.

Epidemiologische en klinische gegevens tonen aan dat de gevolgen van vitamine D-tekort relevant zijn voor het ziekte risico en kunnen worden waargenomen in de progressie van veel ziekten, vooral de ziekte van Alzheimer, terwijl hogere serumspiegels van vitamine D geassocieerd zijn met betere cognitieve testprestaties.

Multifocale neurologische disfunctie bij onze patiënt vertegenwoordigde beriberi en Wernicke-encefalopathie gerelateerd aan vitamine B1-tekort.

We rapporteren een 25-jarige vrouw die subacute progressieve zwakte en areflexie ontwikkelde, gevolgd door verwarring, oftalmoplegie en nystagmus na bariatrische chirurgie.

Vitamine B12-tekort is een van de belangrijkste complicaties van vegetarisme.

We beschrijven de casus van een 1 maand en 20 dagen oude baby die werd gezien vanwege paroxysmale episodes van epileptisch mechanisme; laboratoriumtests identificeerden een vitamine B12-tekort als oorzaak.

Vitamine B12-tekort is een veelvoorkomende oorzaak van neuropsychiatrische symptomen bij ouderen.

Tekorten aan vitamine B1, B2 of B6 werden ook gevonden bij patiënten met intestinale malabsorptie en polyneuropathie, diabetische polyneuropathie, optische atrofie, myelopathie en cerebellaire ataxie van onbekende etiologie, neurologische manifestaties van tumoren buiten het zenuwstelsel, B12-myelencefalopathie en het Thévenard-syndroom.

Dus individuen met genetisch vitamine E-tekort en familiale hypocholesterolemieën kunnen symptomen ontwikkelen van perifere neuropathie, cerebellaire ataxie en andere neurologische tekenen en symptomen.

Symptomen gerelateerd aan vitamine B12-tekort kunnen divers zijn en variëren van neurologisch tot psychiatrisch.

Wernicke-encefalopathie is een neurologische manifestatie van acuut thiamine (vitamine B1) tekort.


Wat zijn de toepassingen van deep learning modellen bij Duchenne spierdystrofie?

Answer: Deep learning van echografiebeelden voor het evalueren van de loopfunctie van personen met Duchenne spierdystrofie.

Deep learning van echografiebeelden voor het evalueren van de loopfunctie van personen met Duchenne spierdystrofie.

De resultaten tonen aan dat elk deep learning model spier-echo beeldvorming de mogelijkheid geeft om DMD-evaluaties mogelijk te maken.

De studie maakte gebruik van deep learning van echografiebeelden om patiënten met DMD te classificeren op basis van hun loopfunctie. In totaal

dat elk deep learning model spier-echo beeldvorming de mogelijkheid geeft om DMD-evaluaties mogelijk te maken. De Grad-CAMs in

Deze studie maakte gebruik van deep learning van echografiebeelden om patiënten met DMD te classificeren op basis van hun loopfunctie.

Deep learning van spier-echo is een potentiële strategie voor karakterisering van DMD.

Voorspelling van premature stopcodon onderdrukkende verbindingen voor de behandeling van Duchenne spierdystrofie met behulp van machine learning.

Machine learning om de schatting van energieverbruik bij kinderen met beperkingen te verbeteren: een pilotstudie bij Duchenne spierdystrofie.

bij kinderen met beperkingen (14%-40%). Het voorgestelde model voor jongens met DMD gebruikt ensemble machine learning technieken en geeft een correlatie van 91% met daadwerkelijk gemeten EE-waarden (wortelgemiddelde kwadratische fout van 0,017). CONCLUSIES: Onze resultaten bevestigen dat de methoden ontwikkeld om EE te bepalen met behulp van accelerometer- en hartslagsensorwaarden bij normale volwassenen niet geschikt zijn

T small-bore scanner. Een machine learning benadering werd gebruikt met acht ruwe kwantitatieve MRI-mapping data beelden (T1m, T2m, twee Dixon-kaarten en vier diffusie-tensor imaging kaarten), drie typen textuurdescriptoren (local binary pattern, gray-level co-occurrence matrix, gray-level run-length matrix) en een gradiëntdescriptor (histogram van georiënteerde gradiënten). RESULTATEN: De verwarringsmatrix, gemiddeld over alle monsters, toonde 93,5% van mus

In totaal ondergingen 85 personen (inclusief ambulante en niet-ambulante proefpersonen) echografieonderzoeken van de gastrocnemius voor deep learning van beeldgegevens met behulp van LeNet, AlexNet, VGG-16, VGG-16TL, VGG-19 en VGG-19TL modellen (de notatie TL duidt op het fijn afstemmen van voorgetrainde modellen).


Wat is "long-COVID"?

Answer:
"Long-COVID" is een complexe aandoening waarbij de getroffen personen niet herstellen gedurende meerdere weken of maanden na het begin van symptomen die wijzen op COVID-19, en de symptomen niet verklaard kunnen worden door een alternatieve diagnose.

Aanhoudende fysieke symptomen na acute COVID-19 komen vaak voor en omvatten meestal vermoeidheid, dyspneu, pijn op de borst en hoesten. Hoofdpijn, gewrichtspijn, myalgieën en verlies van reuk zijn ook gerapporteerd. Veelvoorkomende psychologische en cognitieve symptomen zijn slechte concentratie, cognitieve achteruitgang/verwarring, slapeloosheid en een algemeen verminderde kwaliteit van leven.

Hoewel het nu duidelijk is dat klinische nasleep (long COVID) kan aanhouden na acute COVID-19, zijn de aard, frequentie en etiologie hiervan slecht gekarakteriseerd.

Long COVID is een complexe aandoening met langdurige heterogene symptomen. De aard van de studies sluit een precieze casusdefinitie of risicobeoordeling uit. Er is een dringende behoefte aan prospectieve, robuuste, gestandaardiseerde, gecontroleerde studies naar etiologie, risicofactoren en biomarkers om long COVID te karakteriseren in verschillende risicopopulaties en settings.

Meer dan 60 fysieke en psychologische tekenen en symptomen met brede prevalentie werden gerapporteerd, het meest voorkomend zwakte (41%; 95% BI 25% tot 59%), algemene malaise (33%; 95% BI 15% tot 57%), vermoeidheid (31%; 95% BI 24% tot 39%), concentratieproblemen (26%; 95% BI 21% tot 32%) en kortademigheid (25%; 95% BI 18% tot 34%). 37% (95% BI 18% tot 60%) van de patiënten rapporteerde een verminderde kwaliteit van leven; 26% (10/39) van de studies presenteerde bewijs van verminderde longfunctie.

De meest frequent gerapporteerde long-COVID symptomen waren symptomen gerelateerd aan mentale gezondheid (55,2%), vermoeidheid (51,2%), algemene pijn/ongemak (48,4%), hersenmist/verwarring (32,8%) en dyspneu (28,9%) onder gebruikers die ten minste 1 symptoom rapporteerden.

"Long COVID" is de aandoening waarbij getroffen personen niet herstellen gedurende meerdere weken of maanden na het begin van symptomen die wijzen op COVID-19, ongeacht of ze getest zijn of niet.

Opkomende aspecten van de klinische presentatie van Covid-19 zijn de langetermijneffecten, die kenmerkend zijn voor het zogenaamde "long COVID".

De belangrijkste symptomen geassocieerd met "long COVID" waren hoofdpijn, vermoeidheid, spierpijn/myalgie, gewrichtspijn, cognitieve achteruitgang, concentratieverlies en verlies van reuk. Daarnaast vertoonden de proefpersonen significante niveaus van slapeloosheid (p < 0,05) en een algemeen verminderde kwaliteit van leven (p < 0,05).

Verdere studies zijn nodig om de klinische presentatie van de "long COVID" aandoening en gerichte behandelingen beter te definiëren.

'Long-COVID-19' is een term die wordt gegeven aan de aanhoudende of langdurige ziekte die COVID-19 patiënten blijven ervaren, zelfs in hun post-herstel fase.

Long COVID wordt gedefinieerd als vier weken aanhoudende symptomen na de acute ziekte, en post-COVID syndroom en chronische COVID-19 zijn de voorgestelde termen om aanhoudende symptomatologie langer dan 12 weken te beschrijven.

Hoewel de precieze definitie van long COVID mogelijk ontbreekt, zijn de meest voorkomende symptomen die in veel studies worden gerapporteerd vermoeidheid en dyspneu die maanden aanhouden na acute COVID-19.