Is vermoeidheid prevalent bij patiënten die een behandeling ondergaan voor glioblastoom?

Answer: Ja, vermoeidheid is een veelvoorkomende complicatie bij glioblastoompatiënten die chemotherapie of radiotherapie ondergaan.

Daarentegen verslechterde vermoeidheid in de loop van de tijd, met een verschil in gemiddelde score van 5,6 punten tussen de uitgangssituatie en de 4-maanden follow-up (P=.02).

In de GB-cohort waren de meest voorkomende bijwerkingen vermoeidheid (56%), diarree (44%), neutropenie (31%) en trombocytopenie (25%).

In totaal werden 37 patiënten behandeld en de behandeling werd goed verdragen: graad 3, 4 niet-hematologische toxiciteit trad op bij 30% van de patiënten en bestond voornamelijk uit vermoeidheid (14%) en neuropathie (5%); graad 3, 4 hematologische toxiciteit trad op bij 37% van de patiënten en bestond uit trombocytopenie (30%), lymfopenie (4%) en neutropenie (4%).

Niet-hematologische graad 3 toxiciteit was zeldzaam en omvatte vermoeidheid bij 4 patiënten en cognitieve beperkingen bij 1 patiënt.

De meest voorkomende graad 3 gebeurtenissen waren neutropenie, trombocytopenie, vermoeidheid en infectie met respectievelijk 25%, 20%, 13% en 10%.

Analyse van de resultaten van de VAS Norris-schaal toonde geen toename van emotionele vermoeidheid, maar wel een toename van fysieke vermoeidheid die niet statistisch significant was. Wat betreft de MFI 20-tool toonde de analyse van de resultaten een significante toename van algemene (P=0.0260) en fysieke (P=0.0141) vermoeidheid, maar er was geen verschil in de andere indices.

Deze studie toonde een progressieve toename van fysieke vermoeidheid aan bij patiënten met een glioblastoomrecidief die werden behandeld met irinotecan-bevacizumab.

Een patiënt behandeld met temozolomide plus isotretinoïne plus thalidomide had dosisbeperkende graad 3 vermoeidheid en huiduitslag, en 1 patiënt die alle 4 middelen kreeg had dosisbeperkende graad 4 neutropenie.

De waargenomen toxiciteiten waren voornamelijk graad 1 en 2, en de meest voorkomende waren vermoeidheid, hypertensie en hoofdpijn.

Vermoeidheid (41%), huiduitslag (62%) en losse ontlasting (58%) waren de meest voorkomende bijwerkingen, waarvan het merendeel beperkt bleef tot graad 1/2.

De meest voorkomende graad 3 en 4 niet-hematologische toxiciteiten waren misselijkheid/braken (6,7%) en vermoeidheid (5,8%).

Graad 3/4 toxiciteiten omvatten leukopenie (n = 1), lymfopenie (n = 2), trombocytopenie (n = 1), ALT-verhoging (n = 3), AST-verhoging (n = 1), CNS-bloeding (n = 1), vermoeidheid (n = 1) en trombotische/emboliegebeurtenissen (n = 3); 8 patiënten hadden dosisverlaging nodig.

De meest voorkomende graad 3 of hogere bijwerkingen waren vermoeidheid (7%), neutropenie (7%) en trombocytopenie (7%).

Bevacizumab-gerelateerde toxiciteit omvatte vermoeidheid (16 patiënten; 4 graad 3), leukopenie (9; 1 graad 3), anemie (5; 0 graad 3), hypertensie (7; 1 graad 3), diepe veneuze trombose (4; 1 graad 3) en wonddehiscentie (2; 1 graad 3).

Vermoeidheid kan veroorzaakt worden door hersenletsel door de tumor of de behandeling bij patiënten met glioblastoma multiforme (GBM). Sommige patiënten beschrijven een gevoel van vermoeidheid, vooral na bestraling of orale chemotherapie.

De vermoeidheidsniveaus bij patiënten met GBM werden sterk beïnvloed door radiotherapie en orale chemotherapie (temozolomide).

De behandeling had geen negatief effect op de HRQOL, maar de vermoeidheid (P = 0,02) en constipatieschalen (P = 0,01) verslechterden in de loop van de tijd.

Dit regime werd goed verdragen met graad 3/4 toxiciteiten van vermoeidheid, leukopenie, trombocytopenie en huiduitslag die dosisverlagingen vereisten.

De meest voorkomende atrasentan-gerelateerde toxiciteiten waren graad 1 of 2 rhinitis, vermoeidheid en oedeem.

Een patiënt ontwikkelde graad IV vermoeidheid bij de dosis van 100 ng/mL, maar de MTD is niet vastgesteld.

Bijwerkingen bij alle patiënten omvatten verschillende graden van anorexie, vermoeidheid, ipsilaterale voorhoofdsdermatitis, blefaritis en conjunctivitis.

Sommige patiënten hadden ongeveer drie maanden na het einde van de radiotherapie last van vermoeidheid en zwakke concentratie, in sommige gevallen verslechterde zelfs de neurologische toestand.

Graad 1-2 veelvoorkomende toxiciteiten omvatten koorts, rillingen, vermoeidheid, duizeligheid, misselijkheid, braken en hoofdpijn; neutrofilie en pijnlijke huidreacties traden regelmatig op bij niveaus 3 en 4 (2,5 mg en 3,5 mg).

Tien episodes van graad 3/4 bijwerkingen werden waargenomen bij negen patiënten, waaronder vermoeidheid (n = 3), trombocytopenie (n = 4) en myelotoxiciteit, febriele neutropenie en longembolie (elk n = 1).

Veelvoorkomende bijwerkingen waren CTCAE graad 1-2 vermoeidheid, verlies van eetlust, diarree en misselijkheid.

De meest voorkomende graad 3-4 toxiciteiten waren veneuze trombose, vermoeidheid, huidreacties, encefalopathie en neuropathie.


Noem twee veelvoorkomende kenmerken van het Tay-syndroom.

Answer: Het Tay-syndroom is een zeldzame autosomaal recessieve genetische aandoening die wordt gekenmerkt door congenitale ichthyosis en trichothiodystrofie (abnormaal bros haar). Andere minder vaak voorkomende kenmerken van dit syndroom zijn fotosensitiviteit, laag geboortegewicht, korte gestalte, verstandelijke beperking, vertraagde neuromusculaire ontwikkeling en andere CNS-afwijkingen, dysplasie van de nagels, hypoplasie van het onderhuidse vetweefsel, voortijdig verouderd gelaat, hypogonadisme, cataract, osteosclerose, dysfonie en verhoogde vatbaarheid voor infecties.

TTD maakt deel uit van een bredere groep ziekten die worden aangeduid als IBIDS (ichthyosis, bros haar, verminderde intelligentie, verminderde vruchtbaarheid en korte gestalte). Fotosensitieve gevallen worden ook aangeduid als PIBIDS (fotosensitiviteit met IBIDS). Gevallen zonder manifeste ichthyosis worden ook aangeduid als PBIDS. Deze syndromen zijn moeilijk strikt te definiëren vanwege klinische variatie tussen patiënten. De oorspronkelijke twee gevallen werden beschreven door Tay bij oosterse broers en zussen, wiens ouders neven waren; daarom staat de ziekte ook bekend als Tay-syndroom.

Tay-syndroom of IBIDS is een zeldzame autosomaal recessieve genetische aandoening die wordt gekenmerkt door congenitale ichthyosis en abnormaal bros haar (trichothiodystrofie). Andere kenmerken zijn fotosensitiviteit, abnormale nagels en meerdere ontwikkelingsdefecten die voornamelijk organen aantasten die afkomstig zijn van het neuroectoderm.

Wij rapporteren een geval van trichothiodystrofie die aanvankelijk werd geclassificeerd als Tay-syndroom, maar op basis van klinische kenmerken, aanvullende onderzoeken en de ziekte-evolutie werd aangeduid als PIBIDS-syndroom.

Het Tay-syndroom is een zeldzaam monogeen erfelijk ectodermaal dysplastisch syndroom met ichthyosis, haarfragiliteit en lichamelijke en geestelijke retardatie. De congenitale ichthyosis is alomtegenwoordig. Alleen de huid aan de buigzijde van de gewrichten van de ledematen is niet betrokken (orthocerathose gecombineerd met paraceratotische strengen).

Bij het Tay-syndroom gaat de trichothiodystrofie gepaard met congenitale ichthyosis, korte gestalte, vertraagde lichamelijke en geestelijke ontwikkeling en tekenen van het piramidale systeem met verhoogde spierspanning en levendige peesreflexen.

Wij presenteren een geval van Tay-syndroom waarbij een craniale MRI een vrijwel volledig gebrek aan myeline in de cerebrale hemisferen en een vlekkerige hypomyelinisatie van het cerebellum aantoonde. Overeenkomstig wees een sterk verlengde visuele evocatie-respons op een disfunctie van de witte stof bij het Tay-syndroom.

Het bros haar door zwaveltekort (trichothiodystrofie) wordt tegenwoordig beschouwd als genetisch heterogeen; drie verschillende syndromen kunnen worden onderscheiden: BIDS-syndroom, Tay-syndroom en PIBIDS-syndroom.

Het Tay-syndroom (congenitale ichthyosis met trichothiodystrofie).

Het Tay-syndroom is een duidelijk type congenitale ichthyosis dat wordt gekenmerkt door een eigenaardige afwijking in de haargroei die trichothiodystrofie wordt genoemd.

Andere kenmerken van dit syndroom zijn laag geboortegewicht, korte gestalte, verstandelijke beperking, vertraagde neuromusculaire ontwikkeling en andere CNS-afwijkingen, dysplasie van de nagels, hypoplasie van het onderhuidse vetweefsel, voortijdig verouderd gelaat, hypogonadisme, cataract, osteosclerose, dysfonie en verhoogde vatbaarheid voor infecties.


Welke celtypen staan bekend als drijvende krachten achter reumatoïde artritis?

Answer: Macrofagen, T-cellen en hun respectieve cytokinen spelen een cruciale rol bij RA. Reumatoïde artritis synoviale fibroblasten (RASFs) vormen een vrij uniek celtype dat RA onderscheidt van andere ontstekingsaandoeningen van de gewrichten. Geactiveerde synoviale fibroblasten (SF's) hebben het vermogen om het gewrichtskraakbeen binnen te dringen en dragen actief bij aan de gewrichtsvernietiging bij RA.

Integratie van GWAS-resultaten met celtype-specifieke genexpressie of epigenetische markeringen heeft regulatorische T-cellen en CD4-geheugen T-cellen als kritieke celtypen bij RA benadrukt

Een subset van synoviale dendritische cellen (DC's) is belangrijk in de reactie op sigarettenrook

We tonen aan dat serum van auto-immuunpatiënten (systemische lupus erythematosus en reumatoïde artritis) zowel pDC's als B-cellen activeert, maar remming van IRAK1/4-kinase beïnvloedt alleen de pDC-respons, wat de verschillende functionele vereisten van IRAK1/4 in menselijke immuuncellen onderstreept

Bij reumatoïde artritis (RA) hebben geactiveerde synoviale fibroblasten (SF's) het vermogen om het gewrichtskraakbeen binnen te dringen en dragen ze actief bij aan de gewrichtsvernietiging bij RA

Recentelijk is aangetoond dat RASFs in staat zijn om via de bloedbaan naar niet-aangedane gebieden en gewrichten te migreren en daar het kraakbeen binnen te dringen

De interactie van MSC met B-cellen levert stimuli voor het overleven van B-cellen en kan daarom bijdragen aan de pathogenese van reumatoïde artritis

Fibroblast-achtige synoviocyten (FLS) zijn residentiële mesenchymale cellen van synoviale gewrichten die een steeds belangrijkere rol spelen in de pathogenese van reumatoïde artritis (RA)

Deze studie onderzoekt de productie van CCL18 in polymorfonucleaire neutrofielen (PMN), het overheersende celtype dat wordt gerekruteerd in synoviale vloeistof (SF)

In dit opzicht spelen macrofagen, T-cellen en hun respectieve cytokinen een cruciale rol bij RA

Er is begrepen dat residentiële, fibroblast-achtige cellen aanzienlijk bijdragen aan het voortduren van de ziekte en dat ze mogelijk zelfs een rol spelen bij de initiatie ervan

RASFs worden niet langer beschouwd als passieve toeschouwers maar als actieve spelers in het complexe intercellulaire netwerk van RA

Deze reumatoïde artritis synoviale fibroblasten (RASFs) vormen een vrij uniek celtype dat RA onderscheidt van andere ontstekingsaandoeningen van de gewrichten

Het moleculaire kenmerk dat het myofibroblast-achtige fenotype definieert, werd weerspiegeld in een verhoogd aandeel myofibroblast-achtige cellen in de heterogene FLS-populatie

Onze bevindingen ondersteunen het idee dat heterogeniteit tussen synoviale weefsels wordt weerspiegeld in FLS als een stabiele eigenschap, en leveren bewijs voor een mogelijke link tussen het gedrag van FLS en de ontstekingsstatus van het RA-synovium

Deze verandering ging gepaard met een significante afname van de synoviale monocyten/macrofagenpopulatie

Bij RA-patiënten kunnen zowel etanercept als infliximab celtype-specifieke apoptose induceren in de monocyten/macrofagenpopulatie

Bovendien toonde fluorescerende dubbele kleuring aan dat het HOXD9-eiwit werd uitgedrukt in fibroblast-achtige synoviocyten (FLS)

AHR-genexpressie werd aangetoond in reumatoïde synoviale weefsels en knobbels met significant hogere expressie in synovia.

Twintig synoviale en achttien subcutane knobbeltissue-monsters van 31 patiënten met RA werden bestudeerd. De rookstatus van de patiënt op het moment van weefselverzameling werd vastgesteld

De afgifte van de chemokine CCL18 wordt algemeen toegeschreven aan antigeen-presenterende cellen, waaronder macrofagen en dendritische cellen


Wat is de associatie tussen de persoonlijkheidstrek neuroticisme en het risico op de ziekte van Alzheimer?

Answer: Hoog neuroticisme wordt geassocieerd met een verhoogd risico op het ontwikkelen van de ziekte van Alzheimer. Een hoger niveau van neuroticisme wordt ook geassocieerd met meer gevorderde neuropathologie van de ziekte van Alzheimer en een jongere leeftijd van aanvang van dementie. De associatie van neuroticisme met dementie op latere leeftijd weerspiegelt voornamelijk kwetsbaarheid voor stress en angst. Neuroticisme beïnvloedt de relatie tussen het APOE-4-genotype en cognitieve uitkomsten bij ouderen. Neuroticisme voorspelt ook milde cognitieve stoornissen, leeftijdsgebonden cognitieve achteruitgang en cognitieve achteruitgang bij ouderen. Patiënten met de ziekte van Alzheimer vertonen meer neuroticisme in vergelijking met controlegroepen.

RESULTATEN: Personen met scores in het hoogste kwartiel van neuroticisme (hazard ratio = 3,1; 95% betrouwbaarheidsinterval = 1,6-6,0) of het laagste kwartiel van consciëntieusheid (hazard ratio = 3,3; 95% betrouwbaarheidsinterval = 1,4-7,4) hadden een drie keer zo hoog risico op het ontstaan van de ziekte van Alzheimer.

Vijf van de negen studies vonden dat hoger neuroticisme geassocieerd was met een groter risico op dementie (gepoolde hazard ratio [HR] per eenheidstoename in neuroticisme score, HR = 1,13, 95% betrouwbaarheidsinterval [BI] = 1,08-1,18, z = 5,11, p <0,001, N = 3.285), en twee studies toonden aan dat het het risico op milde cognitieve stoornissen verhoogde.

CONCLUSIES: Neuroticisme verhoogt het risico op dementie, terwijl consciëntieusheid het risico verlaagt.

RESULTATEN: Volledig aangepaste multivariate analyses toonden aan dat de associatie tussen de aanwezigheid van APOE-4-allel(en) en beide uitkomsten duidelijk was bij personen met hoge niveaus van neuroticisme en extraversie, maar niet bij personen met lage niveaus van deze eigenschappen. CONCLUSIES: Fenotypische persoonlijkheidsdimensies, voornamelijk neuroticisme en extraversie, beïnvloeden de relatie tussen het APOE-4-genotype en cognitieve uitkomsten bij oudere volwassenen.

Personen met hogere uitgangsscores op kwetsbaarheid voor stress, angst en depressie (neuroticisme: odds ratio, 2,0; 95% betrouwbaarheidsinterval, 1,2-3,5), of lagere scores op orde en competentie (consciëntieusheid: odds ratio, 0,4; 95% betrouwbaarheidsinterval, 0,2-0,9) hadden minder kans om asymptomatisch te blijven in aanwezigheid van neuropathologie van Alzheimer. Neuroticisme (r = 0,26), lage vriendelijkheid (r = -0,34) en enkele facetten waren ook significant geassocieerd met gevorderde stadia van neurofibrillaire knopen, maar de associaties tussen persoonlijkheidstrekken en het risico op klinische dementie veranderden nauwelijks na controle voor de mate van neurofibrillaire knopen en Aβ neuritische plaques.

Met behulp van gemengde modellen, aangepast voor leeftijd, geslacht, opleiding, ras, grootte van het sociale netwerk, depressie, chronische aandoeningen, invaliditeit, neuroticisme, extraversie, cognitieve activiteit en fysieke activiteit, werd meer sociale activiteit geassocieerd met minder cognitieve achteruitgang gedurende een gemiddelde follow-up van 5,2 jaar (SD = 2,7).

RESULTATEN: Na correctie voor leeftijd vertoonde de groep met de ziekte van Alzheimer significant hogere scores dan normale controlegroepen op huidig neuroticisme, en significant lagere scores op huidige extraversie, openheid en consciëntieusheid, terwijl er geen significant verschil werd waargenomen op vriendelijkheid.

In analyses van specifieke cognitieve systemen waren subschalen van neuroticisme gerelateerd aan achteruitgang in episodisch geheugen, werkgeheugen en perceptiesnelheid, maar niet in semantisch geheugen of visueel-ruimtelijk vermogen. Geen enkel onderdeel van neuroticisme was gerelateerd aan de neuropathologische laesies die het meest geassocieerd worden met dementie op latere leeftijd. CONCLUSIES: De associatie van neuroticisme met dementie op latere leeftijd weerspiegelt voornamelijk kwetsbaarheid voor stress en angst en hun correlatie met achteruitgang in het vermogen om nieuwe informatie te verwerken en te behouden.

De bevinding dat het risico op Alzheimer geassocieerd is met verhoogd neuroticisme en lagere consciëntieusheid kan worden toegevoegd aan de groeiende literatuur die de pathogene effecten van deze twee eigenschappen documenteert.

Tau was ook gecorreleerd met de psychometrische metingen van episodisch/semantisch geheugen, werkgeheugen en verwerkingssnelheid, en met de persoonlijkheidstrekken neuroticisme en consciëntieusheid.

Het premorbide persoonlijkheidsdomein neuroticisme vormde een interessante en theoretisch plausibele, maar nog niet onderzochte kandidaat voor een dergelijke associatie.

RESULTATEN: Neuroticisme in de midlife voorspelde een jongere leeftijd van aanvang van dementie bij vrouwen, maar niet bij mannen.

Voorlopig onderzoek suggereert dat cognitief aangetaste MS-patiënten een toename in neuroticisme vertonen en een afname in extraversie, vriendelijkheid en consciëntieusheid, net als patiënten met de ziekte van Alzheimer.

Op basis van zowel zelfrapportage als rapportage door informanten was er een toename van neuroticisme en een afname van consciëntieusheid bij personen met zeer milde dementie van het Alzheimer-type (DAT) ten opzichte van gezonde personen zonder DAT, en bij personen met milde DAT ten opzichte van die met zeer milde DAT.

CONCLUSIES: Omdat subjectieve cognitieve klachten in de AACD-groep gerelateerd waren aan neuroticisme en geslacht in plaats van aan cognitieve prestaties, zou hun opname in diagnostische concepten zoals AACD heroverwogen moeten worden.

Meerdere studies bij personen met de ziekte van Alzheimer hebben significante niveaus van door informanten beoordeelde veranderingen bevestigd in verschillende domeinen en facetten van de Neuroticisme-Extraversion-Openheid Persoonlijkheidsinventaris, inclusief toename van neuroticisme en afname van extraversie en consciëntieusheid ten opzichte van premorbide persoonlijkheidstrekken.

RESULTATEN: De patiënten met Alzheimer vertoonden hoger neuroticisme dan de controlegroep met Parkinson (p=0,013).

CONCLUSIE: Onze resultaten ondersteunen de aanname van specifieke premorbide kenmerken bij patiënten met Alzheimer, namelijk verhoogd neuroticisme en rigiditeit.

Persoonlijkheidsverandering bij dementie van het Alzheimer-type was consistent met eerdere rapporten van verhoogd neuroticisme, verlaagde extraversie en verlaagde consciëntieusheid, met kleinere afnames in openheid en vriendelijkheid.


Wat is de werkingswijze van everolimus?

Answer: Everolimus is een medicijn dat bindt aan mTORC1 en de activatie van het mTOR-signaleringspad remt. Het wordt gebruikt in gerichte kankertherapieprotocollen of na transplantatie voor onderhoudsimmuunsuppressie, tegen afstoting van het allograft.

Remmers van het Target-of-Rapamycin (Sirolimus, Everolimus),

Hoewel de mTOR-remmer everolimus effectief is voor de behandeling van patiënten die gefaald hebben op TKI-therapie, is het belangrijk om alle beschikbare behandelingsopties te overwegen voordat de therapiewijze wordt gewijzigd.

Het mTOR-pad en zijn upstream-regulatoren in de PI3K/PTEN/AKT-cascade zijn veranderd in diverse experimentele en menselijke maligniteiten. Dit heeft geleid tot de voorspelling dat mTOR-remmers als anticancermiddelen kunnen worden gebruikt. Met de recente goedkeuring van twee mTOR-gerichte geneesmiddelen (temsirolimus en everolimus) voor de behandeling van niercelcarcinoom en mantelcellymfoom, is dit paradigma effectief vertaald naar de klinische praktijk.

mTOR-remmers zoals Temsirolimus (CCI779) en Everolimus (RAD001) zijn effectief in het onderdrukken van celgroei door remming van de mTOR-kinase-activiteit. Rapamycine en zijn gerelateerde analogen zoals Temsirolimus en Everolimus zijn minder toxisch voor mensen vergeleken met andere anti-VEGFR-remmers en worden gebruikt als immunosuppressiva. Deze middelen hebben een remmende werking op het mTORC1-complex.

mTOR-remmers werken op het signaalpad PI3K/AKT/mTOR, en belangrijke moleculen zijn temsirolimus, everolimus en deforolimus.

De introductie van de remmers van het mammalian target of rapamycin sirolimus en everolimus bij niertransplantatie heeft het repertoire van immunosuppressieve protocollen aanzienlijk uitgebreid.

Octreotide en de mTOR-remmer RAD001 (everolimus) blokkeren proliferatie en interageren met het Akt-mTOR-p70S6K-pad.

RAD001 (everolimus) is een nieuw middel dat wordt getest bij de behandeling van neuro-endocriene tumoren en staat bekend om zijn interactie met mTOR.

In dit celmodel lijken octreotide en RAD001 via een vergelijkbaar pad te werken en remmen zij het Akt-mTOR-p70S6-kinasepad stroomafwaarts van Akt.

Remmers van target of rapamycin (sirolimus en everolimus)

Remmers van target of rapamycin (TOR-I; sirolimus en everolimus)

Remmers van target of rapamycin (TOR-I) (sirolimus, everolimus) zijn immunosuppressiva met een nieuwe werkingswijze.

Deze drie klassen zijn tyrosinekinaseremmers met sunitinib en sorafenib, de anti-VEGF-antilichamen (bevacizumab, dat wordt geassocieerd met alfa-interferon bij de behandeling van gevorderde nierkanker) en mTOR-remmers met temsirolimus en everolimus.


Zijn kwantitatieve eigenschapsloci die splicing beïnvloeden (splicing QTL's) in verband gebracht met ziekte?

Answer: Ja, mutaties in het DNA die het splicingpatroon van genen beïnvloeden, zijn in transcriptome populatiestudies in verband gebracht met een aantal ziekten.

De spontaan hypertensieve rat (SHR) is een veelgebruikt knaagdiermodel voor hypertensie en het metabool syndroom. Eerder identificeerden we duizenden cis-gereguleerde expressie kwantitatieve eigenschapsloci (eQTL's) in meerdere weefsels met behulp van een paneel van rat recombinant ingeteelde (RI) stammen afgeleid van Brown Norway en SHR voorouders. Deze cis-eQTL's vertegenwoordigen potentiële vatbaarheidsloci die ten grondslag liggen aan fysiologische en pathofysiologische eigenschappen die tot uiting komen in SHR. We hebben 60 cis-eQTL's geprioriteerd en differentiële expressie tussen de ouderstammen bevestigd door kwantitatieve PCR in 43 (72%) van de eQTL-transcripten.

Deze colocaliserende gecorreleerde cis-eQTL's (c3-eQTL's) zijn zeer aantrekkelijk als primaire vatbaarheidsloci voor de colocaliserende pQTL's. Bovendien identificeerde sequentieanalyse van de c3-eQTL-genen enkelvoudige nucleotide polymorfismen (SNP's) die voorspeld worden de bindingsaffiniteit van transcriptiefactoren, splicing en eiwitfunctie te beïnvloeden. Deze SNP's, die mogelijk transcripthoeveelheid en stabiliteit veranderen, vertegenwoordigen sterke kandidaatfactoren die niet alleen de eQTL-expressiefenotypes onderliggend zijn, maar ook de gecorreleerde metabole en fysiologische eigenschappen. Concluderend, door integratie van genomische sequentie, eQTL- en QTT-datasets hebben we verschillende genen geïdentificeerd die sterke positionele kandidaten zijn voor pathofysiologische eigenschappen die worden waargenomen in de SHR-stam.

Het identificeren van associaties tussen genotypen en genexpressieniveaus met behulp van microarrays heeft systematische ondervraging van regulatoire variatie onderliggende complexe fenotypes mogelijk gemaakt. Deze benadering heeft enorme potentie voor functionele karakterisering van ziektebeelden, maar de hoge kosten, gezien honderden tot duizenden individuele monsters uit populaties moeten worden getypeerd en expressie geprofileerd, hebben de brede toepassing beperkt. RESULTATEN: Hier tonen we aan dat genomische regio's met allel-specifieke expressie (ASE) gedetecteerd door sequencing van cDNA sterk verrijkt zijn voor cis-werkende expressie kwantitatieve eigenschapsloci (cis-eQTL's) geïdentificeerd door profilering van 500 dieren parallel, met tot 90% overeenstemming over het allel dat preferent wordt uitgedrukt. We observeerden ook wijdverspreide niet-coderende en antisense ASE en identificeerden verschillende allel-specifieke alternatieve splicingvarianten. CONCLUSIE: Het monitoren van ASE door sequencing van cDNA van slechts één monster is een praktische alternatieve methode voor expressiegenetica om cis-werkende variatie die RNA-transcriptie en verwerking reguleert in kaart te brengen.

De zes genen kwamen overeen met rat- en muis kwantitatieve eigenschapsloci (QTL's) die associaties hadden getoond met veelvoorkomende eigenschappen zoals het goed gekarakteriseerde MS en zelfs tumorvatbaarheid. Onze bevindingen suggereren dat de zes genen belangrijke rollen kunnen spelen in de pleiotrope effecten op het lipidenmetabolisme en het MS, die het risico op Type 2 Diabetes en cardiovasculaire ziekte verhogen. Het gebruik van multivariate fenotypes kan voordelig zijn bij het identificeren van genetische risicofactoren, rekening houdend met de pleiotrope effecten wanneer de multivariate fenotypes een gemeenschappelijk etiologisch pad hebben.

Om mechanismen betrokken bij multiple sclerose (MS) te verduidelijken, bestudeerden we de genetische regulatie van experimentele auto-immuun encefalomyelitis (EAE) bij ratten, uitgaande van behoud van pathogene routes. In deze studie richtten we ons op Eae23, oorspronkelijk geïdentificeerd om EAE te reguleren in een (LEW.1AV1xPVG.1AV1)F2 kruising. Ons doel was te bepalen of één of meer genen binnen het 67 Mb gebied EAE reguleren en kandidaat-risicogenen te definiëren. METHODOLOGIE/PRIMAIRE BEVINDINGEN: We gebruikten hoogresolutie kwantitatieve eigenschapsloci (QTL) analyse in de 10e generatie (G10) van een geavanceerde intercrosslijn (AIL) om Eae23 op te splitsen in twee QTL's die EAE onafhankelijk reguleren, namelijk Eae23a en Eae23b.


Welke techniek wordt gebruikt voor de detectie van EWS/FLI1 fusietranscripten?

Answer: Moleculaire detectie van EWS-FLI1 chimere transcripten in Ewing-familietumoren wordt uitgevoerd door reverse transcriptie-polymerase kettingreactie (RT-PCR).

We evalueerden de haalbaarheid en bruikbaarheid van reverse transcriptase-polymerase kettingreactie (RT-PCR) op fijne-naald aspiraten voor de categorisering van kleine blauwe ronde cel tumoren (SBRCT's). In totaal werden 51 gevallen geanalyseerd, waaronder 25 Ewing sarcoom/perifere primitieve neuro-ectodermale tumoren (PNET's), 11 rhabdomyosarcomen, 13 neuroblastomen en 2 desmoplastische kleine ronde cel tumoren (DSRCT's). De detectie van de EWS-FLI1 (20/25) en EWS-ERG (4/25) fusietranscripten loste 24 van de 25 gevallen van Ewing sarcoom/PNET op.

Moleculaire detectie van EWS-FLI1 chimere transcripten in Ewing-familietumoren door nested reverse transcriptie-polymerase kettingreactie.

Om de haalbaarheid en betrouwbaarheid van de moleculaire detectie van het transcript afkomstig van het chimere gen in paraffine-ingebedde tumormonsters te beoordelen, voerden we een nested reverse transcriptie-polymerase kettingreactie (RT-PCR)-gebaseerde test uit om het EWS-FLI1 chimere bericht te detecteren in een reeks Ewing-familietumoren. Van 24 paraffine-ingebedde tumormonsters van 23 geanalyseerde gevallen was het chimere bericht detecteerbaar in 20 (83%) monsters van 20 gevallen (87%) met deze nested RT-PCR test, terwijl geen van de 7 kleine ronde cel tumoren die niet tot deze familie behoren (3 alveolaire rhabdomyosarcomen, 2 neuroblastomen, 2 kwaadaardige lymfomen) detecteerbare chimere berichten vertoonde.

Met onze verschillende sets exon-specifieke primerparen was het mogelijk om 4 verschillende breekpunten van ews/fli1 fusietranscripten en de ews/erg fusie te detecteren door RT-PCR in RNA-isolaten van formaline-gefixeerde, paraffine-ingebedde Ewing tumorweefsels.

Moleculaire detectie van EWS-Fli1 fusietranscripten in formaline-gefixeerd paraffine-ingebed materiaal door nested RT-PCR is haalbaar en nuttig voor de diagnose en differentiële diagnose van ES/pPNETs.

We ontwikkelden een nieuwe RT-PCR methode, gebruikmakend van 3 verschillende exon-specifieke sets PCR primerparen, geselecteerd op basis van de coderende ews en fli1 nucleotide sequenties (NCBI database), geschikt voor RT-PCR identificatie van variant ews/fli1 fusietranscripten in RNA geïsoleerd uit formaline-gefixeerd, paraffine-ingebed weefsel.

In deze studie evalueerden we reverse transcriptase-polymerase kettingreactie (RT-PCR) voor EWS-FLI1 fusietranscripten in 18 neurale afgeleide kleine ronde cel tumoren.

We voerden een klinische en pathologische analyse uit van 112 patiënten met ES waarbij EWS-FLI1 fusietranscripten werden geïdentificeerd door reverse-transcriptase polymerase kettingreactie (RT-PCR).

RT-PCR bevestigde dat SK-NEP-1 EWS-FLI1 genfusietranscripten tot expressie brengt die kenmerkend zijn voor Ewing sarcoom, en DNA-sequencing toonde de verbinding van exon 7 van EWS met exon 5 van FLI1 voor deze transcripten aan.

Reverse transcriptase-polymerase kettingreactie bevestigde de expressie van EWS-FLI1 fusietranscripten.

De doelstellingen van deze studie waren (1) het presenteren van het diverse klinisch-pathologische en moleculaire profiel van EFT's in onze setting, (2) het identificeren van een pragmatische benadering voor het diagnosticeren van EFT's, met name voor toepassing van aanvullende technieken, namelijk RT-PCR voor specifieke transcripten (EWS-FLI1, EWS-ERG) en FISH voor EWSR1 genherordening, in bepaalde gevallen en (3) het aantonen van het nut van weefselmicroarray bij het opzetten van een nieuwe FISH-test.

[Detectie van EWS-FLI1 fusietranscript in Ewing sarcoom/perifere primitieve neuro-ectodermale tumoren door éénstaps RT-PCR met paraffine-ingebedde weefsels].

Moleculaire detectie van EWS-FLI1 chimere transcripten in Ewing-familietumoren door nested reverse transcriptie-polymerase kettingreactie: toepassing op archief paraffine-ingebedde tumormonsters.


Co-localiseert het CTCF-eiwit met cohesine?

Answer: Recente genoomwijde studies die de bindingsplaatsen van CTCF en zijn interactiepartner cohesine in kaart brachten met behulp van chromatin immunoprecipitatie gekoppeld aan diepe sequencing (ChIP-seq) toonden aan dat CTCF wereldwijd co-localiseert met cohesine.

Om cohesine-niet-CTCF (CNC) bindingsgebeurtenissen in vivo te onderzoeken, brachten we cohesine en CTCF in kaart, evenals een verzameling weefselspecifieke en ubiquitair voorkomende transcriptieregulatoren met behulp van ChIP-seq in primaire muizenlever.

In tegenstelling tot regio's van het genoom waar cohesine en CTCF colocaliseren, vallen CNC-sites samen met de binding van masterregulatoren en enhancer-markers en zijn ze significant geassocieerd met lever-specifiek tot expressie gebrachte genen.

Hier rapporteren we dat cohesines colocaliseren met CTCF op twee aanvullende geïmprinte loci, de Dlk1-Dio3 en de Kcnq1/Kcnq1ot1 loci.

Met behulp van menselijke hepatocellulaire carcinoomcellen (HepG2) vonden we dat lever-specifieke transcriptiefactoren colocaliseren met cohesine onafhankelijk van CTCF op lever-specifieke doelwitten die verschillen van die gevonden in borstkankercellen.

Omdat cohesine kan colocaliseren met CTCF, voerden we chromatin immunoprecipitatie uit voor de cohesinesubeenheid Rad21 en vonden we lijnage- en stadiumspecifieke Rad21-rekrutering naar CTCF in alle Ig-loci.

Hier tonen we aan dat zebravis runx1 direct wordt gebonden door cohesine en CCCTC-bindend factor (CTCF) op de P1- en P2-promoters, en binnen het intron tussen P1 en P2.

De intronische bindingsplaatsen voor cohesine en CTCF vallen samen met histonmodificaties die enhancer-achtige eigenschappen verlenen, en twee van de cohesine/CTCF-sites gedroegen zich als isolatoren in een in vivo assay.

De geïdentificeerde cohesine- en CTCF-bindingsplaatsen zijn waarschijnlijk cis-regulerende elementen (CRE's) voor runx1 aangezien ze ook RNA-polymerase II (RNAPII) rekruteren.

We hebben gevonden dat CTCF en cohesine sterk verrijkt zijn bij de convergente en gedeeltelijk overlappende transcripties van de LMP1- en LMP2A-genen, maar het is nog niet bekend hoe CTCF en cohesine deze transcripties coördineren.

Karakterisering van constitutieve CTCF/cohesine loci: een mogelijke rol bij het vestigen van topologische domeinen in zoogdiergenomen.

Onze analyse onthulde: 1) constitutieve CTCF-loci bevonden zich in constitutief open chromatine en colocaliseerden vaak met constitutieve cohesine-loci.

In de hersenen vallen een derde van de CTCF- en cohesine-bindingsplaatsen samen, wat consistent is met het potentieel voor veel interacties tussen cohesine en CTCF, maar ook veel gevallen van onafhankelijke werking.

Hier richten we ons op de opkomende rollen van CTCF en cohesine bij het coördineren van langafstandinteracties tussen regulerende elementen.

Chromatin immunoprecipitatie voor CTCF en de cohesinesubeenheden RAD21 en SMC3 onthult evolutionair geconserveerde bindingsplaatsen binnen ongemethyleerde regio's ongeveer 5 kb stroomafwaarts van het PLAGL1 differentieel gemethyleerde gebied en binnen het 3' untranslated region (UTR) van PLAGL1.

CTCF koppelt cohesine fysiek aan chromatine.

Cohesine en CTCF: samenwerken om chromatineconformatie te controleren?

Recentelijk brachten drie groepen talrijke cohesine-bindingsplaatsen in zoogdierchromosomen in kaart en vonden aanzienlijke overlap met de CCCTC-bindende factor (CTCF).

We vonden dat elke site een geconserveerde CTCF-consensussequentie bevat, CTCF bindt en de cohesinesubeenheid Rad21 in vivo rekruteert.

Recente experimenten hebben aangetoond dat cohesine bindt aan dezelfde sites in zoogdiergenomen als de zinkvinger-transcriptiefactor CTCF.

Hier bespreken we wat bekend is over de rollen van cohesine en CTCF bij het reguleren van genexpressie in zoogdiercellen, en bespreken we hoe cohesine mogelijk de isolatorfunctie van CTCF kan mediëren.

Eerdere studies hebben aangetoond dat deze belangrijke latentiecontrole-regio bezet is door de cellulaire chromatinegrensfactor CTCF en chromosoom-structurele onderhoudsproteïnen SMC1, SMC3 en RAD21, die het cohesinecomplex vormen.

Cohesinesubeenheden assembleerden op de CTCF-bindingsplaatsen en gebonden CTCF-eiwitten op een celcyclusafhankelijke wijze.

We stellen voor dat het CTCF-cohesinecomplex een cruciale rol speelt bij het reguleren van de celcycluscontrole van virale genexpressie tijdens latentie en dat het falen om celcycluscontrole van latente transcripties te handhaven de proliferatie en overleving van gastheercellen belemmert.

We gebruikten chromosoomconformatie-captatie om langafstandinteracties te bepalen tussen CTCF/cohesine-sites over 2 Mb op het menselijke chromosoom 11, inclusief het beta-globine locus en aangrenzende olfactorische receptorgenen.

Deze resultaten ondersteunen een genoomwijde rol voor CTCF/cohesine-sites via lusvorming die zowel transcriptie beïnvloedt als bijdraagt aan celtypespecifieke chromatineorganisatie en functie.

Verhoogde methylering op deze promotor veroorzaakte het loslaten van het isolator-eiwit CTCF evenals de bijbehorende cohesine van het BDNF-locus.

Nicotinamide adenine dinucleotide (NAD)-gereguleerde DNA-methylering verandert CCCTC-bindende factor (CTCF)/cohesine binding en transcriptie op het BDNF-locus.

Recente studies hebben aangetoond dat het eiwit CTCF, dat een belangrijke rol speelt in isolatie en in grootschalige organisatie van chromatine binnen de eukaryote celkern, voor beide activiteiten afhankelijk is van de rekrutering van het cohesinecomplex.

We tonen hier aan dat de interactie van CTCF met het cohesinecomplex directe contacten omvat tussen de cohesinesubeenheid SA2 en specifieke regio's van de C-terminale staart van CTCF.

Gezamenlijk tonen onze resultaten aan dat specifieke sites op het C-terminus van CTCF essentieel zijn voor cohesinebinding en isolatorfunctie.

De enige directe interactie tussen CTCF en cohesine betreft contact met SA2, dat zich extern aan de cohesine-ring bevindt.

Deze talrijke CTCF/cohesine-sites vormen mogelijk de basis van de multiloop rozetstructuren op het Igh-locus die samentrekken tijdens de herschikking van de Ig-zware keten.

We hebben eerder aangetoond dat de Kaposi's Sarcoma-Associated Herpesvirus (KSHV) hoofdlatentie-transcripten die LANA, vCyclin, vFLIP, v-miRNAs en Kaposin coderen, deels gereguleerd worden door een chromatine-organiserend element dat CTCF en cohesines bindt.

Mutatie van de CTCF-cohesine-bindingsplaats verminderde of elimineerde de chromatineconformatieverbindingen en dereguleerde virale transcriptie en controle van het genoomkopieaantal.

Onze bevindingen geven aan dat KSHV-genomen georganiseerd zijn in chromatine-lussen die worden gemedieerd door CTCF- en cohesine-interacties, en dat deze interchromosomale verbindingen latente en lytische genregulatie coördineren.

We tonen hier aan dat GA een RNA-polymerase II (RNAPII) complex verstoort dat zich ophoopt bij de CTCF-cohesine-bindingsplaats binnen het eerste intron van het latentie-transcript.

GA veranderde de verrijking van het RNAPII-pauzecomplex, samen met pauzefactoren SPT5 en NELF-A, bij de intragenische CTCF-cohesine-bindingsplaatsen.

GA-behandeling remde ook de transcriptie van sommige cellulaire genen, zoals c-myc, die een vergelijkbare CTCF-cohesine-bindingsplaats binnen het eerste intron bevatten.

Deze bevindingen suggereren dat RNAPII pauzeert bij intragenische CTCF-cohesine-bindingsplaatsen en dat het opheffen van deze pauze door GA leidt tot verlies van correcte mRNA-productie en defecten in zusterchromatide-cohesie, een proces dat belangrijk is voor zowel virale als cellulaire chromosoomstabiliteit.

CTCF en cohesine mediëren samen de celtypespecifieke interchromatine-interactie tussen de Bcl11b- en Arhgap6-loci.

Aanvullende experimenten bevestigden dat de interchromatine-interactie tussen de Bcl11b- en Arhgap6-loci celtypespecifiek was, wat coöperatief werd gemedieerd door CTCF en cohesine.

Genoomwijde studies van CCCTC-bindende factor (CTCF) en cohesine bieden inzicht in chromatinestructuur en regulatie.

Recente genoomwijde studies die de bindingsplaatsen van CTCF en zijn interactiepartner cohesine in kaart brachten met behulp van chromatin immunoprecipitatie gekoppeld aan diepe sequencing (ChIP-seq) toonden aan dat CTCF wereldwijd co-localiseert met cohesine.

Hier tonen we met ChIP-Seq aan dat de meeste menselijke subtelomeren een CTCF- en cohesine-bindingsplaats bevatten binnen ongeveer 1-2 kb van de TTAGGG-herhalingsreeks en grenzend aan CpG-eilanden die betrokken zijn bij de regulatie van TERRA-transcriptie.

Deze bevindingen geven aan dat CTCF en cohesine integrale componenten zijn van de meeste menselijke subtelomeren en belangrijk zijn voor de regulatie van TERRA-transcriptie en bescherming van telomeereinden.

Daarnaast tonen we aan dat deze DNA-lusvorming specifieke binding van het CTCF/cohesinecomplex vereist aan twee symmetrisch uitgelijnde bindingsplaatsen in zowel de transcriptioneel actieve promoters als in een van de enhancers.


Wat is de toepassing van de Bimoleculaire Fluorescentie Complementatie (BiFC) assay in Drosophila-embryo's?

Answer: Bimoleculaire fluorescentie complementatie (BiFC) is een krachtige methode om eiwit-eiwit interacties te bestuderen in verschillende celtypen en organismen. Deze methode is recent ontwikkeld in de fruitvlieg Drosophila melanogaster, waardoor het mogelijk is om eiwitinteractie-eigenschappen te analyseren in een fysiologisch relevante ontwikkelingscontext.

Bimoleculaire fluorescentie complementatie (BiFC) is een krachtige methode om eiwit-eiwit interacties te bestuderen in verschillende celtypen en organismen. Deze methode is recent ontwikkeld in de fruitvlieg Drosophila melanogaster, waardoor het mogelijk is om eiwitinteractie-eigenschappen te analyseren in een fysiologisch relevante ontwikkelingscontext. Hier presenteren we een gedetailleerd protocol voor het uitvoeren van BiFC met het Venus fluorescent eiwit in levende Drosophila-embryo's, waarbij de Hox-PBC samenwerking als illustratief testgeval wordt genomen. Dit protocol is toepasbaar op elke transcriptiefactor en gesplitst fluorescent eiwit in het algemeen.

Het begrijpen van ontwikkelingscomplexiteit vereist daarom de karakterisering van eiwitinteracties binnen hun juiste omgeving. De bimoleculaire fluorescentie complementatie (BiFC) technologie biedt deze mogelijkheid doordat het directe visualisatie van eiwitinteracties in levende cellen mogelijk maakt.

Met een Hox-eiwitpartnerschap als testgeval onderzochten we de geschiktheid van BiFC voor de studie van eiwitinteracties in het levende Drosophila-embryo. Belangrijk is dat alle BiFC-parameters werden vastgesteld met constructen die stabiel werden tot expressie gebracht onder controle van endogene promotoren. Onder deze fysiologische omstandigheden toonden we aan dat BiFC specifiek en gevoelig genoeg is om dynamische eiwitinteracties te analyseren. Vervolgens gebruikten we BiFC in een kandidaat-interactiescreening, wat leidde tot de identificatie van verschillende Hox-eiwitpartners.

Met behulp van fluorescerende eiwitten ontwikkelden we eerder een bimoleculaire fluorescentie complementatie (BiFC) assay en een multicolor BiFC assay om eiwit-eiwit interacties in levende cellen te visualiseren.

De bimoleculaire fluorescentie complementatie (BiFC) assay vertegenwoordigt een van deze beeldvormingstools voor directe visualisatie van eiwit-eiwit interacties (PPI) in levende cellen.

De bimoleculaire fluorescentie complementatie (BiFC) assay biedt een methode voor de visualisatie van eiwitinteracties en modificaties in levende cellen.

De bimoleculaire fluorescentie complementatie (BiFC) assay biedt een directe methode voor de visualisatie van moleculaire interacties in levende cellen en organismen.

Het doel van dit protocol is het berekenen van de signaal-ruisverhouding (S/N) in de bimoleculaire fluorescentie complementatie (BiFC) assay en het bieden van een semi-kwantitatieve analyse van eiwit-eiwit interactie (PPI) in levende cellen.

Bimoleculaire fluorescentie complementatie (BiFC) analyse maakt directe visualisatie van eiwitinteracties in levende cellen mogelijk.

De bimoleculaire fluorescentie complementatie (BiFC) assay is breed geaccepteerd voor het bestuderen van in vivo detectie van eiwit-eiwit interacties in verschillende organismen.

Visualisatie van eiwitinteracties in levende Drosophila-embryo's door middel van de bimoleculaire fluorescentie complementatie assay.

Ontwerp en implementatie van bimoleculaire fluorescentie complementatie (BiFC) assays voor de visualisatie van eiwitinteracties in levende cellen.

Echter, het potentieel ervan is zelden toegepast in embryo's van diermodellen en werd alleen uitgevoerd onder tijdelijke eiwitexpressieniveaus. RESULTATEN: Met een Hox-eiwitpartnerschap als testgeval onderzochten we de geschiktheid van BiFC voor de studie van eiwitinteracties in het levende Drosophila-embryo.

Echter, het potentieel ervan is zelden toegepast in embryo's van diermodellen en werd alleen uitgevoerd onder tijdelijke eiwitexpressieniveaus. Met een Hox-eiwitpartnerschap als testgeval onderzochten we de geschiktheid van BiFC voor de studie van eiwitinteracties in het levende Drosophila-embryo.

De bimoleculaire fluorescentie complementatie (BiFC) technologie biedt deze mogelijkheid doordat het directe visualisatie van eiwitinteracties in levende cellen mogelijk maakt. Echter, het potentieel ervan is zelden toegepast in embryo's van diermodellen en werd alleen uitgevoerd onder tijdelijke eiwitexpressieniveaus.

We ontwikkelden eerder een bimoleculaire fluorescentie complementatie (BiFC) assay en een multicolor BiFC assay om eiwit-eiwit interacties in levende cellen te visualiseren.


Welke pathologische aandoening van het hart staat bekend als hypertrofische cardiomyopathie (HCM)?

Answer: Hypertrofische cardiomyopathie (HCM) is recentelijk erkend als de meest voorkomende erfelijke cardiovasculaire aandoening, die wereldwijd 1 op de 500 volwassenen treft. HCM wordt gekenmerkt door myocytenhypertrofie die leidt tot verdikking van de ventrikelwand, myocytenverwarring, interstitiële en/of vervangende fibrose, verminderde ventrikelholtevolume en diastolische disfunctie. HCM is ook de meest voorkomende oorzaak van plotselinge dood bij jongeren, vooral onder atleten. Een groot deel van de patiënten met de diagnose HCM heeft mutaties in sarcomereiwitten. HCM is de meest voorkomende genetische aandoening die het hart aantast en wordt typisch autosomaal dominant overgeërfd. Volwassenen met cardiomyopathie lijden aan plotselinge hartdood (SCD) of nadelige gebeurtenissen zoals beroerte en hartfalen door HCM.

Hypertrofische cardiomyopathie (HCM) is een primaire ziekte van de hartspier die voornamelijk voorkomt door mutaties (>1.400 varianten) in genen die coderen voor het cardiale sarcomeer. HCM, de meest voorkomende familiale vorm van cardiomyopathie, die één op de 500 mensen in de algemene bevolking treft, wordt typisch autosomaal dominant overgeërfd en vertoont variabele expressiviteit en leeftijdsgebonden penetrantie.

Familiaire hypertrofische cardiomyopathie (HCM), door puntmutaties in genen voor sarcomeereiwitten zoals myosine, komt voor bij 1 op de 500 mensen en is de meest voorkomende oorzaak van plotselinge dood bij jonge individuen.

Bij HCM leidt de gewijzigde eiwitfunctie, over jaren tot decennia, tot secundaire remodeling met aanzienlijke morfologische veranderingen, zoals hypertrofie, myofibrillaire verwarring en uitgebreide fibrose, geassocieerd met ernstige functionele achteruitgang.

Hypertrofische cardiomyopathie (HCM) is de meest voorkomende oorzaak van plotselinge hartdood (SCD) bij jongeren, vooral onder atleten.

Familiaire hypertrofische cardiomyopathie (HCM) is een van de meest voorkomende hartaandoeningen, met genmutaties in het cardiale sarcomeer.

Hypertrofische cardiomyopathie (HCM) is recentelijk erkend als de meest voorkomende erfelijke cardiovasculaire aandoening, die wereldwijd 1 op de 500 volwassenen treft. HCM wordt gekenmerkt door myocytenhypertrofie die leidt tot verdikking van de ventrikelwand, myocytenverwarring, interstitiële en/of vervangende fibrose, verminderde ventrikelholtevolume en diastolische disfunctie. HCM is ook de meest voorkomende oorzaak van plotselinge dood bij jongeren. Een groot deel van de patiënten met de diagnose HCM heeft mutaties in sarcomereiwitten.

Hypertrofische cardiomyopathie (HCM) is een genetische cardiomyopathie. De prevalentie van fenotypische expressie, in afwezigheid van een andere systemische of cardiale aandoening die een toename van de wanddikte van de linker ventrikel (LV) veroorzaakt, wordt geschat op 1:500.

HCM is de meest voorkomende genetische aandoening die het hart aantast, maar wordt vaak pas in de midlife gediagnosticeerd nadat patiënten symptomen van myocardiale remodeling vertonen. Volwassenen met cardiomyopathie lijden aan plotselinge hartdood (SCD) of nadelige gebeurtenissen zoals beroerte en hartfalen door HCM.

Hypertrofische cardiomyopathie (HCM) is een klinisch heterogene autosomaal dominante hartaandoening die wordt gekenmerkt door hypertrofie van de linker ventrikel in afwezigheid van een andere cardiale of systemische aandoening die significante wandverdikking kan veroorzaken.

Hypertrofische cardiomyopathie (HCM) is een autosomaal dominant erfelijke genetische ziekte die wordt gekenmerkt door compenserende pathologische hypertrofie van de linker ventrikel (LV) door sarcomeerdisfunctie.

Hypertrofische cardiomyopathie (HCM) is een klinisch heterogene genetische hartaandoening die wordt gekenmerkt door hypertrofie van de linker ventrikel in afwezigheid van een andere aandoening die de wandverdikking kan verklaren.


Wat is de genetische basis van het Rubinstein-Taybi syndroom?

Answer: Het Rubinstein-Taybi syndroom (RTS) is een zeldzame autosomaal dominante aandoening (prevalentie 1:125.000) die wordt gekenmerkt door brede duimen en grote tenen, gezichtsafwijkingen, vertraagde psychomotorische ontwikkeling, skeletafwijkingen, afwijkingen in de achterste schedelgroeve en een kleine lichaamslengte. De bekende genetische oorzaken zijn een microdeletie op 16p13.3 of mutaties of deleties van het cAMP-response element binding protein-BP (CREBBP) (50-60% van de gevallen) en van het homoloog gen E1A-binding protein (EP300) op 22q13 (5%). Directe sequencing van CREBBP uitgevoerd bij 13 RSTS-patiënten identificeerde de drie zinkvingers (CH1, CH2, CH3) en het HAT-domein als mutatiehotspots. Ongeveer 55% van de patiënten heeft dus cytogenetische of moleculaire afwijkingen in het Crebbp- of E1A-binding protein p300 (Ep300)-gen, waardoor de diagnose bij 45% van de patiënten alleen op klinische kenmerken berust.

Het Rubinstein-Taybi syndroom (RTS) is een goed gedefinieerd syndroom met gezichtsafwijkingen, brede duimen, brede grote tenen en verstandelijke beperking als de belangrijkste klinische kenmerken.

Veel patiënten met RTS vertonen breekpunten in en microdeleties van chromosoom 16p13.3.

Deze breekpunten zijn beperkt tot een regio die het gen voor het menselijke CREB-bindend eiwit (CBP) bevat, een nucleair eiwit dat fungeert als co-activator in cAMP-gereguleerde genexpressie.

RTS bleek geassocieerd te zijn met verstoring van het CREB-bindend eiwitgen CBP (CREBBP), hetzij door grote chromosomale herschikkingen, hetzij door puntmutaties.

Genetische heterogeniteit in het Rubinstein-Taybi syndroom: mutaties in zowel de CBP- als EP300-genen veroorzaken de ziekte.

Een bepaald niveau van CREB-bindend eiwit is essentieel voor normale ontwikkeling, aangezien inactivatie van één allel het Rubinstein-Taybi syndroom (RSTS) veroorzaakt.

Bij 92 patiënten konden we in totaal 36 mutaties in CBP identificeren.

We breidden de zoektocht naar mutaties uit naar het EP300-gen en toonden aan dat mutaties in EP300 ook deze aandoening veroorzaken.

Mutaties in het CREBBP-gen (CREB-bindend eiwitgen) veroorzaken het Rubinstein-Taybi syndroom (RSTS).

Heterozygote CREBBP-mutaties werden geïdentificeerd bij 12 van de 21 patiënten: vijf frameshift-mutaties, drie nonsense-mutaties, twee splice-site-mutaties en twee missense-mutaties.

Het is mogelijk dat genetische heterogeniteit verband houdt met nieuwe mutaties in andere genen.

Er werd een nieuwe CREBBP missense-mutatie geïdentificeerd, c.2728A > G (voorspelt p.Thr910Ala).

De p.Thr910Ala-variant bevindt zich buiten het cruciale histon-acetyltransferase-domein, wat de milde en variabele fenotype kan verklaren.

Het Rubinstein-Taybi syndroom (RSTS), een ontwikkelingsstoornis die afwijkingen omvat zoals verstandelijke beperking, een ongewoon gelaat, brede duimen en grote tenen, wordt vaak geassocieerd met moleculaire afwijkingen in het CREB-bindend eiwitgen, CREBBP.

Directe sequencing van CREBBP uitgevoerd bij 13 RSTS-patiënten identificeerde de drie zinkvingers (CH1, CH2, CH3) en het HAT-domein als mutatiehotspots waarin tien nieuwe pathogene mutaties werden gelokaliseerd.


Wat is de functie van het virale KP4-eiwit?

Answer: Het viraal gecodeerde schimmeltoxine KP4 blokkeert specifiek L-type spanningsafhankelijke calciumkanalen.

Killer-eiwit 4 (KP4) is een goed bestudeerd viraal toxine dat wordt uitgescheiden door de maïsroestschimmel Ustilago maydis en dat gevoelige Ustilago-stammen doodt en tevens Fusarium en de groei van plantenwortels remt door de calciumopname te remmen.

Ons eerdere werk met een viraal gecodeerd schimmeltoxine, KP4, van Ustilago maydis en later met de plantdefensine MsDef1 van Medicago sativa toonde aan dat sommige van deze eiwitten specifiek calciumkanalen blokkeren in zowel schimmels als dieren.

De hier gepresenteerde resultaten tonen aan dat KP4 en drie plantdefensines, MsDef1, MtDef2 en RsAFP2, allemaal de wortelgroei remmen in kiemende Arabidopsis-zaden bij lage micromolaire concentraties

. Er zijn drie goed gekarakteriseerde killer-toxines in U. maydis - KP1, KP4 en KP6 - die respectievelijk worden uitgescheiden door de P1-, P4- en P6-subtypen. Deze killer-toxines zijn kleine polypeptiden die gecodeerd worden door segmenten van een endogeen, persistent dubbelstrengs RNA (dsRNA) virus in elke U. maydis-subtype.

Het virale gen voor het killer-eiwit 4 (KP4) is onderzocht vanwege zijn antischimmelwerking

antischimmelproteïne KP4 van het virus dat Ustilago maydis infecteert

De antischimmelactiviteit correleerde met de aanwezigheid van het KP4-transgen.

Deze resultaten suggereren dat KP4 de celgroei en celdeling kan remmen door calciumgereguleerde signaaltransductieroutes te blokkeren.

KP4 is een viraal gecodeerd schimmeltoxine dat wordt uitgescheiden door de P4 killer-stam van Ustilago maydis.

Onze resultaten die het type zoogdierkanaal definiëren dat door dit schimmeltoxine wordt beïnvloed, ondersteunen onze stelling dat KP4 de schimmelgroei remt door transmembranaal calciumflux via schimmelcalciumkanalen te blokkeren,

Killer-toxines zijn polypeptiden die door sommige schimmelsoorten worden uitgescheiden en gevoelige cellen van dezelfde of verwante soorten doden. In de best gekarakteriseerde gevallen functioneren ze door nieuwe poriën in het celmembraan te creëren en ionfluxen te verstoren

KP4 is een viraal gecodeerd en zeer specifiek toxine dat schimmels doodt die nauw verwant zijn aan de schimmel Ustilago maydis.

De P4-stam van de maïsroestschimmel, Ustilago maydis, scheidt een schimmeltoxine uit, KP4, gecodeerd door een schimmelvirus (UMV4) dat persistent zijn cellen infecteert.

Deze resultaten leidden tot experimenten die aantoonden dat het toxine specifiek spanningsafhankelijke Ca2+-kanalen in zoogdiercellen remt.

Ustilago maydis killer-toxines zijn kleine polypeptiden (7-14 kDa) die gevoelige cellen van nauw verwante schimmelsoorten doden. Het KP4-toxine is een enkele polypeptide subeenheid met een moleculair gewicht van 11,1 kDa


Wat is de functie van het AIRE-gen in het embryonale stadium?

Answer: Aire reguleert de expressie van differentiatie-geassocieerde genen en de zelfvernieuwing van embryonale stamcellen. Aire en Deaf1 helpen bij het reguleren van de ectopische expressie van diverse weefsel-specifieke antigenen om zelf-immuun tolerantie te vestigen. Knockdown van Aire in muis ESC's resulteerde in een significant verminderde klonenvormende efficiëntie evenals een verzwakte celcyclus, wat suggereert dat Aire een rol speelt in de zelfvernieuwing van ESC's. Aire bevordert de expressie van de pluripotente factor Lin28 en de zelfvernieuwing van ES-cellen.

We presenteren bewijs dat Aire de expressie van de pluripotente factor Lin28 en de zelfvernieuwing van ES-cellen bevordert.

In plaats daarvan verminderde Aire de mitochondriale reductase van T-cellen door negatief een pro-inflammatoire cytokine, vroege T-cel activatiefactor (Eta)-1, te reguleren.

Aire reguleert de expressie van differentiatie-geassocieerde genen en de zelfvernieuwing van embryonale stamcellen.

Aire en Deaf1 helpen bij het reguleren van de ectopische expressie van diverse weefsel-specifieke antigenen om zelf-immuun tolerantie te vestigen.

Mutaties in het auto-immuun regulator (AIRE) eiwit veroorzaken een ineenstorting van de centrale tolerantie die geassocieerd is met verminderde expressie van zelf-antigenen in de thymus.

Aire bevordert de zelfvernieuwing van embryonale stamcellen via Lin28.

Samenvatting Auto-immuun regulator (Aire) is een van de best gekarakteriseerde moleculen in auto-immuniteit, maar de functie ervan buiten het immuunsysteem is grotendeels onbekend. De recente ontdekking van Aire-expressie in stamcellen en vroege embryonale cellen en de functie ervan in de zelfvernieuwing van embryonale stamcellen (ES-cellen) benadrukt het belang van Aire in deze cellen.

De recente ontdekking van Aire-expressie in stamcellen en vroege embryonale cellen en de functie ervan in de zelfvernieuwing van embryonale stamcellen (ES-cellen) benadrukt het belang van Aire in deze cellen. In deze studie presenteren we bewijs dat Aire de expressie van de pluripotente factor Lin28 en de zelfvernieuwing van ES-cellen bevordert.


Wat is het principe van de PAR-CLIP-methodologie?

Answer: In het bijzonder maakt PAR-CLIP gebruik van een fotoactiveerbare nucleoside voor efficiëntere crosslinking. Een recente methode, PAR-CLIP, gebruikt photoreactieve nucleosiden om RBPs te crosslinken aan doel-RNA's in cellen voorafgaand aan immunoprecipitatie. Een kenmerkend aspect van cDNA-bibliotheken die door PAR-CLIP zijn voorbereid, is dat de precieze positie van crosslinking kan worden geïdentificeerd door mutaties die aanwezig zijn in het gesequencede cDNA.

We ontwikkelden een celgebaseerde crosslinking-benadering om op hoge resolutie en transcriptome-breed de bindingsplaatsen van cellulaire RBPs en miRNPs te bepalen.

Om inzicht te krijgen in de complexiteit van snoRNA-verwerking en de functionele relevantie van snoRNA-afgeleide kleine RNA's, sequencen we lange en korte RNA's, kleine RNA's die co-precipiteren met het Argonaute 2-eiwit en RNA-fragmenten verkregen via photoreactieve nucleotide-versterkte crosslinking en immunoprecipitatie (PAR-CLIP) van kern-snoRNA-geassocieerde eiwitten.

Een groot aantal miRNA-doelinteracties (MTI's) is geïdentificeerd door crosslinking en immunoprecipitatie (CLIP) en photoactivatable-ribonucleoside-enhanced CLIP (PAR-CLIP) samen met next-generation sequencing (NGS).

PAR-CLIP toont een hoge efficiëntie van RNA co-immunoprecipitatie, maar leidt ook tot T naar C conversie in miRNA-RNA-eiwit crosslinking regio's.

Een recente methode, PAR-CLIP, gebruikt photoreactieve nucleosiden om RBPs te crosslinken aan doel-RNA's in cellen voorafgaand aan immunoprecipitatie.

In dit artikel bespreken we crosslinking en immunoprecipitatie (CLIP) methoden die zijn aangepast voor grootschalige identificatie van doel-RNA-bindingsplaatsen en de respectieve RNA-herkenningselementen.

CLIP-methoden hebben het potentieel om honderdduizenden bindingsplaatsen in enkele experimenten te detecteren, hoewel het scheiden van signaal van ruis uitdagend kan zijn.

We richten ons op photoactivatable ribonucleoside-enhanced CLIP, dat berust op de intracellulaire incorporatie van photoactivatable ribonucleoside-analogen in nieuw gevormde transcripties, en karakteristieke sequentieveranderingen oplevert bij crosslinking die het scheiden van signaal van ruis vergemakkelijken.

De Photo-Activatable Ribonucleoside-enhanced CrossLinking and ImmunoPrecipitation (PAR-CLIP) methode is recent ontwikkeld voor globale identificatie van RNA's die interageren met eiwitten.

De kracht van deze veelzijdige methode komt voort uit de inductie van specifieke T naar C overgangen op interactieplaatsen.

PAR-CLIP onthult een verzameling RNA's die aan een eiwit gebonden zijn, terwijl SILAC-gebaseerde RNA pull-downs een groep eiwitten identificeren die aan een RNA gebonden zijn.

Hier presenteren we een stapsgewijs protocol en richtlijnen voor de computationele analyse voor de grootschalige identificatie van miRNA-doelplaatsen in gekweekte cellen door photoactivatable ribonucleoside enhanced crosslinking en immunoprecipitatie (PAR-CLIP) van AGO-eiwitten.

In het bijzonder maakt PAR-CLIP gebruik van een fotoactiveerbare nucleoside voor efficiëntere crosslinking.

Crosslinking en immunoprecipitatie (CLIP) protocollen hebben het mogelijk gemaakt transcriptome-breed RNA-eiwit interactieplaatsen te identificeren.

In dit nummer van Molecular Cell identificeren Mukherjee et al. (2011) en Lebedeva et al. (2011) transcriptome-brede HuR-RNA interacties met behulp van PAR-CLIP, waarmee de nucleaire rol van HuR in pre-mRNA verwerking wordt onthuld.

Cross-linking en immunoprecipitatie (CLIP) wordt steeds vaker gebruikt om transcriptome-brede bindingsplaatsen van RNA-bindende eiwitten in kaart te brengen.

We ontwikkelden een methode voor CLIP data-analyse en pasten deze toe om CLIP te vergelijken met photoactivatable ribonucleoside-enhanced CLIP (PAR-CLIP) en om te achterhalen hoe verschillen in crosslinking en ribonuclease digestie de geïdentificeerde plaatsen beïnvloeden.

Om de specificiteit en positionele resolutie te verhogen, werd een strategie geïntroduceerd die bekend staat als CLIP (UV cross-linking en immunoprecipitatie).

Recentelijk werd PAR-CLIP geïntroduceerd, dat photoreactieve ribonucleoside-analogen gebruikt voor cross-linking.

PAR-CLIP--een methode om transcriptome-breed de bindingsplaatsen van RNA-bindende eiwitten te identificeren.

We ontwikkelden een krachtige celgebaseerde crosslinking-benadering om op hoge resolutie en transcriptome-breed de bindingsplaatsen van cellulaire RBPs en miRNPs te bepalen, die we PAR-CLIP noemen (Photoactivatable-Ribonucleoside-Enhanced Crosslinking and Immunoprecipitation).

De methode berust op de incorporatie van photoreactieve ribonucleoside-analogen, zoals 4-thiouridine (4-SU) en 6-thioguanosine (6-SG), in nieuw gevormde RNA-transcripten door levende cellen.

Een kenmerkend aspect van cDNA-bibliotheken die door PAR-CLIP zijn voorbereid, is dat de precieze positie van crosslinking kan worden geïdentificeerd door mutaties die aanwezig zijn in het gesequencede cDNA.


Welke geneesmiddelen worden gebruikt voor de behandeling van amiodaron-geïnduceerde thyreotoxicose?

Answer: De behandeling van amiodaron-geïnduceerde thyreotoxicose omvat antithyroïdmedicatie en corticosteroïdtherapie. Radioactief jodiumtherapie (RIT) kan een veilige en nuttige methode zijn voor de behandeling van AIT bij patiënten met een lage RAIU, bij wie andere behandelingsmethoden gecontra-indiceerd zijn. Lithium is een nuttig en veilig medicijn voor de behandeling van jodium-geïnduceerde thyreotoxicose veroorzaakt door amiodaron. Thyreoïdectomie kan noodzakelijk zijn bij afwezigheid van respons op standaard medische behandelingen.

goede respons op antithyroïdmedicatie en corticosteroïdtherapie

Het ziekteverloop van amiodaron-geïnduceerde thyreotoxicose is meestal goedaardig en remt met tijdige toediening van antithyroïdmedicatie, met of zonder corticosteroïden.

RIT kan een veilige en nuttige methode zijn voor de behandeling van AIT bij patiënten met een lage RAIU, bij wie andere behandelingsmethoden gecontra-indiceerd zijn.

De behandeling bestaat uit het gebruik van een hoge dosis antithyroïdmedicatie en corticosteroïden, afzonderlijk of in combinatie.

De toevoeging van lithiumcarbonaat aan de twee andere geneesmiddelen resulteerde in een succesvolle en veilige therapie voor het beheersen van amiodaron-geïnduceerde thyreotoxicose.

Lithium is een nuttig en veilig medicijn voor de behandeling van jodium-geïnduceerde thyreotoxicose veroorzaakt door amiodaron.

Twee patiënten met amiodaron-geïnduceerde thyreotoxicose werden succesvol behandeld met kaliumperchloraat en carbimazol terwijl de behandeling met amiodaron werd voortgezet.

Amiodaron-geïnduceerde thyreotoxicose lijkt een voorbijgaande aandoening te zijn die succesvol kan worden behandeld met een korte kuur antithyroïdmedicatie zonder de amiodaronbehandeling te stoppen.

Beide patiënten werden succesvol behandeld met propylthiouracil (PTU) en dexamethason (DXT).


Hoe wordt spastische diplegie gediagnosticeerd?

Answer: De diagnose van spastische diplegie wordt voornamelijk gesteld door middel van klinische loopanalyse (CGA), met variaties zoals de 1-minuut looptest, LSU en 10-meter looptest, of de Gross Motor Function Measure-88 (GMFM-88). Andere methoden die worden gebruikt voor de evaluatie van patiënten zijn hersenmagnetische resonantiebeeldvorming (MRI) en motorische functie, aanwezigheid van epileptische episodes en IQ of ontwikkelingsquotiënt.

Spastische diplegie is de meest voorkomende vorm van cerebrale parese wereldwijd.

Patiënten met erfelijke spastische paraparese (HSP) en spastische diplegie (SD) vertonen een sterke klinische gelijkenis. Daarom worden HSP-patiënten vaak verkeerd gediagnosticeerd als een milde vorm van SD. Klinische loopanalyse (CGA) is naar voren gebracht als een mogelijk hulpmiddel om de differentiële diagnose van HSP en SD te ondersteunen.

Het overheersende klinische kenmerk van patiënten met erfelijke spastische paraparesis (HSP) is loopstoornis door spasticiteit en zwakte van de onderste ledematen; de spasticiteit bij vroeg begin van de ziekte (baby- of kinderleeftijd) kan vaak niet worden onderscheiden van een milde vorm van spastische diplegie (SD).

Het doel van deze studie was om de loopstrategie te kwantificeren bij kinderen met HSP en SD, met focus op de verschillen tussen groepen wat betreft functionele beperkingen tijdens het lopen. 9 HSP- en 16 SD-kinderen werden geëvalueerd met behulp van loopanalyse; kinematische en kinetische parameters en EMG-patronen tijdens het lopen werden geïdentificeerd en berekend om de twee loopstrategieën te vergelijken.

In tegenstelling tot andere ureumcyclusstoornissen wordt hyperammonemische encefalopathie zelden waargenomen bij patiënten met argininemie. De meeste vertonen eerder een sluipend begin en progressie van neurologische manifestaties, waaronder spastische diplegie.

Wij concluderen dat argininemie vaker in de differentiële diagnose moet worden overwogen bij een patiënt met langzaam progressieve neurologische manifestaties, vooral progressieve spastische diplegie, zelfs in een populatie waar argininemie voorheen onbekend was.

Om de betrouwbaarheid en validiteit te beoordelen van een nieuw beschreven classificatie van sagittale vlak uitlijning bij spastische diplegische gang.

Het doel van deze prospectieve studie was de toepassing van protonmagnetische resonantiespectroscopie bij kinderen met spastische diplegie (SD) om het metabolietprofiel van SD-kinderen in de linker basale ganglia te bepalen en de relatie van dit profiel met motorische en mentale ontwikkeling te beoordelen.

Het doel van deze studie was om de betrouwbaarheid en validiteit vast te stellen van visuele loopevaluatie bij kinderen met spastische diplegie, die zich in de gemeenschap of thuis konden voortbewegen, met behulp van een aangepaste versie van de Physicians Rating Scale, bekend als de Observational Gait Scale (OGS).

Het doel van deze studie was om de gang van HSP- en SD-patiënten kwantitatief te analyseren om het looppatroon bij HSP te definiëren en de verschillen tussen de twee aandoeningen.

Deze studie toont aan dat GA traditionele klinische evaluaties aanvult, waardoor het mogelijk is duidelijk onderscheid te maken tussen motorische vaardigheden bij HSP- en SD-patiënten; de duur van de knie-hyperextensie tijdens de midstance bleek onderscheidend te zijn tussen de twee looppatronen.

Constructvaliditeit van de In-Hand Manipulation Test (IMT) door het vermogen van de test te beoordelen om te onderscheiden tussen kinderen met en zonder bekende fijne motorische problemen. METHODE: De IMT werd afgenomen bij 55 kinderen zonder bekende fijne motorische problemen en 24 kinderen met spastische diplegie die milde tot matige fijne motorische problemen hadden.

Een discriminantanalyse gaf aan dat de totale IMT-score 83,33% van de deelnemers correct classificeerde als wel of geen fijne motorische problemen hebbend.

Calcaneale gang of deformiteit kan een significante complicatie zijn na het verlengen van de hielpees. Na verlenging van de hielpees werden 20 kinderen met spastische diplegie geëvalueerd door loopanalyse om calcaneale gang objectief te definiëren en de bijbehorende morbiditeit te beschrijven.

Significante verschillen werden gevonden in geboortegewicht, hoofdomtrek bij geboorte en de Apgar-score na één minuut.

Intracraniële bloedingen en neonatale aanvallen kwamen significant vaker voor bij zuigelingen met SD.

Bij de Movement Assessment of Infants op 4 maanden leeftijd vertoonden kinderen met hemiplegie en quadriplegie significant hogere risicoscores dan de niet-gehandicapte groep.

Op 1-jarige leeftijd was de Bayley Motor Scale echter uiterst gevoelig in het opsporen van motorische tekorten bij kinderen met alle drie typen cerebrale parese.

Heupflexie gecombineerd met knie-extensie (beenheffing) en geïsoleerde kniebewegingen werden niet gezien bij diplegische zuigelingen, maar wel bij alle controle vroeggeboren zuigelingen met een goede prognose, respectievelijk na vijf en zes maanden gecorrigeerde leeftijd. Het ontbreken van deze bewegingen is een nuttig diagnostisch item voor spastische diplegie.

Volledige lichaam loopanalyse kan de diagnostische differentiatie tussen erfelijke spastische paraparese en spastische diplegie verbeteren.

Klinische loopanalyse (CGA) is naar voren gebracht als een mogelijk hulpmiddel om de differentiële diagnose van HSP en SD te ondersteunen. Eerdere analyses richtten zich op het onderlichaam, maar niet op het bovenlichaam, waar talrijke compensaties tijdens het lopen plaatsvinden. Het doel van deze studie was om de volledige lichaamsbewegingen van HSP- en SD-groepen te vergelijken, en in het bijzonder de beweging van de bovenste ledematen.

De studiepersonen waren acht patiënten met spastische diplegie en acht normale kinderen. Drie-dimensionale loopanalyse werd gebruikt voor het onderzoek. De gemeten loopvariabelen waren de gewrichten van de onderste extremiteit in het sagittale vlak, frontale vlak en transversale vlakken en de maximale en minimale hoeken van hun standfase en zwaaifasen.

Relaties tussen spasticiteit, kracht, gang en de GMFM-66 bij personen met spastische diplegie cerebrale parese.

[Doel] Deze studie had tot doel de effecten van Vojta-therapie op spatiotemporele loopparameters te onderzoeken bij kinderen met spastische diplegie. [Methoden] De studiepopulatie bestond uit 3 kinderen gediagnosticeerd met spastische diplegie.

Het doel van deze studie was om de fysieke status en looppatronen te onderzoeken van kinderen met spastische diplegie secundair aan human immunodeficiency virus encefalopathie (HIVE). Een dwarsdoorsnede studie werd uitgevoerd bij kinderen gediagnosticeerd met HIVE en spastische diplegie.

De resultaten toonden aan dat HSP-patiënten meer wervelbewegingen gebruikten om te compenseren voor veranderingen in de beweging van de onderste ledematen, terwijl SD-patiënten hun armen gebruikten voor compensatie.

Om de associatie te onderzoeken tussen magnetische resonantiebeeldvorming (MRI)-patronen en motorische functie, epileptische episodes en IQ of ontwikkelingsquotiënt bij patiënten die voldragen zijn geboren met spastische diplegie.

Om de validiteit en klinische bruikbaarheid te onderzoeken van functionele beoordelingen (1-minuut looptest, 10-meter looptest, Timed Up&Go [TUG]-test, Timed Up and Down Stairs [TUDS]-test, zit-naar-sta [STS]-test en laterale step-up [LSU]-test).

Deze functionele beoordelingen (1-minuut loop, LSU en 10-meter looptests) zijn eenvoudig toe te passen, snel, goedkoop en gebruiksvriendelijk. Hoewel deze beoordelingen geen vervanging zijn voor de criteriumstandaard (GMFM-88), kunnen ze worden gebruikt voor een snelle beoordeling bij adolescenten met cerebrale parese (niveaus I-III), zowel op school als tijdens revalidatie, vooral wanneer de tijd beperkt is.

Het doel van deze studie was om het effect van dynamische bilaterale houdingsstabiliteit op balanscontrole en loopparameters te evalueren bij kinderen met cerebrale parese. ONTWERP: Dertig kinderen met spastische diplegie (8-10 jaar) werden in deze studie opgenomen.


Wat is het genetische defect dat Neurofibromatose type 1 veroorzaakt?

Answer: Neurofibromatose type 1 (NF1) wordt veroorzaakt door alle soorten mutaties in het neurofibromine (NF1) gen.

Neurofibromatose type 1 en het Noonan-syndroom zijn beide veelvoorkomende genetische aandoeningen met autosomaal dominante overerving.

Moleculaire analyse toonde een missense-mutatie aan in exon 25 van het NF1-gen (4288A>G, p.N1430D)

Identificatie van vijfenveertig nieuwe en drieëntwintig bekende NF1-mutaties bij Chinese patiënten met neurofibromatose type 1

Neurofibromatose type 1 (NF1), gekenmerkt door huidneurofibromen en een overmaat aan café-au-lait vlekken, wordt veroorzaakt door mutaties in het neurofibromine (NF1) gen. Het identificeren van het genetische defect bij individuen met de ziekte vormt een aanzienlijke uitdaging omdat het gen extreem groot is met een hoge incidentie van sporadische mutaties verspreid over het gehele gen, variërend van enkelvoudige nucleotidevervangingen tot grote deleties.

Achtenvijftig werden aanvankelijk geïdentificeerd met behulp van heteroduplex-analytische technieken en bevestigd door sequentieanalyse. Vijf extra werden alleen door directe sequentieanalyse geïdentificeerd. De overige bleken grote deleties in het NF1-gen te dragen door het aantonen van verlies van heterozygotie, wat werd bevestigd door gen-dosismetingen met behulp van kwantitatieve PCR-technieken. Missense-, nonsense-, frameshift- of splice-site mutaties werden geïdentificeerd over het gehele gen, waarvan de meerderheid (45/68) nieuw van aard was.

Neurofibromatose type 1 (NF1) is een veelvoorkomend tumorpredispositie syndroom dat ongeveer 1 op de 4.000 personen treft. Het is een autosomaal-dominante aandoening waarbij de helft van de gevallen het gevolg is van spontane mutaties.

Karakterisering van het somatische mutatiespectrum van het neurofibromatose type 1 (NF1) gen bij neurofibromatosepatiënten met goedaardige en kwaadaardige tumoren

Eenennegentig tumoren van 31 NF1-patiënten werden gescreend op grote veranderingen in het NF1-gen met behulp van microsatelliet/restrictiefragmentlengtepolymorfisme (RFLP) markers; verlies van heterozygotie (LOH) werd gevonden in 17 van de 91 (19%) tumoren (inclusief twee van de zeven MPNST's). Denaturerende high performance vloeistofchromatografie (DHPLC) werd vervolgens gebruikt om 43 LOH-negatieve en 10 LOH-positieve tumoren te screenen op NF1-microletsels op zowel RNA- als DNA-niveau. Dertien germinale en twaalf somatische mutaties werden geïdentificeerd, waarvan drie germinale (IVS7-2A>G, 3731delT, 6117delG) en acht somatische (1888delG, 4374-4375delCC, R2129S, 2088delG, 2341del18, IVS27b-5C>T, 4083insT, Q519P) nieuw waren. Een mozaïekmutatie (R2429X) werd ook geïdentificeerd in een neurofibroom door DHPLC-analyse en klonering/sequencing.

Het DNA-gebied gelegen tussen twee translocatie-breukpunten is gekloond en een DNA-sequentie die een 11-13 kb mRNA codeert, is geïdentificeerd. Het feit dat deze sequentie deleties en puntmutaties vertoont bij NF1-aangedane individuen en niet bij normale controles, levert sterk bewijs dat dit inderdaad het NF1-gen is.


Wat is het menselijke selenoproteïne dat meerdere Se-Cys-residuen bevat?

Answer: Selenoproteïne P, dat 10 selenocysteïnes bevat.

selenoproteïne P en verschillende andere selenoproteïnen staan bekend om het bevatten van meerdere selenocysteïnes

Sepp1) is een uitgescheiden eiwit dat bestaat uit 2 domeinen. Het grotere N-terminale domein bevat 1 selenocysteïne-residu in een redoxmotief en het kleinere C-terminale domein bevat de andere 9 selenocysteïnes

selenoproteïne P-genen coderen voor meerdere UGA's en twee SECIS-elementen

Menselijk selenoproteïne P (HSelP) is een uniek eiwit dat 10 selenocysteïnes bevat, gecodeerd door 10 in-frame UGA's

SeP) is een extracellulair glycoproteïne met 8-10 selenocysteïnes per molecuul

menselijke, rund- en knaagdier selenoproteïne P-genen coderen voor eiwitten die 10-12 selenocysteïnes bevatten

Selenoproteïne P is uniek doordat zijn mRNA 10-12 selenocysteïne-residuen codeert

De afgeleide polypeptide-sequentie bestaat uit 380 residuen inclusief tien selenocysteïnes

selenoproteïne P-achtig eiwit dat 12 selenocysteïnes bevat

rat- en menselijk selenoproteïne P cDNA, maar bevatte 12 in plaats van 10 TGA's


Welk pakket is beschikbaar voor het analyseren van genomische interacties in R/Bioconductor?

Answer: r3Cseq is een R/Bioconductor-pakket dat is ontworpen om 3C-seq data-analyse uit te voeren in verschillende experimentele ontwerpen. Het pakket leest een veelgebruikt formaat van uitgelijnde reads, biedt datanormalisatie, maakt visualisatie van kandidaat-interactiegebieden mogelijk en detecteert statistisch significante chromatine-interacties, waardoor hypothesevorming en interpretatie van experimentele resultaten sterk worden vergemakkelijkt.

r3Cseq: een R/Bioconductor-pakket voor de ontdekking van langafstand genomische interacties uit chromosoomconformatie-capturing en next-generation sequencing data.

We presenteren r3Cseq, een R/Bioconductor-pakket dat is ontworpen om 3C-seq data-analyse uit te voeren in verschillende experimentele ontwerpen. Het pakket leest een veelgebruikt formaat van uitgelijnde reads, biedt datanormalisatie, maakt visualisatie van kandidaat-interactiegebieden mogelijk en detecteert statistisch significante chromatine-interacties, waardoor hypothesevorming en interpretatie van experimentele resultaten sterk worden vergemakkelijkt. We tonen verder het gebruik aan in een reeks toepassingen uit de praktijk


Hoeveel klinische onderzoeken naar off-label geneesmiddelen bij pasgeborenen worden in de literatuur genoemd.

Answer: Er zijn geen rapporten over klinische onderzoeken met off-label geneesmiddelen bij pasgeborenen. Een analyse van Pediatric Investigation Plans die tussen 2007 en 2010 zijn ingediend, toont aan dat pasgeborenen werden opgenomen in het onderzoek van 4 producten, maar het is onbekend of de onderzochte geneesmiddelen off-label zijn en of de onderzoeken überhaupt worden uitgevoerd.

Van de 17 ingediende Pediatric Investigation Plans hebben 14 geleid tot een EMA-beslissing, 3 werden door de aanvragers ingetrokken, 8 kregen een volledige vrijstelling van ontwikkeling en 1 resulteerde in een negatief advies. De genomen beslissingen omvatten 15 klinische onderzoeken, waarbij ten minste 1.282 kinderen zullen worden gerekruteerd voor studies met vijf verschillende producten. Pasgeborenen waren opgenomen in vier van de producten. CONCLUSIES: Het geringe aantal indieningen wijst op een gebrek aan nieuwe geneesmiddelen die worden ontwikkeld voor pijnbestrijding. Ethische bezwaren dat te veel kwetsbare kinderen worden gerekruteerd voor klinische onderzoeken moeten worden afgewogen tegen het beperken van het aantal off-label voorschriften en het verkrijgen van leeftijdsadequate informatie over pediatrisch gebruik.

Pediatric Investigation Plans (PIPs) die met een beslissing (uitkomst) werden afgesloten tussen september 2007 en maart 2010, werden opgenomen in de analyse.


Zijn stressgranules betrokken bij de pathogenese van Amyotrofische Laterale Sclerose?

Answer: Stressgranules zijn cytoplasmatische insluitsels die de translatie van een subset van RNA's onderdrukken tijdens cellulaire stress, en verschillende eiwitten die betrokken zijn bij neurodegeneratie (zoals Ataxine-2 en SMN) interageren met stressgranules. Mutante FUS-eiwitten die amyotrofische laterale sclerose veroorzaken, worden opgenomen in stressgranules. ALS-gerelateerde mutaties in profiline 1 veranderen de dynamiek van stressgranules, wat verder bewijs levert voor de mogelijke rol van stressgranules in de pathogenese van ALS. ALS-mutaties in FUS NLS kunnen de nucleaire lokalisatie van FUS verstoren, cytoplasmatische insluitsels en stressgranules induceren, en mogelijk het RNA-metabolisme verstoren.

SG's zijn in verband gebracht met verschillende pathologieën, waaronder inflammatoire ziekten, kanker, virale infecties en neurodegeneratieve ziekten zoals amyotrofische laterale sclerose (ALS) en frontotemporale dementie (FTD).

Net als verschillende andere met ALS geassocieerde eiwitten wordt CREST gerekruteerd naar geïnduceerde stressgranules.

Onze gegevens geven aan dat CREST en bepaalde andere ALS-gerelateerde eiwitten verschillende kenmerken delen die betrokken zijn bij de pathogenese van ALS, namelijk het vermogen om te aggregeren, gerekruteerd te worden naar stressgranules en de integriteit van paraspeckles te veranderen.

Een verenigend kenmerk van veel eiwitten die geassocieerd zijn met ALS, waaronder TDP-43 en ataxine-2, is dat ze zich lokaliseren in stressgranules.

Twee RNA-bindende eiwitten, TDP-43 en FUS, aggregeren in de degenererende motorneuronen van ALS-patiënten, en mutaties in de genen die deze eiwitten coderen veroorzaken sommige vormen van ALS.

Recent werk dat TDP-43 en FUS verbindt met stressgranules heeft gesuggereerd hoe deze cellulaire route, die eiwitaggregatie als onderdeel van zijn normale functie omvat, mogelijk wordt gekaapt tijdens de ziektepathogenese.

Amyotrofische laterale sclerose (ALS)-gerelateerde fused in sarcoma/translocated in liposarcoma (FUS/TLS of FUS) concentreert zich binnen cytoplasmatische stressgranules onder omstandigheden van geïnduceerde stress. Aangezien alleen de mutanten, maar niet de endogene wild-type FUS, geassocieerd zijn met stressgranules onder de meeste tot nu toe gerapporteerde stresscondities, vertegenwoordigt de relatie tussen FUS en stressgranules een mutanten-specifiek fenotype en kan dus van belang zijn bij mutanten-geïnduceerde pathogenese.

Fused in sarcoma (FUS) behoort tot de groep RNA-bindende eiwitten die worden beschouwd als onderliggende factoren bij amyotrofische laterale sclerose (ALS) en bepaalde andere neurodegeneratieve ziekten. Meerdere FUS-genmutaties zijn gekoppeld aan erfelijke vormen, en aggregatie van FUS-eiwit wordt verondersteld een belangrijke rol te spelen in de pathogenese van deze ziekten. In gekweekte cellen kunnen FUS-varianten met ziekte-geassocieerde aminozuursubstituties of korte deleties die het nucleaire lokalisatiesignaal (NLS) beïnvloeden en cytoplasmatische mislokalisatie veroorzaken, worden gevangen in stressgranules (SG's).

Profiline 1 associeert met stressgranules en ALS-gerelateerde mutaties veranderen de dynamiek van stressgranules.

Hier rapporteren we dat profiline 1 en het gerelateerde eiwit profiline 2 nieuwe stressgranule-geassocieerde eiwitten zijn in muis primaire corticale neuronen en in menselijke cellijnen, en dat ALS-gerelateerde mutaties in profiline 1 de dynamiek van stressgranules veranderen, wat verder bewijs levert voor de mogelijke rol van stressgranules in de pathogenese van ALS.

Bovendien assembleerden onder oxidatieve stress of hitte-shock condities in culturen en in vivo de ALS-gerelateerde FUS-mutanten, maar niet wild-type FUS, in perinucleaire stressgranules in verhouding tot hun cytoplasmatische expressieniveaus.

Mutante FUS-eiwitten die amyotrofische laterale sclerose veroorzaken, worden opgenomen in stressgranules.

Onze resultaten suggereren dat de ALS-mutaties in FUS NLS de nucleaire lokalisatie van FUS kunnen verstoren, cytoplasmatische insluitsels en stressgranules kunnen induceren, en mogelijk het RNA-metabolisme kunnen verstoren.

De RNA-bindende capaciteit van FUS reguleert neurodegeneratie, cytoplasmatische mislokalisatie en opname in stressgranules geassocieerd met FUS met ALS-gerelateerde mutaties.

TDP-43 is een RNA-bindend eiwit dat gekoppeld is aan amyotrofische laterale sclerose (ALS) en waarvan bekend is dat het de splicing, het transport en de opslag van specifieke mRNA's in stressgranules reguleert.

Bij amyotrofische laterale sclerose (ALS) en frontotemporale lobaire degeneratie hoopt TAR DNA-bindend eiwit 43 (TDP-43) zich op in het cytoplasma van aangetaste neuronen en gliacellen, waar het geassocieerd is met stressgranules (SG's) en grote insluitsels vormt.

Mutaties in Fus veroorzaken amyotrofische laterale sclerose (ALS) en het mutante eiwit vormt insluitsels die lijken overeen te komen met stressgranules.

Recent werk suggereert ook dat TDP-43 geassocieerd is met cytoplasmatische stressgranules, die tijdelijke structuren zijn die zich vormen als reactie op stress.

We vonden dat TDP-43 als reactie op oxidatieve stress en verschillende soorten omgevingsschade in staat is om te assembleren in stressgranules (SG's), ribonucleoproteïnecomplexen waar de eiwitsynthese tijdelijk wordt stilgelegd.

Bovendien co-deponeren eiwitten die bekend staan als stressgranule-markers met insluitsels in fALS- en FTLD-FUS-patiënten, wat wijst op een rol van stressgranulevorming in de pathogenese van deze ziekten. We stellen voor dat twee pathologische factoren, namelijk defecten in nucleaire import en cellulaire stress, betrokken zijn bij de pathogenese van FUS-pathieën.

Amyotrofische laterale sclerose-gerelateerde FUS/TLS verandert de assemblage en dynamiek van stressgranules.

Autofagie reguleert amyotrofische laterale sclerose-gerelateerde fused in sarcoma-positieve stressgranules in neuronen.

De rol van autofagie in de regulatie van FUS-positieve stressgranules (SG's) en aggregaten blijft echter onduidelijk.

Hoewel FUS/TLS en PRMT1 onder normale omstandigheden voornamelijk in de kern gelokaliseerd zijn, werden ze gedeeltelijk gerekruteerd naar cytoplasmatische granules onder oxidatieve stress, die samenvielen met stressgranule (SG) markers in SH-SY5Y cellen.

Het effect van PRMT1-gemedieerde argininemethylering op de subcellulaire lokalisatie, stressgranules en detergent-onoplosbare aggregaten van FUS/TLS.

Stressgranules zijn cytoplasmatische insluitsels die de translatie van een subset van RNA's onderdrukken tijdens cellulaire stress, en verschillende eiwitten die betrokken zijn bij neurodegeneratie (zoals Ataxine-2 en SMN) interageren met stressgranules.

Deze bevindingen ondersteunen een tweehitshypothese, waarbij cytoplasmatische mislokalisatie van FUS-eiwit, gevolgd door cellulaire stress, bijdraagt aan de vorming van cytoplasmatische aggregaten die FUS kunnen sequestreren, RNA-verwerking kunnen verstoren en motorneuronaal degeneratie kunnen initiëren.

Hier maakten we gebruik van een Drosophila-model van ALS en neuronale cellijnen om de rol van de RNA-bindende capaciteit van FUS te verduidelijken bij het reguleren van FUS-gemedieerde toxiciteit, cytoplasmatische mislokalisatie en opname in stressgranules (SG's).

Stressgranules als smeltkroezen van ALS-pathogenese.


Speelt TGF-beta een rol bij cardiale regeneratie na myocardinfarct?

Answer: TGFβ-signaaltransductie orkestreert de gunstige wisselwerking tussen litteken-gebaseerd herstel en cardiomyocyt-gebaseerde regeneratie om volledige hartregeneratie te bereiken.

Vervolgens voerden we een chemische screening uit en identificeerden verschillende kleine moleculen die de proliferatie van cardiomyocyten tijdens de hartontwikkeling verhogen of verminderen. Deze verbindingen werken via Hedgehog-, Insuline-achtige groeifactor- of Transforming growth factor β-signaleringsroutes.

Hier rapporteren we dat het evenwicht tussen de reparatieve en regeneratieve processen wordt bereikt via Smad3-afhankelijke TGFβ-signaaltransductie.

Dus orkestreert TGFβ-signaaltransductie de gunstige wisselwerking tussen litteken-gebaseerd herstel en cardiomyocyt-gebaseerde regeneratie om volledige hartregeneratie te bereiken.

Zoals verwacht was transforming growth factor (TGF)-beta, een profibrotische cytokine, dramatisch verhoogd in MI-harten, maar zijn gefosforyleerde comediator (pSmad) was significant verlaagd in de kernen van Cx43-deficiënte harten na MI, wat suggereert dat de downstream signalering van TGF-beta substantieel verminderd is in Cx43-deficiënte harten. Deze vermindering in profibrotische TGF-beta signalering resulteerde in de afzwakking van nadelige structurele remodeling zoals beoordeeld door echocardiografie.

Potentieel gunstige veranderingen omvatten toename van de HSMP secretorische-leukocyten-protease-remmer (SLPI) en cytokine transforming growth factor (TGF)-beta(1). Het richten op deze eiwitten kan de versterkte LV-remodeling en disfunctie bij veroudering verminderen.

Na letsel leidde de aanwezigheid van macrofagen, die hoge niveaus van transforming growth factor-beta en vasculaire endotheliale groeifactor-A afscheidden, tot snelle verwijdering van celresten en vervanging door granulatieweefsel met inflammatoire cellen en bloedvaten, gevolgd door myofibroblastinfiltratie en collageenafzetting.

De secretie van transforming growth factor-beta en vasculaire endotheliale groeifactor-A evenals neovascularisatie, myofibroblastinfiltratie en collageenafzetting namen af.

De repressie van pro-inflammatoire cytokine- en chemokinesynthese, mede gemedieerd door Transforming Growth Factor (TGF)-beta en Interleukine (IL)-10, is cruciaal voor de resolutie van de inflammatoire infiltratie en de overgang naar fibrotische weefselafzetting.

TGF-beta leidde de myogene differentiatie van CD117+ stamcellen door de expressie van GATA-4 en NKx-2.5 op te voeren. Daarom ondersteunde de intramyocardiale implantatie van TGF-beta-voorgeprogrammeerde CD117+ cellen effectief de myocardiale regeneratie en induceerde therapeutische angiogenese, wat bijdroeg aan functionele cardiale regeneratie.

Deze resultaten geven aan dat TGF-beta/Smad-signaaltransductie mogelijk betrokken is bij de remodeling van het infarctlitteken na de voltooiing van de wondgenezing zelf, via voortdurende stimulatie van matrixafzetting.


Is er een genetische component voor geluk?

Answer: Resultaten van studies over genetische factoren gaven een gemiddelde effectiviteit van genetica van ongeveer 35-50 procent op geluk. Het MAOA-gen voorspelt geluk bij vrouwen. De erfelijkheid van geluk werd geschat op 22% voor mannen en 41% voor vrouwen.

Ten slotte werd een systematische review uitgevoerd op basis van bestaande informatie. Resultaten van studies over genetische factoren gaven een gemiddelde effectiviteit van genetica van ongeveer 35-50 procent op geluk.

Het MAOA-gen voorspelt geluk bij vrouwen.

Hoewel tweelingstudies schatten dat genetische factoren verantwoordelijk zijn voor 35-50% van de variantie in menselijk geluk, is de kennis over specifieke genen beperkt.

Dit onderzoek onderzoekt de associatie tussen geluk en het monoamine-oxidase A (MAOA) genotype.

Degenen met het syndroom hebben een aanleg voor schijnbaar geluk en aanvallen van lachen, en deze bevinding helpt het Angelman-syndroom te onderscheiden van andere syndromen die gepaard gaan met ernstige ontwikkelingsachterstand.

De erfelijkheid van geluk werd geschat op 22% voor mannen en 41% voor vrouwen.

Biometrische studies hebben aangetoond dat geluk sterk wordt beïnvloed door genen.

De clustering van de vier verschillende metingen (algemene kwaliteit van leven, tevredenheid met het leven, kwaliteit van leven op dit moment en subjectief geluk) werd verklaard door een onderliggende additieve genetische factor en een onderliggende niet-additieve genetische factor.

Geluk en de omgeving worden beïnvloed door genetische factoren en de opvoeding binnen het gezin.

De resultaten suggereren dat veel vermeende indicatoren van de omgeving sterk erfelijk zijn en dat dezelfde genen die de omgeving beïnvloeden ook het geluk kunnen beïnvloeden.


Welk enzym wordt geremd door Opicapone?

Answer: Opicapone is een nieuwe catechol-O-methyltransferase (COMT) remmer die gebruikt wordt als aanvullende therapie bij met levodopa behandelde patiënten met de ziekte van Parkinson.

DOEL: Opicapone (OPC) is een nieuwe catechol-O-methyltransferase (COMT) remmer die gebruikt wordt als aanvullende therapie bij met levodopa behandelde patiënten met de ziekte van Parkinson.

Hersen- en perifere farmacokinetiek van levodopa bij de cynomolgus-aap na toediening van opicapone, een COMT-remmer van de derde generatie nitrocatechol.

DOELSTELLING: De huidige studie had tot doel het effect van opicapone, een COMT-remmer van de derde generatie nitrocatechol, te evalueren op de systemische en centrale biologische beschikbaarheid van 3,4-dihydroxy-l-fenylalanine (levodopa) en gerelateerde metabolieten bij de cynomolgus-aap.

CONCLUSIES: Opicapone gedroeg zich als een langwerkende COMT-remmer die de systemische en centrale biologische beschikbaarheid van levodopa aanzienlijk verhoogde.

ACHTERGROND EN DOELSTELLINGEN: Opicapone is een nieuwe COMT-remmer van de derde generatie. Het doel van deze studie was het vergelijken van het farmacokinetische profiel van levodopa gedurende een dag, gestuurd door COMT-remming, hetzij na herhaalde doses opicapone, hetzij gelijktijdige toediening met entacapone.

CONCLUSIE: Opicapone, een nieuwe COMT-remmer van de derde generatie, biedt in vergelijking met entacapone een superieure respons op de biologische beschikbaarheid van levodopa, geassocieerd met een meer uitgesproken, langdurige en aanhoudende COMT-remming.

Farmacokinetiek, farmacodynamiek en verdraagbaarheid van opicapone, een nieuwe catechol-O-methyltransferase remmer, bij gezonde proefpersonen: voorspelling van langzame dissociatie van het enzym-remmercomplex van een kortlevende en zeer langwerkende remmer.

Opicapone is een nieuwe catechol-O-methyltransferase (COMT) remmer.

Het doel van deze studie was het evalueren van de verdraagbaarheid, farmacokinetiek (inclusief het effect van voedsel) en farmacodynamiek (effect op COMT-activiteit) na enkele orale doses opicapone bij jonge gezonde mannelijke vrijwilligers.

DOEL: Het doel van deze studie was het beoordelen van de verdraagbaarheid, farmacokinetiek en het remmende effect op de activiteit van oplosbare catechol-O-methyltransferase (S-COMT) in erytrocyten na herhaalde doses opicapone.

CONCLUSIE: Ondanks de korte eliminatiehalfwaardetijd remde opicapone de S-COMT-activiteit in erytrocyten aanzienlijk en duurzaam, waardoor het geschikt is voor een eenmaal daagse dosering.

Opicapone toonde een duidelijke en aanhoudende remming van de oplosbare COMT-activiteit in erytrocyten.

De lange duur van COMT-remming door opicapone leek echter onafhankelijk van de ingenomen dosis te zijn.


Welk type affiniteitspurificatie zou u gebruiken om oplosbare lysosomale eiwitten te isoleren?

Answer: De reden voor de zuivering van de oplosbare lysosomale eiwitten ligt in hun karakteristieke suiker, mannose-6-fosfaat (M6P), die een gemakkelijke zuivering mogelijk maakt door affiniteitchromatografie op geïmmobiliseerde M6P-receptoren.

De meeste luminale lysosomale eiwitten worden gesynthetiseerd als voorlopers die mannose 6-fosfaat (Man6-P) bevatten en een aantal recente studies hebben affiniteitspurificatie van Man6-P-bevattende eiwitten uitgevoerd als een stap richting het definiëren van de samenstelling van het lysosoom.

Dit hoofdstuk beschrijft het proces van productie, zuivering, scheiding en massaspectrometrische identificatie van oplosbare lysosomale eiwitten. De reden voor de zuivering van deze eiwitten ligt in hun karakteristieke suiker, mannose-6-fosfaat (M6P), die een gemakkelijke zuivering mogelijk maakt door affiniteitchromatografie op geïmmobiliseerde M6P-receptor (MPR

secreties van deze cellen werden affiniteit-gezuiverd met behulp van een affiniteitmatrix gederivatiseerd met MPR46 en MPR300. In de eiwitfractie die aan de affiniteitmatrix gebonden was en werd eluëerd met mannose 6-fosfaat,

Eiwitten die mannose 6-fosfaat (Man6-P) bevatten, een koolhydraatmodificatie die wordt gebruikt voor het richten van residentiële oplosbare lysosomale eiwitten naar het lysosoom, werden affiniteit-gezuiverd met behulp van geïmmobiliseerde Man6-P receptor.

. We hebben mannose 6-gefosforyleerde eiwitten gezuiverd door affiniteitchromatografie

Aangezien oplosbare lysosomale eiwitten worden gekenmerkt door de aanwezigheid van mannose-6-fosfaat, werden ze gezuiverd op een affiniteitsondersteuning met mannose-6-fosfaat receptor

De meest overvloedige lysosomale substraten van Acp2 en Acp5 werden geïdentificeerd door Man6P affiniteitchromatografie en massaspectrometrie.

urine-eiwitten werden affiniteit-gezuiverd op geïmmobiliseerde Man-6-P receptoren,

Een aantal proteomische studies hebben zich gericht op lysosomale eiwitten, gebruikmakend van het feit dat Man-6-P-bevattende vormen kunnen worden gezuiverd door affiniteitchromatografie op geïmmobiliseerde MPRs.

In deze studie hebben we de Man-6-P glycoformen van eiwitten uit menselijk plasma gezuiverd door affiniteitchromatografie op geïmmobiliseerde MPRs.


Welke genen worden verondersteld gereguleerd te worden door EWS/FLI?

Answer: Het EWS/FLI translocatieproduct is het veroorzakende oncogen bij Ewing-sarcoom en fungeert als een abnormale transcriptiefactor. EWS/FLI verstoort de genexpressie tijdens tumorvorming door genen abnormaal te activeren of te onderdrukken. De expressieniveaus van een aanzienlijk aantal genen worden beïnvloed bij Ewing-sarcoom, waarvan sommige bekend zijn dat ze direct of indirect door EWS/FLI worden gereguleerd. Dergelijke genen zijn BCL11B, NR0B1, GSTM4, NKX2.2 en p53.

EWS/FLI verstoort de genexpressie tijdens tumorvorming door genen abnormaal te activeren of te onderdrukken. De expressieniveaus van duizenden genen worden beïnvloed bij Ewing-sarcoom, maar het is onbekend welke van deze genen bijdragen aan het getransformeerde fenotype. Hier karakteriseren we BCL11B als een omhoog gereguleerd EWS/FLI-doelwit dat noodzakelijk is voor het behoud van transformatie in patiëntafgeleide Ewing-sarcoom cellijnen

BCL11B, een zinkvinger transcriptiefactor, fungeert als transcriptierepressor in Ewing-sarcoom en draagt bij aan het door EWS/FLI onderdrukte genensignatuur

EWS/FLI functioneert als een abnormale transcriptiefactor om genen te reguleren die het oncogene fenotype van Ewing-sarcoom mediëren. Een van deze gereguleerde genen, NR0B1, codeert voor een corepressor-eiwit en speelt waarschijnlijk een transcriptierol in tumorvorming

GSTM4 is een microsatelliet-bevattend EWS/FLI-doelwit betrokken bij de oncogenese en therapeutische resistentie van Ewing-sarcoom

We toonden recent aan dat EWS/FLI een van zijn sleuteldoelwitten, NR0B1, reguleert via een GGAA-microsatelliet in de promotor

We vonden dat EWS/FLI direct bindt aan de GSTM4-promotor en reguleert de expressie van GSTM4 via een GGAA-microsatelliet in de promotor

We valideerden NR0B1 als een door EWS/FLI verstoord gen en bevestigden de expressie ervan in primaire humane tumormonsters

Expressieprofilering van EWS/FLI identificeert NKX2.2 als een cruciaal doelgen in Ewing-sarcoom

Functionele analyse toonde aan dat NKX2.2 een door EWS/FLI gereguleerd gen is dat noodzakelijk is voor oncogene transformatie in deze tumor

Neuroblastoom-Ews/Fli-1 geïnfecteerde cellijnen vertoonden duidelijke verhogingen in p53-eiwitexpressie zonder transcriptie-upregulatie

We testten vervolgens het p53-respons pad en observeerden dat de oudercellen van neuroblastoom reageerden op genotoxische stress, terwijl de neuroblastoom-Ews/Fli-1 geïnfecteerden dat niet deden. Deze resultaten suggereren dat Ews/Fli-1 het p53-pad direct kan onderdrukken om tumorvorming te bevorderen

We toonden recent aan dat EWS/FLI interacteert met GGAA-microsatellieten om enkele van zijn doelgenen te reguleren, waaronder NR0B1, een door EWS/FLI gereguleerd gen dat vereist is voor het oncogene fenotype van Ewing-sarcoom.

BCL11B wordt omhoog gereguleerd door EWS/FLI en draagt bij aan het getransformeerde fenotype bij Ewing-sarcoom.

Het gen dat het meest reproduceerbaar omhoog werd gereguleerd door EWS/FLI was NR0B1.

Hier karakteriseren we BCL11B als een omhoog gereguleerd EWS/FLI-doelwit dat noodzakelijk is voor het behoud van transformatie in patiëntafgeleide Ewing-sarcoom cellijnen.