Welk gen wordt voornamelijk geassocieerd met het Saethre-Chotzen syndroom?

Answer: Het Saethre-Chotzen syndroom is een craniosynostose syndroom dat zelden prenataal wordt gediagnosticeerd. Het wordt veroorzaakt door cytogenetische deleties of mutaties in het TWIST1-gen. Van de 37 patiënten met klassieke kenmerken van het syndroom was de algehele detectiegraad voor TWIST-mutaties 68%. Een verhoogd risico op ontwikkelingsachterstand wordt geassocieerd met deleties van TWIST.

Het Saethre-Chotzen syndroom is een craniosynostose syndroom dat zelden prenataal wordt gediagnosticeerd. Het wordt veroorzaakt door cytogenetische deleties of mutaties in het TWIST1-gen.

We hebben TWIST geëvalueerd, een basaal helix-loop-helix transcriptiefactor, als kandidaatgen voor deze aandoening omdat het expressiepatroon en de mutante fenotypes in Drosophila en muis consistent zijn met het Saethre-Chotzen fenotype.

Mutaties in het TWIST-gen bij het Saethre-Chotzen syndroom.

Het Saethre-Chotzen syndroom (acrocephalo-syndactylie type III, ACS III) is een autosomaal dominant craniosynostose met brachydactylie, zachte weefsel syndactylie en gezichtsdysporfie waaronder ptosis, gezichtsasymmetrie en prominente oorkrullen. ACS III is gelokaliseerd op chromosoom 7p21-22. Interessant is dat TWIST, het menselijke equivalent van het muizen Twist-gen, ook op chromosoom 7p21 is gelokaliseerd.

Van de 37 patiënten met klassieke kenmerken van het Saethre-Chotzen syndroom was de algehele detectiegraad voor TWIST-mutaties 68%.

Een verhoogd risico op ontwikkelingsachterstand bij het Saethre-Chotzen syndroom wordt geassocieerd met deleties van TWIST: een verbeterde strategie voor TWIST-mutatiescreening.

Mutaties binnen of stroomopwaarts van het basale helix-loop-helix domein van het TWIST-gen zijn specifiek voor het Saethre-Chotzen syndroom.

Het Saethre-Chotzen syndroom (ACS III) is een autosomaal dominant craniosynostose syndroom dat recentelijk is toegeschreven aan mutaties in het TWIST-gen, een basale helix-loop-helix (b-HLH) transcriptiefactor die de ontwikkeling van hoofdmesenchymcellen reguleert tijdens de vorming van de craniale neurale buis bij muizen.

Tot slot, aangezien er geen TWIST-mutaties werden gedetecteerd in 40 gevallen van geïsoleerde coronale craniosynostose, suggereert deze studie dat TWIST-mutaties specifiek zijn voor het Saethre-Chotzen syndroom.

Mutaties in het basale domein en de loop-helix II overgang van TWIST verhinderen DNA-binding bij het Saethre-Chotzen syndroom.

Het Saethre-Chotzen syndroom is een autosomaal dominant schedelafwijking die het gevolg is van voortijdige fusie van de coronale suturen (craniosynostose). Het wordt veroorzaakt door mutaties in het TWIST-gen dat codeert voor een basale Helix-Loop-Helix transcriptiefactor.

Autosomaal dominante mutaties in het gen dat codeert voor de basale helix-loop-helix transcriptiefactor Twist1 worden geassocieerd met ledemaat- en craniofaciale defecten bij mensen met het Saethre-Chotzen syndroom.

Opmerkelijk is dat meerdere Twist1-mutaties geassocieerd met het Saethre-Chotzen syndroom de proteïnekinase A-gemedieerde fosforylering van Twist1 veranderen, wat suggereert dat verkeerde regulatie van Twist1-dimerisatie via stoichiometrische of post-translationele mechanismen ten grondslag ligt aan de fenotypes van individuen met het Saethre-Chotzen syndroom.

Saethre-Chotzen syndroom veroorzaakt door mutaties in het TWIST1-gen.

Het Saethre-Chotzen syndroom (SCS) is een autosomaal dominant craniosynostose syndroom met uni- of bilaterale coronale synostose en milde ledemaatdeformaties. Het wordt veroorzaakt door verlies-van-functie mutaties in het TWIST1-gen.

Het doel van deze studie was om met de genotypische diagnose van de auteurs' serie patiënten met TWIST1-bevestigd Saethre-Chotzen syndroom hun natuurlijke geschiedenis en langetermijn chirurgische uitkomsten te beschrijven.

Het Saethre-Chotzen syndroom (SCS), een van de meest voorkomende vormen van syndromische craniosynostose (voortijdige fusie van de craniale suturen), ontstaat door haplo-insufficiëntie van TWIST1, veroorzaakt door deleties van het gehele gen of verlies-van-functie varianten binnen het coderende gebied.

Het Saethre-Chotzen syndroom (SCS) is een autosomaal dominant craniosynostotisch stoornis gekenmerkt door coronale synostose, gezichtsasymmetrie, ptosis en ledemaatafwijkingen. Haplo-insufficiëntie van TWIST1, een basale helix-loop-helix transcriptiefactor, is verantwoordelijk voor SCS.

Het Saethre-Chotzen syndroom is een autosomaal, dominant overgeërfd craniosynostose veroorzaakt door mutaties in het basale helix-loop-helix transcriptiefactor gen TWIST1.

De meerderheid van de patiënten met het Saethre-Chotzen syndroom heeft mutaties in het TWIST-gen, dat codeert voor een basale helix-loop-helix transcriptiefactor.

ACHTERGROND: Het Saethre-Chotzen syndroom is een syndromische craniosynostose gedefinieerd door een genetische mutatie die het TWIST1-gen op chromosoom 7p21 aantast.

De chromosoomherordening stroomafwaarts van TWIST is compatibel met de gedachte dat dit een Saethre-Chotzen syndroom gen is en impliceert verlies van functie van één allel door een positioneel effect als mogelijke mutatiemechanisme om het syndroom op te roepen.

Het Saethre-Chotzen syndroom, dat wordt gedefinieerd door verlies-van-functie mutaties in het TWIST-gen, is de op één na meest voorkomende craniosynostose.

Het TWIST-gen codeert voor een transcriptiefactor met een basaal helix-loop-helix (b-HLH) motief en is recentelijk beschreven als kandidaatgen voor het Saethre-Chotzen syndroom, gebaseerd op de detectie van mutaties binnen het coderende gebied.

Veranderde dimerisatie van Twist1 en Hand2 wordt geassocieerd met het Saethre-Chotzen syndroom en ledemaatafwijkingen.

In dit gebied werd het TWIST1-gen, dat codeert voor een transcriptiefactor, beschouwd als een sterke kandidaat omdat haplo-insufficiëntie verantwoordelijk is voor het menselijke Saethre-Chotzen syndroom, gekenmerkt door schedel coronale suture synostose.

Haplo-insufficiëntie van het menselijke TWIST1-gen, dat het craniosynostose stoornis Saethre-Chotzen syndroom (SCS) veroorzaakt, houdt verband met het falen om transcriptie van CDKN1A (dat p21/WAF1/CIP1 codeert) te onderdrukken, wat osteoblast differentiatie bevordert.

Een dergelijk gen dat betrokken is bij zowel syndromische (Saethre-Chotzen syndroom) als niet-syndromische vormen van craniosynostose bij mensen is TWIST1.

Twist1 is het muizenortholoog van TWIST1, het menselijke gen dat gemuteerd is bij het Saethre-Chotzen syndroom.

Sommige verlies-van-functie mutaties van het TWIST1-gen zijn aangetoond dat ze een autosomaal dominante craniosynostose veroorzaken, bekend als het Saethre-Chotzen syndroom.

Het TWIST1-gen, gedetecteerd door Multiplex Ligation Probe-dependent Amplification (MLPA) en array-CGH, was consistent met het fenotype van het Saethre-Chotzen syndroom. Array CGH toonde ook aan

Een deletie van 500 kb omvatte het TWIST1-gen, een voorgesteld kandidaatgen voor RSTS dat verantwoordelijk is voor het Saethre-Chotzen syndroom, een entiteit die in differentiële diagnose met RSTS wordt betrokken.

Het Saethre-Chotzen syndroom wordt geassocieerd met haplo-insufficiëntie van de basale helix-loop-helix (bHLH) transcriptiefactor TWIST1 en wordt gekenmerkt door voortijdige sluiting van de craniale suturen, genaamd craniosynostose; de onderliggende mechanismen van dit defect zijn echter onduidelijk.

Contiguïteitsgen deletie naast TWIST1 geïdentificeerd bij een patiënt met Saethre-Chotzen syndroom geassocieerd met neuro-ontwikkelingsachterstand: mogelijke bijdrage van HDAC9.

Prenatale diagnose van craniosynostose (compleet Saethre-Chotzen syndroom fenotype) veroorzaakt door een de novo complexe chromosoomherordening (1;4;7) met een microdeletie van 7p21.3-7p15.3, inclusief het TWIST1-gen – een casusrapport.

Het Saethre-Chotzen syndroom (SCS), geassocieerd met TWIST-1 mutaties, wordt gekenmerkt door voortijdige fusie van craniale suturen.

Muizen heterozygoot voor een null-mutatie van het Twist-gen vertonen bepaalde kenmerken van het Saethre-Chotzen syndroom, maar er is niet gerapporteerd dat ze craniosynostose vertonen.

Het Saethre-Chotzen syndroom is een autosomaal acrocephalosyndactylie syndroom waarvan het gen is toegewezen aan chromosoom 7p (TWIST).

Uitgebreide studies bij patiënten met de klinische diagnose van het Saethre-Chotzen syndroom hebben een TWIST-genafwijking aangetoond bij ongeveer 80%, waarvan tot 37% grote deleties kan zijn [Johnson et al., 1998].

De auteurs concluderen dat bij het gebruik van strikte inclusiecriteria voor studies van het Saethre-Chotzen syndroom, patiënten met een pathogene mutatie in het TWIST-gen moeten worden uitgesloten.

Dit casusrapport beschrijft een patiënt met het Saethre-Chotzen syndroom veroorzaakt door een mutatie in het TWIST-gen die een ernstige tot diepgaande sensorineurale gehoorverlies vertoont.

Onze resultaten geven ook aan dat het TWIST1-gen mogelijk een nieuw borstkankergevoeligheidsgen is.

Aanvullende studies zijn echter nodig om het mechanisme te onthullen waarmee TWIST1 mogelijk predisponeert tot vroege borstkanker bij Saethre-Chotzen patiënten.

Recente studies met een muismodel voor borstkanker hebben echter aangetoond dat Twist kan fungeren als een sleutelregelaar van metastase en dat het gen overexpressie vertoont in subsets van sporadische menselijke borstkankers.

Mutaties in het TWIST-gen zijn geïdentificeerd bij patiënten met het Saethre-Chotzen syndroom.

Van de patiënten met het Saethre-Chotzen fenotype werden er vier gevonden met de FGFR3 P250R mutatie, drie waren heterozygoot voor drie verschillende nieuwe mutaties in het coderende gebied van TWIST, en twee hadden een deletie van één kopie van het gehele TWIST-gen.

Daarom hadden 9 van onze 11 patiënten (82%) met het Saethre-Chotzen fenotype detecteerbare genetische veranderingen in FGFR3 of TWIST.

Het TWIST-gen, hoewel niet verstoord bij Saethre-Chotzen patiënten met ogenschijnlijk gebalanceerde translocaties van 7p21, is gemuteerd in familiaire en sporadische gevallen.

We rapporteren een jong meisje met klinische kenmerken van het Saethre-Chotzen syndroom die een voorheen niet beschreven sequentievariant in het TWIST1-gen heeft, overeenkomend met p.R191M.

Saethre-Chotzen syndroom veroorzaakt door mutaties in het TWIST1-gen: functionele differentiatie van het Muenke coronale synostose syndroom.

Germline mutatiescreening van de Saethre-Chotzen geassocieerde genen TWIST1 en FGFR3 in families met BRCA1/2-negatieve borstkanker.

Het toont volledige penetrantie en variabele expressiviteit en is gekoppeld aan het TWIST-gen op chromosoom 7p21; meer dan 80 verschillende intragenische mutaties en recentelijk grote deleties zijn gedetecteerd in Saethre-Chotz.

Bovendien zijn volledige gen deleties van TWIST ook gevonden in een significant deel van de patiënten met het Saethre-Chotzen syndroom.


Noem 4 gerichte synthetische DMARDs die JAK-remmers zijn.

Answer: Gerichte synthetische (ts) DMARDs die Janus kinase (JAK) remmers zijn omvatten tofacitinib, baricitinib, filgotinib, upadacitinib.

RESULTATEN: De werkgroep stemde in met 5 overkoepelende principes en 12 aanbevelingen met betrekking tot het gebruik van conventionele synthetische (cs) DMARDs (methotrexaat (MTX), leflunomide, sulfasalazine); glucocorticoïden (GC's); biologische (b) DMARDs (tumornecrosefactorremmers (adalimumab, certolizumab pegol, etanercept, golimumab, infliximab), abatacept, rituximab, tocilizumab, sarilumab en biosimilaire (bs) DMARDs) en gerichte synthetische (ts) DMARDs (de Janus kinase (JAK) remmers tofacitinib, baricitinib, filgotinib, upadacitinib).


Welke microRNA's zijn betrokken bij het richten op CYLD bij triple-negatieve borstkanker?

Answer: Mir-182 en miR-301b zijn betrokken bij het richten op CYLD bij triple-negatieve borstkanker.

MicroRNA-301b bevordert celproliferatie en apoptoseresistentie bij triple-negatieve borstkanker door het richten op CYLD.

Abnormale expressie van microRNA's (miRNA's) speelt een belangrijke rol bij carcinogenese en tumorprogressie. De expressie en biologische rol van miR-301b bij triple-negatieve borstkanker (TNBC) is echter onduidelijk. Hier wilden we de rollen en mechanismen van miR-301b in TNBC-cellen evalueren. De expressie van miR-301b werd beoordeeld in TNBC-monsters en cellijnen met behulp van kwantitatieve Real-Time PCR (qRT-PCR). TNBC-cellen werden getransfecteerd met miR-301b-mimics, -inhibitoren of Cylindromatose (CYLD) small interfering RNA (siRNA) met Lipofectamine 2000. De functionele rollen van miR-301b werden bepaald door celproliferatie-, kolonieformatie- en apoptose-assays. Western blots en qRT-PCR werden gebruikt om de expressie van mRNA's en eiwitten in de cellen te meten. We vonden dat miR-301b was opgereguleerd in TNBC-monsters en cellijnen. Overexpressie van miR-301b bevorderde celproliferatie in TNBC-cellen, terwijl het de door 5-FU geïnduceerde apoptose remde. CYLD werd door miR-301b zowel op mRNA- als eiwitniveau naar beneden gereguleerd in TNBC-cellen. Dual-luciferase rapportage-assay bevestigde dat miR-301b CYLD naar beneden reguleerde door directe interactie met de 3'-ongetransleerde regio (3'-UTR) van CYLD mRNA. NF-κB-activatie was mechanistisch geassocieerd met miR-301b-gemedieerde neerwaartse regulatie van CYLD. Remming van miR-301b keerde echter alle effecten van miR-301b om. Concluderend speelt miR-301b een oncogene rol in TNBC, mogelijk door het naar beneden reguleren van CYLD en vervolgens het activeren van NF-κB p65, en dit kan een nieuwe therapeutische benadering voor TNBC bieden.

Overexpressie van microRNA-182 (miR-182) wordt gevonden in meerdere kankers, maar de associatie van miR-182-expressie met de gevoeligheid van triple-negatieve borstkankercellen (TNBC) voor tumor necrose factor-alfa (TNF-α) blijft onbekend. In deze studie werd de opregulatie van miR-182 gevalideerd bij TNBC-patiënten en cellijnen. Knockdown van miR-182 bleek de proliferatie van BT-549-cellen te belemmeren. Belangrijker nog, knockdown van miR-182 bevorderde significant de apoptose geïnduceerd door TNF-α-behandeling in BT-549. JC-1-kleuring en western blot-assays toonden aan dat de K63-gekoppelde ubiquitineketens op receptor-interacterend eiwit 1 (RIP1) werden verwijderd en dat het mitochondriale buitenmembraanpotentiaal (MMP) en de permeabiliteit veranderden bij combinatie van TNF-α met anti-miR-182. Vervolgens toonden we aan dat knockdown van miR-182 de expressie van cylindromatose (CYLD) deubiquitinase opreguleerde, wat de vorming van het death-inducing signaling complex (DISC) en daaropvolgende caspase-8-activatie bevorderde in TNF-α-behandelde BT-549-cellen. Samengevat verbeteren de resultaten van deze studie ons begrip van de rol van miR-182 in TNBC, waarvan knockdown de afbraak van ubiquitineketens op RIP1 faciliteert, leidend tot caspase-8-activatie en apoptose in TNF-α-behandelde TNBC-cellen. Dit kan waardevol zijn voor de ontwikkeling van kankertherapie.


Welke geneesmiddelen werden getest in de Candor-studie?

Answer: De CANDOR-studie onderzocht carfilzomib, dexamethason en daratumumab bij patiënten met teruggevallen of refractaire multipel myeloom.

De Candor-studie toonde aan dat de toevoeging van daratumumab aan carfilzomib en dexamethason geassocieerd is met een significant voordeel in progressievrije overleving bij patiënten met teruggevallen/refractaire MM na 1 tot 3 eerdere therapielijnen.

Carfilzomib, dexamethason en daratumumab versus carfilzomib en dexamethason bij patiënten met teruggevallen of refractaire multipel myeloom (CANDOR): resultaten van een gerandomiseerde, multicentrische, open-label fase 3-studie.

In deze studie wilden we de werkzaamheid en veiligheid vergelijken van carfilzomib, dexamethason en daratumumab versus carfilzomib en dexamethason bij patiënten met teruggevallen of refractaire multipel myeloom. METHODEN: In deze gerandomiseerde, multicentrische, open-label fase 3-studie werden 466 patiënten, gerekruteerd uit 102 centra in Noord-Amerika, Europa, Australië en Azië met teruggevallen of refractaire multipel myeloom, in een verhouding 2:1 willekeurig toegewezen aan carfilzomib, dexamethason en daratumumab (KdD) of carfilzomib en dexamethason (Kd).


Wat zijn de onderdelen van een flagelum?

Answer:
Het bacteriële flagelum is een supramoleculaire motiliteitsmachine bestaande uit het basale lichaam, de haak en het filament.
De axiale structuur van het flagelum bestaat uit de staaf, haak, verbinding, filament en dop.

Het bacteriële flagelum is een supramoleculaire motiliteitsmachine bestaande uit het basale lichaam, de haak en het filament.

Het flagelum van Salmonella enterica serovar Typhimurium bestaat uit een bidirectionele roterende motor, een universele koppeling en een helixvormige schroef.

De axiale structuur van het flagelum bestaat uit de staaf, haak, verbinding, filament en dop.


Waarom zijn mannelijke calico katten zeldzaam?

Answer: De schildpadkleurige vacht is kenmerkend voor vrouwelijke katten, en het voorkomen ervan bij katerkatten is zeer zeldzaam en geassocieerd met de aanwezigheid van een extra kopie van het X-chromosoom.

De schildpadkleurige vacht is kenmerkend voor vrouwelijke katten, en het voorkomen ervan bij katerkatten is zeer zeldzaam en geassocieerd met chromosoomafwijkingen (extra kopie van het X-chromosoom).

Een overzicht van de chromosoombevindingen bij 25 mannelijke schildpad- of calicokat (T-C) katten toonde een verscheidenheid aan aneuploïdie, polyploïdie, mosaïcisme en chimerisme. Een XXY-complement was opgenomen in de chromosoomsamenstelling van 16 van de 25 katten. Bijna al deze katten waren onvruchtbaar. Testiculaire pathologische veranderingen, wanneer geregistreerd, leken vergelijkbaar met die van het menselijke XXY Klinefelter-syndroom.

Een diermodel voor het XXY Klinefelter-syndroom bij de mens: schildpad- en calicomannetjes.

Een verklaring van de genetica van kattenvachtkleuren verduidelijkte waarom "zwart" en geslachtsgebonden "oranje" kleur normaal samen kunnen voorkomen bij XX-vrouwtjes en bij zeldzame mannetjes met 2 verschillende X-chromosomen.

De bevindingen bij 2 mannelijke T-C katten werden gepresenteerd als representatieve modellen van het XXY Klinefelter-syndroom bij de mens.

De fysieke kenmerken die een afwijking in het aantal chromosomen bij katten suggereerden, waren "calico" of "schildpad" vachtkleuren bij een mannetje. Buc


Welke hoofdregelaar stuurt de leverontwikkeling aan?

Answer: Hepatocytnucleaire factor (HNF)4α reguleert de foetale leverontwikkeling.

De moleculaire mechanismen waarmee hepatocytnucleaire factor (HNF)4α de foetale leverontwikkeling reguleert, zijn nog niet volledig opgehelderd.

SNAT4 functioneert stroomafwaarts van HNF4α en speelt een belangrijke rol in de leverontwikkeling via mechanismen van aminozuuropname en eiwitsynthese.

Hier gebruiken we muisgenetica om de rol van UPF2, een kerncomponent van NMD, te onderzoeken in de ontwikkeling, functie en regeneratie van de lever.

Hier tonen we aan dat mutant IDH leverprogenitorcellen blokkeert in hun differentiatie tot hepatocyten door de productie van 2HG en onderdrukking van HNF-4α, een hoofdregelaar van hepatocytenidentiteit en rusttoestand.

Hepatocytnucleaire factor 4-alpha (HNF4α) is een goed gevestigde hoofdregelaar van leverontwikkeling en -functie.

Als goed gevestigde hoofdregelaar van leverontwikkeling en -functie speelt hepatocytnucleaire factor 4 alpha (HNF4α) een cruciale rol in het reguleren van een groot aantal sleutelgenen die essentieel zijn voor het metabolisme van xenobiotica, metabole afvalstoffen en voedingsstoffen.

PAX6), een hoofdregelaar van pancreasontwikkeling die overexpressie vertoont bij colonkanker, werkte samen met HNF1α om P2-HNF4α te induceren maar antagoniseerde HNF4α in de expressie van HNF4A-AS1. Dus PAX6 kan

Als een goed gevestigde hoofdregelaar van leverontwikkeling en -functie speelt hepatocytnucleaire factor 4 alpha (HNF4α) een cruciale rol in het reguleren van een groot aantal sleutelgenen die essentieel zijn voor het metabolisme van xenobiotica, metabole afvalstoffen en voedingsstoffen.

Hier bied ik een uitgebreide review over de regulatie van expressie en transcriptieactiviteit van HNF4α, en hoe HNF4α communiceert met diverse extracellulaire en intracellulaire signaalroutes om genen te reguleren die essentieel zijn in leverpathofysiologie.

HNF4α lijkt een centrale rol te spelen in het coördineren van de omzetting van extracellulaire hormonale signalering en intracellulaire stress-/voedingssignalen naar transcriptieveranderingen in de lever.

Er zijn enkele reviews over de regulatie van medicijnmetabolisme, lipidenmetabolisme, celproliferatie en ontsteking door HNF4α.

Echter, de kennis over hoe de expressie en transcriptieactiviteit van HNF4α wordt gemoduleerd, blijft versnipperd.

De expressie en activiteit van HNF4α wordt gereguleerd door diverse hormonale en signaalroutes zoals groeihormoon, glucocorticoïden, schildklierhormoon, insuline, transformerende groeifactor-β, oestrogeen en cytokines.

Met in vivo muisleverontwikkeling als model identificeerden we duizenden enhancers die door de hoofdregelaars HNF4A en FOXA2 worden gebonden op een differentiatie-afhankelijke wijze, onderhevig aan chromatinehermodellering en geassocieerd met differentieel tot expressie gebrachte doelgenen.

Hepatocytnucleaire factor 4α (HNF4α) is een hoofdregelaar van ontwikkeling en functie van spijsverteringsweefsels.

De transcriptieregulatie door deze HNFs, die een hiërarchisch en coöperatief netwerk vormen, is essentieel voor hepatocytendifferentiatie tijdens de ontwikkeling van de zoogdierlever en ook cruciaal voor metabole regulatie en leverfunctie.

Studies naar de transcriptieregulerende elementen van genen die in hepatocyten tot expressie komen, hebben verschillende lever-rijke transcriptiefactoren geïdentificeerd, waaronder hepatocytnucleaire factor (HNF)-1, HNF-3, HNF-4, HNF-6 en CCAAT/enhancer-bindende proteïnenfamilies, die sleutelcomponenten zijn van het differentiatieproces voor de volledig functionele lever.

Onder deze lever-rijke transcriptiefactoren lijkt HNF-4 het verst stroomopwaarts te werken als een hoofdgen in de transcriptiekaskade en interacteert het met andere lever-rijke transcriptiefactoren om hepatocyt-specifieke genexpressie te stimuleren.


Zijn er kleine molecuul CGRP's in ontwikkeling voor de behandeling van migraine?

Answer: Ja, er zijn verschillende kleine molecuul CGRP's in ontwikkeling voor de behandeling van migraine.

Ondertussen is 1 kleine molecuul CGRP-receptorantagonist (ubrogepant, MK-1602) momenteel in fase 3-studies voor de acute behandeling van migraine.

Verschillende andere kleine molecuul CGRP-receptorantagonisten bevinden zich in eerdere ontwikkelingsfasen voor de acute behandeling of preventie van migraine.


Welke subcorticale hersenstructuur wordt het meest beïnvloed door veelvoorkomende genetische varianten?

Answer: De zeer complexe structuur van het menselijk brein wordt sterk gevormd door genetische invloeden. Subcorticale hersengebieden vormen circuits met corticale gebieden om beweging, leren, geheugen en motivatie te coördineren, en veranderde circuits kunnen leiden tot abnormaal gedrag en ziekte. Vijf nieuwe genetische varianten die de volumes van het putamen en de nucleus caudatus beïnvloeden, werden geïdentificeerd. Deze varianten tonen specifieke volumetrische effecten op hersenstructuren in plaats van globale effecten over structuren heen. De sterkste effecten werden gevonden voor het putamen, waar een nieuw intergeen locus met repliceerbare invloed op het volume (rs945270; P = 1,08 × 10^(-33); 0,52% verklaarde variantie) bewijs toonde van het veranderen van de expressie van het KTN1-gen in zowel hersen- als bloedweefsel.

De zeer complexe structuur van het menselijk brein wordt sterk gevormd door genetische invloeden. Subcorticale hersengebieden vormen circuits met corticale gebieden om beweging, leren, geheugen en motivatie te coördineren, en veranderde circuits kunnen leiden tot abnormaal gedrag en ziekte. Om te onderzoeken hoe veelvoorkomende genetische varianten de structuur van deze hersengebieden beïnvloeden, voeren we hier genoomwijde associatiestudies uit van de volumes van zeven subcorticale gebieden en het intracraniale volume, afgeleid van magnetische resonantiebeelden van 30.717 individuen uit 50 cohorten. We identificeren vijf nieuwe genetische varianten die de volumes van het putamen en de nucleus caudatus beïnvloeden. We vinden ook sterker bewijs voor drie loci met eerder vastgestelde invloeden op het hippocampusvolume en het intracraniale volume. Deze varianten tonen specifieke volumetrische effecten op hersenstructuren in plaats van globale effecten over structuren heen. De sterkste effecten werden gevonden voor het putamen, waar een nieuw intergeen locus met repliceerbare invloed op het volume (rs945270; P = 1,08 × 10^(-33); 0,52% verklaarde variantie) bewijs toonde van het veranderen van de expressie van het KTN1-gen in zowel hersen- als bloedweefsel. Varianten die het putamenvolume beïnvloeden, clusteren nabij ontwikkelingsgenen die apoptose, axongeleiding en vesikeltransport reguleren. Identificatie van deze genetische varianten verschaft inzicht in de oorzaken van variabiliteit in de menselijke hersenontwikkeling en kan helpen bij het bepalen van mechanismen van neuropsychiatrische disfunctie.


Givosiran wordt gebruikt voor de behandeling van welke ziekte?

Answer: Givosiran is goedgekeurd voor de behandeling van porfyrie.

Kostenbesparingen met hemin versus givosiran voor de behandeling van patiënten met acute intermitterende porfyrie (AIP).

In 2019 keurde de FDA givosiran goed voor de behandeling van volwassenen met acute hepatische porfyrie.

CONCLUSIES: Hemin wordt verwacht kostenbesparingen te bieden in vergelijking met givosiran voor alle AIP-patiënten en subpopulaties.

Nieuwe behandelingsopties omvatten givosiran (siRNA) om ALA-synthase-1 (ALAS1) en het boodschapper-RNA van PBGD (PBGD mRNA) naar de levercellen van patiënten met AIP te down-reguleren.

Beheer van AIP omvat bewustwording en het vermijden van triggerfactoren, infusies van hemin bij ernstige acute aanvallen, en indien geïndiceerd voor chronische suppressieve therapie, onderhoudsbehandeling met hemin of givosiran, een klein interfererend RNA-molecuul dat de transcripties van ALA-synthase 1 antagoniseert.

ACHTERGROND: Inductie van delta-aminolevulinezuursynthase 1 (ALAS1) genexpressie en accumulatie van neurotoxische tussenproducten leiden tot neuroviscerale aanvallen en ziekteverschijnselen bij patiënten met acute intermitterende porfyrie, een zeldzame erfelijke ziekte van de heme-biosynthese. Givosiran is een experimenteel RNA-interferentie therapeutisch middel dat de hepatische ALAS1-synthese remt. METHODEN: We voerden een fase 1-studie uit met givosiran bij patiënten met acute intermitterende porfyrie. In deel A van de studie werden patiënten zonder recente porfyrie-aanvallen (d.w.z. geen aanvallen in de 6 maanden voorafgaand aan de baseline) willekeurig toegewezen aan een enkele subcutane injectie van een van vijf oplopende doses givosiran (0,035, 0,10, 0,35, 1,0 of 2,5 mg per kilogram lichaamsgewicht) of placebo.

CONCLUSIES: Maandelijkse injecties van givosiran bij patiënten met terugkerende porfyrie-aanvallen resulteerden voornamelijk in milde bijwerkingen, verlaging van geïnduceerde ALAS1 mRNA-niveaus, bijna genormaliseerde niveaus van de neurotoxische tussenproducten delta-aminolevulinezuur en porfobilinogeen, en een lagere aanvalfrequentie dan bij placebo.

In november 2019 werd givosiran het tweede op kleine interfererende RNA (siRNA) gebaseerde medicijn dat goedkeuring kreeg van de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA). Het is ontwikkeld voor de behandeling van acute intermitterende porfyrie (AIP), een aandoening die wordt gekenmerkt door levensbedreigende acute neuroviscerale aanvallen.

De klinische prestaties van givosiran toonden aan dat onderdrukking van ALAS1 door GalNac-gedecoreerde siRNA's een aanvullende benadering vormt voor de behandeling van patiënten met AIP die terugkerende acute neuroviscerale aanvallen vertonen.

Fase 3-studie van RNAi-therapeuticum Givosiran voor acute intermitterende porfyrie.

Givosiran wordt ontwikkeld door Alnylam Pharmaceuticals voor de behandeling van acute hepatische porfyrie (AHP).

Givosiran is een klein interfererend ribonucleïnezuur-middel dat recentelijk in de Verenigde Staten is goedgekeurd voor de behandeling van acute hepatische porfyrie (AHP).

Deze technologie heeft geleid tot de goedkeuring van givosiran voor de behandeling van acute hepatische porfyrie, en er zijn nog zeven andere conjugaten in registratiereview of fase 3-studies en minstens 21 andere conjugaten in eerdere stadia van klinische ontwikkeling.

In november 2019 werd givosiran in de VS goedgekeurd voor de behandeling van volwassenen met AHP op basis van de positieve resultaten van de multinationale fase III ENVISION-studie.

In voorlopige resultaten behaalde givosiran klinische eindpunten voor AIP, verminderde urine-ALA-niveaus en vertoonde een veiligheidsprofiel dat verdere medicijnontwikkeling mogelijk maakte.

Deze fase I-studie evalueerde het veiligheids-, farmacokinetische en farmacodynamische profiel van subcutaan (SC) toegediende givosiran bij patiënten met acute intermitterende porfyrie, het meest voorkomende type AHP.

Givosiran, een andere RNAi-therapeuticum gericht op 5-aminolevulinezuursynthase, is positief getest bij acute intermitterende porfyrie in fase 1/2 en lopende fase 3-studies.


Noem mediatoren die vrijkomen uit mestcellen?

Answer:
tryptase
histamine
heparine proteoglycaan
chymase
cytokines
2,3-dinor-11β-PGF2α
leukotrieen (LT)E4

Zodra mestcellen geactiveerd zijn, wordt beta-tryptase vrijgegeven samen met histamine en heparine proteoglycaan.

Degranulatie van mestcellen (MC's) geeft verschillende mediatoren vrij zoals vasculair endotheliaal groeifactor (VEGF), chymase, tryptase, histamine en cytokines, die allemaal een belangrijke rol spelen in de ernst van dengue-infectie.

De mediatoren omvatten serum tryptase plus urine N-methyl histamine (N-MH), leukotrieen (LT)E4, en 11β-prostaglandine (PG) F2α of 2,3-dinor-11β-PGF2α (BPG)


Wat is Exencefalie?

Answer: Exencefalie is een type cefalische aandoening waarbij de hersenen zich buiten de schedel bevinden

exencefalie, een falen van de craniale neurale plooien om te sluiten wat leidt tot degeneratie van het blootgestelde hersenweefsel, aangeduid als anencefalie.

Exencefalie moet worden beschouwd als de meest ernstige vorm van cranium bifidum, zoals myeloschisis dat is bij spina bifida.

Exencefalie is een zeldzame misvorming van de schedel die kenmerkend is door een grote, ongeorganiseerde massa cerebraal weefsel.

Exencefalie is een zeldzame voorloper van anencefalie waarbij een grote hoeveelheid hersenweefsel aanwezig is ondanks de afwezigheid van de calvaria.

Exencefalie werd gekenmerkt door de afwezigheid van normale echo's van het exocranium, de laterale ventrikels, het choroïde plexus, de cerebrale falx, en met de aanwezigheid van een vervormde vorm van het hoofd en onregelmatig, gelobd cerebraal materiaal met toenemend volume bij vervolgonderzoek.

Exencefalie/anencefalie is een zeld defect van de neurale buis die vroeg in de embryogenese optreedt.

Er wordt gezegd dat exencefalie voorafgaat aan anencefalie als gevolg van het falen van de sluiting van de rostrale neuroporus.


Wat is de rol van TNF bij obesitas?

Answer: De rol van TNF bij obesitas is niet volledig begrepen, maar men denkt dat het een belangrijke rol speelt bij de vorming van vetweefsel en vetopslag. TNF-alfa is een eiwit waarvan is aangetoond dat het de vetopslag in vetcellen verhoogt. Men denkt ook dat het een rol speelt bij insulineresistentie.

Macrofagen TNF-alfa draagt bij aan insulineresistentie en leververvetting bij dieet-geïnduceerde obesitas.

Deze gegevens geven aan dat door macrofagen afgeleide TNF-alfa bijdraagt aan het patroon en de omvang van vetophoping en insulineresistentie bij dieet-geïnduceerde obesitas; deze bijdrage is echter verwaarloosbaar in aanwezigheid van door de gastheer afgeleide TNF-alfa.

Expressie van TNF-alfa-eiwit in omentaal en subcutaan vetweefsel bij obesitas.

TNF-alfa-expressie in omentaal vetweefsel kan een sleutelrol spelen bij het bijdragen aan cardiovasculair risico bij personen met centrale obesitas.

Invloed van membraan-gebonden tumor necrose factor (TNF)-alfa op obesitas en glucosemetabolisme.

Transmembraan TNF-alfa bevordert de vorming van vetweefsel zonder het insuline-gemedieerde glucosemetabolisme te veranderen bij muizen met voedingsgeïnduceerde obesitas.

Onveranderde TNF-alfa productie door macrofagen en monocyten bij dieet-geïnduceerde obesitas bij ratten.

Obesitas en diabetes bij TNF-alfa receptor-deficiënte muizen.

TNF, werkend via zijn receptoren, is een belangrijke factor bij obesitas-geassocieerde insulineresistentie.

Belang van TNF-alfa en leptine bij obesitas en insulineresistentie: een hypothese over de impact van lichaamsbeweging.

Verhoogde TNF-alfa-expressie veroorzaakt insulineresistentie door de tyrosinekinase-activiteit van de insuline-receptor te verlagen en de expressie van GLUT-4 glucose-transporters te verminderen.

In een recentere hypothese over lichaamsgewichtcontrole en regulatie van het metabolisme scheidt de adipocyt leptine af en drukt lokaal TNF-alfa uit, waarbij laatstgenoemde verantwoordelijk is voor de expressie van metabole cardiovasculaire risicofactoren. TNF-a mRNA-expressie en TNF-alfa-eiwit zijn sterk verhoogd in vetweefsel van obese dieren en mensen.

Serumconcentraties van TNF-alfa en oplosbare TNF-alfa receptoren bij obesitas.

Om te bestuderen of gewichtsverminderende behandeling de serumconcentratie van TNF-alfa en twee oplosbare TNF-alfa receptoren bij obese personen beïnvloedt.

De waargenomen daling van de serumconcentratie van TNF-alfa en de toename van beide oplosbare TNF-receptoren na gewichtsverminderende behandeling bij obese personen kan een tegenregulatie zijn die verdere gewichtsafname voorkomt.

De rol van TNF-alfa en TNF-receptoren bij obesitas en insulineresistentie.

Microvasculaire endotheliale disfunctie bij menselijke obesitas: rol van TNF-α.

Blokkade van tumor necrose factor (TNF) receptor type 1-gemedieerde TNF-alfa signalering beschermde Wistar-ratten tegen dieet-geïnduceerde obesitas en insulineresistentie.

TNF-alfa speelt een belangrijke rol in de pathogenese van obesitas en insulineresistentie, waarbij het effect van TNF-alfa signalering via TNF receptor type 1 (TNFR1) grotendeels controversieel blijft.

Functionele analyse van tumor necrose factor (TNF) receptoren in TNF-alfa-gemedieerde insulineresistentie bij genetische obesitas.

Deze gegevens geven aan dat plasmaconcentraties van beide oplosbare TNF-receptoren verhoogd zijn bij obesitas en insulineresistentie, mogelijk als functie van overtollig lichaamsvet.

Er is gesuggereerd dat tumor necrose factor (TNF)-alfa een kandidaat mediator is van insulineresistentie bij obesitas, omdat het overexpressie vertoont in het vetweefsel van knaagdieren en mensen en het de werking van insuline blokkeert in gekweekte cellen en hele dieren.

De pro-inflammatoire cytokine tumor necrose factor (TNF) speelt een centrale rol in laaggradige ontsteking van vetweefsel en de ontwikkeling van insulineresistentie tijdens obesitas.

ACHTERGROND: Bij obesitas is een verhoogd niveau van tumor necrose factor (TNF)-alfa betrokken bij de ontwikkeling van insulineresistentie.

Tumor necrose factor (TNF)-alfa speelt een centrale rol in de staat van insulineresistentie geassocieerd met obesitas.

DOEL: Tumor necrose factor (TNF)-alfa wordt verondersteld gedeeltelijk de link tussen obesitas en insulineresistentie te bemiddelen, en vrouwen met zwangerschapsdiabetes mellitus (GDM) hebben verhoogde serum TNF-alfa concentraties.

Recente studies hebben aangetoond dat het tumor necrose factor (TNF) systeem betrokken is bij de insulineresistentie van menselijke obesitas.

Tumor necrose factor (TNF)-alfa is een van de kandidaat mediatoren van insulineresistentie geassocieerd met obesitas, een belangrijke risicofactor voor de ontwikkeling van type 2 diabetes.

De cytokine tumor necrose factor alfa (TNF alfa) werd voorgesteld om obesitas-gerelateerde insulineresistentie te bemiddelen bij productie in vetcellen en deel te nemen aan weefselherstructurering die leidt tot vasculaire complicaties bij afgifte door macrofagen.

Het polymorfisme van het TNF-a-308 gen is ook betrokken bij de ontwikkeling van obesitas-gerelateerde insulineresistentie, daarom onderzochten we of het IRS-1 en TNF-a polymorfisme de overgang naar insulineresistentie en obesitasparameters bij kinderen met obesitas kan voorspellen.

Ondanks het feit dat deze cytokine (ook bekend als "cachectine") in verband is gebracht met veel van de metabole afwijkingen geassocieerd met cachexie, suggereren recente studies dat TNF ook een centrale rol kan spelen bij obesitas door energieverbruik, vetafzetting en insulineresistentie te moduleren.

In deze studie hebben we de in vivo rol van TNF-signaal via p55 [TNF receptor (TNFR) 1] en p75 (TNFR 2) TNFR in de ontwikkeling van insulineresistentie geanalyseerd door genetisch obese muizen (ob/ob) te genereren die p55 of p75 TNFRs missen.

In deze dwarsdoorsnede studie (n = 498; 258 mannen, 240 vrouwen) werd de associatie van genotypen (PCR–RFLP) van 11-βHSD1 en TNF-α geanalyseerd met obesitas [BMI ≥ 25 kg/m(2), percentage lichaamsvet (%BF via DEXA); subcutaan en intra-abdominaal vetgebied (L(2-3) niveau via enkele MRI-slice) in een subsample] en insulineresistentie.

11-β hydroxysteroïde dehydrogenase (11-βHSD1), tumor necrose factor-α (TNF-α) en hun rol in obesitas, regionale vetverdeling en insulineresistentie zijn weinig geëvalueerd.

Om de rol van TNF-alfa bij obesitas en insulineresistentie te onderzoeken, hebben we obese muizen gegenereerd met een gerichte null-mutatie in het gen dat codeert voor TNF-alfa en die voor de twee receptoren voor TNF-alfa.

Remming van insuline-receptor signalering door TNF: potentiële rol bij obesitas en niet-insuline-afhankelijke diabetes mellitus.

Verhoogde productie van TNF door adipocyten kan echter bijdragen aan insulineresistentie bij obesitas en bij niet-insuline-afhankelijke diabetes mellitus (NIDDM).

TNF is aangetoond dat het insuline-gestimuleerde tyrosinefosforylering van zowel de insuline-receptor (IR) als insuline receptor-substraat (IRS)-1 remt en de afname van de insuline-gevoelige glucose-transporter, GLUT4, in adipocyten stimuleert.

Ontstekingscytokines zoals tumor necrose factor (TNF) kunnen bijdragen aan insulineresistentie.

TNF, maar niet hyperinsulinemie of hyperglykemie, is een belangrijke aanjager van obesitas-geïnduceerde monocytose, waarbij inflammatoire monocyten correleren met insuline bij obese mannelijke muizen.

Het is niet duidelijk of de mate van obesitas, hyperinsulinemie of hyperglykemie veranderingen in de cellulaire immuniteit tijdens dieet-geïnduceerde obesitas onderbouwt.

Over het algemeen kan TNF functioneren om het individu minder obese te maken door LPL te remmen en het dier meer insulineresistent te maken.

TNF wordt op hogere niveaus tot expressie gebracht in spiercellen van insulineresistente personen, en TNF kan LPL-expressie remmen.

Wanneer insulineresistente knaagdieren werden geïnjecteerd met anti-TNF bindend eiwit, verbeterde de insulinewerking, wat een verband suggereert tussen insulineresistentie en TNF.

Deze resultaten wijzen op een rol voor TNF-alfa bij obesitas en met name bij de insulineresistentie en diabetes die vaak gepaard gaan met obesitas.

Recente studies in diermodellen hebben aangetoond dat TNF-alfa een belangrijke rol speelt bij het bemiddelen van de insulineresistentie van obesitas door overexpressie in vetweefsel.

TNF-alfa kan een rol spelen bij het bemiddelen van insulineresistentie geassocieerd met obesitas.

Deze resultaten geven aan dat TNF-alfa een belangrijke mediator is van insulineresistentie bij obesitas via zijn effecten op verschillende belangrijke plaatsen van insulinewerking.

Recente gegevens suggereren een sleutelrol voor tumor necrose factor (TNF)-alfa in de insulineresistentie van obesitas en niet-insuline-afhankelijke diabetes mellitus (NIDDM).

Hoewel tumor necrose factor alfa (TNF-alfa) betrokken is bij de insulineresistentie geassocieerd met obesitas, is de rol ervan bij andere aandoeningen van obesitas grotendeels onbekend.

Tumor necrose factor-alfa (TNF-alfa) is overexpress in obesitas en is een kandidaat mediator van obesitas-geïnduceerde insulineresistentie.

Dergelijke bevindingen ondersteunen de hypothese dat TNF een mediator is van obesitas-gerelateerde insulineresistentie.

Deze review zal de beschikbare kennis samenvatten over de rol van TNF-alfa bij obesitas en gerelateerde processen en de potentiële implicaties hiervan voor de ontwikkeling van nieuwe therapeutische benaderingen voor obesitas en insulineresistentie.


Is eptinezumab een klein molecuul?

Answer: Nee, eptinezumab is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam.

Eptinezumab-jjmr (hierna aangeduid als eptinezumab; Vyepti™) is een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam dat bindt aan calcitonine-gen-gerelateerd peptide (CGRP) en de binding ervan aan de receptor blokkeert.


Beschrijf het Enhancing NeuroImaging Genetics through Meta-Analysis (ENIGMA) Consortium

Answer: Het Enhancing NeuroImaging Genetics through Meta-Analysis (ENIGMA) Consortium is een samenwerkingsnetwerk van onderzoekers die samenwerken aan een reeks grootschalige studies die gegevens integreren van 70 instellingen wereldwijd. Georganiseerd in werkgroepen die vragen op het gebied van neurowetenschappen, genetica en geneeskunde aanpakken, hebben ENIGMA-studies neuroimaginggegevens geanalyseerd van meer dan 12.826 proefpersonen. Daarnaast werden gegevens van 12.171 individuen geleverd door het CHARGE-consortium voor replicatie van bevindingen, in totaal 24.997 proefpersonen. Door meta-analyses van resultaten van vele locaties heeft ENIGMA factoren ontdekt die de hersenen beïnvloeden en die geen enkele individuele locatie op zichzelf kon detecteren, en die grotere aantallen proefpersonen vereisen dan welke individuele neuroimagingstudie tot nu toe heeft verzameld. Het eerste project van ENIGMA was een genome-wide associatiestudie die veelvoorkomende varianten in het genoom identificeerde die geassocieerd zijn met hippocampale volume of intracraniële volume. Lopend werk onderzoekt genetische associaties met subcorticale volumes (ENIGMA2) en witte stof microstructuur (ENIGMA-DTI). Werkgroepen richten zich ook op het begrijpen hoe schizofrenie, bipolaire stoornis, majeure depressie en aandachtstekort-/hyperactiviteitsstoornis (ADHD) de hersenen beïnvloeden.

Het ENIGMA Consortium: grootschalige collaboratieve analyses van neuroimaging- en genetische data.

Het Enhancing NeuroImaging Genetics through Meta-Analysis (ENIGMA) Consortium is een samenwerkingsnetwerk van onderzoekers die samenwerken aan een reeks grootschalige studies die gegevens integreren van 70 instellingen wereldwijd. Georganiseerd in werkgroepen die vragen op het gebied van neurowetenschappen, genetica en geneeskunde aanpakken, hebben ENIGMA-studies neuroimaginggegevens geanalyseerd van meer dan 12.826 proefpersonen. Daarnaast werden gegevens van 12.171 individuen geleverd door het CHARGE-consortium voor replicatie van bevindingen, in totaal 24.997 proefpersonen. Door meta-analyses van resultaten van vele locaties heeft ENIGMA factoren ontdekt die de hersenen beïnvloeden en die geen enkele individuele locatie op zichzelf kon detecteren, en die grotere aantallen proefpersonen vereisen dan welke individuele neuroimagingstudie tot nu toe heeft verzameld. Het eerste project van ENIGMA was een genome-wide associatiestudie die veelvoorkomende varianten in het genoom identificeerde die geassocieerd zijn met hippocampale volume of intracraniële volume. Lopend werk onderzoekt genetische associaties met subcorticale volumes (ENIGMA2) en witte stof microstructuur (ENIGMA-DTI). Werkgroepen richten zich ook op het begrijpen hoe schizofrenie, bipolaire stoornis, majeure depressie en aandachtstekort-/hyperactiviteitsstoornis (ADHD) de hersenen beïnvloeden. We bespreken de huidige voortgang van het ENIGMA Consortium, samen met uitdagingen en onverwachte ontdekkingen die onderweg zijn gedaan.

Om dit probleem te overwinnen heeft het Enhancing Neuroimaging Genetics through Meta-Analysis (ENIGMA) consortium, een internationaal neuroimagingconsortium, standaardprotocollen voor beeldanalyse vastgesteld en maakt het gebruik van meta- en mega-analyses van psychiatrische stoornissen met grote steekproefgroottes.

Om deze hindernis te overwinnen combineert het Enhancing Neuro Imaging Genetics through Meta-Analysis (ENIGMA) Consortium neuroimaginggegevens van vele instellingen wereldwijd.

In de grootste multi-site studie tot nu toe onderzochten we witte stof anisotropie en diffusiviteit bij 1305 MDD-patiënten en 1602 gezonde controles (leeftijd 12-88 jaar) uit 20 steekproeven wereldwijd, inclusief zowel volwassenen als adolescenten, binnen de MDD-werkgroep van het Enhancing Neuroimaging Genetics through Meta-Analysis (ENIGMA) consortium.

Big data-initiatieven zoals het Enhancing NeuroImaging Genetics through Meta-Analysis consortium (ENIGMA) combineren gegevens verzameld door onafhankelijke studies wereldwijd om meer generaliseerbare schattingen van effectgroottes en betrouwbaardere en reproduceerbare uitkomsten te bereiken.

Het Enhancing Neuroimaging Genetics through Meta-analysis (ENIGMA) Consortium is een wereldwijde teamwetenschapsinspanning, nu met meer dan 800 wetenschappers verspreid over 340 instellingen in 35 landen, met het gedeelde doel om ziekte- en genetische invloeden op de hersenen te begrijpen.

Hersenbeeldvormingsconsortia, zoals het Enhancing Neuro Imaging Genetics through Meta-Analysis (ENIGMA) consortium, zijn geïnteresseerd in het bestuderen van ziekte-effecten op deze subregio's en in de genetische factoren die deze beïnvloeden. Voor grote-

Hier presenteert het ENIGMA (Enhancing NeuroImaging Genetics through Meta-Analysis) Consortium de grootste ooit uitgevoerde analyse van cerebrale corticale asymmetrie en de variabiliteit daarvan tussen individuen.

Deze review vat het afgelopen decennium werk samen van het ENIGMA (Enhancing NeuroImaging Genetics through Meta-Analysis) Consortium, een wereldwijde alliantie van meer dan 1400 wetenschappers uit 43 landen, die de menselijke hersenen bestuderen in gezondheid en ziekte.

Hier presenteert het ENIGMA (Enhancing Neuro Imaging Genetics through Meta-Analysis) Consortium de grootste mega-analyse ooit van sekseverschillen in variabiliteit van hersenstructuur, gebaseerd op internationale gegevens die negen decennia van het leven bestrijken.

ACHTERGROND: Wereldwijde hersenonderzoekssamenwerkingen zoals het ENIGMA (Enhancing Neuro Imaging Genetics through Meta-Analysis) consortium beginnen grote hoeveelheden gegevens te verzamelen en meta-analyses uit te voeren met uniforme


Ingeademde Molgramostim kan worden gebruikt voor de behandeling van welke ziekte?

Answer: Ingeademde Molgramostim bleek effectief te zijn voor Auto-immuun Pulmonale Alveolaire Proteïnose.

Ingeademde Molgramostim Therapie bij Auto-immuun Pulmonale Alveolaire Proteïnose.

METHODEN: In een dubbelblinde, placebogecontroleerde, drie-groepen studie hebben we patiënten met aPAP willekeurig toegewezen aan behandeling met recombinant GM-CSF molgramostim (300 μg eenmaal daags via inhalatie), continu of intermitterend (om de week), of een overeenkomend placebo.

CONCLUSIES: Bij patiënten met aPAP resulteerde dagelijkse toediening van ingeademde molgramostim in grotere verbeteringen in pulmonale gasuitwisseling en functionele gezondheidstoestand dan placebo, met vergelijkbare frequenties van bijwerkingen.

Auto-immuun pulmonale alveolaire proteïnose bij een adolescent succesvol behandeld met ingeademde rhGM-CSF (molgramostim).

Hier beschrijven we een uniek geval van een 14-jarige patiënt die succesvol werd behandeld met WLL en daaropvolgende inhalaties met molgramostim - nieuwe recombinant humane GM-CSF (rhGM-CSF).


Wat zijn de belangrijkste functies van de annexinefamilie?

Answer:
Annexines zijn nodig voor de organisatie van membranen en membranetransportprocessen die vereist zijn voor het tot stand brengen/handhaven van epitheliale polariteit.
Een associatie van annexines met ionkanalen, als membranaanwijzende hulp-eiwitten of modulatoren van kanaalactiviteit.
Last but not least lijken sommige annexines te functioneren als extracellulaire autocriene modulatoren van receptorfunctie onder verschillende fysiologische omstandigheden.

Annexines zijn een sterk geconserveerde eiwitfamilie die in een calcium (Ca2+)-afhankelijke wijze aan fosfolipiden binden.

Sterk geconserveerde annexines kunnen de fagocytische verwijdering moduleren door te fungeren als brugmoleculen naar fosfatidylserine, een kenmerkend fagocytosesignaal van stervende cellen.

Het individuele annexine-repertoire dat aan het celoppervlak van stervende cellen gebonden is, kan een opsonine-achtige functie vervullen bij de herkenning van celdood.

Annexines zijn een familie van oplosbare eiwitten die in een calciumafhankelijke wijze binden aan zure fosfolipiden zoals fosfatidylserine.

Annexine A2 is een lid van de annexinefamilie dat fungeert als een Ca2+-afhankelijk fosfolipide- en membraanbindend eiwit, dat geassocieerd is met het overleven en de verspreiding van meerdere neoplasmata.

Onderliggende mechanismen specifiek voor individuele annexines, die vaak de Ca2+-homeostase en membranetransport ondersteunen als centraal voor annexinebiologie.

Leidden tot speculaties over mogelijke membraan-doorstekende vormen van annexines die functioneren als ionkanalen.

Potentiële rol van annexine A2 bij de preventie en behandeling van eierstokkanker.

Ten eerste zijn annexines vereist voor de organisatie van membranen en membranetransportprocessen die nodig zijn voor het tot stand brengen/handhaven van epitheliale polariteit. Ten tweede is er toenemend bewijs voor een associatie van annexines met ionkanalen, als membranaanwijzende hulp-eiwitten of modulatoren van kanaalactiviteit. Last but not least lijken sommige annexines te functioneren als extracellulaire autocriene modulatoren van receptorfunctie onder verschillende fysiologische omstandigheden.


Gelieve de 2 vaccins voor herpes zoster (gordelroos) op te sommen

Answer: levend verzwakt zoster vaccin (Zostavax®) en levend verzwakt herpes zoster (gordelroos) zijn effectief voor de behandeling van infecties met herpes zoster (gordelroos).

Shingrix is een recombinant adjuvans subunit vaccin.

Twee verschillende vaccins zijn ontwikkeld om HZ te voorkomen; één is gebaseerd op een levend verzwakte VZV-stam (Zostavax), en de andere is gebaseerd op geadjuvanteerd gE recombinant eiwit (Shingrix).

HZ profylaxe wordt sterk aanbevolen bij oudere volwassenen door vaccinatie met een levend verzwakt vaccin, Zostavax®. Een nieuw recombinant subunit vaccin, HZ/su (Shingrix®), is het onderwerp van deze review.

HZ/su is een nieuw geadjuvanteerd recombinant vaccin dat is goedgekeurd door de Food and Drug Administration voor de preventie van herpes zoster bij volwassenen van 50 jaar en ouder.

om de huidige bewijzen te beoordelen en richtlijnen te ontwikkelen over of het eerder toegestane LZV (Zostavax®) en/of het recent toegestane RZV (Shingrix®) vaccin aangeboden moet worden aan Canadezen van 50 jaar en ouder

Twee HZ-vaccins zijn momenteel goedgekeurd voor gebruik bij personen van 50 jaar en ouder in Canada: een levend verzwakt zoster vaccin (LZV) goedgekeurd in 2008; en een recombinant subunit vaccin (RZV) goedgekeurd in oktober 2017.

Beide vaccins zijn aangetoond veilig en immunogeen te zijn en verminderen de incidentie van HZ en postherpetische neuralgie. De vaccinatie-efficiëntie van LZV tegen HZ neemt af met de leeftijd bij vaccinatie en de tijd sinds vaccinatie. De vaccinatie-efficiëntie van RZV blijft hoger en lijkt langzamer te dalen dan die van LZV in alle leeftijdsgroepen. Beide vaccins zijn kosteneffectief bij personen van 50 jaar en ouder vergeleken met geen vaccinatie, vooral bij personen van 65-79 jaar. RZV is kosteneffectiever dan LZV.

levend verzwakt herpes zoster vaccin (ZVL) in Australië.

Dit nieuwe vaccin, dat een enkel VZV glycoproteïne (gE) en een multicomponent adjuvans combineert, is superieur aan het eerder beschikbare levend verzwakte VZV-vaccin.

aanbeveling om volwassenen van 70 jaar te vaccineren met het levende zoster vaccin (ZVL), het enige vaccin dat destijds beschikbaar was. Het recent goedgekeurde geadjuvanteerde recombinant zoster vaccin (RZV) heeft een substantieel ander klinisch profiel dat extra voordelen kan bieden.

Volgens de modelaannames wordt voorspeld dat RZV meer HZ- en PHN-gevallen voorkomt vergeleken met ZVL. De resultaten waren robuust onder verschillende scenario- en gevoeligheidsanalyses.

Het recombinant zoster vaccin (Shingrix) werd goedgekeurd om de incidentie van gordelroos bij patiënten van 50 jaar en ouder te bestrijden en de CDC beveelt het nu aan boven het levende zoster vaccin (Zostavax).

INLEIDING: Zostavax, een levend verzwakt vaccin, is goedgekeurd in de Verenigde Staten voor gebruik bij oudere personen om het risico en de ernst van herpes zoster (HZ), ook bekend als

Het levende, verzwakte gordelroos (herpes zoster) vaccin Zostavax(®) is goedgekeurd in de EU voor gebruik ter preventie van herpes zoster en postherpetische neuralgie bij volwassenen van ≥50 jaar.

ACHTERGROND: Een nieuw recombinant subunit vaccin voor herpes zoster (HZ of gordelroos) werd op 20 oktober 2017 goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration en zal naar verwachting het eerdere levend verzwakte vaccin vervangen.

Een levend verzwakt varicella-zoster vaccin (Zostavax--Merck) is goedgekeurd door de FDA voor preventie van herpes zoster (HZ; zoster; gordelroos) bij personen van ≥60 jaar.

Een levend verzwakt vaccin ter preventie van herpes zoster of gordelroos (Zostavax; Merck & Co Inc, Whitehouse Station, NJ) is goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) voor gebruik bij volwassenen van 50 jaar en ouder. Studi

De auteurs karakteriseerden verschillen in de immunologische reacties geïnduceerd door twee HZ-vaccins, het levend verzwakte zoster vaccin (ZV) en het recent ontwikkelde geadjuvanteerde varicella-zoster virus (VZV) glycoproteïne E (gE) subunit herpes zoster vaccin (HZ/su), bij vaccin-naïeve personen en degenen die eerder met HZ waren gevaccineerd.

Zostavax, een levend verzwakt vaccin tegen gordelroos (herpes zoster), is sinds 2008 beschikbaar in Zwitserland.

Een kritische beoordeling van 'Shingrix', een nieuw herpes zoster subunit vaccin (HZ/Su of GSK1437173A) voor varicella zoster virus.

De waargenomen verschillen in reacties liepen parallel aan de waargenomen klinische bescherming van de twee zoster vaccins, waarbij HZ/su superieur was aan HZ.

Om de waarde van elk vaccin te verduidelijken, vergelijken de Boer en collega's de kosteneffectiviteit van geen vaccinatie, en van vaccinatie met Zostavax of het herpes zoster subunit vaccin in vier cohorten van oudere volwassenen vanuit Nederlands perspectief.

Het recent beschikbare geadjuvanteerde herpes zoster subunit vaccin Shingrix

Het herpes zoster subunit vaccin is effectiever dan Zostavax en kan worden toegediend aan immuungecompromitteerde personen.

Een levend verzwakt vaccin, Zostavax is niet zonder beperkingen, waaronder een relatief lage effectiviteit die in de loop van de tijd afneemt en de contra-indicatie bij immuungecompromitteerde personen.

Herpes zoster vaccin (Zostavax [Merck & Co., Inc.]) werd in 2006 goedgekeurd en aanbevolen door de Advisory Committee on Immunization Practices (ACIP) in 2008 voor preventie van herpes zoster (gordelroos) en de complicaties daarvan bij volwassenen van ≥60 jaar.

Gordelroos (Herpes Zoster) Vaccin (Zostavax(®)): Een review in de preventie van herpes zoster en postherpetische neuralgie.

Zostavax(®) is een levend verzwakt gordelroos (herpes zoster) vaccin goedgekeurd in de EU voor de preventie van herpes zoster (HZ) en postherpetische neuralgie (PHN) bij volwassenen van ≥50 jaar.

Gordelroos (herpes zoster) vaccin (Zostavax(®)): een review van het gebruik ervan in de preventie van herpes zoster en postherpetische neuralgie bij volwassenen van ≥50 jaar.

Een nieuw vaccin genaamd Zostavax is beschikbaar om het risico op gordelroos (herpes zoster) te verminderen bij mensen van 60 jaar en ouder.

immuuncompetente volwassenen. Het levend verzwakte zoster vaccin (Zostavax, Merck & Co., Inc.) is effectief in het voorkomen van gordelroos bij personen van 60 jaar en ouder en wordt aanbevolen door het Advisory Committee for Immunization Practices (ACIP) van de Centers for Disease Control (CDC). DE GEBIEDEN DIE IN DEZE REVIEW WORDEN BESPROKEN: Literatuur met betrekking tot het levend verzwakte zoster vaccin wordt besproken vanaf het begin in de vroege jaren 1970 tot heden. WAT DE LEZER ZAL VERWERVEN: Achtergrondinformatie over herpes zoster en actuele informatie over het levende

HZ/Su is het eerste subunit vaccin ontwikkeld ter bescherming tegen gordelroos.


Wat is een waarschijnlijke oorsprong van intronloze genen?

Answer: Meer dan de helft van de SEGs die in de meeste soorten zijn geïdentificeerd, heeft ten minste één ortholoog meervoudig exon-gen in hetzelfde genoom, wat inzicht geeft in hun mogelijke oorsprong door retrotranspositie

Deze sterk geconserveerde intronloze genen bleken betrokken te zijn bij essentiële huishoudelijke functies.

Genen zonder introns zijn een kenmerkend kenmerk van prokaryoten, maar er zijn nog steeds een aantal intronloze genen in eukaryoten.

Een deel van de intronloze genen is afgeleid van andere intronloze genen of multiexon-genen in elke soort.

Vergelijking van hexameersamenstelling maakte het mogelijk om over- en ondervertegenwoordigde motieven in intronloze genen te definiëren; verrassend genoeg toonde experimentele test aan dat coderende sequenties zonder introns verrijkt zijn in plaats van uitgeput in elementen met splicing-versterkende capaciteit.

Intronloze genen, die 3 procent van het menselijk genoom uitmaken, verschillen van intron-bevattende genen in evolutie en functie

Deze resultaten geven aan dat nieuwe SEGs continu en onafhankelijk worden gegenereerd na soortdivergentie over evolutionaire tijd, zoals blijkt uit de fylogenetische resultaten van single exon claudine-genen.

Sterke ondersteuning voor het idee dat retrotranspositie gevolgd door tandemduplicaties het meest waarschijnlijke proces is dat de uitbreiding van SEGs in eukaryote organismen kan verklaren.

Meer dan de helft van de SEGs die in de meeste soorten zijn geïdentificeerd, heeft ten minste één ortholoog meervoudig exon-gen in hetzelfde genoom, wat inzicht geeft in hun mogelijke oorsprong door retrotranspositie

IGs vertegenwoordigen recente toevoegingen aan het genoom, voornamelijk gecreëerd door retropositie van verwerkte mRNAs met behouden functionaliteit.

Evolutionaire analyse toonde aan dat 2601 intronloze genen geconserveerd zijn tussen de drie domeinen van het leven en 2323 intronloze genen geen homologie vertoonden met genen van andere soorten.

Intronloze genen kunnen ontstaan door germline retrotranspositie van een cDNA dat als mRNA afkomstig is van een intron-bevattend bron-gen.

We suggereren dat het intronloze rho mogelijk is ontstaan door een oude retrotranspositie van een rijp mRNA afkomstig van errlo.


Welk bedrijf heeft ivosidenib ontwikkeld?

Answer: Ivosidenib is ontwikkeld door Agios Pharmaceuticals.

Daarom zijn enasidenib en ivosidenib, de IDH2- en IDH1-remmers ontwikkeld door Agios Pharmaceuticals, goedgekeurd door de Food and Drug Administration op 1 augustus 2017 en 20 juli 2018 voor de behandeling van volwassen patiënten met teruggekeerde of refractaire (R/R) AML met respectievelijk IDH2- en IDH1-mutaties.


Is de apilimod-remmer effectief tegen SARS-CoV-2?

Answer: Om therapeutica te identificeren die kunnen worden hergebruikt als SARS-CoV-2 antivirale middelen, werd een bibliotheek van bekende geneesmiddelen met ongeveer 12.000 klinische fase- of door de FDA goedgekeurde kleine moleculen geprofileerd. In een studie werd de identificatie van 30 bekende geneesmiddelen die virale replicatie remmen gerapporteerd. Van deze werden er zes gekarakteriseerd voor cellulaire dosis-activiteitsrelaties en toonden effectieve concentraties die waarschijnlijk overeenkomen met therapeutische doseringen bij patiënten. Deze omvatten de PIKfyve kinase-remmer Apilimod, cysteïneproteaseremmers MDL-28170, Z LVG CHN2, VBY-825 en ONO 5334, en de CCR1-antagonist MLN-3897. Aangezien veel van deze moleculen al in de kliniek zijn gevorderd, zullen de bekende farmacologische en menselijke veiligheidsprofielen van deze verbindingen hun preklinische en klinische evaluatie voor de behandeling van COVID-19 versnellen.

Om therapeutica te identificeren die kunnen worden hergebruikt als SARS-CoV-2 antivirale middelen, hebben we een bibliotheek van bekende geneesmiddelen met ongeveer 12.000 klinische fase- of door de FDA goedgekeurde kleine moleculen geprofileerd. Hier rapporteren we de identificatie van 30 bekende geneesmiddelen die virale replicatie remmen. Van deze werden er zes gekarakteriseerd voor cellulaire dosis-activiteitsrelaties en toonden effectieve concentraties die waarschijnlijk overeenkomen met therapeutische doseringen bij patiënten. Deze omvatten de PIKfyve kinase-remmer Apilimod, cysteïneproteaseremmers MDL-28170, Z LVG CHN2, VBY-825 en ONO 5334, en de CCR1-antagonist MLN-3897. Aangezien veel van deze moleculen al in de kliniek zijn gevorderd, zullen de bekende farmacologische en menselijke veiligheidsprofielen van deze verbindingen hun preklinische en klinische evaluatie voor de behandeling van COVID-19 versnellen.


Is Lanabecestat effectief voor de ziekte van Alzheimer?

Answer: Nee. Behandeling met lanabecestat werd goed verdragen en vertraagde de cognitieve of functionele achteruitgang van patiënten met de ziekte van Alzheimer niet.

INLEIDING: De APECS- en AMARANTH-studies toonden aan dat beta-secretase (BACE)-remmers verubecestat en lanabecestat er niet in slaagden de cognitieve en functionele achteruitgang te vertragen bij personen met prodromale of vroege ziekte van Alzheimer.

Conclusies en relevantie: Behandeling met lanabecestat werd goed verdragen en vertraagde de cognitieve of functionele achteruitgang niet.

INLEIDING: De APECS- en AMARANTH-studies toonden aan dat beta-secretase (BACE)-remmers verubecestat en lanabecestat er niet in slaagden de cognitieve en functionele achteruitgang te vertragen bij personen met prodromale of vroege Alzheime


Hoe wordt het STING-eiwit geactiveerd?

Answer: Tijdens DNA-virusinfecties leidt de detectie van cytosolisch DNA door de cGAS-STING-route tot activatie van IFN-β.

Stimulator van interferon-genen (STING) is een adaptor-eiwit gelokaliseerd in het endoplasmatisch reticulum (STING-receptor) dat is aangetoond geactiveerd te worden door binding aan natuurlijke cyclische dinucleotide (CDN) liganden en speelt een cruciale rol in de aangeboren immuunsensing van exogeen of endogeen DNA, wat vervolgens type I interferonen en andere cytokinen induceert.

Tijdens DNA-virusinfecties leidt de detectie van cytosolisch DNA door de cGAS-STING-route tot activatie van IFN-β.

Herpes simplex virus 1 (HSV-1) activeert zowel de cyclische GMP-AMP synthase (cGAS)-stimulator van interferon-genen (STING)

Detectie van intracellulair DNA door de cGAS-STING-route activeert een type I interferon-gemedieerde aangeboren immuunrespons die beschermt tegen virusinfectie.

Verschillende DNA-virussen hebben antagonisten ontwikkeld om de cyclische GMP-AMP synthase (cGAS)-stimulator van interferon-genen (STING) DNA-sensing immuunroute te remmen.


Leg uit het gebruik van Radiofrequente Ablatie als behandeling

Answer: Radiofrequente ablatie (RFA) is een veelbelovende minimaal invasieve behandelingsoptie voor de behandeling van kanker, pijn, weefselhyperplasie en hartritmestoornissen, waarbij kanker wordt aangepakt door weefselnecrose te veroorzaken en resulteert in verminderde tumorgroottes.

Radiofrequente ablatie (RFA) is een veelbelovende minimaal invasieve behandelingsoptie voor vroege leverkanker, maar het monitoren of voorspellen van de grootte van de resulterende weefselnecrose tijdens de RFA-procedure is een uitdagende taak, wat mogelijk leidt tot een aanzienlijke mate van onder- of overbehandeling.

Endoscopische behandeling omvat een breed scala aan resecerende en ablatieve technieken, zoals radiofrequente ablatie (RFA), die vaak gelijktijdig worden gebruikt in de dagelijkse endoscopische praktijk (multimodale therapie). RFA bevordert mucosale necrose van het behandelde slokdarmgebied via hoogfrequente energie.

Ons doel was de veiligheid en effectiviteit te evalueren van percutane radiofrequente ablatie (RFA) bij het verminderen van klinische symptomen, fibroidvolume en het verbeteren van laboratoriumparameters.

Gekoelde radiofrequente ablatie (C-RFA) is een behandeling met het potentieel om pijnverlichting te bieden voor patiënten die niet langer baat hebben bij niet-invasieve methoden en die een alternatief voor chirurgie wensen.

Perifere zenuwpijn komt vaak voor bij patiënten, waarbij de typische behandeling het gebruik van pijnmedicatie, neuropathische middelen, steroïde-injecties en zenuwblokkades omvat. Daarnaast kunnen pulserende radiofrequentie (PRF) en radiofrequente ablatie (RFA) worden gebruikt bij de behandeling van chronische perifere zenuwpijn.

Eerdere studies die de effectiviteit van RFA en PRF onderzochten, meestal casusrapporten, hebben aangetoond dat perifere zenuw-RFA en PRF het potentieel hebben om langdurige verlichting van chronische pijn te bieden.

Onze studie had als doel de effectiviteit van RFA/PRF te testen voor de behandeling van perifere neuralgie.

RFA en PRF kunnen worden gebruikt om chronische perifere pijn te behandelen nadat conservatieve methoden falen. Grote klinische onderzoeken zijn nodig om onze bevinding te bevestigen.

Radiofrequente ablatie (RFA) is een belangrijke standaardtherapie voor hartritmestoornissen, maar directe monitoring van de weefselbehandeling ontbreekt momenteel.

RESULTATEN: Minimaal invasieve sonografisch geleide radiofrequente thermische ablatie is technisch haalbaar voor lokale behandeling van niet-reseceerbare recidiverende retroperitoneale en bekken tumoren van verschillende oorsprong. Zorgvuldigheid is vereist.

DOEL: Radiofrequente ablatie is een opkomende nierbesparende behandelingsoptie bij geselecteerde patiënten met kleine nier tumoren.

MATERIALEN EN METHODEN: We identificeerden 159 tumoren behandeld met radiofrequente ablatie als primaire behandeling.

RESULTATEN: Het succes van radiofrequente ablatie bij kleine nier massa's is sterk gecorreleerd met de tumorgrootte.

Tumorablatie met behulp van radiofrequente energie krijgt steeds meer aandacht als een effectieve minimaal invasieve benadering voor de behandeling van patiënten met diverse primaire en secundaire kwaadaardige neoplasmata.

Radiofrequente ablatie is aangetoond als een effectieve methode om Barrett's slokdarm (BE) te behandelen, hoewel er onenigheid bestaat over de vraag of radiofrequente ablatie bij alle patiënten met BE moet worden toegepast of dat behandeling moet worden gereserveerd voor degenen met een hoog risico op progressie naar slokdarmadenocarcinoom, terwijl patiënten met laag risico endoscopisch worden gevolgd.

De serie van vijf patiënten met symptomatische geïsoleerde rechter ventrikel uitstroombaan ectopie zonder structurele hartaandoeningen, die succesvol werden behandeld met radiofrequente ablatie van de ectopische focus, wordt gerapporteerd om radiofrequente ablatie als alternatieve behandeling te bespreken bij patiënten met rechter ventrikel uitstroombaan ectopie zonder ventrikeltachycardie.

Radiofrequente ablatie (RFA) is een minimaal invasieve techniek die wordt gebruikt als standaard lokale therapie voor primaire en metastatische levertumoren.

Minimaal invasieve behandelingen van hartritmestoornissen zoals radiofrequente ablatie winnen geleidelijk aan belang in de klinische praktijk, maar missen nog steeds een niet-invasieve beeldvormingstechniek die inzicht geeft in de bron of focus van een aritmie.

ACHTERGROND EN DOEL: Het combineren van percutane plasmagemedieerde radiofrequente (pmRF) ablatie met wervellichaamaugmentatie biedt een alternatief voor chirurgische interventies bij gevorderde metastatische spinale laesies en is vooral nuttig bij gevallen met corticale destructie.

Recentelijk wordt radiofrequente ablatie (RFA) een populaire therapie voor diverse kankersoorten zoals lever-, borst- of longkanker.

DOEL: Hoewel radiofrequente ablatie (RFA) recentelijk is toegepast als een minimaal invasieve behandelingsoptie voor niercelcarcinoom (RCC), blijft de indicatie van deze modaliteit een kritisch punt vanwege het ontbreken van volledige tumorvernietiging en onzekerheid over de langetermijneffectiviteit.

Recentelijk is aangetoond dat radiofrequente ablatie een effectieve methode is om Barrett's slokdarm te behandelen, hoewel er onenigheid bestaat over de toepassing bij alle patiënten of alleen bij hoogrisicopatiënten, terwijl laagrisicopatiënten endoscopisch worden gevolgd.

De serie van vijf patiënten met symptomatische geïsoleerde rechter ventrikel uitstroombaan ectopie zonder structurele hartaandoeningen, succesvol behandeld met radiofrequente ablatie van de ectopische focus, wordt gerapporteerd om radiofrequente ablatie als alternatieve behandeling te bespreken bij patiënten met rechter ventrikel uitstroombaan ectopie zonder ventrikeltachycardie.

SETTING: Universitair ziekenhuis. PATIËNT(EN): Vrouwen met disfunctionele uteriene bloedingen. INTERVENTIE(S): Bipolaire radiofrequente ablatie en thermische ballonablatie. BELANGRIJKSTE UITKOMSTMETER(S): Patiënten werden gevraagd HRQoL-vragenlijsten in te vullen bij aanvang en op 2 dagen, 2 weken, 3 maanden, 6 maanden en 12 maanden na de operatie.

METHODEN: We hebben onze database van patiënten met niermassa's die laparoscopische of computertomografie-geleide percutane radiofrequente ablatie ondergingen met gelijktijdige perifere fiberoptische thermometrie van november 2001 tot januari 2011 in een enkel tertiair centrum herzien.

Subanalyse van de 212 (67%) niercelcarcinoom tumoren toonde een 3-jaar Kaplan-Meier schatting van oncologische recidiefvrije kans (post-ablatie biopsie bewezen levensvatbare tumor) van 94% voor CT-geleide radiofrequente ablatie en 100% voor laparoscopische radiofrequente ablatie (p=0,16).

Ze werden ingedeeld in vijf categorieën: begrip van de mechanismen en principes van radiofrequente ablatie, modulatie van fysiologische weefseleigenschappen om tumorvernietiging te vergroten, strategieën voor overlappende ablatie, strategieën om ablatie te verbeteren afhankelijk van tumorlokalisatie, en beeldvormingstrategieën na ablatie om adequate therapie te waarborgen.

CONCLUSIES: Het succes van radiofrequente ablatie bij kleine niermassa's is sterk gecorreleerd met de tumorgrootte.

Na chirurgische blootstelling van de nier werd een enkele 12-minuten durende radiofrequente ablatie van de tumor uitgevoerd met het Radionics Cool-tip RF Radio Frequency Ablation System (Radionics, Burlington, Massachusetts).

Vergeleken met de groep laparoscopische partiële nefrectomie hadden patiënten in de groep laparoscopische radiofrequente ablatie-geassisteerde tumor enucleatie een kleinere afname van de glomerulaire filtratiesnelheid van de aangedane nier na 3 maanden (10,2% vs 20,5%, p=0,001) en 12 maanden (7,6% vs 16,2%, p=0,002).

Deze review heeft tot doel de verschillende effecten van PPI's en RFA-modaliteiten uit te leggen, bepaalde aspecten van moleculaire mechanismen te belichten, evenals de effecten van hun gelijktijdig gebruik met betrekking tot de behandeling van Barrett's slokdarm en de preventie van progressie naar slokdarmadenocarcinoom.

11 mannen en 8 vrouwen in de leeftijd van 25 tot 49 jaar (gemiddeld 37) werden in deze studie opgenomen, alle 19 patiënten hadden bekken tumoren waaronder reuzenceltumor van het bot (2/19), Ewing-sarcoom (2/19), kwaadaardig fibreus histiocytoma (3/19) en metastatische ziekten (12/19).

Ablatie en radiofrequente ablatie zijn effectieve behandelingsmodaliteiten voor kleine niermassa's bij kwetsbare patiënten.

Probe-ablatiebehandeling voor kleine niermassa's: cryoablatie versus radiofrequente ablatie.

Radiofrequente ablatie is een effectieve behandeling voor focale niercelcarcinoom (RCC).

Patiënten. We presenteren onze ervaring met radiofrequente interstitiële weefselablatie, een verwarmingsapparaat goedgekeurd door de Food and Drug Administration voor de behandeling van zachte weefsel tumoren. MATERIALEN EN METHODEN: Patiënten ondergingen radiofrequente interstitiële weefselablatie van kleine nier tumoren.

Zij hadden vaker interventies nodig. Radiofrequente ablatie werd de meest gebruikte tweede- of derdelijnsprocedure en maakte nierbesparing mogelijk bij 8 patiënten. CONCLUSIES: Nierbesparende chirurgie en recentelijk radiofrequente ablatie maken vroegere behandeling van kleinere tumoren mogelijk en zijn geassocieerd met een significante verbetering van de nierfunctie.

Geëxamineerd met hematoxyline en eosine of NADH-kleuring. Wij geloven dat radiofrequente interstitiële tumorablatie van niercelcarcinoom zonder daaropvolgende weefselresectie een experimentele behandelingsmodaliteit moet blijven voor degenen die niet in aanmerking komen voor chirurgie.

DOEL: De haalbaarheid evalueren van een techniek van MR-geleide stereotactische radiofrequente ablatie, ontwikkeld als een minimaal invasieve behandeling voor hersentumoren, en de MR-kenmerken en sequentiële evolutie van radiofrequente laesies die zijn gecreëerd om hersentumoren te ableren bepalen. METHODEN: Veertien laesies bij 12 patiënten met primaire en metastatische hersentumoren werden behandeld met deze techniek en gevolgd.

DOEL: De haalbaarheid evalueren van sonografisch geleide radiofrequente thermische ablatie als een minimaal invasieve methode voor de behandeling van niet-reseceerbare recidiverende of metastatische tumoren in het retroperitoneum en het bekken, die vaak chirurgische problemen veroorzaken. METHODEN: Radiofrequente thermische ablatie werd uitgevoerd bij 7 patiënten met niet-reseceerbare recidiverende retroperitoneale of bekken tumoren van colorectale (n=4), nier (n=2) en prostaat oorsprong.

[Ablatie door radiofrequentie bij de behandeling van atriale aritmieën].

DOEL: We hebben de rol van radiofrequente ablatie bij de behandeling van niercelcarcinoom gedefinieerd. MATERIALEN EN METHODEN: In totaal werden 16 patiënten met biopsie-bewezen niercelcarcinoom behandeld met radiofrequente ablatie in een poliklinische setting en minimaal 4 jaar gevolgd. RESULTATEN: Van de 16 patiënten overleden 5 vóór het einde van de follow-up.

Pijnverlichting werd zeer snel opgemerkt in 100% van de gevallen. In overeenstemming met de literatuur tonen onze resultaten aan dat CT-geleide percutane radiofrequente ablatie daadwerkelijk operatieve excisie kan vervangen bij de behandeling van osteoïd osteoom.

Verbeterde T1-gewogen beelden. De sequentiële MR-beelden toonden aan dat de radiofrequente laesies in volume afnamen in alle gevallen, wat wijst op focale controle. CONCLUSIE: Stereotactische MR-geleide radiofrequente hersentumorablatie is een haalbare en veelbelovende techniek die een aantrekkelijk alternatief kan zijn.

Deze resultaten suggereren dat radiofrequente energie een aantrekkelijk alternatief is voor gelijkstroomablatie voor percutane modificatie van atrioventriculaire geleiding bij patiënten met therapieresistente atriale aritmieën.

89,7% (95% CI 78,5-97,9), respectievelijk. De procentuele afname van de glomerulaire filtratiesnelheid was significant lager in de radiofrequente ablatie groep bij vroege en laatste follow-up. CONCLUSIES: Bij zorgvuldig geselecteerde patiënten met stadium cT1b niercelcarcinoom is radiofrequente ablatie een effectieve behandelingsoptie die 5-jaarsoverleving, kankerspecifieke en ziektevrije overleving biedt vergelijkbaar met partiële nefrectomie, evenals een betere nierfunctie.

DOEL: De klinische waarde van CT-geleide radiofrequente ablatie bij de behandeling van bekken tumoren onderzoeken. METHODEN: 11 mannen en 8 vrouwen in de leeftijd van 25 tot 49 jaar (gemiddeld 37) werden in deze studie opgenomen, alle 19 patiënten hadden bekken tumoren waaronder reuzenceltumor van het bot (2/19), Ewing-sarcoom (2/19), kwaadaardig fibreus histiocytoma (3/19) en metastasen.

Bij patiënten met metastatische ziekte kan RF-ablatie geschikt zijn voor de behandeling van een kleine tumorlast of voor palliatieve behandeling van grotere tumoren die symptomen veroorzaken zoals hoesten, hemoptoë of pijn.

Bij patiënten met niet-kleincellige longkanker die geen kandidaat zijn voor chirurgie vanwege een slechte cardiorespiratoire reserve, kan RF-ablatie alleen of gevolgd door conventionele radiotherapie met of zonder chemotherapie een behandelingsoptie zijn.


Waar staat "28" voor in de Disease Activity Score DAS28?

Answer: Het staat voor de Disease Activity Score 28 Joint Index (DAS28). Het is in feite een maat voor hoe actief een patiënt is met betrekking tot hoe actief ze zijn in relatie tot de DAS28. De 28-gewrichten DAS (28 gewrichten) is een manier om te meten hoe actief de patiënt is vergeleken met andere mensen met dezelfde ziekte.

Om dit probleem verder te ontleden, hebben we de 28-gewrichten ziekteactiviteitsschaal (DAS28), de vereenvoudigde ziekteactiviteitsindex (SDAI) en de klinische ziekteactiviteitsindex (CDAI) numeriek en grafisch gemodelleerd door middel van driedimensionale (3D) plotten.

De 28-gewrichten DAS (DAS28), klinische ziekteactiviteitsindex (CDAI) en vereenvoudigde ziekteactiviteitsindex (SDAI) zijn indices die vaak worden gebruikt om ziekteactiviteit bij RA-patiënten te beoordelen.

de ziekteactiviteitsscore met 28 gewrichtstellingen met erytrocytensedimentatiesnelheid (DAS28) remissie

Ziekteactiviteitsscore in 28 gewrichten (DAS28)

DAS werden omgezet naar DAS28 met behulp van een bestaande formule die in de literatuur wordt geciteerd, en de nieuw ontwikkelde formules. Bland-Altman-plots werden gebruikt om de getransformeerde DAS te vergelijken met de geregistreerde DAS28 om de mate van overeenstemming vast te stellen.

De subjectieve componenten van de Disease Activity Score 28-gewrichten (DAS28) bij reumatoïde artritis

Om de bijdrage van fibromyalgie (FM) aan de subjectieve componenten van de Disease Activity Score 28-gewrichten (DAS28) bij patiënten met reumatoïde artritis (RA) te bepalen, en om de discriminerende prestaties van de afgeleide DAS28 patiënt-gerapporteerde componenten (DAS28-P) te analyseren om patiënten met fibromyalgische RA te identificeren.

Analyse van ziekteactiviteitsscores (DAS28 [ziekteactiviteitsscore gebaseerd op de telling van 28 gewrichten]) in de tijd toonde aan dat, na de aanvankelijke snelle verbetering tijdens de eerste 6 tot 22 weken van therapie, een verdere afname van de ziekteactiviteit van 0,2 eenheden in de DAS28-score per jaar werd waargenomen.

Receiver operating characteristic (ROC) curve-analyse maakte het mogelijk optimale afkappunten te verkrijgen voor voorspellers van een 28-gewrichten ziekteactiviteitsscore (DAS28) ≤ 2,85.

Wij veronderstellen dat verhoogde pijnverwerking, fibromyalgische kenmerken, slechtere mentale gezondheid en patiënt-gerapporteerde 28-gewrichten ziekteactiviteitsscore (DAS28) componenten geassocieerd zijn bij RA.

Na 7 jaar, naast routinematige klinische follow-up, werden behandelende reumatologen gevraagd een speciaal voor deze studie ontworpen vragenlijst in te vullen om de huidige therapie met infliximab, het niveau van ziekteactiviteit (Disease Activity Score in 28 gewrichten [DAS28]) en de redenen voor het stoppen met infliximab te evalueren.

Röntgenfoto's van handen en voeten, pijn en de aangepaste 28-gewrichten ziekteactiviteitsscore (DAS28) werden ook beoordeeld.

ACHTERGROND: Disease Activity Score in 28 Joints (DAS28) is een scoringssysteem om ziekteactiviteit en behandelrespons bij reumatoïde artritis (RA) te evalueren.

DOEL: Antireumatische behandeling wordt vaak niet adequaat aangepast volgens de richtlijnen van het American College of Rheumatology bij patiënten met actieve reumatoïde artritis (RA) zoals gedefinieerd door een Disease Activity Score in 28 gewrichten (DAS28) score hoger dan

DOEL: De Disease Activity Score gebaseerd op 28 gewrichten (DAS28) wordt steeds vaker gebruikt in de klinische praktijk en onderzoeksstudies van reumatoïde artritis

DOEL: De Disease Activity Score gebaseerd op 28 gewrichten (DAS28) wordt veel gebruikt in de klinische praktijk en onderzoeksstudies van reumatoïde artritis

DOEL: De Disease Activity Score in 28 gewrichten (DAS28), gebruikt om ziekteactiviteit bij reumatoïde artritis (RA) te beoordelen, is een samengestelde score bestaande uit klinische, biochemische en patiënt zelfrapportage metingen

DOEL: Om te bepalen of het gebruik van een hergewogen ziekteactiviteitsscore die beter de gewrichtssynovitis weerspiegelt, namelijk de 2-component Disease Activity Score in 28 gewrichten (DAS28) (gebaseerd op het aantal gezwollen gewrichten en het C-reactieve proteïne niveau), meer klinisch relevante behandeluitkomsttrajecten oplevert vergeleken met de standaard 4-component

DOEL: Enkelgewrichten worden vaak verwaarloosd in activiteitsscoresystemen, inclusief de Disease Activity Score in 28 gewrichten

DOEL: De Disease Activity Score in 28 gewrichten (DAS28) is een belangrijke maat in de klinische praktijk en kliniek

de meest gebruikte is de Disease Activity Score met 28 gewrichtstellingen (DAS28) waarvoor afkappunten zijn voorgesteld om artsen te helpen patiënten te classificeren. Hoe

ACHTERGROND: Disease Activity Score in 28 Joints (DAS28) is een scoringssysteem om ziekteactiviteit en behandelrespons bij reumatoïde artritis te evalueren

METHODEN: Functionele invaliditeit [Health Assessment Questionnaire (HAQ)], ziekteactiviteit [28-gewrichten Disease Activity Score (DAS28)] en radiografische gewrichtsschade [Sharp/van der Heijde score (SHS)] werden gemeten in 4 opeenvolgende gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken met steeds intensievere (strakke controle) behandelingsstrategieën.

INLEIDING: Het doel van deze studie was om een drempelwaarde voor lage ziekteactiviteit te bepalen - een 28-gewrichten ziekteactiviteitsscore (DAS28) waarde - voor de beslissing om de ziekte-modificerende antireumatische medicatie (DMARD) behandeling bij patiënten met reumatoïde artritis ongewijzigd te laten, gebaseerd op deskundigenoordeel.

Vergelijking van Disease Activity Score in 28 gewrichten met ESR (DAS28), Clinical Disease Activity Index (CDAI), Health Assessment Questionnaire Disability Index (HAQ-DI) & Routine Assessment of Patient Index Data met 3 metingen (RAPID3) voor het beoordelen van ziekteactiviteit bij patiënten met reumatoïde artritis bij eerste presentatie.

We beoordeelden het bereiken van remissie zoals gedefinieerd door Boolean-criteria, Simplified Disease Activity Index (SDAI), Clinical Disease Activity Index (CDAI) en 28-gewrichten Disease Activity Score met C-reactief proteïne (DAS28[CRP]) en bepaalden de componenten die patiënten beperken in SDAI-, CDAI- of DAS28(CRP)-remissie om Boolean-remissie te bereiken.

METHODEN: Simplified Disease Activity Index (SDAI) scores, Clinical Disease Activity Index (CDAI) scores en de Disease Activity Score in 28 gewrichten (DAS28) werden berekend met gegevens uit tocilizumab-studies bij RA-patiënten bij wie de ziekte actief bleef ondanks behandeling met ziekte-modificerende antireumatische geneesmiddelen.

DOEL: We gebruikten de 28-gewrichten Disease Activity Score (DAS28) en het European League Against Rheumatism Sjögren's Syndrome Disease Activity Index (ESSDAI) articular domein om het effect van rituximab (RTX) en abatacept (ABA) op gewrichtsbetrokkenheid bij primaire Sjögren syndroom (pSS) te beoordelen.

METHODE: De klinische gegevens van 189 opeenvolgende RA-patiënten, inclusief RAPID3-vragenlijst, Disease Activity Score gebaseerd op 28-gewrichten telling (DAS28), klinische ziekteactiviteitsindex (CDAI) en vereenvoudigde ziekteactiviteitsindex (SDAI), en echografie van hand- en polsgewrichten werden verzameld.

Disease activity score in 28 gewrichten (DAS28)-remissie is niet opgenomen in de definities van het American College of Rheumatology/European League Against Rheumatism vanwege de associatie met significante resterende ziekteactiviteit, deels door de hoge weging van acute-fase reactanten (APR).

Deze studie onderzoekt of, en in welke mate, niet-naleving van de behandeling zou leiden tot een hogere 28-gewrichten ziekteactiviteitsscore (DAS28) in het eerste jaar na diagnose.

Gevoelige-/gezwollen-gewrichtstelling, Health Assessment Questionnaire Disability Index (HAQ-DI), Disease Activity Score 28-ESR (DAS28-ESR), DAS28-CRP, Simplified Disease Activity Index (SDAI) en DAS28-monocyte chemotactic protein-1 (DAS28-MCP-1) scores werden elke 3 maanden verkregen.

METHODE: Alle patiënten waren naïef voor biologische ziekte-modificerende antireumatische geneesmiddelen (bDMARDs) en hadden een lage of matige Disease Activity Score van 28 gewrichten met C-reactief proteïne (DAS)28-CRP).

We vergeleken RA-ziekteactiviteit met behulp van 28-gewrichten Disease Activity Score (DAS28) en de componenten ervan, en EULAR-respons, tussen patiënten met en zonder AITD, met behulp van logistische regressie.

ACHTERGROND: De 28-gewrichten Disease Activity Score (DAS28) combineert scores op een 28-gevoelige en gezwollen gewrichtstelling (TJC28 en SJC28), een patiënt-gerapporteerde maat voor algemene gezondheid (GH), en een ontstekingsmarker (ofwel de erytrocytensedimentatiesnelheid [ESR] of het C-reactieve proteïne [CRP]) in een samengestelde maat voor ziekteactiviteit bij reumatoïde artritis

DOEL: De Disease Activity Score inclusief 28 gewrichten (DAS28) en de Clinical Disease Activity Index (CDAI) zijn ontwikkeld om een kwantificeerbare maat te bieden voor reumatoïde artritis (RA

DOEL: Evalueren van de toepassing van Disease Activity Score 28 (DAS28) om gewrichtsbetrokkenheid bij Systemische Lupus Erythematosus (SLE) te beoordelen. METHODEN: Negenenzestig SLE-patiënten met gewrichtsklachten en 44 reumatoïde artritis (RA) pati

DOEL: Om de invloed te onderzoeken van componenten van de Disease Activity Score 28 (DAS28) [gevoelige gewrichtstelling (TJC), gezwollen gewrichtstelling (SJC), algemene gezondheid van de patiënt (GH) en erytrocytensedimentatiesnelheid (ESR)] op de totale DAS28-score, en de overlapping van de 4 individuele componenten bij patiënten met reumatoïde artritis (RA) met lage, matige of hoge ziekteactiviteit. METHODEN: Het effect van elke component werd bestudeerd bij de FIN-RACo trial patiënten na 6 maanden en in een "theoretisch model", waarbij elke component van de DAS28 varieerde als volgt: TJC en SJC van 0 tot 28, GH van 0 tot 100, en ESR van 1 tot 100, terwijl de andere 3 compo

DOEL: Om de factorstructuur van de Disease Activity Score inclusief een 28-gewrichtstelling (DAS28) te beoordelen indien toegepast bij patiënten met reumatoïde artritis (RA) en psoriatische artritis (PsA). METHODEN: DAS28-waarden van 85 opeenvolgende PsA poliklinische patiënten en 2 RA-patiëntcohorten bestaande uit 85 patiënten

Ziekteactiviteitsbeoordeling van reumatoïde artritis in de dagelijkse praktijk: validiteit, interne consistentie, betrouwbaarheid en congruentie van de Disease Activity Score inclusief 28 gewrichten (DAS28) vergeleken met de Clinical Disease Activity Index (CDAI).

DOEL: Disease Activity Score in 28 gewrichten berekend met C-reactief proteïne (DAS28-CRP) wordt gebruikt in plaats van erytrocytensedimentatiesnelheid (DAS28-ESR) om ziekteactiviteit bij reumatoïde artritis te beoordelen; echter, waarden voor remissie en lage ziekteactiviteit (LDA) voor DAS28-CRP zijn niet

DOEL: Het optimaliseren van het gebruik van de Disease Activity Score in 28 gewrichten (DAS28) bij vroege reumatoïde artritis (RA) door de "squeeze test" van de voorvoeten toe te voegen. METHODEN: De squeeze test wordt gebruikt om bilaterale compressiepijn (BCP) over de metatarsophal|


Wat is EPICCURE?

Answer: EPICCURE is een lopende gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie naar de veiligheid van AZD8601 bij patiënten met matig verminderde linker ventrikel functie (ejectiefractie 30%-50%) die een geplande coronaire bypassoperatie ondergaan. EPICCURE combineert efficiënte toediening met kwantitatieve targeting en follow-up voor een robuuste beoordeling van de veiligheid en verkennende werkzaamheid van VEGF-A mRNA angiogenese (ClinicalTrials.gov: NCT03370887).

EPICCURE is een lopende gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie naar de veiligheid van AZD8601 bij patiënten met matig verminderde linker ventrikel functie (ejectiefractie 30%-50%) die een geplande coronaire bypassoperatie ondergaan.

EPICCURE combineert efficiënte toediening met kwantitatieve targeting en follow-up voor een robuuste beoordeling van de veiligheid en verkennende werkzaamheid van VEGF-A mRNA angiogenese (ClinicalTrials.gov: NCT03370887).


Lijst met updates voor JASPAR 2020

Answer: JASPAR (http://jaspar.genereg.net) is een open-toegankelijke database van gecureerde, niet-redundante transcriptiefactor (TF)-bindingsprofielen opgeslagen als positionele frequentiematrices (PFM's) voor TF's over meerdere soorten in zes taxonomische groepen. In deze 8e uitgave van JASPAR is de CORE-collectie uitgebreid met 245 nieuwe PFM's (169 voor gewervelden, 42 voor planten, 17 voor nematoden, 10 voor insecten en 7 voor schimmels), en zijn 156 PFM's bijgewerkt (125 voor gewervelden, 28 voor planten en 3 voor insecten). Deze collectie heeft een speciale webformulier om de gemeenschap te betrekken bij de curatie van niet-gevalideerde TF-bindingsprofielen.

JASPAR (http://jaspar.genereg.net) is een open-toegankelijke database van gecureerde, niet-redundante transcriptiefactor (TF)-bindingsprofielen opgeslagen als positionele frequentiematrices (PFM's) voor TF's over meerdere soorten in zes taxonomische groepen. In deze 8e uitgave van JASPAR is de CORE-collectie uitgebreid met 245 nieuwe PFM's (169 voor gewervelden, 42 voor planten, 17 voor nematoden, 10 voor insecten en 7 voor schimmels), en zijn 156 PFM's bijgewerkt (125 voor gewervelden, 28 voor planten en 3 voor insecten). Deze nieuwe profielen vertegenwoordigen een uitbreiding van 18% ten opzichte van de vorige uitgave. JASPAR 2020 wordt geleverd met een nieuwe collectie van niet-gevalideerde TF-bindingsprofielen waarvoor onze curatoren geen orthogonale ondersteunende bewijzen in de literatuur hebben gevonden. Deze collectie heeft een speciaal webformulier om de gemeenschap te betrekken bij de curatie van niet-gevalideerde TF-bindingsprofielen. Bovendien hebben we een Q&A-forum gecreëerd om de communicatie tussen de gebruikersgemeenschap en JASPAR-curatoren te vergemakkelijken. Ten slotte hebben we de genomische tracks, inferentie-tool en TF-bindingsprofiel gelijkenisclusters bijgewerkt. Alle gegevens zijn beschikbaar via de JASPAR-website, de bijbehorende RESTful API en via het JASPAR2020 R/Bioconductor-pakket.


Werd golimumab getest voor diabetes?

Answer: Ja, bij kinderen en jongvolwassenen met recent gediagnosticeerde manifeste type 1 diabetes resulteerde golimumab in een betere endogene insulineproductie en minder gebruik van exogene insuline dan placebo.

CONCLUSIES: Bij kinderen en jongvolwassenen met recent gediagnosticeerde manifeste type 1 diabetes resulteerde golimumab in een betere endogene insulineproductie en minder gebruik van exogene insuline dan placebo.

Golimumab en bètacelfunctie bij jongeren met pas gediagnosticeerde type 1 diabetes.

In een multicenter, placebogecontroleerde, dubbelblinde, parallelgroepstudie hebben we kinderen en jongvolwassenen (leeftijd 6 tot 21 jaar) met recent gediagnosticeerde manifeste type 1 diabetes in een verhouding van 2:1 willekeurig toegewezen aan subcutane toediening van golimumab of placebo gedurende 52 weken. De primaire eindpunt was e


Wordt G3BP1 gevonden in stressgranules?

Answer: Ja, RAS GTPase-activerend eiwit-bindend eiwit (G3BP1) is een RNA-bindend eiwit dat essentieel is voor het samenstellen van stressgranules.

RAS GTPase-activerend eiwit-bindend eiwit (G3BP1) is een RNA-bindend eiwit dat essentieel is voor het samenstellen van stressgranules.

Binnen SG's toonde single-molecule localisatiemicroscopie verspreide hotspots van geïmmobiliseerd G3BP1 en IMP1 aan die de aanwezigheid van relatief immobiele nanometer-grote nanokernen weerspiegelen.

Met behulp van superresolutie- en expansiemicroscopie vinden we dat de SG-component UBAP2L [11, 12] en het kerneiwit G3BP1 [5, 11-13] verschillende domeinen binnen SG's innemen.


Wat is Progeria?

Answer: Hutchinson-Gilford progeria syndroom is een segmentale ziekte van voortijdige veroudering die leidt tot overlijden van de patiënt in de vroege tienerjaren door cardiovasculaire disfunctie.

Hutchinson-Gilford Progeria Syndroom (HGPS) is een segmentale ziekte van voortijdige veroudering die leidt tot overlijden van de patiënt in de vroege tienerjaren door cardiovasculaire disfunctie.

Hutchinson Gilford progeria syndroom (HGPS) is een verwoestende versnelde verouderingsziekte veroorzaakt door een mutatie in het LMNA-gen.

Hutchinson-Gilford progeria syndroom is een zeldzame genetische aandoening, gekenmerkt door progressieve voortijdige veroudering en vroegtijdig overlijden in het eerste of tweede decennium van het leven, meestal secundair aan cardiovasculaire gebeurtenissen (myocardinfarct en beroerte).

Hutchinson-Gilford Progeria Syndroom (HGPS) is een verwoestende ziekte van voortijdige veroudering.

Hutchinson-Gilford Progeria Syndroom (HGPS) is een aandoening van voortijdige veroudering veroorzaakt door mutaties in LMNA, dat codeert voor de nucleaire scaffold-eiwitten lamin A en C. Bij HGPS en gerelateerde progeria's wordt de verwerking van prelamin A geblokkeerd in een cruciale stap die wordt gemedieerd door de zink metalloprotease ZMPSTE24.

ACHTERGROND: Progeria is een zeldzame segmentale ziekte van voortijdige veroudering met significante skeletafwijkingen.

Progeria is een zeldzame, genetisch bepaalde aandoening die wordt gekenmerkt door versnelde veroudering bij kinderen.

Werner-syndroom, ook wel volwassen progeria genoemd, is een erfelijke autosomaal recessieve menselijke aandoening die wordt gekenmerkt door het voortijdig optreden van talrijke leeftijdsgerelateerde ziekten, waaronder juveniele cataract, dyslipidemie, diabetes mellitus (DM), osteoporose, atherosclerose en kanker. Werner sy

Werner-syndroom (d.w.z. volwassen progeria) is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening veroorzaakt door mutaties in het WRN-gen, die wordt gekenmerkt door het voortijdig verschijnen van kenmerken die geassocieerd worden met normale veroudering en een verhoogde kans op kanker. Patie

Werner-syndroom (volwassen progeria) is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening die voornamelijk wordt gekenmerkt door een karakteristiek habitus (lage lengte, licht lichaamsgewicht), sclerodermie-achtige veranderingen van de ledematen en voortijdige veroudering. Chronisch

Het Hutchinson-Gilford syndroom of progeria is een zeldzaam autosomaal dominant syndroom dat wordt gekenmerkt door voortijdige veroudering en betrokkenheid van interne systemen, zoals het circulatoire en locomotorische systeem. Th

De glycosylering van eiwitten in fibroblasten van mensen met de ziekte van voortijdige veroudering Hutchinson-Gilford Progeria Syndroom (progeria) werd onderzocht.

Hutchinson-Gilford progeria syndroom (HGPS, progeria) is een uiterst zeldzame aandoening van voortijdige veroudering die kinderen treft, met een ziekte-incidentie van ongeveer 1 op 18 miljoen individuen.

INLEIDING: Progeria, ook bekend als Hutchinson Gilford Progeria Syndroom (HGPS) (MIM176670), is een zeer zeldzaam fataal genetisch syndroom van voortijdige veroudering.

Hutchinson-Gilford progeria syndroom (HGPS), een zeldzame ziekte die resulteert in wat lijkt op voortijdige veroudering, wordt veroorzaakt door de productie van een gemuteerde vorm van prelamin A, bekend als progerine.

Hoewel kinderen met progeria de verschijning van voortijdige veroudering of seniliteit hebben, is de term misleidend omdat gerapporteerde gevallen van progeria niet de meeste fysieke of biochemische aspecten van ouderdom vertonen.

Het basale genetische defect in het Hutchinson-Gilford Progeria Syndroom (progeria), een syndroom van voortijdige veroudering, is onbekend.

Progeria: een zeldzame genetische aandoening van voortijdige veroudering.

Progeria wordt gekenmerkt door klinische kenmerken die voortijdige veroudering nabootsen.

Progeria is een zeldzame fatale genetische aandoening die wordt gekenmerkt door een uiterlijk van versnelde veroudering bij kinderen.

Progeria is een zeldzame en eigenaardige combinatie van dwerggroei en voortijdige veroudering.

Progeria is een zeldzame autosomaal dominante genetische aandoening van voortijdige veroudering, gekenmerkt door duidelijke groeiachterstand en specifieke, progressieve, voortijdige senescente veranderingen van de huid en andere weefsels.

Progeria is een autosomaal dominant syndroom van voortijdige veroudering.

Progeria is een zeldzame genetische ziekte met opvallende kenmerken die lijken op versnelde veroudering.

Progeria, ook bekend als Hutchinson-Gilford syndroom, is een uiterst zeldzame, ernstige genetische aandoening waarbij symptomen die aspecten van veroudering nabootsen op jonge leeftijd tot uiting komen.

Progeria: een menselijk ziekte-model van versnelde veroudering.

Progeria, of Hutchinson-Gilford syndroom, is een zeldzame genetische ziekte, gekenmerkt door verschillende klinische kenmerken die zich in de kindertijd ontwikkelen, met name een aspect van versnelde veroudering.


Beschrijf CrossICC

Answer: CrossICC is een R-pakket ontworpen voor de onbewaakte clustering van genexpressiegegevens uit meerdere datasets/platforms zonder de noodzaak van batch-effectcorrectie. CrossICC maakt gebruik van een iteratieve strategie om het optimale genensignatuur en het aantal clusters af te leiden uit een consensus gelijkenismatrix die is gegenereerd door consensusclustering.

CrossICC: iteratieve consensusclustering van cross-platform genexpressiegegevens zonder batch-effectcorrectie.

CrossICC is een R-pakket ontworpen voor de onbewaakte clustering van genexpressiegegevens uit meerdere datasets/platforms zonder de noodzaak van batch-effectcorrectie. CrossICC maakt gebruik van een iteratieve strategie om het optimale genensignatuur en het aantal clusters af te leiden uit een consensus gelijkenismatrix die is gegenereerd door consensusclustering. Dit pakket biedt ook uitgebreide functies om de geïdentificeerde subtypen te visualiseren en de prestaties van de subtypering te evalueren. We verwachten dat CrossICC gebruikt kan worden om robuuste kankersubtypen te ontdekken met significante translationele implicaties in gepersonaliseerde zorg voor kankerpatiënten. BESCHIKBAARHEID EN IMPLEMENTATIE: Het pakket is geïmplementeerd in R en beschikbaar op GitHub (https://github.com/bioinformatist/CrossICC) en Bioconductor (http://bioconductor.org/packages/release/bioc/html/CrossICC.html) onder de GPL v3-licentie.