Worden microtubuli gemarkeerd door glutamylatie?

Answer: Ja, glutamylatie is de meest voorkomende post-translationele modificatie van tubuline en markeert stabiele microtubuli.

Samen met detyrosinatie, glutamylatie en andere modificaties kan tubuline-acetylatie een unieke 'taal' vormen om de structuur en functie van microtubuli te reguleren.

Glutamylatie, de meest voorkomende post-translationele modificatie van tubuline, markeert stabiele microtubuli en reguleert de rekrutering en activiteit van microtubuli-interacterende eiwitten.

Enzymen van de tubuline tyrosine ligase-achtige (TTLL) familie modificeren microtubuli post-translationeel door glutamylatie, waardoor specifieke herkenningsplaatsen voor microtubuli-interacterende eiwitten ontstaan.

Post-translationele modificaties (PTM's) van het cytoskelet, waaronder fosforylering, glycosylering, ubiquitinering, detyrosinatie/tyrosinatie, (poly)glutamylatie en (poly)glycylatie, acetylatie, sumoylering en palmitoylering, worden in dit hoofdstuk behandeld.

De post-translationele modificaties van tubuline: acetylatie, detyrosinatie, polyglutamylatie en polyglycylatie spelen belangrijke rollen in de functies van microtubuli.

In de meeste eukaryote cellen ondergaat tubuline post-translationele glutamylatie, een geconserveerde modificatie met onduidelijke functie.


Wat is bekend over het Kub5-Hera/RPRD1B interactoom?

Answer: Ku70-bindend eiwit 5 (Kub5)-Hera (K-H)/RPRD1B behoudt genetische integriteit door gelijktijdig persistente R-lussen te minimaliseren en de reparatie van DNA-dubbelstrengsbreuken (DSB's) te bevorderen. Zo speelt het Kub5-Hera/RPRD1B interactoom een nieuwe rol in het behouden van genetische stabiliteit door de regulatie van DNA mismatch reparatie.

Ku70-bindend eiwit 5 (Kub5)-Hera (K-H)/RPRD1B behoudt genetische integriteit door gelijktijdig persistente R-lussen te minimaliseren en de reparatie van DNA-dubbelstrengsbreuken (DSB's) te bevorderen

Het Kub5-Hera/RPRD1B interactoom: een nieuwe rol in het behouden van genetische stabiliteit door de regulatie van DNA mismatch reparatie.


Willis-Ekbom ziekte staat ook bekend als?

Answer: Rusteloze benen syndroom (RLS), ook bekend als Willis-Ekbom ziekte (WED), is een veelvoorkomende bewegingsstoornis die wordt gekenmerkt door een onweerstaanbare drang om te bewegen vanwege ongemakkelijke, soms pijnlijke sensaties in de benen met een dagritmische variatie en een verlichting bij beweging.

Het definiëren van het fenotype van rusteloze benen syndroom/Willis-Ekbom ziekte (RLS/WED): een klinische en polysomnografische studie.

Variabiliteit in klinische kenmerken tussen familiaire en sporadische rusteloze benen syndroom/Willis-Ekbom ziekte (RLS/WED) is eerder gerapporteerd. Met deze retrospectieve cohortstudie wilden we de klinische en polysomnografische kenmerken van 400 RLS/WED-patiënten bepalen.

"Geplotte verhalen" en gestructureerde "gedragsobservaties" ter ondersteuning van de diagnose Willis-Ekbom ziekte/rusteloze benen syndroom bij kinderen met neuro-ontwikkelingsstoornissen.

ACHTERGROND: Willis-Ekbom ziekte/rusteloze benen syndroom (WED/RLS) lijkt een frequente oorzaak te zijn van hardnekkige chronische slapeloosheid (ICI), maar wordt onderherkend bij kinderen/adolescenten met neuro-ontwikkelingsstoornissen (NDC's), omdat veel patiënten niet in staat zijn de onderliggende "drang om te bewegen" te uiten.

Rusteloze benen syndroom (RLS), ook bekend als Willis-Ekbom ziekte (WED), is een veelvoorkomende bewegingsstoornis die wordt gekenmerkt door een onweerstaanbare drang om te bewegen vanwege ongemakkelijke, soms pijnlijke sensaties in de benen met een dagritmische variatie en een verlichting bij beweging.

DOELSTELLING: In de huidige studie testten we de hypothese dat het hebben van migraine op middelbare leeftijd gerelateerd is aan parkinsonisme op latere leeftijd en een gerelateerde aandoening, rusteloze benen syndroom (RLS), ook bekend als Willis-Ekbom ziekte (WED).METHODEN: De AGES-Reykjavik-cohort (geboren 1907-1935) wordt sinds 1967 gevolgd.

ACHTERGROND: De gerapporteerde prevalentie van rusteloze benen syndroom (RLS), ook bekend als Willis-Ekbom ziekte (WED), varieert van land tot land, en methodologische inconsistenties beperken de vergelijking van gegevens.

Rusteloze benen syndroom (RLS), ook bekend als Willis-Ekbom ziekte, is een sensorimotorische neurologische aandoening met een circadiaan component.

Er is geen consensus over de mechanismen die ten grondslag liggen aan rusteloze benen syndroom (RLS), ook bekend als Willis-Ekbom ziekte (WED).

Rusteloze benen syndroom (RLS), ook bekend als Willis-Ekbom ziekte (WED), is een veelvoorkomende sensorimotorische aandoening die over het algemeen effectief kan worden behandeld in de eerstelijnszorg.

Rusteloze benen syndroom (RLS), ook bekend als Willis-Ekbom ziekte (WED), is een sensorimotorische aandoening waarvan de exacte pathofysiologie onduidelijk blijft.

Rusteloze benen syndroom (RLS), ook bekend als Willis-Ekbom ziekte, is een sensorimotorische aandoening die aanzienlijke slaapverstoring kan veroorzaken.

In de huidige studie testten we de hypothese dat het hebben van migraine op middelbare leeftijd gerelateerd is aan parkinsonisme op latere leeftijd en een gerelateerde aandoening, rusteloze benen syndroom (RLS), ook bekend als Willis-Ekbom ziekte (WED). De AGES-Reykjavik-cohort (geboren 1907-1935) wordt sinds 1967 gevolgd.

Rusteloze benen syndroom (RLS), ook bekend als Willis-Ekbom ziekte, is een aandoening die sensaties omvat zoals kruipen, tintelen of zeuren in de ledematen en een drang om te bewegen veroorzaakt.

DOELSTELLINGEN: Zowel rusteloze benen syndroom ([RLS], ook bekend als Willis-Ekbom ziekte [WED]) als depressie komen vaak voor tijdens de zwangerschap.

ACHTERGROND: Sinds de publicatie van de eerste richtlijnen van de European Federation of Neurological Societies (EFNS) in 2005 over de behandeling van rusteloze benen syndroom (RLS; ook bekend als Willis-Ekbom ziekte), zijn er grote therapeutische vooruitgangen geboekt.

ACHTERGROND: De SP790-studie (ClinicalTrials.gov, NCT00136045) toonde voordelen van rotigotines ten opzichte van placebo bij het verbeteren van de ernst van symptomen van rusteloze benen syndroom (RLS), ook bekend als Willis-Ekbom ziekte, op de International Restless Legs Syndrome Study Group beoordelingsschaal (IRLS), Clinical Global Impression item 1 (CGI-1), RLS 6-item vragenlijst (RLS-6) en de RLS-kwaliteit van leven vragenlijst (RLS-QoL) bij patiënten met matige tot ernstige idiopathische RLS.

Psychologische stress bij patiënten met rusteloze benen syndroom (Willis-Ekbom ziekte): een bevolkingsonderzoek aan de deur in een landelijke regio in Ecuador.

Rusteloze benen syndroom/Willis-Ekbom ziekte gaat gepaard met een ijzertekort in de hersenen dat leidt tot een overmatige dopamineproductie en bekende genetische risicofactoren, waarvan sommige bijdragen aan het hersenijzertekort.

Rusteloze benen syndroom (RLS), ook bekend als Willis-Ekbom ziekte, wordt gekenmerkt door abnormale sensaties in de benen evenals dysesthesie.

STUDIE DOELSTELLINGEN: Recente genoomwijde associatiestudies (GWAS) voor blanke populaties identificeerden verschillende allelvarianten die geassocieerd zijn met een verhoogd risico op het ontwikkelen van rusteloze benen syndroom (RLS), ook bekend als Willis-Ekbom ziekte. Hoewel de pathogene mechanismen van RLS niet volledig worden begrepen, wordt het steeds duidelijker dat veel ziekten zoals RLS kunnen worden toegeschreven aan epistasis.

DOELSTELLING: Rusteloze benen syndroom, nu Willis-Ekbom ziekte genoemd (RLS/WED), is een sensorimotorisch gerelateerde slaapstoornis. Er is weinig bekend over het effect van RLS/WED op de motorische functie.

De functie van de bovenste ledematen is normaal bij patiënten met rusteloze benen syndroom (Willis-Ekbom ziekte).

De relatie tussen rusteloze benen syndroom (Willis-Ekbom ziekte), hypertensie, hart- en vaatziekten en cerebrovasculaire aandoeningen.

Willis-Ekbom ziekte of rusteloze benen syndroom?

Leven met rusteloze benen syndroom/Willis-Ekbom ziekte.

Morbideit bij rusteloze benen syndroom/Willis-Ekbom ziekte: belasting, kwaliteit van leven, cardiovasculaire aspecten en slaap.|


Noem twee meest voorkomende symptomen van het Aagenaes-syndroom.

Answer: Het Aagenaes-syndroom, ook wel lymfoedeem-cholestase syndroom 1 genoemd, wordt gekenmerkt door neonatale intrahepatische cholestase, die vaak afneemt en met de leeftijd intermitterend wordt, en ernstig chronisch lymfoedeem, voornamelijk van de onderste ledematen.

Het Aagenaes-syndroom, ook wel lymfoedeem-cholestase syndroom 1 (LSC1) genoemd, wordt gekenmerkt door neonatale intrahepatische cholestase, die vaak afneemt en met de leeftijd intermitterend wordt, en ernstig chronisch lymfoedeem, voornamelijk van de onderste ledematen.

In deze studie werden 17 van de 20 Noorse volwassen patiënten met lymfoedeem-cholestase syndroom 1 (LCS1)/Aagenaes-syndroom onderzocht. De patiënten vertoonden lymfoedeem en sporadische cholestase.

ACHTERGROND: Lymfoedeem-cholestase syndroom (LCS; Aagenaes-syndroom) is een zeldzame autosomaal recessieve aandoening, gekenmerkt door 1) neonatale intrahepatische cholestase, die vaak afneemt en met de leeftijd intermitterend wordt, en 2) ernstig chronisch lymfoedeem, voornamelijk van de onderste ledematen.

De ziekte werd verondersteld te worden veroorzaakt door een congenitaal cholestatisch syndroom geassocieerd met intermitterend oedeem in de kindertijd, dat lijkt op het zeldzame Aagenaes-syndroom.

Hebben patiënten met lymfoedeem-cholestase syndroom 1/Aagenaes-syndroom voedingsadvies nodig buiten cholestatische episodes om?

ACHTERGROND & DOELSTELLINGEN: Patiënten met lymfoedeem-cholestase syndroom 1/Aagenaes-syndroom hebben een vetarm dieet nodig tijdens cholestatische periodes.

Het Aagenaes-syndroom, ook wel Lymfoedeem Cholestase Syndroom (LSC 1) genoemd, is een vorm van idiopathische familiaire intrahepatische cholestase geassocieerd met lymfoedeem van de onderste ledematen.

Overdracht van ouder op kind van infantiele cholestase met lymfoedeem (Aagenaes-syndroom).

Lokalisatie van het locus voor cholestase-lymfoedeem syndroom (Aagenaes-syndroom) op een interval van 6,6 cM op chromosoom 15q.

Lymfoedeem-cholestase syndroom (LCS, Aagenaes-syndroom) is de enige bekende vorm van erfelijk lymfoedeem geassocieerd met cholestase.

DOEL: Het onderzoeken van de prognose van leverziekte bij het Aagenaes-syndroom (lymfoedeem-cholestase syndroom 1 (LCS1)), een autosomaal recessief overgeërfd syndroom bestaande uit neonatale cholestase met intermitterende cholestatische episodes van de kindertijd tot volwassenheid en de ontwikkeling van lymfoedeem.

[Aagenaes-syndroom--lymfoedeem en intrahepatische cholestase].

Erfelijk lymfoedeem, kenmerken en variaties bij 17 volwassen patiënten met lymfoedeem-cholestase syndroom 1/Aagenaes-syndroom.


Wat zijn de bijwerkingen tijdens tacrine-toediening bij patiënten met de ziekte van Alzheimer?

Answer: De bijwerkingen tijdens tacrine-toediening bij patiënten met de ziekte van Alzheimer zijn: 1) Hepatotoxiciteit 2) Gastro-intestinaal (diarree, anorexia, dyspepsie, buikpijn, misselijkheid, braken) 3) Mitochondriale stoornissen

Tacrine, de eerste van de cholinesteraseremmers die uitgebreid werd getest voor dit doel, werd geassocieerd met significante bijwerkingen waaronder hepatotoxiciteit.

Tacrine en zijn analogen verstoren de mitochondriale functie en bio-energetica: een lipidomische analyse in rattenhersenen.

Echter, de lage therapeutische efficiëntie en de hoge incidentie van bijwerkingen hebben het klinisch gebruik beperkt.

Tacrine veroorzaakte significante verstoringen in het mitochondriale fosfolipidenprofiel, die werden gedetecteerd door veranderingen in de relatieve hoeveelheid fosfatidylcholine (PC), PE, fosfatidylinositol (PI) en cardiolipine (CL) en door de aanwezigheid van geoxideerde fosfatidylserines.

Deze resultaten geven aan dat tacrine en zijn analogen de mitochondriale functie en bio-energetica verstoren, waardoor de activiteit van hersencellen wordt aangetast.

De antidementiva worden goed verdragen en ongewenste effecten zijn zeldzaam; behalve hepatotoxiciteit van tacrine en gastro-intestinale bijwerkingen van donepezil, rivastigmine, galantamine en tacrine die voortkomen uit acetylcholinesteraseremming. Misselijkheid, diarree, braken en gewichtsverlies zijn de meest voorkomende bijwerkingen van de acetylcholinesteraseremmers.

Verhoogde serum leverenzymen was de belangrijkste reden voor stopzetting.

Gastro-intestinale bijwerkingen (diarree, anorexia, dyspepsie en buikpijn) waren de andere belangrijkste oorzaak van bijwerkingen en stopzetting, en de odds ratio voor stopzetting was ook significant verschillend van één ten gunste van de controlegroep (OR 3,8; 95% CI 2,8-5,1).

Om de klinische effectiviteit van tacrine voor de symptomen van de ziekte van Alzheimer te bepalen.

Bij de ziekte van Alzheimer reageert de cognitie nu op verschillende geneesmiddelen. Anticholinesterasen richten zich op het acetylcholine-tekort. Bij milde tot matige ziekte van Alzheimer bieden ze allemaal een significant voordeel ten opzichte van placebo op de Alzheimer Disease Assessment Schedule-Cognitive Section (ADAS-Cog). Bijwerkingen, in 5% tot 15% van de gevallen, omvatten misselijkheid, braken, diarree, anorexia en duizeligheid. Tacrine, de toonaangevende anticholinesterase, veroorzaakte frequente verhoging van leverenzymen en werd teruggetrokken.

Hepatotoxische effecten van tacrine-toediening bij patiënten met de ziekte van Alzheimer.

Bevende kaakbewegingen veroorzaakt door acute tacrine-toediening: mogelijke relatie met parkinsonistische bijwerkingen.

Toediening van tacrine (THA) voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer resulteert in een reversibele hepatotoxiciteit bij 30-50% van de patiënten, zoals blijkt uit een toename van transaminaseniveaus.

ACHTERGROND: Silymarine is een bekend hepatoprotectief middel. Tacrine, het eerste op de markt gebrachte geneesmiddel voor de ziekte van Alzheimer (AD), veroorzaakt een verhoging van serum levertransaminasen die een effectieve dosering bij veel patiënten verhindert. Deze 12 weken durende gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie werd uitgevoerd om het vermogen van silymarine te evalueren om de hepatotoxische effecten van tacrine tegen te gaan of te voorkomen en om de werking op tacrine's effectiviteit en verdraagbaarheid te analyseren. METHODEN: Poliklinische patiënten met milde tot matige dementie van het Alzheimer-type werden willekeurig toegewezen aan twee behandelgroepen: tacrine + silymarine en tacrine + placebo.

Tacrine, het eerste op de markt gebrachte geneesmiddel voor de ziekte van Alzheimer (AD), veroorzaakt een verhoging van serum levertransaminasen die een effectieve dosering bij veel patiënten verhindert. Deze 12 weken durende gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie werd uitgevoerd om het vermogen van silymarine te evalueren om de hepatotoxische effecten van tacrine tegen te gaan of te voorkomen en om de werking op tacrine's effectiviteit en verdraagbaarheid te analyseren. METHODEN: Poliklinische patiënten met milde tot matige dementie van het Alzheimer-type werden willekeurig toegewezen aan twee behandelgroepen: tacrine + silymarine en tacrine + placebo. De studie was dubbelblind voor silymarine en open voor tacrine en werd uitgevoerd in 22 Franse neurologie- en geriatriecentra.


Is synapsine een fosfoproteïne?

Answer: Ja, synapsine is een evolutionair geconserveerd presynaptisch fosfoproteïne.

Synapsine is een evolutionair geconserveerd presynaptisch fosfoproteïne.

Synapsines als een familie van presynaptische terminale fosfoproteïnen nemen deel aan de neuronale ontwikkeling

Synapsine III (SynIII) is een fosfoproteïne

Het neuronale fosfoproteïne synapsine III

Synapsine II is een lid van de familie van neuronale fosfoproteïnen.


Is Thalidomide momenteel een op de markt gebracht geneesmiddel?

Answer: Verschillende mechanismen voor de teratogene werking van thalidomide worden momenteel onderzocht, maar de werkingswijze van het geneesmiddel blijft onduidelijk en wij bespreken op bewijs gebaseerde hypothesen voor de teratogeniciteit van thalidomide. Thalidomide wordt beschouwd als het voorkeursmiddel voor de behandeling van ENL, maar voor andere aandoeningen wordt het alleen aanbevolen wanneer resistentie tegen de momenteel beschikbare therapievorm wordt vastgesteld. HET GEBRUIK VAN EEN GENEESMIDDEL MET EEN TIJDELIJKE VERKRIJGINGSVERGUNNING: Thalidomide is momenteel in Frankrijk beschikbaar voor nominatief of cohortgebruik met een tijdelijke verkrijgingsvergunning (TMA). Voorbeelden van de basis voor dergelijke regelgeving zijn ontleend aan historische situaties (thalidomide, benoxaprofen) evenals aan momenteel op de markt zijnde geneesmiddelen (arylpropionzuren, disopyramide, indacrinon). In 1998 keurde de Amerikaanse Food and Drug Administration thalidomide exclusief goed voor de behandeling van ENL, en er werden strikte voorwaarden gesteld aan het gebruik ervan om teratogene bijwerkingen te voorkomen. De Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) heeft Thalomid (thalidomide) capsules goedgekeurd voor de acute behandeling van de cutane manifestaties van matige tot ernstige ENL. De heropleving van thalidomide begon kort nadat het geneesmiddel van de markt werd gehaald vanwege zijn teratogene eigenschappen.

In deze retrospectieve studie werden apotheekclaims geanalyseerd voor die patiënten met de diagnose MM die thalidomide kregen,

De Japanse POEMS-syndroom met Thalidomide (J-POST) Trial is een fase II/III multicenter, dubbelblinde, gerandomiseerde, gecontroleerde studie die tot doel heeft de werkzaamheid en veiligheid van een 24-weekse behandeling met thalidomide bij POEMS-syndroom te evalueren,

Thalidomide zou klinische symptomen en intestinale mucosale laesies effectief kunnen verlichten bij kinderen met therapieresistente inflammatoire darmziekte (IBD) volgens de preklinische studie.

Thalidomide is nu beschikbaar als experimenteel geneesmiddel in de VS.

Het STEPStrade merk (System for Thalidomide Education and Prescribing Safety) Programma is ontwikkeld door Celgene, de commerciële fabrikant van thalidomide, om naleving van voorschrift- en gebruiksprotocollen te waarborgen.

Thalidomide is een anti-angiogenese middel dat momenteel wordt geëvalueerd voor de behandeling van verschillende soorten kanker.

Thalidomide wordt beschouwd als het voorkeursmiddel voor de behandeling van ENL, maar voor andere aandoeningen wordt het alleen aanbevolen wanneer resistentie tegen de momenteel beschikbare therapievorm wordt vastgesteld

Thalidomide is een ontstekingsremmend en anti-angiogeen geneesmiddel dat momenteel wordt gebruikt voor de behandeling van verschillende ziekten, waaronder erythema nodosum leprosum, dat voorkomt bij patiënten met lepromateuze lepra

Thalidomide, ooit verboden, is teruggekeerd naar het middelpunt van controverse met de aankondiging van de Food and Drug Administration (FDA) dat thalidomide op de markt zal worden gebracht voor de behandeling van erythema nodosum leprosum, een ernstige dermatologische complicatie van de ziekte van Hansen.

In 1998 keurde de FDA de commercialisering van thalidomide (Thalomid, Celgene) goed.

In 1998 keurde de Amerikaanse Food and Drug Administration thalidomide exclusief goed voor de behandeling van ENL, en er werden strikte voorwaarden gesteld aan het gebruik ervan om teratogene bijwerkingen te voorkomen.

ACHTERGROND: Het gebruik van thalidomide in de jaren 1950 resulteerde in teratogene effecten bij duizenden baby's. Hoewel thalidomide momenteel is goedgekeurd voor de behandeling van een complicatie van lepra, is het commercieel beschikbaar voor de behandeling van andere ziekten via een gecontroleerd distributiesysteem.

De terugkeer van thalidomide naar de legitieme status van een op de markt gebracht geneesmiddel vond plaats in 1998 toen het FDA-goedkeuring kreeg voor de behandeling van erythema nodosum leprosum (ENL).


Welke enzymen synthetiseren catecholamines in de bijnieren?

Answer:
De enzymen die catecholamines synthetiseren in de bijnieren zijn:
1) Tyrosinehydroxylase (TH)
2) Aromatische L-aminozuur decarboxylase (AAAD)
3) Dopamine β-hydroxylase (DBH)
4) Phenylethanolamine N-methyltransferase (PNMT)

We analyseerden de mRNA-niveaus van catecholamine-synthetiserende enzymen: tyrosinehydroxylase (TH), aromatische L-aminozuur decarboxylase (AAAD), dopamine-β-hydroxylase (DBH) en phenylethanolamine N-methyltransferase (PNMT) in de bijnieren van 18 varkens met chronisch systolisch niet-ischemisch hartfalen (tachycardie-geïnduceerde cardiomyopathie door pacing van de rechterventrikel) en 6 sham-geopereerde controles.

Deze studie had tot doel veranderingen gerelateerd aan lichamelijke inspanning te onderzoeken in de genexpressie van catecholamine biosynthetiserende enzymen (tyrosinehydroxylase, dopamine-ß-hydroxylase en phenylethanolamine N-methyltransferase) en cyclic adenosine monophosphate response element-binding (CREB) in het bijniermerg, concentraties van catecholamines en corticosteron (CORT) in het plasma en het gewicht van de bijnieren van chronisch psychosociaal gestreste volwassen ratten die dagelijks 20 minuten op een loopband liepen gedurende 12 weken.

In het bijniermerg, ondanks het ontbreken van morfologische veranderingen, toonde immunohistochemie voor tyrosinehydroxylase, dopamine β-hydroxylase en phenylethanolamine-N-methyltransferase een verhoogde immunopositiviteit voor deze catecholamine-synthetiserende enzymen na intensieve inspanning.

Met geïsoleerd bijniermerg observeerden we geen verschil in basale catecholamine secretiepercentielen tussen obese en magere dieren. Echter, het percentiel van catecholamine secretie gestimuleerd door hoge K+ concentratie was lager in de obese groep. Er was een afname in de expressie van het tyrosinehydroxylase enzym (57,3%, P<0,004) in de bijnieren van obese muizen. Interessant was dat ook de expressie van dopamine beta-hydroxylase was verminderd (47,0%, P<0,005). De expressie van phenylethanolamine N-methyltransferase werd niet beïnvloed.

Differentiële huisvesting (alleen versus groep) en sociale nederlaag van ratten staat bekend om de activiteit van catecholamine-synthetiserende enzymen in het merg te veranderen. De huidige studies onderzochten het effect van 70 dagen triadehuisvesting (3 ratten per grote kooi) en individuele huisvesting van mannelijke ratten op de mRNA-niveaus van tyrosinehydroxylase (TH), dopamine-beta-hydroxylase (DBH) en phenylethanolamine-N-methyltransferase (PNMT) in de bijnier en op TH-eiwitniveaus.

Als eerste stap naar het begrijpen van de moleculaire mechanismen waarmee catecholaminesynthese in de tumor wordt gecontroleerd, maten we de niveaus van mRNA coderend voor het catecholamine-synthetiserende enzym tyrosinehydroxylase (TH) en catecholamines in 6 feochromocytoom en 2 normale bijnieren.

We onderzochten ook de genexpressie van de boodschappers van andere catecholamine-synthetiserende enzymen, dopamine beta-hydroxylase (DBH) en aromatische 1-aminozuur decarboxylase (AADC) in feochromocytoom.

Deze bevindingen geven aan dat catecholamine-overproductie in feochromocytoom wordt gemedieerd door overexpressie van genen die coderen voor catecholamine-synthetiserende enzymen, TH, DBH en AADC.

De huidige studie onderzocht de cellulaire lokalisatie van 3 catecholamine biosynthetiserende enzymen, tyrosinehydroxylase (TH), dopamine beta-hydroxylase (DBH) en phenylethanolamine N-methyltransferase (PNMT).

Tyrosinehydroxylase (TH), het snelheidsbepalende catecholamine biosynthetiserende enzym, en ook dopamine beta-hydroxylase (DBH).

Tyrosinehydroxylase (TH), dopamine-beta-hydroxylase (DBH) en phenylethanolamine-N-methyltransferase (PNMT) in sympathische ganglia en bijnieren.

We gebruikten immunocytochemie om de ontogenese van leu-enkephalin en de catecholamine-synthetiserende enzymen dopamine beta-hydroxylase en phenylethanolamine N-methyltransferase te bestuderen in aangrenzende secties van 14 foetale rhesus- en 31 foetale menselijke bijnieren.


Hoeveel cysteïnes bevatten alfa-defensines?

Answer: Alfa-defensines bevatten zes cysteïnes, die onder oxiderende omstandigheden drie goed gedefinieerde disulfidebruggen vormen.

Alfa-defensines bevatten zes cysteïnes, die onder oxiderende omstandigheden drie goed gedefinieerde disulfidebruggen vormen.

Alle drie de soorten defensines bevatten zes geconserveerde cysteïnes

Er zijn zes cysteïnes in de sequentie van het rijpe CFBD-peptide,

Ze bevatten doorgaans zes geconserveerde cysteïnes waarvan drie intramoleculaire disulfidebruggen een grotendeels β-sheet structuur stabiliseren.


Kan de BRCA-gen test worden gebruikt voor het risico op borstkanker en eierstokkanker?

Answer: Ja, de BRCA-gen test kan worden gebruikt voor het risico op borstkanker en eierstokkanker, aangezien vrouwelijke BRCA1- en BRCA2-mutaties significant geassocieerd zijn met het risico op het ontwikkelen van borstkanker en eierstokkanker.

De deelname van Koreaanse families met een hoog risico op erfelijke borstkanker en eierstokkanker aan BRCA1/2 genetische testen.

De prevalentie van BRCA1/2-mutaties bij Koreaanse patiënten met eierstokkanker, ongeacht de familiegeschiedenis, was significant hoger dan eerder gerapporteerd. Mogelijke founder-mutaties bij Koreaanse patiënten met eierstokkanker werden geïdentificeerd.

Germinale mutaties van BRCA1 en BRCA2 bij Koreaanse patiënten met eierstokkanker: het vinden van founder-mutaties.

De beoordeling van de coderende sequenties van BRCA1 en BRCA2 om pathogene mutaties te identificeren die geassocieerd zijn met het erfelijke borstkanker/eierstokkankersyndroom heeft een methode opgeleverd om hoogrisicopersonen te identificeren, waardoor zij preventieve behandelingen en strategieën kunnen nastreven.

Maximaliseren van overleving: de belangrijkste zorg van vrouwen met erfelijke borstkanker en eierstokkanker die genetisch getest worden op BRCA1/2.

Er is weinig bekend over hoe vrouwen met erfelijke borstkanker en/of eierstokkanker die positief testen op een BRCA-gen omgaan met de impact van een positieve testuitslag in hun dagelijks leven en op de lange termijn. Deze studie definieerde de ervaring en behoeften van vrouwen met erfelijke borstkanker en eierstokkanker en een positieve BRCA-test in de loop van de tijd.

Het sterkste bewijs was voor rs1466785 in het NEIL2-gen (endonuclease VIII-like 2) (HR: 1,09, 95% CI (1,03-1,16), p = 2,7 × 10(-3)) voor associatie met borstkankerrisico bij BRCA2-mutatie dragers, en rs2304277 in het OGG1-gen (8-guanine DNA-glycosylase), met eierstokkankerrisico bij BRCA1-mutatie dragers (HR: 1,12 95%CI: 1,03-1,21, p = 4,8 × 10(-3)).

Grote genomische herschikkingen in BRCA1 en BRCA2 bij Poolse families met hoog risico op borstkanker en eierstokkanker.

BRCA1 en BRCA2 zijn twee belangrijke genen die geassocieerd zijn met familiale vatbaarheid voor borstkanker en eierstokkanker.

Tot 2006 superviseerde zij een diagnostische eenheid voor BRCA-gen testen bij het Interdisciplinair Centrum voor Erfelijke Borstkanker (Max Delbrück Centrum, Berlijn, Duitsland).

Erfelijke BRCA-genmutaties brengen een hoog risico op borstkanker en eierstokkanker met zich mee, maar de huidige richtlijnen beperken BRCA-mutatie testen tot vrouwen met vroegtijdige kanker en familieleden van mutatie-positieve gevallen.

Vrouwen die drager zijn van een BRCA1- of BRCA2-genmutatie lopen een risico om borstkanker of eierstokkanker op jongere leeftijd te ontwikkelen dan vrouwen zonder zo’n mutatie.

In 2006 werden deelnemers gerekruteerd via websites voor vrouwen met borstkanker of BRCA-genmutaties.

Ongeveer 20% van de erfelijke borstkankers wordt veroorzaakt door mutaties in de BRCA1- en BRCA2-genen. Omdat BRCA1- en BRCA2-mutaties verspreid kunnen zijn over het gehele gen, wordt genetische testing meestal uitgevoerd door directe sequencing van de volledige coderende regio’s.

Er is een suggestie van een associatie tussen BRCA2 c.7806-2A>G en het risico op borstkanker bij mannen.

De aanwezigheid van schadelijke mutaties in het borstkankergen (BRCA)-1 of BRCA-2 gen heeft een beslissende invloed op de ontwikkeling van verschillende typen tumoren, zoals borstkanker, eierstokkanker, tubakanker en peritoneale kanker.

DOEL: Vrouwelijke BRCA (borstkankergen)-1 en BRCA-2 mutaties zijn significant geassocieerd met het risico op het ontwikkelen van borstkanker en eierstokkanker, wat op zijn beurt geassocieerd is met vrouwelijke onvruchtbaarheid.

BRCA1 en BRCA2 genen zijn verantwoordelijk voor 5-10% van de gevallen van borstkanker en eierstokkanker.

ACHTERGROND: Vrouwen bij wie een schadelijke mutatie in een van de borstkankergenen (BRCA) is vastgesteld, lopen een hoog risico op het ontwikkelen van borstkanker en eierstokkanker op jonge leeftijd.

[Detectie en voorkomen van BRCA 1 genmutatie bij patiënten met carcinoma van de borst en eierstok].

We onderzochten de relatie tussen BRCA-mutaties en de verdeling van familiale kankers anders dan borst of eierstok bij hoogrisicopatiënten met borstkanker. PATIËNTEN MET BORSTKANKER DIE TEN MINSTE EEN VAN DE VOLGENDE RISICOFACTOREN HADDEN WERDEN INGESCHREVEN: gerapporteerde familiegeschiedenis van borst- of eierstokkanker; leeftijd 40 jaar of jonger bij diagnose; bilaterale borstkanker; of mannelijk geslacht.

Mutaties in borstkankergevoeligheidsgenen (BRCA1 en BRCA2) zijn geassocieerd met verhoogde risico’s op borstkanker, eierstokkanker en andere typen kanker. Om nieuw bewijs te beoordelen over de voordelen en nadelen van risicobeoordeling, genetische counseling en genetische testing voor BRCA-gerelateerde kanker bij vrouwen. MEDLINE en PsycINFO tussen 2004 en 30 juli 2013, het Cochrane Central Register of Controlled Trials en Cochrane Database of Systematic Reviews van 2004 tot het tweede kwartaal van 2013, Health Technology Assessment in het vierde kwartaal van 2012, Scopus en referentielijsten. Engelstalige studies over de nauwkeurigheid van risicobeoordeling en voordelen en nadelen van genetische counseling, genetische testing en interventies om kankerincidentie en mortaliteit te verminderen.

Het doel van deze studie was het beoordelen van de incidentie van primaire borstkanker (PBC) en contralaterale borstkanker (CBC) bij patiënten met BRCA1/BRCA2-geassocieerde epitheliale eierstokkanker (OC). Uit de database van de Rotterdam Family Cancer Clinic werden patiënten geselecteerd die BRCA-geassocieerde OC hadden zonder geschiedenis van unilaterale borstkanker (risico op PBC; n = 79) of met een geschiedenis van unilaterale BC (risico op CBC; n = 37).

Statistisch significant jongere leeftijden bij diagnose werden ook waargenomen binnen subgroepen van BRCA1- en BRCA2-mutaties, maternale overerving, paternale overerving, alleen borstkanker, en borstkanker- en eierstokkanker-geïdentificeerde families. Borst- en eierstokkanker bij BRCA-mutatie dragers leken op jongere leeftijd te worden gediagnosticeerd in latere generaties.

De USPSTF beoordeelde ook interventies gericht op het verminderen van het risico op BRCA-gerelateerde kanker bij vrouwen met potentieel schadelijke BRCA-mutaties, waaronder intensieve kankerscreening, medicatie en risicoreducerende chirurgie. Deze aanbeveling geldt voor asymptomatische vrouwen die niet zijn gediagnosticeerd met BRCA-gerelateerde kanker. De USPSTF raadt aan dat eerstelijnszorgverleners vrouwen screenen die familieleden hebben met borstkanker, eierstokkanker, tubakanker of peritoneale kanker met een van de verschillende screeningsinstrumenten die ontworpen zijn om een familiegeschiedenis te identificeren die mogelijk geassocieerd is met een verhoogd risico op potentieel schadelijke mutaties in borstkankergevoeligheidsgenen (BRCA1 of BRCA2).

Als een vrouw met een mutatie kanker ontwikkelt in één borst, hangt haar risico om kanker te ontwikkelen in de andere borst af van het specifieke gemuteerde gen en haar leeftijd bij het begin van de ziekte. Ongeveer de helft van alle monogenetisch bepaalde carcinomen van borst en eierstok zijn te wijten aan een mutatie in een van de sterk penetrante BRCA-genen (BRCA1 en BRCA2).

Een waarde van RHR groter dan 1 duidde op een verhoogd borstkankerrisico; een waarde van RHR kleiner dan 1 duidde op een verhoogd eierstokkankerrisico. Mutaties van BRCA1 of BRCA2. Risico’s op borstkanker en eierstokkanker. Onder BRCA1-mutatie dragers werden 9052 vrouwen (46%) gediagnosticeerd met borstkanker, 2317 (12%) met eierstokkanker, 1041 (5%) met borstkanker en eierstokkanker, en 7171 (37%) zonder kanker.

Deze studie definieerde de ervaring en behoeften van vrouwen met erfelijke borstkanker en eierstokkanker en een positieve BRCA-test in de loop van de tijd. METHODEN: Er werd een grounded theory-benadering gebruikt met kwalitatieve interviews (n = 49) en reflectieve dagboeken.

Deze studie definieerde de ervaring en behoeften van vrouwen met erfelijke borstkanker en eierstokkanker en een positieve BRCA-test in de loop van de tijd. Er werd een grounded theory-benadering gebruikt met kwalitatieve interviews (n = 49) en reflectieve dagboeken.

Vrouwen met een schadelijke mutatie in het BReast CAncer (BRCA) gen lopen gedurende hun leven een significant verhoogd risico op het ontwikkelen van erfelijke borstkanker en eierstokkanker (HBOC) vergeleken met degenen zonder.

Genetische testing voor BRCA-genen, geassocieerd met erfelijk borstkanker-eierstokkankerrisico, is een geaccepteerde kankercontrole strategie.

Jongere patiënten, degenen met een familiegeschiedenis van borstkanker of eierstokkanker, en degenen die recentelijk gediagnosticeerd zijn, werden vaker getest op BRCA.

Mutaties in BRCA-genen verhogen het risico op borstkanker en eierstokkanker.

Observationele studies van profylactische operaties rapporteren verminderde risico’s op borstkanker en eierstokkanker bij mutatiedragers. Er zijn geen gegevens die het risicobereik geassocieerd met BRCA-mutaties, genetische heterogeniteit en modererende factoren beschrijven; studies uitgevoerd in sterk geselecteerde populaties bevatten biases; en informatie over bijwerkingen is onvolledig. Een eerstelijnsbenadering voor screening op erfelijke borstkanker en eierstokkankervatbaarheid is niet geëvalueerd, en er ontbreekt bewijs om voordelen en nadelen voor de algemene bevolking te bepalen.

We identificeerden AJ-individuen met borstkanker en/of eierstokkanker die sinds 2006 een erfelijkheidsbeoordeling ondergingen zonder bewijs van een schadelijke mutatie bij BRCA-gen sequencing, die werden gescreend op grote genherschikkingen in BRCA1 en BRCA2. Voor elke proband werd de pre-test waarschijnlijkheid van het identificeren van een schadelijke BRCA-mutatie geschat met het Myriad II-model. We identificeerden 108 getroffen individuen die een test voor grote herschikkingen ondergingen (80 borstkanker, 19 eierstokkanker, negen zowel borstkanker als eierstokkanker).

Afgeknotte eiwitten zijn gemakkelijk te onderscheiden van volledige grootte. RESULTATEN: Drie BRCA 1 genalteraties werden geïdentificeerd in de onderzochte groep vrouwen met eierstok- of borstkanker. Eén asymptomatisch persoon – drager van een BRCA 1 genmutatie – werd geïdentificeerd in deze studie. Zij was dochter van een vrouw, drager van een BRCA 1 genmutatie, met vroegtijdige borstkanker en positieve familiegeschiedenis. CONCLUSIES: BRCA 1 en BRCA 2 genmutaties zijn van bijzonder belang bij het verhoogde risico op eierstokkanker en vroegtijdige borstkanker evenals enkele andere maligniteiten.

Germinale BRCA-genmutaties worden gerapporteerd als geassocieerd met erfelijke borstkanker en eierstokkanker. Identificatie van BRCA-mutaties verbetert de preventieve strategieën en het beheer van borstkanker aanzienlijk.

Statistisch significant jongere leeftijden bij diagnose werden ook waargenomen binnen subgroepen van BRCA1- en BRCA2-mutaties, maternale overerving, paternale overerving, alleen borstkanker, en borstkanker- en eierstokkanker-geïdentificeerde families. CONCLUSIES: Borst- en eierstokkanker bij BRCA-mutatie dragers leken op jongere leeftijd te worden gediagnosticeerd in latere generaties.

Echter, sommige enkele risicofactoren zonder familiegeschiedenis (vroegtijdige borstkanker, mannelijke borstkanker, of meerdere orgaankankers) kunnen het nut van BRCA-gen testen in de Koreaanse populatie beperken.

BRCA-mutaties verhogen de vruchtbaarheid in families met erfelijk borstkanker/eierstokkankerrisico.

Omdat onvruchtbaarheid geassocieerd is met risico’s op borstkanker en eierstokkanker, stelden we de hypothese dat mutaties in het BRCA-gen geassocieerd kunnen zijn met een lage respons op vruchtbaarheidsbehandelingen.

Bovendien hangt in families van borstkankerpatiënten zonder BRCA-mutaties het risico op borstkanker af van de leeftijd van de patiënt bij diagnose.

Van de 554 vrouwen die genetisch getest werden op BRCA-mutatie, werden er 78 gevonden met een schadelijke mutatie in het BRCA1-gen, en 54 hadden een mutatie in het BRCA2-gen.

Veelvoorkomende terugkerende mutaties in de borstkanker- en eierstokkankergevoeligheidgenen (BRCA) BRCA1 en BRCA2 onder Hispanic personen, inclusief een grote herschikking Mexicaanse founder-mutatie (BRCA1 exon 9-12 deletie [ex9-12del]), suggereren dat een op afkomst geïnformeerde BRCA-teststrategie ongelijkheden kan verminderen en kankerpreventie kan bevorderen door economische screening voor erfelijke borstkanker en eierstokkanker in Mexico mogelijk te maken.

Personen die drager zijn van een BRCA-genmutatie hebben een verhoogd levenslang risico op het ontwikkelen van erfelijke borstkanker en eierstokkankersyndroom-gerelateerde kankers.

BRCA-genmutaties zijn goed beschreven als dragers van een verhoogd risico op zowel borstkanker als eierstokkanker.

Eierstokkanker onder 8.005 vrouwen van een borstkanker familiegeschiedenis kliniek: geen verhoogd risico op invasieve eierstokkanker in families die negatief testten voor BRCA1 en BRCA2.

Vrouwen die BRCA-dragers waren, vrouwen met een geschiedenis van borstkanker, DCIS, of borstbiopsie, of met een familiegeschiedenis van eierstokkanker, ondergingen vaker een operatie ter risicoreductie.

Genetische testing voor borstkankergevoeligheid werd realiteit nadat twee kankerpredispositiegenen, BRCA1 en BRCA2, werden geïdentificeerd.

Germinale mutaties in BRCA-genen zijn geassocieerd met vatbaarheid voor borstkanker en eierstokkanker.

We gebruikten persoonsjaren in risico om eierstokkankercijfers te beoordelen in de studiepopulatie, onderverdeeld naar genetische status (BRCA1, BRCA2, BRCA-negatief, BRCA-ontest) vergeleken met de algemene bevolking.|


Wat is Desomorfine?

Answer: Desomorfine is een opioïde die wordt misbruikt als "krokodil", een goedkoper alternatief voor heroïne. Desomorfine is het semi-synthetische opioïde dat wordt beschouwd als het hoofdbestanddeel van krokodil.

Desomorfine is het semi-synthetische opioïde dat wordt beschouwd als het hoofdbestanddeel van krokodil.

Desomorfine is een opioïde die wordt misbruikt als "krokodil", een goedkoper alternatief voor heroïne.

"Krokodil" is de straatnaam voor de semi-synthetische opioïde afgeleide desomorfine.

Sinds de Sovjetperiode zijn de meest populaire injecteerbare verdovende middelen opioïden geweest: zelfgemaakte opium, heroïne, buprenorfine en zelfgemaakte desomorfine ("Krokodil") die elkaar op de zwarte markt vervangen.

Er is sindsdien een aanzienlijke toename van het aantal verslaafde personen. De psychoactieve kernstof van Krokodil is desomorfine, een opioïde-analoog die kan worden vervaardigd door het koken van tabletten die codeïne en andere ingrediënten bevatten.

De kernstof van "Krokodil" is desomorfine, een opioïde-analoog die gemakkelijk en goedkoop zelf kan worden vervaardigd.


Welke twee geneesmiddelen zijn opgenomen in de Harvoni-pil?

Answer: Harvoni bevat 400 mg sofosbuvir en 90 mg ledipasvir. Het wordt gebruikt voor de behandeling van hepatitis C-virusinfectie.

Zal Sofosbuvir/Ledipasvir (Harvoni) kosteneffectief en betaalbaar zijn voor Chinese patiënten geïnfecteerd met het hepatitis C-virus?

De ontwikkelde methode werd toegepast op de analyse van de twee geneesmiddelen na een enkele orale toediening van Harvoni 400/90 mg filmomhulde tabletten die 400 mg sofosbuvir en 90 mg ledipasvir bevatten aan vier gezonde vrijwilligers.

Na de introductie van sofosbuvir (Sovaldi) en ledipasvir plus sofosbuvir (Harvoni) voor de behandeling van hepatitis C, zijn werkgevers zeer gevoelig geworden voor nieuwe, en vooral onvoorziene, factoren die de zorgkosten aanzienlijk verhogen.

Het enkelvoudige tabletregime van de hepatitis C-virus (HCV) NS5A-remmer ledipasvir en de HCV NS5B-polymeraseremmer sofosbuvir (ledipasvir/sofosbuvir; Harvoni(®)) werd recent goedgekeurd in de VS en de EU.

Ledipasvir/Sofosbuvir (Harvoni): verbeterde opties voor hepatitis C-virusinfectie.

Ledipasvir/sofosbuvir (Harvoni): verbeterde opties voor hepatitis C-virusinfectie.

Ook werden recente richtlijnen voor de behandeling van HCV-infecties, voorschrijvingsinformatie over alle door de Amerikaanse Food and Drug Administration goedgekeurde HCV-medicijnen, en gezondheids-technologiebeoordelingen van Sovaldi® en Harvoni(TM) (sofosbuvir/ledipasvir) beoordeeld.

Deze review zal de gegevens samenvatten met betrekking tot deze interferon-vrije regimes, inclusief Gilead's Harvoni (sofosbuvir/ledipasvir), AbbVie's Viekira Pak (paritaprevir/ritonavir/ombitasvir met dasabuvir), en Janssen's Olysio (simeprevir) met sofosbuvir.


Wat is het resultaat van Mff-overexpressie in mitochondriën?

Answer: De Drp1-receptor Mff is een belangrijke regulator van mitochondriale splitsing, en de overexpressie ervan resulteert in verhoogde splitsing.

De Drp1-receptor Mff is een belangrijke regulator van mitochondriale splitsing, en de overexpressie ervan resulteert in verhoogde splitsing.

Overexpressie van MFF verhoogt ook de interactie tussen DLP1 en Pex11pβ, die door knockdown van MFF, maar niet van Fis1, wordt opgeheven.

terwijl Mff-overexpressie de mitochondriale rekrutering van Drp1 stimuleerde, vergezeld van mitochondriale splitsing


Heeft Glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) tekort een X-gebonden overerving?

Answer: Glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) tekort is de meest voorkomende enzymopathie van rode bloedcellen bij mensen en heeft een X-gebonden overerving.

Glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) tekort is de meest voorkomende enzymopathie van rode bloedcellen bij mensen en heeft een X-gebonden overerving.

Deze genetische afwijking vertoont geslachtsgebonden overerving en een duidelijke heterogeniteit.

G6PD-tekort is de meest voorkomende enzymopathie ter wereld.

Onderzoek naar het tekortpatroon onder familieleden van enzymdeficiënte personen bevestigde de X-gebonden overerving van G6PD-tekort.

Dit werd veroorzaakt door Glucose-6-fosfaat-dehydrogenase-tekort, wat kon worden aangetoond door een analyse van het rode bloedcel-enzym. Onderzoek van de hele familie van de patiënt toonde de typische recessieve X-gebonden overerving van deze enzymafwijking aan. Frequentie en klinische manifestaties van deze afwijking worden besproken.

Na het gedetailleerd beschrijven van de pathofysiologie, symptomatologie, X-chromosomale overerving en enkele laboratoriummethoden voor het opsporen van G6PD-tekort door het demonstreren van een geval van favisme (Schulz et al. 1977), bespreken de auteurs nu de bijzonderheden van het enzymtekort bij de pasgeborene.

Er is een ernstige glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) tekort gevonden in een 'aboriginal' Finse familie. 2 mannelijke en 9 vrouwelijke dragers van de variant G6PD werden bestudeerd. Het genetische patroon is consistent met X-gebonden recessieve overerving en het defect wordt geassocieerd met door medicatie (primaquine) geïnduceerde hemolyse.

X-gebonden glucose-6-fosfaat dehydrogenase tekort bij Mus musculus.

ONGETAGD: Glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) tekort is een X-gebonden recessieve aandoening waarbij hemolytische anemie het belangrijkste symptoom is.

Glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) tekort is de meest voorkomende enzymdeficiëntie.

Glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) tekort wordt overgedragen als een X-gebonden recessieve aandoening, en daarom wordt verwacht dat vrouwelijke baby's zelden worden getroffen.

Erytrocytair glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) van een mutante muizenstam met X-gebonden G6PD-tekort werd gezuiverd en vergeleken met de wildtype G6PD op biochemische en fysiologische kenmerken.

Een muis met X-gebonden glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) tekort is teruggevonden in nakomelingen van met 1-ethyl-1-nitrosourea behandelde mannelijke muizen.

Glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) tekort is een X-gebonden recessieve hemolytische anemie veroorzaakt door een mutatie in het G6PD-gen op Xq28.

Glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) tekort is een X-gebonden recessief genetisch defect dat een hemolytische crisis kan veroorzaken.

Glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) tekort is een X-gebonden genetisch defect, dat ongeveer 400 miljoen mensen wereldwijd treft en wordt gekenmerkt door aanzienlijke biochemische en moleculaire heterogeniteit.

Glucose-6-fosfaat dehydrogenase tekort (G6PD) is een X-gebonden genetische aandoening met een relatief hoge frequentie in malaria-endemische gebieden.

Glucose-6-fosfaat dehydrogenase tekort (G6PD) is de meest voorkomende enzymopathie bij mensen; het is X-gebonden erfelijk en veroorzaakt neonatale hyperbilirubinemie, chronische niet-sferocytische hemolytische anemie en door medicatie geïnduceerde acute hemolytische anemie.

Glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) tekort is een X-gebonden erfelijke aandoening die rode bloedcellen vatbaar maakt voor oxidatieve schade.

Glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) tekort is een van de meest voorkomende menselijke genetische afwijkingen en heeft een significante prevalentie in de mannelijke populatie (X-chromosoom gebonden).

Glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) tekort, een veelvoorkomende X-gebonden enzymopathie, kan leiden tot ernstige hyperbilirubinemie, acute bilirubine-encefalopathie en kernicterus in de Verenigde Staten.

Glucose-6-fosfaat dehydrogenase tekort (G6PD), een X-gebonden erfelijke enzymopathie, vormt een belemmering voor malariabestrijding omdat primaquine niet gemakkelijk kan worden toegepast voor radicale genezing bij personen met deze aandoening.

G6PD-tekort heeft een X-gebonden overervingspatroon waarbij hemizygoot mannelijke individuen deficient zijn, terwijl vrouwen deficient kunnen zijn afhankelijk van het aantal aangedane allelen.

Fenotypefrequenties en familiegegevens bevestigden de X-gebonden overerving van de G6PD-polymorfie.

ACHTERGROND: Glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) is een metabool enzym betrokken bij de pentosefosfaatroute, het is vooral belangrijk in het metabolisme van rode bloedcellen. Glucose-6-fosfaat dehydrogenase tekort is een X-gebonden recessieve erfelijke aandoening die wordt gekenmerkt door abnormaal lage niveaus van G6PD. Ongeveer 400 miljoen mensen wereldwijd hebben een tekort aan dit enzym.

Glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) tekort is een veelvoorkomend X-gebonden enzymdefect. We rapporteren een nieuwe variant, G6PD Durham713G, die geassocieerd is met chronische niet-sferocytische hemolytische anemie.

Het menselijke X-gebonden gen dat codeert voor glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) is sterk polymorf; meer dan 300 G6PD-varianten zijn geïdentificeerd.

Glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) tekort is een X-gebonden onvolledig dominant enzymtekort dat het gevolg is van mutaties in het G6PD-gen.

X-gebonden glucose-6-fosfaat dehydrogenase (G6PD) en autosomaal 6-fosfogluconaat dehydrogenase (6PGD) polymorfismen bij bavianen.


Wat is FFI, fatale familiaire slapeloosheid

Answer: Familiaire fatale slapeloosheid (FFI) is een prionziekte veroorzaakt door een mutatie (D178N-129M haplotype) in het prioneiwitgen (PRNP). FFI uit zich door slaapstoornissen met slapeloosheid, autonome stoornissen en spontane en uitgelokte myoclonieën, naast andere symptomen. FFI wordt beschouwd als een zeldzame ziekte.

Fatale familiaire slapeloosheid is een zeldzame ziekte veroorzaakt door een D178N-mutatie in combinatie met methionine (Met) op codon 129 in het gemuteerde allel van PRNP (D178N-129M haplotype).

FFI uit zich door slaapstoornissen met slapeloosheid, autonome stoornissen en spontane en uitgelokte myoclonieën, naast andere symptomen

Familiaire fatale slapeloosheid (FFI) is een fatale aandoening die wordt gekenmerkt door schade aan selecte thalamische kernen, samen met progressieve slapeloosheid en dysautonomie.

Puntmutaties of de insertie van een of meer kopieën van een 24 bp herhaling worden geassocieerd met familiaire menselijke prionziekten, waaronder familiaire Creutzfeldt-Jakob ziekte (CJD), Gerstmann-Sträussler-Scheinker syndroom en fatale familiaire slapeloosheid.

Fatale familiaire slapeloosheid (FFI) is een unieke erfelijke prionziekte met karakteristieke slaapstoornissen.

Fatale familiaire slapeloosheid (FFI) is een zeldzame erfelijke menselijke prionziekte met unieke klinische kenmerken, waaronder progressieve slaapstoornissen en autonome disfunctie.

Fatale familiaire slapeloosheid (FFI), een aandoening gekenmerkt door onvermogen om te slapen, dysautonomie, motorische stoornissen en selectieve thalamische atrofie, is een prionziekte die verband houdt met een GAC----AAC-mutatie op codon 178 van het priongen.

Fatale familiaire slapeloosheid (FFI), of familiaire selectieve thalamische degeneratie met een mutatie op codon 178 van het prioneiwit (PrP) gen, is een snel progressieve autosomaal dominante ziekte die wordt gekenmerkt door progressieve slapeloosheid, dysautonomie en myoclonus.

ACHTERGROND: Fatale familiaire slapeloosheid (FFI) is een autosomaal dominante ziekte die verband houdt met een mutatie in het prioneiwitgen. Fatale familiaire slapeloosheid wordt gekenmerkt door slaapstoornissen en verlies van neuronen, met gliosis in de thalamische kernen. DOEL: Het beschrijven van de klinische, neurofysiologische, radiologische en neuropathologische gegevens in een Chinese familie met FFI. SETTING: Tertiair verwijzingsziekenhuis universitair centrum. PATIËNTEN: Patiënt 1 was een 36-jarige man die zich presenteerde met slapeloosheid en myoclonus.

Fatale familiaire slapeloosheid (FFI) is een zeldzame genetische ziekte die wordt gekenmerkt door hardnekkige slapeloosheid, dysautonomie en dementie.

FFI wordt klinisch gekenmerkt door onbehandelbare progressieve slapeloosheid, dysautonomie en motorische stoornissen en pathologisch door selectieve thalamische atrofie.

FFI wordt geassocieerd met een asparaginezuur naar asparagine mutatie op codon 178 van het PrP-gen (D178N) in combinatie met methionine op de polymorfe plaats codon 129 op het gemuteerde allel (cis-129M).

De propositus had gedrags-, slaap-, cognitieve en motorische beperkingen geassocieerd met thalamische en olijfvormige atrofie

Sporadische fatale slapeloosheid (sFI) en fatale familiaire slapeloosheid (FFI) zijn zeldzame menselijke prionziekten.

Fatale familiaire slapeloosheid (FFI) is een autosomaal dominante prionziekte die klinisch wordt gekenmerkt door aandachtsproblemen, slaapverlies, dysautonomie en motorische tekenen.


Welke gemuteerde genen worden geassocieerd met het syndroom van Tourette?

Answer: Een mutatie in het histidine decarboxylase (Hdc) gen evenals mutaties in het SLITRK1 (Slit and Trk-like 1) gen zijn geïmpliceerd als zeldzame genetische oorzaken van het syndroom van Tourette.

Een zeldzame genetische vorm van het syndroom van Tourette door een L-histidine-decarboxylase mutatie, met vergelijkbare kenmerken bij mens en knaagdier, heeft nieuw onderzoek geïnspireerd naar de functionele anatomie van het syndroom van Tourette.

Een mutatie in histidine decarboxylase (Hdc), het sleutelenzym voor de biosynthese van histamine (HA), is geïmpliceerd als een zeldzame genetische oorzaak.

Histidine decarboxylase-deficiëntie veroorzaakt het syndroom van Tourette: parallelle bevindingen bij mensen en muizen.

Het syndroom van Tourette (TS), het ernstigste eind van het continuüm van ticstoornissen, is substantieel genetisch, maar oorzakelijke mutaties zijn moeilijk te vinden geweest.

Het SLITRK1-gen codeert voor een ontwikkelingsgereguleerde stimulator van neurietgroei en eerdere studies hebben zeldzame varianten in dit gen geïmpliceerd bij stoornissen in het OC-spectrum, specifiek het syndroom van Tourette (TS).

De recente implicatie van het histamine decarboxylase (HDC) gen, het sleutelenzym in histamineproductie, roept de intrigerende hypothese op van een mogelijke rol van histaminerge disfunctie die leidt tot het ontstaan van TS.

We beschrijven een analyse van koppeling in een stamboom van twee generaties die leidde tot de identificatie van een zeldzame functionele mutatie in het HDC-gen dat codeert voor L-histidine decarboxylase, het snelheidsbeperkende enzym in de histaminebiosynthese.

Mutaties in het gen SLITRK1 (Slit and Trk-like 1) zijn gerapporteerd bij patiënten met de stoornis van Tourette (TD).

Recentelijk zijn twee varianten gevonden, waaronder een deletie van één base die resulteert in een verkort eiwit en een variant in het 3'-onvertaalde regio die een bindingsplaats voor micro-RNA in het Slit and Trk-like 1 gen verandert, die een genetische oorzaak van het syndroom van Tourette vormen.

Gezamenlijk ondersteunen deze bevindingen de associatie van zeldzame SLITRK1-sequentievarianten met TS.


Welke enzym wordt geremd door niraparib?

Answer: Niraparib is een Poly(ADP-ribose) Polymerase (PARP) remmer. Het wordt gebruikt voor de behandeling van eierstokkanker.

Hoewel olaparib de eerste PARP-remmer is die goedkeuring kreeg voor de behandeling van eierstokkanker, zijn andere, waaronder rucaparib en niraparib, duidelijk effectief bij deze ziekte en zullen de resultaten van lopende gerandomiseerde onderzoeken binnen een jaar of twee hun respectieve rollen verduidelijken.

Vergelijkbare onderzoeken met andere PARP-remmers (rucaparib, niraparib en veliparib) zijn gaande en omvatten ook niet-BRCA-gemuteerde eierstokkanker.

We rapporteren hier dat terwijl de activiteiten van de vier menselijke sirtuïne isoformen SIRT1, SIRT2, SIRT3 en SIRT6 in vitro worden geblokkeerd door de sirtuïne remmer Ex527, ze niet worden beïnvloed door de zeven klinische en veelgebruikte PARP-remmers niraparib, olaparib, rucaparib, talazoparib, veliparib, PJ34 en XAV939.

Resultaten van een fase III-onderzoek geven aan dat onderhoudstherapie met de PARP-remmer niraparib effectiever is dan placebo in het vertragen van de progressie van terugkerende platinum-gevoelige eierstokkanker.

In vivo antitumoractiviteit van de PARP-remmer niraparib bij homologe recombinatie-deficiënte en -proficiente eierstokkanker.

DOEL: Poly(ADP-ribose) polymerase (PARP) remmers hebben bemoedigende responsen opgeleverd bij hooggradige serieuze eierstokkercarcinomen (HGSOCs), maar de optimale behandelingssetting is nog onbekend. We onderzochten het effect van niraparib op HGSOC patiënt-afgeleide xenograft (PDX) modellen en de relatie tussen bepaalde markers van homologe recombinatie (HR) status, waaronder BRCA1/2 mutaties en de vorming van RAD51-foci na DNA-schade, en de respons van deze PDXs op niraparib in vivo.

Er zijn een aantal andere PARP-remmers in de late fase klinische ontwikkeling bij eierstokkanker, waaronder rucaparib, niraparib, veliparib en talazoparib.

Achtergrond Niraparib is een orale poly(adenosine difosfaat [ADP]-ribose) polymerase (PARP) 1/2 remmer die klinische activiteit heeft getoond bij patiënten met eierstokkanker.

Behandeling met de PARP-remmer niraparib maakt colorectale kankercellijnen gevoeliger voor irinotecan, ongeacht de MSI/MSS-status.

METHODEN: Hier onderzoeken we de respons op niraparib, een krachtige PARP-1/PARP-2 remmer die momenteel klinisch wordt geëvalueerd, in MSI versus microsatelliet stabiele (MSS) CRC cellijnen in vitro en in vivo.

Verschillende PARP-remmers in klinische fase, waaronder veliparib, rucaparib, olaparib, niraparib en talazoparib, zijn geëvalueerd op hun PARP-trapping activiteit.

Niraparib: een Poly(ADP-ribose) Polymerase (PARP) remmer voor de behandeling van tumoren met defecte homologe recombinatie.

We beschrijven de rationale voor deze benadering en het ontwerp en de ontdekking van niraparib, een krachtige PARP-1/2 remmer met goede celgebaseerde activiteit, selectiviteit voor kankercellen boven normale cellen, en orale biologische beschikbaarheid.

Niraparib (50 mg/kg) remde PARP1-activiteit in vivo en verlengde de overleving van muizen met orthotopische pHGA xenografts, wanneer toegediend vóór IR (20 Gy, gefractioneerd), vergeleken met controlemuizen (40 versus 25 dagen).

Niraparib (MK-4827), een nieuwe poly(ADP-Ribose) polymerase remmer, radiosensitiseert menselijke long- en borstkankercellen.

De poly(ADP-ribose) polymerase remmer niraparib (MK4827) bij BRCA-mutatie dragers en patiënten met sporadische kanker: een fase 1 dosis-escaleringsonderzoek.

Niraparib werd gekarakteriseerd in een aantal preklinische modellen voordat het naar fase I klinische onderzoeken ging, waar het uitstekende humane farmacokinetiek toonde geschikt voor eenmaal daagse orale dosering, zijn farmacodynamische doel voor PARP-remming bereikte, en veelbelovende activiteit had bij kankerpatiënten.

Het doel van deze studie was om niraparib (MK-4827), een nieuwe poly(ADP-Ribose) polymerase (PARP) remmer, te beoordelen op zijn vermogen om menselijke tumorcellen radiosensitief te maken.

Niraparib (MK4827) is een orale krachtige, selectieve PARP-1 en PARP-2 remmer die synthetische lethale effecten induceert in preklinische tumormodellen met verlies van BRCA- en PTEN-functie.

Bovendien verschilden de potenties in het vangen van PARP sterk tussen remmers met niraparib (MK-4827) > olaparib (AZD-2281) >> veliparib (ABT-888), een patroon dat niet correleerde met de katalytische remmende eigenschappen van elk geneesmiddel.

Deze resultaten geven aan dat menselijke tumorcellen significant radiosensitief worden gemaakt door de krachtige en selectieve PARP-1 remmer, niraparib, in de in vitro setting.

Andere PARP-remmers in klinische onderzoeken zijn onder meer rucaparib, niraparib, veliparib en de "PARP-trapping" BMN-673.

De high-throughput screenings identificeerden meerdere klinische poly (ADP-ribose) polymerase 1 en 2 (PARP1/2) remmers, zoals olaparib (AZD-2281), niraparib (MK-4827) en BMN 673, als selectief voor ERCC1-deficiëntie.

Remming van Poly(ADP-ribose) Polymerase1 (PARP1) belemmert DNA-schadeherstel, en vroege generatie PARP1/2 remmers (olaparib, niraparib, enz.) hebben klinisch bewijs geleverd voor kankerbehandeling.


Welk piekdetectie-algoritme maakt gebruik van mengmodelclustering achter de schermen?

Answer: JAMM (Joint Analysis of NGS replicates via Mixture Model clustering) is een piekzoeker die informatie van biologische replicaten kan integreren, de breedte van verrijkingsplaatsen nauwkeurig kan bepalen en aangrenzende smalle pieken kan onderscheiden. JAMM is een universele piekzoeker die toepasbaar is op verschillende soorten datasets.

We hebben JAMM (Joint Analysis of NGS replicates via Mixture Model clustering) ontwikkeld: een piekzoeker die informatie van biologische replicaten kan integreren, de breedte van verrijkingsplaatsen nauwkeurig kan bepalen en aangrenzende smalle pieken kan onderscheiden. JAMM is een universele piekzoeker die toepasbaar is op verschillende soorten datasets. We tonen aan dat JAMM behoort tot de best presterende piekzoekers wat betreft nauwkeurigheid van plaatsdetectie en nauwkeurige bepaling van de breedte van verrijkingsplaatsen. Bovendien verbetert JAMM's integratie van replicaten de ruimtelijke resolutie van pieken, het sorteren en de nauwkeurigheid van piekdetectie.


Gegevens van welke grote epigenoomprojecten zijn opgenomen in de DeepBlue epigenomische dataserver?

Answer: De DeepBlue Epigenomic Data Server bevat gegevens van vier grote epigenoomprojecten, namelijk ENCODE, ROADMAP, BLUEPRINT en DEEP.

Hier presenteren we de DeepBlue Epigenomic Data Server, die de analyse van epigenomische gegevens en softwareontwikkeling vereenvoudigt. DeepBlue biedt een uitgebreide programmatische interface voor het vinden, selecteren, filteren, samenvatten en downloaden van regiessets. Het bevat gegevens van vier grote epigenoomprojecten, namelijk ENCODE, ROADMAP, BLUEPRINT en DEEP.


Welke ziekten kunnen worden behandeld met behulp van gefocusseerde ultrageluid thalamotomie.

Answer: Gefocusseerde ultrageluid thalamotomie wordt gebruikt voor de behandeling van de ziekte van Parkinson, essentiële tremor, obsessief-compulsieve stoornis en chronische neuropathische pijn.

Naast DBS en standaard thalamotomie zijn er nieuwe chirurgische benaderingen voor ET in ontwikkeling. De ontwikkeling van MRI-geleide gefocusseerde ultrageluidtechniek is het nieuwe grensgebied van diepe hersenlesietherapieën.

132 Een gerandomiseerde, placebo-gecontroleerde studie van transcraniële magnetische resonantie-geleide gefocusseerde ultrageluid thalamotomie voor de behandeling van tremordominante, idiopathische ziekte van Parkinson.

Onlangs is transcraniële magnetische resonantie-geleide gefocusseerde ultrageluid (MRgFUS) met succes gebruikt om thalamotomie uit te voeren voor essentiële tremor. We ontwierpen een dubbelblinde, gerandomiseerde gecontroleerde studie om de effectiviteit van MRgFUS thalamotomie bij tremordominante PD te onderzoeken.

Thalamotomie in de ventralis intermedius nucleus is een effectieve behandelmethode voor essentiële tremor, maar hoe het hersennetwerk onmiddellijk reageert op deze opzettelijke laesie en zich daarna herstructureert is niet duidelijk. Met behulp van een niet-cranium-openende MRI-geleide gefocusseerde ultrageluid ablatie techniek onderzochten we functionele netwerkveranderingen door een focale laesie.

Unilaterale magnetische resonantie-geleide gefocusseerde ultrageluid thalamotomie voor essentiële tremor: praktijken en klinisch-radiologische uitkomsten.

CONCLUSIES: Onze resultaten tonen aan dat MRgFUS thalamotomie een veilige, effectieve en minder invasieve chirurgische methode is voor de behandeling van medicatieresistente ET.

DOEL: De auteurs rapporteren verschillende MRI-patronen bij patiënten met essentiële tremor (ET) of obsessief-compulsieve stoornis (OCD) na transcraniële MR-geleide gefocusseerde ultrageluid (MRgFUS) en bespreken mogelijke oorzaken van incidentele MRgFUS-falen. METHODEN: Tussen maart 2012 en augustus 2013 werd MRgFUS gebruikt om unilaterale thalamotomie uit te voeren bij 11 ET-patiënten en bilaterale anterieure limb capsulotomie bij 6 OCD-patiënten; bij alle patiënten waren de symptomen resistent tegen medicamenteuze therapie.

MRI-geleide gefocusseerde ultrageluid thalamotomie voor matige tot ernstige tremor bij de ziekte van Parkinson.

Methoden. Zeven PD-patiënten, gemiddelde leeftijd 59,4 ± 9,8 jaar (bereik 46-74) met een gemiddelde ziekteduur van 5,4 ± 2,8 jaar (bereik 2-10) met ernstige refractaire tremor, ondergingen ventraal intermediaire nucleus thalamotomie met MRI-geleide gefocusseerde ultrageluid (MRgFUS), een innovatieve technologie die niet-invasieve chirurgie mogelijk maakt.

Thalamotomie met MRgFUS is veilig en effectief bij PD-patiënten.

Evolutie van bewegingsstoornissen chirurgie leidend tot hedendaagse gefocusseerde ultrageluidtherapie voor tremor.

Een niet-invasieve benadering met transcraniële hoogenergetische gefocusseerde ultrageluid is ontstaan voor de behandeling van hardnekkige tremor.

Dit artikel beschrijft de evolutie van magnetische resonantie-geleide gefocusseerde ultrageluid voor ventrolaterale thalamotomie bij tremor.

Thalamische connectiviteit bij patiënten met essentiële tremor behandeld met MRI-geleide gefocusseerde ultrageluid: in vivo vezeltracking met behulp van diffusie-tensor MRI.

DOEL: Diffusie-tensor (DT) magnetische resonantie (MR) beeldvorming gebruiken bij patiënten met essentiële tremor die werden behandeld met transcraniële MR-geleide gefocusseerde ultrageluid laesie-inductie om de structurele connectiviteit van de ventralis intermedius nucleus van de thalamus te identificeren en te bepalen hoe DT-beelden veranderen in correlatie met tremorveranderingen na laesie-inductie. MATERIALEN EN METHODEN: Met goedkeuring van de medisch-ethische commissie en met geïnformeerde toestemming werden 15 patiënten met medicatieresistente essentiële tremor opgenomen in een HIPAA-conforme pilotstudie en behandeld met transcraniële MR-geleide gefocusseerde ultrageluid chirurgie gericht op de ventralis intermedius nucleus van de thalamus contralateraal aan hun dominante hand.

Een pilotstudie van gefocusseerde ultrageluid thalamotomie voor essentiële tremor.

MR-geleide gefocusseerde ultrageluid thalamotomie voor essentiële tremor: een proof-of-concept studie.

MR-geleide gefocusseerde ultrageluid is ontwikkeld als een niet-invasieve methode om nauwkeurig geplaatste focale laesies te genereren. We onderzochten de toepassing ervan bij de behandeling van essentiële tremor.

Vier patiënten met chronische en medicatieresistente essentiële tremor werden behandeld met MR-geleide gefocusseerde ultrageluid om tremor-mediërende gebieden van de thalamus te vernietigen.

INTERPRETATIE: MR-geleide gefocusseerde ultrageluid kan een veilige en effectieve benadering zijn voor het genereren van focale intracraniële laesies voor de behandeling van invaliderende, medicatieresistente essentiële tremor.

Transcraniële magnetische resonantie-beeldvorming-geleide gefocusseerde ultrageluid: niet-invasieve centrale laterale thalamotomie voor chronische neuropathische pijn.

Het doel van deze studie was om de nieuwe transcraniële magnetische resonantie-beeldvorming-geleide gefocusseerde ultrageluid (tcMRgFUS) technologie toe te passen om niet-invasieve centrale laterale thalamotomieën (CLT's) uit te voeren als behandeling voor chronische neuropathische pijn. METHODEN: Bij 12 patiënten met chronische therapieresistente neuropathische pijn werd tcMRgFUS CLT voorgesteld.

CONCLUSIES: De auteurs stellen dat tcMRgFUS een niet-invasieve, precieze en stralingsvrije neurochirurgische techniek is voor de behandeling van neuropathische pijn.

Een nieuwe minder invasieve behandeling van tremor met MR-geleide gefocusseerde ultrageluid is gestart en veelbelovend.

Kwaliteit-van-leven scores verbeterden van 37% naar 11% (P=0,001). CONCLUSIES: In deze pilotstudie verbeterde de essentiële tremor bij 15 patiënten behandeld met MRI-geleide gefocusseerde ultrageluid thalamotomie.

We stelden de hypothese op dat alle drie effectief de dominante hand zouden behandelen en een positieve invloed zouden hebben op functionele uitkomsten en kwaliteit van leven, gemeten met de Clinical Rating Scale for Tremor en de Quality of Life in Essential Tremor Questionnaire. Dit is een retrospectieve studie van medicatieresistente essentiële tremor patiënten behandeld aan de University of Virginia met bilaterale Vim DBS (n = 57), unilaterale Vim DBS (n = 13) of unilaterale gefocusseerde ultrageluid Vim thalamotomie (n = 15).

Kwaliteit-van-leven scores verbeterden van 37% naar 11% (P=0,001). In deze pilotstudie verbeterde de essentiële tremor bij 15 patiënten behandeld met MRI-geleide gefocusseerde ultrageluid thalamotomie.

Transcraniële magnetische resonantie-beeldvorming-geleide hoogintensieve gefocusseerde ultrageluid (MRgHIFU) krijgt steeds meer aandacht als een krachtig alternatief voor chirurgische interventie bij de behandeling van neurologische aandoeningen. Om de neurofysiologische correlaten van de therapeutische effecten te onderscheiden, pasten we MRgHIFU toe bij een hardnekkige neurologische aandoening, essentiële tremor, terwijl we magneto-encefalogram mu-ritmes van de motorische cortex maten. Gefocusseerde ultrageluid sonificatie vernietigde weefsels door een hoogenergetische bundel te richten op de ventralis intermedius nucleus van de thalamus.

ACHTERGROND: Recente ontwikkelingen hebben het mogelijk gemaakt om hoogintensieve gefocusseerde ultrageluid door de intacte menselijke schedel te leveren met magnetische resonantie beeldvorming (MRI) begeleiding. Deze voorlopige studie onderzoekt het gebruik van transcraniële MRI-geleide gefocusseerde ultrageluid thalamotomie voor de behandeling van essentiële tremor. METHODEN: Van februari 2011 tot december 2011 gebruikten we in een open-label, ongecontroleerde studie transcraniële MRI-geleide gefocusseerde ultrageluid om de unilaterale ventrale intermediaire nucleus van de thalamus te richten bij 15 patiënten met ernstige, medicatieresistente essentiële tremor.

Een gerandomiseerde studie van gefocusseerde ultrageluid thalamotomie voor essentiële tremor.

Functionele beoordeling en kwaliteit van leven bij essentiële tremor met bilaterale of unilaterale DBS en gefocusseerde ultrageluid thalamotomie.

Eenentwintig opeenvolgende patiënten met chronische (gemiddelde ziekteduur 29,9 jaar), therapieresistente ET werden behandeld met MRgFUS CTT.


Wordt het toxine geproduceerd door Clostridium botulinum altijd dodelijk?

Answer: Er zijn talrijke voorbeelden waarbij kinderen en dieren een infectie met Clostridium botulinum hebben overleefd.

Dieren behandeld met sporenelementen herstelden. Het lijkt erop dat dysbiose van de darmmicrobiota en een tekort aan sporenelementen de uitgebreide opkomst van chronische botulisme kunnen verklaren.

De patiënt werd behandeld met humaan botulisme-immuunglobuline en herstelde snel van de zwakte. Een ontlastingsmonster van de patiënt was positief voor type A Clostridium botulinum-toxine, wat uiteindelijk de diagnose van infantiele botulisme bevestigde.

Het botulisme-immunoglobuline werd toegediend en een diagnose werd bevestigd met positieve botulinetoxine in de ontlastingsmonsters. De baby maakte een volledig herstel door.

Botulinetoxine (BoNT) serotype B (BoNT/B) is een van de serotypen van BoNT die dodelijke menselijke botulisme veroorzaakt, hoewel het klinisch wordt gebruikt voor de behandeling van veel neuromusculaire aandoeningen.

Voedselgerelateerde botulisme is een zeldzame en soms dodelijke ziekte veroorzaakt door het consumeren van voedsel dat botulinetoxine bevat.

Om de effectiviteit en veiligheid van botulinetoxine te beoordelen bij de behandeling van MPS, met uitzondering van MPS in nek- en hoofdspieren.

Botulinetoxine (BTX) is een van de krachtigste bekende bacteriële toxines en de effectiviteit ervan bij de behandeling van sommige pijnsyndromen is goed bekend.

Een opkomende behandelingsoptie om deze problemen aan te pakken is het gebruik van een verlammend middel zoals botulinetoxine A (Botox) om het verschijnen van rimpels te verminderen, wat resulteert in een esthetischer en jeugdiger uiterlijk van het gezicht.

Hoewel BoNT een extreem toxische molecule is, wordt het nu steeds vaker gebruikt voor de behandeling van aandoeningen gerelateerd aan spierhyperactiviteit en klierhyperactiviteit.


Is ocrelizumab effectief voor de behandeling van multiple sclerose?

Answer: Ja, ocrelizumab is effectief voor de primair progressieve vorm van multiple sclerose.

Vooruitgang in immunomodulatie drijft de ontwikkelingen in de behandeling van MS. Ocrelizumab is de eerste behandeling met positieve resultaten bij de primair progressieve vormen en tocilizumab, een geneesmiddel voor reumatoïde artritis, valt op als een potentiële kandidaat voor de behandeling van neuromyelitis optica.

Deskundig commentaar: De recente bemoedigende resultaten van de ocrelizumab-studie bij PP MS, de eerste die het primaire invaliditeitsdoel bereikte, wijzen op B-cellen als een veelbelovend therapeutisch doelwit om ziekteprogressie te voorkomen.

Ocrelizumab voor de behandeling van relapsing-remitting multiple sclerose.

Deskundig commentaar: De toplijnresultaten van twee fase-III gerandomiseerde klinische onderzoeken tonen de superioriteit van ocrelizumab ten opzichte van interferon beta bij RRMS-patiënten wat betreft klinische en paraclinische uitkomstparameters.

De werkzaamheid van drie daarvan, rituximab, ocrelizumab en ofatumumab bij MS is bevestigd door placebogecontroleerde klinische onderzoeken die een significante vermindering van het jaarlijkse terugvalpercentage (ARR), nieuwe gadolinium-versterkende (GdE) en T2-laesies aantonen.

Lopende PMS-studies worden momenteel uitgevoerd met de fosfodiësterase-remmer ibudilast, S1P-modulator siponimod en anti-B-celtherapie ocrelizumab.

RECENTE VINDINGEN: Nieuwe en binnenkort opkomende DMT's voor de behandeling van RRMS omvatten alemtuzumab, daclizumab, ocrelizumab, gepegyleerd interferon-β-1a en driemaal per week glatirameeracetaat.

Samenvatting van werkingsmechanismen, werkzaamheid en veiligheid van nieuwe en binnenkort opkomende ziekte-modificerende behandelingen (DMT's) bedoeld voor gebruik bij relapsing-remitting multiple sclerose (RRMS). Nieuwe en binnenkort opkomende DMT's voor de behandeling van RRMS omvatten alemtuzumab, daclizumab, ocrelizumab, gepegyleerd interferon-β-1a en driemaal per week glatirameeracetaat.

Ocrelizumab bij relapsing-remitting multiple sclerose: een fase 2, gerandomiseerde, placebogecontroleerde, multicentrische studie.

Bij multiple sclerose (MS) vermindert B-cel depletie therapie met monoklonale anti-CD20 antilichamen, waaronder rituximab (RTX) en ocrelizumab, effectief de ziekteactiviteit.

Ocrelizumab toont ook werkzaamheid bij de primair progressieve vorm van multiple sclerose. De meeste van de gepresenteerde cel-depletie en myeloablatieve therapieën zijn zeer effectieve behandelingsopties maar gaan ook gepaard met aanzienlijke risico's.

Het arsenaal aan goedgekeurde ziekte-modificerende therapieën bij MS en die in ontwikkeling zijn omvat: (1) de eerste goedgekeurde, matig effectieve, injecteerbare interferon-β en glatirameeracetaat; (2) orale geneesmiddelen (fingolimod, laquinimod, teriflunomide, dimethylfumaraat); (3) monoklonale antilichamen (rituximab, ocrelizumab, ofatumumab, daclizumab, alemtuzumab); en (4) immunosuppressiva (bijv. mitoxantron).

ACHTERGROND: B-lymfocyten zijn betrokken bij de pathogenese van multiple sclerose. We wilden de werkzaamheid en veiligheid beoordelen van twee doseringsschema's van het gehumaniseerde anti-CD20 monoklonale antilichaam ocrelizumab bij patiënten met relapsing-remitting multiple sclerose. METHODEN: We voerden een multicentrische, gerandomiseerde, parallelle, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie uit in 79 centra in 20 landen. Patiënten van 18-55 jaar met relapsing-remitting multiple sclerose werden willekeurig toegewezen (1:1:1:1) via een interactief spraakrespons-systeem om placebo, lage dosis (600 mg) of hoge dosis (2000 mg) ocrelizumab in twee doses op dag 1 en 15, of intramusculair interferon beta-1a (30 µg) eenmaal per week te ontvangen.

De potentiële rol van ocrelizumab bij de behandeling van multiple sclerose: huidige bewijzen en toekomstige vooruitzichten.


Werk het belang van CARMEN uit bij de hartspecificatie.

Answer: CARMEN, (CAR)diac (M)esoderm (E)nhancer-associated (N)oncoding RNA, is een menselijk super enhancer-geassocieerd lang niet-coderend RNA dat de hartspecificatie, differentiatie en homeostase reguleert. CARMEN vertoont RNA-afhankelijke versterkende activiteit en staat stroomopwaarts van het genregulatoire netwerk dat de hartmesoderm specificatie aanstuurt. CARMEN interageert met SUZ12 en EZH2, twee componenten van het polycomb repressieve complex 2 (PRC2). De expressie van CARMEN wordt geactiveerd tijdens pathologische remodeling in muizen- en menselijke harten en is noodzakelijk voor het behoud van de hartidentiteit in gedifferentieerde cardiomyocyten.

CARMEN, een menselijk super enhancer-geassocieerd lang niet-coderend RNA dat de hartspecificatie, differentiatie en homeostase reguleert.

Een van de meest opgereguleerde lncRNA's was een SE-geassocieerd lncRNA dat CARMEN werd genoemd, (CAR)diac (M)esoderm (E)nhancer-associated (N)oncoding RNA. CARMEN vertoont RNA-afhankelijke versterkende activiteit en staat stroomopwaarts van het genregulatoire netwerk dat de hartmesoderm specificatie aanstuurt. Interessant is dat CARMEN interageert met SUZ12 en EZH2, twee componenten van het polycomb repressieve complex 2 (PRC2). We tonen aan dat het onderdrukken van CARMEN de hartspecificatie en differentiatie in hartvoorlopercellen remt, onafhankelijk van de expressie van MIR-143 en -145, twee microRNA's die zich dicht bij de enhancer-sequenties bevinden. Belangrijk is dat de expressie van CARMEN werd geactiveerd tijdens pathologische remodeling in muizen- en menselijke harten en noodzakelijk was voor het behoud van de hartidentiteit in gedifferentieerde cardiomyocyten. Deze studie toont daarom aan dat CARMEN een cruciale regulator is van hartcel differentiatie en homeostase.


Is er een rol voor regorafenib bij de behandeling van sarcoom?

Answer: Ja, er is bewijs dat suggereert dat regorafenib effectief kan zijn voor de behandeling van sarcoom. Klinische onderzoeken zijn gaande.

Regorafenib is goedgekeurd voor derde-lijns therapie.

Studieprotocol van de REGOSARC-trial: activiteit en veiligheid van regorafenib bij gevorderd zacht weefsel sarcoom: een multinationale, gerandomiseerde, placebogecontroleerde fase II-studie.

BESPREKING: Het ontwerp van deze studie maakt een beoordeling van de activiteit van regorafenib ten opzichte van placebo mogelijk in vier sarcoom strata en kan bewijs leveren voor het starten van een fase III-studie.

Deze casus biedt een reden om een Ewing-sarcoomarm toe te voegen aan SARC024, een fase II-studie van regorafenib, een andere multi-target kinase remmer, bij patiënten met liposarcoom, osteosarcoom en Ewing- en Ewing-achtige sarcomen (NCT02048371).

Daarom worden de fase III-studies met pazopanib, regorafenib, muramyl tripeptide (MTP) en ridaforolimus uitgebreid besproken, evenals de biologische rationale voor het gebruik van deze verbindingen.

Momenteel wordt regorafenib onderzocht in verschillende klinische onderzoeken (voornamelijk fase II) bij verschillende tumoren, waaronder niercelcarcinoom (RCC), hepatocellulair carcinoom (HCC) en zacht weefsel sarcoom (STS).

Analyse van primaire humane sarcoommonsters toonde directe cytotoxiciteit na blootstelling aan sorafenib en regorafenib met een overeenkomstige toename van ALDHbright cellen (P<0,05).

We evalueerden overleving en CSC-fenotype bij muizen met sarcoommetastasen na TKI-therapie. We brachten gedissocieerde primaire sarcoomtumoren in contact met sorafenib, regorafenib en pazopanib, en gebruikten tissue microarray (TMA) en primaire sarcoommonsters om de frequentie en intensiteit van CSC-markers te evalueren na neoadjuvante therapie met sorafenib en pazopanib. Parametrische en niet-parametrische statistische analyses werden uitgevoerd waar passend.RESULTATEN: Na functionele validatie van het CSC-fenotype van ALDHbright sarcoomcellen, observeerden we dat sorafenib en regorafenib cytotoxisch waren voor sarcoomcelijnen (P<0,05), met een overeenkomstige 1,4 - 2,8-voudige toename van ALDHbright cellen ten opzichte van baseline (P<0,05).

We brachten gedissocieerde primaire sarcoomtumoren in contact met sorafenib, regorafenib en pazopanib, en gebruikten tissue microarray (TMA) en primaire sarcoommonsters om de frequentie en intensiteit van CSC-markers te evalueren na neoadjuvante therapie met sorafenib en pazopanib. Parametrische en niet-parametrische statistische analyses werden uitgevoerd waar passend.RESULTATEN: Na functionele validatie van het CSC-fenotype van ALDHbright sarcoomcellen, observeerden we dat sorafenib en regorafenib cytotoxisch waren voor sarcoomcelijnen (P<0,05), met een overeenkomstige 1,4 - 2,8-voudige toename van ALDHbright cellen ten opzichte van baseline (P<0,05). Daarentegen zagen we verwaarloosbare effecten op levensvatbaarheid en CSC-subpopulaties met pazopanib.

Na functionele validatie van het CSC-fenotype van ALDHbright sarcoomcellen, observeerden we dat sorafenib en regorafenib cytotoxisch waren voor sarcoomcelijnen (P < 0,05), met een overeenkomstige 1,4 - 2,8-voudige toename van ALDHbright cellen ten opzichte van baseline (P < 0,05).


Welk medicijn werd getest in de TEMSO-studie voor multiple sclerose?

Answer: Teriflunomide werd geëvalueerd in de Teriflunomide Multiple Sclerosis Oral (TEMSO) studie.

Langdurige veiligheid en werkzaamheid van teriflunomide: Negen jaar follow-up van de gerandomiseerde TEMSO-studie.

DOEL: Het rapporteren van veiligheid- en werkzaamheidsresultaten van tot 9 jaar behandeling met teriflunomide in een verlengingsstudie (NCT00803049) van de cruciale fase 3 Teriflunomide Multiple Sclerosis Oral (TEMSO) studie (NCT00134563).

CONCLUSIES: In de TEMSO-verlenging waren de veiligheidswaarnemingen consistent met de kernstudie, zonder nieuwe of onverwachte bijwerkingen bij patiënten die tot 9 jaar teriflunomide ontvingen.

Teriflunomide, goedgekeurd op basis van de twee placebogecontroleerde studies TEMSO en TOWER, toonde een vermindering van de jaarlijkse terugvalratio (ARR) van 0,54 naar 0,37 en van 0,50 naar 0,32 respectievelijk.

Met gebruik van gegevens uit cruciale studies van DMF (DEFINE, NCT00420212; CONFIRM, NCT00451451), fingolimod (FREEDOMS, NCT00289978; FREEDOMS II, NCT00355134) en teriflunomide (TEMSO, NCT00134563; TOWER, NCT00751881), berekenden we het aantal te behandelen patiënten (NNT) om elke terugval, ernstigere terugvallen (zoals die leiden tot ziekenhuisopname of intraveneuze corticosteroïden vereisen) en verslechtering van invaliditeit te voorkomen.

METHODEN: In september 2012 verleende de Amerikaanse Food and Drug Administration goedkeuring voor het gebruik van teriflunomide, 14 mg en 7 mg eenmaal daags, voor de behandeling van relapsing multiple sclerosis (RMS) op basis van de resultaten van een fase II-studie en de fase III TEMSO (Teriflunomide Multiple Sclerosis Oral) studie.

In de TEMSO- en TOWER-studies verminderde de 14 mg dosis teriflunomide significant de jaarlijkse terugvalratio (31% en 36% relatieve risicoreductie vergeleken met placebo, respectievelijk; beide P<0,001) en het risico op progressie van invaliditeit die 12 weken aanhield (hazard ratio versus placebo 0,70 en 0,69, respectievelijk; beide P<0,05).

Teriflunomide behandeling werd ook geassocieerd met significante werkzaamheid op MRI-metingen van ziekteactiviteit in TEMSO; beide doses verminderden significant het totale laesievolume en het aantal gadolinium-versterkende T1-laesies.

Het doel was om de Amerikaanse voorschrijfinformatie voor teriflunomide samen te vatten bij de behandeling van patiënten met terugkerende vormen van multiple sclerose (RMS), met verwijzing naar klinische werkzaamheid en veiligheidsresultaten. In september 2012 verleende de Amerikaanse Food and Drug Administration goedkeuring voor het gebruik van teriflunomide, 14 mg en 7 mg eenmaal daags, voor de behandeling van RMS op basis van de resultaten van een fase II-studie en de fase III TEMSO (Teriflunomide Multiple Sclerosis Oral) studie.

De Teriflunomide Multiple Sclerosis Oral (TEMSO) studie, een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde fase III-studie, toonde aan dat teriflunomide de jaarlijkse terugvalratio (ARR), ziekteprogressie en MRI-activiteit significant verminderde, met een gunstig veiligheidsprofiel bij patiënten met terugkerende multiple sclerose (RMS). Het doel van deze studie was om de effecten van teriflunomide op ARR en invaliditeitsprogressie in vooraf gespecificeerde subgroepen te rapporteren. RMS-patiënten (n=1088) werden gerandomiseerd naar placebo of teriflunomide, 7 mg of 14 mg, eenmaal daags, gedurende 108 weken.

ACHTERGROND: De Teriflunomide Multiple Sclerosis Oral (TEMSO) studie, een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde fase III-studie, toonde aan dat teriflunomide de jaarlijkse terugvalratio (ARR), ziekteprogressie en MRI-activiteit significant verminderde, met een gunstig veiligheidsprofiel bij patiënten met terugkerende multiple sclerose (RMS). DOEL: Het doel van deze studie was om de effecten van teriflunomide op ARR en invaliditeitsprogressie in vooraf gespecificeerde subgroepen te rapporteren. METHODEN: RMS-patiënten (n=1088) werden gerandomiseerd naar placebo of teriflunomide, 7 mg of 14 mg, eenmaal daags, gedurende 108 weken.

Het rapporteren van veiligheid- en werkzaamheidsresultaten van tot 9 jaar behandeling met teriflunomide in een verlengingsstudie (NCT00803049) van de cruciale fase 3 Teriflunomide Multiple Sclerosis Oral (TEMSO) studie (NCT00134563). In totaal namen 742 patiënten deel aan de verlenging.

Twee fase III klinische studies (TEMSO, TOWER) testten teriflunomide bij patiënten met terugkerende vormen van MS: werkzaamheid werd aangetoond, met positieve effecten op terugvalfrequentie en ziekteprogressie voor 14 mg/dag.


Wat is het werkingsmechanisme van peginesatide?

Answer: Peginesatide (Omontys) is een synthetisch, PEG-gemodificeerd, peptide-gebaseerd erythropoëse-stimulerend middel dat specifiek is ontworpen om de erythropoëtine-receptor te stimuleren. Het werd teruggeroepen vanwege ernstige bijwerkingen, waaronder sterfgevallen.

Het erythropoëtine-mimetisch peptide (EMP) peginesatide behoort tot de groep erythropoëse-stimulerende middelen (ESA's) die verboden zijn bij misbruik in de sport. Peginesatide is een synthetische, PEG-gemodificeerde homodimeer van twee cyclische ketens van 21 aminozuren.

Epo-mimetische peptiden hebben ook verwachtingen gewekt. Toch werd het prototype peginesatide na slechts 1 jaar wijdverbreid gebruik in de VS teruggeroepen vanwege ernstige bijwerkingen, waaronder sterfgevallen.

De erythropoëtine-analoog peginesatide werd van de markt gehaald vanwege onverwachte ernstige anafylactische reacties die geassocieerd waren met toediening van de multi-use formulering.

Methodiek karakterisering werd uitgevoerd voor het EMP-gebaseerde geneesmiddel peginesatide met betrekking tot specificiteit, lineariteit, precisie, terugwinning, stabiliteit, iononderdrukking/-versterking en detectiegrens (LOD, 0,25 ng/mL).

DOEL: Peginesatide, een langwerkend erythropoëse-stimulerend middel, werd in februari 2013 teruggeroepen na meldingen van ernstige en soms fatale overgevoeligheidsreacties bij dialysepatiënten die een eerste dosis ontvingen.

ACHTERGROND EN DOELSTELLINGEN: Peginesatide (Omontys) is een nieuw, synthetisch, PEG-gemodificeerd, peptide-gebaseerd erythropoëse-stimulerend middel (ESA) dat specifiek is ontworpen om de erythropoëtine-receptor te stimuleren.

ACHTERGROND: Peginesatide is een peptide-gebaseerd erythropoëse-stimulerend middel dat specifiek is ontworpen en ontwikkeld om het erythropoëtine-receptordimeer te stimuleren dat de erythropoëse reguleert.

ACHTERGROND: Peginesatide is een peptide-gebaseerd erythropoëse-stimulerend middel (ESA) dat therapeutisch potentieel kan hebben voor anemie bij patiënten met gevorderde chronische nierziekte.

De farmacokinetiek (PK) (absorptie, distributie, metabolisme, excretie) van peginesatide, een synthetisch, PEG-gemodificeerd, experimenteel, peptide-gebaseerd erythropoëse-stimulerend middel (ESA), werd geëvalueerd bij ratten.

Absorptie, distributie, metabolisme en excretie van peginesatide, een nieuw erythropoëse-stimulerend middel, bij ratten.

Peginesatide is een experimenteel PEG-gemodificeerd, peptide-gebaseerd ESA dat eenmaal per maand wordt toegediend om hemoglobine (Hb) te verhogen en te handhaven.

Peginesatide: een potentieel erythropoëse-stimulerend middel voor de behandeling van anemie bij chronisch nierfalen.

Peginesatide, een polyethyleenglycol (PEG)-gemodificeerd peptide-gebaseerd erythropoëse-stimulerend middel, stimuleert het erythropoëtine-receptordimeer dat de erythropoëse reguleert. Studies waren ontworpen om de erythropoëtische respons, farmacokinetiek (PK), weefselverdeling, metabolisme en excretie van peginesatide te bepalen bij niet-menselijke primaten na een enkele intraveneuze toediening.

Peginesatide, een polyethyleenglycol (PEG)-gemodificeerd peptide-gebaseerd erythropoëse-stimulerend middel, stimuleert het erythropoëtine-receptordimeer dat de erythropoëse reguleert. Studies waren ontworpen om de erythropoëtische respons, farmacokinetiek (PK), weefselverdeling, metabolisme en excretie van peginesatide te bepalen bij niet-menselijke primaten na een enkele intraveneuze dosis.

Peginesatide is een synthetisch, PEG-gemodificeerd, experimenteel, peptide-gebaseerd erythropoëse-stimulerend middel dat specifiek is ontworpen en ontwikkeld om het erythropoëtine-receptordimeer te stimuleren dat de erythropoëse reguleert. Het is ondetecteerbaar met de huidige antidopingtests vanwege het ontbreken van sequentiehomologie met EPO. Om mogelijk misbruik van peginesatide te detecteren en te voorkomen, zijn we een samenwerking aangegaan tussen industrie en antidopinglaboratoria om screenings- en bevestigingstests te ontwikkelen en valideren, zodat deze beschikbaar zouden zijn voordat peginesatide op de markt komt.

Peginesatide is een synthetisch, PEG-gemodificeerd, peptide-gebaseerd erythropoëse-stimulerend middel dat specifiek is ontworpen en ontwikkeld om het erythropoëtine-receptordimeer te stimuleren dat de erythropoëse reguleert. Peginesatide heeft een unieke structuur die bestaat uit een synthetisch peptide-dimeer (zonder sequentieovereenkomst met erythropoëtine) gekoppeld aan een 40-kDa PEG-groep. Peginesatide wordt ontwikkeld voor de behandeling van anemie geassocieerd met chronische nierziekte bij dialysepatiënten.


Beschrijf het werkingsmechanisme van Eteplirsen?

Answer: Eteplirsen (Exondys 51) is een antisense oligonucleotide dat is ontworpen om exon 51 skipping te induceren. Eteplirsen is goedgekeurd voor de behandeling van Duchenne spierdystrofie (DMD) bij patiënten met een bevestigde mutatie in het DMD-gen die geschikt is voor exon 51 skipping.

Eteplirsen (Exondys 51) is een antisense oligonucleotide dat is ontworpen om exon 51 skipping te induceren en is ontwikkeld door Sarepta Therapeutics. Intravenieuze eteplirsen heeft versnelde goedkeuring gekregen van de Amerikaanse FDA voor de behandeling van Duchenne spierdystrofie (DMD) bij patiënten met een bevestigde mutatie in het DMD-gen die geschikt is voor exon 51 skipping.

De eerste AON (eteplirsen) heeft recent versnelde goedkeuring gekregen van de Food and Drug Administration in de VS.

Momenteel zijn de meest veelbelovende potentiële geneesmiddelen de exon-skipping middelen eteplirsen en drisapersen.

DOEL: In eerdere open-label studies maakte eteplirsen, een phosphorodiamidaat morpholino oligomeer, dystrofineproductie mogelijk bij Duchenne spierdystrofie (DMD) met genetische mutaties die geschikt zijn voor het overslaan van exon 51.

We hebben ook het effect van dystrofineherstel op de expressie van de vijf dystromirs in serum van DMD-patiënten beoordeeld die systemisch werden behandeld gedurende 12 weken met het antisense oligomeer eteplirsen dat het overslaan van exon 51 in het dystrofine-gen induceert.

Kwantisering van exon skipping door kwantitatieve reverse-transcriptie polymerasekettingreactie bij Duchenne spierdystrofie patiënten behandeld met het antisense oligomeer eteplirsen.

We hebben eerder een proof-of-principle dosisverhogingsstudie uitgevoerd bij Duchenne spierdystrofie (DMD) patiënten met het morpholino splice-switching oligonucleotide AVI-4658 (eteplirsen) dat het overslaan van dystrofine exon 51 induceert bij patiënten met relevante deleties, het open leesraam herstelt en dystrofine-eiwitexpressie induceert na intramusculaire (i.m.) injectie.

Om de evaluatie van de langetermijneffectiviteit en veiligheid van eteplirsen voort te zetten, een phosphorodiamidaat morpholino oligomeer ontworpen om DMD exon 51 over te slaan bij patiënten met Duchenne spierdystrofie (DMD).

De huidige studie gebruikte een dubbelblinde placebo-gecontroleerde opzet om het vermogen van eteplirsen te testen om dystrofineproductie te induceren en de afstand die gelopen werd tijdens de 6-minuten looptest (6MWT) te verbeteren. DMD-jongens van 7 tot 13 jaar, met bevestigde deleties die gecorrigeerd kunnen worden door het overslaan van exon 51 en de mogelijkheid om 200 tot 400 m te lopen tijdens de 6MWT, werden gerandomiseerd naar wekelijkse intraveneuze infusies van 30 of 50 mg/kg/week eteplirsen of placebo gedurende 24 weken (n = 4/groep).

Hier beschrijven we de ontwikkeling van een Taqman kwantitatieve (q)RT-PCR assay om exon skipping te kwantificeren en benadrukken het gebruik ervan om de niveaus van exon skipping te bepalen bij DMD-patiënten die intramusculair behandeld zijn met een morpholino AO om exon 51 over te slaan, eteplirsen (AVI-4658).

De subset van patiënten die geschikt waren voor exon 51 skipping vertoonde een ernstiger ziekteverloop dan degenen die geschikt waren voor het overslaan van elk exon. Over een follow-up periode van 3 jaar vertoonden met eteplirsen behandelde patiënten een tragere achteruitgang in mobiliteit beoordeeld met de 6MWT vergeleken met onbehandelde gematchte controles.<CopyrightInformation>© 2016 The Authors.


Welke genen van het marmosetgenoom vertonen een snelle sequentie-evolutie?

Answer: Zowel eiwit-coderende genen als microRNA-genen die gerelateerd zijn aan voortplanting vertonen bewijs van snelle sequentie-evolutie in het marmosetgenoom.

We observeerden positieve selectie in groeihormoon/insuline-achtige groeifactor-genen (groeipaden), respiratoire complex I-genen (metabole paden), en genen die immunobiologische factoren en proteasen coderen (voortplantings- en immuunpaden). Daarnaast vertoonden zowel eiwit-coderende genen als microRNA-genen gerelateerd aan voortplanting bewijs van snelle sequentie-evolutie.


Wat is het belang van Januskinasen in de dermatologie?

Answer: Januskinase (JAK) is actief bij veel huidaandoeningen en recent bewijs toont aan dat remmers van JAK-kinase gebruikt kunnen worden voor de behandeling van vitiligo, psoriasis, lupus, alopecia areata en andere inflammatoire huidaandoeningen.

Tofacitinib, een orale Januskinase-remmer, wordt onderzocht als behandeling voor matige tot ernstige chronische plaque psoriasis.

Gezamenlijk leverden onze resultaten nieuw bewijs voor de effectiviteit van EGCG bij de behandeling van vitiligo en ondersteunden JAK2 als een moleculair doelwit voor de ontwikkeling van medicijnen tegen vitiligo.

Opmerkelijk is dat drie patiënten die werden behandeld met orale ruxolitinib, een remmer van JAK1 en JAK2, bijna volledige haargroei bereikten binnen 5 maanden na behandeling, wat wijst op het potentiële klinische nut van JAK-remming bij menselijke alopecia areata.

JAKs hebben recentelijk veel aandacht gekregen als therapeutische doelwitten bij ontsteking en auto-immuniteit, en verschillende kleine moleculen die JAK remmen zijn ontwikkeld.

Effectiviteits- en veiligheidsgegevens suggereren dat sommige van deze orale JAK-remmers evenals hun topische formuleringen binnenkort kunnen worden toegepast in de dagelijkse klinische praktijk voor de behandeling van patiënten met psoriasis, lupus erythematosus of andere inflammatoire huidaandoeningen.

Januskinase 3 (JAK3) is een niet-receptor tyrosine kinase die essentieel is voor signalering via cytokine-receptoren die de gemeenschappelijke gamma-keten (gammac) bevatten, dat wil zeggen de receptoren voor IL-2, IL-4, IL-7, IL-9, IL-15 en IL-21.

Systemisch toegediende farmacologische remmers van Januskinase (JAK) familie eiwit tyrosine kinases, downstream effectoren van de IFN-γ en γc cytokine receptoren, elimineerden het IFN-signatuur en voorkwamen de ontwikkeling van alopecia areata, terwijl topische toediening haargroei bevorderde en gevestigde ziekte omkeerde.

Tofacitinib is een orale Januskinase-remmer die wordt onderzocht voor psoriasis. Wij wilden de langetermijneffectiviteit en veiligheid van tofacitinib rapporteren bij patiënten met matige tot ernstige psoriasis. Gegevens van 2 identieke fase-III studies, Oral-treatment Psoriasis Trial Pivotal 1 en 2, werden samengevoegd met gegevens van deze patiënten in een lopende open-label langetermijnverlengingsstudie.

Plaque psoriasis is een chronische en vaak invaliderende huidaandoening waarbij pro-inflammatoire cytokines een sleutelrol spelen in het ziekteproces. Om de veiligheid en effectiviteit van baricitinib, een orale Januskinase (JAK) 1/JAK2-remmer, te evalueren bij patiënten met matige tot ernstige psoriasis in een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde, dosisvariërende fase 2b-studie. Patiënten werden gerandomiseerd (n = 271) om placebo of orale baricitinib te ontvangen in doseringen van 2, 4, 8 of 10 mg eenmaal daags gedurende 12 weken (Deel A).

Oclacitinib (Apoquel®) remt de functie van diverse pro-inflammatoire, pro-allergische en jeukveroorzakende cytokines die afhankelijk zijn van Januskinase-enzymactiviteit.

Het Januskinase/signal transducer and activator of transcription (JAK-STAT) cytokine signaalmechanisme in ziektepathogenese. Dit signaalpad is betrokken bij hematopoëse en immuunontwikkeling. Mutaties in genen die JAK-STAT signalering reguleren kunnen veelvoorkomende inflammatoire aandoeningen en myeloproliferatieve aandoeningen veroorzaken. JAK- en STAT-remmers zijn nieuwe behandelopties voor aandoeningen zoals myelofibrose en reumatoïde artritis. Bewijs suggereert dat de cytokinecomponenten van de JAK-STAT paden een cruciale rol spelen bij veelvoorkomende huidaandoeningen, waaronder psoriasis en atopische dermatitis.

Tofacitinib is een orale Januskinase-remmer die klinische maatstaven van psoriasis verbetert.


Wat is de incidentie van bèta-thalassemie in de Griekse bevolking?

Answer: De incidentie van het bèta-thalassemie dragerschap is 8% in de Griekse bevolking.

Hemoglobinopathieën zijn zeer algemeen in Griekenland, waarbij de incidentie van het bèta-thalassemie dragerschap 8% bedraagt en die van het sikkelcel dragerschap varieert van 1 tot 32% in verschillende districten.

Er werden geen statistisch significante verschillen gevonden in de frequentie van het bèta-thalassemie dragerschap tussen controlegroepen (8,49%) en de gehele Griekse bevolking.

Na dit programma werden 64.814 rekruten getest, wat 0,651% van de totale Griekse bevolking en 9,917% van de 20-jarige Griekse mannelijke bevolking vertegenwoordigt. Bèta-thalassemie werd gevonden met een gemiddelde incidentie van 5,476% en alfa-thalassemie met een incidentie van 0,201%. Hemoglobinopathie Lepore werd gedetecteerd in 51 monsters (0,079%) en hemoglobinopathie-S in 352 monsters (0,543%).


Is exon skipping gecorreleerd met exon circularisatie?

Answer: Ja. Circularisatie van exons is wijdverspreid en correleert met exon skipping, een kenmerk dat aanzienlijk bijdraagt aan de regulatoire complexiteit van het menselijke transcriptoom.

Exon skipping is gecorreleerd met exon circularisatie.

We constateren dat circularisatie van exons wijdverspreid is en correleert met exon skipping, een kenmerk dat aanzienlijk bijdraagt aan de regulatoire complexiteit van het menselijke transcriptoom. <CopyrightInformation>Copyright © 2015 Elsevier Ltd. Alle rechten voorbehouden.</C